Zanim stopnieje śnieg ebook i audiobook

Zanim stopnieje śnieg

Blanka Król

Nie wszystko, co najważniejsze, wydarza się głośno. Czasem przychodzi cicho. Zatrzymuje samochód na leśnej drodze. Każe zostać. I poczekać.

Ta historia wydarzyła się zimą. W czasie, który miał być tylko przerwą. Kilka dni. Kilka nocy. Chwila ciszy, zanim świat znowu zacznie wymagać odpowiedzi.

Nie jest opowieścią o cudach. Jest o ludziach. O dziecku, które widzi więcej, niż dorośliby chcieli. O kobiecie, która uczy się nie wracać tam, gdzie już przestała oddychać. O mężczyźnie, który idzie w śnieg, bo wie, że czasem odwaga nie polega na słowach.

To historia o miejscu, w którym nic nie musiało się wydarzyć. A jednak wydarzyło się wszystko.

ROZDZIAŁ 1: ZIMOWY ZAKRĘT

Światła samochodu rozmywały się w śnieżnej zadymce. Kinga ścisnęła kierownicę mocniej, aż palce zaczęły ją boleć. Auto sunęło powoli po krętej drodze prowadzącej przez beskidzkie lasy — jakby każdy kolejny zakręt próbował zawrócić ją do Warszawy. Ale nie tym razem. Nie w te święta.

— No dalej… jeszcze kawałek — szepnęła, bardziej do siebie niż do samochodu, jakby słowa mogły przekonać stary silnik, by jeszcze raz się postarał. Auto z wyraźnym oporem wciągało się pod górę. Gdyby nie mapka pobrana ze strony pensjonatu — tam, gdzie przez telefon zapewniano ją, że mają prawie wszystkie pokoje wolne — już dawno by się zgubiła. GPS poddał się przy pierwszym tunelu.

Radio trzeszczało, uparcie próbując złapać jakąkolwiek stację. W końcu z szumu wyłoniły się znajome słowa: „…Cicha noc, święta noc…”.

Kinga prychnęła i jednym ruchem wyłączyła radio.

— Cicho to może być najwyżej tutaj.

To miały być inne święta. Bez choinki w rogu znanego mieszkania. Bez rodziców pytających, czy „na pewno dobrze zrobiła”. Bez pustych spojrzeń sąsiadów mijanych na klatce schodowej. Bez Pawła — byłego męża, który zabrał ze sobą nie tylko świąteczne bombki, ale też osiem lat jej życia.

Auto nagle zadrżało. Tylne koła zaczęły buksować.

— Nie… nie teraz — jęknęła, muskając pedał gazu ostrożnie, jakby próbowała udobruchać maszynę.

Bez skutku.

Koła straciły przyczepność, a samochód osunął się lekko w bok, zatrzymując się na poboczu, tuż przy wysokim, zasypanym śniegiem świerku. Silnik zamruczał krótko i zamilkł. Zgasły światła.

— Genialnie. Po prostu genialnie — westchnęła i opadła czołem na kierownicę. — Gratuluję, dziewczyno. Pierwsze samotne święta. W aucie. W lesie. Zamarzając.

Sięgnęła po telefon. Brak zasięgu. Oczywiście.

Wciągnęła głęboko powietrze i spojrzała przez boczną szybę. Śnieg sypał jak oszalały, wirując w świetle resztek dnia, a ciemność gęstniała z każdą minutą. Już miała znów sięgnąć po telefon — bezsensownie, odruchowo — kiedy zza zakrętu dobiegł ją cichy dźwięk silnika.

Po chwili przez zamieć przebiły się światła reflektorów. Terenowy samochód zwolnił i zatrzymał się kilka metrów dalej. Reflektory oświetliły zasypane drzewo i oszronione szyby jej auta. Kierowca nie wyłączył świateł. Wysiadł i ruszył w jej stronę, brodząc w śniegu.

Zanim zdążyła się zastanowić, drzwi jej samochodu otworzyły się gwałtownie. Do środka wpadło lodowate powietrze i mężczyzna w ciemnym, ocieplanym płaszczu, z czapką naciągniętą na uszy i brodą oszronioną od mrozu.

— Wszystko w porządku? — zapytał niskim, spokojnym głosem. — Widzę, że auto ugrzęzło.

Kinga cofnęła się odruchowo, zaskoczona, ale nie przestraszona. Jego głos brzmiał… dziwnie znajomo. Albo po prostu kojąco w tej absurdalnej sytuacji.

— Chyba tak — odpowiedziała po chwili. — Tylko… nie chce ruszyć.

