Kurczę pieczone w miłosnej marynacie ebook

Dla wszyst­kich wa­lecz­nych, któ­rzy za­ufa­li so­bie bar­dziej niż cu­dzym sło­wom.

Dla wszyst­kich, któ­rzy my­śle­li, że są tłem, a od za­wsze byli całą opo­wie­ścią.

Od autorki

Dro­gi Czy­tel­ni­ku!

W mo­jej gło­wie ta hi­sto­ria jawi się jako ro­mans oby­cza­jo­wy za­wie­ra­jący głębię psy­cho­lo­gicz­ną, ele­men­ty ko­me­dii ro­man­tycz­nej i pi­kant­niej­sze sce­ny. Nie przy­cho­dzi mi na myśl od­po­wied­ni ga­tu­nek, któ­ry okre­śla­łby, jaka do­kład­nie jest ta ksi­ążka. Dla­te­go uprze­dzę Cię, że znaj­dziesz tu mnó­stwo hu­mo­ru i za­czep­nych, cu­dow­nie roz­kosz­nych dia­lo­gów mi­ędzy Dag­gie (jak skrót imie­nia mamy głów­nej bo­ha­ter­ki – Mag­gie) i Xan­drem (od Ale­xan­dra – nie Xan­de­ra) oraz ro­man­tycz­ne na­pi­ęcie. Ale oprócz tych przy­war po­ja­wia się tu rów­nież wie­le scen, któ­re mogą Cię po­ru­szyć. Bo­ha­te­ro­wie są ludz­cy, błądzą, my­ślą w po­ry­wach na­mi­ęt­no­ści, po­dej­mu­ją de­cy­zje, któ­re do­pro­wa­dza­ją do ko­niecz­no­ści pod­jęcia no­wych… Dag­ma­rie Mo­ore to dziew­czy­na, któ­ra mo­gła­by żyć bli­żej, niż my­ślisz. A wiel­ki gwiaz­dor kina ak­cji to mężczy­zna, któ­ry wi­dzi wi­ęcej – co też nie jest przy­pad­kiem.

Dla­te­go, je­śli zde­cy­du­jesz się we­jść do ser­ca tej po­wie­ści, pro­szę, spo­dzie­waj się, że mie­szan­ka przy­praw cza­sem będzie słod­ka, cza­sem pi­kant­na, a cza­sem gorz­ka lub na­wet sło­na.

W tej po­wie­ści po­ja­wią się trau­my, prze­moc psy­chicz­na czy eko­no­micz­na, dy­le­ma­ty mo­ral­ne, na­pi­ęcie emo­cjo­nal­ne oraz opi­so­we sce­ny ero­tycz­ne.

Je­śli któ­ryś z po­wy­ższych te­ma­tów jest dla Cie­bie nie­kom­for­to­wy, za­sta­nów się nad lek­tu­rą – Two­je zdro­wie i do­bro za­wsze są naj­wa­żniej­sze.

Je­śli jed­nak uznasz, że masz ocho­tę spró­bo­wać, naj­ser­decz­niej wi­tam Cię w ksi­ążce, któ­rej pi­sa­nie było jed­ną z mo­ich ulu­bio­nych twór­czych przy­gód. Dag­ma­rie Mo­ore we­szła w moje ser­ce tak bar­dzo, że jej echo wy­brzmie­wa we mnie do dziś.

Chcia­ła­bym ugo­ścić Cię w po­wie­ści, któ­ra bawi, wzru­sza, a cza­sem do­da­je ru­mie­ńców. Będzie mi miło, je­śli do lek­tu­ry przy­go­tu­jesz so­bie pysz­ny na­pój lub we­źmiesz ulu­bio­ne prze­kąski. Gwa­ran­tu­ję, że gdy usi­ądziesz w naj­wy­god­niej­szej po­zy­cji, z ko­cy­kiem lub na bal­ko­nie, Dag­gie uśmiech­nie się szcze­rze.

Wi­tam Cię w ksi­ążce, któ­ra tęt­ni ży­cio­wy­mi przy­pra­wa­mi.

Roz­go­ść się – od te­raz ta opo­wie­ść na­praw­dę na­le­ży do Cie­bie.

Rozdział 1

To ten mo­ment, kie­dy uświa­da­miam so­bie, jak mało zna­czy moje ży­cie. Gdy do­sia­da się do mnie dwóch za­cho­wu­jących się bar­dzo po­dej­rza­nie mężczyzn, za­miast ucie­kać – trwo­żę się o trzy­pi­ętro­wy tort i zim­ne udka z kur­cza­ka.

Roz­glądam się po opu­sto­sza­łym wa­go­nie me­tra, ale ni­g­dzie nie do­strze­gam ra­tun­ku. W sąsied­nim skła­dzie wi­dzę kil­ka osób, mimo to się nie prze­sia­dam. Trwam dziel­nie z nie­bie­skim tor­tem ja­dącym obok mnie jako pa­sa­żer na gapę.

To cho­ler­stwo waży tonę, a kosz­to­wa­ło jesz­cze wi­ęcej. Co z tego, że to tyl­ko nie­ode­bra­ny przy­smak na baby sho­wer? Sma­ku­je wy­śmie­ni­cie, więc nie za­mie­rzam po­zwo­lić, aby się zmar­no­wał.

O ile oczy­wi­ście prze­ży­ję do mo­men­tu, gdy prze­kro­czę z nim bez­piecz­nie próg miesz­ka­nia.

Mężczy­źni są ubra­ni na czar­no, twa­rze skry­wa­ją za kap­tu­ra­mi. Nie mają żad­nych wi­docz­nych ta­tu­aży, zna­ków szcze­gól­nych. Są zu­pe­łnie prze­ci­ęt­nej wagi, ty­po­wi Ame­ry­ka­nie. Wzrost, styl, brak gra­cji – wszyst­ko prze­ci­ęt­ne.

Nie­prze­ci­ęt­ne jest je­dy­nie ich za­cho­wa­nie.

Ści­skam moc­niej alu­mi­nio­wą tac­kę z aro­ma­tycz­nym kur­cza­kiem, któ­rą trzy­mam na ko­la­nach, i z sze­ro­ko roz­war­ty­mi ocza­mi cze­kam na roz­wój sy­tu­acji.

– Masz ogień? – pyta ten, któ­ry rzu­ca się na sie­dze­nie na­prze­ciw­ko mnie.

Ten dru­gi jest cwa­ny. Opie­ra się o me­ta­lo­wą po­ręcz przy we­jściu, przez co blo­ku­je mi ewen­tu­al­ną dro­gę uciecz­ki.

– Nie, nie palę – od­pie­ram. – Ale ten za­pa­szek, któ­ry my­lisz ze swądem spa­le­ni­zny, to prze­pysz­nie upie­czo­ny kur­czak w so­sie wła­sne­go au­tor­stwa.

Sta­ram się być spo­koj­na. Co in­ne­go mogę zro­bić?

– A faj­kę?

Po­praw­ka: ten sie­dzący jest nad­zwy­czaj nie­in­te­li­gent­ny.

– Nie mam pa­pie­ro­sów, sko­ro nie palę. – Te­atral­nie prze­wra­cam ocza­mi. – Chcesz pa­łecz­kę kur­cza­ka czy całe udko?

– Nie – od­po­wia­da tro­chę głup­ko­wa­tym to­nem. Spo­gląda na tego dru­gie­go, jak­by szu­kał ra­tun­ku.

To do­bry mo­ment, aby jego rów­nież włączyć do roz­mo­wy.

– Nie je­ste­ście głod­ni? – Przy­kła­dam dłoń do po­licz­ka, aby udać nie­by­wa­łe za­szo­ko­wa­nie. – Na żó­łwi­ka! Do­cho­dzi dwu­na­sta w nocy, a wy nie je­ste­ście głod­ni? Ależ nie krępuj­cie się! Dla mo­jej ro­dzi­ny i tak star­czy.

– „Na żó­łwi­ka”? – po­wta­rza pod no­sem ten sie­dzący.

– No tak! Prze­cież ma­ło­la­tom nie wy­pa­da prze­kli­nać. Co by na to po­wie­dzia­ła moja bab­cia? – Otwie­ram opa­ko­wa­nie z kur­cza­kiem i pod­su­wam mu je pod nos.

Nie mam już żad­nej bab­ci, ale oni nie mu­szą o tym wie­dzieć. Tak samo nie mu­szą być świa­do­mi tego, że sko­ńczy­łam dwa­dzie­ścia pięć lat. Zmor­do­wa­na po pra­cy i bez ma­ki­ja­żu spo­koj­nie mogę ucho­dzić za na­sto­lat­kę.

Ten przy ba­rier­ce ru­sza szyb­ko w moją stro­nę. Chwy­ta dło­nią w ręka­wicz­ce udko z kur­cza­ka i jak gdy­by ni­g­dy nic wbi­ja w nie scy­zo­ryk.

Mhm… ta­kie buty.

– Masz może coś bar­dziej war­to­ścio­we­go? – pyta dziw­nie char­czącym gło­sem. Od­kra­wa ka­wa­łek mi­ęsa i wkła­da je do ust. – Po ta­kim pysz­nym je­dze­niu przy­da­łby nam się od­po­czy­nek, a nie stać nas na ho­tel. Do­bro­wol­nie wspo­mo­żesz po­trze­bu­jących czy po­trze­ba ma się stać nie­co bar­dziej pa­ląca?

– No wła­śnie – wtó­ru­je mu ten dru­gi. Też za­jął się kon­sump­cją, czer­wo­ny sos ka­pie mu na spodnie, a on zda­je się tym kom­plet­nie nie przej­mo­wać.

– Wpła­cam tyl­ko na za­re­je­stro­wa­ne zbiór­ki. – Za­sła­niam usta dło­nią, jak­bym chcia­ła po­wie­dzieć im coś w ta­jem­ni­cy. – Tro­chę ża­łu­ję, że w tym roku nie mogę już sprze­da­wać skau­tow­skich cia­ste­czek. Wła­śnie za­ko­ńczy­łam etap mid­dle scho­ol. – Chi­cho­czę hi­ste­rycz­nie.

Oni zaś pa­trzą po so­bie, chy­ba za­sta­na­wia­jąc się, czy na­dal je­stem war­ta ob­ra­bo­wa­nia.

W ko­ńcu co – oprócz wiel­kie­go tor­tu, tac­ki pe­łnej pi­kant­nych ka­wa­łków kur­cza­ka i na­iw­ne­go hu­mo­ru – może mieć na­sto­lat­ka?

Tru­skaw­ko­we gumy do żu­cia w ple­ca­ku?

– I sama tak so­bie je­ździsz?

– Nie jest sama – od­zy­wa się męski głos.

Ład­ny, dźwi­ęcz­ny i przy­jem­ny dla ucha, nie to, co u tych skrze­czących ga­dów.

Wszy­scy od­wra­ca­my gło­wy w lewo, skąd zmie­rza w na­szym kie­run­ku gwiaz­dor w męskim wy­da­niu.

Do­słow­nie.

– Ja je­bię! – mówi z pe­łną bu­zią sie­dzący obok nie­zna­jo­my. Jak na za­wo­ła­nie pro­stu­je się, kość kur­cza­ka wy­rzu­ca gdzieś pod sie­dze­nie, a tłu­ste dło­nie wy­cie­ra w por­t­ki.

Ten sto­jący re­agu­je mniej opi­so­wo: po pro­stu się nie ru­sza.

– Nie mó­wi­łaś, że go znasz! – krzy­czy pod­eks­cy­to­wa­ny łap­ser­dak. Od te­raz tak za­mie­rzam na­zy­wać tego bez scy­zo­ry­ka w dło­ni.

– To moja dziew­czy­na – od­po­wia­da bu­ńczucz­nie nowo przy­by­ły.

Też ma na so­bie czar­ne spodnie i czar­ny T-shirt, na nim jed­nak wszyst­ko leży ze zde­cy­do­wa­nie wi­ęk­szą gra­cją. Ko­szul­ka opi­na pi­ęk­nie za­ry­so­wa­ne mi­ęśnie, a spodnie świet­nie pod­kre­śla­ją wąską ta­lię. Jest wy­so­kim sza­ty­nem o nie­zwy­kle brązo­wych – pra­wie czar­nych – oczach. Jego pra­we przed­ra­mię zdo­bi ta­tu­aż two­rzący bran­so­let­kę zło­żo­ną z dwóch pa­sów, z le­we­go zaś na mar­ko­wym pa­sku zwi­sa rów­nie dro­gi apa­rat.

Ten to do­pie­ro wy­brał świet­ny ba­gaż do chi­ca­gow­skie­go me­tra.

– Je­steś z na­sto­lat­ką? – dzi­wi się łap­ser­dak. Pod­no­si ręce w obron­nym ge­ście. – Nic dziw­ne­go, że szla­jasz się z nią po me­trze. Tu na pew­no nie przy­dy­bią was pa­pa­raz­zi.

Fak­tycz­nie. Gęba skądś zna­jo­ma.

Cia­cho, jak gdy­by ni­g­dy nic, sia­da obok mnie i za­bor­czo ukła­da rękę za mo­imi ple­ca­mi.

– Ile chce­cie za dys­kre­cję? – pyta. – Czy dwa strza­ły w ryj będą wy­star­cza­jącą wa­lu­tą? Bo mogę sprze­dać wam ich wi­ęcej. – Roz­sia­da się wy­god­niej, jak król. Mam wra­że­nie, że zaj­mu­je sobą całą prze­strzeń w wa­go­nie.

– Au­to­graf dasz? – pyta ten ze scy­zo­ry­kiem.

