Sprawiedliwa zemsta - G.R. Jordan - ebook

Sprawiedliwa zemsta ebook

G. R. Jordan

4,0

Opis

Były skazaniec — powieszony, wypatroszony i poćwiartowany. A Macleod zostaje wywołany z nazwiska za to, co niegdyś zrobił.

 

Gdy jego partnerka dochodzi do siebie po tragicznym wypadku, Macleod staje twarzą w twarz z ukrytą postacią z przeszłości — mordercą zdeterminowanym, by wymierzyć prawdziwą sprawiedliwość. Z każdą "winną" ofiarą zagrożenie zbliża się do najbliższego kręgu inspektora. W dramatycznym finale Macleod musi zaufać swojej młodszej koleżance, Hope McGrath, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

 

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
lub macOS

Liczba stron: 256

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,0 (2 oceny)
1
0
1
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Klub Kryminału

Nie przegap kolejnych premier: w Klubie Kryminału Cowper Publishing piszemy o nowych kryminałach i thrillerach po polsku — a na powitanie dostaniesz darmowy e-book.

cowperpublishing.pl/kryminal

Sprawiedliwa zemsta

Cykl Macleod

Tom 8

G.R. Jordan

Tytuł oryginału: A Just Punishment

Wydanie oryginalne: 2020, G.R. Jordan, Wielka Brytania

Przekład: Hawthorne Author Services (www.hawthorneauthorservices.com)

© 2026 Cowper Publishing

Wydawca: Cowper Publishing, Stallschreiberstrasse 28, Berlin 10179

ISBN 978-3-69477-088-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie bez zgody wydawcy i autora.

Rozdział1

Jane kuśtykała w stronę drzwi wejściowych, ledwie utrzymując się na nogach. Z rękami wyciągniętymi ku ścianom korytarza chwiała się od jednej do drugiej, powoli posuwając się naprzód. Rozchylone poły szlafroka łopotały, a przez cienką piżamę czuła chłód wiatru wpadającego otwartymi drzwiami.

– Jane, dokąd ty się, do cholery, wybierasz?

– Nic mi nie jest, Hazel. Siadaj i pij tę kawę. Bez przerwy za mną biegasz i jestem ci wdzięczna, ale pewne rzeczy kobieta musi robić sama, bo inaczej to nie ma sensu.

Macleod zatrzymał się na podjeździe przed ich domem i odwrócił w stronę drzwi. Patrzył, jak wychodzi przez nie jego partnerka Jane. Ciemnowłosa, o krzepkiej sylwetce, wciąż zmagała się ze skutkami obrażeń odniesionych ponad miesiąc temu w wypadku z autobusem. Wracała do zdrowia szybciej, niż się spodziewali, ale przecież hartu ducha nie można jej było odmówić. Z pomocą Hazel Mackintosh, która przeszła leczenie raka piersi i wyszła z tej walki odmieniona, Jane odzyskała już na tyle sprawności, że potrafiła przejść pięć, sześć kroków z rzędu. Ta szarża za próg oznaczała jednak drogę co najmniej trzy razy dłuższą od tej, którą dotąd zdołała pokonać.

Kiedy chwiejnym krokiem do niego dotarła, Macleod rozłożył ramiona, a ona w nie wpadła. Podtrzymał ją i zobaczył, że promienieje.

– Nie wymkniesz mi się do pracy bez pożegnalnego buziaka od swojej niuni.

Macleod roześmiał się na to słowo. Jego kobieta, owszem, ale niunia? On po sześćdziesiątce, Jane po pięćdziesiątce – niunia zupełnie tu nie pasowała. Ale taka już była Jane. Zawsze wiedziała, kiedy się z nim podroczyć. Nieraz go szokowała, ale niezmiennie go ujmowała.

– Kobieto, pierwszy raz od miesiąca wracam do pracy – powiedział. – Nie dasz mi spokoju?

– Nigdy. Nie przy tych młodszych, które tylko czekają, żeby się do ciebie dobrać.

Oboje się roześmiali. Dołączyła do nich Hazel Mackintosh, specjalistka kryminalistyki, która po leczeniu onkologicznym wzięła wolne.

– Zajmę się nią, Seorasie – powiedziała Hazel i chwyciła Jane pod ramię, żeby odciążyć Macleoda.

– No właśnie, pora otworzyć butelkę dżinu. Będą koktajle, a ty się nie załapiesz.

Macleod wyjechał z podjazdu i bocznymi drogami ruszył przez Black Isle na główną trasę do Inverness. Złapał się na tym, że oddycha nieco ciężej niż zwykle. Ostatni poważniejszy kontakt z przełożonymi zakończył się tym, że w Fort Augustus po prostu odszedł, ostentacyjnie ignorując DCI Dalwhinnie. Bezpośrednia przełożona kazała mu na piśmie wziąć miesiąc urlopu z przyczyn rodzinnych, żeby mógł zająć się Jane. Miał jednak wrażenie, że był to zarazem manewr obronny – sposób, by trzymać go z dala od urażonej wierchuszki. A co go to obchodziło? Do emerytury nie zostało przecież tak wiele.

Jadąc przez most Kessock, spojrzał w dół na stadion piłkarski po lewej. Sezon już się zaczął i wkrótce w soboty trybuny będą pełne. Życie po prostu toczyło się dalej. Jak zwykle przeprawa przez most przeciągała się: samochody tłoczyły się przy rondzie za stadionem, czekając, aż światła pozwolą im ruszyć. Mówiło się o dodatkowych pasach omijających rondo i takich tam, ale gadać to się zawsze gadało.