— Nic dziwnego. Tu nawet terenówki mają problem. — Uśmiechnął się lekko i wyciągnął dłoń. — Michał. Jestem stąd. Ze Słonecznej Doliny. Mieszkamy jakieś kilkaset metrów dalej.

— Kinga — powiedziała cicho, patrząc w jego ciemne oczy.

Wysiadła z auta. Chłód uderzył ją w twarz jak mokra rękawica. Śnieg sięgał już do kostek.

Razem spróbowali przepchnąć samochód, ale było jasne, że nie ruszy się ani o centymetr.

— Nie ma sensu dalej próbować — stwierdził, oceniając sytuację jednym spojrzeniem. — Droga jest prawie nieprzejezdna. Sam ledwo tu dojechałem. Zostawimy auto, rano spróbujemy je wyciągnąć. A teraz… zapraszam panią do nas na noc.

— Do… was? — zmrużyła oczy, unosząc brwi.

— Pensjonat. Prowadzi go mój teść. Jest ciepło, jest miejsce, kolacja już prawie gotowa. Naprawdę nie warto marznąć tutaj. — Skinął głową w stronę swojego auta. — Podrzucę panią.

— Odważnie — mruknęła. — Obca kobieta, a pan tak po prostu zabiera ją ze sobą?

Uśmiechnął się, bez cienia ironii.

— W górach nie zostawia się ludzi w śniegu. A poza tym dziś jest Wigilia. Moja córka byłaby zawiedziona, gdyby usłyszała, że była pani tak blisko, a nie zdążyła się z panią poznać przed kolacją.

— Córka?

— Hania. Siedem lat. Wciąż wierzy, że święta to magia.

Kinga zaśmiała się cicho, mimo zimna i napięcia.

— No dobrze. Nie chcę zawieść małej.

Kilka minut później siedziała już w ogrzewanym wnętrzu jego terenowego auta. Dłonie powoli odmarzały przy nawiewie, a koc, który Michał zarzucił jej na kolana, pachniał domem. Silnik mruczał cicho, a reflektory rozcinały śnieżną noc.

– Mam nadzieję, że nie boi się pani starych domów z duszą — powiedział Michał, skręcając w boczną, zasypaną drogę.

– Po takim wieczorze nic mnie już nie zdziwi — mruknęła Kinga. I choć brzmiało to lekko, w środku czuła coś więcej niż tylko zmęczenie.

Po kilku minutach zza śnieżnych zasp wyłonił się stary, drewniany budynek z szyldem „Pod Złotym Świerkiem”. Kinga miała wrażenie, że czas zwolnił, a może nawet zatrzymał się na chwilę. Z komina unosił się dym, z okien biło ciepłe, migotliwe światło, a śnieg pod latarnią błyszczał jak rozsypane kryształy.

— Jesteśmy — powiedział Michał, wysiadając i otwierając jej drzwi.

Zapach drewna, cynamonu i czegoś nieuchwytnego — domowości — uderzył ją prosto w serce. W przedsionku stała starsza kobieta w wełnianym szalu, a obok niej dziewczynka z burzą rudych loków i wielkimi, uważnymi oczami.

— Dzień dobry — powiedziała dziewczynka z przejęciem. — Czy pani jest śnieżną księżniczką?

Kinga roześmiała się i uklękła przed nią.

— Tylko jeśli ty jesteś moją przewodniczką.

Dziewczynka kiwnęła głową z powagą.

— Zgoda. Chodźmy. Dziadek będzie burczał, ale to nic. On zawsze burczy.

— Cudownie — mruknęła Kinga, zerkając na Michała. — Czego powinnam się spodziewać?

Uśmiechnął się półgębkiem.

— Wincenty Brzoza. Mistrz marudzenia. Ale świetny kucharz. I proszę nie mówić, że nie lubi pani barszczu z uszkami. To jego test.

Weszli do środka. W salonie, przy kominku, siedział starszy mężczyzna z gazetą. Nawet nie podniósł wzroku.

— Gość na ostatnią chwilę? Znowu? — mruknął, rzucając spojrzenie w stronę Zofii.

— Nie zaczynaj, Wincenty — odpowiedziała spokojnie, choć stanowczo. — Zupy wystarczy dla wszystkich.

— A cierpliwości? — parsknął, odwracając się na pięcie.

Serce Kingi zabiło szybciej, ale zanim zdążyła zareagować, Michał pochylił się ku niej i szepnął:

— Ignoruj go. On tak ma. Musi pomarudzić, żeby mu ulżyło. Potem i tak zrobi najlepszy barszcz na świecie.

— Barszcz brzmi… bezpiecznie — uśmiechnęła się niepewnie.

— Pomóc ci się rozpakować? — zapytał, biorąc jej torbę.

