Po dwóch stronach lustra ebook i audiobook

Paweł Jurek

PO DWÓCH STRONACH LUSTRA

Wydawnictwo Estymator

www.estymator.net.pl

Warszawa 2026

ISBN: 978-83-68790-16-0

Copyright © Paweł Jurek

E-book zgodny z Europejskim Aktem Dostępności EAA

Motto:

Dla wszystkich, którzy kiedyś patrzyli w lustro i widzieli po drugiej stronie kogoś, kim chcieli się stać. Dla tych, którzy uwierzyli, że prawdziwa miłość nie przychodzi z kontraktem – tylko z odwagą, by go podpisać sercem.

Spis treści

Rozdział 1. Odkrycie

Rozdział 2. Dno

Rozdział 3. Cienie przeszłości

Rozdział 4. Imperium w lusterku

Rozdział 5. Matka

Rozdział 6. Rada przyjaciela

Rozdział 7. Kolacja z propozycją

Rozdział 8. Sny

Rozdział 9. Perspektywa Adama

Rozdział 10. Zgoda

Rozdział 11. Pierwsze starcie

Rozdział 12. Podejrzenia

Rozdział 13. Cienie macochy

Rozdział 14. Irmo

Rozdział 15. Zwykły dzień

Rozdział 16. Alicja przed Adamem

Rozdział 17. Zaproszenie

Rozdział 18. Reakcja Adama

Rozdział 19. Patrycja

Rozdział 20. Plan Patrycji

Rozdział 21. Spotkanie z Irmo

Rozdział 22. Burza Adama

Rozdział 23. Pożegnanie z uczelnią

Rozdział 24. Reakcja Adama

Rozdział 25. Gniew Patrycji

Rozdział 26. Pierwsze zadanie

Rozdział 27. SMS

Rozdział 28. W jego świecie

Rozdział 29. Sława

Rozdział 30. Magda

Rozdział 31. Mama

Rozdział 32. Piekło bliskości

Rozdział 33. Męski weekend

Rozdział 34. Odrzucenie

Rozdział 35. Sprawdzenie

Rozdział 36. Ucieczka do matki

Rozdział 37. Reakcja Adama

Rozdział 38. Reakcja Leonarda

Rozdział 39. Przyjazd Adama

Rozdział 40. Rozmowa

Rozdział 41. Prawda

Rozdział 42. Triumf Patrycji

Rozdział 43. Zbliżenie

Rozdział 44. Pierwsza noc

Rozdział 45. Poranek

Rozdział 46. Konflikt

Rozdział 47. Nowe początki

Rozdział 48. Pierwszy mecz

Rozdział 49. Ostatni cios Patrycji

Rozdział 1. Odkrycie

Alicja nigdy nie uważała się za pruderyjną. Widziała w życiu sporo – zarówno na ekranie, jak i w rzeczywistości – i wiedziała, że mężczyźni mają swoje potrzeby. Ale kiedy opróżniała kosz na komputerze Piotra i jej wzrok zatrzymał się na tytułach kilku plików, które właśnie tam wylądowały, poczuła, jak coś w niej pęka.

Nie chodziło o samą pornografię. Chodziło o to, że Piotr nigdy nie powiedział ani słowa. Zero rozmowy, zero żartu, zero „wiesz, czasem sobie włączam”. Nic. Jakby to była wstydliwa tajemnica, którą trzeba ukrywać przed dziewczyną, z którą spędza się noce. Jakby ona miała być tą czystą, nieskalaną wersją kobiety, a on – tym, który w samotności oddaje się czemuś, o czym nie wolno wspomnieć.

Zamknęła laptopa mocniej, niż zamierzała. W kuchni coś skwierczało – Piotr przygotowywał bakłażany z parmigiano, jak obiecał. Zapach był obłędny, ale Alicja nagle straciła apetyt.

– Skończyłaś? – zawołał z kuchni wesoło.

Nie odpowiedziała. Wzięła torebkę, włożyła buty i wyszła, cicho zamykając drzwi. Na klatce schodowej dopiero odetchnęła. Telefon zawibrował – wiadomość od niego: „Gdzie jesteś? Bakłażany czekają :)”.

Zablokowała numer. Po raz setny otworzyła aplikację randkową, przytrzymała ikonkę i przesunęła do kosza. Koniec na dziś.