Dzień był chłodny i rześki. Jesień próbowała wyprzeć lato, a Macleod cieszył się, że upały odchodzą. Wolał zimno, a w śniegu czuł się jak u siebie, co jak na człowieka z Lewis było dość niezwykłe. Dwadzieścia minut później zatrzymał samochód na parkingu przy komendzie w Inverness.

Zamiast wejść głównymi drzwiami, obszedł budynek i skierował się na tyły, mijając kogoś, kto dyskretnie palił przy samochodzie. Kiedyś można było siedzieć w stołówce i kopcić, ale cieszył się, że dziś palacze muszą ze swoim paskudnym nałogiem wychodzić na zewnątrz. Sam nigdy nie palił ani zresztą nie pił i może właśnie dlatego po sześćdziesiątce wciąż był w tak dobrej formie.

Wślizgnął się cicho do środka i udało mu się na nikogo nie natknąć. Nawet przez pusty pokój, w którym zwykle pracował jego zespół, przeszedł na palcach, by dotrzeć do własnego gabinetu. Na biurku stał duży karton. Macleod zerknął na etykietę z przodu: paczkę dostarczył kurier. Nie przywiązując do tego wagi, uniósł pudło, żeby przenieść je na okrągły stół, przy którym prowadził odprawy w mniejszym gronie.

Gdy dźwignął karton, barki zaprotestowały bólem. Z trudem doniósł go do stołu i zwalił na blat bez ceregieli. Trochę za dużo jak na początek – pomyślał. Mam nadzieję, że mają tu jeszcze jakąś przyzwoitą kawę.

Rozległo się pukanie. Za matową szybą w drzwiach dostrzegł znajomą sylwetkę.

– Proszę.

– Gotowy do roboty? – odezwał się kobiecy głos. Odwrócił się, żeby przyjrzeć się przybyłej. Na nieskazitelnie biały, obcisły T-shirt narzuciła rozpiętą skórzaną kurtkę, a całości dopełniał ciemny skórzany pasek z połyskującymi ozdobami. Miała na sobie czarne dżinsy i botki na płaskim obcasie.

– Dobrze wyglądasz, Hope. Miło widzieć, że ubierasz się po swojemu, zamiast dopasowywać się do innych.

Hope McGrath, sierżant Macleoda, uśmiechnęła się szeroko, po czym wskazała na jego krawat i koszulę.

– A ty nadal się dopasowujesz?

– Taki mam styl – odparował. – Z czasów, kiedy ubierano się z większą klasą, rozumiesz.

Roześmiali się i uściskali.

– Dobrze, że wróciłeś, Seorasie. Nie jesteśmy teraz w łaskach po tym, jak zlekceważyłeś Dalwhinnie, ale DCI oszczędziła nam większości nieprzyjemności.

– No cóż, przez najbliższe dwa miesiące będę pracował tylko na część etatu, Hope, więc szykuj się, że dalej wszystko będzie na twojej głowie.

Znów rozległo się pukanie i w drzwiach ukazały się dwie twarze. Kobieta podsunęła na nos okulary w grubych oprawkach, a mężczyzna wszedł i wyciągnął rękę do Macleoda.

– Dobrze, że pan wrócił, panie inspektorze – powiedział Ross i energicznie uścisnął mu dłoń. Zaskoczyło go, że Macleod podszedł i go objął.

– Dzięki za wszystko, Ross. Dobrze się spisałeś w Fort William. Ty też, Kirsten. – Macleod uściskał niską blondynkę. – Wszyscy okazaliście się dla mnie kimś więcej niż współpracownikami. Dziękuję wam za to. Ale pora wracać do kieratu. McGrath, za pięć minut chcę wiedzieć, co mnie ominęło, a o dziesiątej spotkamy się tu wszyscy i ustalimy plan działania.

– Nie mamy nic ciekawego, szefie – powiedziała Hope. – Same rutynowe sprawy. Na szczęście w tym miesiącu nikt nie miał aż tak brutalnych zamiarów.

Kiedy wyszli, Macleod spojrzał na karton, ale zostawił go w spokoju i zajął się pocztą. Po rozmowie z Hope spotkał się z zespołem i zaplanował dzień. Telefon od DCI pochłonął kolejną godzinę, a kiedy uporał się z zaległymi mailami, wreszcie zabrał się do paczki. Nożyczkami przeciął taśmę pakową, ostrożnie rozchylił tekturowe klapy i zajrzał do środka. Na chwilę znieruchomiał, wpatrzony w zawartość, po czym spokojnie podszedł do telefonu na biurku i wybrał numer wewnętrzny.

– Nakamura? Tak, dziękuję za miłe życzenia, ale potrzebuję cię teraz u siebie w gabinecie. Tak, to pilne. I weź kombinezon i rękawiczki, Jona.

Macleod wspierał się o biurko, z dala od otwartego kartonu na okrągłym stole konferencyjnym. Myśli gnały mu przez głowę. Kto mógł mu przysłać taką paczkę? Nie przychodził mu jednak do głowy nikt, kto zadałby sobie dla niego tyle trudu. Przez lata zatrzymał mnóstwo ludzi, prowadził trudne sprawy, miewał do czynienia z wyjątkowo paskudnymi osobnikami, ale żaden z nich nie przysłałby czegoś takiego.

