Mesjasz ebook i audiobook

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: Mesjasz

© Copyright by Katarzyna Wolwowicz, Warszawa 2026

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o., Warszawa 2026

Redakcja: Agnieszka Dudek

Korekta: Joanna Wysłowska

Skład i łamanie: Sylwia Rogowska-Kusz, Magraf sp.j., Bydgoszcz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski, Magraf sp.j., Bydgoszcz

Zdjęcie autorki: Weronika Kosińska

Zdjęcia okładkowe: thugbong/unsplash.com (rzeka), pexels.com/Arina Dmitrieva (góry)

Projekt okładki: Eliza Luty

Redaktor inicjująca: Blanka Wośkowiak

Wszelkie podobieństwa zdarzeń, instytucji i osób są przypadkowe i niezamierzone.

Opowieść stanowi literacką fikcję.

Wydawnictwo nie ponosi żadnej odpowiedzialności wobec osób lub podmiotów za jakiekolwiek ewentualne szkody wynikłe bezpośrednio lub pośrednio z wykorzystania, zastosowania lub interpretacji informacji zawartych w książce.

ISBN: 978-83-8132-823-4

Dyrektor produkcji: Robert Jeżewski

Druk: Drukarnia Abedik, Żerniki k. Poznania

Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.

ul. Widok 8, 00-023 Warszawa

tel. 603-798-616

Dział handlowy:

[email protected]

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Wydanie I, 2026

– fragment –

Ten e-book jest zgodny z wymogami Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA).

Prolog

W lesie było ciemno. Nie tak ciemno jak zwykle, ale groźniej, bardziej przerażająco i złowieszczo. Gęste chmury wiszące nisko na niebie całkowicie uniemożliwiały przedarcie się światła księżyca. Spojrzała przed siebie i nie potrafiła powiedzieć, w którym miejscu w lesie się znajduje, a przecież znała go jak własną kieszeń. Tak jej się przynajmniej wydawało. Wiedziała, że nie jest tu pierwszy raz i że wcześniej za każdym razem las otulał ją i dawał poczucie wytchnienia i bezpieczeństwa, ale nie obecnie. Teraz jawił się jako obcy, zimny i przerażający. Ruszyła przed siebie, mając nadzieję, że za chwilę zobaczy jakieś światło albo rozpozna coś na wąskiej, wytyczonej między drzewami drodze. Szła niemal na oślep, a mimo to przyspieszała coraz bardziej, bo niepewność co do miejsca, czasu i tego, co tutaj właściwie robiła, powodowała u niej szybsze bicie serca i przyspieszony oddech. Nie chciała tu być. Wolała opuścić tę przestrzeń jak najszybciej.

Gdzieś blisko siebie usłyszała skrzeczenie ptaków i niemal namacalnie poczuła trzepot skrzydeł wzbijających się w powietrze. Gałęzie pod jej stopami trzaskały, łamiąc się z każdym jej kolejnym krokiem. Czuła niepokój, a może nawet silny lęk, który z jednej strony kazał jej uciekać z tego miejsca, a z drugiej zatrzymać się i zastanowić przez chwilę. Nie znajdując już sił, by dłużej iść, zrobiła to drugie. „Myśl, Olga” – powiedziała do siebie w duchu. Gdzie jesteś? Jak się tu znalazłaś i, do cholery, jak masz się stąd wydostać? Rozejrzała się dookoła. Otworzyła oczy szerzej, a potem przetarła je, nadal niczego nie widząc. Lekki, chłodny wiatr zaczął owiewać jej ciało, a na ramionach pojawiła się gęsia skórka. Olga odniosła wrażenie, że z oddali dobiega ją szum strumyka lub leniwie płynącej rzeki, której wody uderzają o wystające na powierzchnię kamienie. Ruszyła znów do przodu, tym razem ostrożniej, bo grube konary drzew zaczęły mocno przeszkadzać jej w drodze. Wiatr przybrał na sile, ale był już cieplejszy. Spojrzała na drzewo po prawej stronie. Miało specyficzny, wygięty kształt i dałaby sobie głowę ściąć, że kiedyś się po nim wspinała. Pewnie przychodziła bawić się tutaj jako dziecko. Tak! Na pewno tu przychodziła. Na korze z lewej strony widniały wycięte przez nią kiedyś znaki. Bawiła się tu z Elwirą i razem wycinały scyzorykiem na drzewach kółka, krzyżyki i imiona chłopaków, którzy kiedyś podobali się Oldze. Przez moment nawet jej się wydawało, że słyszy śmiech swój i siostry. Odbijał się echem od drzew i wracał do niej ze zdwojoną mocą. To było bardzo przyjemne wspomnienie. Szła dalej, ale śmiech nie ustawał. Nadal rozbrzmiewał, choć teraz nie przypominał już radosnego i beztroskiego chichotu dwóch dziewczynek. Wciąż pozostawał dziecięcy, ale dziwniejszy, psychodeliczny, kojarzący jej się z takim z horrorów. A potem nagle przemienił się w melodię. Ktoś śpiewał w tym lesie piosenkę. Wiatr niósł jej słowa, ale nie potrafiła jeszcze odgadnąć ich znaczenia. Kojarzyła za to melodię, podobną do dziecięcej wyliczanki. Sama nieraz taką recytowała, skacząc w klasy na podwórku przed domem albo w gumę na szkolnym boisku.

