W cieniu kłamstw. Baleary #6 ebook

Co­py­ri­ght © 2026 by Gre­ta Eden

Co­py­ri­ght © 2026 by Pro­jekt B

Wy­da­nie pierw­sze, 2026

Re­dak­tor pro­wa­dząca: Anna Ma­łec­ka

Re­dak­cja: Ewe­li­na Ga­łdec­ka

Pierw­sza ko­rek­ta: Re­na­ta No­wak

Dru­ga ko­rek­ta: Kin­ga Rut­kow­ska

Skład, ła­ma­nie i przy­go­to­wa­nie ebo­oka: Mi­chał Bog­da­ński

Pro­jekt okład­ki: Ewa Po­pław­ska

Źró­dła ob­ra­zów: an­ge­l_nt, gu­drun, api­mo­ok (Ado­be­Stock)

ISBN: 978-83-974408-7-6

© Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Ksi­ążka ani jej frag­men­ty nie mogą być prze­dru­ko­wy­wa­ne ani w ża­den inny spo­sób re­pro­du­ko­wa­ne lub od­czy­ty­wa­ne w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu bez pi­sem­nej zgo­dy au­to­ra lub wy­daw­cy.

No­sisz na twa­rzy ma­ski tak dłu­go, że za­po­mnia­łaś, kim je­steś.

Rozdział 1

Margo

Miesz­ka­nie, któ­re wy­naj­mo­wa­łam, nie po­wa­la­ło wiel­ko­ścią, ale nie po­trze­bo­wa­łam hek­ta­rów i nie pla­no­wa­łam w naj­bli­ższym cza­sie ba­wić się z ni­kim w cho­wa­ne­go. Za nie­mal ostat­nie pie­ni­ądze ku­pi­łam ma­łe­go For­da Fie­stę. Wpraw­dzie kli­ma­ty­za­cja wy­sia­dła po dwóch ty­go­dniach, ale co tam. Wa­żne, że po­zwa­lał mi się prze­miesz­czać z punk­tu A do punk­tu B.

Trze­ba było oszczędzać, Mar­go! Stać by cię było na lep­sze auto.

Za­par­ko­wa­łam przed re­stau­ra­cją. Po­po­łu­dnio­wa zmia­na, na któ­rą ści­ągni­ęto mnie awa­ryj­nie, nie była wpraw­dzie szczy­tem za­wo­do­wych ma­rzeń, ale eks­tra go­tów­ka za­wsze się przy­da. Mia­łam za­stąpić Ta­lię, bo rze­ko­mo za­cho­ro­wa­ła. Cier­pia­ła na chro­nicz­ną przy­pa­dło­ść zna­ną po­tocz­nie jako „swędze­nie cip­ki”. Jej na­głe na­pa­dy zda­rza­ły się za ka­żdym ra­zem, kie­dy jej fa­cet wra­cał do mia­sta po kil­ku dniach nie­obec­no­ści. Nie po­ma­ga­ło żad­ne inne le­kar­stwo poza dłu­gim ru­cha­niem! Bie­dacz­ka.

Na szczęście Oana nie mia­ła tego sa­me­go pro­ble­mu. Ona tyl­ko wo­dzi­ła ocza­mi za Fa­bia­nem, jed­nym z fa­ce­tów, z któ­rym się „przy­ja­źni­ła”. Uwa­ża­łam ko­le­sia za typ ner­da, do­pó­ki nie zo­ba­czy­łam, jak zmie­niał ko­szul­kę na re­stau­ra­cyj­nym par­kin­gu. Kto by po­my­ślał, że to jed­nak kupa mi­ęśni? A na­kry­łam go, bo Oana sta­ła w drzwiach i ła­pa­ła ko­ma­ry w otwar­tą bu­zię, kon­tem­plu­jąc wi­dok. Klep­nęłam ją w ty­łek, a ta pod­sko­czy­ła z jękiem i za­czer­wie­ni­ła się uro­czo. Nad jej ra­mie­niem po­sła­łam Fa­bia­no­wi sze­ro­ki uśmiech i unio­słam kciu­ki w ge­ście uzna­nia.