Rozległo się ciche pukanie.

– Wejdź, Nakamura. Przesyłka jest na okrągłym stole.

Jona Nakamura miała na sobie biały kombinezon ochronny i rękawiczki. Kaptur skrywał jej czarny kucyk, ale Macleod dostrzegł jego zarys pod materiałem. Była drobną kobietą o azjatyckich korzeniach, lecz emanowała taką pogodą ducha, że Macleod nieraz myślał, iż powinni jej płacić za samo przebywanie wśród przygnębionych ludzi. Przy niej jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki odzyskiwaliby dobry nastrój.

Zajrzała do kartonu, cicho jęknęła i lekko się cofnęła, po czym przyjrzała się zawartości uważniej.

– Często dostaje pan takie przesyłki, panie inspektorze?

– Nie. Prawdę mówiąc, nigdy dotąd, choć może trudno w to uwierzyć. Potrafisz rozpoznać te części?

Jona skinęła głową i na chwilę odeszła do okna. Otworzyła je i zaczerpnęła głęboko powietrza. Gdy poczuła się lepiej, wróciła do paczki.

– Złamana w kilku miejscach, żeby zmieściła się w pudle, ale to czyjaś prawa noga. Sądząc po owłosieniu, najpewniej mężczyzny. A sądząc po przepołowionych genitaliach, na pewno. Panie inspektorze, to jedna czwarta człowieka.

– Tak właśnie myślałem. Ale po co ktoś miałby mi przysyłać ćwierć człowieka?

Ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę – powiedział Macleod. – Tylko z daleka od stołu konferencyjnego.

Hope weszła i popatrzyła na Jonę pochyloną nad kartonem, po czym odwróciła się do Macleoda.

– Panie inspektorze, właśnie dzwonił do mnie inspektor Dalrymple z Walii. Dziś dostał paczkę z częściami ciała.

– Jakie części? – rzucił ostro Macleod.

– Bark, ramię, fragment głowy. Barbarzyństwo. Powiedział też, że w środku była kartka z nazwiskiem.

– Naprawdę? Jona, jest w tym pudle jakaś kartka?

– Chyba tak, panie inspektorze. Spróbuję ją wyłowić.

Hope podeszła bliżej do Macleoda.

– Kolega mówił, że na kartce było twoje nazwisko?

– Tylko moje nazwisko?

– Tak, samo twoje nazwisko.

Macleod podszedł do Jony.

– Co jest na tej kartce?

– Chwileczkę, już ją wyjmuję. – Jona podniosła kartkę pęsetą i włożyła do woreczka na dowody rzeczowe, a następnie położyła na stole obok kartonu. Na kartce była zaschnięta krew, ale widniało na niej tylko jedno imię i nazwisko: DI Seoras Macleod.

– Odwróć ją, Jona. Sprawdź, czy po drugiej stronie coś jest.

Jona odwróciła kartkę pęsetą. Na odwrocie był tekst, tak drobny, że Macleod nie mógł go odczytać. Jona przyjrzała mu się jednak z bliska.

– Nie ma sprawiedliwości tam, gdzie nie wymaga się kary, ani tam, gdzie kara jest niewłaściwa. Miałeś być naszym wybawcą, Macleod, nie ich.

Rozdział2

Z pokoju zespołu Macleod spoglądał przez matową szybę w ścianie swojego gabinetu. Wygnała go tu Jona Nakamura, która uparła się, że wszyscy mają opuścić gabinet, dopóki nie zakończy oględzin kartonu. Choć wiedział, że miała rację, czuł się trochę urażony. Siedział teraz na krześle Rossa i czekał, aż Hope skończy rozmowę telefoniczną. Stewart pracowała już przy komputerze, szukając powiązań między Macleodem a DI Dalrymple’em z Walii – wspólnych spraw, zatrzymanych przestępców, miejsc, w których pełnili służbę.

Hope odłożyła słuchawkę i spojrzała na Macleoda ze znużeniem. W pokoju panowała cisza, którą uznał za niezdrową, choć rozumiał jej przyczynę. Zespół czuł, że ktoś wziął Macleoda na celownik. Ta myśl rzucała cień na całe śledztwo.

– Dzwonił DS Lachlan z Kentu, panie inspektorze. Dostał pocztą ramię i drugą część głowy. Znów tylko kartka z pana nazwiskiem, żadnej wiadomości. Tamtejszy patolog ogląda szczątki. Poprosiłam go, żeby współpracował z Joną. Myślę, że powinien pan zadzwonić do DCI i dopilnować, żebyśmy to my prowadzili tę sprawę, bo obejmuje już cztery różne części Zjednoczonego Królestwa.

– Cztery? – zapytał Macleod.

– Tak, panie inspektorze. Właśnie dowiedziałam się od Lachlana, że DS Munroe w Irlandii Północnej, a dokładnie w Belfaście, dostał podobną przesyłkę, tylko tym razem drugą nogę i biodro. Ponieważ przesyłka dotarła do Belfastu, podejrzewali którąś z rozłamowych grup paramilitarnych, ale zadzwonię do nich i przekażę, co wiemy. Musimy jednak powierzyć prowadzenie sprawy jednej jednostce. Skoro pojawia się pana nazwisko, a wiadomość dostaliśmy tylko my, to nam powinno przypaść śledztwo.

