Tytuł możliwy do wypożyczenia z oferty Depozytu Bibliotecznego.
[PK]
Gyda patrzy na potężnego szamana z mieszaniną niedowierzania i strachu. Jak przez mgłę słyszy głos Duvdiego:
- Będziesz mogła zostać w osadzie i spotkać się ze swoim synem, pod warunkiem że zawrzesz ze mną umowę. Będziesz mogła opowiedzieć mu o bogach Asgardu, ale nie wolno ci zdradzić, że jesteś jego matką. Twarz Gydy robi się biała.
- Jak możesz tego ode mnie żądać? To więcej, niż matka może znieść.
Jakby z daleka dociera do niej odpowiedź Duvdiego:
- Wybieraj! Jeśli zgodzisz się zataić prawdę, możesz zostać; w przeciwnym razie nigdy już nie zobaczysz swojego syna.
Szaman uśmiecha się złośliwie. Jest pewien, jakiego wyboru dokona Gyda, córka Asmunda...
[opis okładkowy]
Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego.
Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych.
Książka dostępna w zasobach:
Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kartuzach
Miejska Biblioteka Publiczna im. Adama Próchnika w Piotrkowie Trybunalskim
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 245
Rok wydania: 2008
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
NAJWIĘKSZY BESTSELLER OD CZASU SAGI O LUDZIACH LODU
Przepowiednia
magiczna^opowieść
JANE MYSEN
tom 1.
Przełożyła Anna Marciniakówna
Tytuł oryginalny serii: Utvalgt av gudene
Tytuł oryginału: Skjebnetro
Tłumaczenie z oryginału: Anna Marciniakówna Ilustracja na okładce: Anita Våmartveit Projekt okładki: Elipsa Sp. z o.o.
Korekta: Maciej Korbasiński Skład: Elipsa Sp. z o.o.
© J. W. Cappelens Forlag a.s 2000
Copyright © for this edition by Elipsa Sp. z o.o. All rights reserved
ISBN 978-83-61226-00-0
Elipsa Sp. z o.o.
01-673 Warszawa, ul. Podleśna 37
Góry nadal skrywają starą kobietę, która mozolnie brnie naprzód krętymi ścieżkami. Raz po raz przystaje, by chwilę odetchnąć, a twarz wykrzywia się w bólu, kiedy udręczona przeciąga zmęczone ciało. Po wielu długich zimach reumatyzm zawładnął nią tak, że każdy ruch jest udręką. Odpoczywa, wspierając się na długim kosturze, który wciąż trzyma w ręce, i mrużąc oczy, spogląda w niebo. Oczy nie widzą już być może tak dobrze, ale potrafi wyczuć, że dzień będzie ciepły i pełen słońca.
Uśmiecha się zadowolona. Frey spełnił jej pragnienia, dziękuje więc teraz w duchu bogowi, który włada deszczem, wiatrem i wszelką inną pogodą. W modlitwach opowiadała mu o podróży, którą będzie musiała odbyć. Natarczywie prosiła o słońce, bo podróż czekać nie mogła. Bóg jej wysłuchał, ułożył wszystko jak trzeba. Teraz już musi zdać się tylko na siebie. Stara rusza w drogę. Czas zaczyna się kurczyć i nie może już sobie pozwalać na dłuższe przerwy.
Jest wczesny poranek, kiedy dociera na ostatnie wzniesienie. Westchnienie ulgi wyrywa się z jej piersi, gdy u podnóża gór widzi cel swojej wyprawy. Słońce mówi, że ma jeszcze trochę czasu. Stara jest rada, że wyruszyła w drogę tak wcześnie.
Gdy podejmowała tę długą podróż, w dolinach leżał jeszcze śnieg. Od tamtej pory mogła obserwować, jak na-
tura zmienia się z dnia na dzień. Śnieg stopniał, przemienił się w strumyki i dzikie rzeki pędzące korytami. Niemal czuła, jak kwiaty rozkwitają pod jej stopami, widziała, jak polne myszy i zwinne lemingi biegają wesoło po wrzosowiskach.
Przeważnie wędrowała jednak przez tereny nieurodzajne i wymarłe. Wielkie głazy i kamienie czyniły jej podróż ciężką i trudną, a fakt, że była stara, wcale nie ułatwiał sytuacji.
Unosi zaciśniętą pięść ku górom i przeklina mieszkające tam olbrzymy z rodu Jotunów, które rzucają jej na drogę przeszkody. Kto wie, może olbrzymy słyszały, co się ma stać. Są mądre mimo niezdarnego, paskudnego wyglądu. Stara postanowiła poprosić boga burzy, Tora, aby ich pokarał. Bóg zechce z pewnością ciskać swoim młotem w czaszki tych, którzy próbowaliby ją zatrzymać. Uśmiecha się pod nosem, oczyma duszy widzi, jak Tor ciska młotem, który nazywają Mjollnir. Gdy pewnego dnia stara wróci do domu, do swojej zagrody, złoży mu w ofierze najlepszą kozę. Przyjęcia takiej ofiary Tor z pewnością nie odmówi.
Bagaż jest niewielki, ale ciąży zmęczonym plecom. Stara odkłada długi kostur, opiera go o wielki kamień i zdejmuje tobołek mocno przywiązany rzemieniami do pleców. Układa go między kamieniami. Niedźwiedzia skóra jest ciężka, kiedy trzeba ją dźwigać, ale nieraz uratowała ją przed zamarznięciem.