Szyb­ko się zo­rien­to­wa­łam, że na­le­ży do ja­kie­jś or­ga­ni­za­cji, bo któ­re­go dwu­dzie­sto­kil­ku­lat­ka by­ło­by stać na taką wy­pa­sio­ną furę? Wy­go­oglo­wa­łam parę jego ta­tu­aży – w ko­ńcu trze­ba so­bie ja­koś ra­dzić. Za­jęło mi to kil­ka dni śledz­twa w tem­pie prze­ci­ęt­ne­go użyt­kow­ni­ka In­ter­ne­tu, ale w ko­ńcu to Ta­lia się zła­ma­ła i szep­tem opo­wie­dzia­ła mi, że jej fa­cet, Fabi i brat Oany są w M-A-F-I-I. Prze­li­te­ro­wa­ła mi to w wiel­kiej ta­jem­ni­cy, na co za­re­ago­wa­łam śmie­chem. Ich sze­fem był Pa­trick Alva­rez-Ta­la­ve­ra, lo­kal­ny boss – o, prze­pra­szam, biz­nes­men – do któ­re­go na­le­ża­ła cała wy­spa. Pra­wie. Chy­ba tyl­ko poza lot­ni­skiem i bu­dyn­ka­mi lo­kal­ne­go rządu, sa­mo­rządu czy in­nej wła­dzy.

Fa­cet, któ­ry obec­nie prze­stąpił próg na­sze­go przy­byt­ku, przy­pra­wił mnie nie­mal o za­wał ser­ca. I nie tyl­ko mnie. Ko­bie­ty na­gle prze­sta­ły jeść i wpa­try­wa­ły się w nie­go nie­mal z otwar­ty­mi usta­mi. A było na co po­pa­trzeć. Zdjęcia na Go­ogle nie od­da­wa­ły tego, jak wy­glądał. Cho­ciaż pra­co­wał jako eg­ze­ku­tor dla Alva­re­za-Ta­la­ve­ry, od jego sio­stry wie­dzia­łam, że sko­ńczył stu­dia z wy­ró­żnie­niem. Czy­li za ogłu­pia­jąco przy­stoj­ną bu­źką mu­siał się kryć nie­zły in­te­lekt. Jak uprzej­mie do­nio­sła mi Oana, podąża­ły za nim rze­sze fa­nek. Na­wet nie mu­siał się sta­rać, żeby do­stać ich nu­me­ry te­le­fo­nu. Ale czy mo­gło być ina­czej? Jak ja­ka­kol­wiek ko­bie­ta mia­ła­by od­mó­wić wy­so­kie­mu przy­stoj­nia­ko­wi o przej­mu­jąco zie­lo­nych oczach, pia­sko­wych wło­sach, roz­bu­do­wa­nej klat­ce pier­sio­wej i sze­ro­kich ra­mio­nach? Fa­cet po­wi­nien się za­trud­nić do re­kla­my.

Usia­dł na ba­ro­wym krze­śle na­prze­ciw­ko mnie.

– Gdzie by­łaś całe moje ży­cie, ślicz­not­ko?

Kto w dwu­dzie­stym pierw­szym wie­ku je­chał su­cha­ra­mi ze śre­dnio­wie­cza? Zgrzyt try­bi­ków za­trzy­mu­jących się w moim mó­zgu pew­nie było sły­chać na sta­łym lądzie. Ten tekst był tak za­ska­ku­jąco tani, że moje brwi po­wędro­wa­ły aż pod li­nię wło­sów. Spoj­rza­łam na nie­go znad oku­la­rów, któ­re mia­łam dzi­siaj na no­sie. Se­rio?! Do gło­wy przy­szła mi od razu ci­ęta ri­po­sta pro­sto z pio­sen­ki Tay­lor Swift Blank Spa­ce.

– O. Mój. Boże! – Przy­ło­ży­łam rękę do ser­ca te­atral­nym ge­stem. – Two­ja twarz… Czy­żbyś uzur­po­wał so­bie pra­wo do sta­nia się ko­lej­nym błędem w moim ży­ciu? Co ro­bisz w czwar­tek? Mam lukę w gra­fi­ku i chęt­nie cię tam wpi­szę. W mi­ędzy­cza­sie… Co po­dać?

