Wybranka bogów (27). Midgard - Jane Mysen - ebook

Wybranka bogów (27). Midgard ebook

Jane Mysen

0,0

Opis

[PK]

Świat stoi przed boskim synem otworem, lecz entuzjazm Torarina wyraźnie osłabł po tym, jak Girste opuściła siida w towarzystwie Nilasa. Girste czuje życie, które rozwija się pod jej sercem. W snach jest razem z Torarinem i ich dzieckiem, lecz każdego ranka budzi się obok Nilasa. Gyda wraca do Jotung?rd, gdzie doznaje niewysłowionej radości i głębokiego smutku. Arntor pociesza swoją kobietę najlepiej, jak potrafi, lecz tęsknota za Torarinem jest jak krwawiąca rana w jej sercu... Tymczasem Torarin w końcu opuszcza siida. Wie, że ma do spełnienia w Midgardzie ważną misję. W czasie swojej pielgrzymki spotyka innego boga... Białego Chrystusa...

[opis okładkowy]


Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego.
Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych.

Książka dostępna w zasobach:
Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kartuzach

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi

Liczba stron: 262

Rok wydania: 2008

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Ntiiw|Ę[(szY BESTSELLER OD CZASU SAGI O LUDZIACH LODU

m a g i c z n a ^ opowieść

WYBRANKA BOGOW

JANE MYSEN

tom 27.

MIDGARD

Przełożyła Milena Skoczko

Tytuł oryginalny serii: Utvalgt av gudene

Tytuł oryginału: Midgard

Tłumaczenie z oryginału: Milena Skoczko Ilustracja na okładce: Anita Våmartveit Projekt okładki: Elipsa Sp. z o.o.

Korekta: Maciej Korbasiński Skład: Elipsa Sp. z o.o.

© J. W. Cappelens Forlag a.s 2000

Copyright © for this edition by Elipsa Sp. z 0.0.

All rights reserved

ISBN 978-83-61226-26-0

Elipsa Sp. z 0.0.

01-673 Warszawa, ul. Podleśna 37 tel./fax+48 (22) 833 38 www.dobrasaga.pl

Printed in EU

M9

INFORMACJE S (O 22) 624 16 07

1

- Jak to dobrze, że wracamy do domu!

Toralv idzie ścieżką, tańcząc z radości. Kołczan podskakuje na jego szerokich plecach, a odziane w skórę stopy stąpają pewnie po trawie i kamieniach.

- To prawda. Mam już dosyć spania pod gołym niebem - Åskell uśmiecha się. Dobry humor Toralva jemu również się udziela.

- O tak, zdążyłem to zauważyć - twarz Toralva przybiera szelmowski wygląd, a oczy błyszczą równie intensywnie co wody fiordu, który majaczy w oddali. - Odkąd poślubiłeś Hul-dę, najchętniej w ogóle przestałbyś chodzić na polowania.

- Doskonale wiesz, że to nieprawda, ale skłamałbym, gdybym powiedział,, że nie ciągnie mnie do łóżka.

- Widzę, że żona owinęła cię wokół palca - Toralv nie przestaje żartować.

- Lepiej uważaj na siebie. Widziałem, jak wodzisz wzrokiem za Ulvą.

Åskell stara się wyglądać groźnie, ale w kącikach jego ust czai się uśmiech. Mężczyzna ogląda się przez ramię do tyłu. Chociaż lubi przekomarzać się z Toralvem, wołałby, żeby Arntor nie usłyszał, o kim rozmawiają.

Toralvowi z wrażenia robi się gorąco. Ucina rozmowę i pogrąża się w myślach. Za każdym razem, kiedy widzi Ulvę, krew się w nim gotuje, a serce bije jak oszalałe.

- O czym rozmawiacie?

To Arntor. Barczysty skald jest tuż za nimi.

Toralv i Åskell wymieniają porozumiewawcze spojrzenia, po czym uśmiechają się do siebie.

- O niczym szczególnym. Spójrz! Już widać Jotungård. O bogowie! Jak dobrze będzie wrócić do dworu hovdinga!

Wspinając się na ostatnie wzgórze dzielące ich od Jotungård, Åskell rozpływa się w uśmiechu.

Arntor kiwa głową,, siląc się na uśmiech, lecz w jego spojrzeniu widać wyraźnie smutek. Tak to jest, kiedy człowiek przez długi czas zmaga się z cierpieniem.

Skald zatrzymuje się i rozgląda po okolicy.

Jest zimno. Zbocze górskie pokrywa cienka warstwa szronu. Zamarznięte strumienie, przypominające grube nici srebra, łączą się z fiordem, który wrzyna się w zapierający dech w piersiach krajobraz. Po obu stronach fiordu wznoszą się wysokie góry. Jak to możliwe, że jakakolwiek roślinność jest w stanie przeżyć na tak nieurodzajnym terenie? - zastanawia się Arntor.

Kiedy tylko Toralv znika mu z oczu, Åskell zatrzymuje się i przygląda skaldowi, który wydaje się być urzeczony niezwykłym widokiem.

- Jak zimno! - woła.

Arntor milczy. Åskell stoi w bezruchu, czekając na odpowiedź, chociaż ma ogromną ochotę pobiec za przyrodnim bratem. We dworze czeka na niego Hulda. Na myśl o szczęściu, jakie ich spotkało, Åskellowi robi się ciepło na sercu. Nie dalej jak rok temu urodziło im się dziecko, a jego żona znowu jest przy nadziei. Jeśli nie pomylili się w obliczeniach, maleństwo przyjdzie na świat na święta. Aż trudno mu uwierzyć, że to właśnie on doświadcza takiego szczęścia.

Arntor wygląda jak wspaniały posąg na tle nieba. Åskell wpatruje się w niego z wyraźnym zachwytem. Co prawda nie dane mu było słyszeć wielu wierszy w jego wykonaniu, lecz domyśla się, że w umyśle skalda aż roi się od niewypowiedzianych słów.