Ostrożnie siada, wyjmuje trochę chleba i sera. Łapczywie spożywa prosty posiłek. Chleb zrobił się teraz twardy, zęby się po nim ześlizgują, kiedy jednak trochę pomoczyć, można go pogryźć. Podczas całej wędrówki korzystała ze świeżej wody do picia, którą dostarczała jej natura. Teraz czuje się lepiej niż kiedykolwiek przedtem.
Spogląda w dół na wielki dwór u podnóża góry i siedzi
pogrążona w myślach, przeżuwając chleb. Ludzie się z pewnością zdziwią, kiedy wyjawi im swoją sprawę. Czy uwierzą w to, co im opowie? Czy zechcą jej posłuchać i uznają, że naprawdę jest posłanką bogów?
Dobrze wie, jaką posiada siłę, słyszała jednak, że Åsmund Torkildsson bardzo surowo odnosi się do wieszczek i czarowników. Może jednak złagodnieje, kiedy stara opowie mu o tych, którzy ją wysłali. Bardzo starannie pakuje resztę jedzenia i szczelnie otula się skórą. Zostało jej więcej czasu, niż sądziła, teraz więc chciałaby się trochę zdrzemnąć. Wie, że w nadchodzącym czasie będzie potrzebowała wiele siły. Stara kobieta głęboko wciąga powietrze i kuli zesztywniałe ciało. Otacza ją ciepło niedźwiedziej skóry. Dolegliwości i myśli zniknęły w chwili, gdy zapadła w niespokojny sen.
Sen pojawił się jak wiele razy przedtem, to był ten sam sen, który powtarzał się za każdym razem:
Oto stoi w morzu płomieni. Ludzie krzyczą, czuje swąd spalonego mięsa. Płomienie nie mogą zrobić jej krzywdy, więc chodzi swobodnie i patrzy na to wszystko. Widzi unoszony w górę miecz. Wielkie, ciężkie obosieczne miecze, które sieją śmierć i przerażenie. Głowy padają na ziemię, twarze z otwartymi ustami gapią się na nią. Noże bojowe przenikają miękkie ciała, krew spływa strumieniami wszędzie, gdzie tylko spojrzeć.
Śmiertelne przerażenie maluje się na twarzach kobiet i dzieci, które zbiły się w gromadę pośrodku placu. Jakiś mały chłopiec rzuca się do ucieczki, ale w następnej chwili pada na ziemię z odrąbanymi nogami. Potwornie krzyczy z bólu i ze strachu, ale krew bardzo szybko uchodzi z drobnego ciała i malec zastyga nieruchomo w czerwonej kałuży. Przed oczyma wieszczki rozgrywa się groteskowe przedstawienie, zgiełk
jest nie do zniesienia. Bydło, świnie i psy zostały wybite co do jednego i ciśnięte w płomienie. Wieszczka widzi żelazne hełmy z ochraniaczami na oczy i nosy. Dzikie oczy wyzierają przez otwory. Oczy spragnione krwi, żądne władzy i bogactwa. Nawet cień miłosierdzia nie zostanie okazany bezbronnym, nazbyt wielu skończy dzisiaj w królestwie Hel, bogini śmierci.
Nagle wzrok wieszczki pada na młodą kobietę. Piękna, jasnowłosa, siedzi skulona i z przerażeniem patrzy na to, co się dzieje. Przyciska do siebie małego szczeniaka, który za wszelką cenę chce wyrwać się z jej objęć. Oczy kobiety są błękitne jak morze i wydają się bezdenne po tym, co widziały. Jeden z napastników zbliża się do niej na szeroko rozstawionych nogach i unosi miecz do ciosu. Groźnie spogląda w dół, na rozdygotaną dziewczynę, a ona zaciska powieki, by przyjąć to, co musi nadejść.
Długo tak siedzi i czeka, aż kat wyśle ją do królestwa śmierci, ale nic się nie dzieje. Dziewczyna z wolna unosi głowę i spogląda pytająco na swojego oprawcę. Ten w zdumieniu opuszcza miecz i delikatnie głaszcze dziewczynę po policzku. Potem zwraca się ku górom na wschodzie i gapi się jak wryty.
Z początku niczego specjalnego nie widać, zaraz jednak z nicości wyłania się jakaś postać. Postać, którą wszyscy znają z opowieści, jakie wielokrotnie słyszeli. Oto bóg Odyn ukazuje im się w całej swojej wspaniałości, jedzie na Sleipnirze, ośmionogim wierzchowcu. Bóg przygląda się nierównej walce, toczącej się daleko w dole, gniew pojawia się w jego wzroku. Krzyczy, a głos wszechwładnego odbija się dudniącym echem w górach. Jedyne oko boga miota skry. Ciężka błękitna peleryna spoczywa jak zawsze na jego szerokich ramionach, a dwa czarne kruki - Hugin i Munin - krążą nad swoim panem niczym dwie ciemne chmury.
Wojownicy stają skamieniali ze strachu. Miecze i noże podniesione do ciosu z głuchym szczękiem padają na ziemię. Teraz wszyscy patrzą na niego, najpotężniejszego wśród Asów, i pomieszany z lękiem szacunek pojawia się na ich dopiero co wykrzywionych żądzą mordu twarzach.
Czy bóg przybywa po to, by zabrać ich do Walhalli, sali zabitych wojowników? Nie, tym razem bóg życzy sobie czegoś innego. Swoją cudowną, nigdy niechybiającą celu włócznią Gungnir wskazuje ową młodą dziewczynę, która nadal siedzi skulona, i przemawia głosem, od którego ludziom krew lodowacieje w żyłach:
- Ta kobieta została wybrana przez bogów. Mąż, który strąci choćby jeden jasny włos z jej głowy, nigdy nie otrzyma prawa wstępu do Walhalli. - Podnosi głos jeszcze bardziej i woła: - Człowiek ten zostanie wtrącony do Nilfheimu, krainy mgieł i ciemności, i będzie się tam błąkał po wsze czasy.