Do­pie­ro te­raz przyj­rzał mi się na­praw­dę i do­strze­gł iro­nię oraz ab­so­lut­ny brak za­in­te­re­so­wa­nia w zmęczo­nym spoj­rze­niu.

– Te­raz się boję, że mnie otru­jesz.

– Trze­ba było o tym po­my­śleć, za­nim otwo­rzy­łeś usta – zga­ni­łam go żar­to­bli­wie.

– Za­ry­zy­ku­ję. – Jego oczy za­pło­nęły cie­ka­wo­ścią. – Piwo.

Cie­ka­we, jak da­le­ko si­ęga jego po­czu­cie hu­mo­ru. Po­da­łam mu z lo­dów­ki bez­al­ko­ho­lo­we.

– To już za­kra­wa na okru­cie­ństwo. – Uśmiech­nął się le­ni­wie.

Ten uśmiech!

– Przy­czy­na i kon­se­kwen­cje. – Wy­mie­ni­łam bu­tel­kę na to, o co po­pro­sił. – A na przy­szło­ść za­pa­mi­ętaj so­bie, że na­wet je­śli mam na so­bie strój fir­mo­wy, to nie zna­czy, że je­stem ła­twa albo że wol­no ci mnie trak­to­wać jak ko­lej­ną po­ten­cjal­ną kre­skę na two­jej ścia­nie chwa­ły, któ­rą, jak mnie­mam, masz nad łó­żkiem. Bo prze­cież ka­żdy fa­cet, któ­ry wy­gląda jak ty, musi ją mieć, nie? – po­le­cia­łam ste­reo­ty­pem.

Przy­mru­żył lek­ko oczy.

– Do­brze się skła­da, że lu­bię wy­zwa­nia.

Za­zwy­czaj ci­ęta, iro­nicz­na od­po­wie­dź stu­dzi­ła fa­ce­tów z jed­ne­go pro­ste­go po­wo­du: ozna­cza­ła, że nie po­le­cę na tani tekst i będzie się trze­ba na­męczyć, żeby mnie „wy­chędo­żyć”. W ta­kiej sy­tu­acji po­zo­sta­wa­ły dwie opcje pod­ry­wu: sta­wia­nie drin­ków, żeby mnie upić – co uszczu­pla­ło bu­dżet bez gwa­ran­cji suk­ce­su – albo wy­tęże­nie in­te­lek­tu i uwie­dze­nie mo­je­go mó­zgu. Po­ten­cjal­ni za­in­te­re­so­wa­ni za­zwy­czaj po pro­stu od­pusz­cza­li, zgod­nie z za­sa­dą: „Po co ście­rać się z kró­lo­wą psz­czół, jak mo­żna upo­lo­wać coś ła­twiej­sze­go?”. Klu­czo­we było jed­nak sło­wo „za­zwy­czaj”. Mar­ca ono nie do­ty­czy­ło.

– Mam dłu­gą li­stę eks­fa­ce­tów i ka­żdy z nich ci po­wie, że je­stem kom­plet­ną wa­riat­ką. Na co ci to? Mało masz pro­ble­mów w ży­ciu?

Wzi­ął nie­śpiesz­ny łyk, a ja opa­rłam się ręka­mi o bar.

– Może w tym sza­le­ństwie jest me­to­da?

– Nie dla mnie – za­prze­czy­łam ener­gicz­nie. – Przede wszyst­kim dla­te­go, że przy­ja­źnię się z two­ją sio­strą. Dla niej nie masz cza­su, a co do­pie­ro dla ja­kie­kol­wiek la­ski. Nie za­mie­rzam być ni­czy­ją opcją za­pa­so­wą, pla­nem B czy przy­ja­ció­łką z bo­nu­sem, bez względu na to, ja­kie pe­any na two­ją cze­ść pie­ją two­je do­tych­cza­so­we zdo­by­cze, więc nie mar­nuj cza­su – ostrze­głam.

Uśmiech­nął się le­ni­wie.

– Grasz trud­ną do zdo­by­cia?

