Wybranka bogów (4). Spisek - Jane Mysen - ebook

Wybranka bogów (4). Spisek ebook

Jane Mysen

0,0

Opis

[PK]

Gyda podróżuje do Oppland, gdzie czeka na nią jej dziadek, Aggrim, który jest umierający. W drodze towarzyszy jej koniuszy Sorle, mężczyzna małomówny i ponury. Ciąży mu obietnica, którą dał hovdingowi z Oppland, i dręczą wątpliwości, czy zdoła ją spełnić. Za nieprzystępną maską ukrywa żarliwą i niespełnioną miłość do Gydy, uczucie, które w trakcie wspólnej podróży tylko się wzmaga. Gydę ogarniają przygnębiające myśli. Jak Tord troszczy się o Jotungard, kiedy jej nie ma? Czy zdążą dotrzeć na miejsce, zanim Aggrim umrze? Gdy przyjeżdżają do domu dziadka, władcza Gudhild wita ich przyjaźnie, lecz w głębi duszy żywi do Gydy gorącą nienawiść, ponieważ córka hovdinga dziedziczy wszystko...

Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego.
Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych. 


Książka dostępna w zasobach:
Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kartuzach
Miejska Biblioteka Publiczna im. Adama Próchnika w Piotrkowie Trybunalskim

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi

Liczba stron: 250

Rok wydania: 2008

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



NAJWIĘKSZY BESTSELLER OD CZASU SAGO O LUDZIACH LODU

magiczna^opowieść

WYBRANKA BOGOW

JANE MYSEN

tom 4.

SPISEK

Przełożyła Magdalena Stankiewicz

Tytuł oryginalny serii: Utvalgt av gudene

Tytuł oryginału: Renkespiłł

Tłumaczenie z oryginału: Magdalena Stankiewicz

Ilustracja na okładce: Anita Våmartveit

Projekt okładki: Elipsa Sp. z o.o.

Korekta: Maciej Korbasiński

Skład: Elipsa Sp. z o.o.

© J. W. Cappelens Forlag a.s 2000

Copyright © for this edition by Elipsa Sp. z o.o.

All rights reserved

ISBN 978-83-61226-03-1

Elipsa Sp. z o.o.

01-673 Warszawa, ul. Podleśna 37

toto

o

1

Kroki Gydy są ciężkie, gdy idzie w stronę białego domu. Bolesne myśli krążą w jej umyśle i chociaż na zewnątrz wydaje się silna, w głębi duszy drży. Z tyłu słychać podniecone głosy, a duży budynek, w którym zwykle wypełniały ją dobre wspomnienia, nagle sprawia wrażenie zimnego i niedostępnego. Gyda zastanawia się, jak przekazać Alvheid, że wojowniczka Audny Za-bójczyni Mężczyzn wysłała jej męża do Helveien.

Zatrzymuje się na moment przed solidnymi drzwiami, odwraca się i widzi, jak Tord i inhi mężczyźni odprowadzają wojowniczki, które przeżyły. Gyda nie potrafi zrozumieć zła, którym przesiąkły te kobiety. Posyłają jej nienawistne spojrzenia, mijając biały dom, a Gyda patrzy im w oczy pewnie, twardo, nie umykając wzrokiem. Zostaną ukarane i chociaż wiadomo, że są winne zabójstwa Trygvego Skalda, dostały szansę. Zaraz się zbierze rada i osądzi kobiety tak, jak na to zasłużyły. Gyda czuje, jak wzbiera w niej wściekłość na myśl o tym, że wojowniczki odważyły się przybyć do Jotungård na jej zaręczyny z Tordem. Nie pojawiły się tu z myślą, by spokojnie, nie siejąc zamętu, uczestniczyć w uroczystościach. Wystarczył drobiazg, by wywołać potężną bójkę, w wyniku której zbyt wielu powędrowało do królestwa zmarłych. Córka hovdinga wzdycha ciężko, czu-jąc na sobie wzrok Torda, szukającego jej spojrzenia.

Jego twarz jest jak wyciosana z kamienia, kiedy prowadzi wojowniczki, nie szczędząc im kopniaków i razów. Ludzie,

ciągnący za nimi długim ogonem, są podnieceni. Wykrzykują obelgi i wymachują zaciśniętymi pięściami w stronę trzech ujętych kobiet.

W białym domu panuje namacalna cisza. Toralv, syn Tryg-vego i Alvheid, zasnął na baranicach przy palenisku; Alvheid uśmiecha się przyjaźnie do Gydy, gdy ta wchodzi, lecz twarz przybranej matki szybko się zmienia na widok córki hovdinga. Kobieta zatroskana wyciera ręce o fartuch. Potem zdmuchuje kilka kosmyków włosów, które wysunęły się spod chustki i opadły na twarz. Niebieskie oczy, zawsze wyrażające troskę, wpatrują się ze smutkiem w Gydę.

Miękkimi palcami dotyka rany, którą wojowniczka zadała Gydzie, gdy ta usiłowała położyć kres kłótni. Bez wahania biegnie po czyste ścierki i wodę. Gyda podąża za nią i powstrzymuje ją zdrową ręką. Słowa, które ma powiedzieć, trudno jej wydobyć i Gyda stoi przez chwilę i tylko patrzy na kobietę, która przez wiele lat była dla niej jak matka. Widzi, jak troska w jej oczach przemienia się w strach.

-    Trygve nie żyje. - Gyda słyszy, jak pusto brzmią jej słowa.

Wydaje się, jak gdyby Alvheid nie całkiem rozumiała, co Gyda mówi. Wyswobadza się, żeby dalej szukać gałganków do przewiązania rany, i silną ręką prowadzi córkę hovdinga w stronę stołka, stojącego tuż przy palenisku.