Wojownicy patrzą przerażeni na tego, który nazywany jest ojcem wszystkich ludzi. Jego słowa robią potworne wrażenie na tych dumnych, nieulękłych mężach, którzy przez całe życie słyszeli, że Walhalla to jedyne miejsce, jakie po śmierci przystoi wielkiemu wojownikowi. Dygoczą z trwogi pod złowieszczym wzrokiem potężnego boga. Tymczasem obraz jego postaci z wolna się rozmazuje, staje się coraz bardziej niewyraźny, w końcu rozpływa się i przemienia w zwiewną chmurkę na błękitnym niebie.
Długo jeszcze stoją z zadartymi głowami i spoglądają w niebo, później jednak zaczynają kierować oczy na tę kobietę, która została wybrana. Ona z lękiem patrzy, jak podnoszą z ziemi broń. Czy zechcą posłuchać słów Ody na, czy też mimo wszystko ją zabiją? Dostrzega, że szczeniak wymknął się z jej objęć i z głośnym skomleniem ucieka jak najdalej. Wojownicy podchodzą, otaczają ją kołem i patrzą z największym podziwem. Dziewczyna ledwie jest w stanie oddychać.
Mężczyzna, który oszczędził jej życie, jako pierwszy odda-je cześć wybrance bogów. Miecz, który miał się stać jej przeznaczeniem, zostaje teraz złożony u jej nóg. jednym ruchem ręki mężczyzna zdejmuje z głowy żelazny hełm, potem klęka i pochyla głowę, odsłaniając kark. Byłoby wielkim honorem zostać ściętym przez kogoś takiego. Tymczasem ona spogląda na jego czarne włosy i ręka jej drży, kiedy ich dotyka. Wysyłanie mężów w objęcia śmierci to nie jej zadanie.
Pozostali wojownicy również składają przed nią broń. Pochylają się z szacunkiem i dotykają wargami jej dłoni. Potem ruszają ku długim okrętom. W gromadzie ponurych wikingów nie pada ani jedno słowo. Wchodzą na pokład i siadają na swoich skrzynkach. Ciężkie kotwice zostają podniesione, długie wiosła zamocowane w dulkach.
Na komendę zaczynają wiosłować. Za każdym razem, gdy skrzydła wioseł opadają do wody, słychać lekki plusk, krople spływają po drewnie, gdy wioślarze miarowo unoszą wiosła ku górze.
Czarnowłosy mąż stoi na rufie ostatniego okrętu. Pewną ręką trzyma wiosło sterowe. Ciemne oczy zwracają się w stronę lądu. Tam została tylko śmierć i jedno ocalone życie. Życie, którego nie przerwano, bo prosił o to najpotężniejszy ze wszystkich bogów.
Ostatnie, co słyszy wojownik przy wiośle sterowym, to głosy powtarzające szeptem: - Cyda... Cyda...
Na tym kończy się sen i stara wieszczka zaczyna się budzić.
Siada i wyciąga ręce ku niebu. Wyraźnie pamięta, co widziała, i dobrze wie, co to oznacza, co bogowie chcą jej powiedzieć. Przeraża ją ta przepowiednia, ale przecież los każdego człowieka jest z góry postanowiony, i nawet wieszczka,
choć nosi w sobie potężne siły, niewiele może zrobić, żeby zapobiec jego spełnieniu.
Trudno jej wstać, chwyta kostur, który wpadł między wielkie kamienie, i wspiera się na nim. Kiedy ostatecznie staje wyprostowana, długo patrzy na rozciągający się u podnóża góry wspaniały dwór. Zna to miejsce, choć nigdy przedtem w nim nie była. Wielokrotnie jednak pojawiało się w jej snach. W snach widywała także mieszkających tam ludzi, a nawet ich losy. Zesztywniałymi palcami zbiera to, co ze sobą niesie, zwiniętą niedźwiedzią skórę zarzuca na plecy. Teraz gotowa jest odbyć ostatnią część długiej podróży i wie, że się nie spóźniła.
Strażnicy wokół Jotungård widzą starą kobietę, ale pozwa-lają jej przejść. Już od dawna nie było przypadku, by uzbrojeni mężowie napadali na Jotungård, a poza tym co mogłaby im zrobić stara kobieta?
Dwór nosi cechy wielkiego bogactwa i wygląda na zadbany. Znajduje się tu wiele budynków. Niektóre zostały zbudowane przez przodków w odległej przeszłości. Stoją tu, wzniesione z kamienia, ziemi i torfu, jako świadkowie minionego czasu. Nowsze budynki wzniesiono z okorowanych, łączonych na węgieł bali, wszystkie domy są dobrze utrzymane, bogato zdobione rzeźbami przy dachu i przy futrynach drzwi. Przez małe otwory wycięte w balach wpada do środka trochę światła, a także napływa powietrze, dzięki któremu ogień może się palić.