– W ży­ciu. Usi­łu­ję ci prze­ka­zać wia­do­mo­ść pod­pro­go­wą, ale chy­ba nie ku­masz, więc mu­szę być bar­dziej do­sad­na: po­my­łka w ad­re­sie.

Oana po­ja­wi­ła się przy nas i usia­dła na sto­łku obok nie­go.

– Wi­dzę, że już po­zna­łaś mo­je­go bra­ta – rzu­ci­ła.

Par­sk­nęłam sar­ka­stycz­nie.

– Nie mu­sia­łam się za bar­dzo wy­si­lać. Wszy­scy fa­ce­ci w jego ty­pie są tacy sami. – Prze­śmiew­czo unio­słam brwi. – Mo­żna z nich czy­tać jak z bez­płat­nej ga­ze­ty: krót­ko i bez zbyt­nie­go za­an­ga­żo­wa­nia.

– A ja my­śla­łam, że ko­bie­ty cię ko­cha­ją, bra­cisz­ku – dra­żni­ła się z nim.

– Ko­bie­ty tak. – Rzu­cił spoj­rze­nie na mój de­kolt.

Traf­ny przy­tyk. Żad­na ze mnie Sa­bri­na w bia­łym bi­ki­ni. Pierw­szy raz w ży­ciu ża­ło­wa­łam, że nie mam du­żych pier­si, któ­re mo­gły­by go ogłu­pić po śred­nio pi­ęćdzie­si­ąt pro­cent na ka­żdy cy­cek.

– Aż się nie mogę do­cze­kać, żeby zo­ba­czyć, jak to się sko­ńczy – za­kpi­ła Oana z sze­ro­kim uśmie­chem.

– Och, skar­bie, je­dy­ny mo­żli­wy sce­na­riusz jest taki, że wszyst­ko pój­dzie z dy­mem. Mi­łe­go de­lek­to­wa­nia się pi­wem. – Kie­dy od­cho­dzi­łam do klien­ta cze­ka­jące­go na dru­gim ko­ńcu baru, od­pro­wa­dzał mnie per­li­sty śmiech ko­le­żan­ki.

Przez wi­ęk­szo­ść wie­czo­ru czu­łam na so­bie spoj­rze­nie Mar­ca. Oana przed­sta­wi­ła mnie Anji i So­fii, któ­re wpa­dły na na­le­śni­ki. Jak się oka­za­ło, Mar­co ochra­niał tę pierw­szą. Kie­dy za­bie­ra­łam ta­le­rze z ich sto­li­ka, pró­bo­wał mi po­móc, przez co otar­li­śmy się o sie­bie ra­mio­na­mi, a mnie od­dech uwi­ązł w gar­dle. Nie­do­brze! Rzu­ciw­szy ci­che „dzi­ęku­ję”, uśmiech­nęłam się do So­fii i od­da­li­łam. De­ser mia­ła im po­dać Oana, więc wró­ci­łam za bar z moc­nym po­sta­no­wie­niem omi­ja­nia Mar­ca San­ti­nie­go z da­le­ka! Sze­ro­kim, kur­wa, łu­kiem. Przez Ma­da­ga­skar!

Marco

Była nie­mal dru­ga w nocy, kie­dy Oana i Mar­go wy­szły z re­stau­ra­cji. Za­nim wsia­dły ra­zem do sa­mo­cho­du, sio­stra po­ma­cha­ła mi na po­że­gna­nie. Za­mie­rza­łem ją ju­tro wy­py­tać o ko­le­żan­kę. Na pierw­szy rzut oka nowa kel­ner­ka Pau­la była kimś, na kogo nie spoj­rza­łbym dwa razy, ale te jej oczy… Mia­łem wra­że­nie, że prze­wier­ca mnie nimi na wy­lot, do­ty­ka­jąc za­ka­mar­ków du­szy, któ­rych po­sia­da­nia so­bie nie uświa­da­mia­łem. I ten ci­ęty język. Wi­ęk­szo­ść ko­biet re­ago­wa­ła na mnie sze­ro­kim uśmie­chem uzna­nia. Flir­to­wa­ły. Lu­bi­ły pa­trzeć, bo było na co. I do­kład­nie o to cho­dzi­ło Pa­tric­ko­wi. O od­wró­ce­nie uwa­gi od Anji. Lu­dzie mie­li się ga­pić na mnie, a nie na ko­bie­tę, któ­rą ochra­niam.