W drodze do domu kupiła sobie kebaba u Syryjczyka na rogu Senatorskiej i usiadła na ławce w parku Saskim. Było zimno, styczeń, ale przynajmniej nikt nie pytał, dlaczego je samotnie.

Następnego dnia Magda, jej przyjaciółka z biotechnologii, nie zostawiła jej wiele czasu na żale.

– No i co, znowu się rozstałaś? – zapytała Magda, mieszając latte w campusowej kawiarence. – Idealizujesz ich, bo tata cię zostawił, a potem się rozczarowujesz, że są… no właśnie, mężczyznami. To klasyczna pułapka patriarchatu.

Alicja przewróciła oczami.

– Magda, proszę cię. Nie każdy facet, który ogląda porno, jest od razu produktem patriarchatu.

– Ale żaden z nich nie rozmawia o tym otwarcie – odparła Magda z przekonaniem osoby, która przeczytała wszystkie ważne książki na ten temat. – Słuchaj, to jak z tymi wszystkimi romansami, które czytasz: on jest tajemniczy, ona naiwna, a na końcu okazuje się, że to tylko maska. A ty co? Wpadasz w to po uszy.

– Może lubię maski? – odparowała Alicja z błyskiem w oku. – Przynajmniej pod nimi jest coś do odkrycia, a nie tylko latte z sojowym mlekiem i manifesty feministyczne.

Magda roześmiała się, mimo wszystko. – Wiesz co? Mam dla ciebie coś idealnego. Warsztaty w Pracowni Oddechu w Zwierzyńcu. Jeszcze jedno miejsce. Tylko pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć.

– Pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych za tydzień oddychania? – Alicja uniosła brew. – Dzięki, ale mówię pas. Oddycham za darmo, a za te pieniądze mogę kupić sobie nowe laboratorium.

Magda westchnęła teatralnie i wyciągnęła z plecaka książkę w miękkiej okładce.

– Przynajmniej to przeczytaj. „Kobiece fantazmaty jako droga do zatracenia”. Otworzy ci oczy.

Alicja wzięła książkę, głównie po to, żeby zakończyć temat. Wiedziała, że Magda lubi ją – nie tylko jako przyjaciółkę – i czuła się z tym trochę niezręcznie. Ale nie zamierzała się zmieniać. Lubiła mężczyzn. Lubiła ich zapach, ich ramiona, ich śmiech. Lubiła czuć się przy nich mała i bezpieczna, nawet jeśli potem okazywało się, że bezpieczeństwo było iluzją.

Tydzień później dostała zaproszenie, którego się nie spodziewała. Doktor Sabina Kozak, promotorka kilku jej koleżanek z roku, organizowała wieczór panieński. Alicja znała Sabinę słabo – głównie z seminariów – ale miejsce brzmiało kusząco: Long Bar w Raffles Europejskim.

Poszła.

Hotel pachniał luksusem – dyskretnym, niekrzykliwym. Za barem przystojni barmani mieszali gin z tonikiem w dziesiątkach wariantów. Przy stolikach siedzieli ludzie, którzy wyglądali, jakby właśnie wrócili z zakupów na Moliera 2. Alicja w swojej czarnej sukience z Zary nagle poczuła się trochę zbyt skromnie, ale kilka drinków później przestało jej to przeszkadzać.

Narzeczony Sabiny podwiózł ją pod hotel – wysoki, zadbany, z lekką siwizną na skroniach. Nie w typie Alicji, ale obiektywnie mógł się podobać.

– Skąd go wytrzasnęłaś? – zapytała Alicja, kiedy już były same przy stoliku.

Sabina się roześmiała.

– Z biura matrymonialnego. Premium. Nazywa się „BelleMarriage”. Zero Tindera, zero scrollowania w piżamie. Tylko mężczyźni z klasą, którzy wiedzą, czego chcą.

– Brzmi jak agencja towarzyska dla bogatych – zażartowała Alicja, popijając gin. – A co, jeśli trafisz na wilka w owczej skórze?

– Wilki w owczych skórach są w Tinderze – odparowała Sabina z błyskiem w oku. – Tutaj przynajmniej sprawdzają konta bankowe.

- I to działa?

– Zobaczysz za pół roku – Sabina pokazała pierścionek. – Ale już wiem, że tak.

