Tytuł możliwy do wypożyczenia z oferty Depozytu Bibliotecznego.
[PK]
Ta książka nie posiada jeszcze opisu.
Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego.
Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych.
Książka dostępna w zasobach:
Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kartuzach
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 231
Rok wydania: 2008
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
WIĘKSZY BESTSELLER OD CZASU SAGI O LUDZIACH LODU
magiczna^opowieść
JANE MYSEN
tom 30.
Przełożyła Elżbieta Fr^tczak-^owotny
Tytuł oryginalny serii: Utvalgt av gudene
Tytuł oryginału: Jotungård
Tłumaczenie z oryginału: Elżbieta Frątczak-Nowotny
Ilustracja na okładce: Anita Våmartveit
Projekt okładki: Elipsa Sp. z o.o.
Korekta: Maciej Korbasiński
Skład: Elipsa Sp. z o.o.
© J. W. Cappelens Forlag a.s 2000
Copyright © for this edition by Elipsa Sp. z 0.0.
All rights reserved
ISBN 978-83-61226-29-1
Elipsa Sp. z 0.0.
01-673 Warszawa, ul. Podleśn;
tel./fax+48 (22) 833 38 www.dobrasaga.pl
22
Printed in EU
3 ypptwhii 4 ?>** itnsifdi Ä
w
INFORMACJE ® (0 22) 624 16 07
1
Herdis śpi mocno, ale dobiegające z zewnątrz krzyki przedzierają się przez ściany i budzą ją.
Siada na łóżku, otwiera szeroko oczy i patrzy w ciemność. Serce bije jej w piersi jak Oszalałe, oddycha z trudem.
- Ludzie Północy są tutaj! - słychać jakiś głos, a zaraz potem krzyk.
Kobieta zrywa się z łóżka. Ludzie Północy. Nagle przypominają się jej rozmaite historie, którym przysłuchiwała się, siedząc przy ognisku. Wie, że to barbarzyńcy, ludzie, którzy zabijają dla samego zabijania, nie okazując nikomu litości.
Szybko wkłada suknię i podbiega do skrzyni, stojącej u nóg łóżka. Dotyka palcami klamry paska, który kiedyś należał do jej męża, i przechodzi ją dreszcz. W doczepionej do pasa pochwie jest nóż. Herdis bierze go, przypina i rusza biegiem do drzwi.
Najpierw tylko lekko je uchyla. Na widok tego, co się tu przed chwilą rozegrało, z jej ust dobywa się jęk.
W nozdrza wdziera się drażniący zapach dymu, zaczyna kasłać. Z wielu chat buchają płomienie, wszędzie unosi się silny swąd palonych ciał.
Między chatami widzi uciekającą kobietę. Chwilę po-^m dogania ją wojownik, rzuca się na nią i Herdis staje się świadkiem czegoś, co przechodzi jej najgorsze fantazje. Wojownik unosi miecz i trafia nim kobietę z taką siłą, że przecina jej tors na pół. Powstaje ogromna, krwawiąca rana.
Herdis zamyka drzwi, przywiera plecami do ściany, ^a Wrażenie, że za chwilę straci oddech, przyciska dłonie
do piersi, próbując uspokoić oszalałe serce, czuje pulsowanie krwi i cała drży.
Nagle rozlega się huk i drzwi się otwierają. Herdis nigdy nie sądziła, że będzie kiedyś musiała użyć noża, teraz jednak zdumiona spostrzega, że trzyma go w ręku.
W pomieszczeniu jest ciemno, ale bez trudu rozpoznaje wojownika, który przed chwilą zabił kobietę. Stoi tuż obok, ale jeszcze jej nie zauważył. Dłoń Herids odruchowo zaciska się na rękojeści noża, dziewczyna bezszelestnie unosi rękę.
Harald czuje pulsowanie w skroniach, krew krąży mu szybko. Zdobyli osadę, ale wie, że jeszcze nie może się czuć do końca bezpieczny.
Herdis wstrzymuje oddech, błaga bogów, żeby mężczyzna jej nie zauważył.
Jej wargi poruszają się w niemej modlitwie, kiedy nagle potężny wojownik się odwraca i stają twarzą w twarz.
Jego oczy, spoglądające na nią zza hełmu, wydają się czarne, kolczuga leży mu ciężko na ramionach, okrywa jego tors, ręce od nadgarstków po łokcie chronią kawały grubej skóry. Szeroką pierś zdobi ciężki wisior.
Mężczyzna woła coś do niej w swoim języku, a jego słowa trafiają ją niczym uderzenia pejczem. Wskazuje na drzwi i Herdis rozumie, że chce, żeby wyszła na zewnątrz. Ale sama myśl ją przeraża. Niewiele myśląc, unosi rękę do ciosu, jakby z daleka słyszy uderzenie ostrza o żelazne kółka kolczugi i o pomalowaną na biało-czerwono tarczę.
Harald uśmiecha się. Wie, że kobieta nie jest w stanie mu nic zrobić, ale czuje do niej szacunek. Poza tym nieraz widział, jak wojownicy ginęli z rąk kobiet, nie może pozwolić sobie na chwilę nieuwagi.