– Halo! – krzyknęła, bo obecność dziecka śpiewającego w lesie, w dodatku nocą, mocno ją niepokoiła. – Jest tu kto?

Rozejrzała się znów dookoła, nie wiedząc, z której strony dochodził do niej ten głos.

– Halo! Jestem Olga i mogę ci pomóc!

Cisza. Olga stanęła i nasłuchiwała, ale nagle wszystkie odgłosy całkowicie ustały. Nie słyszała już ani szumu wody, ani gwizdu wiatru, ani melodii nuconej niewinnym dziecięcym głosikiem. Ciemne chmury na niebie rozeszły się nieco i między drzewa wślizgnęło się nikłe światło księżyca. Odetchnęła, kiedy uznała, że jest tu sama. Może wcale nie słyszała tego dziecka, może to gwizdy wiatru tak ją zmyliły. Mimo to nie czuła się tu bezpiecznie i wolałaby wrócić do domu. Spojrzała w kierunku, w którym powinna iść. Ale tam nadal panowała kompletna ciemność. Ciemność, z której po krótkiej chwili zaczęła się wyłaniać jasna plama, z każdą sekundą coraz bardziej przypominająca dziecięcą postać.

– Siekiera, motyka, krowa, kupa, ktoś pochował w rzece trupa… Siekiera, motyka, krowa, pies, ktoś ci wysłał SMS… – śpiewał ktoś cienkim głosikiem.

Teraz słyszała tę piosenkę wyraźnie i była pewna, że rozróżnia słowa, ale nie wiedziała, jak ma na to zareagować. Co się, do cholery, działo? Dlaczego znalazła się w lesie w środku nocy, a jakieś dziecko śpiewało koło niej złowieszczą wyliczankę? Ogromny lęk ogarnął jej serce, więc na przedramionach znowu wystąpiła jej gęsia skórka.

Dziewczynka szła powoli, coraz bardziej się do niej zbli­żając, a z każdym jej krokiem Olga czuła coraz większy nie­pokój. Serce zaczęło jej walić jak młotem, na czole pojawiły się kropelki potu, a po karku przeszedł lodowaty dreszcz.

– Poczekaj, zgubiłaś się? – rzuciła za małą, która w radosnych podskokach przeszła właśnie koło niej, zupełnie nie zwracając na nią uwagi.

Wyglądała jak zjawa z rozwichrzonymi, ciemnymi włosami opadającymi do pasa i przysłaniającymi umorusaną, brudną twarz. Zdawała się jej nie widzieć, jakby Olga w ogóle dla niej nie istniała. Jej biała koszulka nocna powiewała na lekkim wietrze, nagie stopy były ubłocone, a w dłoniach kręciła pukle włosów.

– Poczekaj. Nie bój się mnie. Nic ci nie zrobię.

Próbowała bardziej uspokoić siebie niż ją, bo przecież ta dziewczynka zdawała się mieć ją totalnie w poważaniu. Biegła w podskokach, śmiała się i śpiewała, a potem przystanęła nagle i spojrzała Oldze prosto w oczy.