Tyl­ko że… nie ma go już w dło­ni. Kur­cza­ka zresz­tą ta­kże.

Dla­cze­go tyle mi­ęsa zmar­no­wa­ło się na tej podło­dze?! Było pysz­ne. Nie ma już dziś sma­ko­szy. Do­praw­dy nie…

– Chcesz na blu­zie? – za­ga­ja jak­by od nie­chce­nia mój wy­baw­ca.

– Ja pierw­szy! – emo­cjo­nu­je się łap­ser­dak. – Pi­sa­ka masz?

– Mam.

Gwiaz­dor wy­ci­ąga bia­ły mar­ker z kie­sze­ni i usta­mi od­ci­ąga za­tycz­kę.

– Za­je­bi­ście! – Łap­ser­dak kiwa gło­wą tak, że spa­da mu kap­tur.

To ja­kiś prysz­cza­ty dwu­dzie­sto­kil­ku­la­tek. W do­dat­ku już ro­zu­miem, cze­mu char­czy – ma tak czer­wo­ny nos, że nie trze­ba być le­ka­rzem, aby do­strzec jego prze­zi­ębie­nie.

Wrze­śnio­wa po­go­da robi swo­je.

Przy­stoj­niak kręci pal­cem, aby fan się od­wró­cił, i pyta:

– Dla kogo?

– Luke Bri­gh­storm – wy­plu­wa z uśmie­chem.

– Ty idio­to – wtrąca jego to­wa­rzysz.

Idol nie­stru­dze­nie maże mu po blu­zie na ple­cach. Prze­kręcam gło­wę i do­strze­gam, że pod­pi­sał się jako Ale­xan­der Tur­ner.

– Kla­sa! – cie­szy się Luke. – Kto by po­my­ślał, że spo­tkam gwiaz­dę kina ak­cji! W me­trze! Je­steś jak ten Kinu Ri­ver…

– Ke­anu Re­eves – po­pra­wia go Ale­xan­der.

– A chuj go tam! On już miał swój czas. Te­raz ty wy­mia­tasz.

– Nie zga­dzam się. Ke­anu to le­gen­da – mó­wię do­sad­nie.

– A ty z kim sy­piasz, co? – od­pie­ra szyb­ko. – Mu­sisz ją ja­koś na­pro­sto­wać. Baba cię nie sza­nu­je.

– Już my so­bie po­roz­ma­wia­my. – Tur­ner mru­ga do nie­go.

Boże… Co za ku­tas.

Prze­cież mo­głam się oka­zać na­sto­lat­ką.

– Wy­sia­da­my, Luke. Ko­niec tego kó­łka fil­mo­we­go – in­for­mu­je ten bar­dziej sto­ic­ki, gdy po­ci­ąg za­trzy­mu­je się na sta­cji.

– Już idę! – po­krzy­ku­je Luke i zbi­ja jesz­cze męską pi­ąt­kę z Ale­xan­drem. Gdy tyl­ko wy­sia­da, a drzwi jesz­cze się za nim nie za­my­ka­ją, mówi: – Tre­vor, prze­stań być ta­kim la­mu­sem. To pie­przo­ny Ale­xan­der… Aua!

– Za­mknij się wresz­cie.

Nasz wa­gon mija ich w mo­men­cie, gdy Tre­vor ostro kle­pie zna­jo­me­go po ple­cach, a tam­ten plu­je so­sem lub krwią na szy­bę po­ci­ągu.

Jak miło.

– Je­steś cała?

– W zu­pe­łno­ści, zbo­cze­ńcu – od­po­wia­dam, na­wet na nie­go nie pa­trząc.

– Gor­sze rze­czy sły­sza­łem. Co tu masz? – Wpy­cha łap­ska do alu­mi­nio­wej tac­ki, a ja ner­wo­wo ją od­su­wam.

– Gdzie? – sy­czę. – Mama nie uczy­ła, że trze­ba umyć rącz­ki?

– Ty tak na se­rio? – Od­su­wa się tro­chę, ale umi­ęśnio­nej ręki zza mo­ich ple­ców nie za­bie­ra.

– A cze­mu nie? To je­dze­nie ma jesz­cze przy­szło­ść. – Wy­gła­dzam nie­ist­nie­jące wgnie­ce­nie, jak­by chcąc się upew­nić, że upie­czo­ny kur­czak jest „cały i zdro­wy”.

– A tort?

Podążam za jego wzro­kiem i wi­dzę spły­wa­jące klek­sy bi­tej śmie­ta­ny. Nie­po­trzeb­nie sta­wia­łam go przy na­wie­wie grzej­ni­ka.

– Je­śli przy­pad­kiem zmie­rzasz wła­śnie na chło­pi­ęce baby sho­wer, to z chęcią ci go od­sprze­dam z ja­ki­mś drob­nym ra­ba­ci­kiem.

– Do­kąd je­dziesz, mała nie­zna­jo­ma?

– Wszyst­kim ko­bie­tom wy­po­mi­nasz ich wzrost? – pry­cham. Nie musi na­bi­jać się z mo­ich stu pi­ęćdzie­si­ęciu sied­miu i pół cen­ty­me­tra.

– Czy­li jed­nak je­steś ko­bie­tą?

– A na kogo wy­glądam?

– Wy­gląda­łaś na dziew­czyn­kę w nie­złych opa­łach. Na­zwa­łaś mnie jed­nak zbo­cze­ńcem, więc fak­tycz­nie mo­głem dać się na­brać na te na­ście lat. Nie mów tak wi­ęcej.

Mru­żę gniew­nie oczy i prze­wier­cam go spoj­rze­niem.

– To na ile lat ci wy­glądam?

Mie­rzy mnie uwa­żnie wzro­kiem, roz­pie­ra­jąc się wy­god­nie na sie­dze­niu.

– Da­łbym ci dwa­dzie­ścia je­den. – Uśmie­cha się za­wa­diac­ko. – Ale tyl­ko dla­te­go, że jest mi to na rękę.

Wy­wra­cam ocza­mi i bur­czę coś pod no­sem.

– Nie mu­sisz już przy­pad­kiem wy­sia­dać? – py­tam wście­kła.

– Od­pro­wa­dzę cię do domu. – Kiwa za­da­nio­wo gło­wą.

– Fan­ta­stycz­nie. To cho­dź – mó­wię, szyb­ko wsta­jąc, gdyż po­ci­ąg wła­śnie ko­ńczy swój bieg na sta­cji North/Cly­bo­urn. – Tyl­ko pa­mi­ętaj o tor­cie. Jest ci­ężki, więc przy­da­dzą mi się two­je mi­ęśnie – wy­ma­wiam ostat­nie sło­wo ni­czym ży­cze­nie, bez­czel­nie obła­pia­jąc Ale­xan­dra wzro­kiem.

Uśmie­cha się pod no­sem i usłu­żnie chwy­ta cia­sto. Sta­ję przy wy­jściu, a on tuż za mną.

– Za­wsze je­steś taka nie­grzecz­na dla ido­li?

– Nie znam cię – rzu­cam krót­ko.

Za­raz po­tem wy­cho­dzi­my na moc­no roz­świe­tlo­ną sta­cję. Kro­ki kie­ru­ję w stro­nę scho­dów, po któ­rych wspi­na­my się łeb w łeb.

Może przy­da­łby mi się taki tra­garz na co dzień w re­stau­ra­cji? Spraw­nie mu wy­cho­dzi po­ru­sza­nie się z tor­tem za­sła­nia­jącym wi­dok.

– Szu­kasz może pra­cy?

Śmie­je się w od­po­wie­dzi.

– Nie. Ak­tu­al­nie mam do­bry an­gaż.

– No co ty nie po­wiesz… – mru­czę. – Ke­anu Re­eve­sa znam, ale cie­bie kom­plet­nie nie ko­ja­rzę. Je­steś pe­wien, że to do­bre zle­ce­nie?

– Przy­naj­mniej wiesz, że je­stem ak­to­rem.

– Nie po two­ich umie­jęt­no­ściach – szep­czę pod no­sem.

– Słu­cham?

– Nie po two­jej fil­mo­gra­fii – mó­wię gło­śniej. – Mam dość spraw­ny umy­sł i ro­zu­miem, co to ozna­cza, gdy ktoś mówi o to­bie „gwiaz­da kina ak­cji”.

– Je­steś wred­na.

– Nie. Mam po pro­stu dużo pra­cy w ży­ciu. A tych wol­nych chwil wy­tchnie­nia z pew­no­ścią nie spędzam na sie­dze­niu w nie­wy­god­nych sa­lach ki­no­wych.

Wy­cho­dzi­my na świe­że po­wie­trze.

– To gdzie te­raz?

– Po­staw tort na kur­cza­ku. Da­lej już za­bio­rę się sama.

– To ra­czej nie wy­trzy­ma pre­sji. – Pa­trzy z po­wąt­pie­wa­niem na alu­mi­nio­wą tac­kę w mo­ich rękach.

– Prze­cież do­nio­słam to ja­koś do me­tra, to i w dro­dze do domu dam radę.

– Za­wsze tak dzi­ęku­jesz za ra­tu­nek?

– A kie­dy niby mnie ura­to­wa­łeś? To nie był fil­mo­wy sce­na­riusz, w któ­rym przy­stoj­niak w od­po­wied­nim mo­men­cie wkra­cza w ży­cie sza­rej mysz­ki i roz­ko­chu­je ją w so­bie do sza­le­ństwa. Nie ży­je­my w ko­me­dii ro­man­tycz­nej. Daj ten tort – po­ga­niam go. – Chcę iść spać.

– Obie­ca­łem, że od­pro­wa­dzę cię do domu. Zresz­tą ni­g­dy nie wiesz, czy nie na­tkniesz się na ko­lej­nych zbi­rów.

– Coś bym wy­my­śli­ła.

– Znów uda­wa­ła­byś na­iw­ną na­sto­lat­kę? To twój su­per plan?

– Och, na żó­łwi­ka! – Ru­szam przed sie­bie.

Do miesz­ka­nia ro­dzi­ców, w któ­rym wspa­nia­ło­my­śl­nie po­zwa­la­ją mi rów­nież miesz­kać, mam rap­tem kil­ka mi­nut spa­ce­rem. To plu­sy ży­cia w Chi­ca­go – mie­ście z do­sko­na­le roz­wi­ni­ętym trans­por­tem pu­blicz­nym.

Mi­nu­sem są na­tręt­ni ak­to­rzy pa­stwi­ący się nade mną od cza­su do cza­su.

– Jak się na­zy­wasz?

– „Jak się na­zy­wasz?” – prze­drze­źniam go. – „Ile masz lat?” Mój roz­miar sta­ni­ka też chcesz czy ła­ska­wie to so­bie od­pu­ścisz?

– Ra­czej spe­cjal­nie go nie po­trze­bu­jesz – stwier­dza, pa­trząc z uko­sa na moje cyc­ki.

Przy­tu­lam do sie­bie moc­niej kur­cza­ka i pło­nę ru­mie­ńcem nie­na­wi­ści.

– Cham, bu­rak i pro­stak.

– Cy­tu­jesz mo­ich an­ty­fa­nów. Ra­nisz moje bied­ne ser­ce.

– Gra­łeś wam­pi­ra, więc może go nie masz.

– O! Czy­li jed­nak ogląda­łaś coś z moim udzia­łem.

– Nie – uci­nam krót­ko. – Po dro­dze mi­ja­li­śmy sta­ry pla­kat w me­trze. Mi­gnęło mi two­je na­zwi­sko.

– Je­steś dziw­na.

– To ty na mnie wpa­dłeś i nie chcesz się od­cze­pić, więc nie na­rze­kaj.

– Mia­łbym w za­na­drzu kil­ka do­brych ar­gu­men­tów, ale nie będę ich mar­no­wał na taką ma­ru­dę.

– Jak so­bie chcesz.

W ci­szy do­cie­ra­my pod wła­ści­wy apar­ta­men­to­wiec.

– Któ­re pi­ętro?

O nie. Przy­sta­ję zdębia­ła na­głym stra­chem. Z pew­no­ścią nie wej­dzie ze mną na górę. Jesz­cze tego mi bra­ku­je, żeby przy­pad­kiem spo­tkał się z mamą, któ­ra jest za­pa­lo­ną fil­mo­żer­czy­nią. Je­stem prze­ko­na­na, że je­śli ten ak­to­rzy­na grał w czym­kol­wiek, co jest do­stęp­ne na któ­re­jś z plat­form stre­amin­go­wych, moja mama na pew­no go ko­ja­rzy.

– Cia­sto wje­dzie już win­dą. Nie mu­sisz od razu wpy­chać mi się do lo­dów­ki.

– To śmiesz­ne, że na­wet nie wiesz, jak często z niej wy­ska­ku­ję. Dasz mi cho­ciaż spró­bo­wać tego kur­cza­ka?

– A masz jak za­pła­cić?

– Go­tów­ką czy w na­tu­rze?

Po­sy­łam mu ska­mie­nia­łą minę, któ­ra mówi chy­ba wi­ęcej niż ty­si­ąc słów.

– W kie­sze­ni mam dwa­dzie­ścia do­la­rów. Si­ęgnij so­bie.

Wzru­szam ra­mio­na­mi, prze­kła­dam tac­kę na jed­no bio­dro i wol­ną dłoń wpy­cham w opi­ęte je­an­sy. Za­chłan­nie grze­bię, ale po­mi­mo chęci nie je­stem w sta­nie zlo­ka­li­zo­wać bank­no­tu.

– Spró­buj w tej ja­jecz­nej.

„JA­JECZ­NEJ”?!