– Oczywiście. Zadzwonię. Ross, skontaktuj się z kolegami z Irlandii Północnej i dowiedz się wszystkiego, co się da, o ich przesyłce.

– Tak, panie inspektorze – odparł Ross. – A przy okazji, zna pan któregoś z tych policjantów, którzy też dostali paczki?

Macleod zastanowił się nad nazwiskami.

– Z Dalrymple’em mogłem chodzić na patrole. Nazwisko Lachlan coś mi mówi, Munroe też, ale policjantów o takich nazwiskach jest mnóstwo. Przygotuj mi zestawienie przebiegu ich służby, to zobaczę, czy nasze drogi się przecięły.

Przez następne pół godziny Macleod przedstawiał DCI sytuację i omawiał z nią możliwe działania. Potem zakończył rozmowę, żeby mogła skoordynować siły i zebrać dostępny materiał dowodowy. Tymczasem Jona Nakamura skończyła pracę w jego gabinecie i wyszła z dwoma asystentami, a inspektor znów mógł się poczuć u siebie. Natychmiast zwołał odprawę przy okrągłym stole i poprosił Jonę, by dołączyła do nich, gdy tylko będzie mogła.

– Mamy informacje o przebiegu służby pozostałych adresatów? – zapytał Macleod.

– Tak, panie inspektorze – odparł Ross. – Porównałem je ze sobą – zresztą nie było to trudne. Zaczynał pan razem z tymi policjantami w Glasgow. Wszyscy chodziliście wtedy na patrole, ale dwóch pracowało w innych komisariatach niż pan, dlatego może ich pan słabiej pamiętać. Dalrymple służył z panem, a pozostali dwaj w osobnych, choć pobliskich komisariatach.

– Trochę przypadkowy dobór – zauważyła Hope.

– Tak się wydaje, dopóki nie zajrzy się do dokumentacji zatrzymań. Nie było łatwo, ale udało mi się ustalić, których funkcjonariuszy wzywano wtedy do zatrzymań – powiedziała Stewart. – Chodzi mi o większe akcje, takie, przy których można było się spodziewać udziału posterunkowych z kilku okolicznych komisariatów. Zawęziłam listę i drogą eliminacji doszłam chyba do—

Rozległo się pukanie do drzwi. Macleod zaprosił gościa do środka. W progu stanęła Jona Nakamura, już bez białego kombinezonu ochronnego, za to w eleganckich zielonych spodniach i koszuli w stonowanym odcieniu pomarańczu.

– Dołącz do nas – powiedział Macleod i wskazał Jonie wolne krzesło.

Jona była nieco zdyszana, ale uśmiechnęła się do niego.

– Mam nazwisko ofiary – oznajmiła z zadowoleniem.

– Kyle McAvoy – powiedziała Stewart.

Jona spojrzała na nią ze zdumieniem.

– Skąd wiesz?

– Pan inspektor pomagał w jego zatrzymaniu razem z posterunkowymi Dalrymple’em, Lachlanem i Munroe’em. Zatrzymania dokonał DI Forrester, ale z raportu wynika, że podejrzanego wyniosło kilku posterunkowych.

– Kto to był, Stewart? – zapytała Hope.

Macleod uniósł dłoń, powstrzymując Stewart. Wstał, odszedł od okrągłego stołu i zatrzymał się przy biurku. Przez okno patrzył na parking przed komendą.

– Kyle McAvoy był jednym z najbardziej zwyrodniałych osobników, z jakimi kiedykolwiek miałem do czynienia. Na szczęście jako posterunkowy zajmowałem się tylko podstawowymi czynnościami. Nie musiałem prowadzić śledztwa, wystarczyło pomagać. Wykorzystywał seksualnie dzieci i mordował.

– Jak dawno to było? – zapytała Hope.

– Ile to już, Stewart? Trzydzieści lat?

– Według akt dwadzieścia osiem, panie inspektorze.

– Naprawdę? Aż tyle? Byłem wtedy w Glasgow chyba dopiero od trzech lat. Przeniosłem się tam po śmierci żony. Jeszcze zupełny żółtodziób. Od chwili, gdy ustalono, że to on stoi za serią zabójstw dzieci i dorosłych, McAvoy wymykał się policji przez ponad pół roku. Przy czym ci dorośli zwykle nie mieli jeszcze dwudziestu jeden lat.

– Chłopcy czy dziewczęta, panie inspektorze? – zapytała Hope.

– I jedni, i drudzy. Skończony sukinsyn. Diabeł w ludzkiej skórze. Przez takich jak on człowiek zaczyna myśleć, że na tym świecie nie ma miejsca na współczucie. Najlepiej byłoby go uśpić, tak mówili. Ale po zatrzymaniu stanął przed sądem, został skazany i z tego, co wiedziałem, nadal siedział w więzieniu.

– Właściwie to wyszedł pół roku temu, panie inspektorze. Załatwiono to po cichu, dostał nowe nazwisko.

Macleod zerknął na tablet leżący przed Stewart i zmarszczył brwi. Te maszyny odbierały wspomnieniom cały dramatyzm.

– Cóż, teraz zajmie się nim Bóg. Oby okazał mu miłosierdzie.

– Zdaje się, że nadawca naszych paczek ma w tej sprawie inne zdanie – odezwała się Jona. Odkąd Stewart ubiegła ją z nowiną, Jona siedziała cicho.