Kie­dy Anja sie­dzia­ła już bez­piecz­nie w Mer­ce­de­sie, za­trzy­ma­łem Fa­bie­go, za­nim zdążył do­łączyć do dziew­czyn.

– Spraw­dź ją.

– Już to zro­bi­łem – od­pa­rł, nie py­ta­jąc na­wet, kogo mam na my­śli. – Mo­ni­to­ru­ję, kto się kręci koło two­jej sio­stry. Nie po­zwo­lę na po­wtór­kę z Mii – do­dał twar­do. – Zresz­tą od ak­cji w Du­ba­ju spraw­dzam wszyst­kie ko­bie­ty przy­by­wa­jące na wy­spę.

– Wszyst­kie?

– Pra­wie. – Skrzy­wił się. – Na tyle, na ile je­stem w sta­nie kon­tro­lo­wać ruch, bo na­wet na na­szych lot­ni­skach tu­ry­stów li­czy się w set­kach dzien­nie. Mar­go pra­cu­je dla Pau­la, u któ­re­go spędza­my spo­ro cza­su, więc przyj­rza­łem się jej poza ko­lej­no­ścią.

– Jest w niej coś ta­kie­go… – urwa­łem. Fabi scho­wał dło­nie do kie­sze­ni, cze­ka­jąc na dal­sze sło­wa. – Jak­by prze­wier­ca­ła cię spoj­rze­niem na wy­lot.

– Masz prze­czu­cie? – spy­tał, uno­sząc brwi. – Spró­bu­ję po­szpe­rać. Za­py­tam na­sze­go czło­wie­ka z In­ter­po­lu.

Na ra­zie mu­sia­ło mi to wy­star­czyć, ale pal­ce aż mnie świerz­bi­ły, żeby sa­me­mu się prze­ko­nać, czy mia­łem ra­cję. Po­że­gna­łem się z nim i wsia­dłem za kie­row­ni­cę wła­sne­go auta.

– Co się sta­ło? – spy­ta­ła Anja cie­kaw­sko.

– Nic.

Opu­ści­li­śmy par­king w ci­szy, ale oczy­wi­ście nie wy­trzy­ma­ła.

– Ja pier­do­lę, cze­mu wy za­wsze ser­wu­je­cie mi pó­łpraw­dy. Nie de­ner­wuj ci­ężar­nej! – ostrze­gła. – Cho­dzi o Mar­go?

Uzna­łem, że le­piej będzie rzu­cić jej kość niż po­zwo­lić, żeby kąsa­ła na oślep.

– Tak – przy­zna­łem.

– Coś nie tak?

– Fabi nic na nią nie zna­la­zł.

Wes­tchnęła.

– Może zwy­czaj­nie jest tym, kim jest? Przy­szło ci to do gło­wy? Cza­sem lu­dzie są po pro­stu szcze­rzy!

– To nie to.

Po­ta­rłem kark dło­nią, usi­łu­jąc się po­zbyć uczu­cia nie­po­ko­ju.

– Czy­żby na cie­bie nie po­le­cia­ła? – Za­śmia­ła się. – No weź, to nie jest grzech śmier­tel­ny. Może nie ru­sza­ją jej przy­stoj­ni, pew­ni sie­bie mężczy­źni. Może lubi dziew­czy­ny? A może wie, że je­steś lo­we­la­sem, któ­ry ska­cze z kwiat­ka na kwia­tek? – do­da­ła z kpi­ącym uśmie­chem, a ja skrzy­wi­łem się od­ru­cho­wo. – Ha! Wie­dzia­łam! I co te­raz, Don Ju­anie?

Spoj­rza­łem na nią z uśmiesz­kiem, któ­ry po­wi­nien jej wy­ja­śnić wszyst­ko.