Alvheid starannie opatruje ranę. Przemywa, okłada liściem babki i bandażuje. Nuci przy tym cicho jakąś melodię, której Gyda nigdy przedtem nie słyszała. To dziwne. Gyda spodziewałaby się czegoś całkiem innego. Płaczu, złości, czegokolwiek, tylko nie takiej obojętności. Jak gdyby słowa wcale do niej nie dotarły.

Alvheid sprząta, wychodzi, żeby wylać wodę, Wchodzi z powrotem. Przez cały czas nuci, lecz melodia staje się bardziej monotonna, bez opadania i unoszenia się j^ przed chwilą. Gyda śledzi każdy najdrobniejszy ruch przydanej matki. Wi-

dzi, jak wyjmuje młynek ręczny, kładzie ziarna między płaskie kamienie i wkłada patyk w otwór. Potem kręci rytmicznymi ruchami, a dźwięk mielenia miesza się z nuceniem, które staje się jeszcze bardziej jednostajne niż przedtem.

Gyda podchodzi do niej. Przyklęka na klepisku. Bierze rękę kręcącą młynek i zatrzymuje pracę. Alvheid w milczeniu podnosi na nią wzrok, a wtedy Gyda dostrzega w jej oczach bezgraniczny smutek. Krył się tam cały czas, ale nie zdołał się wydostać. Gyda bierze młynek i odkłada go na ziemię. Ręce Alvheid opadają bezwładnie na kolana. Gyda chwyta je i mocno przytrzymuje, jak gdyby już nigdy nie miała ich wypuścić. Czuje napierający własny ból i jej oczy nabiegają łzami. Nic na to nie poradzi.

-    Zrobił to dla mnie - szlocha. - Poświęcił się. Rzucił się i osłonił mnie przed dzidą, która była przeznaczona dla mnie.

Gyda wybucha płaczem. Nie jest w stanie powstrzymać rozpaczy. •

-    Poprosiłam, żeby go zanieśli do waszego domu. Trygve tam teraz jest, Alvheid. Czeka na kobietę, z którą żył tyle lat.

Gyda spogląda na Alvheid. Ujmuje w obie dłonie jej twarz. Patrzy tej drogiej istocie głęboko w oczy.

-    Idź do niego. Przygotuj go do ostatniej drogi do Walhalli!

Alvheid słyszy głos Gydy, słowa i brzmiący w nich smutek, ale jak gdyby utraciła kontrolę nad swym ciałem. Siedzi nie-poruszona z rękami na fartuchu. Jej oczy wypełniają się łzami i wszystko wkoło staje się niewyraźne. Gyda gładzi ją po twarzy, po włosach, przytulają. Chce jej jakoś dodać otuchy, mimo że i jej ciało przygniata rozpacz. Alvheid łagodnie odsuwa córkę hovdinga. Wstaje i idzie. Gyda rusza za nią, ale zatrzymuje się w drzwiach, pozwalając przybranej matce odejść.

Alvheid zaczyna biec. Potyka się w drodze na górę ku gniazdu, które ona, Trygve i Toralv mieli tylko przez krótką chwilę. Przewraca się, wstaje i rozwiera ciężkie drzwi. Jej mąż tam leży, na jego twarzy maluje się spokój. Wygląda, jakby spał, ale krew,

która barwi jego koszulę, mówi, że to śmierć go tu przywiodła. Alvheid czuje, że nogi odmawiają jej posłuszeństwa. Że serce ściska się z bólu. Krzyk rozpaczy, który wydobywa się z milczących zwykle ust, przebija się przez drzwi i niesie się daleko na dziedziniec. Długo wisi w powietrzu.

Gyda lekko drży z bezsilności, odwraca się i wchodzi do białego domu, do Toralva, który nadal śpi.

Najstarsi mężowie zebrali się w halli, żeby się naradzić w sprawie kary dla wojowniczek. Usadowili się w kole. W środku siedzi Audny, którą związano z Geirhild i jakąś młodszą kobietą. Złoszczą się z powodu złego traktowania, ale ich gniew na nic się nie zdaje. Gdy tylko się poruszą, żeby zmienić pozycję, natychmiast sypią się ku nim gęsto kopniaki i razy. Nikt nie okazuje litości tym, które o wczesnym poranku przyczyniły się do śmierci tak wielu. Hamde, jeden z najstarszych, pyta, co właściwie spowodowało walkę. Audny odmawia odpowiedzi. Ostatnim razem, kiedy się odezwała, Tord uderzył ją po ustach płaską stroną miecza. Zerka pytająco na syna hovdinga, który lekko kiwa głową.

- Ten idiota powiedział Geirhild kilka nieprzyzwoitych słów - odpowiada krótko i spogląda na mężczyzn siedzących dookoła. Wie, że już zostały osądzone. Całe to zgromadzenie jest tylko widowiskiem, podczas którego ona i jej towarzyszki mają zostać do reszty upokorzone. - Tylko się broniłyśmy, nic poza tym. Żaden mężczyzna nie powinien się zachować w stosunku do kobiety tak, jak to zrobił ten człowiek.

Tord nagle zaczyna się śmiać. Występuje na środek i mówi drwiąco:.

- Chcecie być traktowane jak kobiety, ale bijecie się jak mężczyźni. Jak to rozumieć?

Wśród starszyzny rozlega się szmer. Audny otwiera usta, żeby przemówić, jednak Tord znowu uderza ją mieczem.

-    Nikt cię nie prosił o głos - upomina surowo.

Brązowe oczy Audny ciskają ku niemu błyskawice, ale Tord patrzy na nią nieporuszony.

-    Powinni tylko wiedzieć... - ciągnie Audny hardo.

Ponownie miecz zmusza ją do milczenia.