– Siekiera… motyka… krowa… kupa… – zaczęła bardzo powoli, jakby chciała zaakcentować każde słowo. – Pochowano w rzece trupa. Siekiera, motyka, krowa, pies, ktoś ci wysłał SMS. – Sięgnęła małą rączką do kieszeni koszuli nocnej i wyciągnęła w jej kierunku smartfon.

– Co? – Olga zmrużyła oczy zaskoczona.

Dziewczynka trzymała telefon na otwartej, wyciągniętej rączce i czekała, aż Olga go od niej weźmie. A ona zawahała się, ale w końcu postanowiła podejść. Szła ostrożnie, dokładnie obserwując tę małą, ale ta patrzyła w innym kierunku i dalej nuciła swoją wyliczankę. Olga delikatnie chwyciła za telefon i spojrzała na wyświetlacz.

„Jesteś za słaba, żeby je uratować” – przeczytała drżącym głosem i poczuła, jak uginają się pod nią kolana. – Co to? Od kogo ta wiadomość?

– Jesteś za słaba… – powtórzyła dziewczynka, radosnym, dziecięcym głosem. – Za słaba, za słaba, za słaba…

Po czym w podskokach ruszyła dalej w las.

Olga próbowała złapać oddech, który uwiązł jej w gardle. Świat zaczął nagle wirować, drzewa zmieniały swoje kształty, zerwał się silny wiatr, a z oddali znów słychać było odgłosy rzeki, rwącej, niebezpiecznej, niosącej ze sobą śmierć…

Dom Olgi i Kornela

Olga?! Olga?! – Potrząsał nią coraz silniej, bo pomimo wcześniejszej próby obudzenia żona nie reagowała.

Ewidentnie śniło jej się coś złego. Nie pierwszy raz w tym tygodniu i pewnie nie ostatni. Kornel doskonale wiedział, że Olga mocno przeżywa swoją porażkę w sprawie poszukiwania kobiety, która kilka tygodni temu zadzwoniła do niej z rozpaczliwą prośbą o pomoc.

– Olga! – Uszczypnął ją w końcu i dopiero to zadziałało.

– Kornel? – zapytała, jakby dziwiła się, że świadomie sprawił jej ból. Momentalnie złapała się za ramię i potarła mocno zaczerwienioną skórę.

– Znów miałaś ten sen – powiedział z ciężkim oddechem i usiadł obok niej na łóżku. – Przepraszam, że cię uszczypnąłem, ale nie wiedziałem już, co mam zrobić, żebyś się obudziła. Szczerze mówiąc, gdyby to nie poskutkowało, chyba wylałbym na ciebie kubeł zimnej wody – zażartował.

– Chyba wolałabym wodę. – Udawała lekkie oburzenie i nadal trzymała się za bolącą rękę. – A wiesz, Murecki, że mogłabym iść teraz na obdukcję i eksmitować cię z domu za przemoc małżeńską? – Uśmiechnęła się prowokacyjnie.

– Ciekawe, kto by ci dzieci do szkoły odprowadzał, masował wieczorem i szykował gorące kąpiele – odpowiedział z lekką nonszalancją w głosie.

– O! I to jest właśnie powód, dla którego tego nie zrobię. – Starała się uśmiechać i trzymać lekki ton wypowiedzi, ale Kornel dobrze wiedział, że nie czuła się lekko.

– Ciągle martwisz się tą kobietą? – zapytał w końcu poważnie.

Usiadła na materacu i podparła plecy o zagłówek, a potem chwyciła go za rękę.

– Wiesz, jak jest. – Spojrzała mu prosto w oczy.

– Nie odpuścisz… – dokończył, doskonale rozumiejąc jej podejście. On też pewnie by nie odpuścił.

– Nie. Ale szczerze nie wiem, co możemy jeszcze z tym zrobić. Ustaliliśmy jej dane, miejsce zamieszkania i nawet fakt, że przyjechała do Szklarskiej Poręby na urlop. Przesłuchaliśmy jej nielicznych znajomych, współpracowników i pracowników hotelu, w którym się zatrzymała. Sprawdziliśmy hotelowe kamery. Namierzyliśmy, gdzie logowała się po raz ostatni, i przejrzeliśmy historię jej rozmów z billingów. I nic. Rozpłynęła się w powietrzu. Zaginęła. Nie wróciła do domu ani do pracy. Nie skontaktowała się z nikim bliskim od trzech tygodni. Ale tuż przed zaginięciem zadzwoniła bezpośrednio do mnie. Na mój numer telefonu. Skąd go miała? Skoro nie była z Jeleniej, a z drugiego końca Polski? Skoro nigdy w życiu jej nie poznałam?