Pomimo podeszłego wieku Arntor jest nadal pięknym mężczyzną. Jego długie, czarne włosy, przyprószone lekko siwizną, zdobią dwa wspaniałe orle pióra i barwne koraliki.

Zmarszczki na twarzy z czasem znacznie się pogłębiły, ale jego zęby są wciąż silne i białe, a spojrzenie jasne i bystre.

Mimo że skald mieszka z ludźmi Północy już od wielu lat, nie przejął ich zwyczajów dotyczących strojów i ubiera się po swojemu. Skórę na ubranie wygarbował własnoręcznie, ale to Ulva zajęła się szyciem. Spodnie są węższe, niż to jest w zwyczaju, co sprawia, że nogawki opinają się na umięśnionych udach. Rękawy koszuli i nogawki spodni zakończone są frędzlami.

Silną szyję zdobi wiele sznurów korali i wąski rzemień z kłem niedźwiedzia. Natomiast tuż przy szyi wisi wyrzeźbiony amulet, który przedstawia kobietę - zdaniem Åskella - o zbyt bujnych kształtach. Zapytany kiedyś o znaczenie talizmanu, Arntor odpowiedział, że symbolizuje on samą Matkę Ziemię, uosobienie płodności i obfitości. Åskell zawsze zdawał sobie sprawę z tego, że oprócz jego bogów jest też wielu innych, a jednak trudno mu zrozumieć, że ktoś może rzeczywiście w nich wierzyć.

Nagle owiewa ich lodowaty wiatr. Åskell drży z zimna.

-    Lepiej zejdźmy na dół.

Arntor potakuje, ale nie robi nic, co mogłoby świadczyć o tym, że zamierza ruszyć z miejsca.

Åskell wzdycha lekko i kieruje się w stronę Jotungård. Skald nie potrzebuje niańki, sam odnajdzie drogę do domu.

Arntor wodzi oczami za Åskellem, który niczym rącza sarna zsuwa się po stromym zboczu. Upolowane kuropatwy podskakują na jego szerokich plecach.

Arntor ponownie przenosi wzrok na fiord i dwór majaczący u jego stóp. Już nie pamięta, ile razy tak stał zapatrzony w Jotungård, ale to miejsce zawsze przywołuje tyle wspomnień...

Rozpoznaje stajnię, biały dom, hallę - wszystkie te budynki niosą ze sobą dziesiątki wspomnień: tych szczęśliwych i tych smutnych. Nagle przypomina mu się spotka-

nie z Gydą w stajni. Arntor czuje ukłucie w sercu. Zamyka oczy, starając się przywołać uczucia, które wtedy nim miotały. Czuje jej dotyk, pieszczoty, zupełnie tak, jakby Gyda była tuż przy nim.

Mężczyzna wciąga powietrze głęboko do płuc i otwiera oczy. Wspomnienia znikają, ustępując miejsca rzeczywistości, która go otacza. Zdecydowanym krokiem skald rusza w stronę domu.

-    Åsmundzie... - Gyda dotyka delikatnie jego policzka. - Obudź się!

Łzy napływają jej do oczu.

-    Proszę cię... - łka, nie mogąc złapać tchu.

Nie zauważa, że do pokoju ktoś wszedł, dopóki czyjaś ręka nie ściska jej za ramię. Gyda podnosi wzrok. Twarz Gro jest biała jak płótno.

-    On śpi.

Gyda uśmiecha się niewyraźnie. Chciałaby oszczędzić siostrze cierpienia i dlatego przez chwilę wmawia samej sobie, że ojciec zaraz się obudzi.

Córki Åsmunda stoją jak wryte i przyglądają mu się z niedowierzaniem. Ojciec wygląda wciąż tak, jakby żył. Gyda dotyka palcami młoteczka Tora i poprawia tunikę, która przekrzywiła się tuż przy szyi. Złote nici tworzą piękne wzory na błękitnym materiale. Pas jest mocno ściągnięty, a srebrne okucie pochwy na miecz dotyka podłogi.

-    Zapal lampki tranowe - Gydzie ostatkiem sił udaje się wziąć w garść.

Gro czyta z warg Gydy, czym ma się zająć, lecz nie może zmusić opornego ciała do żadnego działania. Przez chwilę stoi jak sparaliżowana, po czym z jękiem rzuca się na kolana i obejmuje ojca za nogi, przywierając do nich z całych sił.

-    Nawet śmierć nie jest w stanie odebrać mu potęgi -szepcze Gyda, głaszcząc siostrę po włosach - ale wiem, że wołałby trafić do Walhalli.

Gro czuje, że zaraz serce pęknie jej z rozpaczy. Ból, którego doświadcza, rozrywa jej ciało na strzępy.

Gro przygląda się siostrze oczami pełnymi łez. Gyda wygląda na smutną, lecz zachowuje zimną krew. Jak zawsze bije od niej niezwykła siła...

- Jeśli zaraz nie rozpalimy ognia na palenisku, zamarzniemy na kość i nabawimy się jakiejś choroby - Gyda przy-kuca obok siostry, chwyta ją delikatnie za brodę i odwraca jej twarz ku sobie. - Jak wszystkie bolesne doświadczenia, to również nas wzmocni. Cieszę się, że nomy nie przecięły nici jego życia, zanim zdążyłam się z nim zobaczyć. ,

Gro kiwa głową, zasłaniając twarz rękami. Jej oczy są jak ogromna, ziejąca rana, a po policzkach płyną łzy, które Gyda wyciera swoją dłonią. Mimo smutku czuje się silna. Zresztą na co miałaby się skarżyć? Gro to co innego.

Siostra doświadczyła w życiu tak wiele cierpienia... Jako dziecko została porzucona w lesie tylko dlatego, że urodziła się głuchoniema. Nie ma sprawiedliwości na tym świecie, skoro dobry i piękny człowiek zostaje napiętnowany z powodu swojej odmienności.