Oblubieniec Gydy nie jest taki pewny siebie, na jakiego wygląda. Boi się dopuścić te kobiety do głosu. Nie chciałby, żeby go zniesławiły, ujawniając to, co wydarzyło się w nocy nad rzeką, gdzie się kąpały. Woli nie myśleć, co by było, gdyby się wydało, że je podglądał i dał się przyłapać. Rozebrały go i zgwałciły, jakby był kobietą. Nikt ze starszyzny nie doświadczył czegoś podobnego i z pewnością by nie zrozumiał. A potem plotka by się rozniosła i wystawiła go na pośmiewisko. Najlepsze, co może zrobić, to nie pozwolić wojowniczkom przemówić. Wściekły z powodu własnego strachu kopie z całej siły krągłe ciało Geirhild. Kobieta kuli się z bólu, lecz nawet jeden dźwięk nie wydobywa się zza jej mocno zaciśniętych warg.

Po chwili wszystkie trzy zostają wyprowadzone i powalone na ziemię, a tymczasem starszyzna udaje się na naradę, by podjąć ostateczną decyzję. Do pojmanych powoli podchodzą ludzie, rzucają drobne kamyki i gałązki. Ciskają przekleństwa w stronę wojowniczek, a one odwzajemniają się im pełnymi nienawiści spojrzeniami. Na pozór pewne siebie i odważne odpierają wszystkie ataki.. Jednak same, mocno ze sobą skrępowane, wyczuwają nawzajem swój strach.

Decyzja zostaje podjęta i starszyzna wychodzi do zgromadzonych ludzi. Wszyscy z szacunkiem spoglądają na mężczyzn, których zwołuje się w chwilach, gdy mają zapaść najważniejsze postanowienia, takie jak to. Hamde jest w radzie tym, który ma za sobą najwięcej zim, i to oczywiste, że on zabiera głos.

-    Dokładnie oceniliśmy sprawę i doszliśmy do wniosku, że kobiety powinny udowodnić swoją niewinność.

Z tłumu dobiegają pomruki niezadowolenia. Wszyscy spodziewali się, że wojowniczki zostaną ukarane najsurowiej: wy-

jęciem spod prawa. Gapie przyglądają się uwięzionym, które wyraźnie przyjmują wyrok z ulgą, chociaż wiedzą, że to jeszcze nie koniec.

Przed trzema wojowniczkami pojawia się żelazny garniec z wrzątkiem. Na dnie naczynia leżą ledwie dostrzegalne święte kamienie. Wokół Audny i jej współwinnych zapada cisza. Wojowniczki wiedzą, co to oznacza, i chociaż przed chwilą odczuły wyraźną ulgę, teraz ogarnia je zwątpienie.

Hamde znowu zabiera głos:

-    Zadaniem tych kobiet jest wyjęcie kamieni z dna garnka gołymi rękami. Jeżeli bogowie są z nimi, to żadna z nich nie poparzy się i tym samym udowodni swoją niewinność.

Słychać cichy pomruk. Teraz ludzie są zadowoleni. Próba z wrzątkiem to surowa kara, a przekonanie o winie wojowniczek jest silne.

Kiedy więzy krępujące Audny rozluźniają się, kobieta zbliża się do parującego garnka. Po raz pierwszy, odkąd może nosić broń, czuje strach. Wie, że jest winna śmierci Trygvego i bogowie nie będą jej chronić. Podwija rękawy koszuli i przez chwilę trzyma ręce uniesione nad żelaznym garnkiem. Następnie szybko wkłada je do gotującej się wody, chwyta kilka kamieni i wyciąga je. Ból jest nie do zniesienia, ale Audny zaciska zęby. Nie daje po sobie poznać, jak bardzo cierpi. Gapie obserwują w napięciu, jak ponownie zanurza ręce. Patrzą, jak opanowana wyjmuje z wrzątku jeszcze parę kamieni. Jej ręce są czerwone i wyraźnie widać pęcherze. Wszyscy zdają sobie sprawę, jaki to ból i jakiej trzeba siły woli, żeby nie krzyczeć.

Kiedy Audny kończy, jej przedramiona są odarte ze skóry i wyrok brzmi tak, jak się spodziewano: winna!

Audny idzie wyprostowana w stronę towarzyszek, które czekają na swoją kolej, ale gdy jest już całkiem blisko nich, osuwa się na ziemię. Geirhild pochyla się, żeby jej pomóc, lecz Tord dopada jej niczym drapieżne zwierzę swej zdobyczy. Ciągnie za włosy i popycha tę silną wojowniczkę w stronę parującego

garnka. Kobieta spluwa za nim i wykrzywia twarz w grymasie, żeby okazać swą odrazę. I oto stoi przed garnkiem, na którego dnie znowu leżą kamienie, które przed chwilą wyciągała Audny. Białe i szare wyraźnie odcinają się na ciemnym tle.

Tord jako pierwszy orientuje się, że coś jest nie tak. Geirhild nazbyt długo zwleka i jakby szuka czegoś wzrokiem wśród gapiów. Zanim komukolwiek udaje się zareagować, wojowniczka rzuca się w bok i chwyta za nóż jednego z nieuważnych widzów. Mężczyzna usiłuje odzyskać broń, ale wycofuje się, kiedy Geirhild próbuje go trafić. Ludzie usuwają się z drogi przed kobietą, która wygląda, jakby ją ogarnęło szaleństwo. Zwłaszcza niewiasty boją się rozwścieczonej wojowniczki. Nie tak dawno temu widziały ją w walce i wiedzą, że to nie żarty. Mężczyźni również są ostrożni. Czują respekt przed tymi kobietami, które potrafią się bić i wykazywać w sporcie jak niejeden mężczyzna.

Geirhild owładnęła panika, lecz mimo to zachowuje się jak prawdziwy wojownik. Rozgląda się wściekle dookoła i przez cały czas wymachuje nożem w stronę tych, którzy zbytnio się zbliżą. Zdaje sobie sprawę, że nie ma zbyt wielkich szans, by uniknąć próby, ale woli raczej dać się zabić niż okaleczyć ręce, od których jest zależna.