Wy­ci­ągam dłoń jak opa­rzo­na i po­now­nie chwy­tam obu­rącz alu­mi­nio­wą tac­kę. Z obrzy­dze­niem stwier­dzam, że wła­śnie ca­łkiem do­kład­nie ob­ma­ca­łam go po du­pie.

– Jak dasz mi już spo­kój, będziesz mógł za­brać ca­łe­go cho­ler­ne­go kur­cza­ka.

– Do kogo mó­wisz? – Po­dzi­wia szczyt apar­ta­men­tow­ca i uda­je, że nie zwra­ca na mnie uwa­gi.

Wiem, cze­go chce.

– Go­rzej niż z dziec­kiem. Idź już so­bie, Ale­xan­drze Tur­ne­rze.

– Wy­star­czy­łby Xan­der. I nie pój­dę, do­pó­ki nie po­wiesz mi, ile masz lat i jak się na­zy­wasz.

– Prze­cież to nie­wa­żne. Już wi­ęcej się nie spo­tka­my.

– Tak będzie fair. Mnie wpi­szesz so­bie w Go­ogle i zdo­będziesz wszyst­ko, cze­go du­sza za­pra­gnie.

– Pew­nie po­ło­wa z tego jest nie­praw­dą.

– Dla­te­go po­wie­dzia­łem, że znaj­dziesz, cze­go du­sza za­pra­gnie. A ja chcia­łbym je­dy­nie wie­dzieć, komu ura­to­wa­łem dziś ży­cie.

– Moje ży­cie nie było za­gro­żo­ne. Oskal­po­wa­ny zo­stał je­dy­nie nie­ży­wy kur­czak.

– Do­brze, jak chcesz. – Sia­da na schod­kach pro­wa­dzących do wie­żow­ca, a ja ko­pię go lek­ko bu­tem w łyd­kę.

– Je­steś bez­dom­ny?

– Zu­pe­łnie nie.

– To bierz tego kur­cza­ka – wpy­cham mu tac­kę w dło­nie – i zmia­taj do domu.

– Pra­cu­jesz w re­stau­ra­cji przy Sta­te Stre­et?

Mro­zi mnie. Skąd wie? Śle­dził mnie czy jak?

– Spo­koj­nie. Tu prze­czy­ta­łem. – Wska­zu­je pal­cem na dol­ny róg kar­to­no­we­go opa­ko­wa­nia z tor­tem. – Trud­no nie za­pa­mi­ętać ad­re­su, gdy przez kil­ka mi­nut masz go cen­tral­nie przed twa­rzą.

– To gro­źba?

Prze­wra­ca ocza­mi i kręci gło­wą.

– Dag­ma­rie Mo­ore, dwa­dzie­ścia pięć lat – wy­plu­wam.

Wolę to, niż żeby z czy­stej prze­ko­ry na­cho­dził mnie w pra­cy.

On zda­je się za­do­wo­lo­ny od­po­wie­dzią. Uwa­żnie ob­je­żdża mnie wzro­kiem.

Cie­ka­we, co naj­bar­dziej rzu­ci­ło mu się w oczy.

Uty­tła­ny far­tuch i roz­kle­ko­ta­ne tramp­ki czy fir­mo­wa bluz­ka, któ­rej ró­żo­wy ko­lor z pew­no­ścią nie pa­su­je do mo­jej bla­dej cery, ru­dych wło­sów do ra­mion i zie­lo­nych oczu.

– Och, no do­bra. – Wy­ci­ągam do nie­go dłoń. – Dag­gie – przed­sta­wiam się. – Idź już. Je­śli kie­dyś przy­pad­kiem się jesz­cze spo­tka­my, ocze­ku­ję pie­śni po­chwal­nych na te­mat mo­jej au­tor­skiej ma­ry­na­ty do mi­ęsa. I to na tyle. Xan­der idzie do domu.

Pod­no­si się i do­pie­ro te­raz za­uwa­żam, jak bar­dzo nade mną gó­ru­je. Je­stem prze­ko­na­na, że jest mi­ędzy nami wi­ęcej niż trzy­dzie­ści cen­ty­me­trów ró­żni­cy.

Jego lek­ko kręco­ne, brązo­we wło­sy zmy­sło­wo opa­da­ją na pi­ęk­nie opa­lo­ne czo­ło, a kwa­dra­to­wa szczęka pod­kre­śla wy­dat­ne ko­ści po­licz­ko­we…

Jezu.

O czym ty my­ślisz, Dag­ma­rie?

Otrząsam się z chwi­lo­we­go wa­riac­twa i za­dzior­nie uno­szę pod­bró­dek.

– Po­cze­kam, aż znik­niesz w drzwiach – na­chy­la się nade mną – ru­dziel­cu.

Jego od­dech owie­wa szczyt mo­jej gło­wy, co elek­try­zu­je kil­ka wło­sków, któ­re przy­cze­pia­ją się do jego ust.

Sama też spi­nam się jak na­elek­try­zo­wa­na.

– Smacz­ne­go – rzu­cam i zni­kam za szkla­ny­mi drzwia­mi bu­dyn­ku.

Do­pie­ro tam bio­rę głębo­ki wdech. Już chcę iść w stro­nę win­dy, ale od­wra­cam się, bo mam pu­ste ręce.

Ra­czę go chwi­lą swo­je­go upo­ko­rze­nia – co­fam się i za­bie­ram cia­sto. Na od­chod­ne upew­niam się, że Ale­xan­der do­sko­na­le wi­dzi re­cep­to­ry sma­ko­we na moim języ­ku.

Rozdział 2

Nie wy­spa­łam się kom­plet­nie, ale przy­naj­mniej na tar­gu sta­ro­ci uda­ło mi się ku­pić prze­pi­ęk­ną sta­rą kasę skle­po­wą, któ­ra będzie zdo­bić na­szą ladę.

Zdo­by­łam ją za ta­kie gro­sze, że wy­szło wła­ści­wie pó­łdar­mo. Je­dy­nym pro­ble­mem oka­za­ło się do­star­cze­nie jej do re­stau­ra­cji. Wy­tłu­kłam się z nią przez pół mia­sta, obi­łam dwa pal­ce u sto­py i ro­ze­rwa­łam ulu­bio­ne raj­sto­py z na­dru­kiem ko­cich łeb­ków, ale w ko­ńcu do­ta­rłam do celu pod­ró­ży. Ro­dzin­nej re­stau­ra­cji o wdzi­ęcz­nej na­zwie Qu­eue. Fir­my pro­wa­dzo­nej w du­chu sze­śćdzie­si­ęcio­let­niej już tra­dy­cji – go­tu­je­my, co umie­my naj­le­piej. W ten spo­sób w na­szym menu od dzie­si­ęcio­le­ci gosz­czą te same po­tra­wy, któ­re ści­ąga­ją tłu­my klien­tów, przy­cho­dzących mi­ędzy in­ny­mi na pie­czo­ne­go w pi­wie kur­cza­ka.

Nasz lo­kal jest świet­nie usy­tu­owa­ny, przy bar­dzo ru­chli­wej uli­cy, w oto­cze­niu bu­dyn­ków użyt­ku pu­blicz­ne­go, jak sąd, te­atr czy szko­ły. Nie­da­le­ko znaj­du­je się rów­nież Park Mi­le­nij­ny1.

Wie­dzie­li­śmy, że do­bre da­nie obia­do­we lub świe­ża ka­nap­ka na chle­bie wła­snej pro­duk­cji za­pew­nią nam po­pu­lar­no­ść.

I tak też się sta­ło. Do Qu­eue za­wsze jest ko­lej­ka – cho­cia­żby kil­ku­oso­bo­wa w lo­ka­lu.

– Prze­pra­szam pa­ństwa! – krzy­czę, pró­bu­jąc prze­jść przez drzwi. – Pro­szę zro­bić mi miej­sce, mam ci­ężką kasę!

Nie do ko­ńca wi­dzę, czy ko­goś nie ta­ra­nu­ję, bo sku­piam się na tym, aby nie zrzu­cić żad­ne­mu z cze­ka­jących me­ta­lo­we­go pu­dła na nogę. Nie­ste­ty trącam wy­su­ni­ętą szu­fla­dą zde­ner­wo­wa­ną klient­kę.

– Ka­żdy z nas cze­ka w ko­lej­ce! – po­krzy­ku­je męski głos.

– To świet­nie. Mamy dziś pysz­ne ka­nap­ki z pie­czo­nym kur­cza­kiem. To spe­cjal­no­ść sze­fo­wej!

Sa­pię jak ro­dząca ko­bie­ta i ostat­kiem sił wrzu­cam kasę fi­skal­ną za próg re­stau­ra­cji. Dum­na z sie­bie sta­ję w po­zie su­per­bo­ha­ter­ki i roz­glądam się po wnętrzu lo­ka­lu.

Wszyst­kie sto­li­ki są za­jęte, Har­ry zaś w du­żym sku­pie­niu ob­słu­gu­je płat­no­ści. Ju­les i Tara za­pew­ne krząta­ją się w kuch­ni, kro­ją kur­cza­ka, któ­re­go szy­ko­wa­łam wczo­raj wie­czo­rem, aby dziś spo­koj­nie móc udać się na targ.

– Nie­chże pani to prze­su­nie z ła­ski swo­jej – od­zy­wa się ja­kiś nie­wy­so­ki klient. W ręku trzy­ma ku­bek z kawą, a w dło­ni za­pa­ko­wa­ną ka­nap­kę z pe­klo­wa­ną wo­ło­wi­ną. – To wy­so­ce nie­kul­tu­ral­ne. Mło­dzież! – Cmo­ka, mi­ja­jąc mnie w we­jściu.

To może byś po­mó­gł cher­la­wej strong­men­ce, sko­ro je­steś taki mądry?!

– Da­waj, ra­zem to prze­su­nie­my. – Słod­ki głos Tary roz­brzmie­wa po mo­jej pra­wej.

Wspól­nie prze­py­cha­my kasę na za­ple­cze.

To ko­cha­na dziew­czy­na, pe­łna sło­ńca i wi­go­ru. Z po­cho­dze­nia Ni­ge­ryj­ka, a buj­nych kszta­łtów za­zdro­ści jej nie­jed­na ko­bie­ta. Prze­pi­ęk­ne afro ma ści­ęte tuż za uchem, przez co wy­gląda, jak­by cho­dzi­ła w czar­nej au­re­ol­ce. Mo­gła­by zo­stać mo­del­ką, ona jed­nak upar­cie twier­dzi, że ma­rzy jej się ka­rie­ra ak­tor­ki. Na­wet ostat­nio do­sta­ła ja­kiś mały epi­zod w se­ria­lu me­dycz­nym. Wszy­scy moc­no trzy­ma­my za nią kciu­ki. Do­ra­bia u nas po szko­le i zbie­ra na wy­ma­rzo­ne stu­dia ak­tor­skie na Ju­il­liard2.

– Co się sta­ło z two­imi raj­sto­pa­mi?

– Wiem, to moja ostat­nia para. – Krzy­wię się.

– Może to i do­brze. – Tara wzru­sza ra­mio­na­mi. – Zdej­mij je i wy­eks­po­nuj nogi. Są prze­pi­ęk­ne.

– Ale je­stem w pra­cy.

– Gdzie so­bie sze­fu­jesz. Prze­cież sama sie­bie nie wy­rzu­cisz. – Kle­pie mnie po ra­mie­niu. – Jak ty da­łaś radę do­jść tu z tą kupą zło­mu? Kręgo­słup mo­żna przy tym zła­mać.

– Była ta­nia – rzu­cam, jak­by to był naj­wa­żniej­szy ar­gu­ment w dys­ku­sji. – Star­czy­ło mi­ęsa?

– Wła­śnie się sko­ńczy­ło – od­po­wia­da Ju­les, któ­ra aku­rat przy­szła do nas z kuch­ni. – Chcesz ją od razu po­sta­wić na la­dzie?

– Tak.

To do­bry po­my­sł. Po­sta­wi­my ją tam i już ni­g­dy wi­ęcej nie będę mu­sia­ła jej dźwi­gać.

Ju­les to ru­mia­na blon­dyn­ka. Twier­dzi, że jest sil­niej­sza niż nie­je­den chłop – i po praw­dzie też by­ła­bym w sta­nie stwier­dzić, że mało któ­ry fa­cet jest sil­niej­szy od niej. Ona po pro­stu ma krze­pę. W do­dat­ku ko­cha swo­je­go ber­ne­ńczy­ka – Mi­sia – więc ca­łkiem do­brze się skła­da, że bez pro­ble­mu nad nim pa­nu­je, bo zwie­rzę cza­sa­mi za­mie­nia się w ist­ne­go nie­dźwie­dzia na smy­czy.

Ju­les z ła­two­ścią chwy­ta kasę i nie za­wra­ca­jąc ni­ko­mu gło­wy, w kil­ku kro­kach za­no­si ją na skle­po­wą ladę.

Truch­tam w jej cie­niu jak małe dziec­ko, cie­sząc się, że całą za­ku­po­wą wy­pra­wę mam już za sobą.

– Cze­ść, Ru­dol­fie – wita się ze mną Har­ry, jed­no­cze­śnie ob­słu­gu­jąc klien­ta.

– Spa­daj stąd. – Prze­py­cham go bio­drem i przej­mu­ję prym za ladą. – Dzień do­bry, co mogę po­dać?

– Rety, ale się zmęczy­łem.

– Ty się zmęczy­łeś? Spójrz na mnie! – Wzdy­cham.

Mamy wła­śnie go­dzin­ną prze­rwę w funk­cjo­no­wa­niu re­stau­ra­cji i wszy­scy usie­dli­śmy do wspól­ne­go obia­du.