Gro wstaje i idzie zapalić tranowe lampki, ale czuje się tak, jakby jej ciało nie należało do niej, jakby te wszystkie ruchy wykonywał za nią ktoś inny. Stopy prowadzą ją do stosu drewna, które leży przy drzwiach. Ręce podnoszą kilka suchych gałęzi i niosą je do paleniska. Gro upada na kolana i drżącą ręką chwyta za krzemień... Serce o mało co nie pęknie jej z rozpaczy.

Ogień trawi suche szczapy drewna. Łzy nie przestają płynąć po policzkach Gro. Jej usta formułują słowa modlitwy, która jest błaganiem o to, żeby to wszystko okazało się złym snem, z którego zaraz się obudzi.

Gyda siada na krześle. Stara się zachować spokój i opanowanie, ale sporo ją to kosztuje. Siła, którą czuła jeszcze chwilę temu, nagle gdzieś znika. Śmierć ojca wciąż.wydaje jej się nierzeczywista, ale ból, który czuje w głębi serca, jest prawdziwy... Gyda mruży oczy, przyglądając się zastygłym

rysom twarzy Åsmunda. Czy jej się tylko wydaje, czy naprawdę w kącikach jego ust czai się uśmiech? A może jednak ojciec był szczęśliwy, kiedy wyruszył do Hel? Z gardła Gydy wydobywa się. głuchy szloch.

Cierpienie staje się nagle nie do wytrzymania. Kobieta zrywa się z impetem, przewracając krzesło na ziemię, i wybiega na zewnątrz.

Gro podnosi się i podbiega do drzwi, które Gyda zostawiła otwarte na oścież. Z przerażeniem śledzi siostrę wzrokiem, gdy ta w samej tylko koszuli nocnej pędzi do świątyni. Nie namyślając się wiele, Gro chwyta pelerynę siostry i rusza w ślad za nią.

Toralv staje jak wryty. Czy wzrok go nie myli? Czy to miłość do Ulvy sprawia, że ma przywidzenia? Mężczyzna przeciera ręką oczy. Przez dziedziniec biegną dwie Gro... pierwsza ubrana w koszulę nocną, a druga...

Nagle dociera do niego, co się naprawdę dzieje.

- Gyda! - woła, lecz żadna z kobiet nie zauważa jego obecności. Nie rozglądając się na boki, biegną w stronę świątyni.

Toralv nie ma wątpliwości, co powinien zrobić. Musi opowiedzieć o wszystkim Arntorowi i Askellowi...

Gyda szarpie za drzwi, otwiera je, po czym wbiega do środka. Wnętrze świątyni wygląda inaczej niż wtedy, gdy była tam po raz ostatni. Wściekła jak furia doskakuje do posągów bogów.

- Zabraliście mi go! - Gyda wyciąga palec wskazujący w kierunku Odyna. - Zabraliście mi tyle osób, które kochałam! Dlaczego zsyłacie na mnie i na Gro takie cierpienia?. ..

Gyda jest tak zajęta robieniem wymówek siłom wyższym, że nie zauważa Gro.

Nagle zupełnie opada z sił i osuwa się na kolana. Jęcząc głośno, zaciska dłonie w pięści i wygraża bogom Asgardu.

Gro ogarnia śmiertelne przerażenie. Co też Gyda robi najlepszego? Chce ściągnąć na nie gniew bogów?

Z siłą, o jaką siebie nie podejrzewała, rzuca się na ziemię koło Gydy. Okrywa jej ramiona peleryną, żeby ochronić ją przed zimnem, i z całej siły przyciska ją do siebie.

- Nie wolno ci tak mówić! - głos Gro załamuje się, ale jej dłonie wpijają się w ramiona siostry, świadcząc o niezwykłej determinacji. - Bogowie jeszcze surowiej nas uka-rzą, jeśli nie przestaniesz obwiniać ich o to, czego przecież nie uniknie żaden z mieszkańców Midgardu.

Gyda z niedowierzaniem wpatruje się w błękitne oczy siostry. Chwyta brzegi peleryny i przyciskają do piersi.

- Nie rozumiesz? Śmierć Åsmunda to nie zemsta bogów, lecz naturalna kolej rzeczy. - Gro patrzy na siostrę z błagalnym wyrazem twarzy. - Nasz ojciec był już starym człowiekiem. Widać dłuższe życie nie było mu pisane.

Gyda nie jest w stanie opanować łez. Wie, że przez Gro przemawia zdrowy rozsądek, lecz ból, który odczuwa po stracie ojca, jest nie do zniesienia.

- Åsmund był już zmęczony życiem.

- Cicho! Nie wolno wymieniać imienia zmarłego - wykrztusza z siebie Gyda.

- On chciał umrzeć! Był na to przygotowany! Nie widziałaś, jak się ubrał? Nie zauważyłaś miecza?

Gyda ma tak zesztywniały kark, że ledwo jest w stanie poruszyć głową.

- Tym razem to nie kara zesłana nam przez bogów...

Ciało Gro drży z emocji, a jej spojrzenie jest niemym błaganiem...

- Zawsze byłam silna, lecz tym razem straciłam panowanie nad sobą - Gyda jest wyraźnie zawstydzona swoją gwałtowną reakcją.

- Człowiek, który cierpi, jest zdolny do wszystkiego -Gro głaszcze siostrę po policzku. - Chodź! Najwyższy czas

wrócić do białego domu. Ubierzesz się, a potem zawiadomimy pozostałych mieszkańców dworu o tym, co się stało.

- Pochowamy go na wysokim krześle... - Gyda podnosi wzrok na siostrę, błagając ją, żeby przystała na tę propozycję-

Gro przytakuje.

- Pochowamy go z należytym szacunkiem... obok naszej matki.

Kobiety pomagają sobie nawzajem wstać z ziemi. Przez krótką chwilę przytulają się do siebie, lecz dotkliwe zimno zmusza je do opuszczenia świątyni. Powoli, obejmując się ramieniem, idą w stronę budynku, w którym spoczywa ciało zmarłego hovdinga, Åsmunda Torkildssona.