W oddali, przy drewnianej palisadzie, znajduje się zagroda dla koni, gdzie właśnie teraz spokojnie pasie się duże stado. Trawa nadal jest żółta i mało pożywna, ale między zeszłorocznymi kępkami pojawia się już trochę zielonych, soczystych źdźbeł, które świetnie smakują po zimie, kie-
dy konie jadły tylko suche siano. Pożądliwe pyski wciskają się w ziemię, by poczuć pierwsze smaki wiosny. Hallstein Stallkar, czyli Hallstein Stajenny, jest od rana bardzo zajęty w stajni, gdzie właśnie zaczyna się źrebić jedna z klaczy. Mężczyzna uważnie obserwuje to, co się dzieje, równocześnie głaszcząc spocone końskie ciało. Sama obecność Hallsteina uspokaja klacz. Opiekował się nią od źrebięcia, zwierzę ma zaufanie do starego, cichego człowieka pełnego miłości.
Czyste, niebieskie oczy pod szarymi, krzaczastymi brwiami patrzą na nią zatroskane. Fjorda jest koniem hovdinga, teraz ma urodzić źrebię, i Hallstein wie, że hövding nigdy by mu nie wybaczył, gdyby coś złego spotkało ją lub potomka. Hövding Åsmund jest dobrym człowiekiem, ale potrafi też być uparty i surowy. Hallstein wielokrotnie doświadczył na własnej skórze, jak jego pan potrafi karać, i wołałby już więcej tego nie przeżywać.
Nagle na podściółkę chlusta strumień wody, Fjorda rży cicho i zaczyna przeć. Ukazują się przednie nogi źrebięcia, a klacz próbuje się podnieść. Hallstein stanowczo ją powstrzymuje, wciąż nie przestając do niej mówić. Wody płodowe mienią się w półmroku stajni. Kolejny skurcz i ukazuje się główka. Hallstein pociąga ostrożnie za nogi źrebięcia, by pomóc.
Kiedy jest po wszystkim, Fjorda z ciekawością obwąchuje źrebaka, leżącego przy niej w słomie. Zaczyna go ostrożnie lizać. W jakiś czas potem malec jest czysty, uwolniony z błon płodowych, śluzu i resztek krwi.
Fjorda kończy czyszczenie potomka, popycha go pyskiem, by zmusić do wstania. Hallstein śmieje się głośno z radości, choć wie, że musi jeszcze sprawdzić, czy malec zacznie ssać. Trzeba dłuższej chwili, by źrebak stanął na długich nogach. Dopiero potem Hallstein może zostawić
matkę i dziecko samych. Błękitne oczy wpatrują się uważnie w podłogę stajni, w końcu Hallstein znajduje odchody źrebaka, które wypłynęły razem z wodami płodowymi. Ostrożnie zbiera małe, jasne kulki i odkłada je na bok. Wysuszy je, a potem ułoży na dachu stajni dla ochrony przed złymi mocami.
Hallstein jest zmęczony po długim nocnym czuwaniu, zanim jednak wyjdzie, sprawdza płeć źrebięcia. To ogier. Stajenny z czułością głaszcze Fjordę po miękkich chrapach. Wprost nie może się doczekać chwili, kiedy opowie gospodarzowi o nowo narodzonym ogierku. Wie, że hövding będzie rad z takiej wiadomości. Åsmund jest dumny ze swoich koni, nikt w dworach nad fiordem nie ma ich tak dużo jak on. A Hallstein ze swej strony jest dumny, że to on odpowiada za stajnię.
Ostre światło dnia sprawia, że stajenny mruży oczy. Jest przepocony i brudny po nocy spędzonej w stajni, tęskni za tym, by zmyć z siebie wszelkie paskudztwo. Fale fiordu rozbijają się z miłym chlupotem o kamienne nabrzeże, gdzie cumuje kilka statków. Promienie słońca mienią się w wodzie i Hallstein nie jest w stanie oprzeć się pokusie. Śmiejąc się niczym dziecko, biegnie w dół do wody, po drodze zrzucając z siebie grube, szorstkie ubranie. Chociaż jest już połowa kwietnia, to przy brzegu wciąż jeszcze zalega lód. Włosy jeżą mu się na nagim ciele, ale to nie powoduje zmiany planów. Z głośnym wyciem wpada na nabrzeże, bierze rozbieg i z chlupotem wpada do lodowatej wody. Kilkoma szybkimi wyrzutami ramion zbliża się do ujścia rzeki, która spływa z gór do fiordu. Tam spłukuje z siebie słoną wodę. Nie jest w stanie dłużej pływać, pośpiesznie wypełza z powrotem na ląd. Tam stoi, czując, jak wiatr owiewa jego
mokre ciało, kuli się z zimna. Chwyta ubrania i nagi biegnie do domu czeladnego.
Ku swojej wielkiej radości Hallstein stwierdza, że z otworu w dachu unosi się dym. To mu mówi, że Gunnhild, jego małżonka, już wstała. Cieszy się, że zaraz ją zobaczy. Nie jest wysokim mężczyzną, ale musi mocno się pochylić, żeby przejść przez niskie drzwi. Gwałtownie je za sobą zatrzaskuje, żeby zostawić chłód na zewnątrz, a potem stoi chwilę, by oczy mogły przywyknąć do mroku.
Gunnhild wielką warząchwią miesza jedzenie w dużym saganku zawieszonym nad paleniskiem. W blasku ognia włosy wyglądają na białe. Patrzy na niego pełnym krytycyzmu wzrokiem i mówi trochę niechętnie, szeptem, by nie budzić innych, którzy jeszcze śpią:
- Czy ty nigdy nie dorośniesz, Hallsteinie? Przecież woda we fiordzie jest jeszcze bardzo zimna. Jakiś ty nieostrożny, nie zdziwiłabym się, gdybyś po tej kąpieli złapał jakąś chorobę. A potem biegasz nago po obejściu z gołym przyrodzeniem, które z zimna skurczyło się tak, jakbyś tam nic nie miał! Że też ty się nie wstydzisz!