– Nie wiem. – Wzruszył ramionami. – Ale na pewno da się to racjonalnie wytłumaczyć. Może znalazła twój numer na stronie komendy, może zadzwoniła do dyżurnego i poprosiła o kontakt do ciebie albo dostała od kogoś znajomego tam na miejscu.

– Okej. Ale dlaczego akurat do mnie? Dlaczego w sytuacji zagrożenia życia nie zadzwoniła na sto dwanaście? Dlaczego wybrała właśnie mnie?

– Nie wiem – odpowiedział jej zgodnie z prawdą.

– A ja wiem – stwierdziła z dużą pewnością.

– No?

– To nie ona mnie wybrała.

– Jak to nie ona? – Niczego nie rozumiał. Odkąd Olga zaczęła zbyt często myśleć o tej sprawie, przychodziły jej do głowy różne dziwne pomysły.

– Wybrał mnie jej morderca – oświadczyła, patrząc mu prosto w oczy. – Pozwolił jej do mnie zadzwonić i błagać o pomoc, a potem z zimną krwią ją zamordował.

– Olga… A nie zakładasz, że ta kobieta może żyje? Że jedynie udawała, że coś jej grozi, bo chciała zniknąć dla świata, zostać uznana za zmarłą, wyjechać i rozpłynąć się w powietrzu?

– I dlaczego miałaby wtedy dzwonić do mnie?

– Bo wiedziała, że ty nie odpuścisz. Że zajmiesz się tą sprawą, że nie olejesz. Dla kogoś, kto liczy na szybkie przejście do śledztwa i zamknięcie sprawy, możesz być gwarantem.

– No, nieźle, Kornel. Może nie rozwijaj tematu.

– Co znowu? – Nie pojmował, dlaczego wydaje się urażona.

– Chcesz powiedzieć, że jestem gwarantem tego, że ktoś nie zostanie znaleziony, a sprawa zostanie zamknięta?

Podejrzewał, że zrozumiała, co miał na myśli. Po prostu się z nim przekomarzała, choć z pewnością nie było jej łatwo przejść do porządku dziennego nad myślą, że tę sprawę trzeba będzie uznać za zamkniętą.

– Chcę powiedzieć, że ludziom czasem zależy na tym, żeby zostali uznani za zmarłych, a w sytuacji, kiedy potencjalna ofiara dzwoni do policjantki i potem ślad się po niej urywa, można zastosować artykuł trzydziesty paragraf trzeci Kodeksu cywilnego i uznać taką osobę za nieżywą już po roku zamiast po standardowych dziesięciu latach.

– Poważnie uważasz, że Monika Dąbrowa chciała zniknąć i zabawiła się moim kosztem? – Spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– A ty wolisz myśleć, że porwał ją jakiś psychopata, pozwolił jej do ciebie zadzwonić, a potem zamordował. A gdzie w tej całej teorii jest, przepraszam bardzo, ciało? Olga, minął już miesiąc. Czy gdyby jakiś zwyrol chciał się z tobą bawić w ten sposób, to nie ujawniłby zwłok? – Wiedział, że użył argumentu, z którym trudno polemizować.

Widział też, że zaczęła intensywnie się nad tym zastanawiać i lekko pokiwała głową, jakby przyznawała mu rację.

– W takim razie, gdzie są jej zwłoki? – zadał jeszcze raz to pytanie, przekonany, że to zamknie całą dyskusję.

Ku jego zdziwieniu Olga przybrała dziwną, niepokojącą minę i zaczęła nucić jakąś melodię.

– W wodzie – odpowiedziała w końcu.

– W wodzie? – Totalnie nie miał pojęcia, skąd jej się to wzięło.

– Myślę, że ciało znajduje się w rzece. Ale ponieważ nie jestem w stanie przejść wszystkich koryt rzecznych w poszukiwaniu Dąbrowy, to lepiej już wstanę i zrobię dla nas śniadanie. Może chociaż to zadanie wykonam z dobrym skutkiem.