Po­wie­dzia­łem Mar­go praw­dę: na­praw­dę lu­bi­łem wy­zwa­nia.

Margo

Oana z kil­ko­ma ko­le­żan­ka­mi za­ci­ągnęły mnie do baru. Mu­sia­łam mieć ja­kąś chwi­lę nie­po­czy­tal­no­ści czy udar, kie­dy się na to zgo­dzi­łam. Spo­tka­ły­śmy się przed we­jściem.

– Brat cię wy­pu­ścił z domu w ta­kim stro­ju? – spy­ta­łam na wi­dok wy­de­kol­to­wa­nej bluz­ki i ko­ńczącej się tuż za ty­łkiem spód­nicz­ki, któ­ry­mi mo­gła­by wo­dzić na po­ku­sze­nie sa­me­go dia­bła. Po­zo­sta­łe dziew­czy­ny wca­le jej zresz­tą nie ustępo­wa­ły.

– Mój brat wy­pro­wa­dził się daw­no temu – od­pa­ro­wa­ła. Moje ciu­chy skwi­to­wa­ła skrzy­wie­niem ust i kar­cącym spoj­rze­niem, bo w od­ró­żnie­niu od po­zo­sta­łych im­pre­zo­wi­czek wło­ży­łam zwy­kłą czar­ną ko­szul­kę na ra­mi­ącz­kach i dżin­sy.

– A Fabi?

– Fabi ma dzi­siaj rand­kę.

I to wy­ja­śnia­ło wy­zy­wa­jącą kre­ację, któ­ra przy­le­ga­ła do jej sek­sow­ne­go cia­ła ni­czym dru­ga skó­ra, wo­ła­jąc nie­mo: „Patrz, co tra­cisz, fra­je­rze!”.

– Ooooo – wy­rwa­ło mi się. – Z pra­cą?

– Nie mam po­jęcia – burk­nęła. – On, Mar­co i Aiden do­sta­li bzi­ka na punk­cie ja­kie­jś la­ski. Sama nie wiem, czy to jesz­cze fa­scy­na­cja, czy już ob­se­sja.

– Trzech na jed­ną? – za­in­te­re­so­wa­ła się Ma­ria.

– To może być dla nich ca­łkiem sa­tys­fak­cjo­nu­jący wie­czór – do­da­ła Isa­be­la, ob­li­zu­jąc na­pom­po­wa­ne usta.

– Co to za la­ska? Zna­my ją? – do­py­ty­wa­ła Vivi.

Oana wzru­szy­ła ra­mio­na­mi, prze­ci­ska­jąc się do baru.

– Nie chcę wie­dzieć! – syk­nęła.

– Oho! – pod­su­mo­wa­łam żar­to­bli­wie. – Ktoś tu jest za­zdro­sny.

– Co po­dać? – Bar­man pu­ścił oczko do Oany, jak­by ją do­brze znał.

– Long is­land, Joe – od­pa­rła.

Spoj­rzał na mnie.

– Blo­ody Mary full of vod­ka, bles­sed you are among the coc­ta­ils1 – wy­re­cy­to­wa­łam.

– Świet­ny wy­bór – po­chwa­lił. – Się robi, sze­fo­wo!

Parę mi­nut pó­źniej drin­ki zna­la­zły się na na­szym sto­li­ku. Wie­czór mi­jał pod zna­kiem ga­da­nia o wszyst­kim i ni­czym. Prze­by­wa­nie w klu­bie, ta­ńcze­nie, pi­cie z dziew­czy­na­mi i zu­pe­łny re­laks – wszyst­ko to ra­zem było przy­jem­nym do­świad­cze­niem, cho­ciaż ra­czej ob­ser­wo­wa­łam to­wa­rzy­stwo, niż wio­dłam prym w roz­mo­wach. Po dru­giej run­dzie drin­ków na­sze to­wa­rzysz­ki po­szły ta­ńczyć, a Oana wy­jęła te­le­fon z kie­sze­ni i za­częła pi­sać.

– Se­rio? – spy­ta­łam z nie­chęcią.

– Co? – Pod­nio­sła na mnie wzrok.

– Nie po­tra­fisz się obyć bez Fa­bia­na na­wet przez je­den wie­czór?