Hallstein uśmiecha się, słuchając wymówek żony, i odkłada ubranie na bok. Inni ludzie w domu czeladnym nadal leżą pogrążeni w głębokim śnie, więc skrada się do Gunnhild i przytula do jej dobrego, ciepłego ciała. W ostatnich latach Gunnhild zrobiła się okrągła, wypełnia teraz jego objęcia, Hallstein kocha jej bujne kształty. Z radością czuje, jak jego członek podnosi się przy ciele żony. Gunnhild spogląda na niego z uśmiechem. Jej szare oczy robią się łagodniejsze.
- Wciąż jesteś taki sam, Hallstein. Bezustannie myślisz tylko o tym, by przewrócić mnie na słomę, ale nawet gdybym ja tego bardzo chciała, to teraz nie wypada. Wkrótce ludzie się pobudzą i chcieliby, żebyśmy razem z nimi usiedli do stołu.
Hallstein zdaje sobie sprawę, że opór na nic się nie zda, stoi jednak jeszcze przez dłuższą chwilę, czując przepełniające go pożądanie. Ile radości dała mu w życiu ta kobieta!
Z wolna ciepło z ciała żony przenika do niego i nagle ogarnia go wielkie zmęczenie. Nie spał przez całą dobę i teraz też nie będzie mógł się położyć. Niechętnie, powłócząc ze zmęczenia nogami, rusza w stronę swojego posłania. Czyste ubranie leży w nogach łóżka, jest dokładnie takie samo jak to, które nosił przed kąpielą. Hövding jest bardzo wymagający wobec swoich niewolników. Chce, by nosili się czysto i wyglądali schludnie. Hallstein wie, że nie we wszystkich okolicznych dworach tak jest, tam często niewolnicy chodzą brudni i obdarci.
Odnosi brudne ubranie do Gunnhild, która natychmiast wkłada je do wody. Wkrótce rozwiesi uprane rzeczy na dworze, żeby wyschły. Hallstein wyjmuje prosty, ładnie zdobiony kościany grzebień i czesze swoją długą szarą brodę, spływającą na potężną klatkę piersiową. Wprawnymi palcami rozdziela zarost i zaplata go starannie w dwa długie warkocze. Od wielu lat nie musi się już martwić o włosy, bo na jego lśniącej czaszce nie pozostał ani jeden. Kiedy po raz pierwszy odkrył, że włosy zaczynają się przerzedzać, wpadł w rozpacz, z czasem jednak przestał o tym myśleć. Gunnhild zgoliła ostatnie kępki ostrym nożem, a potem nic już na głowie Hallsteina nie chciało rosnąć.
Pociera dłonią łysą czaszkę i powiada z uśmiechem:
- Wyjdę jeszcze zajrzeć do koni.
Stary niewolnik pośpiesznie całuje żonę w policzek.
- Dzisiaj na świat przyszedł nowy ogierek - dodaje.
Gunnhild spogląda na niego ciepło, ocierając twarz wierzchem dłoni.
- Nie mogliby życzyć sobie lepszego stajennego niż ty.
Potem odwraca się znowu do dymiącego saganka,
w którym gotuje kawałki wieprzowiny, kapustę i inne jarzyny. Izba zaczyna się wypełniać smakowitym zapachem.
Gunnhild dodaje trochę soli i ziół, nabiera zupy na łyżkę i próbuje. Zadowolona kiwa głową Hallsteinowi, idącemu ku drzwiom.
- Ja też się znam na swojej robocie.
Hallstein wychodzi, zdecydowanym krokiem podąża do stajni. Źrebak stoi na chwiejnych nogach, Hallstein stwierdza, że za chwilę łożysko znajdzie się na podłodze. Fjorda prze, trzeba jej w tym pomóc. Kiedy jest po wszystkim, starannie ogląda resztki. Łożysko jest całe i ładne, nareszcie stajenny wie, że z ulubioną klaczą hovdinga wszystko jest i będzie dobrze.
Idunn zbyt długo leżała tego dnia w łóżku, zresztą Åsmund też się jeszcze nie obudził. Śpi głęboko nawet wtedy, kiedy żona próbuje cichutko wymknąć się z łóżka. Åsmund przewraca się i nie otwierając oczu, wyciąga do niej rękę. Ciało Idunn przenika fala ciepła, kiedy patrzy na męża. Taki jest niewinny, taki bezbronny, kiedy leży w pościeli. Idunn jest przekonana, że lepszego męża nie mogła dostać. To jedyny mężczyzna, którego kiedykolwiek kochała. Czarne, niesforne włosy i wspaniały zarost wydają się jeszcze ciemniejsze na tle białej pościeli, a Idunn wie, że za powiekami znajdują się najgorętsze brązowe oczy, jakie można sobie wyobrazić. Oczy, które patrzą na nią czasem gniewnie, częściej z radością, miłością, pożądaniem, szacunkiem i zainteresowaniem. Mąż miewa wprawdzie zmienne humory, ale óna kocha go takiego, jaki jest. I uwielbia patrzeć, ile w nim życia.
Åsmund robi się niespokojny pod jej spojrzeniem, nagle otwiera oczy.
- Czy to już czas? - pyta przestraszony, siadając na posłaniu.
Idunn uśmiecha się i popycha go z powrotem na poduszkę.