Herdis znów unosi nóż i z krzykiem rzuca się do przodu.
Harald odskakuje na bok, uderzając jednocześnie bokiem miecza w jej nadgarstek. Nóż wylatuje jej z dłoni.
Kobieta upada jak długa, próbuje wstać, ale uderza gło-wą o róg łóżka, czuje przenikliwy ból.
Harald przygląda się jej, kiedy leży nieprzytomna na ubitej z ziemi podłodze. Kobieta jest szczupła, ale nie chuda, ma długą, silną szyję. Jej cera jest jasna, podobnie jak włosy, które wiją się wokół jej kształtnej głowy.
Przed zejściem na ląd Harald nakazał ludziom, by starannie wybierali branych do niewoli jeńców. Skoro mają zostać sprzedani, muszą się dobrze prezentować. Na tej kobiecie powinni sporo zarobić. Mężczyzna chwytają za rękę i stawia na nogi. Kobieta łapie się za głowę, jęczy. Kiedy wojownik gwałtownym ruchem wyciąga ją na zewnątrz, widzi, jak włosy falują jej wokół głowy.
Wojownik rusza zdecydowanym krokiem w stronę rzeki i okrętów.
Zaszlachtowany świniak zostaje wrzucony w płomienie płonącej chaty. Z ciała sterczy strzała, ktoś odciął mu łeb, z rany leje się krew. Obok leży mały chłopiec, nie zdążył się ubrać, więc leży nagi i zakrwawiony, strzęp mięsa na gołej ziemi. Na główce widać dużą ranę, usta ma otwarte, w oczach dziecka widać zastygły strach.
Herdis rozpoznaje niektórych zmarłych. Spostrzega ciało staruszki, która przyszła ją zawiadomić, kiedy jej mąż się utopił.
Torarin widzi zniszczenia i w jego oczach pojawia się ból. Bojowe okrzyki wojowników kontrastują z pełnymi lęku jękami mieszkańców osady. Spostrzega Magnusa. Islandczyk wyciąga swój miecz z ciała bezbronnego młodzieńca i idzie dalej. Przez moment ich spojrzenia się krzyżują, w oczach wojownika Torarin widzi szaleństwo, jego oczy pod hełmem przypominają oczy dzikiego zwierza.
- Pilnuj jej! - woła Harald, rzucając mu do stóp kobietę.
Nie czeka na odpowiedź, tylko rusza z powrotem do osady. Wśród nadbiegających widzi jedynie swoich wojowników.
Nagle w stronę Magnusa zaczyna biec stara kobieta.
Ludzie słyszą jej krzyk i krew tężeje im w żyłach, kobieta trzyma w dłoniach nóż z długim ostrzem.
Magnus stoi jak sparaliżowany, po chwili unosi rękę i trafia mieczem w głowę kobiety. Staruszka pada niczym zakrwawiony tobołek u jego stóp.
Na jej szyi błyszczy złoty wisior, Magnus zrywa go i zaraz biegnie już dalej.
Torarin schyla się, wyciąga dłoń do młodej kobiety, która leży na ziemi u jego stóp. Unosi się, wspierając się na rękach, i spotyka jego wzrok. Jest w nim mieszanka wściekłości i nieskrywanej nienawiści. W jej oczach jest coś szczególnego, coś, co sprawia, że Torarin z trudem łapie powietrze.
- Jesteś kobietą ze snu - mówi.
Głos ciemnolicego mężczyzny brzmi łagodnie, ale Her-dis nikomu nie ufa. Ten człowiek przybył tu z Północy.
Kobieta wstaje. Torarin przygląda się jej. Widzi strach, malujący się na jej twarzy, na jej włosach ręce Haralda zostawiły krwawe ślady.
Kiedy tak stoi przed nim, wygląda jak dzikie zwierzę. Torarin się uśmiecha.
- Nie musisz się mnie bać - mówi spokojnie.
Herdis odchrząka, zbiera w ustach ślinę i pluje mu prosto w twarz.
Torarin nie czuje jednak wściekłości. Ociera twarz rękawem tuniki.
- Idź na pokład! - mówi, wskazując ręką okręt.
Kobieta kręci głową, włosy opadają jej na twarz. Nagle się odwraca i zaczyna biec w stronę płonącej osady.
Torarin patrzy za nią, kiedy potykając się, biegnie pod górę, i nagle przypomina sobie głos Haralda: „Pilnuj jej!”
Rusza za nią szybkim krokiem. Czerń jego szaty zlewa się z czernią jego włosów, które tańczą mu wokół głowy i ramion.
Herdis się odwraca, dostrzega ubranego na czarno mężczyznę i przyśpiesza kroku. Jęczy ze strachu, przed oczyma staje jej kobieta, którą przed chwilą zabił wojownik. Herdis zastanawia się, czy jej życie także tak się zakończy.
Nagle jeden z wojowników zagradza jej drogę. Staje przed nią na rozkraczonych nogach z rękami na rękojeści miecza. Mówi coś tubalnym głosem. Herdis widzi błysk jego miecza.
- Wstrzymaj się! - woła Torarin tak głośno, jak tylko pozwalają mu płuca. - Harald ją znalazł! Ma być niewolnicą!
