Wybranka bogów (29). Islandia - Jane Mysen - ebook

Wybranka bogów (29). Islandia ebook

Jane Mysen

0,0

Opis

[PK]

Torarin dotarł na wyspę wulkanów, Islandię. Towarzyszy Glorowi Magnussonowi, który wiele lat temu wraz z rodzicami uciekł na wyspę z krainy ludzi Północy. Między rodziną Glora i szamanem nawiązuje się głęboka przyjaźń, lecz oto śmiertelna choroba niespodziewanie przekracza próg ich gościnnego domu. W walce o życie przyjaciela i jego rodziny Torarin wykorzystuje całą swoją moc i wszystkie umiejętności, tymczasem jednak musi znów ruszyć w podróż. Teraz celem jest ziemia Danów, wcześniej zaś wiozący go okręt udaje się na wyprawę łupieską?

Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego.
Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych. 

 

Książka dostępna w zasobach:
Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kartuzach

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi

Liczba stron: 233

Rok wydania: 2008

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



^^SZY BESTSELLER OD CZASU SAGI O LUDZIACH LODU

BOGOW

Islandia

’Ä^ g^^^^ a o p o w i e s e

magiczna^opowieść

WYBRANKA

BOGOW

JANE MYSEN

tom 29.

ISLANDIA

Przełożył Piotr Orlikowski

Tytuł oryginalny serii: Utvalgt av gudene

Tytuł oryginału: Sagadya

Tłumaczenie z oryginału: Piotr Orlikowski Ilustracja na okładce: Anita Våmartveit Projekt okładki: Elipsa Sp. z o.o.

Korekta: Maciej Korbasiński Skład: Elipsa Sp. z o.o.

© J. W. Cappelens Forlag a.s 2000

Copyright © for this edition by Elipsa Sp. z 0.0.

All rights reserved

ISBN 978-83-61226-28-4

ElipsaSp. z 0.0.

Mt-

M Alłś' IMA

INFORMACJE S (0 22) 624 16 07

1

Torarin jak zaczarowany wpatruje się w wielkie masy lodu, które pławią się w blasku promieni słonecznych. Przykłada dłoń do czoła i patrzy dopóty, dopóki oczy nie zaczynają boleć i łzawić.

Glor mruży oczy.

-    To kraina lodowców i ognistych gór - mówi z przejęciem. - Pierwszy osiadł tu mąż imieniem Ingolv. Nie wiedział, gdzie powinieri zamieszkać, więc cisnął nad stołem paliki wysokiego krzesła i w miejscu, gdzie wylądowały, zbudował dom,

Torarin uśmiecha się.

-    Wszystko da się zrobić po swojemu.

Glor kiwa głową, lekko przesuwając dłonią po relingu; reling jest gładki i chłodny, wypolerowany deszczem i wiatrem niezliczonych morskich burz.

-    Było tu w owym czasie sporo chrześcijan, ale opuścili kraj, bo nie chcieli żyć razem z poganami.

Opowieści towarzysza podróży Torarin słucha tylko jednym uchem. Wyspa jest dokładnie taka, jaką bogowie ukazali mu we śnie.

-    Wyspa otrzymała nazwę Islandia ze względu na lodowe góry - Glor pokazuje ręką. - Gleba uprawna rozciąga się tylko wąskim pasem wzdłuż brzegu i w dolinach na południu i południowym zachodzie. Vatnaj okuł1 i okalające go góry służą za znak rozpoznawczy na morzu: wieczny lód dba o to, żeby marynarze mogli kierować okrętami według blasku promieni światła. - Młodzieniec mówi z pasją.

Od tęsknoty za domem, jaką cały czas nosił w sobie, serce pęcznieje mu w piersi, gdy z żarem w głosie ciągnie dalej: -Wulkany, lód, powłoki lawy i lodowce pokrywają niemal całą widoczną stąd powierzchnię lądu.

Torarin kiwa głową.

- Na lodzie i górach niewiele rośnie.

Glor potrząsa głową.

- Ale mimo że już nie ma tu nowych ziem do uprawy, osadnicy nadal napływają. To rodzi niepokój.

- Co to znaczy? - Torarin rzuca okiem na Glora. Ten jasnowłosy młody człowiek wyruszył razem z nim w drogę, gdy statek handlowy opuścił miasto kupieckie w krainie ludzi Północy, i w trakcie podróży nawiązał się między nimi szczególny kontakt.

- Uczciwi ludzie próbują kupować ziemię, ale o to, czego jest zbyt mało, zawsze się ludzie biją, a wielu nowo przybyłych wyzywa dawnych mieszkańców na pojedynki na wyspie. Potężnym hovdingom mającym możnych krewnych nie przysparzają kłopotu, ale dla zwykłego człowieka to poważne niebezpieczeństwo.

Ciemne spojrzenie Torarina napotyka wzrok Glora.

- Człowiek jest zdumiewającym stworzeniem - mówi cicho szaman.

Glor nie zastanawia się nad jego słowami. W czasie podróży nauczył się, że Torarin wypowiada się i zachowuje inaczej niż wszyscy jego znajomi.

Stoją w milczeniu obok siebie. Za plecami słyszą, jak Sigvat wydaje rozkaz powolnego opuszczenia żagla. Nawykli do pracy na morzu marynarze wykonują polecenie bez słowa: cieszą się, że znów poczują pod nogami twardy grunt, lecz w głębi duszy należą do morza i wkrótce potrzeba podróży będzie równie silna.