- Nie, no coś ty - odpowfa^^okpjift^XZostało przecież jeszcze kilka dni. « 5 ^ ^
Åsmund oddycha z ulgą i^o^iąg^^^ky sobie. Wsuwa V. O rJJn OnrAeluzk II
ręce pod okrycie i kładzie je na wielkim brzuchu. Uśmiecha się uszczęśliwiony. Idunn nie była taka płodna, jakby sobie życzył, Åsmund wielokrotnie składał ofiary Freyo-wi, by spełnił jego największe marzenie. Ubiegłego lata oddał mu nawet jednego ze swoich ukochanych koni, by Frey zrozumiał, jak bardzo hövding pragnie dziecka. I chociaż Åsmund w głębi duszy nigdy nie pokładał w bogach zbyt wielkiego zaufania, to nie minęło wiele czasu, gdy w brzuchu żony pojawiło się nowe życie. Czy sprawili to bogowie, czy też on z małżonką, nie ma żadnego znaczenia. Åsmund jest zadowolony, że pragnienie nareszcie zostanie spełnione. Wszystkim, którzy go pytają, mówi, że życzyłby sobie syna, ale to odpowiedź, której się od niego oczekuje. Ludzie uważają, że najlepiej mieć syna, chociaż Åsmundowi w głębi duszy jest to najzupełniej obojętne. Będzie zadowolony, niech tylko wszystko pójdzie jak należy.
Dziecko poruszyło się pod sercem matki, ukryte pod jej miękką skórą. Åsmund przyłożył głowę do brzucha Idunn i szepcze różne czułe słówka do małej istotki, która wkrótce pojawi się w ich domu. Åsmund wie, że będzie kochał to dziecko ponad wszystko.
Nie wstydzi się czułości, kiedy zarumieniony spogląda na brzuch żony skryty pod kołdrą. Idunn głaszcze go po niesfornych włosach i całuje. Cieszy się, że wkrótce urodzi i że będą mogli znowu z Åsmundem sypiać jak mąż z żoną. W ostatnim czasie Idunn wciąż jest zmęczona i jakby pozbawiona sił, nie potrafiłaby wzbudzić w sobie pożądania. Åsmund przyjmuje to cierpliwie. Żadna inna kobieta nie zaznała jego pożądania. Idunn cieszy fakt, że mąż jest jej taki wierny.
W domu czeladnym Gunnhild pobudziła śpiącą służbę. Jeśli hövding czegoś nie lubi, to przede wszystkim lenistwa,
a i tak dzisiaj spali dłużej niż zwykle, mimo że na dworze panuje piękna pogoda. Spogląda z wyższością na ubierających się ludzi. Gunnhild zawsze wstawała pierwsza i całymi dniami pracowała niczym mrówka, teraz jednak zaczyna się posuwać w latach. W ciągu tych sześćdziesięciu zim, które przeżyła na świecie, nie dokuczała jej nigdy żadna choroba. Zawsze była silna jak chłop i lubiła korzystać ze swojej siły. Wie, że jest ulubienicą Åsmunda wśród niewolnic. Że hövding szanuje ją, jakby była wolną kobietą. Gunnhild jest z tego bardzo dumna.
Z mieszaniną radości i żalu wspomina czas, kiedy Åsmund się urodził. Ona i Hallstein mniej więcej wtedy również doczekali się dziecka, ale nie dane im było długo się cieszyć nowym życiem, które sprowadzili na świat. Mała dziewczynka szybko ich opuściła. Gunnhild bardzo rozpaczała, ale czy to coś pomoże? Bogowie zdecydowali, że los dziecka będzie właśnie taki. Może mała córeczka miała jakieś specjalne zadanie do spełnienia w królestwie śmierci. Gunnhild bardzo lubiła tak myśleć, bo dla niej dziecko było największym skarbem. Widocznie bogowie też wysoko cenili dziewczynkę, skoro zabrali ją do siebie tak wcześnie.
Matka Åsmunda zatruła się i umarła, a wtedy Gunnhild została jego mamką i zajmowała się wychowaniem chłopca jak prawdziwa matka także wówczas, kiedy ojciec po latach znalazł sobie drugą żonę. Nowe małżeństwo skończyło się tragicznie. Oboje zginęli w pożarze w królestwie Szwedów. Na szczęście nie zabrali w podróż Åsmunda. Zostawili go pod opieką Gunnhild w Jotungård.
Wszyscy we dworze z wielkim szacunkiem odnieśli się do Åsmunda, który po śmierci ojca miał zostać hovdingiem. Zwykle opuszczonym synem zajmuje się bliska rodzina, ale Åsmund nie miał żadnych krewnych. Jego rodziną byli Gunnhild i Hallstein, niewolnicy oraz wyzwoleńcy pracujący
dla jego ojca. Po tragedii wszyscy zachowywali się tak, jakby nic się nie stało. Większość zresztą nie miałaby się gdzie podziać, poza tym wszystkim było dobrze w tutejszym dworze. Pracowali ciężko, czuli się ze sobą związani i bardzo kochali Åsmunda. Wychowywała go głównie Gunnhild, to ona ukształtowała człowieka, którym jest dzisiaj. I chyba to druga po Idunn osoba, która zna go najlepiej. Zna wszystkie jego słabości i wie, co stanowi jego siłę. Milcząca kobieta uśmiecha się do siebie, wciąż mieszając zupę w kociołku. Wszyscy, którzy boją się Åsmunda, powinni wiedzieć, że pod dość szorstką powierzchnią kryje się wrażliwy i dobry człowiek. Nie lubi sprawiać innym bólu, czasami jednak musi być surowy, żeby zyskać szacunek. Żaden hövding nie może kierować drużyną ani zarządzać dworem, jeśli jest chwiejny i ludzie nie czują się bezpieczni. Musi rządzić silną ręką.