Wy­dęła war­gi jak nie­za­do­wo­lo­ne dziec­ko.

– Nie pi­szę do nie­go. – Spoj­rza­łam na nią scep­tycz­nie, więc od­wró­ci­ła te­le­fon ekra­nem w moją stro­nę. – Póki je­stem trze­źwa, pro­szę bra­ta, żeby ro­bił dzi­siaj za na­szą tak­sów­kę.

Nie­po­ko­jąca per­spek­ty­wa, sko­ro za­mie­rza­łam go omi­jać z da­le­ka.

– Mo­że­my się prze­jść – za­su­ge­ro­wa­łam.

– W szpil­kach? – Spoj­rza­ła na mnie z nie­do­wie­rza­niem, jak­bym na­gle za­częła nada­wać al­fa­be­tem Mor­se’a. – Trzy­dzie­ści mi­nut? Mar­co nie jest taki strasz­ny.

– „Strasz­ny” to po­jęcie względ­ne – od­pa­rłam, upi­ja­jąc ze szklan­ki. – Może być przy­stoj­ny jak sam dia­beł, ale gdzieś ja­kaś la­ska ma go ser­decz­nie dość.

– To by­łby cud – mruk­nęła. – Nie wi­dzia­łam go ni­g­dy z żad­ną la­ską.

– Ce­li­bat? Czy woli chłop­ców?

Za­śmia­ła się lek­ko.

– Cho­dzi­ło mi o to, że ni­g­dy nie był w zwi­ąz­ku. Za to wiem, że po­su­wał parę mo­ich ko­le­ża­nek.

– Skąd, sko­ro ich z nim nie wi­dzia­łaś?

– Nie omiesz­ka­ły mi się po­chwa­lić, co jest obrzy­dli­we, bo kto chcia­łby słu­chać o ży­ciu sek­su­al­nym bra­ta. – Wes­tchnęła. – Oczy­wi­ście prze­sta­wa­ły się ze mną przy­ja­źnić, kie­dy z nimi ko­ńczył…

Zer­k­nęłam na nią po­dejrz­li­wie.

– Py­tasz mnie, czy mam ocho­tę na nie­go wsko­czyć? – za­py­ta­łam. Unio­sła brwi, nie wy­pusz­cza­jąc słom­ki z ust. – Lal­ka! Może i przy­jem­nie się na nie­go pa­trzy, ale tego kwia­tu to pół świa­tu.

– By­ła­byś je­dy­na na mi­lion ko­biet.

– I ta­kie też są szan­se two­je­go bra­ta u mnie.

Ro­ze­śmia­ła się, jak to ona tyl­ko po­tra­fi­ła, ści­ąga­jąc na nas za­fa­scy­no­wa­ne spoj­rze­nia nie­mal wszyst­kich mężczyzn. Wło­ży­ła ko­mór­kę z po­wro­tem do to­reb­ki i za­or­dy­no­wa­ła:

– Idzie­my ta­ńczyć!

Ziew­nęłam po­tężnie. By­łam już po dru­gim drin­ku, więc moje cia­ło się roz­lu­źni­ło, do­pa­so­wu­jąc się do mu­zy­ki. Z gło­śni­ków pły­nęła pio­sen­ka Tay­lor Swift Blank Spa­ce. Uwiel­bia­łam ją! Sta­no­wi­ła mój oso­bi­sty hymn i ide­al­nie pa­so­wa­ła do obec­nej sy­tu­acji. Gracz zo­stał ogra­ny… Jed­no­znacz­nie ko­ja­rzy­ła mi się z Mar­kiem, któ­ry zde­cy­do­wa­nie nie po­trze­bo­wał ko­lej­nej fan­ki. Ten fa­cet naj­pierw ode­bra­łby mi od­dech nie­ziem­skim sek­sem, ale po­tem po­zby­łby się mnie jak śmie­cia, wma­wia­jąc mi, że to dla mo­je­go do­bra, bo nie jest go­to­wy na zwi­ązek, a ja za­słu­gu­ję na coś lep­sze­go. Mowa! Oczy­wi­ście, że za­słu­gi­wa­łam!