Torarina coś nieokreślonego ciągnie do tego lądu przed nimi, który z biegiem zimy i wiosny stał się dla niego zaskakująco ważny.

Glor kątem oka przypatruje się szamanowi. Towarzyszył hovdingom i potężnym wojownikom przy plądrowaniu i handlu, mimo to jednak czuje, iż ten mąż jest z nich wszystkich największy. W sposobie bycia Torarina, w jego refleksjach na temat ludzi w Midgardzie jest coś niezwykłego, a całą jego postawną sylwetkę spowija swoista łagodność.

-    Jesteście gotowi do zejścia na ląd?

To Audar, przywódca drużyny, która przypłynęła z nimi z krainy ludzi Północy. Na początku był nieprzychylnie nastawiony do Torarina, kiedy jednak szaman pomógł mu ze złamaną podczas sztormu nogą, Audar wyrobił sobie na jego temat całkiem inne zdanie.

Z nogą unieruchomioną deszczułkami Audar bynajmniej nie wygląda groźnie. Glora zastanawia ta przemiana. .. wojownik nigdy wobec nikogo nie był życzliwy, teraz jednak zwraca się do Torarina w taki sposób, jakby naprawdę pragnął się z nim zaprzyjaźnić.

Torarin wie, że Audar i jego wojownicy są w trakcie ucieczki, lecz o tym, przed czym się ratują, ma zaledwie bardzo blade pojęcie. Kiedy okręt stał zacumowany w porcie handlowym, chowali się pod pokładem w obawie, żeby nie zauważyli ich miejscowi, gdy jednak statek odbił od brzegu, było ich wszędzie pełno, aż do przesytu - wszędzie widziało się ich broń i potworne gęby.

Torarin rozmawia z Audarem, jakby wojownik był całkiem zwyczajnym człowiekiem, lecz Glor pozostaje czujny. Sam należy do drużyny Audara i niejednokrotnie zauważył, jaki on bywa chimeryczny.

- Na wyspie panuje bardzo surowy klimat - Audar ruchem głowy wskazuje na wierzchołki gór. - Spójrz tylko na Heklę - zerka na szczyt, który Torarin pamięta ze snu. - Mówią, że u wylotu wulkanu jest wejście do królestwa zmarłych.

-    Dlaczego zamieszkało tu aż tylu ludzi, skoro warunki

są takie złe? - Torarin spogląda mężczyźnie w oczy z ciekawością.

- Wielu z nich uciekło tutaj, by uniknąć kary za przewinienia dokonane w ojczyźnie. Poza tym są tacy jak rodzina Glora, których dotknęła zemsta krwi. Tylko nieliczni wybijają się przed szereg, żeby spotkać się z drugim twarzą w twarz - ostatnie słowa wypowiada pogardliwym tonem.

- Z całą pewnością niektórzy przybywają tu w poszukiwaniu przygód - wtrąca się Glon Nie podoba mu się, że Audar źle mówi o jego rodzie, ale zadzierać z tym nieobliczalnym wojownikiem byłoby niemądrze.

Torarin wyczuwa napięcie między mężczyznami, lecz przecież tak było od samego początku podróży, a o ile dobrze zrozumiał, ich drogi rozdzielą się, gdy tylko postawią stopę na lądzie. Glor wspominał, że chciałby zatrzymać się na trochę u ojca, a potem wyruszyć dalej na jakimś statku handlowym.

Torarin opiera się ciężko na relingu i rozmarzonym wzrokiem spogląda na wyspę, do której szybko się zbliżają. Krajobraz jest piękny i w niczym nie przypomina jego rodzinnych stron. To uświadamia mu zróżnicowanie przyrody, istnienie rzeczywistości, na myśl o której wprost kipi w nim wola poznania.

- Dawniej było tu więcej drzew - Glor wyciąga rękę. -Ale ludzie potrzebowali drewna na budowę domostw i na opał. Obecnie większość drewna przypływa tu na okrętach. Duża część roślinności została zniszczona przez surowy klimat i wiatry, że nie wspomnę już p ogniu ziemi, który czasem przelewa się przez krawędzie wulkanów.

Torarin kiwa głową. Przypomina sobie skaliste, nagie góry z rodzinnych stron.

- Tam, gdzie bogowie pogody rządzą twardą ręką, niewiele rośnie. - Mówi bardziej do siebie niż do obu stojących przy nim mężczyzn.

Audar wzdryga się. Ogólnie rzecz biorąc, niespecjalnie szanuje ludzi, ale Torarin dużo mówi o bogach i o Zadaniach, jakie mu zlecono wraz z jego posłannictwem. Albo wszystko zmyśla, albo też posiada moce, które znacznie przekraczają pojęcie Audara. Wojownik w zamyśleniu marszczy czoło. Przebywając na pokładzie, miał dużo czasu na refleksje: z szamanem lepiej być na dobrej stopie -a jeśli będzie postępował z odrobiną sprytu, może nawet wyciągnie z tej przyjaźni jakąś korzyść dla siebie.

Glor do bólu wpatruje się w grupę ludzi zebranych na nabrzeżu. Nie potrafi ukryć radości, gdy wzrok jego pada na osobę, której szukał:,ojciec! Na chwilę zapomina o należnym zachowaniu, macha rękami wysoko nad głową i woła całą mocą płuc.