— Dziękuję.

Schody skrzypiały pod stopami, a fotografie w drewnianych ramach przenosiły ją w inny świat — taki, w którym czas płynął wolniej.

— Twój pokój — otworzył drzwi. — Widok na las. I na świerka, którego Hania nazywa Złotym.

— Dlaczego?

— Bo co roku o tej porze świeci się w nim coś, co wygląda jak gwiazda. Nikt nie wie co. Taka nasza lokalna magia.

Kinga podeszła do okna. Rzeczywiście — wśród śniegu i ciemnych gałęzi, na czubku drzewa, migotał punkt światła.

— Może to znak.

Michał spojrzał na nią dłużej, niż wypadało. Ale zanim zdążył odpowiedzieć, z dołu dobiegł ich głos Hani:

— Tato! Kiedy kolacja?!

— Idziemy! — zawołał, po czym znów spojrzał na Kingę. — Zostawię ci chwilę. Ale nie za długo. Barszcz Wincentego nie wybacza spóźnień.

Gdy wyszedł, Kinga usiadła na łóżku. Ręcznie tkany dywan, koc z reniferami, mała lampka nocna. To nie był hotel. To był dom. Prawdziwy.

I może właśnie dlatego coś w niej zaczęło się powoli odmrażać.

Zeszła po schodach ostrożnie, z dłonią na poręczy, jakby każde skrzypnięcie chciało jej coś powiedzieć. Czuła się nieproszona — choć nikt jej tego nie dawał odczuć, poza Wincentym. A jednak coś ją tu trzymało. Może zapach barszczu unoszący się z kuchni, a może cicha świąteczna piosenka płynąca z radia w tle.

W jadalni panował harmider. Stół był prawie nakryty — biała serweta, drewniane talerze, pierniczki porozrzucane między świecami. Na środku leżał opłatek, a obok mały bukiet jodły z czerwonymi jabłkami.

— Usiądź obok mnie! — zawołała Hania, machając ręką.

Kinga usiadła, lekko onieśmielona. Michał pojawił się chwilę później z półmiskiem pieczonych ziemniaków.

— Nasza specjalność — oznajmił. — Wincenty twierdzi, że jedyne, co robię dobrze, to obieranie.

Starszy mężczyzna nawet nie podniósł głowy.

— Bo obierki nie wymagają finezji.

Zofia skwitowała to spokojnie:

— Dziś wieczór jesteśmy razem. Choćby niebo miało się zawalić.

Kolacja zaczęła się od dzielenia opłatkiem. Prosty gest, a jednak Kinga poczuła, jak coś w niej pęka. Michał podał jej opłatek z ciepłym uśmiechem. Ich palce musnęły się na krótką chwilę.

— Wesołych świąt — powiedział cicho.

— Tobie też… i Hani.

— Czego pani sobie życzy? — zapytała dziewczynka nagle, zupełnie poważnie.

— Pokoju — odpowiedziała Kinga po chwili. — I odwagi.

Hania kiwnęła głową.

— Tata mówi, że odwaga to wtedy, kiedy boisz się bardzo, ale robisz coś mimo to.

Kinga spojrzała na Michała. Nie odwrócił wzroku.

— Twój tata ma rację.

Barszcz był gorący, pachniał czosnkiem i majerankiem. Smakował jak dzieciństwo — to prawdziwe, bezpieczne. Wincenty obserwował ją uważnie, gdy podniosła łyżkę. Kiedy westchnęła z zachwytem, skrzywił się… tylko odrobinę.

— Dobre? — zapytał niechętnie.

— Najlepszy barszcz w moim życiu.

— Nie przesadzaj — burknął. Ale kąciki jego ust drgnęły.

Po kolacji Zofia przyniosła malinową nalewkę, a Hania swój zeszyt z rysunkami. Michał nastawił herbatę w starym imbryku, który syczał jak z bajki.

— Chcesz do salonu? — zapytał Kingę. — Mamy fotel, który rozmawia, jeśli się go dobrze posłucha.

— Czemu nie? — uśmiechnęła się.

Salon był ciepły, oświetlony jedynie światłem choinki i kominka. Michał rozłożył koc na jej kolanach z naturalnością kogoś, kto robił to setki razy.

— Nie za ciepło? — zapytał.

— Idealnie.

Przez chwilę siedzieli w ciszy, wpatrując się w ogień. Płomienie trzaskały cicho, jakby opowiadały własną historię.

— Nie pytałem… — odezwał się po chwili. — Co sprowadza cię tutaj w Wigilię?

Kinga zawahała się. Ale w jego głosie nie było ciekawości ani presji. Tylko uważność.