Wycofuje się ku Audny, która nadal leży bez życia na ziemi. Przeklina ludzi, którzy uczynili to jej ukochanej. Jednym ruchem chwyta Audny i przerzuca sobie przez bark. Trzyma mocno za nogi, słyszy jęk, gdy zbyt szorstko dotyka jej ramion. Potem dalej wycofuje się w stronę miejsca, gdzie uwiązano konie.

Trzecia wojowniczka dostrzega szansę ucieczki. Człowiek, który powinien jej pilnować, przestał w całym zamieszaniu zwracać na nią uwagę. Wykorzystując to, kobieta przebiega szybko obok Geirhild i rzuca się pędem w stronę koni.

Na ustach Torda igra uśmiech. Oblubieniec Gydy nie zamierza nawet ścigać wojowniczek, które próbują zbiec. Wie, że

zostały skazane na śmierć, i nic innego bardziej by go nie ucieszyło. Zabiorą swoją tajemnicę do królestwa zmarłych, a tam nikt się nie śmieje.

Alvheid otrząsnęła się z odrętwienia. Jej twarz wykrzywia płacz. Kobieta trzyma rękę Trygvego, która zaczyna stygnąć. Ciepło opuszcza już ciało, które kryło w sobie tyle dobroci i miłości. Alvheid chciałaby przemówić do męża, ale nie ma języka. Przez moment przypomina sobie mężczyznę, który odciął jej język dawno temu. Przez niego nie może wyszeptać Trygvemu, co jej leży na sercu. Zamiast tego pieści powieki, głębokie bruzdy na czole i wargi, które straciły wiele ze swej barwy. Całuje lekko męża i jak wtedy, gdy żył, zdaje sobie sprawę, że on rozumie jej mowę.

Wie, że musi przygotować Trygvego do ostatniej podróży, i czuje słabą pociechę, kiedy pomyśli, że oto on uda się do krainy Odyna, Walhalli. W kącie izby znajduje dużą misę z kamienia mydlanego i ciężko wzdychając, podnosi ją do góry. Musi zejść na dziedziniec i przynieść wody ze studni. Światło oślepia ją, kiedy wychodzi ze skromnego domu.

Nagle dostrzega kobietę pędzącą w stronę zagrody dla koni. Za nią podąża druga z ciałem przerzuconym przez ramię. Na końcu widzi grupę niezbyt przyjaźnie usposobionych mężczyzn.

Alvheid działa instynktownie. Nie uczyła się prowadzenia walki, ale wie, że to, co trzyma w rękach, może zrobić swoje. Z ogromną siłą rzuca kamienną misą w głowę Geirhild i wojowniczka natychmiast osuwa się na ziemię. Audny krzyczy z bólu, gdy ciężka kobieta upada na jej rękę. Ich towarzyszka, która właśnie dotarła do koni, krzyczy równie głośno. Rozumie, że nie ucieknie w pojedynkę, i ze strachem myśli o tym, co ją czeka, kiedy ją złapią.

Jednym susem wskakuje na grzbiet pierwszego z koni i spi-

na go piętami w boki. Przestraszone zwierzę staje dęba. Wojowniczka, która właściwie dobrze potrafi jeździć konno, spada z hukiem na ziemię i wkrótce otacza ją grupa mężczyzn. Niemal wloką ją do pozostałych dwóch uwięzionych. Audny siedzi na ziemi. Patrzy na swoje poparzone ręce, potem na leżącą Geirhild. Zdaje sobie sprawę, że to koniec. Nigdy więcej nie weźmie udziału w zawodach sportowych ani nie pojedzie na wyprawę. Wojowniczka przeklina bogów, którzy okazali się tak nieskorzy do współpracy.

Starszyzna ponownie udaje się na naradę, żeby przedyskutować ewentualną nową i surowszą karę. Audny odbyła swoją, a Geirhild jeszcze przez jakiś czas będzie dokuczał ból głowy, lecz, co dziwne, nie odniosła poważniejszych obrażeń w wyniku groźnego upadku. Trzecia wojowniczka się nie liczy.

Tord proponuje śmierć przez powieszenie, ale pozostali mężowie są przeciwni. W końcu postanawiają wymierzyć najsurowszą przewidzianą prawem karę. Syn hovdinga czujnie nasłuchuje. Miał nadzieję, że dojdzie do walki podczas próby ucieczki wojowniczek, ale bogowie postanowili inaczej. Teraz czuje dręczący niepokój. To, co wydarzyło się owej nocy nad rzeką, stoi mu jak żywe przed oczami, dlatego Tord zamartwia się, że tym, które okryły go wstydem, jednak darowano życie.

Audny patrzy pustymi oczami na Hamdego, który głośno i wyraźnie oznajmia wyrok:

-    Te kobiety zostały dobrze przyjęte, kiedy przybyły do dworu. Nadużyły gościnności, siejąc gwałt i przemoc, w wyniku czego wielu straciło życie.

Ludzie wykrzykują gorączkowo.

-    Wytarzać je w siarce! - woła starszy mężczyzna, a inni mu wtórują.

Hamde zachowuje się z godnością wobec podnieconego tłumu i niewzruszonym głosem kontynuuje swą przemowę:

-    Dlatego zostają skazane na wyjęcie spod prawa. Tym samym tracą wszystko, co posiadają, i każdy może je zabić, nie

narażając się na karę. Ten, kto udzieli im pomocy, sam zostanie wyjęty spod prawa. Wyrok wchodzi w życie za dwa dni i radzę ukaranym, żeby jak najszybciej opuściły Jotungård.