- Co ty mówisz? - Åskell blednie na twarzy i przez chwilę wygląda tak, jakby zaraz miał zemdleć.

Tymczasem Arntor stoi jak sparaliżowany. Nie może uwierzyć, że Gyda wróciła. Nagła tęsknota sprawia, że jego serce o mało co nie wyskoczy z piersi.

- Nie żartuj sobie z tak poważnej rzeczy - odzywa się w końcu zachrypniętym głosem, wbijając wzrok w młodego, jasnowłosego mężczyznę, którego rozsadzają emocje. Twarz skalda przybiera poważny wygląd.

- To prawda, że czasem stroję sobie żarty, ale nigdy z Gydy.

Toralv stara się zachować powagę, ale nie udaje mu się zapanować nad radością. Daje upust zachwytowi, śmiejąc się głośno i wykonując dziki taniec wojenny na oczach osłupiałych mężczyzn.

- Obawiam się, że Toralv stracił rozum - Åskell wybucha śmiechem i rzuca okiem na Arntora. To wystarczy, żeby uśmiech zastygł na jego twarzy.

Skald wygląda bardziej ponuro od chmury gradowej. Stoi jak słup soli, przyglądając się budynkom dworskim.

Niespodziewanie świat nabiera barw i wypełnia się dźwię-

kami. Z szybkością, jaką zwykle przypisuje się wyłącznie młodym chłopcom, Arntor zbiega po udeptanej ścieżce.

Åskell i Toralv wymieniają porozumiewawcze spojrzenia, po czym rzucają się w ślad za skaldem.

-    Choćbym nie wiem jak bardzo chciała oglądać jego drogą twarz do końca moich dni, nie możemy go tu tutaj zostawić - mówi Gyda, stając w drzwiach.

-    Porozmawiam z paroma osobami, żeby przeniosły go na strych - Gro zdejmuje ręce z ramion siostry.

-    Dziękuję - twarz Gydy tonie we łzach. - Nie wiem, co się ze mną dzieje.

Gro uśmiecha się. Ona wie dobrze, co dolega siostrze. Gyda od wielu lat cierpi prawdziwe męki. Tłumione emocje musiały w końcu znaleźć ujście...

-    Wybrałam dla ciebie jedną z moich sukni - Gro pokazuje głową na krzesło, które stoi obok drzwi do alkowy. -A zanim tutaj przyszłam, rozkazałam niewolnicom napełnić balię gorącą wodą.

- Dziękuję, dziękuję...

Gyda zabiera suknię, rzuca ostatnie spojrzenie na ojca, po czym wychodzi z pokoju.

Idąc do łaźni, Gyda boleśnie odczuwa panujący na dworze chłód. Mróz szczypie ją w twarz i kłuje w bose stopy. Nagle przypomina sobie o chorobie, z którą zmagała się przez ostatnie dni, i przyśpiesza kroku. Jeśli jest coś, czego ma serdecznie dosyć, to jest tym właśnie choroba. Teraz potrzebuje odrobiny odpoczynku, żeby odzyskać siły po długiej, wyczerpującej podróży.

W łaźni jest pusto. Gyda ściąga przez głowę mokrą koszulę nocną i ostrożnie wkłada stopę do balii. Powoli zanurza ciało w ciepłej wodzie, wydając z siebie jęk radości. Nie śpiesząc się, zmywa z siebie brud i zaczyna dochodzić do siebie po trudach podróży.

Kiedy Arntor wychodzi na dziedziniec, spotyka go niezwykły widok. Åsmund siedzi na wysokim krześle, które niesie trzech mężczyzn. Nietrudno zgadnąć, dokąd go wynoszą. W Jotungård panuje zwyczaj, że ciało zmarłego aż do pogrzebu leży na strychu.

Skald ma mętlik w głowie. Najpierw wiadomość o powrocie Gydy, a teraz śmierć hovdinga. Od dłuższej chwili targają nim sprzeczne uczucia, radość i ulga mieszają się ze smutkiem i zwątpieniem.

Przed białym domem zebrał się spory tłum ludzi, ale nikt nie zwraca uwagi na skalda.

Przez moment ma wrażenie, że to Gyda, lecz po chwili dociera do niego, że ma przed sobą Gro.

- Gdzie... - jego głos drży, zanim jednak Arntor kończy zdanie, Gro pokazuje na migi, dokąd udała się jej siostra. Kobieta uśmiecha się, ale jej spojrzenie nie jest tak serdeczne jak zwykle. Skald doskonale to rozumie. Córki hovdinga muszą przeżyć okres żałoby i pogodzić się z tak ogromną stratą, jaką jest śmierć ojca, a to nie stanie się z dnia na dzień.

On sam jednak myśli wyłącznie o tym, że Gyda nareszcie wróciła do domu. Nie musi nawet mówić, dokąd idzie. Gro ze łzami w oczach odprowadza go wzrokiem. To niesamowite, jak w życiu radość przeplata się ze smutkiem...

- Czy to prawda, że Gyda wróciła? - Åskell i Toralv wyrastają jakby spod ziemi.

Gro pokazuje głową na Arntora, który właśnie zbliża się do drzwi łaźni.

- A więc jednak miałem rację! - Toralv śmieje się głośno.

- Tak, ale w tym samym czasie ktoś inny wyruszył do HeL

Gro patrzy na niego ze śmiertelną powagą. Toralv posyła jej pytające spojrzenie.

- Mój ojciec - odpowiada kobieta, odwraca się do niego plecami i idzie w stronę alkowy.

Młodzi mężczyźni stoją jak sparaliżowani.

Arntor chodzi tam i z powrotem. Nie zwraca uwagi na ciekawskie spojrzenia, jakie posyłają mu mieszkańcy dworu. Jedyne, o czym teraz myśli, to że od jego kobiety dzieli go zaledwie jedna para drzwi.

Czuje, że dłużej nie wytrzyma. Błyskawicznie doskakuje do drzwi i wchodzi do środka. Ostatnia rzecz, jaką widzi, zanim zamyka za sobą drzwi, to przerażona twarz niewolnicy, do której obowiązków należy obsługa łaźni.