Torarin uśmiecha się, gdy mężczyzna na lądzie odpowiada tym samym. - Glor!!! - słaba bryza przynosi wołanie na pokład.

Tórarinowi robi się ciepło na sercu na myśl o tym, że ojciec i syn spotkają się znów po długotrwałej rozłące. Jednocześnie spostrzega, jak wzbiera jego własna tęsknota. Jedyną osobą, jaką poznał ze swojej rodziny, była Gyda, lecz ich drogi rozeszły się, nim dowiedział się, że kobieta jest jego matką. Próbuje siebie przekonać, że jeszcze ją zobaczy, lecz każdego dnia nadzieja po trochu usycha.

Okręt przybija dö brzegu i nie tylko Torarin czuje wielkie napięcie. Na pokładzie są całe rodziny, ludzie pełni nadziei nå lepsze życie niż to, które wiedli w ojczystej ziemi. Jedna kobieta trzyma na biodrze niemowlę. Dziecko śpi na piersi matki, nieświadome, że oto wkracza w nowe życie... w nowy świat.

Trap zostaje zrzucony na nabrzeże. Glor nie może się doczekać spotkania z ojcem, ale spokojnie pomaga przy wyładowaniu okrętu. Sigvat zasłużył na to, przez całą bowiem podróż zabawiał wszystkich piwem i opowieściami.

Pośrodku pokładu stoi kilka owiec. Długo były cicho,

lecz teraz zaczynają głośno beczeć. Chłop, do którego należą, ciągnie je za sobą na trap.

Tórarin usiłuje sprowadzić na ląd konia. Pod skórą wierzchowca drgają mięśnie: zwierzę jest przerażone, wybałusza ślepia i ledwo muskając pokład kopytami, z głośnym rżeniem idzie za szamanem.

Gdy w końcu udaje mu się ściągnąć konia na ląd, Tora-rin zauważa zwrócone na siebie spojrzenia tłumu. Zwierzę nerwowo tupie, gdy jakiś obcy człowiek bierze je za uzdę. Szaman staje, rozgląda się szybko, po czym wraca na pokład po swoje rzeczy.

Na ląd znoszone są skrzynie i beczki o przeróżriej zawartości. Osadnicy przywieźli z sobą także narzędzia i broń, które mogłyby się na coś przydać. Szpadle nie mają trzonków, tak samo topory, włócznie - wszystko po to, żeby rzeczy zajmowały jak najmniej miejsca na okręcie. Poza tym na ląd znoszą siewne ziarno, warsztaty tkackie, toczaki, miechy. Pod pokładem piętrzą się nawet ostrza do pługów.

Niektórzy z podróżnych są zamożni. Ci mają ze sobą niewolników i wartościowe przedmioty, z którymi nie potrafili się rozstać. Dwaj ludzie taszczą słupy do wysokiego miejsca przy stole. Wyborna snycerka mówi sporo o ich właścicielu: w drewnie kunsztownie wyrzeźbiono walczące smoki, tarcze i ludzkie głowy.

Sigvat z zadowoleniem patrzy, jak ładownia powoli pustoszeje, a szczególnie cieszy go, że Audar i jego ludzie opuszczają okręt. Od chwili, gdy wpuścił ich na pokład, obecność wojowników mu przeszkadzała i był pewien, że w końcu pokłócą się z szamanem. Raz o mały włos, a nie utrzymałby Audara w spokoju, lecz wtedy odezwało się przeznaczenie i przez ostatnią dobę kapitan nie musiał już się o nic martwić.

Torarin jako ostatni opuszcza statek. Podchodzi do Sigya-ta, dziękuje, że zabrał go z sobą. Sigvat klepie go przyjacielsko po ramieniu.

-    To sama przyjemność wieźć na pokładzie tak ważną osobistość.

-    Bogowie są z tobą i twoim okrętem, Sigvacie.

-    Mój okręt jest solidnie zbudowany. Przetrzymał straszniejsze sztormy niż ten, który przebyliśmy w tej podróży.

Torarin kiwa głową.

-    Życzę ci dalszego szczęścia.

-    Dziękuję, tobie też życzę powodzenia.

-    Teraz musisz poznać mojego ojca - Glor odciąga To-rarina na bok. Troskliwie zajmuje się bagażem przyjaciela. - Daj, poniosę za ciebie! - mówi zdecydowanym głosem, a Torarin nie protestuje. Krótkim skinieniem głowy pozdrawia Sigvata, po czym rusza za Glorem na trap.

Nå stałym lądzie Torarin nadal ma wrażenie, że ziemia huśta mu się pod nogami. Glor toruje im przejście przez tłum, a Torarin dostrzega wszystkie wlepione w nich ciekawskie spojrzenia. Długo rozważał, czyby nie włożyć ubrania wojownika, ale jako syn bogów nie powinien wypierać się swojej misji.

-    To jest Torarin - Glor stawia na ziemi bagaż i wskazuje dłonią szamana.

-    Witaj na Islandii - Magnus zbliża się do nowo przybyłego zaledwie o krok, lecz to wystarczy, aby Torarin zauważył, iż mężczyzna kuleje.

-    Dziękuję - Torarin wyciąga dłoń.

-    Glor powiedział, że będziesz u nas mieszkać - Magnus uśmiecha się szeroko, a jego niebieskie oczy otacza gęsta siatka zmarszczek. Torarin natychmiast poznaje, że ma przed sobą przychylnego człowieka.