- Wszyscy wiedzą, co oznacza być wyjętym spod prawa, ale uważnie słuchają, aż Hamde skończy. Wymachujące zaciśnięte pięści i drwiące wyzwiska ciskane w stronę wojowniczek, które siedzą na ziemi, wyraźnie świadczą o nastrojach tłumu. Ludzie są zadowoleni z wyroku.

Tord czuje, jak wzbiera w nim wściekłość i ściska żołądek na supeł. Patrzy na Alvheid, która cicho stoi na uboczu, i jego gniew jeszcze się wzmaga. Ta kobieta doznała tak wielkiej krzywdy. A kiedy syn hovdinga dodatkowo pomyśli o własnym upokorzeniu, którego doświadczył ze strony wojowniczek, w jego sercu rodzi się nienawiść. Nie współczuje im, mimo że są ledwie żywe. Według niego mogliby nawet odrąbać Audny ręce, a tę Geirhild, przypominającą olbrzymkę, zadźgać na śmierć. Tylko one mogłyby komuś zdradzić, co z nim kiedyś zrobiły, i tak jak tu stoi, Tord postanawia, że nigdy do tego nie dopuści. Własnymi rękami zmusi je do milczenia.

2

Avald stoi z tyłu i obserwuje wszystko, co się dzieje. Największym jego zmartwieniem jest teraz to, że trzeba przełożyć zaręczyny. Najpierw muszą jak najszybciej złożyć Trygvego do grobu. Avald postanawia, że porozmawia o tym z Gydą. Teraz, kiedy nie ma Trygvego, uważa za swój obowiązek służyć radą córce hovdinga. Oczywiście Tord mógłby wykonać to zadanie, ale on wydaje się teraz zaprzątnięty innymi sprawami.

Avald wie, że uczucia Torda dla Gydy są silne, i bardzo go to cieszy, lecz dostrzegł również nienawistne spojrzenia, jakie jego syn posyłał wojowniczkom. Coś musiało się wydarzyć, ponieważ dobrze zna swoje dziecko i wie, że Tord nie poświęciłby tym rozbójniczkom jednej myśli, gdyby osobiście jakoś mu nie dopiekły.

Avald wzdycha ciężko. Syn ma trudny charakter: łatwo ogarnia go nienawiść, a żądzę zemsty odziedziczył po matce, która była kłótliwą kobietą.

Avald kochał żonę, a niewolnicy, którzy dopuścili się zbrodni i zabili ją, okupili to surową karą. Musieli za swój postępek zapłacić życiem, ale to nie przyniosło Avaldowi ulgi. Nikłą pociechę znajdował początkowo u nałożnic, lecz szczęścia zaznał dopiero trzy zimy później. Wtedy spotkał Trud i ona urodziła mu jeszcze jednego syna. Hövding nie wstydzi się, że dwóch spośród jego synów pochodzi z nieprawego łoża. To dorodne chłopaki, tak, równie udane jak Tord.

Poza tym naprawdę kocha Trud, która jest matką najmłodszego. Nigdy nie zastąpi pustki po pierwszej żonie, ale jest mu oddana, obowiązkowa i czuła, daje mu wszystko, czego mógłby zapragnąć.

Avald przygląda się ludziom wokół. Jak mogą czerpać tyle radości, znęcając się nad kobietami, które już dawno zostały ujarzmione? Odwraca się od tego, co, jak sądzi, jest schyłkiem pewnej epoki w historii Jotungård.

Starzejący się hövding przemierza drogę do białego domu, gdzie spodziewa się spotkać Gydę. Drzwi wydają słaby krzyk, gdy się otwierają. Avald musi się schylić, żeby wejść do środka. Izbę wypełnia dym i dopiero po chwili oczy przyzwyczajają się do półmroku. Avald przystaje i cierpliwie czeka, aż zmysły oswoją otoczenie, i dopiero potem wchodzi dalej.

Początkowo nikogo nie widzi, ale zaraz dostrzega sylwetki na podłodze przy palenisku. To poruszający widok. Gyda leży skulona na ziemi, obejmując syna Trygvego i Alvheid. Chłopiec spoczywa jakby w otoczce ciepła i miłości. Avald czuje, jak pierś mu się ściska. Czegóż ta kobieta nie straciła, choć jest młoda i ma przed sobą wiele zim. Jakie radości i troski szykuje jej życie? Avald pochyla się i łagodnie gładzi jasne włosy, które falami rozlewają się na podłogę. Tord dostanie piękną żonę, ale jest coś więcej w tej kobiecie poza zewnętrzną urodą. Avald ma nadzieję, że syn doceni ten skarb.

Postanawia, że nie będzie budził Gydy, jednak czuje potrzebę zrobienia czegoś pożytecznego. Myśli o Alvheid i decyduje się pójść do niej, żeby okazać swe współczucie. Nie przychodzi mu nawet do głowy, że wdowa po Trygvem może wcale nie chce go widzieć.

Alvheid uśmiecha się blado, kiedy Avald wchodzi, lecz zaraz wraca do przygotowywania Trygvego. Zmarły skald ma w ustach i dziurkach nosa wetknięte szmatki. Jest już umyty i Alvheid go ubiera. Widząc; że kobieta ma kłopoty z wciągnięciem spodni, Avald podchodzi bliżej, żeby jej pomóc, ale ona

łagodnie go odprawia. Bierze go za rękę i czule, lecz stanowczo prowadzi do drzwi.

- Chciałem tylko... - mówi Avald zduszonym głosem, próbując okazać współczucie.

Alvheid kiwa głową na znak, że rozumie. Nigdy jeszcze Avald nie czuł się tak niepotrzebny.