– Wła­śnie wi­dzę. Po­szło ci oczko – stwier­dza Har­ry.

– Żeby tyl­ko jed­no. – Od­chy­lam się na krze­śle i pra­wie pa­dam tru­pem, gdy wi­dzę, jak wiel­kie dziu­ry mam w raj­sto­pach. – To bar­dziej gołe nogi niż nogi w raj­sto­pach.

– Dla­cze­go ich nie zdej­miesz?

– To samo jej mó­wi­łam – wtrąca Tara po­mi­ędzy kęsa­mi ma­ka­ro­no­wej uczty.

Har­ry to w rze­czy­wi­sto­ści Ste­wart, ale wszy­scy na­zy­wa­my go tak, bo jest ry­żym i w do­dat­ku nie­zwy­kle przy­stoj­nym mężczy­zną. Wy­gląda jak bry­tyj­ski ksi­ążę, dla­te­go okrzyk­nęli­śmy go Har­rym. W do­dat­ku to naj­mil­szy fa­cet, ja­kie­go znam. I pa­rzy naj­lep­szą kawę w mie­ście – a to nie­za­prze­czal­ne źró­dło wie­lu na­piw­ków.

– Nie ma­cie za­pa­so­wych raj­stop?

Obie dziew­czy­ny prze­cząco ma­cha­ją gło­wa­mi.

– Ja­kie chcesz? Sko­czę do skle­pu i ci ku­pię.

– Na­praw­dę? – Roz­pro­mie­niam się.

– Ja­sne. Z chęcią roz­pro­stu­ję nogi.

– Kar­tę mam w le­wej kie­sze­ni to­reb­ki. Dzi­ęku­ję.

– Mhm… – mru­czy, po czym szyb­ko ko­ńczy swo­ją por­cję ma­ka­ro­nu. – Wyj­dę od za­ple­cza. Strasz­ny tłum. – Wska­zu­je kciu­kiem na we­jście głów­ne.

– Wy­cho­dzę dziś wcze­śniej – stwier­dza Ju­les. – Pa­mi­ęta­cie o tym, praw­da?

– Pew­nie, że tak. Ju­tro li­czę na wszyst­kie szcze­gó­ły.

Ju­les ma dziś wie­czo­rem za­pla­no­wa­ną rand­kę z Ali­ce – miej­sco­wą bi­blio­te­kar­ką. Wszy­scy je­ste­śmy żąd­ni plo­tek, bo nikt z na­szej czwór­ki nie wie­dzie szczęśli­we­go ży­cia uczu­cio­we­go.

Na­gle do­bie­ga­ją nas strasz­nie ja­zgo­tli­we pi­ski oraz pu­ka­nie w głów­ną szy­bę.

– O w pie­cza­rę! – prze­kli­na Tara, a z wi­del­ca na ta­lerz zsu­wa się jej ma­ka­ron. – Pa­trz­cie, kto stoi za drzwia­mi!

Od­wra­cam się i do­sta­ję tiku ner­wo­we­go. Moja po­wie­ka za­czy­na żyć wła­snym ży­ciem.

Przez szkla­ne drzwi ma­cha do mnie pie­przo­ny Ale­xan­der Tur­ner i jesz­cze bez­czel­nie wska­zu­je na klam­kę.

A co mu się nie po­do­ba na ze­wnątrz? Sza­lo­ne gro­no roz­wrzesz­cza­nych fa­nek, któ­re ci­ągną go za kurt­kę, spodnie i cho­le­ra wie, za co jesz­cze? Może im też wci­snął kit o dwu­dzie­sto­do­la­rów­ce w tyl­nej kie­sze­ni?

– To któ­ra z nas otwie­ra? – pyta roz­e­mo­cjo­no­wa­na Tara. – Mogę ja? Pro­szę, pro­szę, pro­szę! O mat­ko, je­stem jego fan­ką.

– Mamy prze­rwę. To nie in­sty­tut fil­mo­wy, że mamy otwie­rać po­dwo­je, bo u ich bram stoi ja­kiś ak­tor – wy­łusz­czam kąśli­wie swo­je zda­nie.

– Wy­ni­ki sprze­da­żo­we nam pod­sko­czą! – Tara z tym zda­niem na ustach po­pra­wia szyb­ko su­kien­kę i mknie w pod­sko­kach, aby wpu­ścić swo­je­go ido­la.

Na se­kun­dy ogłu­sza nas ka­ko­fo­nia krzy­ków, gdy Xan­der wcho­dzi do środ­ka, a po­tem od­głos no­sów roz­bi­ja­nych o za­mkni­ęte drzwi.

– O mój Boże! O mój Boże! O mój Boże! O mój…

– Tara – na­po­mi­na­my ją ra­zem z Ju­les.

Wy­da­je się strasz­nie skrępo­wa­na, ale wy­ci­ąga drżącą dłoń, któ­rej wierzch kur­tu­azyj­nie ca­łu­je Tur­ner. Za drzwia­mi roz­le­ga się zbio­ro­we wes­tchnie­nie.

Czy tam ma­so­we omdle­nie stu­le­cia.

– To za­szczyt! Je­stem ogrom­ną fan­ką. Uwiel­biam cię w Psie na ba­kier, a już naj­bar­dziej w sce­nie, w któ­rej jako ostat­ni czy­sty gli­na wal­czysz z ca­łym po­ste­run­kiem sko­rum­po­wa­nych świń!

– Cho­dzi o sce­nę, w któ­rej zdej­mu­ję górę uni­for­mu, aby nie krępo­wa­ła mo­ich ru­chów?

– O tak! – Wzdy­cha roz­anie­lo­na. – Wy­jąłeś mi to z ust.

– Miło mi. Alex Tur­ner – przed­sta­wia się.

– Wiem – od­po­wia­da tak na­mi­ęt­nie, że aż się dzi­wię, że jesz­cze się na nie­go nie rzu­ci­ła.

– To Tara – przed­sta­wiam ją. – A to Ju­les. Jest jesz­cze Har­ry, ale na chwi­lę wy­sze­dł.

Tara wci­ąż nie pusz­cza jego dło­ni i pa­trzy na nie­go jak na ja­kieś bó­stwo.

– Cze­ść, mar­chew­ko. – Szcze­rzy zęby w uśmie­chu.

– Ech, je­steś mało ory­gi­nal­ny. – Od­wra­cam się do sto­łu i za­bie­ram za dal­szą kon­sump­cję.

– Co je­cie?

– Ma­ka­ron w so­sie be­sza­me­lo­wo-szpi­na­ko­wym, na sza­lot­ce z kre­wet­ka­mi i odro­bi­ną pa­prycz­ki chi­li – od­po­wia­da od razu Tara. – Chcesz tro­chę? Na­ło­żę ci.

Zrób mu przy oka­zji ope­ra­cję mig­da­łków języ­kiem.

– Ob­słu­żę się, dzi­ęki. – Xan­der si­ęga po szczyp­ce, któ­ry­mi nie­po­rad­nie prze­rzu­ca ma­ka­ron na ta­lerz.

Mru­żę oczy, bo krew się we mnie go­tu­je, gdy ten ak­to­rzy­na szo­ru­je me­ta­lem o jed­ną z mo­ich ulu­bio­nych pa­tel­ni. Za­raz po­tem od­su­wa so­bie krze­sło obok mnie, przez co jesz­cze łap­czy­wiej jem ma­ka­ron. Wy­gląda to pew­nie nie­este­tycz­nie, ale przy­naj­mniej nie mu­szę już z nim roz­ma­wiać.

– Wczo­raj­szy kur­czak był nie­do­pra­wio­ny.

Krztu­szę się wiel­ką kulą glu­te­nu.

– Nie wie­dzia­łam, że zna­cie się na tyle, że już pró­bo­wa­łeś jej po­pi­so­we­go da­nia – mówi Ju­les.

– No wła­śnie – wtrąca wi­docz­nie za­zdro­sna Tara.

– Jak to nie­do­pra­wio­ny?! – wy­du­szam py­ta­nie ra­zem z resz­tą nad­gry­zio­ne­go ma­ka­ro­nu.

Może wy­gląda to nie­ele­ganc­ko, ale nie będę ry­zy­ko­wa­ła ży­ciem, żeby tyl­ko przy­pad­kiem nie wy­jść przed kimś na nie­zbyt kul­tu­ral­ną.

– Zwy­czaj­nie. Za­bra­kło ty­mian­ku.

Wci­ąga ma­ka­ron i mru­czy z za­chwy­tem. Ten wi­docz­nie mu sma­ku­je. A moje dzie­ło po­pi­so­we – płod­no­ść mych rąk i ar­tyzm kub­ków sma­ko­wych – już go nie za­chwy­ci­ło?!

– Nie­praw­da. Do­da­łam go.

– Może za mało – od­po­wia­da po­mi­ędzy kęsa­mi.

– Ona za­wsze do­da­je wszyst­kie­go w punkt – bro­ni mnie Ju­les.

– Może tym ra­zem jej nie wy­szło? – pyta Tara ze zbyt sły­szal­ną na­dzie­ją w gło­sie.

– Mło­da! Prze­gi­nasz – upo­mi­na ją blon­dyn­ka.

– To jak z tym kur­cza­kiem? – bur­czę, choć tak na­praw­dę ze ści­śni­ętym żo­łąd­kiem cze­kam na wer­dykt.

Xan­der na­chy­la się w moim kie­run­ku i, bu­du­jąc na­pi­ęcie, ob­li­zu­je so­czy­ste war­gi.

So­czy­ste od sosu… nie że­bym pa­trzy­ła na jego usta.

– Prze­pysz­ny – szep­cze, a w mo­ich uszach brzmi to jak piesz­czo­ta i chy­ba na­wet mój kręgo­słup by się ze mną zgo­dził w tej kwe­stii, bo czu­ję w nim przy­jem­ne mro­wie­nie.

– To cze­mu mnie nie­po­trzeb­nie stra­szysz? – py­tam.

– Stra­szę? Aż tak przej­mu­jesz się moją opi­nią?

– Przej­mu­ję się opi­nią ka­żde­go nie­za­do­wo­lo­ne­go klien­ta.

– Ale ja nic jesz­cze nie ku­pi­łem, mar­chew­ko.

– Prze­stań mnie tak na­zy­wać – char­czę.

– Zmuś mnie.

Przez chwi­lę mie­rzy­my się na spoj­rze­nia. Kątem oka wi­dzę, jak Tara nie­po­strze­że­nie wsu­wa kil­ka ser­we­tek do biu­sto­no­sza. To mnie de­kon­cen­tru­je i przy­pad­kiem zje­żdżam wzro­kiem na ta­tu­aż wy­sta­jący spod de­kol­tu jego bluz­ki.

– To koza – pod­su­wa roz­wi­ąza­nie za­gad­ki.

– Dla­cze­go?

– Bo to jego chi­ński znak zo­dia­ku – wtrąca się Tara. – Nie czy­tasz ga­zet?

– Po co, sko­ro mam spe­ca od za­dań spe­cjal­nych?

Mile po­łech­ta­na kom­ple­men­tem do­po­wia­da:

– Po­proś, żeby po­wie­dział ci, co ozna­cza­ją te pętle na jego przed­ra­mie­niu.

– On tu sie­dzi – od­po­wia­dam.

– Po­wiedz jej, Alex.

– Wiesz co, Taro? Ty pew­nie opo­wiesz tę hi­sto­rię o wie­le le­piej. – Opie­ra się na krze­śle i daje jej pole do snu­cia opo­wie­ści.

– Alex ma wła­sną teo­rię na te­mat ca­ło­ści. Uwa­ża, że naj­pierw ro­dzi­my się jako ca­ło­ść, a do­pie­ro pó­źniej, przez resz­tę ży­cia, od­kry­wa­my praw­dzi­we­go sie­bie. Stąd ta cien­ka ob­wód­ka ozna­cza­jąca na­ro­dzi­ny i dru­ga będąca sym­bo­lem na­szej doj­rza­łej kom­plet­no­ści. Obie li­nie są pe­łne, lecz ka­żda jest inna. Pierw­szą do­sta­je­my w kom­ple­cie z ge­na­mi ro­dzi­ców. Dru­gą two­rzy­my zu­pe­łnie sami.

Spo­glądam na nie­go odro­bi­nę ina­czej. Nie po­sądza­ła­bym go o ta­kie prze­my­śle­nia fi­lo­zo­ficz­ne, ale jego punkt wi­dze­nia jest dość kla­row­ny. To so­bie za­wdzi­ęcza­my swój praw­dzi­wy ca­ło­kszta­łt.

O ile to rze­czy­wi­ście jego prze­my­śle­nia i pi­sma­ki nic nie zna­din­ter­pre­to­wa­ły.

– To ład­na przy­po­wie­ść.

– Może usły­szysz kie­dyś wi­ęcej – mówi enig­ma­tycz­nie.

– Je­stem! – roz­brzmie­wa głos Har­ry’ego. Za­raz po­tem wy­ła­nia się od stro­ny kuch­ni i przy­sta­je zdzi­wio­ny.

– To twój brat?

– Co? Ależ nie! – Śmie­ję się. – To Har­ry, moja pra­wa ręka. Do­słow­nie.

– Alex Tur­ner – przed­sta­wia się i ma­cha mu.

– Spo­ko – od­po­wia­da zdaw­ko­wo. – Dag­ma­rie, były tyl­ko czar­ne. – Wci­ska mi do ręki opa­ko­wa­nie z cien­ki­mi raj­sto­pa­mi z na­dru­ko­wa­nym wzo­rem drob­nych ser­du­szek.