– Wybacz, Jona, chyba nie daliśmy ci dojść do słowa. Powiedz, proszę, co udało ci się ustalić.

– Odciski palców potwierdzają, że to rzeczywiście ciało Kyle’a McAvoya. A po rozmowach z kolegami z całego kraju sądzę, że możemy z dużą pewnością stwierdzić, iż został powieszony, wypatroszony, a potem poćwiartowany.

– Co, jak za dawnych czasów? – zapytała z niedowierzaniem Hope.

– Właśnie tak. Brakuje części jelit. O ile wiem, ofiarę wieszano, ale bez zrzucania jej z wysokości, jak zwykle to sobie wyobrażamy. Kiedy człowiek spada i zawisa na stryczku, może dojść do złamania karku. Wielu umierało w ten sposób na miejscu. Zamiast tego powoli opuszczano człowieka z pętlą na szyi, żeby stopniowo się dusił, a gdy był już bliski śmierci, zdejmowano go i kładziono na płycie albo drewnianej ramie. Wtedy rozrywano go, ciągnąc za ręce i nogi. Cała sztuka polegała na utrzymaniu go przy życiu, żeby widział, jak go rozcinają, wyciągają mu jelita i tak dalej.

– Jasna cholera – powiedziała Stewart. – Obrzydliwe. I sądzisz, że Kyle McAvoy tak właśnie cierpiał?

– Wstępne badania na to wskazują, ale pewność zyskamy dopiero wtedy, gdy będę go miała w kostnicy w komplecie. Jak się domyślacie, czeka go jeszcze niejedna podróż.

Macleod w zamyśleniu wpatrywał się w podłogę.

– Nad czym się pan zastanawia, panie inspektorze? – zapytał Ross.

– Jona, ile trzeba siły, żeby zrobić coś takiego?

– Gdyby ofiara nie była osłabiona środkami odurzającymi czy czymś w tym rodzaju albo poważnym urazem – a jak pan rozumie, na tym etapie nie mogę tego ani wykluczyć, ani potwierdzić – byłoby to trudne. McAvoy ma chyba około metra osiemdziesięciu wzrostu i wygląda na dość silnego. Choć tu też trudno ocenić, kiedy jest w kawałkach.

– Coś jeszcze ustaliłaś, Jona?

– Nie, panie inspektorze, ale wrócę do tego, co mówiłam wcześniej. Na kartce była mowa o sprawiedliwości i o tym, że trzeba ją wymierzać we właściwy sposób. A zaraz potem autor jakby o coś pana obwiniał.

– Byłem ich wybawcą, a nie tych, którzy to napisali.

– Zakładam, że chodzi o pana rolę policjanta – powiedziała Hope.

– Ale przecież wykonywał pan tylko swoje obowiązki – wtrącił Ross. – Dlaczego więc uwzięli się akurat na pana?

– Może to coś osobistego, związanego z tą sprawą – odparł Macleod. – Przynajmniej na to wygląda. Wiem, że nie ma bezpośredniego powiązania, ale w kartonie z kartką był McAvoy, więc zapewne chodzi o to, co zrobił, i o to, że zdaniem nadawcy nie dostał za swoje.

– Zgadzam się – powiedziała Jona. – Też mam takie wrażenie.

– Dobrze, więc zaczniemy tak. Stewart, Ross, zajmiecie się sprawą, przy której zatrzymałem McAvoya. Chcę listę ofiar, również domniemanych. Członków rodzin też. Bierzemy się za to na całego. Macie znać tę sprawę na wylot. McGrath, ty popracujesz z Joną. Zajmijcie się tymi kartkami i ustalcie, gdzie można się w takie zaopatrzyć. Poza tym paczki nadano pocztą, więc dowiedzcie się, gdzie i kiedy. Wysłano je jako przesyłki z możliwością śledzenia i potwierdzeniem odbioru, bo przecież nikt by nie chciał, żeby choć kawałek naszego człowieka gdzieś się zapodział. Sprawdźcie, czy nadawcę zarejestrował monitoring w urzędach pocztowych.

– Tak jest, panie inspektorze. A czym pan się zajmie? – spytała Hope.

– Jeśli to coś osobistego, a na to wygląda, spróbuję przypomnieć sobie wszystko, co się da, o tej sprawie i o tym, co wtedy robiłem. Skąd mieliby znać moje nazwisko? Naprawdę niewiele miałem z tym wspólnego, nie pracowałem wtedy nawet w pionie kryminalnym. Więc dlaczego ja? Dlaczego—

Ktoś zapukał i do gabinetu zajrzał mężczyzna o siwiejących włosach.

– Przepraszam, ale telefon do pani Nakamury. Z Kentu. Mówią, że to ważne.

– Proszę powiedzieć, że już idę. Jeśli to wszystko, panie inspektorze, pójdę odebrać.

– Tak, oczywiście – odparł Macleod, nieco roztargniony. – Aha, Jona – dodał, gdy już wychodziła. – Nie mów Mackintosh ani słowa o tej sprawie, chyba że przyjdzie do pracy. Nie chcę, żeby dotarło to do Jane. I tak ma dość zmartwień.

Jona skinęła głową. Kiedy wyszła, Stewart zwróciła się do Rossa:

– Co to za starszy facet?