Na zewnątrz przypieka słońce i panuje ożywiony ruch. Trzy okręty wypływają z fiordu. Wszystkie unoszą na pokładzie mężczyzn, którzy zginęli w walce z wojowniczkami. Jakaś kobieta płacze. Rozpacza, bo straciła męża. Kto inny lamentuje z powodu ojca. Wzdłuż fiordu i w okolicy żyje wiele wdów. Nauczyły się obcować ze śmiercią, ale nikt nie jest przygotowany, że pojawi się podczas przyjęcia zaręczynowego.

Ludzie szepczą między sobą, że nad grodem jeszcze wisi klątwa. Bo z jakiego innego powodu mogłoby się wydarzyć coś podobnego? Mówią o tym, co się stało, kiedy urodziła się Gyda. Jak wolwa z Jotunheim przeklęła Åsmunda Torkildssona i jego silną wolę, by sprzeciwić się bogom. Niektórzy wspominają nawet o opuszczeniu uroczystości jeszcze w trakcie przygotowań, ale od słów do czynów jest daleko. Ludzie są ciekawi i chociaż tego dnia miała miejsce tragedia, następne mogą przynieść coś zupełnie przeciwnego. Mimo wszystko Gyda jest wybranką samego Odyna.

Trzy wojowniczki opuszczają gród z podniesionymi głowami, jednak ich oczy zdradzają niepewność. Nad skazanymi wznoszą się góry ze swą potężną siłą. Jak gdyby sięgały po te kobiety. Jak gdyby czekały na smaczną przekąskę. Teraz jest lato i da się jakoś przeżyć, ale.cg^będzie zimą?

ności. Szczęście, że Geirhild jest jedną z tych, które przeżyły, ponieważ ona jest zdolna dawać z siebie, nie żądając niczego w zamian. Ich miłość jest silna, ale nieakceptowana. Nawet wśród innych wojowniczek trudno im było uzyskać przyzwolenie. Dzięki silnej woli i nieugiętości przezwyciężyły uprzedzenia i zachowały swe przywódcze role.

Audny zapomina się, podążając w zamyśleniu za wojowniczkami. Jakaś gałąź drapie bezlitośnie jej rękę i chociaż Audny ma wysoki próg bólu, jęczy żałośnie. Nic nie pomaga, gdy Geirhild próbuje spojrzeniem dodać jej otuchy. Audny w głos wyklina bogów, gdy wszystkie trzy znikają z oczu mieszkańcom grodu. Geirhild uciszają. Tego by im tylko teraz brakowało, by ściągnęły sobie jeszcze na kark gniew bogów.

Do Jotungård przybywają konno krewni Avalda, żeby wziąć udział w uroczystościach zaręczynowych, ale wita ich coś zgoła innego. Przystają na wzniesieniu za grodem i ich oczom wyraźnie ukazuje się widok kurhanów, gdzie spoczywają przodkowie Gydy. Wokół cmentarzyska nie panuje spokój, tak jak zwykle, lecz roi się od mężczyzn, którzy czynią przygotowania do pogrzebu.

Silni, muskularni młodzieńcy brutalnie wbijają w ziemię dębowe kilofy. Niektórzy z gości również pomagają. Pracują bez wytchnienia, prawie nie robiąc przerw. Trzeba jak najszybciej pochować Trygvego, ponieważ słońce grzeje bez litości. Wielu czeka też z niecierpliwością, by uczcić Torda i Gydę.

Kiedy nowi goście, siedmiu mężczyzn i kobieta, wjeżdżają na dziedziniec, Avald i Gyda wychodzą im na spotkanie. Gyda zwraca szczególną uwagę na rosłego, jasnowłosego mężczyznę, który przedstawia się jako brat Torda, Håvard. Zdumiewa ją, że dotąd o nim nie słyszała, spogląda pytająco na Avalda, który się uśmiecha.

- Później - szepcze.

Mimo że Gyda jest ciekawa, jak to możliwe, że nikt jej nie wspomniał o tym z braci Torda, o nic nie pyta. Zwraca natomiast uwagę na nowo przybyłych.

Podejmują gości w izbie jedzeniem i piciem, a Avald opowiada, co się stało. Mężczyźni ciągle mu przerywają, domagając się bardziej szczegółowego opisu walki. Kręcą głowami nad haniebnym czynem wojowniczek. Tylko Håvard i kobieta jedzą, nie przerywając Avaldowi opowieści.

Gyda prawie nie słucha. Raczej ukradkiem obserwuje gości. Wszyscy należą do rodu Avalda, ale zwłaszcza Håvard budzi jej ciekawość. Jest coś w tym mężczyźnie, co ją pociąga, po-znaje również po wzroku Avalda, że bardzo wysoko ceni tego syna. Chłopak jest przystojny, ma krótkie włosy ciemnoblond i wypielęgnowaną brodę przystrzyżoną niemal tuż przy mocnej szczęce. Jego nos jest nieco krzywy, a zęby białe i równe. Niebieskie, głęboko osadzone oczy dodatkowo przydają mu uroku. Tak samo jak Avald i Tord Håvard jest starannie ubrany i nosi się z godnością, jak na syna hovdinga przystało. Ciągle zerka na Gydę, a jego wzrok zdradza wesołość. Wydaje się, jakby ciągle się uśmiechał, i to czyni z niego skrajne przeciwieństwo Torda.

Kobieta ma wiele cech Avalda, zatem nietrudno się domyślić, że łączą ich więzy, krwi. Gyda wywnioskowała, że to siostra hovdinga; zdumiewa ją tylko znaczna różnica wieku. Hallgerd nie może być dużo starsza od niej samej, stąd jasny wniosek, że oboje są z różnych matek.

Gyda ukradkiem przygląda się kobiecie badawczo. Lekko rudawe włosy zostały upięte do góry w piękną fryzurę. Oczy Hallgerd są małe i ciemne, jak oczy Avalda, usta co najmniej tak samo wąskie, lecz na szczupłej, bladej twarzy. Nos mały i ostry. Przywodzi Gydzie na myśl czubek strzały i Gyda uśmiecha się do siebie z powodu tego porównania.