-    Twój syn jest bardzo gościnny. Mam nadzieję, że powiesz mi szczerze, jeśli moja wizyta nie jest wam akurat

po drodze. Jakieś miejsce do spania zawsze sobie przecież znajdę - Torarin odwzajemnia promienny uśmiech. W głębi duszy czuje, że Magnusa przysłali mu bogowie.

-    Przyjaciele mojego syna są moimi przyjaciółmi, a ty możesz mieszkać u nas tak długo, jak tylko zapragniesz, synu bogów. Ale teraz chodźmy już, pora ruszać do domu.

Ludzie zaczęli się rozchodzić, lecz upłynie jeszcze trochę czasu, nim każdy z nich uda się na swoje. Torarin z ulgą opuszcza hałaśliwy tłum. Jego myśli biegną ku górskim przestrzeniom i związanym z nimi poczuciu wolności.

Magnus prowadzi ich na obrzeże małej osady handlowej, gdzie stoi przywiązany jego koń. Jest inny niż wszystkie wierzchowce, jakie Torarin do tej pory widział, toteż szaman przygląda mu się z zaciekawieniem, podczas gdy Glor mocuje ich bagaże na grzbiecie zwierzęcia.

• Grzywa i ogon są o wiele gęściejsze niż u koni ludzi Północy i Torarin zachwyca się pięknym umaszczeniem klaczy. Oczy zwierzęcia patrzą czujnie i z dumą, ciało jest zwarte i umięśnione.

-    Masz pięknego konia - Torarin zerka na Magnusa, który z zadowoleniem kiwa głową.

-    Tak, konie są naszą dumą i traktuje się je jak bogów. Najlepsze noszą boskie imiona, ale ta klacz nazywa się Vindottur, ze względu na srebrzystą sierść. Tamten z kolei nazywa się Raudblesa - Magnus wskazuje na konia z białą pręgą biegnącą spomiędzy oczu w dół pyska.

Oprócz różnicy wieku Glor i Magnus są do siebie podobni: jasne włosy, niebieskie oczy i identyczne proste, wydatne nosy. Także pogodne usposobienie Glor odziedziczył po ojcu. Plecy obaj mają szerokie, zwartą sylwetkę. Broda Magnusa jest trochę gęściejsza niż jego syna. Poza tym różnią się ubiorem. Glor nosi się jak wojownik, a jego dobrze zbudowane ciało pokrywa ciężka kolczuga. W dło-

ni trzyma łuk, do pasa ma przypięty topór wojenny i żelazny hełm, na plecach przytroczył miecz.

Magnus ubrany jest pospolicie, coś jednak podpowiada Torarinowi, że to zamożny mąż, którego bogactwo nie zależy od dóbr i złota, lecz mieszka we wnętrzu.

Ruszają w kierunku gór, a na pierwszym wzniesieniu Torarin przystaje, żeby obejrzeć się za siebie.

Dookoła rośnie bujna zielona trawa i wszędzie pasą się owce - brązowe, czarne, białe, niektóre podpalane. Prawie wszystkie mają rogi zagięte przy czaszce do wewnątrz i długą sierść.

-    Owce to jedno z najważniejszych źródeł pożywienia - Glor podjechał do Torarina i ciepło spogląda na łąkę. - Oprócz mięsa i skór dają nam mleko.

-    To zupełnie tak samo jak renifery u nas na rozległych wzniesieniach - Torarin uśmiecha się do Glora, który już ruszył dalej.

Wokół portu domy stały gęsto stłoczone, lecz im dalej w głąb lądu, tym jest ich mniej. Chaty wtapiają się niemal całkowicie w krajobraz, wbudowane w zbocza wzniesień i pokryte darnią. Torarin dużo słyszał o surowych warunkach klimatycznych na Wyspie Przygód, a teraz zaczyna rozumieć, co to naprawdę oznacza.

Torarin musi się pośpieszyć, żeby dogonić Magnusa i Glora.

Zrównawszy się z nimi, ogląda krajobraz, przysłuchując się pogawędce towarzyszy.

Rozmowa toczy się gładko, jak to bywa między bliskimi. Torarin czuje się trochę jakby z boku, lecz Magnus zaraz wciąga go do dyskusji.

-    Słyszę, że jesteś z ludu mieszkającego na bezkresnych wyżynach, Torarinie. Taka podróż musi być dla ciebie wielką odmianą.

- Człowiek potrafi szybko przywyknąć do nowych warunków, jeśli jest z góry nastawiony na zmiany.

- Tak, ty tak twierdzisz, ale nie dla wszystkich tak to wygląda. Moja żona, Isfrid, cały czas tęskni za domem, od kiedy tu przyjechaliśmy.

- Tęsknota może wypalić człowieka - Torarin dostrzega cień przemykający po twarzy Magnusa.

- Chętnie zawiózłbym ją tam, skąd zostały wyrwane jej korzenie, ale nie jest w mojej mocy dokonać tego bez rozlewu krwi kilku rodów.

- Słyszałem od Glora, że jesteście pokłóceni.

- Tak, lecz nie mówmy już o tym. Teraz będziemy świętować, a jeśli na Islandii cokolwiek może uradować Isfrid, to ponowne spotkanie z jednym z naszych synów.

- Jednym z waszych synów? To macie ich więcej?

- Mieliśmy siedmiu, ale tylko Glor i Snorre uszli cało z walk w krainie ludzi Północy.

Torarina boli niekłamane cierpienie Magnusa.