– Je­steś cu­dow­ny, dzi­ęku­ję!

Cała się roz­pro­mie­niam i z uśmie­chem na twa­rzy śmi­gam do ła­zien­ki, aby się prze­brać.

Sta­ję na to­a­le­cie, by zo­ba­czyć w lu­strze, jak wy­gląda­ją te­raz moje nogi. I jest to cu­dow­ny wi­dok. Czar­ne raj­sto­py do­brze wspó­łgra­ją z bia­łą, swe­ter­ko­wą su­kien­ką. Jest dość opi­ęta, ale wy­glądam w niej doj­rza­lej, a to po­dwo­iło moje szan­se na po­ran­nym pchlim tar­gu.

Za­do­wo­lo­na z efek­tu wra­cam do to­wa­rzy­stwa.

– Ślicz­nie wy­glądasz – kom­ple­men­tu­je Har­ry.

– To fak­tycz­nie ład­na kom­po­zy­cja – zga­dzam się z nim.

Ale­xan­der pry­cha gło­śno. Mru­żę oczy i spo­glądam na nie­go wo­jow­ni­czo.

– Coś ci się nie po­do­ba?

– Nie je­steś moją sze­fo­wą, więc nie za­mie­rzam ci się pod­li­zy­wać, ale nie zga­dzam się z ru­dym.

– Prze­cież wy­gląda ład­nie – do­da­je Ju­les.

– Ale nie wy­gląda ślicz­nie.

– Spier­da­laj – bu­rzy się Har­ry.

– Ona cała po pro­stu jest ślicz­na. Co­kol­wiek mia­ła­by na so­bie albo cze­go by nie mia­ła, za­wsze będzie wy­glądać ślicz­nie, bo to ona na­da­je bla­sku ubra­niom. A w tym kom­ple­cie wy­gląda jak słod­ka beza, któ­rą ma się ocho­tę schru­pać.

Na żó­łwi­ka! Pło­nę krwi­stym ru­mie­ńcem i pa­trzę w podło­gę. Prze­cze­su­ję wło­sy, żeby co­kol­wiek zro­bić z ręko­ma, gdyż czu­ję się nie­kom­for­to­wo.

– Hmm… Chy­ba mu­si­my już otwie­rać.

– Wła­śnie. Go­dzi­na dla per­so­ne­lu mi­nęła – pod­kre­śla Har­ry. – Su­per, że wczo­raj za­dba­łeś o jej bez­pie­cze­ństwo, ale mamy te­raz pe­łne ręce ro­bo­ty, więc mó­głbyś już tak po­wo­li wy­by­wać.

Czy­li roz­ma­wia­li o mnie, kie­dy po­szłam się prze­brać. Ni­cze­go in­ne­go się nie spo­dzie­wa­łam.

– Do­pie­ro będzie­cie mie­li. – Alex po­sy­ła mu za­wa­diac­ki uśmiech. – Cze­go obec­nie jest naj­wi­ęcej na sta­nie? – zwra­ca się do mnie.

– Szar­pa­nej wo­ło­wi­ny do ka­na­pek, sa­łat­ki z ko­zim se­rem i grejp­fru­to­wej roz­ko­szy.

– Uznaj, że masz już pust­ki na sta­nie, mar­chew­ko. – Mru­ga do mnie.

Szyb­ko że­gna się z resz­tą i spraw­nie wy­cho­dzi, wprost do roz­wrzesz­cza­nych fa­nek. Bły­ska­ją fle­sze, a ja­zgo­czące za­stępy ko­biet od­pro­wa­dza­ją go do jego mo­to­cy­kla. Gdy tyl­ko od­je­żdża w tu­ma­nach dymu pa­lo­nej gumy, ta­bun – jak je­den mąż – od­wra­ca się i sza­rżu­je na na­szą re­stau­ra­cję.

Bez ko­lej­ki.

Po pro­stu wpa­da do nas masa głod­ne­go wra­żeń ludu.

– Na sta­no­wi­ska – ko­men­de­ru­je za­baw­nie Har­ry i pędzi w stro­nę lady.

– Po­pro­szę ka­nap­kę z szar­pa­ną wo­ło­wi­ną, sa­łat­kę z ko­zim se­rem i mnó­stwo grejp­fru­to­wej roz­ko­szy! – krzy­czy na­sto­let­nia klient­ka, któ­ra rzu­ca na kon­tu­ar go­tów­kę. – Naj­le­piej po­trój­nie!

– Dla mnie też!

– I dla mnie!

– Musi star­czyć dla mnie!

A my przy­wle­ka­my na twa­rze fir­mo­we uśmie­chy.

Od­pra­wiam Tarę i Har­ry’ego tuż po za­mkni­ęciu, aby mo­gli cho­ciaż odro­bi­nę od­po­cząć, i za­bie­ram się za sprząta­nie. Jak zwy­kle włączam so­bie przy­jem­ne­go au­dio­bo­oka o bar­dzo ogni­stej tre­ści i z wy­pie­ka­mi na twa­rzy ogar­niam to po­bo­jo­wi­sko.

Gdy wy­cho­dzę na ze­wnątrz, za­uwa­żam Ale­xan­dra opar­te­go o mo­to­cykl.

– Chy­ba jed­nak nie masz tej ro­bo­ty, sko­ro ca­ły­mi dnia­mi za mną ga­niasz.

– Tym ra­zem chcę być ca­łko­wi­cie pe­wien, że wró­cisz do domu bez­piecz­nie.

– To ostat­nim ra­zem nie by­łeś?

– Nie. Wi­dzia­łem tyl­ko, jak we­szłaś do bu­dyn­ku.

O nie, fa­cet. Nie dam się na­brać na ta­kie gier­ki. Nie ze mną te nu­me­ry.

– Moje majt­ki ca­łkiem nie­źle się mnie trzy­ma­ją.

Brzdęk klu­czy, to­wa­rzy­szący mi przy za­my­ka­niu drzwi do re­stau­ra­cji, jest ni­czym w po­rów­na­niu z jego dźwi­ęcz­nym śmie­chem. Mam wra­że­nie, jak­by ktoś włączył do­dat­ko­wą la­tar­nię i spra­wił, że jej blask do­da­je mi ener­gii.

Ten śmiech nie po­wi­nien ro­bić ze mną ta­kich rze­czy.

– Za­baw­na je­steś. Nie pod­ry­wam cię, mar­chew­ko.

– No pew­nie, że nie. Nie je­stem zna­ną ak­tor­ką z pierw­szych stron ga­zet.

– My­ślisz, że in­te­re­su­ją mnie tyl­ko sław­ne ko­bie­ty? – Po­da­je mi kask.

– To by­ło­by lo­gicz­ne. Taką mnie za­raz oska­rży­łbyś o chęć wzbo­ga­ce­nia się two­im kosz­tem.

Kręci gło­wą, jak­by za­wie­dzio­ny moim to­kiem ro­zu­mo­wa­nia.

– Masz mnie za tak płyt­kie­go czło­wie­ka?

– Nie znam cię. – Wzru­szam ra­mio­na­mi. – Nie mu­szę cię mieć za ni­ko­go.

– Masz tro­chę cza­su?

– Nie. Mu­szę wra­cać do domu, wy­spać się, bo ju­tro cze­ka mnie po­wtór­ka z roz­ryw­ki.

– Nikt z ro­dzi­ny nie po­ma­ga ci w pro­wa­dze­niu re­stau­ra­cji? Czy­ta­łem, że biz­nes jest w wa­szej ro­dzi­nie już trze­cie po­ko­le­nie. Może mo­gła­byś od­dać tro­chę pra­cy ro­dzi­com? Ta ma­nia kon­tro­lo­wa­nia wszyst­kie­go za­pro­wa­dzi cię kie­dyś na ma­now­ce.

– Nic o mnie nie wiesz, ale do wy­po­wia­da­nia się na mój te­mat to je­steś pierw­szy – sy­czę, wsia­da­jąc na mo­to­cykl za nim.

Obej­mu­ję go moc­no w ta­lii. Odro­bi­nę ska­cze mi puls, bo ni­g­dy, prze­nig­dy nie do­ty­ka­łam tak umi­ęśnio­ne­go mężczy­zny.

Słod­ki żó­łwi­ku! Z nie­go mo­żna zro­bić tar­kę do żó­łte­go sera.

– Pro­szę, od­wieź mnie do domu. Je­stem na­praw­dę bar­dzo zmęczo­na – szep­czę w jego kark.

Ma ta­kie ład­ne kręco­ne wło­sy. Za­fa­scy­no­wa­na ob­ser­wu­ję, jak przez całą dro­gę pod­ska­ku­ją, wpra­wio­ne w ruch fa­la­mi po­wie­trza.

Tur­ner za­trzy­mu­je się pod moim apar­ta­men­tow­cem i przez chwi­lę przy­ci­ska moje pal­ce do swo­je­go brzu­cha. Czu­ję się z tym odro­bi­nę nie­kom­for­to­wo.

– Chy­ba mogę już ze­jść, praw­da?

– Nie masz ocho­ty na wi­ęcej? – od­po­wia­da py­ta­niem na py­ta­nie.

– Wi­ęcej? – Marsz­czę nos, nie ro­zu­mie­jąc. – Prze­cież od­wio­złeś mnie do domu. Nie chcę je­chać ni­g­dzie in­dziej.

Kle­pie mnie po łyd­ce, co od­czy­tu­ję jako znak, że mogę się zbie­rać.

Kie­dy ści­ągam kask, do­pa­da mnie po­czu­cie winy. Spe­cjal­nie się po­fa­ty­go­wał, aby bez­piecz­nie do­star­czyć mnie pod dom, a ja ci­ągle daję mu ja­kieś pstrycz­ki w nos.

Tyl­ko cze­mu mia­łby się mną przej­mo­wać? Lep­szych ko­biet znaj­dzie na pęcz­ki.

– Dag­ma­rie – za­czy­na ci­cho, a mnie coś fika w żo­łąd­ku. – Chcę się z tobą ju­tro spo­tkać.

Pa­trzę ze zdzi­wie­niem w jego cze­ko­la­do­we oczy. Do­strze­gam, że w kąci­ku pra­we­go ma małą, pra­wie nie­wi­docz­ną bli­znę. Wy­gląda, jak­by coś go w tym miej­scu za­dra­pa­ło w prze­szło­ści.

– Mó­wi­łeś, że mnie nie pod­ry­wasz – stwier­dzam z pro­sto­tą. – Więc po co mia­łbyś chcieć się spo­tkać?

Ja do nie­go nie pa­su­ję – na­wet wi­zu­al­nie. Wy­glądam tak zwy­czaj­nie przy pi­ęk­nie wy­ro­śni­ętym mo­de­lu z żur­na­la.

– W ce­lach biz­ne­so­wych, mar­chew­ko. – Wy­ci­ąga dłoń i chwy­ta pu­kiel mo­ich wło­sów.

Czu­ję, jak ła­god­nie prze­su­wa ko­smy­ki po­mi­ędzy pal­ca­mi.

– Są na­tu­ral­ne.

Uśmie­cha się w od­po­wie­dzi.

– Ni­cze­go in­ne­go nie po­dej­rze­wa­łem. To jak z tym spo­tka­niem?

Je­stem cie­ka­wa tych „ce­lów biz­ne­so­wych”. Może on uwa­ża, że Qu­eue po­trze­bu­je jego wspar­cia? Może chce zo­stać twa­rzą mar­ki czy coś?

Nie na­rze­kam na brak klien­tów, ale do­dat­ko­we pie­ni­ądze…

– Do­brze. – Ki­wam szyb­ko gło­wą, za­nim mój ra­cjo­na­lizm każe mi się roz­my­ślić. – Je­śli masz czas, to ju­tro po szó­stej będę już w miesz­ka­niu.

– W ta­kim ra­zie przy­ja­dę po cie­bie.

– Tyl­ko czy­mś, co bar­dziej przy­po­mi­na pa­pa­mo­bi­le. – Krzy­wię się. – Pod­czas prze­ja­żdżki moje ser­ce za­mie­ni­ło się miej­sca­mi z tar­czy­cą. Nie chcę bar­dziej po­prze­sta­wiać swo­ich wnętrz­no­ści.

– W ta­kim ra­zie do ju­tra, mar­chew­ko.

– Do ju­tra, ido­lu na­sto­la­tek.

Na szczęście się nie upie­ra, aby ode­skor­to­wać mnie pod same drzwi blo­ku. Za­nim zni­kam za nimi, wy­da­je mi się, że sły­szę coś na kszta­łt za­do­wo­lo­ne­go mru­cze­nia.

Mam na­dzie­ję, że był po pro­stu do­brze na­je­dzo­ny, a nie że ga­pił się na moje czte­ry li­te­ry.

Rozdział 3

– Dag­gie, za­spa­łaś! Wsta­waj wresz­cie! – Głos mamy wy­ry­wa mnie z głębo­kie­go snu.

Gdy otwie­ram oczy, wi­dzę jej pe­łne dez­apro­ba­ty spoj­rze­nie i osądza­jący wy­raz twa­rzy.

– Tara otwie­ra dziś re­stau­ra­cję. Wszyst­ko będzie do­brze – uspo­ka­jam ją.

– Chcesz, żeby oj­ciec się o tym do­wie­dział? Mam dość słu­cha­nia, że je­steś śmier­dzącym le­niem bez per­spek­tyw na ży­cie. Rusz się i idź do pra­cy. My w two­im wie­ku już daw­no za­ra­bia­li­śmy na chleb.