Pozostali mężczyźni należą do dalszych krewnych, ale to nie powód, by ich pomijać. Avald traktuje ich wszystkich z sza-

cunkiem i wyraźnie się cieszy, że znowu ich widzi. Wprost nie posiada się z zachwytu i ich dobry nastrój udziela się Cydzie. Córka hovdinga na moment zapomina o wszystkim, co bolesne, i cieszy się razem z tymi obcymi ludźmi.

- Gdzie jest Tord? - słysząc pytanie Håvarda, Avald rzuca szybkie spojrzenie na Gydę.

- Wyjechał dziś wczesnym rankiem - odpowiada krótko, widząc zdumienie na twarzy dziewczyny.

Gydę wypełnia rezygnacja pomieszana ze zwątpieniem. Sądziła, że Tord bierze udział w przygotowaniach do pogrzebu. Usiłuje ukryć rozczarowanie, lecz niezbyt jej się udaje.

- Dlaczego nie ma go z nami albo nie pomaga w pracach na cmentarzu?

Avald patrzy na nią speszony.

- Przykro mi, Gydo, ale Tord oznajmił, że nie będzie go przez kilka dni. Nie wiem, co zamierza zrobić, ale wziął ze sobą broń. Być może potrzebuje samotności, żeby nabrać dystansu do tego, co się stało.

Cydzie trudno zachować maskę. Gwałtownie wstaje i bez słowa opuszcza izbę.

A któż nie potrzebuje odpoczynku od tego wszystkiego? Gyda czuje narastający gniew. Tylko Tord mógł wpaść na pomysł, żeby właśnie teraz opuścić gród. Wszyscy inni robią, co mogą, żeby pomóc. Ogarnia ją wściekłość. Jak mógł zrobić Trygvemu coś takiego? Jak śmiał okazać taki brak szacunku? Gyda patrzy w stronę grobowca i uwijających się tam mężczyzn. Kobiety również robią swoje. Ani jeden człowiek nie opuścił grodu poza tymi, którzy również chowają bliskich.

Myśli o tragedii, która znowu dotknęła Jotungård. Może bogowie mają w tym jakiś zamysł. Gyda woli patrzeć na to w ten sposób. Jest zmuszona poślubić Torda. Tylko tak może oddać hołd pamięci Trygvego. Przybrany ojciec obiecał Åsmundowi na swój honor, że ślub się odbędzie, więc nie może go teraz zawieść. Czując dławienie w gardle, Gyda spogląda na kurha-

ny. Czy jest Tordowi droga? Wygląda na to, że on dba przede wszystkim o własne dobro. Może kusi go tylko gospodarstwo i bogactwo? Gyda nie wie, czy powinna śmiać się, czy płakać. Chwyta za łopatę, która stoi oparta o studnię na dziedzińcu. Biegnie truchtem na wzniesienie i rzuca się w wir pracy. Mężczyźni patrzą na nią ciekawie, gdy energicznie kopie ziemię. Są dumni z gospodyni. Wkrótce Gyda jest tak samo brudna jak inni i tym zyskuje sobie ich uznanie.

Ledwie dostrzega je poprzez liście, gdy potykając się, brną naprzód przez nierówny teren. Nietrudno było podążać po ich śladach. Chwilami podchodził tak blisko, że mógłby słyszeć ich głosy. Została jeszcze jedna doba, by mógł wypełnić swój plan, gdyż dopiero wtedy wyrok wejdzie w życie. Zdumiewa go wytrzymałość kobiet, ponieważ mimo że zostały mocno poturbowane, utrzymują imponujące tempo. Może podejrzewają, co zamierza zrobić? W głębi duszy ma nadzieję, że czują strach, i widzi przed oczami ich zatrwożone twarze, gdy nagle przed nimi stanie. Jego usta wykrzywia grymas, przypominający uśmiech. Już on im pokaże, co znaczy zemsta. I kinie się na bogów, że wiedźmy będą cierpieć, zanim powędrują do królestwa zmarłych.

Tord siada, żeby odetchnąć. Nie jest zmęczony, ale chce mu się jeść i pić. Pije łapczywie piwo i zjada prowiant. Kładzie się na nagrzanym mchu. Ma dużo czasu.

Okręt nie jest duży i mężczyźni, którym przypadło w udziale złożyć go do grobu, niosą go bez trudu. Opuszczają okręt na miejsce dziobem na południe. W stronę Odyna i Walhalli. Gyda Wierzchem ręki ociera pot z czoła. Trygve będzie miał godny grób. Córka hovdinga patrzy na pozostałe kurhany i zdaje sobie sprawę, że ten będzie najmniejszy spośród wszystkich. Ale

już sam fakt, że Trygve spocznie tu na górze razem z jej przodkami, mówi wiele o tym człowieku. Był dobrym przywódcą i ojcem przez wszystkie te lata, odkąd zabrakło Åsmunda. A oprócz tego wiernym i troskliwym mężem dla Alvheid. Gyda czuje dławienie w gardle. Powstrzymuje łzy, które cisną się do oczu. Składa w duchu obietnicę, stojąc tak i patrząc w dół na miejsce spoczynku Trygvego. Nigdy więcej nie okaże słabości, lecz będzie silna, jak przystoi kobiecie z rodu hovdinga. Czuje się jak odnowiona, jak gdyby tu w górze na cmentarzysku zostawiła swoje dawne ja.

Gyda uśmiecha się do mężczyzn, którzy pracują razem z nią. Odpowiadają jej uśmiechem, brudni, lecz zadowoleni, że wykonali tyle dobrej roboty. Teraz kusi ich poczęstunek - piwo i posiłek w halli. Ale najpierw kąpiel. Ogarnia ich ostrożna wesołość i Gydzie również poprawia się nastrój.