Na dźwięk imienia hovdinga wojownik opuszcza miecz. Co prawda Harald zapewne nie ukarałby go za zabicie kobiety, ale jest jeszcze szaman. Coś w jego wzroku mówi mu, że jeśli go nie posłucha, nie ujdzie mu to płazem.
Torarin oddycha z ulgą, kiedy wojownik niezadowolony odwraca Się do nich plecami.
Do Herdis dociera nagle, że ucieczka jest szaleństwem. Rozumie też, że gdyby ciemnolicy mężczyzna nie poszedł Za nią, zapewne już by nie żyła.
Torarin nie musi więc powtarzać swojej prośby, Herdis sama rusza w stronę okrętu. Wchodzi na pokład, siada w kącie skulona. Przykłada dłonie do uszu i zaciska powieki.
Torarin staje obok okrętu. W dłoni trzyma lapoński nóż z długim ostrzem. Teraz jest gotów go użyć.
Rzuca okiem na okręt, na widok bezbronnej kobiety jego wzrok łagodnieje. Herdis siedzi z głową wspartą 0 kolana, spod zielonej sukni widać jej gołe stopy, całą jej twarz zakrywaj ą włosy.
Obok stoi wojownik, który także został wyznaczony do pilnowania okrętu. Torarin rozumie teraz, jak godne Udanie zostało mu powierzone. Jeśli ktoś będzie próbował zniszczyć okręt, może wydarzyć się wiele złego.
Z czasem osada pogrąża się w ciszy, słychać tylko trzaski płomieni, od czasu do czasu ciszę zakłóca okrzyk radości, kiedy któryś z wojowników znajduje coś wartościowego.
Harald wydaje się zadowolony, kiedy pewnym krokiem zmierza do brzegu. Przez kłęby gęstego dymu dostrzega szamana i kieruje się w jego stronę. Jego myśli zaprząta jednak jasnowłosa kobieta. Nie może przestać o niej myśleć.
Na widok tak wielu jeńców Torarin czuje dojmujący smutek. Wie, że ci młodzi ludzie zostaną wkrótce sprzedani jako niewolnicy. Większość stanowią kobiety. Na myśl o tym, co przeszły i co jeszcze je czeka, robi mu się ciężko na sercu. Zerka na kobietę, którą przyprowadził Harald. Wstała już i rozgląda się dookoła. Torarin domyśla się, że szuka znajomych, widzi rozczarowanie na jej pięknej twarzy.
Nagle staje przed nim hövding. Torarin przygląda się jego potężnej sylwetce z mieszaniną szacunku i nienawiści. Harald jest mężczyzną, który mało kogo do siebie dopuszcza. Stoi teraz obok Torarina. Po chwili odwraca się do wojowników i przerażonych jeńców, i nakazuje jak najszybciej odbić od brzegu. W osadzie było niewielu mężczyzn zdolnych władać bronią, ale instynkt podpowiada mu, że nie powinien ryzykować. Dość już zrabowali, wzięli też wystarczająco dużo niewolników.
Jeńcy nie rozumieją słów, które padają, ale skierowane w nich groty strzał dają im wyraźnie do zrozumienia, że mają wejść na pokład. Większość z nich ma ciemne włosy, Torarin znów zerka na kobietę, której Harald kazał mu pilnować. Wyraźnie się wyróżnia, jakby w ogóle nie pasowała do tego miejsca.
Torarin czuje zimno, kiedy wchodzi do rzeki, żeby razem z innymi mężczyznami zepchnąć okręt na głębszą
wodę. Kiedy przechylają okręt, żeby wejść na pokład, widzą, jak głowy smoków na dziobie huśtają się na falach. Wiosła leżą i czekają na nich.
Starając się nie robić hałasu, wracają tą samą drogą, którą tu przybyli. Wstaje ranek, wojownicy śledzą bacznie każdy ruch wzdłuż brzegu.
Torarin siedzi przy wiosłach na drugiej ławce, licząc od dziobu, i pilnie śledzi wszystko, co dzieje się na pokładzie. Spostrzega Haralda, widzi, jakim wzrokiem patrzy na kobietę, i czuje lekkie mrowienie, po chwili dreszcz wstrząsa jego ciałem.
Brave siedzi przy wiosłach tuż za Torarinem. Berserk, który ma na sumieniu niejedno ludzkie życie, zdążył zapomnieć o ostatnich wydarzeniach i już cieszy się na następną wyprawę. Myśli tylko o tym, co przed nim.
Białe włosy spadają mu na ramiona, szeroka opaska okala mu czoło, nieco niższe niż u większości. Oczy ma brązowe, a pustka, która w nich jest, może przerazić nawet najbardziej potężnego przeciwnika. Ma wielkie dłonie i siłę, której wielu mu zazdrości, szeroką klatkę piersiową i kark jak u byka.
- Piękną kobietę Harald sobie znalazł - mówi Brave, kiedy nachyla się nad wiosłami.
Torarin przytakuje.
- Tak, jest piękna.