Gyda siedzi w balii, z głową opartą o twardy brzeg. Za jej przymkniętymi powiekami przesuwają się fragmenty obrazów, które jej umysł zarejestrował od chwili powrotu do Jotungård. Oczami wyobraźni widzi również Torarina. Żal ściska ją za serce, a dłonie same zaciskają się w pięści.

Gyda słyszy, że ktoś wszedł do środka, ale jest pewna, że to jedna z niewolnic. Kiedy dociera do niej czuły głos ukochanego, z wrażenia nie może złapać tchu. Nie ma odwagi otworzyć oczu w obawie, że to tylko sen, z którego zaraz się obudzi.

Arntorowi serce o mało co nie wyskoczy z piersi.

- Gyda! - szepcze.

Kobieta nie odpowiada. Chwyta dłońmi brzeg balii i z całej siły zaciska palce na gładkim drewnie, przez cały czas ściskając mocno powieki.

- O bogowie! - to wszystko, co Arntor jest w stanie z siebie wykrztusić.

Z oczu Gydy płyną łzy, zalewając jej twarz. Ciało drży z emocji, a piersi kołyszą się na wodzie, tworząc wokół niej małe fale.

- Nie płacz - błaga Arntor. Upada na kolana tuż obok balii i chwyta Gydę za rękę, zdejmując jej palce z krawędzi balii.

Gyda oddycha głęboko, starając się odzyskać spokój, lecz gdy tylko otwiera oczy, emocje natychmiast biorą nad nią górę.

Arntor wstaje. Gyda również się podnosi i zarzuca mu ramiona na szyję. Wątpliwości, które targały nim przez cały

okres rozłąki, nagle znikają. Skald przyciska ukochaną do siebie i chowa twarz w jej mokrych włosach, dotykając ustami ciepłej szyi.

- Tyle czasu cię nie widziałam... - łka Gyda.

Arntor nie odpowiada, lecz jeszcze mocniej przyciskają do swojej piersi.

- Wiesz już o Åsmundzie? - jej ciepły oddech pieści ucho Arntora.

Skald potakuje.

- Przykro mi - mówi cicho - lecz nikt nie umknie przeznaczeniu.

-    Tak, wiem, ale i tak trudno mi się z tym pogodzić.

Gyda wzdycha ciężko, opierając głowę na jego ramieniu.

Nagle podnosi wzrok i patrzy Arntorowi prosto w oczy.

-    Pocałuj mnie. Tak bardzo tęskniłam za twoimi ustami, dotykiem, głosem... za całym tobą...

Skald nie daje się prosić dwa razy. Kiedy ich wargi łączą się w namiętnym pocałunku, oboje mają wrażenie, że nigdy się ze sobą nie rozstawali.

2

Torarin krąży niespokojnie po siida. Najpierw wszystkie rytuały. .. teraz to... Nie może tego pojąć. Jak Girste mogła opuścić go bez słowa pożegnania?

Guive przygląda się boskiemu synowi smutnym wzrokiem. On sam planował ruszyć za Girste i Nilasem, ale coś mu mówiło, że to nie był właściwy moment na wyjazd. Początkowo sądził, że Torarin ruszy w ślad za jego siostrą, nic takiego jednak się nie wydarzyło.

Z każdym mijającym dniem Guive nabiera coraz większej pewności, że Torarin opuści siida, lecz unosząc się dumą, uda się w przeciwną stronę niż Girste. Podobnie jak większość mężczyzn Torarin nie będzie chciał okazać słabości, błagając kobietę na kolanach

o jej względy.

Guive nie może zrozumieć, dlaczego Girste wybrała Ni-lasa, a nie Torarina. Czyżby naprawdę była aż tak głupia? Niestety, już nic nie można na to poradzić. Prawdopodobnie Girste i Nilas są już na miejscu... Wkrótce rozpoczną się przygotowania do uroczystości zaślubin i Girste lada chwila zostanie mężatką. To wszystko wydaje się Guivemu bardzo dziwne. Girste zawsze była jego małą siostrzyczką, którą musiał się opiekować, teraz natomiast odpowiedzialność za nią przejął jej przyszły mąż. Chłopak czuje, jak kamień spada mu z serca.

Nie zdradzając swołŹ^ł^^,^^vgotowuje się do drogi. Pytał Torarina, d^^roze to^f^zyć mu w podróży, i chociaż nie otrzyma j^zcze odpy^ädzi, wie, że sprawy potoczą się po jego^j fjego oczach. Kiedy

nadejdzie w końcu właściwy moment, boski syn nie będzie miał dość siły, żeby mu się przeciwstawić.

Torarin robi, co może, żeby zachować zimną krew. Próbuje wmówić sobie, że wyjazd Girste był najlepszym rozwiązaniem, lecz nadal targają nim wątpliwości. Zabranie ciężarnej kobiety w daleką podróż byłoby męczące i wyjątkowo niebezpieczne, a jednak wciąż nie może zapomnieć jej błagalnego spojrzenia. Nadal słyszy jej miękki głos, którym żebrała o to, żeby zabrał ją ze sobą... To wszystko sprawiło, że stracił zupełnie ochotę na wyjazd, czuje jednak, że nie ma wyboru. Bogowie zaczynają się niecierpliwić...

Nagle przychodzi mu na myśl dziecko, które się w niej rozwija. To jego dziecko, a tymczasem to Nilas zostanie jego ojcem i to on je wychowa. Ta myśl staje się wprost nie do zniesienia...