- Musiała to być straszliwa strata - odzywa się cicho szaman.

- Tak, ale tak to już jest w Midgardzie. Ludzie się rodzą. .. ludzie umierają. Losem nie da się kierować.

- Nie, sam też się o tym przekonałem.

Glor od dłuższego czasu milczy. Teraz unosi rękę i wskazuje zieloną dolinę.

- Tam jest nasze obejście.

Widok olbrzymiego domostwa zapiera Torarinowi dech w piersi. Ciężki dach z darni wspiera się na kamiennych ścianach. Po zboczu góry na kształt połyskliwego węża wije się rzeka. Uniósłszy wzrok, Torarin dostrzega górę lodową.

Wokół domostwa stoi kilka mniejszych budynków. Glor wskazuje je po kolei, wyjaśniając, jaką pełnią funkcję, a wielkie bogactwo zdumiewa Torarina. Mają własną oborę z przegrodami dla krów, stodołę i kuźnię.

- Dwie dobudówki przy głównym domostwie zostały przeznaczone na przerabianie wełny, w jednej z nich moż-

na się wypróżnić - moczu używamy do obróbki wełny -wyjaśnia Glon

- Ale gdzie są wszystkie zwierzęta? Pracownicy? - Torarin omiata wzrokiem łąkę. Oprócz samych podróżnych i spadającej kaskadami rzeki poruszają się tu tylko trzy konie za drewnianym ogrodzeniem.

- To długa historia... może opowiem ci innym razem -spojrzenie Glora ciemnieje, gdy chłopak zerka na ojca, który już właśnie zbliża się do zagrody dla koni.

Torarin chciałby jeszcze o coś spytać, ale milczy. Nie chce wydać się natarczywy, a Glor sam z siebie chętnie dużo mówi, jeśli go do tego nie zmuszać.

Gdy zbliżają się do drewnianego ogrodzenia, konie ruszają z kopyta, a Vindottur zaczyna parskać i potrząsać łbem. Glor biegnie z nią do bramy, zdejmuje z niej pakunki i wpuszcza klacz do zagrody.

Gdy są już pod domem, drzwi otwierają się gwałtownie i w progu ukazuje się szczupła kobieta.

- Glor - puszcza się biegiem w ich stronę.

Glor rzuca na ziemię bagaże i wyciąga ku niej ręce.

- Ach, Glor! - kobieta śmieje się i płacze na przemian. Magnus stoi trochę z boku, a jego oczy wilgotnieją.

Glor tuli ją mocno do siebie, kiedy kobieta pada= mu w ramiona, i głośno się śmiejąc, okręca nią dookoła.

Torarin z ciekawością przygląda się młodej kobiecie, a kiedy Magnus przedstawia ją jako Runhild, wita się serdecznie.

Runhild posyła mu promienny uśmiech, a Torarin spostrzega, że jest piękniejsza niż większość kobiet. W przeciwieństwie do Magnusa i Glora ma czarne włosy jak Torarin, splecione w warkocz, który sięga jej do połowy pleców. Prostym ruchem dłoni zakłada za ucho jakiś niesforny kosmyk.

- Mając taką kobietę, jesteś szczęśliwym mężczyzną, Glor.

Runhild czerwieni się, a Glor wybucha śmiechem. Magnus mruczy coś pod nosem, kuśtykając do drzwi.

- Runhild jest moją siostrą! - wyjaśnia. Glor radosnym głosem.

- To i tak jesteś szczęśliwy - Torarin łowi spojrzenie Runhild i dostrzega w nim słodycz. - No i jesteście oboje świetnie wychowani - dodaje, spoglądając na Magnusa, który właśnie wchodzi do domu.

- Mamy najlepszych rodziców w Midgardzie - Runhild niecierpliwie przestępuje z nogi na nogę. - Ależ pośpiesz się, Glon Matka tak strasznie za tobą tęskniła, że prawie od tego uschła.

- Zaprowadź więc ty Torarina do środka, Runhild -Glor puszcza się pędem ku otwartym drzwiom.

2

Runhild jest nieco zakłopotana, kiedy zostaje sam na sam z Torarinem. Nieczęsto do ich obejścia zachodzą ludzie. Czasem wybiera się z ojcem i Glorem na targ, ale to rzadkość, bo matka jest słaba i nie ma siły na takie wyprawy, a sama nie lubi zostawać. Runhild czuje, że Glor przyprowadził do domu nie byle kogo. Przygląda się jego ciemnej sukni... szwy są wywrócone na lewą stronę, jak u szamanów.

- No, to chyba i my wejdziemy do środka - odzywa się dziewczyna cicho z niepewnym uśmiechem. - Dla matki będzie to niespodzianka, że Glor przywiózł z sobą tak szczególnego gościa.

Torarin kiwa głową.

- Doceniam waszą gościnność.

- Tutaj wszystkich przyjmujemy serdecznie - zakłopotanie Runhild znika i na jej twarzy zakwita piękny uśmiech, a gdy zmierzają w stronę domostwa, rozwiązuje jej się język. - Dawniej mieliśmy niewolników, ale ojciec ich oswobodził.

- Twój ojciec jest mądrym człowiekiem, Runhild, ludzie nie powinni nawzajem się wykorzystywać.

- Ojciec też zawsze tak mówił, ale nam byli potrzebni ludzie, żeby obrządzić wszystkie zwierzęta.

iło.