~ Piękna? Widziałeś jej piersi? - wzdycha Brave i śmieje się do szamana, który też uśmiecha się zażenowany. -Gdyby tak położyć na nich ręce. Ach, chętnie wszedłbym ^ nią - mówi dalej. Po chwili dodaje już ciszej: - Ale nieraz już podróżowałem z Haraldem i wiem, że gdy trafi mu się kobieta, która mu się podoba, nie dzieli się nią z nikim.
Torarin wspomina z niesmakiem opowieści wojowników przy ognisku. Wie, do czego są zdolni, wie też, że akt, który powinien przynieść kobiecie rozkosz, może też PrzYsporzyć jej cierpienia.
Mężczyzna przy sterze prowadzi okręt pewną ręką do ujścia rzeki, Harald oddycha z ulgą na widok pełnego morza. Wkrótce spotkają się z pozostałymi okrętami i wtedy znów nikt im nie zagrozi.
Herdis opiera się ciężko o reling. Przyciska ręce do piersi, ponurym wzrokiem patrzy na znikający w oddali ląd. Nie wie, dokąd płyną ani co ją tam czeka. Ma przed oczami widok zabitych i próbuje wmówić sobie, że miała szczęście, ale kiedy zerka na wojowników, nachodzą ją wątpliwości. Szczególnie ich wódz przygląda się jej bacznie, jego wzrok pali jej ciało nawet przez ubranie.
Harald unosi do góry kubek z piwem. Zerka w stronę Herdis, jakby chciał wypić jej zdrowie, ale kobieta odwraca się od niego. Włosy falują jej wokół głowy, jakby dawały mu jakiś znak.
Butna postawa kobiety sprawia, że w hovdingu wzbiera wściekłość. Ma ochotę ją uderzyć, ale jakiś wewnętrzny głos mówi mu, żeby tego nie robił. Lubi, kiedy kobieta mu się opiera, ta jednak jest wyjątkowa, wymusza na nim szacunek. Harald wzdycha zadowolony i zerka na pozostałe okręty. Do tej pory stracili zaledwie jednego człowieka i zyskali cenny ładunek, Harald wie, że sprzedaż niewolników przyniesie mu dużo srebrników.
Herdis patrzy na okręty ze smutkiem w oczach. Powinna się cieszyć, że wzięto tylu jeńców, ale nie potrafi. Twarze innych odzwierciedlają to, co sama czuje: bezradność i bób jaki czuła tylko raz w życiu, po śmierci męża. Próbuje przełknąć gulę, która utkwiła jej w gardle. Ma wrażenie, że jej zmarły mąż coraz bardziej się od niej oddala, i czuje, jak samotność ściska jej serce.
Żagle zostają podniesione i okręty biorą kurs na Flandrię, gdzie czeka ich chwila odpoczynku. Nastrój wśród ludzi jest dobry, wojownicy rozmawiają o swoich podbojach,
jeden z nich wstaje i zamachuje się mieczem, pokazując, jak obciął głowę mieszkańcowi osady. Kiedy jego wzrok pada na jedną z kobiet, wzdycha zadowolony. Wkrótce sobie pofolguje.
Magnus wciąga powietrze głęboko do płuc. Od momentu, kiedy odpłynęli z Islandii, miał czas przemyśleć wszystkie swoje sprawy. Postanowił, że zostanie z Haraldem i jego drużyną tak długo, jak będą go potrzebować. Z zadowoleniem myśli o tym, jak bardzo go tu cenią, wodzi wzrokiem po kosztownościach złożonych na środku okrętu.
Nagle jego myśli wędrują do syna, który zginął w dniu, kiedy opuścił wyspę. Gdy wróci, nie będzie już na niego czekał. Została mu jedynie córka, Runhild, ale ta miała niebawem poślubić mężczyznę, który nie przypadł mu do gustu. Powtarza w myślach jej imię i stwierdza, że jednak dobrze, że zgodził się na jej ślub, nareszcie będzie szczęśliwa.
Magnus podchodzi do Torarina, który siedzi i patrzy ua morze.
- Co z tobą?
Torarin zerka na przyjaciela i się uśmiecha.
- Wszystko jest w porządku - mówi. - Gorzej jednak z ludźmi, których wzięliśmy w państwie Franków.
~ Na pewno mają lepiej niż ci, którzy tam zostali martwi - odpowiada Magnus i się uśmiecha.
Torarin kręci głową.
~ Na pewno przeżyli straszne chwile, ale gdy krew Przestała krążyć w ich żyłach, zaznali spokoju. Ci natomiast - mówi, wskazując głową w stronę niewolników -Przez resztę życia będą cierpieć zarówno na duszy, jak i na ciele.
- Nie myśl o tym - odpowiada Magnus i zerka na nie-b°- - Chyba spadnie deszcz.
- Tak - odpowiada Torarin, podążając za wzrokiem Przyjaciela.
- Wiesz, że spełniłeś obietnicę, którą dałeś Isfrid?
- Wiem - uśmiecha się Torarin. - Tobie natomiast żaden strażnik nie był potrzebny. Poradziłeś sobie.
- Ludzie na ogół uważają, że jeśli ktoś ma jakąś ułomność, to nie ma z niego żadnego pożytku, a nie zawsze tak bywa. Dużo ćwiczyłem, zanim odpłynęliśmy z Islandii, i to przyniosło owoce.