Następnego ranka, jeszcze z lekkim kacem, Alicja wpisała nazwę w wyszukiwarkę. Biuro miało stronę elegancką, bez tandetnych serduszek. „Dla osób o wyższych wymaganiach”. „Oszczędność czasu”. „Dyskrecja”.

Zadzwoniła. Umówiła się na spotkanie tego samego dnia.

Biurowiec na Placu Europejskim lśnił szkłem i stalą. W poczekalni podano jej prosecco w wysokim kieliszku. Alicja usiadła na skórzanej sofie i zaczęła się zastanawiać, ile par trzeba zeswatać, żeby płacić czynsz za takie miejsce.

Pani Irmina, właścicielka, wyglądała jak połączenie Dody z luksusową wersją samej siebie – opalona, szczupła, w idealnie skrojonej garsonce. Alicja od razu poczuła lekką nieufność, ale kobieta okazała się zaskakująco inteligentna. Zadawała pytania precyzyjne, czasem zbyt osobiste, ale zawsze z klasą.

– A czego pani szuka w mężczyźnie? – zapytała Irmina, notując coś w eleganckim notesie.

– Kogoś, kto nie ukrywa pornografii w koszu – odparła Alicja z sardonicznym uśmiechem. – I może kogoś, kto wie, że życie to nie tylko bakłażany z parmigiano.

Irmina uniosła brew, ale się roześmiała. – Szczerze. Lubię to.

Potem była sesja zdjęciowa – długa, męcząca, ale profesjonalna. Żadnych póz w bieliźnie, na szczęście, bo tego dnia Alicja miała na sobie najmniej seksowną bieliznę w swojej szafie.

Na koniec rozmowa o pieniądzach.

– Roczny abonament to tysiąc euro – powiedziała pani Irmina spokojnie. – Plus dwa tysiące kaucji, zwracanej, jeśli w ciągu roku nie znajdzie się odpowiedni kandydat.

Alicja przełknęła ślinę. To była spora suma. Ale miała oszczędności po stypendium naukowym i premii z ostatniego projektu. I nagle zrobiło jej się głupio wycofywać. Zapłaciła Blikiem, zanim zdążyła się rozmyślić.

Wyszła z biura z lekkim zawrotem głowy. Co ona najlepszego zrobiła? Tysiące euro za nadzieję, że ktoś inny znajdzie jej miłość?

Telefon zadzwonił tego samego wieczora.

– Pani Alicjo – głos pani Irminy był ciepły i pewny. – Mam dla pani pierwszą propozycję. Jutro wieczorem, jeśli pasuje. Bardzo obiecujący kandydat.

Alicja stała przy oknie swojego małego mieszkania na Mokotowie, patrząc na światła miasta.

– A jeśli to będzie kolejny Piotr? – zapytała, półżartem.

– Proszę mi zaufać – odparła Irmina. – Ten jest inny. Pasuje?

– Pasuje – powiedziała, zanim zdążyła się zawahać.

Odłożyła telefon i uśmiechnęła się do siebie w lustrze. Może tym razem będzie inaczej.

Rozdział 2. Dno

Adam otworzył oczy i natychmiast tego pożałował. Głowa pulsowała jak po wybuchu granatu, a świat wirował w rytmie, który przypominał mu najgorsze afterparty w Sopocie. Leżał na czymś miękkim – łóżko? Kanapa? – w pokoju, którego nie poznawał. Ściany pokryte były plakatami z koncertów drag queen, a na stoliku obok stała butelka szampana, pusta, z dwoma kieliszkami. Jeden z nich miał ślad szminki. Czerwonej, krzykliwej.

– Co do cholery... – wymamrotał, siadając ostrożnie. Gardło miał suche jak papier ścierny, a w ustach smak, który mógł być mieszanką wódki, kokainy i czegoś, co nie powinno być w ludzkim organizmie.

Obok niego, na poduszce, leżał telefon. Nie jego. Ekran migał powiadomieniami. Adam sięgnął po niego odruchowo, ale zanim zdążył go dotknąć, drzwi do pokoju otworzyły się z hukiem.

KONIEC BEZPŁATNEGO FRAGMENTU

ZAPRASZAMY DO ZAKUPU PEŁNEJ WERSJI