– Nowy w kryminalistyce. Przyjęli go, bo brakowało kogoś z odpowiednimi umiejętnościami. Starszy niż ci, których zwykle zatrudniają, ale ma doświadczenie z pracy w bibliotece, zna się na katalogowaniu i takich rzeczach. Podobno tam na górze Jona straciła dwójkę najlepszych ludzi od porządkowania dokumentów i zaczął się robić bałagan, więc zażądała kogoś nowego.

– A nam też by się taki nie przydał? – zaśmiała się Stewart.

– Co takiego? – spytał Macleod.

– Nic, panie inspektorze.

– W takim razie zmykajcie i zostańcie ekspertami od akt McAvoya.

Gdy oboje wyszli, Hope odwróciła się od okrągłego stołu w stronę Macleoda, stojącego przy biurku. Przez chwilę mu się przyglądała, po czym zdjęła kurtkę i przewiesiła ją przez oparcie krzesła.

– Możemy zaczynać, kiedy zechcesz.

– Co zaczynać?

– Spisywać wszystko, co pamiętasz z tamtej sprawy. Wiesz równie dobrze jak ja, jak to powinno wyglądać: ty próbujesz sobie przypomnieć, co się da, a ja notuję i w razie potrzeby naprowadzam pytaniami. Chyba nie sądziłeś, że zostawię cię z tym samego?

Macleod uśmiechnął się lekko.

– Oczywiście, że nie. – Zaraz jednak spoważniał. – Kto zadaje sobie tyle trudu, żeby naprawdę kogoś powiesić, potem rozerwać, a na koniec wypatroszyć i poćwiartować? Już sama logistyka przyprawia o zawrót głowy. Wyobraź sobie choćby, ile miejsca do tego potrzeba.

Obszedł biurko i usiadł. Przez moment zdawało się, że drży mu ręka.

– Hope, jeśli to coś osobistego, a tak to wygląda, musisz mieć oko na mnie i moich najbliższych.

– Między innymi dlatego zostałam. Pomyślałam, że warto rozważyć ochronę dla Jane, a może i Mackintosh, u ciebie w domu. Mieszkasz na odludziu, ale łatwo tam dojechać.

– Dziękuję za troskę, ale w tej chwili chcę, żeby Jane miała na głowie wyłącznie powrót do zdrowia. Jest teraz bardzo krucha. Tylko tego brakuje, żeby jeszcze martwiła się o mnie albo bała, że ktoś przyjdzie do domu. Na razie mamy tylko karton i zwłoki.

– Na razie mamy mordercę, który ma z tobą jakieś porachunki. Powiedziałabym, że to aż nadto. Bardzo możliwe, że jesteś na celowniku.

– Ja to widzę inaczej, Hope. Gdyby tak było, po co zabijać przestępcę? Są źli na przestępców i może na system.

– A jednak zwrócili się do ciebie po nazwisku. W tej sprawie musisz uważać, Seorasie.

– Przyjąłem do wiadomości – uciął Macleod. – Skoro upierasz się, żeby notować, to może zaczniemy?

– Dobrze – powiedziała Hope i wyjęła długopis oraz notes. – Zaczynaj, kiedy będziesz gotowy.

Po dwóch godzinach postanowili zrobić przerwę. Hope spojrzała na notes. Nie zapełniła nawet jednej strony. Macleod najwyraźniej niewiele wiedział o tej sprawie, ale też toczyła się niedługo po śmierci jego żony, co mogło mieć znaczenie.

W czasie przerwy Hope zajrzała do podwładnych. Oboje tkwili po uszy w dokumentach i zdjęciach. Ross powiedział, że z archiwum trzeba jeszcze ściągnąć więcej materiałów, ale jego zdaniem dobrze byłoby, gdyby inspektor i Hope porozmawiali z sierżantem, który dokonał wtedy zatrzymania, i poznali sprawę z jego perspektywy. Oczywiście o ile ten jeszcze żył – mógł przecież odejść ze służby dawno temu.

Macleod wyszedł z gabinetu i spytał Hope, czy jest gotowa na dalszy ciąg. Przechodząc obok biurka Stewart, przystanął jednak na chwilę. Na skraju biurka leżała karta – taka, jakie się kolekcjonuje albo wykorzystuje w grach. Widniała na niej rysunkowa postać kobiety. Jej strój był niedorzeczny: tak skąpy i obcisły, że nie sposób było pojąć, jak utrzymuje się na ciele.

– Co to? – spytał Macleod.

– Przepraszam, panie inspektorze, powinnam była to schować.

– Co to jest?

– Karta kolekcjonerska, panie inspektorze. To Alliah, wiedźma siedmiu zasłon Castronianu, strażniczka potężnego amuletu Darfone, nocna zjawa i Pani Mroku.

Macleod wpatrywał się w kartę.

– Najwyraźniej mieszka w ciepłych stronach.

– Ależ nie, panie inspektorze, mieszka w lodowym pałacu. Kostium robi wrażenie.

– Bardzo… wyzwalający – powiedział Macleod.

Odwrócił się, żeby wrócić do gabinetu, lecz usłyszał jeszcze słowa Stewart:

– To prawda, panie inspektorze. Myślałam, żeby włożyć taki na konwent komiksowy w przyszłym miesiącu. Dawno nie przebierałam się za Alliah.

Macleod obrócił się i popatrzył na Stewart. Wbrew woli wyobraził ją sobie w tym stroju. Natychmiast znów zwrócił się w stronę gabinetu.