Torarin przytakuje. Po chwili pyta:
- Co teraz zamierzasz?
- Jeszcze jakiś czas zostanę z Haraldem i jego drużyną, a potem wrócę do domu. Chcę zobaczyć, jak wiedzie się Runhild. Nie zamierzam jednak osiąść gdzieś na stałe -mówi Magnus i wstaje. - A co z tobą, Torarinie?
- Odwiedzę mój ród - odpowiada Torarin, a jego oczy przybierają rozmarzony wyraz. - Czekają na mnie - dodaj e cicho.
Magnus widzi niepewność w jego oczach.
- Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwy, szamanie. Ten, kto ma rodzinę, do której może wrócić, ma wiele.
Torarin nie odpowiada, wpatruje się w morze i Magnus rozumie, że szaman myślami jest gdzieś daleko stąd. Wraca więc na swoje miejsce.
Torarin rzeczywiście wędruje myślami do Jotungård. Matka opowiadała mu tak barwnie o życiu we dworze, że ma go wyraźnie przed oczami. Jak wielokrotnie wcześniej zastanawia się, czy kiedykolwiek dane mu będzie tam dotrzeć. Czy kiedyś jeszcze zobaczy matkę, ojca i Åsmunda Torkildssona?
Odwraca wzrok i spostrzega jasnowłosą kobietę. Zasnęła, sprawia teraz wrażenie bardziej bezbronnej, niż kiedy siedziała skulona na pokładzie. Torarin wsporni-na swój sen. Widział ją w nim wyraźnie, pamięta też, c° czuł, kiedy się obudził. Za każdym razem, kiedy na nią patrzy, jego ciało przechodzi fala ciepła, a kiedy ich wzrok się spotyka, krew zaczyna w nim wrzeć. Ale sytuacja jest
szczególna. Torarin wie, że kobieta zniknie z jego życia równie nagle, jak się w nim pojawiła.
W ciągu dnia sztorm się wzmaga. W porze kolacji Harald zarządza, że mają przybić do brzegu. Słychać westchnienie ulgi. Wojownicy są zmęczeni i obawiają się złej pogody.
Przybijają do wybrzeży Flandrii. Po niespokojnym rejsie Torarin źle się czuje. Nastrój mu nie dopisuje. Zerka w stronę niewolnicy. Kobieta,jest szara na twarzy i ledwie trzyma się na nogach.
Herdis czuje się zmęczona, mimo że udało się jej chwilę zdrzemnąć. Rozgląda się dookoła wyczerpana. Wikingowie przezornie przybili do brzegu w miejscu, gdzie nie uia osad ludzkich, więc nie ma co myśleć o ucieczce.
- Spójrz na nią! - mówi Harald, nachylając się do Tora-rina, kiedy razem niosą żelazny pręt z zawieszonymi na nim dwoma kociołkami. - Czuję, co się święci. Pewnie zamierza Uciec, ale w okolicy jest dużo ludzi przybyłych tu z Północy, ze Svealandu, nie ruszą palcem, żeby jej pomóc - mówi i mruży oczy, wyobrażając już sobie ewentualny pościg. Nawet gdyby uciekła, nie dotrze daleko, myśli i prycha z pogardą.
Herdis siada razem z innymi niewolnikami, wśród uich czuje się nieco bezpieczniejsza. Cieszy się też, gdy słyszy własny język.
Wojownicy przynoszą do ogniska świniaka. Sprawiają Uiięso ostrymi nożami.
- Potrzeba nam więcej jedzenia - mówi Harald, patrząc na niewolników. - Przeżyliby o samej wodzie - mówi, śUiiejąc się. - Ale stracilibyśmy na tym, kiedy przyjdzie do sprzedaży, słabych nikt nie zechce - dodaje, a po chwili 2Wraca się do Torarina: - Ty i Brave pójdziecie zapolować. Strzelajcie do wszystkiego, co się rusza.
Torarin zerka na kobietę. Nie chce zostawiać jej tu samej, ^e Wie, że nie ma sensu przeciwstawiać się hovdingowi.
Rusza więc na polowanie. Ma nadzieję, że nie natkną się na udomowione zwierzęta, które ludzie trzymają tu na własne potrzeby. Brave nie miałby żadnych skrupułów. Wzrok berserka zdradza jego podniecenie i Torarin się uśmiecha. Brave jest potężnym mężczyzną, ale ma duszę dziecka.
Herdis patrzy, jak ciemnolicy mężczyzna opuszcza obozowisko. Nie bardzo rozumie dlaczego, ale kiedy mężczyzna znika jej z oczu, ogarnia ją niepokój. Nie zna go, ale coś jej mówi, że jest jedyną osobą, której może zaufać. Rozgląda się dookoła, wszędzie roi się od wojowników. Wie, że musi uciec.
Harald czuje, że piwo zaczyna uderzać mu do głowy. A im bardziej jest pijany, tym większe zaczyna czuć pożądanie. Zauważył, jakim wzrokiem inni mężczyźni patrzą na jasnowłosą kobietę. Niejeden ma na nią ochotę, ale ona należy do niego i ludzie to wiedzą.