- A więc mieliście t - Tak, ale teraz w

- Jak do tego do^&^

- Przybył jeden ^łcjydek i w^z^a| ojca na pojedynek na wyspie. ° Hi!p0^aa^nia

Torarin zatrzymuje się w pół kroku. Patrzy jej w oczy.

- Opowiedz mi o tym - prosi.

- Ten wojownik przybył na okręcie z krainy ludzi Północy. Jak wielu innych uciekał przed królem.

- Tak, słyszałem o surowych rządach Haralda Piękno-włosego - Torarin poważnieje.

- Tak, a wszyscy przybywają tutaj i chcą mieć ziemię -Runhild czuje, jak od złych wspomnień spina się jej całe ciało. - Ten człowiek chciał odebrać nam gospodarstwo. Myślał, że łatwo mu pójdzie, bo ojciec nie był już młody i silny jak on, lecz ojciec dawniej sam był wojownikiem w dużej drużynie.

W jej ciemnych oczach Torarin widzi całe to wydarzenie.

- Ojciec zabił wojownika, lecz sam został przy tym ciężko ranny.

- A więc dlatego kuleje?

Runhild kiwa głową.

- Tak - odpowiada szeptem. - Nie mógł już normalnie chodzić. Po jakimś czasie było z nim tak źle, że musieliśmy sprzedać zwierzęta i uwolnić ludzi. Wielu z nich chciało zostać u nas, ale my nie mielibyśmy jak ich wyżywić.

- Rozumiem.

- Do tej pory dobrze żyliśmy z tego, co dostaliśmy za zwierzęta, ale pieniądze powoli zaczynają się kończyć. Mu-simy wymyślić nowy sposób utrzymania.

Torarin kiwa głową, ogarniając wzrokiem okolicę... i wyczuwa uścisk śmierci.

- Bogowie przemówili do was - stwierdza cichym głosem.

Runhild patrzy na niego, nic nie rozumiejąc, a po chwili mówi szybko:

- To wspaniale, że Glor wrócił do domu!

Torarin ma ochotę powiedzieć, że jej brat nie powinien był ich zostawić w takich okolicznościach, ale gryzie się w język. Nie ma prawa oceniać.

- Chodźmy do środka! - Runhild delikatnie dotyka jego ramienia. - Matka wołałaby przywitać cię tutaj, przed domem, ale od dłuższego czasu nie wstaje z łóżka.

Torarin rusza za tą drobną, energiczną kobietą. W powietrzu niesie się za nią zapach czystości, a on z rozkoszą wciąga go głęboko do płuc. Po długiej podróży czuje się bardzo brudny.

Gdy wchodzą w ciemność panującą między kamiennymi ścianami, Torarina opadają bardzo dziwne uczucia. W głowie skaczą mu obrazy ognia ziemi i uciekających ludzi. Dygocze. W końcu odgania widzenie, usiłując przystosować wzrok do mrocznego wnętrza.

Część mieszkalna domostwa składa się z dwóch izb, a w każdej z nich jest palenisko i ławy do spania. Dwa rzędy słupów podtrzymują dach i wyznaczają korytarz. W izbach podłogę położono wyżej niż w korytarzyku.

Ściany zdobią piękne tkaniny oraz różnego rodzaju narzędzia i broń. Stwarzają przytulną atmosferę, lecz Torarin podejrzewa, że większość z nich wisi tam ze względów czysto praktycznych.

Olbrzymich rozmiarów długi stół ciągnie się od samego korytarzyka na środek izby. Torarin z łatwością może wyobrazić sobie, jaki to musiał być wspaniały widok, kiedy było przy nim pełno. Teraz krzesła stoją puste.

Wysokie krzesło jest pięknie ozdobione rzeźbami w drewnie, lecz daleko mu do świetności słupów, jakie znoszono z okrętu Sigvata. Wszystko świadczy o trzeźwym stosunku do ozdób, a Torarin myśli, że Magnusa zajmują inne sprawy niż dobra materialne i bogactwo. Po raz kolejny ogarnia go osobliwe poczucie, że to bogowie sprowadzili go tutäj, do Magnusa.

O krótszą ścianę izby oparte są dwa warsztaty tkackie, ale tylko jeden z nich jest używany. Piękne kolory splatają się na nim w niezrozumiały wzór.

- To tutaj - Runhild prowadzi Torarina pod ścianę po

prawej stronie. Wełniana tkanina oddziela miejsce, gdzie leży chora.

Glor siedzi na krześle przy łóżku matki, ale kiedy wchodzą Torarin i Runhild, chłopak gwałtownie wstaje. - To jest Torarin, szaman z krainy ludzi Północy - mówi, po czym wskazuje krzesło. - Proszę, usiądź.

Torarin siada i z zaciekawieniem przygląda się kobiecie.

- To dla mnie zaszczyt, Isfrid - wyciąga dłoń. Jej palce przypominają w dotyku suche, sękate gałązki brzozy. Światło lampki tranowej tańczy po głębokich rysach jej twarzy, a Torarin zastanawia się, o ile jest starsza od swojego męża. Kobieta ma długie siwe włosy, które sięgają jej aż do brzucha, wąskie ramiona i zgarbione plecy.

Torarin podnosi wzrok na Magnusa, który siedzi po drugiej stronie łóżka. Jego spojrzenie przepełnia miłość i troska.