– Na pewno wzbudzisz spore zainteresowanie – powiedział, usiłując wyrzucić ten obraz z głowy. Za moich czasów człowiek mógł tylko pomarzyć, żeby dziewczyna włożyła coś takiego. Teraz robią to z własnej woli i dla zabawy. Był zgorszony, ale gdzieś w głębi duszy przyznał: I bardzo dobrze!

Rozdział3

Hope przez niemal cały dzień zbierała nagrania z monitoringu urzędów pocztowych w różnych częściach kraju. Zanim mogła się skontaktować z policją w poszczególnych rejonach, musiała zaczekać, aż poczta ustali, gdzie nadano każdą z przesyłek. Wskazano jej cztery różne placówki, ale wszystkie w Szkocji. Większość z nich stanowiły niewielkie lokalne urzędy, więc zwróciła się do miejscowej policji o pomoc w zdobyciu potrzebnych nagrań. Aviemore, Banff, Lochinver i Portree – punkty nadania rozsiane po rozległym obszarze.

Hope zerknęła na siedzących naprzeciwko członków zespołu i westchnęła, szykując się do oglądania kolejnych nagrań z poczty. Z etykiet na paczkach wynikało, że te z Lochinver i Portree nadano dzień wcześniej niż przesyłki z Aviemore i Banff. Przejazd między poszczególnymi placówkami zajmował co najmniej dwie godziny, a często znacznie więcej. Żeby więc wszystko dotarło jednocześnie, paczki trzeba było nadać osobno, lecz w takich porach, by wszystkie wyruszyły w dalszą drogę tego samego dnia. Zrozumiała zatem, że przesyłki z Lochinver i Portree nadano już po ostatnim odbiorze poczty z tych placówek.

Poczta w Lochinver mieściła się w sklepie, a obraz z kamery skierowanej na okienko pocztowe nie był najlepszej jakości. Hope przewinęła nagranie do godziny nadania podanej na etykiecie i zobaczyła, jak do sklepu wchodzi mężczyzna w obszernym płaszczu, po czym podchodzi do okienka. Burza czarnych włosów zdawała się niemal spowijać mu twarz, a ponieważ kamera znajdowała się wysoko, Hope nie mogła mu się dobrze przyjrzeć. Starannie poprawiła czytelność obrazu w programie graficznym, po czym wydrukowała kadr na drukarce laserowej.

Idąc po wydruk, pomyślała, jak mało mówił jej ten obraz. Obszerny płaszcz skrywał sylwetkę, bujne włosy zasłaniały twarz, a jakość nagrania nie pozwalała dostrzec rysów. Hope wróciła z wydrukiem na miejsce i zabrała się do oglądania materiału z Portree.

Tym razem obraz był wyraźniejszy, ale paczkę nadała kobieta. Blondynka, również z bujnymi włosami, które zasłaniały znaczną część twarzy. Nie odwracała się też w stronę kamery, jakby dokładnie wiedziała, skąd jest filmowana. Zanim Hope zaczęła przeglądać trzeci zestaw nagrań, zapytała członków zespołu o postępy. Okazało się, że siedzą po uszy w aktach sprawy Kyle’a McAvoya.

Na nagraniach z Inverness i Banff pojawiły się te same dwie postacie co na pozostałych pocztach, lecz i ten materiał niewiele pomagał w ustaleniu, kto nadał przesyłki. Dało się określić jedynie wzrost tych osób – około metra siedemdziesięciu ośmiu. Większe było więc prawdopodobieństwo, że chodzi o mężczyznę, ale i kobiety nie należało z góry wykluczać.

Hope zaniosła ustalenia do laboratorium kryminalistycznego, gdzie na próżno szukała Jony Nakamury. Zauważyła za to nowego pracownika wydziału. Nie zostali sobie jeszcze przedstawieni, ale jego siwiejące włosy rzucały się w oczy. Mężczyzna niemal od razu znalazł się przy niej, jakby wyczuł, że potrzebuje pomocy.

– Pani sierżant McGrath, czy mogę w czymś pomóc? – Za jego plecami Hope widziała resztę zespołu Jony, uwijającą się przy biurkach.

– Szukam pani Nakamury.

– W kostnicy, pani sierżant. Nie wiem, jak długo tam zostanie. Czy mam do niej zadzwonić?

– Wiem, gdzie to jest. Jona na pewno nie będzie miała nic przeciwko odwiedzinom.

Mężczyzna skinął głową i ustąpił jej z drogi, niemal się przy tym kłaniając. Hope poczuła się przy nim lekko nieswojo. Poszła korytarzem do kostnicy i cicho zapukała. Kiedy usłyszała zaproszenie, weszła do środka. Jona stała przy czystym metalowym stole, na którym leżała noga. Za jej plecami stał komputer, przy którym pracowała. Na podzielonym ekranie widać było trzy inne kostnice; w każdej specjalista kryminalistyki pracował przy ciele.

– Cześć – odezwała się Jona, nie podnosząc wzroku znad pracy.

– Przepraszam, że przeszkadzam. Przyniosłam nagrania z monitoringu poczt. Niewiele na nich widać, ale pomyślałam, że mogłabyś zerknąć. Może wypatrzysz coś więcej niż ja. Według mnie osoba nadająca paczki miała mniej więcej metr siedemdziesiąt osiem wzrostu, ale poza tym właściwie nic nie widzę.