– Ja prze­cież pra­cu­ję… – bro­nię się nie­po­rad­nie.

– Co tam się dzie­je, Mag­gie? – Sły­szę, jak oj­ciec szo­ru­je kap­cia­mi o podło­gę.

Idzie. Spi­nam się.

Za­gląda do po­ko­ju. Nie musi nic mó­wić – wi­dzę, jak bar­dzo jest mną roz­cza­ro­wa­ny. Jego wzrok pada na ró­żo­wą na­rzu­tę w dzie­cin­ne kot­ki i zbyt małe biur­ko, któ­re­go do tej pory nie wy­mie­ni­łam. Czu­ję, jak wstyd roz­le­wa się po moim umy­śle. Nic z tym nie umiem zro­bić.

– Za mało pra­cu­jesz, sko­ro po ósmej jesz­cze smacz­nie śpisz. Nie tak cię wy­cho­wa­łem, Dag­ma­rie.

Jego sło­wa są niby nie­po­zor­ne, ale sły­sza­ne od lat w ró­żnych kon­fi­gu­ra­cjach ra­nią jak szty­le­ty. Nie po­tra­fię opędzić się od nie­zno­śne­go uczu­cia, że za­wio­dłam ro­dzi­ców.

– Już wsta­je, Ro­ber­cie – za­pew­nia mama, kła­dąc swo­ją dłoń na jego czer­wo­nej ko­szul­ce, w któ­rej cho­dzi od wtor­ku.

Dziś jest po­nie­dzia­łek, na­stęp­ne­go ty­go­dnia.

– Leń i nie­rób, tyle ci po­wiem, Mar­ga­ret. Dwa­dzie­ścia pięć lat i żad­nych per­spek­tyw na ży­cie. Nie ma chło­pa­ka, zna­jo­mych czy wła­snej pra­cy. Pa­so­żyt, któ­ry ci­ągnie z nas tyle, ile się da. Cze­ka na na­szą śmie­rć, aby do­chra­pać się wła­snej re­stau­ra­cji i tego miesz­ka­nia. Naj­wi­ęk­szy za­wód mo­je­go ży­cia – wy­plu­wa z sie­bie, a po­tem jak gdy­by ni­g­dy nic zni­ka.

Mama stoi chwi­lę, po pro­stu pa­trząc za nim tęsk­nym wzro­kiem. Za­sta­na­wiam się, czy kie­dyś był inny.

Lep­szy.

Chy­ba mu­siał być, sko­ro za nie­go wy­szła. Ocza­ro­wał ją do tego stop­nia, że wpu­ści­ła go do swo­je­go ży­cia, do ro­dzin­ne­go biz­ne­su i po­zwo­li­ła spło­dzić jego naj­wi­ęk­sze roz­cza­ro­wa­nie.

– Po co de­ner­wu­jesz ojca, Dag­gie? – pyta ci­cho. – Nie wiesz, że te­raz będzie bar­dziej chęt­ny się na­pić? Prze­cież ma cho­re ser­ce. Zbie­raj się szyb­ko do re­stau­ra­cji i przy­nieś dziś brow­nie. Będzie­my mie­li na ju­tro do po­ran­nej kawy.

Gdy mama wy­cho­dzi, szyb­ko wska­ku­ję pod prysz­nic i szy­ku­ję się, jak­by go­nił mnie sam dia­beł. Nie po­ma­ga to jed­nak uciec od po­czu­cia bez­na­dziej­no­ści na­pędza­jące­go ka­żde moje dzia­ła­nie. Co­kol­wiek zro­bię – albo cze­go­kol­wiek nie zro­bię – za­wsze ko­ńczę jako ża­ło­sny, mia­łki i nie­udol­ny efekt ży­cio­wej po­ra­żki.

Za­ci­skam zęby, po­ły­kam nie­wy­pła­ka­ne łzy i ru­szam do pra­cy.

Jak co­dzien­nie od sze­ściu lat.

Wście­kle sie­kam gorz­ką cze­ko­la­dę, my­śląc tyl­ko o tym, jak spra­wić, żeby moje ne­ga­tyw­ne emo­cje nie wsi­ąkły w przy­go­to­wy­wa­ne cia­sto.

– Nie je­steś tym, co jesz. Wca­le nie czu­jesz mo­jej ener­gii i wca­le – sy­czę ostat­nie sło­wo, ude­rza­jąc ta­sa­kiem w drew­nia­ną de­skę – nie je­steś ta­blicz­ką cze­ko­la­dy, któ­ra już trzy razy spa­dła mi do zle­wu! – Duży ka­wa­łek od­ry­wa się i tym ra­zem spa­da na podło­gę. – Aaa! – wrzesz­czę, po­py­cha­jąc ni­cze­go nie­świa­do­mą de­skę. Ta­sak lądu­je za to w brud­nym garn­ku po zu­pie.

Po­chy­lam się nad bla­tem ku­chen­nym, przy­my­ka­jąc oczy, jak­by mia­ło mi to po­móc uko­ić emo­cje. Ra­zem z Har­rym za­mknęli­śmy Qu­eue o ósmej, więc je­stem sama w pu­stej re­stau­ra­cji. Dziś wszyst­ko wy­szło ina­czej, niż mia­łam w pla­nach. Spa­li­łam ulu­bio­ny gar­nek, moja nowa ozdob­na kasa fi­skal­na roz­trza­ska­ła się, gdy na­tręt­ny klient chciał ko­niecz­nie spraw­dzić, czy coś znaj­du­je się w środ­ku, a w do­dat­ku do­sta­łam okres.

A jak­by tego było mało, w po­ło­wie dro­gi po­wrot­nej do domu zo­rien­to­wa­łam się, że za­po­mnia­łam o brow­nie.

Wła­ści­wie na­wet go nie zro­bi­łam.

Dla­te­go wró­ci­łam się i od trzy­dzie­stu mi­nut pró­bu­ję po­sie­kać tę cho­ler­ną ta­blicz­kę cze­ko­la­dy, ale ona nie chce ze mną wspó­łpra­co­wać.

War­czę, gdy roz­brzmie­wa fir­mo­wy te­le­fon. Prze­cież mamy za­mkni­ęte!

– Dzień do­bry, tu Qu­eue. Nie­ste­ty dziś mamy już za­mkni­ęte. Ze wszel­ki­mi za­mó­wie­nia­mi pro­szę dzwo­nić ju­tro z sa­me­go rana.

– Za­ma­wia­łem cie­bie. – W moim uchu roz­le­wa się przy­jem­nie brzmi­ący tembr gło­su.

– Ach, to ty.

Cho­le­ra. Kom­plet­nie za­po­mnia­łam, że mia­łam się z nim spo­tkać o szó­stej.

– Mo­żesz mi otwo­rzyć? – pyta, a we wnętrzu lo­ka­lu roz­le­ga się głu­che pu­ka­nie od stro­ny za­ple­cza. – Tyl­ko się nie roz­łączaj, że­bym wie­dział, że znów mnie nie ola­łaś.

– Ten te­le­fon ma ka­bel, pa­nie gwiaz­do! – wy­dzie­ram się na­der po­trzeb­nie. – Jak mam otwo­rzyć drzwi, kie­dy do nich zwy­czaj­nie nie do­si­ęgam?!

– Do­bra. Sły­szę cię na­wet bez te­le­fo­nu. Po pro­stu je otwórz, Dag.

„DAG”?!

Stąpam gło­śno jak no­so­ro­żec i rów­nie gło­śno dy­sząc, otwie­ram z im­pe­tem drzwi. Ale­xan­der ob­ry­wa w sto­pę, przez co ci­cho wy­kli­na coś pod no­sem.

– Co w cie­bie wstąpi­ło? De­mon cię opętał?

– Mniej wi­ęcej – bur­cząc pod no­sem, ru­szam w stro­nę ku­chen­ne­go po­bo­jo­wi­ska.

Za­glądam do szaf­ki i wy­ci­ągam z niej ostat­nią ta­blicz­kę gorz­kiej cze­ko­la­dy.

Le­piej, że­byś ze mną wspó­łpra­co­wa­ła.

– Daj to. – Ale­xan­der wy­ry­wa sło­dycz z mo­ich rąk.

Do­kład­nie myje ręce w zle­wie i za­bie­ra się za kro­je­nie. Reszt­kom cze­ko­la­dy na bla­cie nie po­świ­ęca zbyt­niej uwa­gi. Spraw­nie sie­ka na części twar­dy wy­rób cu­kier­ni­czy.

Opie­ram się o blat i ob­ser­wu­ję ple­cy mężczy­zny. Ma na­praw­dę sze­ro­kie mi­ęśnie, przez co wy­gląda jak ma­rze­nie sen­ne wi­ęk­szo­ści ko­biet. Spraw­no­ść, z jaką ope­ru­je no­żem, na­wet mnie im­po­nu­je.

– Ro­bisz ba­becz­ki z cze­ko­la­dą?

– Nie. Brow­nie.

Od­wra­ca się i po­no­si jed­ną ze swo­ich ide­al­nych brwi, mie­rząc mnie prze­ni­kli­wie wzro­kiem.

– Więc chy­ba nie po­wi­nie­nem py­tać, po co tak za­cie­kle mor­du­jesz tę cze­ko­la­dę, sko­ro i tak po­trze­bu­jesz ją roz­to­pić.

No wła­śnie. Po co to ro­bię? Je­stem aż tak bez­na­dziej­na, że do­kła­dam so­bie ro­bo­ty, byle tyl­ko od­wlec czas po­wro­tu do domu, bo tak bar­dzo chcia­ła­bym wró­cić, gdy ro­dzi­ce będą już spa­li.

Do tego stop­nia je­stem ża­ło­sna.

– Czy to boli? – py­tam ci­cho.

– Co, mar­chew­ko?

– By­cie ide­al­nym cho­ciaż przez je­den dzień – stwier­dzam z tru­dem. – Czy to jest tak bo­le­sne, że moje ży­cie robi wszyst­ko, aby mnie przed tym uchro­nić?

– Coś się sta­ło – stwier­dza lub pyta ci­cho. Wła­ści­wie sama nie wiem.

– Nie. Wszyst­ko w po­rząd­ku.

Ner­wo­wo wbi­jam pa­znok­cie w udo. Trzy­mam je tam do mo­men­tu, aż od­wró­ci to moją uwa­gę i po­zwo­li wzi­ąć głębo­ki, ży­cio­daj­ny od­dech.

Ale­xan­der ob­ser­wu­je ka­żdy mój ruch. Wi­dzę, jak uwa­żnie śle­dzi mnie wzro­kiem. Jak za­uwa­ża moje zde­ner­wo­wa­nie. Jak son­du­je w sku­pie­niu wy­raz mo­jej twa­rzy. Jak mnie oce­nia. Za­wsze ktoś mnie oce­nia.

Mam tego do­syć.

Pod­cho­dzi i za­my­ka mnie w swo­ich ra­mio­nach. Przy­tu­la tak zwy­czaj­nie i po ludz­ku, że nie je­stem w sta­nie od­mó­wić mu tego kon­tak­tu. Wspi­nam się na pal­ce, obej­mu­ję jego kark i wtu­lam się w nie­go ka­żdym cen­ty­me­trem cia­ła.

Nie mówi nic, a ja po pro­stu trwam, sta­ra­jąc się wy­ci­snąć z tego mo­men­tu naj­wi­ęcej, ile po­tra­fię. Chcę trwać w tej chwi­li mil­cze­nia, tej ci­szy, któ­ra po­zwa­la mi głębiej od­dy­chać.

– Cho­dź – ko­mu­ni­ku­je, bio­rąc mnie na ręce.

Nie pro­te­stu­ję. Bier­nie się pod­da­ję, gdy sa­dza mnie na bla­cie i przy­su­wa so­bie krze­sło, aby usi­ąść na­prze­ciw­ko. Nie mówi nic wi­ęcej, tyl­ko zsu­wa tramp­ki z mo­ich nóg i obie sto­py kła­dzie na swo­im udzie. Przy­gląda się przez chwi­lę moim udom, ale to trwa za­le­d­wie mo­ment, bo po chwi­li chwy­ta moją kost­kę i za­czy­na ma­so­wać lewą nogę.

– To nie­zbyt hi­gie­nicz­ne. Wci­ąż je­ste­śmy w za­kła­dzie spo­żyw­czym.

– Nie­hi­gie­nicz­ne jest two­je na­sta­wie­nie. Sie­dź ci­cho i od­pręż się wresz­cie, do cho­le­ry – mówi, jak­by zi­ry­to­wa­ny. Moc­no ugnia­ta moją sto­pę, a ja cie­szę się, że mam na so­bie nowe, czer­wo­ne raj­sto­py.

Przy­naj­mniej tyle, je­śli cho­dzi o za­cho­wa­nie po­zo­rów przy­zwo­ito­ści.

– Co o mnie czy­ta­łaś? – pyta ci­cho, nie prze­ry­wa­jąc za­jęcia.

– Nie mia­łam jesz­cze na to cza­su. Wiem tyl­ko tyle, ile sam mi po­wie­dzia­łeś – przy­zna­ję zgod­nie z praw­dą.

– Do dia­bła, to trud­ne roz­ma­wiać z kimś, kto jest kom­plet­nym igno­ran­tem w sfe­rze kul­tu­ro­wej.

– Wy­bacz, że nie śle­dzę por­ta­li plot­kar­skich.

Pa­trzy mi but­nie w oczy i mówi:

– Wiesz, my­śla­łem, że za­in­te­re­so­wa­łem cię sobą cho­ciaż w tak drob­nym stop­niu, że spraw­dzisz mój bio­gram.