Sorle siedzi na stołku przed wejściem do białego domu i struga z drewna łyżkę, gdy Gyda zbliża się w jego stronę. Jest umorusana i nieschludna, a jej jasne włosy opadają w nieładzie. Również w takim stanie porusza się z godnością i nawet czarna ziemia ani pot nie mogą pozbawić jej urody. Sorle wstaje z szacunkiem, a Gyda się uśmiecha. Jej białe zęby lśnią ku niemu i Sorle dostrzega w niej dziecko. Coś subtelnego i czystego, czego, o ile sobie przypomina, nie widział u żadnej innej kobiety. Suknia i fartuch, przeznaczone do innej pracy niż grzebanie w ziemi, nasiąkły błotem i z pewnością ciężko się pracowało w takim stroju.

Gyda uśmiecha się i wygładza fartuch.

-    Muszę się wykąpać - mówi ze śmiechem.

Sorle kiwa głową.

-    Nie jest pani bardziej brudna niż mężczyźni, którzy przed chwilą przechodzili obok mnie.

Gyda spogląda w stronę zakola rzeki, gdzie spora grupa

mężczyzn już się pluska w zimnej wodzie. Dobiegają stamtąd wesołe okrzyki i śmiech.

-    Zaraz będzie drugie śniadanie. Zobaczymy się przy stole -rzuca na pożegnanie i wbiega do domu.

Kąpielisko, z którego korzystała razem z Sigurdem, nie wy-daje się już takie samo, odkąd zaatakował ją tu Jonaker. Gyda patrzy na kamień, za którym zawsze przebierał się przyjaciel z dzieciństwa, i pragnie, by chłopak niespodziewanie się tu pojawił i by wszystko było jak kiedyś. Wzdycha. Odnosi wrażenie, że już bardzo dawno nie widziała Sigurda, i jak wiele razy przedtem zastanawia się, czy przyjaciel kiedykolwiek wróci. Ma nadzieję, że tak. Ten chłopak tak wiele dla niej znaczy, gdyby wiedziała, że aż tyle, za nic nie pozwoliłaby mu wtedy wyjechać.

Gyda przeciąga lnianą suknię przez głowę i wchodzi do wody, która wydaje się lodowata w zetknięciu z rozgrzaną skórą. Dziewczyna nie zwraca uwagi na chłód, z pluskiem rzuca się do rzeki i zanurza głowę. Wykonuje kilka silnych ruchów rękami, zanim z powrotem wypływa na powierzchnię. Odwraca się i płynie na plecach. Patrzy w niebo, gdzie tylko parę mew przecina niebieską przestrzeń swymi białymi, opierzonymi ciałami. Czuje, jak ogarnia ją spokój i wypełnia takim ukojeniem, jakiego dawno nie doznała. Jutro Trygve spocznie w grobowcu, jednak Gyda nie smuci się. Jego życie w Jotungård dobiegło końca, ale będzie się toczyć dalej w Walhalli.

Stół jest nakryty, kiedy Gyda wchodzi do halli. Alvheid wygląda na zmęczoną, a jej twarz nosi wyraźne oznaki smutku. To-ralv uśmiecha się do Gydy i chce, by go wzięła na ręce, a ona odpowiada mu uśmiechem.

-    Mam teraz co innego do roboty niż dźwiganie takich małych psotników - żartuje.

Alvheid uśmiecha się blado.

- Wylał przed chwilą dzbanek zsiadłego mleka - mówią jej ręce.

Gyda ostrożnie szczypie Toralva w policzek, a kiedy patrzy w pogodną twarz chłopca, widzi Trygvego. Skald zostawił dużo z siebie samego w tym małym wesołku.

Wstając, zwraca się do Alvheid.

- Mogę teraz odebrać klucze. Suknia, którą mam włożyć na uroczystość zaręczyn, jest gotowa i czas najwyższy, bym weszła jako gospodyni.

Alvheid wyjmuje zza paska klucze i oddaje je Cydzie z wyraźną ulgą. Gyda czuje się silniejsza niż kiedykolwiek, ważąc w ręku ciężki pęk. Tymi kluczami opiekowała się przed nią Idunn i Gyda odnosi wrażenie, jak gdyby z kluczami wiszącymi u paska znalazła się bliżej matki. Zadowolona wychodzi, żeby pomóc w przygotowaniach do przyjęcia.

Audny siada zmęczona nad niewielkim strumykiem, który wi-jąc się, przecina dziki krajobraz. Ręce bolą ją bardziej niż kiedykolwiek, a twarde strupy, które pokryły rany, ciągle pękają. Zanurza ramiona w wodzie, żeby złagodzić ból. Przez moment robi jej się słabo w zetknięciu ran z lodowatym chłodem, ale zaraz przychodzi ukojenie. Audny długo tak siedzi, obserwując jednocześnie Geirhild, która zbiera chrust.

Przemierzyły dziś kawał drogi i wkrótce zapada zmierzch. Ognisko nie pozwoli się zbliżyć dzikim zwierzętom. Brązowe oczy Audny ciemnieją, kiedy pomyśli, jak się urządziły. Nie wiadomo, jak długo dadzą sobie tutaj radę bez broni. Zrezygnowana rozgląda się dokoła. Pożałowano im nawet noża. Jak się obronią, jeżeli zostaną napadnięte? Nie tylko zwierzęta mogą okazać się groźne w tych ostępach. Po okolicy włóczy się również wielu wyjętych spod prawa, w większości są to mężczyźni, którzy długo nie mieli kobiety. Jak sobie poradzą z kimś takim?

- Złapałam go! - woła nagle Geirhild z radością. Wykonuje z wdziękiem krótki taniec wojenny, trzymając jedną rękę w górze.