Äile czuje rosnący niepokój. Torarin dziwnie się ostatnio zachowuje. To prawda, że dziewczyna, która najwyraźniej wpadła mu w oko, opuściła siida, ale to chyba nie powód, żeby tracić panowanie nad sobą? Äile kręci głową. Czuje, że traci grunt pod nogami... Miała nadzieję, że uda jej się przekonać Torarina do pozostania w siida, ale widzi, że niepotrzebnie się łudziła. Duvdi i siły wyższe wzywają go do tego, żeby wyruszył w świat. Jego misją ma być głoszenie ludziom prawdy o bogach. Chcąc nie chcąc, musi zaakceptować Gaupa, syna Mądrej Kobiety, i chociaż chłopak zachowuje się nienagannie, trudno jej znieść myśl, że będzie zmuszona podporządkować się komuś innemu niż boski syn.

Rein również przeżywa ciężkie chwile. Właśnie zwijają letni obóz i już niedługo wyruszą do zimowego obozowiska. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie matka, która uparła się, że tutaj zostanie. Każdego dnia Rein prosi bogów o to, żeby pozwolili Juoksie wrócić do domu, lecz w głębi serca wie, że to nic nie da.

Lållå zachowuje się tak, jakby pogrążyła się w letargu. Siedzi obok paleniska i całymi dniami kołysze się do

przodu i do tyłu. W obecności syna udaje, że je, lecz gdy tylko Rein spuszcza ją z oka, wyrzuca jedzenie psom. Kobieta czuje, że życie powoli z niej uchodzi, ale tego właśnie chce... Chce wyruszyć do Saivo, żeby spotkać się ze swoim mężem. W ciągu zaledwie kilku dni jej okrągła twarz zrobiła się pociągła, a dłonie, które wystają spod ubrania, są chude i powykręcane niczym korzenie sosny.

Bånne pomaga w zwijaniu obozu, ale nigdzie nie może znaleźć sobie miejsca. Myśli tylko o tym, że zamierza się oświadczyć. Postanawia zaczekać z tym jednak do chwili, gdy znajdzie się w zimowym obozowisku. Jest pewny, że kobieta, którą sobie wybrał, zgodzi się zostać jego żoną, ale i tak z wrażenia serce bije mu jak oszalałe. Nie może się już doczekać, kiedy usłyszy „tak”, a nadzieje, jakie z tym wiąże, sprawiają, że czuje dziwne ssanie w żołądku.

Torarin wie, że najwyższy czas zacząć działać. Jutro wszyscy wyruszą do zimowego obozowiska, a tymczasem on od wyboru nowego noaide nie zamienił z Äile ani słowa, nie był nawet w stanie zmusić się do tego, żeby przebywać z nią sam na sam w lawo...

Duvdi ukazał mu się w świętym miejscu, prosząc go o to, żeby wymierzył Äile sprawiedliwość. Torarin od samego początku był przekonany, że to właśnie ona przyczyniła się do śmierci noaide. Domyślał się tego już od chwili, w której odnaleziono ciało Duvdiego.

Torarin wie, że zanim opuści siida, musi spełnić swój obowiązek: ukarać Äile tak, jak na to zasługuje.

Noce spędza teraz na placu przy ognisku. Zauważył, że ludzie, którzy zwykle przesiadywali tam do późnego wieczoru, bardzo szybko kładą się spać. Najwyraźniej się go boją i nie wiedzą, czego mogą się po nim spodziewać. Torarin doskonale ich rozumie. Wiele słyszał o tym, co to znaczy być noaide i jak samotne życie wiedzie ten, kto nim zo-staje.

Jednym z nielicznych, którzy mają odwagę się do niego odezwać, jest jego wierny druh i nauczyciel Noasta. Torarin bardzo sobie ceni jego przyjaźń. Przez chwilę rozważa nawet, czy nie zaproponować mu wspólnej podróży, lecz szybko odrzuca ten pomysł jako niedorzeczny. Nigdy nie naraziłby przyjaciela na niebezpieczeństwa, które przez cały czas będą czyhały na boskiego syna.

Torarinowi robi się przykro, kiedy myśli, jak wielu z tych, na których najbardziej mu zależy, z ulgą czeka na jego wyjazd. Dostali już nowego noaide, a Gaup wie, jak wykorzystać tę nagłą popularność. Czarny strój szamana nosi z nieukrywaną dumą, a kostura, którego zdążył już sobie przygotować, prawie nigdy nie wypuszcza z ręki. Do jego końca przymocował długie rzemienie z wiszącymi na nich kośćmi i kłami zwierząt, które przy każdym ruchu uderzają o jego palce.

Torarin nigdy nie potrafił zmusić się do tego, żeby włożyć szaty noaide. Teraz również pakuje je ukradkiem razem z innymi rzeczami, które zabiera ze sobą w drogę. Wygląda na to, że Äile zdążyła się już z tym pogodzić, bo nie wierci mu dziury w brzuchu.

Kiedy Torarin zwołuje starszyznę na naradę, w siida tworzy się nerwowa atmosfera. Gaupowi nie podoba się to, że Torarin występuje w roli przywódcy, ale tłumi w sobie niechęć, pocieszając się myślą, że boski syn wkrótce odje-dzie, a wtedy to on będzie o wszystkim decydował.

Torarin waha się, czy pozwolić Gaupowi wziąć udział w naradzie, dochodzi jednak do wniosku, że pominięcie go byłoby nierozsądne. Gaup i tak wiele razy napotka na opór członków siida. Nie ma sensu narażać go na dodatkowe nieprzyjemności. Gdyby wykluczył go z obrad, ludzie obgadywaliby go za plecami i długo komentowali decyzję boskiego syna.

Kiedy Torarin wkracza do lawo w otoczeniu starszyzny plemiennej, Äile nie ukrywa zaskoczenia. Mężczyźni pozdrawiają ją serdecznie i siadają wokół paleniska. Torarin

zajmuje swoje miejsce, nie zaszczycając Äile nawet przelotnym spojrzeniem. Wpatrzony w języki ognia czeka, aż zapanuje cisza.

Głos Torarina jeszcze nigdy nie brzmiał tak władczo jak właśnie teraz, kiedy zaczyna swoją przemowę. Po raz pierwszy od długiego czasu jego wzrok spoczywa na Äile. Kobieta ściska dłonie, wodząc niespokojnie oczami po twarzach mężczyzn zebranych wokół niej. Jeszcze nigdy nie uczestniczyła w naradzie, nie znając powodu jej zwołania, domyśla się jednak, że jej przebieg nie będzie dla niej korzystny.