– Nie masz przy­pad­kiem zbyt du­że­go ego? Czy ka­żdy, kto stąpa po tym pa­do­le, musi za­chłan­nie śle­dzić ka­żdy twój ruch i znać całą two­ją fil­mo­gra­fię? – od­gry­zam się. – Cho­ciaż to może i ma swo­je plu­sy. Przy­naj­mniej nie mu­sisz się z ni­kim bić w me­trze. Wy­star­czy, że dasz au­to­graf, a twoi fani już si­ka­ją po ga­ciach.

Nie je­stem zbyt uprzej­ma, ale ja­koś trud­no mi wspó­łczuć ko­muś, kogo je­dy­ną pra­cą jest wcie­la­nie się na pla­nie w fil­mo­we po­sta­cie. Co on wie o praw­dzi­wej ha­rów­ce w po­cie czo­ła?

– Xan­der?

Nie od­po­wia­da. Wła­ści­wie na­wet na mnie nie pa­trzy. Jed­nak nie prze­stał ma­so­wać mo­jej sto­py, to­też wci­ąż ist­nie­je na­dzie­ja, że chce tu ze mną być.

– Prze­pra­szam. To było wred­ne.

– Nie, mar­chew­ko. To było po pro­stu nie­mi­łe.

Ma ra­cję. Cały czas je­stem dla nie­go nie­mi­ła. Do­gry­złam mu za ka­żdym ra­zem, gdy się wi­dzie­li­śmy, a mimo wszyst­ko wró­cił.

Tyl­ko dla­cze­go?

– Cze­mu mnie po pro­stu nie zo­sta­wisz?

W jed­nej chwi­li pod­no­si wzrok, czym wy­du­sza ze mnie od­dech. Jego spoj­rze­nie ma po­tężną siłę. Dość płyt­ko go oce­ni­łam. W jego oczach od­bi­ja się pew­na głębia. Zde­cy­do­wa­nie nie jest pu­stym czło­wie­kiem. Po­szla­ki do­strze­gam do­pie­ro te­raz. Mar­twił się o bez­piecz­ny po­wrót do domu nie­zna­jo­mej, po­tem ode­rwał się od obo­wi­ąz­ków, aby po­now­nie za­wie­źć ją – mnie – do domu. A te­raz cier­pli­wie zno­si moje hu­mo­ry i w do­dat­ku robi mi cu­dow­ny ma­saż stóp.

A w po­dzi­ęce do­sta­je je­dy­nie ko­lej­ną por­cję hu­mo­rza­ście upar­tej ośli­cy.

– Już mó­wi­łem.

– Nie, nie­praw­da. Chy­ba… – Marsz­czę brwi w sku­pie­niu, ale nie mogę so­bie przy­po­mnieć, aby­śmy roz­ma­wia­li na ten te­mat.

– Czy­li umiem grać? – Szcze­rzy zęby w uśmie­chu. – Ły­kasz wszyst­ko, czym ktoś cię na­kar­mi. Wi­ęcej wia­ry w sie­bie, mar­chew­ko.

– O rany! Mo­że­my wró­cić do te­ma­tu? Dla­cze­go się do mnie do­cze­pi­łeś?

Moc­no ugnia­ta za­rów­no łyd­kę, jak i sto­pę, a ja mam ocho­tę po­ło­żyć się i roz­ko­szo­wać re­lak­sem spi­ętych mi­ęśni. Ktoś, kto ni­g­dy nie pra­co­wał w ga­stro­no­mii, nie wie, czym jest praw­dzi­wy ból nóg.

– Po pro­stu je­steś inna – mówi, jak­by ten ar­gu­ment wy­ja­śniał wszyst­ko. – I mo­że­my so­bie wza­jem­nie po­móc.

Wsta­je, kop­nia­kiem po­sy­ła krze­sło pod stół i żwa­wo wska­ku­je na blat obok mnie. Pa­trzę, jak chwy­ta sło­ik z orze­cha­mi i po pro­stu za­czy­na je wci­nać. Wi­dząc moją minę, wy­ci­ąga go rów­nież w moim kie­run­ku i ge­stem pro­po­nu­je mi tro­chę orzesz­ków.

Pro­po­nu­je mi moje wła­sne orzesz­ki!

– Zo­staw je! – Chwy­tam sło­ik i przez chwi­lę się o nie­go si­łu­je­my.

Albo mnie wy­god­niej tak to na­zwać, bo sło­ik ani drgnie. Mój prze­ciw­nik ma zde­cy­do­wa­nie wi­ęcej siły i prze­wa­gę w po­sta­ci dłu­gich pal­ców.

To nie fair.

Pusz­czam sło­ik, ob­ra­żo­na na brak ogła­dy ze stro­ny gwiaz­do­ra.

– Mó­głbyś cho­ciaż umyć ręce. Przed chwi­lą do­ty­ka­łeś mo­ich stóp – bur­czę.

– Mmm… – mru­czy, ob­li­zu­jąc pal­ce.

– Xan­der! – Ude­rzam go lek­ko otwar­tą dło­nią w udo.

– Dag­ma­rie! – prze­drze­źnia mnie.

Prze­wra­cam ocza­mi i wzdy­cham gło­śno. Jest gor­szy niż dziec­ko.

– Nie wra­casz dziś do domu? – pyta za­czep­nie.

– Wra­cam. Dla­cze­go mia­ła­bym nie wra­cać? Za­da­jesz dziw­ne py­ta­nia.

– To co tu ro­bisz po dzie­si­ątej wie­czo­rem?

– Brow­nie dla ro­dzi­ców – od­rze­kam zgod­nie z praw­dą.

– Pfff! – Ze­ska­ku­je z bla­tu, spraw­nie wkła­da mi buty, a na­stęp­nie chwy­ta klu­cze do lo­ka­lu. – W ta­kim ra­zie umo­wę biz­ne­so­wą mo­że­my omó­wić u mnie. – Naj­zwy­czaj­niej w świe­cie prze­rzu­ca mnie so­bie przez ra­mię.

Szyb­ko­ść tego ge­stu wy­wo­łu­je chwi­lo­wą dez­orien­ta­cję, dla­te­go bez­gło­śnie ob­ser­wu­ję, jak jego po­ślad­ki śmiesz­nie się po­ru­sza­ją, gdy cho­dzi.

Są strasz­nie bli­sko mo­jej twa­rzy. Może to nowe po­jęcie gra­wi­ta­cji jed­nak po­lu­bi się z moim błęd­ni­kiem?

Ale­xan­der Tur­ner wy­no­si mnie za­ple­czem, za­my­ka re­stau­ra­cję i wpa­ko­wu­je pro­sto do swo­je­go auta. Na ka­mer­ce musi to wy­glądać jak ra­so­we po­rwa­nie wła­ści­ciel­ki zna­ne­go lo­ka­lu.

Może wresz­cie na­pi­szą o mnie w ga­ze­tach? Mama bar­dzo by się ucie­szy­ła.

Gdy okrąża auto, po­świ­ęcam se­kun­dę na do­ce­nie­nie, że jego sa­mo­chód to naj­zwy­czaj­niej­sza kla­sa śred­nia. Mnie co praw­da na­dal nie by­ło­by na taki stać – ale je­stem prze­ko­na­na, że Tur­ne­ra stać na dużo wi­ęcej niż sam ha­mu­lec ręcz­ny od Fer­ra­ri.

– Dla­cze­go Ford? – py­tam, gdy wsia­da.

– To do­bra mar­ka. – Od­pa­la sil­nik i spraw­nie włącza się do ru­chu.

– O cho­le­ra!

– Co? Po­do­bam ci się za kie­row­ni­cą?

– Nie!

– Aua…

– Za­po­mnia­łam to­reb­ki! – Od­wra­cam się w jego kie­run­ku, wy­ko­nu­jąc nie­zwy­kle nie­roz­trop­ny gest, po­nie­waż chwy­tam go obu­rącz za przed­ra­mię. – Mu­si­my wró­cić.

– Masz tam coś istot­ne­go?

– Te­le­fon, klu­cze i… – Pod­pa­ski. – Mu­si­my ko­niecz­nie wra­cać.

– Do ju­tra prze­ży­jesz.

– Słu­cham? Ale­xan­der! – Po­trząsam ręką, któ­rą trzy­ma na kie­row­ni­cy.

– Prze­no­cu­jesz u mnie. – Wzru­sza ra­mio­na­mi. – Po­trze­ba wy­ższa.

Na żó­łwi­ka! Naj­gor­sze, że je­stem te­raz kom­plet­nie za­le­żna od nie­go. Czu­ję się na­gle naga, sa­mot­na i nie­zwy­kle bez­bron­na.

Do tego bez­dom­na.

– Obie­ca­łam ro­dzi­com brow­nie na śnia­da­nie. – Ła­pię się ostat­niej de­ski ra­tun­ku.

Py­ta­nie, czy ja fak­tycz­nie chcę zo­stać ura­to­wa­na. W moim ży­ciu nie dzie­ją się ta­kie przy­go­dy. Nie co­dzien­nie po­zna­ję bo­żysz­cze na­sto­la­tek, któ­re po­ry­wa mnie do swo­je­go domu, aby pak­to­wać biz­ne­so­wo – cze­go aku­rat je­stem cho­ler­nie cie­ka­wa. I nie­co­dzien­nie do­sta­ję mo­żli­wo­ść zbun­to­wa­nia się ro­dzi­com ży­ciem po swo­je­mu.

Dla­te­go czu­ję dość spo­ry dy­so­nans mo­ral­ny. W nie­dłu­giej przy­szło­ści oka­że się, co było dla mnie kom­pa­sem.

– Więc z sa­me­go rana ku­pi­my i do­star­czy­my im brow­nie – mówi, jak­by nie wi­dział żad­ne­go pro­ble­mu. – To chy­ba nie pierw­szy raz, kie­dy ucie­kasz na noc z chło­pa­kiem, co?

Cóż mam mu po­wie­dzieć? Dzie­wi­cą nie je­stem, ale moje ro­man­se ko­ńczy­ły się nie­mal tak szyb­ko, jak się za­czy­na­ły. Nie ura­czę go prze­cież opo­wie­ścią o tym, jak po­świ­ęca­nie się pra­cy ogra­ni­cza ży­cie to­wa­rzy­skie do mi­ni­mum. Gdzie w tym za­ba­wa? Może nad­sze­dł wła­śnie czas na by­cie odro­bi­nę pso­tli­wą.

– Chłop­cy już daw­no mnie nie in­te­re­su­ją.

Od­krztu­sza, jak­by fleg­ma za­le­gła mu w gar­dle.

– Wo­lisz dziew­czy­ny?

– Xan­der! Prze­stań się ze mnie na­bi­jać! Zresz­tą to nie jest te­mat do żar­tów.

– Nie rób ze mnie ho­mo­fo­ba, mar­chew­ko – mówi dość ostro – bo nim nie je­stem. W śro­do­wi­sku ar­ty­stycz­nym pra­wie nic nie jest mi obce, a już na pew­no nie coś tak naj­zwy­czaj­niej­sze­go jak zwi­ązek ko­bie­ty z ko­bie­tą. Ale to mu­szę aku­rat wie­dzieć. Po­do­ba­ją ci się ko­bie­ty? Tyl­ko ko­bie­ty?

– Ale­xan­drze Tur­ne­rze, je­steś uro­dzo­nym me­an­dry­stą.

– Pro­szę, wy­ja­śnij – mówi, za­ci­ska­jąc szczęki.

– Me­an­dru­jesz od te­ma­tu do te­ma­tu, przez jesz­cze ko­lej­ny te­mat. Ale nie, nie in­te­re­su­ją mnie ko­bie­ty. Nie w taki spo­sób. To za­wsze byli mężczy­źni – pod­kre­ślam ostat­nie sło­wo. – I rów­nież nie: nie zwy­kłam ucie­kać z domu na noc­ne rand­ki.

– Kie­dyś trze­ba się ze­psuć.

– Nie, dzi­ęku­ję.

– A więc po­praw­ka: kie­dyś będzie trze­ba cię ze­psuć.

Wje­żdża­my do pod­ziem­ne­go ga­ra­żu wy­so­kie­go wie­żow­ca. To tyle, je­śli cho­dzi o moje sta­wia­nie wa­run­ków. Te­raz je­stem na jego ła­sce. Nie mam na­wet kar­ty do me­tra.

Ale­xan­der spraw­nie pro­wa­dzi na­szą małą wy­ciecz­kę ob­jaz­do­wą na wła­ści­we miej­sce, któ­re znaj­du­je się tuż przy win­dach. Chy­ba wy­ku­pił naj­lep­sze, ja­kie tyl­ko się dało.

To aku­rat je­stem w sta­nie zro­zu­mieć.

– Na któ­rym pi­ętrze miesz­kasz? – py­tam, gdy wy­sia­da­my z auta.

– Nie po­wiem ci. Ty też wie­lu rze­czy nie chcia­łaś mi po­wie­dzieć.

Sta­je za mną i za­sła­nia mi oczy. Czu­ję, jak­bym mia­ła za­raz stra­cić rów­no­wagę, więc obie­ma ręka­mi uwie­szam się jego dło­ni, ale to na nie­go nie dzia­ła – nie­wzru­sze­nie od­bie­ra mi zmy­sł wzro­ku.

– Mo­żesz też być ja­kąś sza­lo­ną fan­ką. Nie będę ry­zy­ko­wał – szep­cze gdzieś nade mną.

Wy­czu­wam, że wcho­dzi­my do win­dy i ta ru­sza w górę. Nic wi­ęcej jed­nak nie wiem. Gdy do­cie­ra­my na wła­ści­we pi­ętro, po­py­cha mnie lek­ko, aż w ko­ńcu przy­sta­je­my.