Patrzył, jak wkłada dżinsy i niebieski lekki golf, i nie wiedział, czy powinien kontynuować polemikę, czy jak Olga odstawić ten temat na boczny tor. Wiedział za to doskonale, że ona jedynie udaje, że już o tym nie myśli. Była nieustępliwa i z całą pewnością żona nie postawiła jeszcze na tej sprawie krzyżyka. I nic, co jej powie, nie spowoduje, że tak się stanie. Postanowił więc nie przekonywać jej do tego. Odpuścił, poszedł pod prysznic, a potem wszedł do kuchni, gdzie śniadanie już na niego czekało.

– To co? Gotowa na nowy, lepszy ład? – Objął ją od tyłu i pocałował w szyję.

– Nowy, lepszy ład… – Westchnęła z rezygnacją. – Zupełnie nie rozumiem, dlaczego ktoś z nas nie mógł zostać komendantem. Już nawet ciebie wolałabym zobaczyć na tym stanowisku – rzuciła mu żartobliwą uszczypliwość, a potem obróciła się, uśmiechnęła i wtuliła w jego ramiona. – Po jaką cholerę przysłali nam kogoś nowego?

– Nawet mnie? – Kornel uniósł zawadiacko brew. – Mój Boże. W takim razie ten nowy musi jawić ci się jako prawdziwe skaranie boskie.

– No, żartuj sobie, żartuj. A ty się cieszysz, że zamiast starego, dobrego Artura Michalika Warszawka przysyła nam kogoś totalnie obcego? I co to w ogóle za pomysł, że jak się ma dziecko, to trzeba odejść ze służby? – Naburmuszyła się niczym mała dziewczynka. – My mamy dzieci i jakoś dajemy radę.

Tą miną bardzo przypomniała mu małą Zuzię. Dokładnie takie samo oburzone i obrażone spojrzenie, z którym, co ciekawe, wyglądała rozbrajająco.

– Ale przyznasz, że Artur świetnie zrobił, adoptując Filipka. Nie sądziłem, że się na to odważy.

– A ja wiedziałam, że tak będzie. Widziałam to w jego oczach, kiedy grał z młodym w piłkę. Od razu go pokochał.

– Tak. To prawda. Artur, który zawsze uchodził za nieczułego gbura, został całkowicie rozłożony na emocjonalne łopatki przez kilkuletniego chłopca. – Zaśmiał się Kornel, który poczucie całkowitego rozbrojenia poznał na własnej skórze.

– Cuda się jednak zdarzają. A teraz chodź, zadzwonimy do naszych cudów i zapytamy, jak im się wiedzie na wakacjach z dziadkami, a potem wychodzimy. Inaczej spóźnimy się na pierwsze spotkanie z nowym komendantem.

Komenda Miejska Policji w Jeleniej Górze

Hipolit Kwaśny patrzył na swój nowy gabinet z nieukrywaną dumą. Nie dlatego, że był taki okazały lub nowoczesny. Wręcz przeciwnie, dało się wyczuć, że poprzedni urzędujący tu komendant należał raczej do pokolenia ceniącego sobie wspomnienia z czasów słusznie minionych. Ale sam awans na to stanowisko, i to w jego wieku, sprawiał, że rozpierała go duma. Wcale nie uważał, że koneksje rodzinne ani szantaż, jakiego musiał dopuścić się, by je dostać, jakoś znacząco umniejszały to osiągnięcie. Wręcz przeciwnie. Każdy komendant jakoś obejmuje swoje stanowisko, a to, że jemu udało się w ten czy inny sposób, świadczy jedynie o tym, że jest godny, by ten urząd objąć. Będzie musiał zmienić tu kilka rzeczy. Być może uda mu się przeprowadzić mały remont. Oczywiście nie zrobi go tylko u siebie, ale wybierze kilku innych ludzi łasych na odnowienie swoich stanowisk pracy, tak by zyskać wśród nich sobie sojuszników i być może skłócić ich z tymi, którzy nie dostąpią tego zaszczytu. Dziel i rządź. Tak mówiło nie tylko stare powiedzenie, ale tak twierdzili także jego wuj i ojciec, którzy latami obejmowali równorzędne stanowiska w innych miastach. Skłóconym zespołem zawsze lepiej się kieruje. Policja to nie przedszkole. Tu nie chodzi o to, by wszystkich lubić, ale by skutecznie i z uporem dążyć do realizacji celów. Poza tym będą musieli przyłożyć się bardziej do statystyk. W tym regionie kraju statystyki leżały na kolanach i sprawiały, że z góry nie płynęły do nich żadne większe pieniądze. To będzie jego pierwszy cel na ten rok. Wyciągnął dzwoniący mu w kieszeni telefon i, widząc na wyświetlaczu numer ojca, instynktownie ściągnął z głowy czapkę.