Hövding dolewa sobie piwa i podchodzi do niewolników. Ruchem głowy daje Herdis do zrozumienia, że ma wstać. Kobieta nie zwraca na niego uwagi, ale jeden z wojowników dotyka grotem strzały jej boku.
- Rób, co hövding ci każę! - woła ostro.
Kobieta wstaje, a Harald znów daje jej do zrozumienia, źe ma iść w stronę kępy drzew, gdzie przed chwilą zniknął ciemnolicy mężczyzna. Herdis patrzy bezradnie na pozostałych niewolników, którzy nie mają odwagi nawet zerknąć w jej stronę. Po tym, czego byli świadkami, wiedzą już, jak niewiele trzeba, żeby potoczyły się głowy. Nic więc dziwnego, źe każdy myśli przede wszystkim o sobie.
- Nic ci nie zrobię - mówi Harald, kiedy spotyka jeJ wzrok. Spuszcza oczy i przygląda się jej obfitym piersiom» które wyraźnie odcinają się. pod suknią.
Harald rusza przodem. Kieruje się w stronę lasu. CzU" je lekki szum w głowie, który sprawia, źe jego mowa staj6 się niewyraźna. Herdis przygląda mu się, próbując odczy
tac jego zamiary, jednak jej uwaga jest przede wszystkim skupiona na jego kolczudze i nożu, który ma przytroczony do pasa. Świadomość, że właśnie tym nożem mężczyzna może zadać jej śmiertelny cios, jeśli nie będzie mu posłuszna, sprawia, że karnie podąża za hovdingiem.
2
Torarin i Brave nie muszą daleko szukać. Szybko napotykają niewielką osadę. Za ogrodzeniem pasą się cztery świnie i Brave jest wyraźnie zadowolony.
- Będziemy dzisiaj jeść świninę - mówi.
Kładą się na wzgórzu. Torarin widzi, jak potężne szczęki berserka się ruszają. Na jednym uchu ma kroplę zaschniętej krwi, co przypomina Torarinowi, do czego jego towarzysz j est zdolny.
- Wygląda na to, że nikogo tu nie ma - mówi Brave cicho.
Torarin błaga bogów, żeby tak rzeczywiście było, głośno zaś mówi:
- Wystarczy nam chyba jeden świniak?
Brave zaczyna się śmiać.
- Jeśli są cztery, to weźmiemy cztery - oświadcza krótko i zaczyna biec.
Dociera do zagrody i odpina siekierę od pasa. Skacze przez ogrodzenie i chwyta pierwszego z brzegu świniaka. Zwierzę kwiczy, ale wystarcza jedno uderzenie i pada martwe na ziemię. Brave jest czerwony na twarzy z podniecenia.
- Chodź tutaj - woła. - Odetnij to, czego nie potrze' bujemy.
- Nie potrzebujemy? - pyta Torarin i przerażony p^ trzy, jak berserk zabija kolejną świnię, po czym pochyla s^ i zaczyna odcinać jej łeb.
Za rogiem chałupy stoi ukryty mały chłopiec. Torat^ patrzy przerażony, jak malec nagle rusza w ich stronę.
- Nie! Nie tę! - krzyczy do Bravego, który kolejny raz unosi siekierę. - Nie zabijaj jej, proszę! - woła, a jego akcent zdradza, że jest ze Svealandu.
Brave patrzy na niego oniemiały.
- A coś ty za jeden? Nie masz nas o co prosić, szczeniaku - mówi, ale chwila nieuwagi wystarcza, żeby świniak wyślizgnął mu się z rąk i uciekł, głośno kwicząc.
Dopiero kiedy potężny mężczyzna rusza w jego stronę, chłopiec zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, co może mu grozić. Cofa się przerażony, kiedy Brave przeskakuje ogrodzenie i zbliża się do niego z podniesioną siekierą.
- Zaraz ci pokażę, co się dzieje z krnąbrnymi szczeniakami! - woła.
- Brave! - rozlega się głos Torarina, który odpiął arkan i stoi teraz, trzymając w ręku zwój, a w prawej dłoni trzyma pętlę.
Brave napina mięśnie i rzuca się do przodu. Chłopiec robi kilka kroków do tyłu, potyka się o kamienie i pada jak długi na ziemię. Zakrywa twarz dłońmi, jakby chciał się chronić przed śmiertelnym ciosem.
Pętla opada za szyję berserka, Torarin zaczyna ciągnąć.
Brave nie rozumie, co się dzieje, czuje tylko, że coś Ągnie go do tyłu. W zamieszaniu gubi siekierę, próbuje chwycić sznur, który coraz bardziej zaciska się na jego szyi. ^agle rozlega się trzask, wojownik potyka się o ogrodzenie 1 Pada na plecy. Z jego ust zaczynają lecieć przekleństwa.
Kiedy dotyka ziemi, ma wrażenie, że całe powietrze uchodzi mu z płuc. Ląduje w łajnie i błocie, odwraca się na brzuch.
Chłopiec otwiera szeroko oczy i patrzy na to, co się dzieje. .......
Nagle odwraca się do nich plecami i zaczyna ucie-
kać.
Kiedy Brave w końcu się podnosi, jest wściekły.