– Wi­tam w mo­ich skrom­nych pro­gach.

Za­bie­ra rękę, a ja znaj­du­ję się już w otwar­tych drzwiach jego miesz­ka­nia. Wcho­dzę i łap­czy­wie chło­nę wszyst­ko, co na­po­ty­kam wzro­kiem.

A nie wi­dzę zbyt wie­le.

Miesz­ka­nie wy­gląda, jak­by do­pie­ro co się wpro­wa­dził. Nie ma żad­nych ozdób, na­gród z jego pra­cy czy cho­cia­żby roz­ło­żo­nych sce­na­riu­szy fil­mo­wych – jak to so­bie wy­obra­ża­łam. W środ­ku jest tyl­ko sa­lon z anek­sem ku­chen­nym i dwie pary drzwi. Jed­ne za­pew­ne do sy­pial­ni, a dru­gie do ła­zien­ki. Apar­ta­ment zo­stał wy­po­sa­żo­ny je­dy­nie w rze­czy nie­zbęd­ne. Sofa, dwa fo­te­le, eks­pres do kawy… Nie ma na­wet te­le­wi­zo­ra. Moja mama by­ła­by nie­po­cie­szo­na, gdy­by się do­wie­dzia­ła, że gwiaz­da kina ak­cji nie po­sia­da od­bior­ni­ka te­le­wi­zyj­ne­go.

– Na­praw­dę skrom­ne – przy­zna­ję, za­gląda­jąc do lo­dów­ki.

Ma w niej dużo świe­żych wa­rzyw, mi­ęso mie­lo­ne, na­biał i kil­ka de­se­rów pro­te­ino­wych. Za­mra­żar­ka jest z ko­lei pe­łna mro­żo­nych owo­ców i wa­rzyw. Z nie­zdro­wych rze­czy za­uwa­żam rap­tem kil­ka jed­no­por­cjo­wych opa­ko­wań lo­dów i dwie piz­ze.

Jak na ka­wa­le­ra i po­dob­no wzi­ęte­go ak­to­ra, wy­gląda, jak­by sam go­to­wał.

– Częstuj się, czym tyl­ko chcesz – mówi, zdej­mu­jąc ko­szul­kę.

A moje pod­brzu­sze przy­po­mi­na o so­bie bó­lem.

– To nie był do­bry po­my­sł – wy­krztu­szam.

– Cze­mu, mar­chew­ko?

Kła­dzie T-shirt na wol­nym krze­śle i jak gdy­by ni­g­dy nic pa­ra­du­je przede mną z na­gim tor­sem z wy­ta­tu­owa­ną kozą. I ze wspa­nia­ły­mi mi­ęśnia­mi, wy­rze­źbio­ny­mi za­pew­ne mor­der­czy­mi tre­nin­ga­mi.

Prze­ły­kam gło­śno śli­nę i we­wnętrz­nie go­dzę się ze swo­ją kom­pro­mi­ta­cją.

– Nie wzi­ęłam to­reb­ki, a w niej mia­łam pod­pa­ski. Po­trze­bu­ję ich.

Przy­sta­je na wprost mnie, szcze­rząc się nie­zwy­kle chło­pi­ęcym uśmie­chem, któ­ry wi­dać na­wet w oczach.

– To dla­te­go je­steś taka ma­rud­na. Już my­śla­łem, że to ze mną jest coś nie tak.

– Xan­der!

– Co?! – Znów mnie prze­drze­źnia.

– To krępu­jące.

– Chy­ba fak­tycz­nie ta­kim to dla sie­bie czy­nisz. – Prze­kręca gło­wę na bok, a ko­smy­ki jego wło­sów mi­ęk­ko prze­su­wa­ją się na gór­ną część po­licz­ka. – Nie mogę się zde­cy­do­wać, co jest bar­dziej czer­wo­ne. Ty, two­je raj­sto­py czy…

– Nie ko­ńcz!

Za­kry­wam twarz ręko­ma, żeby choć po­ło­wicz­nie od­ci­ąć się od po­czu­cia za­że­no­wa­nia. Wiem, że Ale­xan­der ru­sza do lo­dów­ki, bo sły­szę, jak ją otwie­ra. Przez chwi­lę gło­śno coś żło­pie, a ja za­sta­na­wiam się, jak na­zy­wał się ten fe­tysz mlasz­czących dźwi­ęków, bo na­gle czu­ję dziw­ną po­trze­bę przy­po­mnie­nia so­bie tej na­zwy.

– W ła­zien­ce znaj­dziesz wszyst­ko, co po­trze­ba – mówi z orze­źwia­jącym wes­tchnie­niem. – Chcesz coś do pi­cia?

– Co po­wiesz na tru­ci­znę w drin­ku z pa­lem­ką?

– Bar­dzo za­baw­ne.

O cho­le­ra! Po­wie­dzia­łam to.

Ru­szam do drzwi, któ­re oka­zu­ją się pro­wa­dzić do jego sy­pial­ni – swo­ją dro­gą bar­dzo ciem­nej – a po­tem za­wra­cam i od­ci­nam się od nie­go już we wła­ści­wym po­miesz­cze­niu.

Otwie­ram z roz­pędu pierw­szą szaf­kę i fak­tycz­nie znaj­du­ję w niej pod­pa­ski.

Mnó­stwo pod­pa­sek i cze­go tyl­ko du­sza za­pra­gnie. Szu­fla­dy ugi­na­ją się od jed­no­ra­zo­wych ar­ty­ku­łów hi­gie­nicz­nych i o ile je­stem w sta­nie zro­zu­mieć mini my­de­łka czy szczo­tecz­ki do zębów, to za cho­le­rę nie poj­mu­ję, do cze­go mu pie­lu­cho­majt­ki.

Chwy­tam pod­pa­skę i szyb­ko się opo­rządzam.

Z cie­ka­wo­ści prze­trze­pu­ję resz­tę sza­fek. Oka­zu­je się, że ma też za­pa­so­wą bie­li­znę, kil­ka dłu­gich blu­zek i pu­cha­ty szla­fro­czek. Wszyst­ko dla pań, któ­re ewi­dent­nie często tu gosz­czą.

Je­dy­ne, cze­go nie znaj­du­ję w szaf­kach, to ma­szyn­ka do go­le­nia. Więc albo przyj­mu­je je­dy­nie wy­de­pi­lo­wa­ne la­se­ro­wo ko­bie­ty, albo lubi dam­skie owło­sie­nie. Sta­wiam jed­nak na lal­ki Bar­bie, co jest pew­nie na­tu­ral­ne w jego bra­nży. Ja też chęt­nie za­po­zna­ła­bym się z la­se­rem, żeby urządzić po­grzeb moim wra­sta­jącym wło­skom.

Wy­cho­dzę, a w po­ko­ju ci­cho gra ja­kaś ko­jąca, in­stru­men­tal­na mu­zy­ka. W do­dat­ku Ale­xan­der rze­czy­wi­ście przy­go­to­wał mi drin­ka.

Świet­nie za­po­wia­da się to spo­tka­nie biz­ne­so­we.

– Nie wie­dzia­łem, czy pi­jesz al­ko­hol, więc jest bez tru­ci­zny – mówi, po­da­jąc mi kok­tajl.

– Mhm… – mru­czę, wącha­jąc za­war­to­ść. Pach­nie głów­nie ana­na­sem.

To też oczy­wi­ście ty­po­wo biz­ne­so­wy przy­smak.

– Co tam? Chcesz, że­bym na­pił się pierw­szy czy zna­le­źć ci pa­pie­rek lak­mu­so­wy?

Sior­bię i ze zdzi­wie­niem stwier­dzam, że na­sy­pał tam soli i wiór­ków ko­ko­so­wych, ale ca­ło­ść sma­ku­je bar­dzo przy­jem­nie.

O dzi­wo.

– Nie, wy­star­czy mój żmi­jo­wa­ty języ­czek. No wiesz. Swój po­zna swe­go.

Wci­ąga po­wie­trze i pa­trzy się na mnie in­ten­syw­nie. Tak in­ten­syw­nie, że jego oczy aż błysz­czą.

– Mó­wi­łam o tru­ci­źnie – pre­cy­zu­ję.

– To nie uży­waj już słów „języ­czek” i „żmi­jo­wa­ty” w jed­nym zda­niu, bo mój mózg tego nie wy­trzy­ma.

– Tych słów?

– W two­ich ustach brzmią dziw­nie nie­sto­sow­nie. I nie wiem, czy mi się to po­do­ba. Mamy spra­wę do omó­wie­nia.

– To oma­wiaj­my.

Sia­dam na wy­so­kim ho­ke­rze i spraw­dzam jego ob­rot­no­ść. Od­py­cham się od bla­tu i szyb­ko kręcę wo­kół wła­snej osi, o mało nie roz­le­wa­jąc kok­taj­lu.

Śmie­ję się, bo to ta­kie zwy­czaj­ne. Nie spo­dzie­wa­ła­bym się, że Xan­der może być po pro­stu… Xan­drem. Po­mi­mo że sy­tu­acja jest dla mnie nie­co­dzien­na, on za­cho­wu­je się ca­łkiem nor­mal­nie. Nie sta­ra się im­po­no­wać mi swo­ją ka­rie­rą czy pie­ni­ędz­mi.

Przy­naj­mniej do tej pory. Chy­ba ta­kie rze­czy jed­nak po­win­ny się dziać, zwłasz­cza na po­cząt­ku, praw­da?

– Je­steś taka inna… ożyw­cza.

– Po­wta­rzasz się.

– Wiem. To do mnie nie­po­dob­ne.

Opie­ra się o blat po dru­giej stro­nie, a ja za­sta­na­wiam się, co mu te­raz cho­dzi po gło­wie. Wy­gląda, jak­by bił się z my­śla­mi, co po­wie­dzieć jako pierw­sze.

– Za­mie­rzasz trze­ci raz stwier­dzić, że je­stem inna niż dziew­czy­ny, któ­re znasz, i że to nie­spo­ty­ka­ne? – drążę te­mat.

– Nie, dla­cze­go?

– To do­brze. Wte­dy po­my­śla­ła­bym, że au­ten­tycz­nie chcesz coś ugrać. – Wy­pi­jam bez­al­ko­ho­lo­we­go drin­ka do ko­ńca i mó­wię: – To dziw­na kom­bi­na­cja, ale smacz­na. Zro­bisz mi jesz­cze jed­ne­go?

Ale­xan­der tro­chę się pe­szy i przez chwi­lę dra­pie po gło­wie. Po­tem jed­nak otwie­ra jed­ną z szu­flad i wy­ci­ąga z niej pusz­kę. Ci­szę prze­ry­wa gło­śne pstryk­ni­ęcie otwie­ra­ne­go me­ta­lu, któ­re za­raz zo­sta­je za­stąpio­ne szu­mem pły­nące­go na­po­ju z lek­kim ga­zem.

– Będę dziś dla cie­bie nad­zwy­czaj miła i nie sko­men­tu­ję tego.

– Jak­byś mia­ła wy­bór. Dziś no­cu­jesz u mnie. – Uśmie­cha się szcze­rze. – Pod­li­zu­jesz się, bo my­ślisz, że do­sta­niesz łó­żko.

– A za­pro­po­no­wa­łbyś da­mie ka­na­pę?

– Da­mie tak.

– Chy­ba coś ci się po­my­li­ło. – Te­raz ja rów­nież się szcze­rzę. – To wła­śnie da­mie po­wi­nie­neś za­pro­po­no­wać wy­god­ne łó­żko.

– Nie za­pra­szam dam do swo­je­go łó­żka, Dag­ma­rie – szep­cze.

Oplu­wam się lek­ko na­po­jem.

Słod­ki żó­łwi­ku! Dla­cze­go to za­brzmia­ło tak ero­tycz­nie? Prze­cież my na­wet ze sobą nie flir­tu­je­my.

– To co z tą pro­po­zy­cją? – od­chrząku­ję ner­wo­wo.

– Do­brze. Do rze­czy. – Bęb­ni pal­ca­mi o ku­chen­ny blat wy­spy. – Chcę, że­byś dla mnie pra­co­wa­ła.

Przypisy

1 Park Mi­le­nij­ny (Mil­len­nium Park) to park pu­blicz­ny po­ło­żo­ny w cen­trum Chi­ca­go, nad je­zio­rem Mi­chi­gan.

2 Ju­il­liard Scho­ol – pre­sti­żo­wa ame­ry­ka­ńska uczel­nia ar­ty­stycz­na w No­wym Jor­ku, kszta­łcąca m.in. mu­zy­ków, ak­to­rów i tan­ce­rzy.

Co­py­ri­ght © for the text by Alek­san­dra Wa­si­lew­ska

Co­py­ri­ght © for this edi­tion by Wy­daw­nic­two Re­bel­de

Lesz­no 2026

All ri­ghts re­se­rved

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne

Re­dak­cja:

Ju­sty­na Szym­kie­wicz

Ko­rek­ta języ­ko­wa:

Alek­san­dra Ku­czy­ńska

Ko­rek­ta po skła­dzie:

Jo­lan­ta Sza­lak, Ka­mi­la Po­la­ńska

Ilu­stra­cje na okład­ce, pro­jekt okład­ki i opra­wa gra­ficz­na:

Ju­sty­na Kna­pik @her­me­tycz­nie­_za­mknie­te

Skład i opra­co­wa­nie ebo­oków:

Mi­chał Bog­da­ński

Wy­da­nie I

ISBN: 978-83-68916-34-8