– Witaj, ojcze – przywitał go dumnym, niskim głosem. Takim, jaki zawsze chciał mieć, choć bardzo późno nauczył się go odpowiednio modulować. Zdecydowanie zbyt późno w swoim życiu.

– Synu… – wybrzmiał niski, energiczny głos mężczyzny koło sześćdziesiątki. – W końcu mogę ci to powiedzieć. – Ojciec zrobił wymowną przerwę, jakby chciał zaczerpnąć tchu na te ważne słowa. – Dziś jestem z ciebie dumny.

W oczach Hipolita pojawiły się łzy. Tak wiele lat czekał, żeby usłyszeć te słowa. Tak wiele musiał znieść, żeby w końcu zostały wypowiedziane. Tyle upokorzeń, wyzwań, obelg i zawodów. Tak wiele kar psychicznych i cielesnych. I w końcu padły. Początkowo nie wiedział, co odpowiedzieć. Chciał przekazać tak dużo, chciał oddać w jednym zdaniu wszystkie swoje emocje. Ale nie potrafił.

– Dziękuję – wymamrotał tylko, bo nie mógł powiedzieć nic więcej.

– Mam nadzieję, że mnie nie zawiedziesz – odparł ojciec i rozłączył połączenie.

Nigdy nie mieli ciepłych relacji. Ojciec nie był wylewny, nie potrafił okazywać zadowolenia, cieszyć się jego sukcesami i radościami, być wspierającym. Ojciec był jedynie od karcenia. Karania za to, co się nie udało, trzymania rodziny twardą, ciężką ręką. Czasami zbyt ciężką, by nie obyło się bez siniaków na ciele. Hipolit miał swego czasu wiele siniaków. Raz nawet wylądował w szpitalu ze wstrząśnieniem mózgu, wybitym zębem i rozciętym łukiem brwiowym, ale dzielnie wyrecytował lekarzowi, że upadł na rowerze. Wiedział, że gdyby powiedział prawdę, spotkałaby go jeszcze większa kara. Większa niż ciężka ręka ojca. Jego odrzucenie. A tego już raz doświadczył. Przez rok ojciec nie odzywał się do niego, nie przyznawał do istnienia syna i odciął go zupełnie od pieniędzy. Ale o tym Hipolit nie chciał teraz wspominać. Bo teraz ojciec był z niego dumny. I tego doznania nigdy w życiu nie zapomni – wzniosłego, dostojnego, niemal mistycznego. Wiedział o tym doskonale. Zamknął oczy, rozkoszując się tą świadomością.

– Przepraszam. Zebrała się grupa dochodzeniowa komisarz Balickiej. Czy poprosić? – zapytała przez drzwi stara, brzydka sekretarka, której imienia nie zapamiętał, bo należało do tych pospolitych, typu Kaśka czy Aśka. A może jakaś Kryśka. Zresztą kto by chciał pamiętać imię takiego starego próchna.

Wkurzyła go, bo nie zapukała dostatecznie głośno, by ją usłyszał, i nie poczekała na to, aż łaskawie ją wpuści. Przecież nie może być tak, żeby do jego gabinetu wchodził bez pozwolenia byle kto. Ale nie była to pora na robienie sobie z niej wroga i chociaż Hipolit wolałby, żeby na jej miejscu zatrudniona została jakaś młoda i zgrabna dziewczyna, to doskonale się orientował, że dobre relacje z sekretarką, która zna tu każdego i wie wszystko o wszystkich, bo pracuje w tym miejscu dłużej, niż dinozaury chodziły po ziemi, są w tym momencie dla niego kluczowe.

– Proszę jeszcze dać mi dwie minutki – powiedział, uśmiechając się do niej łagodnie. – Muszę wykonać ważny telefon i za chwilę będę już wolny.