- Zebrałem was tutaj, żeby poradzić się w pewnej sprawie, która od dłuższego czasu nie daje mi spokoju.

Cisza. Äile czuje, jak mocno bije jej serce. Ma wrażenie, że inni również to słyszą, lecz oni poważnym wzrokiem wpatrują się w boskiego syna, a ich kamienne oblicza nie wyrażają żadnych emocji.

- Chodzi o śmierć Duvdiego!

Mężczyźni wzdrygają się, a Äile czuje się tak, jakby w jej żyłach zamiast krwi płynął lód. Chce wstać i natychmiast opuścić lawo. Ale kto wtedy przemówi w jej imieniu? Kto stanie w jej obronie?

- Czekamy. Mów! - woła najstarszy z nich.

- Tuż po tym, jak Duvdi został znaleziony martwy, naszły mnie pewne, wątpliwości. Z czasem moje podejrzenia potwierdziły się... - Torarin mówi dobitnie, wbijając wzrok w Äile. Kobieta wierci się niespokojnie... Skald jest zaskoczony swoją własną reakcją. Powinien nienawidzić tej kobiety, która nie dość, że zabiła człowieka, który był mu tak drogi, to jeszcze przez wszystkie lata utrzymywała go w przekonaniu, że jest jej rodzonym synem. Tak, powinien czuć do niej nienawiść, a tymczasem ogarnia go jedynie bezbrzeżny smutek. Äile mogła zajść daleko, ale wybrała drogę zdrady i podstępu i będzie musiała odpokutować za to, czego się dopuściła.

- Kiedy razem z Gaupem walczyliśmy w innym święcie, miałem widzenie... - Torarin zawiesza głos.

Twarz Gaupa tężeje. Dobrze pamięta tamtą walkę. Co takiego się wówczas wydarzyło, w czym osobiście nie brał udziału?

- Ukazał mi się Duvdi.

Äile z przerażeniem chwyta się za gardło, a pozostali nie mogą złapać tchu. Ich zdławiony jęk odbija się echem od ścian lawo.

- Zjawił się, żeby przekazać mi pewną wiadomość.

Äile czuje, jak Torarin przebija ją wzrokiem na wylot. Kobieta spina się w sobie, żeby odeprzeć atak.

- Powiedział mi, kto go zabił.

Torarin podnosi rękę i wskazuje na Äile. Ból, który nagle ją przeszywa, jest wprost niewyobrażalny. Kobieta ma wrażenie, że została ugodzona włócznią prosto w serce, nie może tylko pojąć tego, że to właśnie Torarin stał się jej oprawcą.

- To nieprawda! - jej głos jest zachrypnięty, a spojrzenie wyraża niepohamowaną wściekłość, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widzieli. - To Gyda go zepchnęła! Widziałam to na własne oczy!

Najstarszy członek rady przenosi wzrok z Äile na Torari-na. Kobieta wciąż ma jeszcze w sobie niezwykłą siłę. Torarin będzie musiał dowieść jej winy.

- Nie wierzycie mi?

Torarin czuje, jak ogarnia go panika. Uśmieszek, który czai się w kącikach ust Äile, nie wróży nic dobrego... potwierdza jedynie jego podejrzenia.

- Podaj ecie w wątpliwość słowa Duvdiego? Chcecie zaprzeczyć, że byłby w stanie dotrzeć do mnie z zaświatów?

Torarin zauważa z ulgą, że mężczyźni tracą pewność siebie. Udało mu się wzbudzić w nich wątpliwości.

- Duvdi powiedział, że Äile należy ukarać za to, co zrobiła. Ja natomiast mam zdecydować o sposobie, w jaki to uczynimy.

Znowu głos zabiera najstarszy członek rady.

- Nie istnieją żadne dowody na to, że to, co mówisz, jest prawdą.

Torarina wypełnia nagle jakaś ogromna siła. Zrywa się na równe nogi i podbiega do szamańskiego bębna, który leży tam, gdzie zawsze. Obiema rękami chwyta magiczny instrument, po czym siada na swoim miejscu.

Jak za dotknięciem czaro dziej skiej różdżki w jego ręce pojawia się rogowy młoteczek.

- To się jeszcze okaże - mówi spokojnym głosem i otwiera skórzany woreczek, który wisi u jego paska. Opiłki mosiądzu, które rozsypuje na dłoni, błyszczą w świetle płomieni.

Aile czuje, że serce podchodzi jej do gardła. Ze strachu nie może złapać tchu. Jeśli Torarin zwróci się do bogów z prośbą o odpowiedź, będzie zgubiona.

- To wszystko zostało z góry ukartowane! - krzyczy. -Torarin i Gaup wymyślili to po to, żeby się mnie pozbyć, ale ja nie dam się zastraszyć.

Na dźwięk swojego imienia Gaup wzdryga się i patrzy na starą kobietę z niedowierzaniem. Słowa same cisną mu się na usta.

- Jak śmiesz tak mówić? Nie ma mowy o żadnej intrydze. To ty jesteś fałszywa, ty karmisz nas kłamstwami i rozsiewasz zło po całej siida - syczy Gaup.

Mężczyźni są przerażeni. Nowy noaide wysunął poważne zarzuty...

- Nie trwońmy czasu na kłótnie - Torarin potrząsa metalowymi opiłkami. - Lepiej posłuchajmy, co bogowie mają nam do powiedzenia. Zobaczymy, jakich odpowiedzi udzielą na pytania, które im zadam.

Gaup rzuca spojrzenie na Aile i prycha z pogardą. Oskarżenie, z którym wystąpiła, było wprost niedorzeczne. Nietrudno się więc domyślić, kto mówi prawdę. Rozsądek podpowiada mu, że powinien zaufać Torarinowi. I chęciaż nie przepada za boskim synem, szanuje go za to, jak zachował się w jego sprawie. Mógł nie zgodzić się na to, żeby Gaup przejął funkcję noaide, a jednak z jego ust nie padło nawet jedno słowo sprzeciwu.