- Przebyłeś długą drogę - odzywa się Isfrid cienkim głosem, który jednak wyraźnie zdradza jej wysokie pochodzenie. Oczy są jasne, niebieskie i bystre jak u młodej kobiety, a Torarin natychmiast pojmuje, że jej umysł jest równie żywy.

- Posłali mnie bogowie - odpowiada.

Kobieta kiwa głową.

- Miałam sen, szamanie, i wiem, że niewiele mi już czasu pozostało.

- Sza, Isfrid. Nie wolno ci mówić o śmierci - w spojrzeniu Magnusa widać ból. Mąż delikatnie kładzie dłoń na ręku żony.

- Ach, bez trudu mogę przestać ö niej mówić - kładzie swoją chudą dłoń na jego. - Lecz woli Hel nikt nie zmieni.

- Może ty mógłbyś to odsunąć? - Magnus spogląda z nadzieją na Torarina.

Torarin potrząsa głową.

- Z prawdziwą radością dawałbym ludziom wieczne życie, lecz nie mam takiej mocy, Magnusie.

- Nie, przybyłeś, aby nam pomóc w inny sposób - oczy Isfrid niemal całkiem znikają wśród zmarszczek, kiedy się uśmiecha. Ma ładne i równe zęby.

- Tak - Torarin patrzy jej w oczy. - Czuję, że chcesz mnie o coś prosić, Isfrid.

- Tak, ale wyłącznie w cztery oczy.

Pozostali natychmiast rozumieją jej wolę i znikają za zasłoną. Torarin słyszy, że ich ściszone głosy zbliżają się do drzwi, a potem zupełnie milkną.

Isfrid garbi się lekko, kiedy dociera do niej, że zostali sami.

- Jestem o wiele poważniej chora, niż na to wyglądam - mówi ze znużeniem. - Hel wzywała mnie już wiele razy, a ja jestem wykończona tym ciągłym stawianiem jej oporu.

- Rozumiem - dłonie kobiety leżą splecione na kołdrze, a Torarin kładzie na nich rękę.

- Nie wiem, czy ktoś powiedział ci, co wydarzyło się w naszym gospodarstwie?

Torarin kiwa głową.

- Runhild powiedziała mi przed chwilą.

- To dobrze - Isfrid opada jeszcze trochę głębiej w poduszki. - Zrozumiałam, że dla naś czas bogactwa już się skończył, lecz Magnus ma jedno marzenie, które chcia-łabym spełnić. - Kobieta cicho wzdycha. - Zanim został ranny, wielokrotnie brał udział w wyprawach łupieskich, ale od kiedy kuleje, jest unieruchomiony w gospodarstwie. Nikt nie chce brać z sobą kulawego, lecz ja wiem, jak on potrafi wywijać mieczem... widziałam podczas pojedynku na wyspie.

- Ale dlaczego chcesz, żeby znów pojechał na wyprawę? W walce Magnus wypadnie słabiej niż zdrowy mąż.

- Magnus jest ode mnie młodszy - kobieta patrzy To-rarinowi w oczy. - Ma zaledwie trzydzieści sześć zim, a po swoich prżbdkach odziedziczył żyłkę podróżniczą.

Oczywiście porzucił dalekie wyprawy, kiedy spotkał mnie i mieliśmy dzieci, ale ja widziałam w jego oczach tęsknotę... słyszałam, jak mówił o tym przez sen.

-    On pewnie nie zechce cię zostawić - Torarin bada wzrokiem bruzdy na jej skórze.

-    Jego problem to nie tylko ja - Isfrid zamyka oczy. - Ja niedługo wyruszę do Hel, ale jego noga nigdy nie wydo-brzeje. On ci tego nie powiedział, ale kiedy musiał odprawić pracowników i sprzedać bydło, poszedł do pewnego hovdinga, żeby się zaciągnąć na wyprawę, ale mu odmówiono, sam rozumiesz dlaczego.

Torarin poważnie kiwa głową.

-    Człowiekowi takiemu jak Magnus nie jest łatwo poczuć nagle, że już się nie nadaje.

-    Nie, ale na to właśnie ty możesz zaradzić - kobieta sięga do jego dłoni. - Proszę, synu bogów. Mówisz, że masz zadanie i zostałeś tu posłany. Obiecaj mi, że załatwisz Magnusowi żołd i pojedziesz z nim na pierwszą wyprawę po tej długiej przerwie. Bądź jego przewodnikiem, tobie nikt nie odmówi, a ja ufam, że ten, kto stoi blisko ciebie, będzie chroniony.

-    Nie wiem, czy mogę wziąć na siebie taką odpowiedzialność - czoło Torarina przecina głęboka bruzda.

-    Niewykluczone, że właśnie takie jest twoje zadanie na Islandii.

Torarin dostrzega lęk w spojrzeniu chorej.

-    Nie wiem - mówi cicho. - Ale obiecuję, że to przemyślę.

-    Tylko nie myśl zbyt długo - wzdycha kobieta. - Jutro może już być za późno.

Torarin przygląda się bladej twarzy na poduszce i wie, że kobieta ma rację.

-    Jutro dam ci odpowiedź - oznajmia, wstając.

-    Dobrze, synu bogów... dobrze...

- Jesteś pewien, że chcesz jechać, Nilasie? - Ane patrzy z troską na starzejącego się mężczyznę.

- To jedyne właściwe postępowanie - odpowiada on, pakując suszone mięso, po czym wyciąga bukłak na wodę.