- Wiesz, co zrobiłeś? - wrzeszczy. - Teraz dzieciak po-^ wszystkim, kto zabrał świnie, a ja dobrze wiem, do
czego zdolny jest wściekły chłop. Jeśli jest ich więcej, trzeba będzie wezwać pomoc.
Torarin stoi nieruchomo. W innej sytuacji widok, jaki ma przed oczami, wydałby mu się zabawny. Brave cały ocieka łajnem, na rękach i na twarzy ma czarne błoto.
- Nie mogłem spokojnie patrzeć, jak rzucasz się na dziecko, które nie jest w stanie się bronić.
-1 co z tego? Może za kilka lat spotkacie się w walce? -mówi Brave zdziwiony. Nie wie, jak to się dzieje, ale czuje, że Torarin ma na niego wpływ, i to od pierwszej chwili, kiedy spotkał go w Dublinie. To, co szaman teraz mówi, pokazuje go z zupełnie innej strony, nieznanej dotąd Bra-vemu.
- A może on tu zostanie i będzie uprawiał ziemię? -odpowiada Torarin i patrzy poważnie na berserka. - Nie wolno uśmiercić człowieka, który nie może stawić ci czoła, a zanim ten chłopiec będzie w stanie podjąć z tobą równą walkę, minie jeszcze sporo lat.
- Być może masz rację - mówi Brave i sam dziwi się swoim słowom. Nigdy o tym nie myślał.
- Trzeba szanować ludzi, a nie niszczyć ich - mówi Torarin i nachyla się nad świniakiem. Odcina ostatni kawałek skóry i łeb zwierzęcia pada na ziemię. Brave nie jest w stanie się ruszyć. Nie przypomina sobie, żeby ktokob wiek mu się kiedyś w ten sposób przeciwstawił. Nie potrafi tego zrozumieć, ale czuje dla Torarina szacunek. Mógłby unieść siekierę i odrąbać szamanowi głowę, podobnie jak przed chwilą świniakowi. To byłoby zrozumiałe, a jednak się powstrzymuje. Zastanawia się, czy to aby nie za spraW^ bogów. Może naprawdę wtedy w Dublinie powierzono m11 zadanie? Może został wybrany, by być strażnikiem sy^ bogów? Na samą myśl czuje ciepło w całym ciele. Nig^ wcześniej nie miał takiego zadania do spełnienia. Zaws^ był samodzielnym wojownikiem, członkiem drużyny.
- Chodźmy stąd jak najszybciej! - woła Brave, chwyta
jąc świniaka za nogi. - Założę się, że zaraz ktoś się tu zjawi, a nie mam już dzisiaj ochoty do walki.
Po raz pierwszy od opuszczenia Dublinu Brave sprawia wrażenie wyczerpanego. Torarin uśmiecha się do niego ciepło. Możliwe, że berserk uważa się za niezwyciężonego, ale w końcu też jest tylko człowiekiem.
Harald siada na podłużnym-porośniętym.mchem kamieniu, pokazuje Herdis ręką miejsce obok siebie. Kobieta jednak kręci głową i zerka do tyłu. Jedyne, o czym teraz marży,, to wrócić do pozostałych niewolników.
- Chodź tutaj! - woła Harald, a jego twarz przybiera srogi wygląd.
Kobieta nie musi rozumieć słów, żeby pojąć, o co mu chodzi. Widzi jego wielkie dłonie z pobielałymi knykciami, dostrzega, jak silnie ściska kubek. Przez chwilę nawet obawia się, że go zmiażdży.
Harald rozumie, że kobieta czuje przed nim strach, ale zaczyna powoli tracić cierpliwość. Powinna wiedzieć, że °n nie chce jej skrzywdzić.
Herdis wzdryga się, kiedy mężczyzna nagle wstaje 1 wielkimi krokami rusza w jej stronę. Chwyta ją mocno Za rękę i zaczyna ciągnąć w kierunku kamienia. Kładzie r?ce na jej ramionach i stanowczym ruchem nakazuje jej Usiąść. Kobieta siada na brzegu kamienia, gotowa w każdej chwili do ucieczki. Grymas na twarzy mężczyzny łagodnieje i przechodzi w uśmiech, gdy zaczyna delikatnie gładzić jej policzek.
Dotyk budzi w niej strach i nagle kobieta się podrywa 1 Zaczyna uciekać.
Harald jest lekko otępiały od piwa, Herdis udaje się do-trZeć aż do skraju lasu, zanim mężczyzna w ogóle reaguje. Kubek upada na ziemię, kiedy wstaje i rusza za nią.
Gałęzie biją ją P° twarzy, ale ona nawet nie stara się
przed nimi chronić. Oszalała ze strachu biegnie przed siebie. Grające w listowiu promienie słońca sprawiają, że zaczyna jej się mienić w oczach. Słyszy jedynie swój własny oddech, w ustach czuje smak krwi, zbiera się jej na mdłości. Na dodatek jest głodna, ma wrażenie, że zaraz zemdleje.
Hövding toruje sobie drogę między drzewami. Jest spięty. Nie przyszło mu na myśl, że może udać jej się zbiec, mimo że doskonale wie, jak nadludzką siłę ma niekiedy przerażony człowiek.