Niewolnica Salbjorg ubiera się, patrząc przy tym na Gunnhild. To, co widzi w blasku ognia, jest przerażające. Stara pomarszczona twarz, która w światłocieniu nabiera upiornych rysów. Białe włosy zebrane na karku w duży węzeł. Gunnhild w domu czeladnym nigdy nie nosi czepka. Leży on starannie złożony na jej łóżku. Zamężna kobieta powinna nosić czepek, ale Gunnhild jest za gorąco, kiedy tak całymi dniami stoi nad gotującym się jedzeniem.
Salbjorg nigdy nie lubiła tej kobiety, zajmującej we dworze wyższą niż ona pozycję, pociesza się jednak, że starcy nie żyją wiecznie, ona sama zaś jest młoda i ma przed sobą wiele lat. Wciąga przez głowę szeroką suknię i wiąże ją w talii kolorową, tkaną z włóczki taśmą. Skórzane buty są lodowato zimne, bo całą noc stały na udeptanej ziemi, zazdrośnie przywołuje w pamięci Idunn, która rankiem może stawiać nagie stopy na podłodze z desek. Salbjorg
jest osobistą niewolnicą kobiety hovdinga, całe dnie spędza z Idunn, ale wołałaby być na jej miejscu.
Piękna niewolnica jest bardzo zazdrosna o Idunn. Nie tylko dlatego, że tamta jest bogata, przede wszystkim może dlatego, że ma męża, którego Salbjorg pożąda bardziej niż kogokolwiek innego. Kiedy myśli o Åsmundzie, czuje mrowienie w całym ciele. Nigdy nie znalazła się w jego silnych ramionach, ale tylko bogowie wiedzą, że zrobiła wszystko, by tego doświadczyć.
Idunn zwierzyła jej się, jak smutno jest w sypialnej izbie teraz, kiedy zbliża się rozwiązanie, i Salbjorg potrafi sobie wyobrazić, jak bardzo Åsmund pragnie kobiety. Cichy jęk wydobywa się z jej gardła na myśl o tym, co mogłaby przeżyć z tym mężczyzną, takim zmysłowym, obdarzonym taką siłą.
Gunnhild zerka na niewolnicę z wszystkowiedzącym uśmiechem, Salbjorg cieszy się, że w domu panuje mrok. Wie, że Gunnhild jest zadowolona ze swojego życia z tym nudnym stajennym, ale ona, Salbjorg, zasługuje na coś lepszego.
Wyzywająco patrzy Gunnhild w oczy, narzuca płaszcz na ramiona i rusza w stronę drzwi. Musi pójść do małego domku nad brzegiem fiordu za poranną potrzebą. Później zajmie się swoimi obowiązkami u Idunn.
Idunn wstała z łóżka. Teraz ściąga przez głowę nocną koszulę. Åsmund nadal leży i przygląda się żonie. Idunn nie ukrywa swojego ciała, chociaż w oczach wielu jest ono zdefor-mowane i ciężkie. Z dumą pokazuje wielki brzuch i ciężkie Piersi, już pełne mleka. Brodawki zrobiły się twarde w chłodnym powietrzu, Idunn czuje na sobie wzrok Åsmunda. Wie, że mąż jej pragnie, choć nie jest taka ładna jak dawniej.
Idunn wkłada na nagie ciało koszulę z farbowanego na niebiesko lnu. Słyszy od strony łóżka jęk niezadowolenia,
musi się roześmiać na widok ponurego spojrzenia męża. Srebrną broszką spina koszulę pod szyją, następnie wkłada wzorzystą, długą do kostek wełnianą suknię, wprawnymi palcami przypina ją na ramionach dwiema broszkami ze srebra, by suknia nie opadała. Na lewą rękę wkłada dwie plecione i kunsztownie zdobione bransolety ze srebra. Kościanym grzebieniem czesze długie, prawie białe włosy. Upina je bardzo starannie, po czym okrywa wiązaną z tyłu chustką z niebieskiego jedwabiu. Tę chustkę Åsmund kupił niegdyś na targu w Bizancjum.
Idunn delikatnie głaszcze przyjemny materiał. Wydaje się zimny, miękki i śliski pod jej dłonią. Skórzany pasek, który zapina wokół brzucha, ma wspaniałą srebrną sprzączkę w kształcie głowy smoka. Pasek z trudem okala jej sterczący brzuch. W końcu wkłada wełniane skarpety i buty z miękkiej cielęcej skóry. Na koniec wiesza na szczupłej szyi srebrny łańcuszek z młoteczkiem Tora, do paska zaś przypina pęk kluczy otwierających wszystkie drzwi we dworze.
Asmund przyglądał jej się z dumą. Tak właśnie powinna wyglądać kobieta hovdinga. Idunn podchodzi i całuje go czule.
- Teraz ty też powinieneś wstać. Zaraz będzie podobia-dek. I musisz zająć swoje miejsce na wysokim krześle przy stole. Jedzenie by ludziom nie smakowało, gdyby ciebie tam nie było.
Åsmund obejmuje ją i oznajmia:
- Ale ja mam lepszy pomysł.
Idunn śmieje się perliście i z czułością uwalnia się z jego objęć.
- Chyba umiałabym zgadnąć, o co ci chodzi - szepcze i ze śmiechem rusza ku drzwiom.
Kiedy Idunn wkracza do izby, Salbjorg już tam jest. Na palenisku buzuje z trzaskiem ogień, gorąca woda stoi w dużej kamiennej misie przy drzwiach wejściowych.