- Ale Tora... - Ane jest bliska łez: niedawno straciła swoją jedyną córkę, a teraz Nilas chce z jej lepianki zabrać też wnuczkę. - Nie wierzę, żeby właśnie to Girste miała na myśli, mówiąc, żebyśmy się zatroszczyli o Torę. Małej potrzeba rodziny.

Nilas ciężko składa ręce na udach. Smutek w jego oczach rani Ane prosto w serce.

- Tak bardzo mi jej brakuje - odzywa się Nilas głosem nabrzmiałym od łez, a jego ciemne oczy pokrywa błyszcząca powłoczka.

- A jak sądzisz, Nilasie, co my czujemy? - Ane ociera łzę rękawem letniego kaftana. - I nie rozumiem, dlaczego nagle chcesz nam do tego wszystkiego jeszcze zabrać Torę.

- Dałem Girste słowo i zamierzam go dotrzymać - Nilas natychmiast żałuje swoich ostrych słów. - Przykro mi, Ane, zaproponowałem Girste, że ty będziesz miała Torę, ale ona chciała, żebym to ja się nią zajął.

Ane przykłada dłoń do piersi.

- Jak mogła podjąć taką decyzję? Ja jestem matką wielu dzieci, a ty jesteś niedoświadczony, nie masz nawet żony, która mogłaby ci pomóc.

- Nie, ale Girste nawet nie chciała mnie słuchać.

- Co mogła chcieć przez to osiągnąć? - Ane nie spuszcza z niego wzroku. Patrzy w napięciu, zupełnie zdezorientowana. - Czyżby postradała zmysły i sama nie wiedziała już, co mówi?

Nilas ciężko wzdycha.

- Nie wiem, jakie Girste miała zamiary, ale usilnie błagała mnie o to do samego końca i teraz nie mogę jej zawieść. Musisz zrozumieć i pogodzić się z tym, Ane.

Ane kiwa głową, podczas gdy jej myśli są wyjątkowo gorzkie.

- Byłaś dobrą matką dla Girste... ceniła cię wyżej niż wszystkich. Podejrzewam, że teraz chciała dać mi to, czego sama nie mogła mi wcześniej dać.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - Ane nic nie rozumie.

- Girste nigdy nie kochała mnie tak, jak żona powinna kochać męża - zawsze trudno mu było to przyznać. - Była tak zakochana w synu bogów, że aż poszła przez to do królestwa zmarłych.

- To nie prawda! - Ane aż podskakuje.

Nilas obwiązuje pakunek.

- Jeśli chcesz pożegnać się z Torą, musisz zrobić to teraz - mówi łagodnie, patrząc na nią serdecznie. - Przygotuję renifera i zabiorę też trochę mleka.

- Tak, to teraz najważniejsze - Ane wstaje z leżącej na podłodze skóry i podchodzi do komse, lapońskiej kołyski. Tora śpi i w normalnej sytuacji Ane nie budziłaby dziecka, ale teraz bierze dziewczynkę na ręce. - Wezmę ja do Rav-ny. Mężczyźni polują, jak wiesz.

Nilas kiwa głową.

- Tak, pożegnałem się z nimi dziś rano. .

- A Morok? Czy on pożegnał się z nią? - Ane wstrzymuje oddech.

-Tak.

- To dobrze! - Ane rusza do drzwi.

Nilas czuje, jak serce tłucze się w jego piersi i lekkie dygotanie ogarnia całe ciało. Siłą woli bierze się w garść. To do niego niepodobne - zachowywać się jak słabeusz. Mocno chwyta pakunek, zarzuca go na plecy i wychodzi na zewnątrz.

Padało tej nocy i świeży zapach wilgotnego mchu, wrzosów i listowia uderza go w nozdrza. Nilas wciąga powietrze głęboko w płuca. Jest człowiekiem bezkresnej

wyżyny i daleko stąd ma do załatwienia pewne sprawy. Dawno już nie był w siida i cieszy się, że wkrótce zobaczy wszystkich w osadzie. Cieszy się, że będzie mógł porozmawiać na inne tematy niż tu. Robi mu się lżej na sercu, kiedy myśli o reniferach. Wiosną do osady przyszedł pasterz reniferów, który opowiedział o znacznym przyroście liczebnym stad.

Ane ciężkimi krokami idzie do chaty Ravny. Nie wie, czy starej w ogóle zależy na pożegnaniu, ale pomimo iż Ravna potrafi być bardzo zrzędliwa i trudna, w jej starym ciele jest jeszcze jakieś ciepło.

- Mogę wejść? - Ane wsadza głowę w otwarte drzwi chaty.

- Z natury nie bywasz aż tak ostrożna - odpowiada Ravna zgryźliwie. Dziś wszystko ją boli i samo przejście z posłania na skórę do siedzenia przysporzyło jej niemało cierpienia.

Staruszka zerka na zawiniątko w ramionach Ane.

- Przynosisz tu malucha? - gdera.

- Pomyślałam, że może będziesz miała ochotę się pożegnać - w jednej chwili Ane czuje się silniejsza. Ilekroć staje przed matką Moroka, robi się przekorna.

- Pożegnać się? - na twarzy Ravny pojawia się niemal niezauważalny cień. - Wybierasz się w podróż?

- Nie ja, ale twoja prawnuczka.

- Ale mała powinna tu zostać! - woła Ravna, lecz po chwili poprawia się. - No, jeśli Nilas chce ją zabrać ze sobą, niech i tak będzie. Nas jest tu już i tak dosyć dużo.