Nagle kobieta wydaje z siebie krzyk, potyka się i upada. Chwilę leży nieruchomo, ale szybko usiłuje znów stanąć na nogi. Ból promieniuje od stopy do uda, jest jak ogień. Nie zważając na nic, próbuje dalej biec. Cały czas słyszy go za sobą, słyszy chrapliwy oddech swego prześladowcy, który równie dobrze mógłby być rozszalałym niedźwiedziem.
Herdis spostrzega, że dotarła na szczyt niewielkiego wzniesienia. Omiata wzrokiem okolicę i ogarnia ją bezsilność. W pobliżu nie widać ani jednego domostwa, ani jednego człowieka, wokół niej rozciąga się tylko rozległa zielona równina.
Odwraca się. Daleko z tyłu spostrzega hovdinga: ma czerwoną twarz, włosy w nieładzie, a w jego oczach jest szaleństwo. Herdis znów rzuca się do ucieczki. Chce dobiec do większej kępy drzew.
Harald pomrukuje zadowolony, kiedy spostrzega, że kobieta kuleje. Nie ma szans.
Herdis wie, że wojownik nie będzie w stanie jej dostrzec, jeśli uda jej się dotrzeć do leśnej ścieżki wśród drzew, skręca więc ostro w prawo, biegnie chwilę i staje, żeby zaczerpnąć powietrza. Hałas za nią ucichł, szybko się schyla i wpełza pod powalone wiatrem drzewo. Gałęzie za' mykają się nad nią, kobieta pełznie na kolanach w stronę korzenia drzewa, siada i przywiera plecami do tego, co zo' stało z jego pnia. Usiłuje uspokoić oddech, serce wali jeJ
jak młot, przyciska dłonie do piersi, zamyka oczy i wtedy tuż obok słyszy trzask łamanej gałęzi.
Zapach wilgotnego mchu i ziemi wypełnia jej nozdrza, dopiero teraz zaczyna czuć, że suche gałęzie wbijają się jej w plecy. Słyszy kolejny trzask i wie już na pewno, że mężczyzna jest tuż obok niej. Wstrzymuje oddech, czuje, jak pulsuje jej krew.
Gdzie ona jest? - zastanawia się Harald. Marznie. Prży-gląda się bacznie drzewom. .Myślała, że go oszuka, suka, ale on nie jest głupi, a ona nawet nie zadbała, żeby zatrzeć swoje ślady.
Harald patrzy na ziemię. Wszędzie rośnie gęsty mech, mruczy zadowolony, kiedy spostrzega jej ślady. Szła na kolanach, zostawiając ślady wśród mchu, gdzieniegdzie widać czarną ziemię.
Kiedy mężczyzna podchodzi do powalonego drzewa, Jego kroki stają się niemal bezgłośne. Przy samym pniu spostrzega rąbek jej zielonej sukni.
Herdis zamyka oczy. Czuje, że mężczyzna jest tuż obok, Za chwilę ją zobaczy.
Ledwie to pomyślała, kiedy widzi, jak jego ręka sięga do ^iej wśród gałęzi, chwyta ją za włosy, ciągnie. Jej przejmujący krzyk przeszywa powietrze.
~ Co to było? - pyta Brave i staje. Przez ramię ma przemieszonego świniaka.
- To krzyczy człowiek! - woła Torarin i czuje, jak jego ciało się spina. Wskazuje głową w stronę, z której doszedł ^h krzyk - Mam wrażenie, że to gdzieś tam - mówi cicho.
Brave kładzie świniaka na ziemi. Berserk drży z napięcia. Torarin idzie za jego przykładem, zrzuca świniaka ha trawę i nagle czuje się lekki jak nigdy. Brave z siekierą w dłoni rusza między drzewa.
Torarin podąża za nim, starając się nie stracić go z oczu. Czuje, jak krew pulsuje mu w głowie, zagryza zęby, wyciąga nóż i trzyma go mocno.
Berserk stoi teraz na skraju polanki. Nasłuchuje, ale dociera do niego jedynie śpiew ptaków i delikatny szum liści, poruszanych lekką bryzą.
- Słyszysz coś? - pyta Torarin, podchodząc do niego.
- Nie - odpowiada Brave i mruży oczy, próbując dojrzeć coś wśród drzew. Zza chmur wygląda słońce, jego promienie drżą w listowiu, a gra światła sprawia, że mężczyzna czuje nagle zawrót głowy.
Kiedy po kilku minutach nadal nic nie słyszą, Torarin zaczyna .wierzyć, że wszystko mu się jedynie przesłyszało.
Brave wzrusza ramionami. Miał nadzieję, że wydarzy się coś, co zadośćuczyni mu ostatnie niepowodzenie.
Rozdzierający krzyk kobiety przeszywa powietrze. Torarin czuje, jak ciarki przechodzą mu po krzyżu. Mężczyźni wymieniają spojrzenia. Brave kiwa głową w stronę, skąd doszedł ich krzyk.
- Rozdzielmy się! - mówi cicho.
Torarin przytakuje i kiedy Brave wskazuje ręką na lewą stronę polanki, szybko znika wśród drzew.