– Oczywiście. – Skłoniła się lekko i zamknęła za sobą drzwi.

Hipolit Kwaśny usiadł przy biurku i wyciągnął z szuflady duży, niebieski segregator z aktami każdego z ludzi, którzy za chwilę mieli się znaleźć w jego gabinecie. Liczył się z tym, że nie będzie to łatwe zadanie. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że ta grupa śledczych jest ze sobą bardziej zżyta niż poprzednie, z którymi rozmawiał. Ale przecież nie ma na świecie rzeczy, których nie można osiągnąć przy odrobinie wysiłku, sprytu i inteligencji. Celowo spotykał się osobno z każdą grupą, żeby lepiej poznać współpracowników, wybadać, jakie interakcje między nimi panują i jak swobodnie się ze sobą czują. Jeszcze nie wiedział, jaką on przyjmie postawę. To wszystko wyjdzie podczas spotkania.

Dom Katarzyny Sarneckiej

Czujesz? – Położyła na swoim brzuchu rękę Roberta i spojrzała na niego wyczekująco.

– Ale kopie! – Niemal krzyknął, a potem podekscytowany przyłożył ucho do jej coraz większego brzucha. – Halo, robaczku, jesteś tam? Tu tatuś. Oboje z mamusią bardzo cię kochamy i czekamy, aż do nas dołączysz, ale nie spiesz się jeszcze. Jeszcze czas. – Pocałował jej brzuszek i wtulił się w jej ramiona.

– Nie mogę się go doczekać – powiedziała, mocno przytulając Roberta. – Na początku bardzo się bałam, ale teraz nie mogę się go doczekać.

– To zupełnie tak jak ja – przyznał. – To znaczy, ja się nie bałem. Od razu wiedziałem, że ty i ten mały urwis to najlepsze, co mogło mnie w życiu spotkać.

– Mówisz tak, bo jeszcze nie musisz wstawać w nocy i zmieniać pieluch. – Kasia się zaśmiała.

– Nie strasz, nie strasz. – Machnął ręką. – Czytałem o dzieciach, które przesypiają całe noce i wcale nie budzą się ani na jedzenie, ani na zmianę pieluchy, a poza tym ja bardzo chcę mu te pieluchy zmieniać – powiedział to z taką pewnością, że aż się zdziwiła.

– Poważnie? Nie możesz się już doczekać nieprzespanych nocy, zawalonych terminów i zasypiania na sali sądowej? – Znów się zaśmiała.

– Dokładnie tak. – Szedł w zaparte. – No, sama pomyśl, co lepszego mogłoby mnie w życiu spotkać, jak nie wy? Nic, Kaśka. Nic. Byłbym tylko coraz bardziej zgorzkniałym albo ekscentrycznym facetem w garniturze, który, kupując drogie zegarki, stara się jakoś przetrwać nudne życie i w eleganckim anturażu obcowałbym tylko ze śmiercią, zwyrodnialcami i zniszczeniem.

– No, jeżeli tak na to spojrzeć…

– Dokładnie tak trzeba na to patrzeć i powiem ci więcej. To już najwyższy czas, by przygotować pokój dla małego. I nie chcę słyszeć żadnych wymówek. Dziś po południu idziemy na zakupy, czy ci się to podoba, czy nie.

– Robert, ale… – Zawahała się.

Do tej pory nie chciała jeszcze szykować mu pokoiku, kupować ubrań i zabawek. Nie należała do tych przesądnych kobiet, które bały się, że to zapeszy i może sprowadzić na dziecko nieszczęście, ale potrzebowała chwili, by oswoić się ze swoimi lękami, by uporządkować myśli, które zaczęły nachodzić ją jak lawina, wywołując w niej coraz większy niepokój i przerażenie. Znalazła terapeutkę, która pomogła jej oswoić lęki i przekierować ładunek emocjonalny na pozytywne aspekty bycia w ciąży. Nie bała się już, że straszna historia z jej dawnego życia może się powtórzyć. Właściwie czuła się tak, jakby była kimś innym, jakby nigdy nie przeżyła tej tragedii, jakby to wszystko, co pamiętała teraz jak przez mgłę, wydarzyło się jedynie w filmie, który kiedyś obejrzała. Czasem miewała z tego powodu wyrzuty sumienia, bo czy matka powinna kiedykolwiek zapominać o swoim zmarłym dziecku? Ale przecież jako psycholog bardzo dobrze wiedziała, że umysł chwyta się różnych sposobów na to, by nie cierpieć. Poza tym nie mogła całego życia spędzić w poczuciu winy i strachu. Nie mogła zrobić tego swojemu nienarodzonemu jeszcze synkowi.