– Zajmę się tym – powiedziała Jona, po czym odwróciła się i wyciszyła komputer za plecami. – Mam co do tego złe przeczucie, Hope. To wygląda na coś bardzo osobistego. Martwię się o inspektora.

– Myślisz, że się do niego dobiorą? Może chcą mu tylko dać coś do zrozumienia. Ten człowiek na twoim stole w pełni zasłużył na karę, prawda?

Jona odwróciła się, sięgnęła po kubek i zaczęła powoli pić, wciąż stojąc plecami do Hope. Hope czekała, aż Jona skończy i się odwróci. Cisza się przedłużała.

– Mylę się?

– Zasłużył na to, żeby go powieszono, wypatroszono i poćwiartowano? Dawniej tak karano za zdradę stanu – odezwała się cicho Jona. – Ku przestrodze dla wszystkich, którzy chcieliby spiskować przeciw królowi. Utrzymywanie kogoś przy życiu tylko po to, żeby cierpiał, to czyste barbarzyństwo.

– Ale przecież ten człowiek molestował dzieci.

– Może był chory. Z medycznego punktu widzenia był chory. Może nie potrafił nad tym zapanować, tak jak alkoholik.

Hope drgnęła.

– Próbujesz bronić tego, co zrobił?

– Nie! Oczywiście, że nie. Ale alkoholika nie potępiasz za to, co robi. Próbujesz mu pomóc. Nie torturujesz go po prostu, żeby więcej tego nie robił.

Hope zmarszczyła brwi.

– Alkoholik krzywdzi tylko siebie. Tutaj jest inaczej. Ten człowiek, który tam leży, skrzywdził wielu ludzi, niektórych naznaczył na zawsze. Miał szczęście, że to my dopadliśmy go pierwsi.

– Tak, miał. Nie wszyscy mają tyle szczęścia. – Jona nadal stała do niej tyłem, ale Hope usłyszała, jak pociąga nosem.

– Co się stało, Jona?

– Jeden z moich wujków był taki jak on. Mieszkał w Japonii. Ludzie dopadli go pierwsi. Nie chciał mieć takich myśli. Ta sprawa ma też drugą stronę.

– Cóż, kiedy chodzi o dzieci, Jona, obawiam się, że trochę trudno ją dostrzec.

W pokoju zapadła cisza. W końcu Jona znów włączyła dźwięk w komputerze.

– Jeśli pozwolisz – powiedziała – muszę wrócić do pracy. Dopilnuję, żeby ktoś przejrzał twoje nagrania, i dam ci znać.

Hope wyszła z kostnicy, zastanawiając się, dlaczego Jona jest tak wrażliwa na tym punkcie. Jasne, chodziło o jej wujka, ale gdyby ktoś z jej własnej rodziny robił coś takiego, rzuciłaby go wilkom na pożarcie, o ile wcześniej sama by się z nim nie rozprawiła.

Odkąd Jona wprowadziła się do Hope, wszystko układało się świetnie. Choć bywała bardzo wrażliwa, łatwo się z nią mieszkało. Niemal co rano razem biegały, razem też robiły zakupy. Hope musiała wręcz czasami przypominać sobie, że Jona widzi w niej tylko przyjaciółkę, bo gdyby było inaczej, chętnie przekonałaby się, czy między nimi mogłoby być coś więcej. Tyle że taki upór i taka drażliwość zupełnie do Jony nie pasowały. Od pewnego czasu w niektóre dni gdzieś znikała i nie mówiła Hope, dokąd, tylko że idzie medytować. A kiedy Hope zaproponowała, że do niej dołączy, Jona jakby wpadła w panikę i kategorycznie odmówiła. Teraz nie było czasu się nad tym zastanawiać, skoro mieli na głowie tę dość dziwną sprawę. Hope wróciła za biurko.

Ustaliwszy, gdzie nadano przesyłki, uznała, że musi poprosić miejscowych policjantów, by porozmawiali z pracownikami poczty. Może zdołają podać dokładniejsze rysopisy nadawców. Za wszystkie przesyłki zapłacono gotówką, więc ten trop donikąd nie prowadził. Nie było też znaczków, bo opłaty wniesiono w okienku, a na paczkach widniały wyłącznie etykiety z pocztowej drukarki. Może znajdą się nagrania z kamer przed urzędami pocztowymi, na których będzie widać tych dziwnych nadawców.

Przez kolejną godzinę Hope obdzwaniała komisariaty i zlecała potrzebne czynności, ale potem czuła się już zdecydowanie lepiej. Sprzeczka z Joną trochę wytrąciła ją z równowagi. Hope może i mówiła bez ogródek, co myśli, ale nie była przecież pozbawiona współczucia. Może powinna przeprosić.

Jak na zawołanie do pokoju weszła Jona i ruszyła prosto do drzwi Macleoda. Hope wstała i patrzyła, jak przyjaciółka zupełnie ją ignoruje.

– Jona?

Jona odwróciła się z nachmurzoną miną.

– Słuchaj, może się zagalopowałam. Przepraszam.

– Owszem, zagalopowałaś się. Teraz nie mogę rozmawiać, jestem umówiona z inspektorem. – Odwróciła się i znów ruszyła w stronę drzwi Macleoda, ale po chwili obróciła się na pięcie. – Tak, mniej więcej metr siedemdziesiąt osiem, Hope. I nie, niewiele więcej udało mi się wypatrzyć.

Musiałam ją naprawdę zranić