Wszyscy jak urzeczeni wpatrują się w Torarina, który rozsypuje mosiężne opiłki nad membraną napiętą na drewnianej obręczy, po czym bierze do ręki rogowy młoteczek i zaczyna ostrożnie uderzać w bęben.

Monotonny dźwięk wypełnia lawo z ogromną siłą. Po plecach Gaupa przechodzą dreszcze. Jak zahipnotyzowany przygląda się boskiemu synowi, który joikując i bębniąc, wprowadza siebie w trans.

Aile cała się trzęsie, a oczy zachodzą jej mgłą. Czy da sobie radę? Czy to wytrzyma? Torarin wygląda bardzo wiarygodnie i robi na starszyźnie niesamowite wrażenie... Aile myśli z rozrzewnieniem o wszystkich zimach, które spędzili z Torarinem na nauce.

Mosiężne opiłki tańczą na bębnie, poruszają się po na-, piętej membranie, na której namalowane są tajemnicze znaki. Farbę zrobiono, mieszając świętą krew renifera z wywarem z kory olchy.

Mężczyźni są tak podekscytowani, że prawie nie mogą złapać tchu. Wpatrują się w metalowe opiłki w nadziei, że stamtąd nadejdzie ostateczna odpowiedź.

Kiedy Torarin przestaje uderzać w bęben, opiłki nieruchomieją i w lawo zapada cisza.

Boski syn ostrożnie dotyka palcami opiłków, równocześnie przyglądając się znakom, które własnoręcznie namalował na membranie. Na samym środku znajduje się łatwo czytelny symbol słońca, natomiast znaczenie pozostałych znaków zna tylko on.

Odpowiedź uzależniona jest od tego, jak w stosunku do namalowanych symboli ułożą się magiczne opiłki. Torarin odczytuje wyniki i przygotowuje się do tego, żeby przekazać je pozostałym.

Nagle dzieje się coś niezwykłego. Aile zachowuje się tak, jakby zupełnie straciła rozum. Błyskawicznie podnosi się i zaczyna tańczyć. Właściwie nie ma w tym nic niezwykłego, mężczyźni widzieli ją w tańcu niezliczoną ilość razy, a jednak... tym razem nie uderza w bęben, a mimo to wszy-

scy mają wrażenie, jakby słyszeli dudnienie. Kobieta wygina się we wszystkie strony, rozczapierza palce, wyciągając je w stronę dymnika. Jej włosy falują, a z gardła wydobywają się głośne jęki. Szalony taniec Aile nagle się urywa, lecz w dalszym ciągu nikt nie odrywa-od niej wzroku. Kiedy La-ponka gwałtownym ruchem wyciąga z pochwy długi nóż, wszyscy wstrzymują oddech.

Torarin z niedowierzaniem wpatruje się w błyszczące ostrze, a tymczasem Aile rzuca się przed nim na kolana, chwyta oburącz za rękojeść noża i unosi go nad głową.

Torarin wie, że mógłby jej przeszkodzić, ale wewnętrzny głos podpowiada mu, żeby tego nie robił.

Broń przeszywa powietrze i wbija się w ciało Aile, która z głośnym krzykiem dociska ostrze do piersi.

Mężczyźni zamierają z przerażenia. Tylko Torarin zachowuje zimną krew. Widział Aile w tylu różnych sytuacjach, że nic go już nie zdziwi.

Kobieta upada tuż obok Torarina. Jej oczy wpatrują się w niego intensywnie, a usta otwierają się i zamykają. Boski syn nawet nie próbuje wsłuchać się w jej słowa. Jest niewzruszony. .. zimny jak głaz... jakby jej śmiertelne spojrzenie nie robiło na nim wrażenia.

-    Oto twoja kara - mówi głosem pozbawionym emocji. - Odbierając sobie życie, przyznałaś się do winy.

Aile nie odpowiada, z jej ust wydobywa się jedynie ciche rzężenie... Chwilę później ciało Laponki zastyga w nienaturalnej pozycji. Jej oczy matowieją, lecz usta pozostają otwarte, jakby nawet w chwili śmierci Aile chciała mu coś powiedzieć.

Podnosząc się z ziemi, Torarin czuje zmęczenie. Przygląda się mężczyznom siedzącym wokół paleniska. Ci ludzie podjęli już w życiu wiele decyzji i w przyszłości zadecydują o wielu sprawach, lecz to już jego nie dotyczy.

-    Sprawiedliwości stało się zadość. Aile otrzymała karę, a Duvdi został pomszczony.

Głos Torarina urywa się, a on sam ma wrażenie, że zaraz

zaśnie. Przez moment obawia się nawet, że jeszcze chwila, a osunie się na podłogę. Cały ten obrządek... wszystkie myśli krążące wokół Girste, Äile... Ostatnie wydarzenia zupełnie pozbawiły go sił witalnych.

- Opuszczam was na zawsze - mówi i podchodzi do ściany lawo, przy której leży jego tobołek. Bierze go do ręki i kieruje się w stronę wyjścia. Nagle zatrzymuje się i przenosi wzrok na zmarłą. - Liczę na to, że Äile zostanie pochowana z honorami, które jej się mimo wszystko należą.

Mówiąc to, posyła pytające spojrzenie najstarszemu członkowi rady, który natychmiast gorliwie potakuje.

- Bądź spokojny, boski synu. Wszystkim się zajmiemy. A ty idź i czyń swoją powinność. Tu w siida życie potoczy się swoim zwykłym trybem.

Torarin żegna Gaupa skinieniem głowy. Chłopak odwzajemnia pozdrowienie. Jego spojrzenie wyraża niekłamany podziw.

Torarin zarzuca tobołek na plecy i niezwłocznie opuszcza lawo.