– Okej – powiedziała. Uśmiechnęła się radośnie do Roberta i pogładziła go dłonią po włosach. Były miękkie i szorstkie zarazem i ta dwoistość doskonale oddawała charakter ich właściciela. – Masz rację. Już czas.

– I to mi się podoba. – Pocałował ją w usta i wstał energicznie z łóżka. – W sumie to całe szczęście, że wcześniej nic nie kupiliśmy. Jak to możliwe, że lekarz tak długo mylił się co do płci? – Pokręcił głową z niesmakiem.

– Czasem tak bywa. – Kaśka się zaśmiała. – Nasz mały sportowiec widocznie nie należy do ekshibicjonistów i chował rodowe klejnoty tak długo, jak się dało.

– Znaczy się, porządny facet z niego będzie – stwierdził głosem emanującym pewnością.

– Oczywiście, że tak. Po tatusiu. – Podciągnęła się i oparła głowę o dwie poduszki podsunięte pod wezgłowie łóżka. Westchnęła przy tym, jakby przeszła całe Karkonosze.

– Coś nie tak? – Robert zmarszczył brwi i spojrzał na nią uważnie.

– Nie. Po prostu jest mi już coraz trudniej – uspokoiła go. – Mały rośnie jak na drożdżach, ja też rosnę jak na drożdżach, no i znalezienie pozycji, w której mogłabym wytrzymać dłużej, zaczyna graniczyć z cudem.

– Jeszcze tylko dziesięć tygodni. Damy radę.

Katarzyna znów się zaśmiała. To ciekawe, że zaangażowani mężczyźni zawsze mówili w liczbie mnogiej, jakby oni też musieli znosić fizyczne bolączki ciąży. Ale doceniała to, że Robert trwał przy niej, zawsze w gotowości, by pomóc. Podkładał jej poduszki, przynosił do łóżka gorącą herbatę z miodem i cytryną, masował stopy. Jego poświęcenie było tak wielkie, że wieczorami nie protestował i oglądał z nią wszystkie romantyczne komedie, które włączała im na laptopie. Nigdy wcześniej nie przepadała za tym gatunkiem, ale ciążowe hormony zrobiły swoje i czasem sama już siebie nie poznawała. A jemu to nie przeszkadzało. Trwał dzielnie i Kaśka nie mogła tego nie docenić.

– Kocham cię, wiesz? – Spojrzała na niego z czułością, kiedy zaczął wkładać koszulę i wiązać krawat.

– A ja ciebie – odpowiedział bez wahania.

Kiedy był już ubrany, podszedł do niej się pożegnać.

– Dacie sobie radę? Czy może mam zrobić ci śniadanie przed wyjściem? – zapytał, spoglądając kątem oka na zegarek.

– Spokojnie, tatuśku. Damy radę. Nie jest z nami jeszcze tak źle.

– Tylko się nie przemęczaj. Pamiętaj, co powiedział lekarz. Żadnych gwałtownych ruchów, dźwigania, dużego wysiłku fizycznego.

– Tak, wiem, wiem. Ale do kuchni chyba mogę iść? – zażartowała.

– I na krótki spacer po okolicy też, ale nie do centrum na kebaba jak ostatnio. – Pogroził jej palcem.

– Okej, okej. Na kebab pojedziemy po popołudniowych zakupach.

Zobaczyła, jak karci ją spojrzeniem i znów głośno się roześmiała.

– Przywiozę coś zdrowego na obiad. Będę koło czternastej, bo nie mam dzisiaj zbyt wiele pracy. – Pocałował ją w usta i wyszedł z pokoju.

Uśmiechnęła się sama do siebie i pogłaskała po brzuchu. Przeżywała właśnie najszczęśliwszy moment swojego życia i w końcu mogła poczuć ulgę.

Koniec darmowego fragmentu książki.

zapraszamy do zakupu pełnej wersji.