Idunn z zadowoleniem kiwa głową.
- Co ja bym bez ciebie zrobiła? - mówi serdecznie.
Salbjorg ogarnia wzrokiem kobietę hovdinga i uśmiecha się, pokazując białe, mocne zęby. Zielone oczy w pięknej twarzy obserwują rywalkę, ręce Salbjorg natomiast ugniatają ciasto. Idunn przyłapuje się na tym, że zazdrości niewolnicy szczupłej talii i pięknych piersi, kołyszących się przy pracy. Nawet ten prosty ubiór, który ma na sobie, nie jest w stanie ukryć pięknego ciała, a długie, kręcone rude włosy mienią się prześlicznie na tle szorstkiego materiału sukni.
Idunn cieszy się, że ta niewolnica jest taka zdolna i obowiązkowa. Zbliżyły się obie do siebie bardzo, Idunn ceni sobie wszystkie zalety tamtej, a zwłaszcza umiejętność słuchania. Często zwierza jej się z najtajniejszych myśli i uczuć, chętnie przyjmuje rady od kobiety, którą Åsmund przywiózł niegdyś do domu, po wyprawie do zachodnich krajów. Miał zamiar sprzedać ją na targu niewolników, gdzieś nad fiordem, Idunn jednak pięknie prosiła, by mogła ją zatrzymać. Åsmund protestował bez przekonania, szybko ustąpił wobec próśb żony.
Salbjorg mówiła w obcym języku, ale nie potrzebowała dużo czasu, by nauczyć się mowy nowego kraju. Idunn przekazywała jej całą swoją wiedzę, a Salbjorg uczyła się chętnie.
Tylko o dawnym życiu nie chciała opowiadać, dopiero po dłuższym czasie pewnego dnia otworzyła przed nią serce. Z rozmarzeniem w oczach opowiadała o kraju zwanym królestwem Franków, leżącym daleko, daleko stąd.
- Tam nie jest tak zimno jak tutaj i nie mieszkają tam sami poganie, ale dobrzy, ochrzczeni ludzie.
A o poganach z dalekiej północy ojciec wcześnie opo-
wiadał jej straszne historie. Ojciec był kapłanem. Człowiekiem ochrzczonym, powtarzała niewolnica z naciskiem.
Idunn w napięciu słuchała opowieści Salbjorg, chociaż wyczuwała w jej głosie ból. Niewolnica pochodziła z wysokiego rodu, niegdyś sama miała niewolników. Życie toczyło się spokojnie i dla niej, i dla jej rodziny. Słyszeli o wikingach, nigdy jednak nikogo takiego nie widzieli do chwili, gdy Åsmund i jego ludzie nagle napadli na ich miasto. Zanim się ktokolwiek zorientował, o co chodzi, wymordowali mieszkańców i splądrowali domy. Rodzice Salbjorg zostali zabici, w tej sytuacji było jej całkiem obojętne, że zabierają ją ze sobą. Uważała, że i tak nie ma po co żyć.
- Ale... - ciągnęła dalej opowieść - .. .ale podczas długiej podróży przez morze zrozumiałam, że, owszem, mam nieskończenie wiele powodów, by żyć. Bo pewien mężczyzna wywarł na mnie tak głębokie wrażenie jak nikt inny przedtem.
Rozmarzenie w jej wzroku pozostało i chociaż oczy zwrócone były na Idunn, nie widziała jej.
- Ten mężczyzna był bardzo dobry i odnosił się do mnie z szacunkiem, nie tak jak inni wojownicy na pokładzie okrętu. Nie pozwolił nikomu mnie tknąć, chociaż trzeba ci wiedzieć, że wielu miało na to wielką ochotę. Miesiące spędzone bez kobiet sprawiają, że mężczyźni są wygłodniali i pożądliwi - dodała z uśmiechem.
Kiedy Idunn zaczęła wypytywać o tego dobrego mężczyznę, Salbjorg umilkła i zajęła się swoją pracą. Nie trzeba było jednak słów. Idunn od początku wiedziała, o kogo chodzi. Dumna była z dobroci Åsmunda, zresztą wcale nie miała nic przeciwko temu, by inne kobiety go kochały.
Salbjorg układała podpłomyki na rozgrzanych mocno kamieniach do pieczenia i wkrótce zapach świeżego chl’eba drażnił przyjemnie nosy. Kiedy ona piecze, rezultat zawsze
jest znakomity, bo w ciągu lat spędzonych w Jotungård Salbjorg stała się znakomitą piekarką.
Idunn nakrywała stół. Ustawiła na nim wiele mis z kwaśnym mlekiem, podała świeżo zrobione masło i sery ze wspaniałymi przyprawami. Przy tej pracy kobiety rzadko rozmawiały, zawsze tak było. Obie kochały te krótkie poranne chwile spędzane w milczeniu.
Już dawno temu Åsmund zadecydował, że wszyscy mieszkańcy dworu jadać będą razem. Jego zdaniem ludzie wtedy lepiej pracują. Idunn mu się nie sprzeciwiała, chociaż początkowo sceptycznie odnosiła się do pomysłu otwierania drzwi dla wszystkich. Nie przywykła do tego we dworze ojca. Tam uważano,-że rozsądnie jest, by niewolnicy znali swoje miejsce. Pomysły takie jak wspólne siadanie do stołu mieszają im tylko w głowach, myślała. Później jednak przekonała się, że dobrze jej jest z tymi prostymi ludźmi we dworze, że łatwiej się z nimi porozumiewa, i teraz nie wyobrażała już sobie, że mogłaby nie ofiarować im miejsca przy stole.