Po­ru­sza­łam się w rytm mu­zy­ki, za­po­mi­na­jąc o wszyst­kim do­oko­ła, kie­dy na­gle po­czu­łam mro­wie­nie na kar­ku. To nie mógł być nikt inny niż przy­stoj­ny blon­das, któ­ry od po­cząt­ku da­wał ja­sne sy­gna­ły, że będą z nim same pro­ble­my. Na usta wy­pły­nął mi le­ni­wy uśmiech. Od­wró­ci­łam się w stro­nę sto­li­ków, żeby zwe­ry­fi­ko­wać, czy mam ra­cję. BIN­GO! Ni­czym żywe wcie­le­nie grze­chu po­żąda­nia stał non­sza­lanc­ko opar­ty o ko­lu­mien­kę i przy­pa­try­wał się par­kie­to­wi. Na­sze spoj­rze­nia spo­tka­ły się na krót­ką chwi­lę. Ze zdzi­wie­niem za­uwa­ży­łam wcho­dzące­go do środ­ka Fa­bie­go. Czy to nie Mar­co miał nas za­brać do domu? Mój mózg na rau­szu wo­lał śpie­wać i ta­ńczyć niż roz­k­mi­niać, co ro­bi­li tu obaj.

Do­pie­ro parę pio­se­nek pó­źniej wró­ci­ły­śmy do sto­li­ka, gdzie dziew­czy­ny wy­lew­nie przy­wi­ta­ły na­sze­go kie­row­cę. Ja przeda­rłam się do baru, żeby za­mó­wić na­stęp­ną ko­lej­kę, a kie­dy już do­łączy­łam do resz­ty to­wa­rzy­stwa, bar­dziej niż Mar­co in­te­re­so­wa­ła mnie Oana za­jęta ko­lej­nym szo­tem te­qu­ili i jej nie­uda­ne pró­by igno­ro­wa­nia Fa­bia­na.

– Źle to ro­bisz. – Po­kręci­łam gło­wą, kie­dy od­sta­wia­ła kie­li­szek.

– A niby jak ina­czej? Sól, szot, li­mon­ka.

– Nie, nie, ko­lej­no­ść jest do­bra – po­twier­dzi­łam. – Mam na my­śli spo­sób. Za­ło­żę się o dy­chę, że twój brat wie do­sko­na­le.

– Mogę po­ka­zać – za­pro­po­no­wał.

Uśmiech­nął się w taki spo­sób, że tyl­ko cze­ka­łam, aż któ­raś la­ska z na­pa­lo­ne­go tłu­mu ze­mdle­je. Prze­szy­wa­jące spoj­rze­nie zie­lo­nych oczu sku­pi­ło się na mnie. Jak za­wsze było w nim coś, co spra­wia­ło, że czu­łam się nie­swo­jo, ale dzi­siaj, na rau­szu i po ostat­nim szo­cie, było mi roz­kosz­nie wszyst­ko jed­no.

Bio­rąc do ręki sol­nicz­kę, przy­wo­łał mnie pal­cem.

– Mój się nie na­da­je do ta­kich eks­pe­ry­men­tów – za­strze­głam. Na­praw­dę mia­łam płyt­kie oboj­czy­ki. Nie prze­ko­na­ło go to i po­no­wił gest. Ale że niby Ma­ho­met do góry? Nie w tych bu­tach i nie po ta­kiej ilo­ści al­ko­ho­lu. Dzi­siaj góra mu­sia­ła przy­jść do Ma­ho­me­ta. – Ani ze mnie świn­ka, ani tym bar­dziej mor­ska – rzu­ci­łam żar­to­bli­wie.

Zu­pe­łnie go to nie wzru­szy­ło. Sta­nął za mną, a to­wa­rzy­szące nam la­ski na­gle spoj­rza­ły na mnie z za­zdro­ścią. Nie­mal czu­łam te wy­ima­gi­no­wa­ne ostrza noży za­głębia­jące się mi­ędzy moje ło­pat­ki. Raz ko­zie śmie­rć, niech za­zdrosz­czą!

Wes­tchnęłam dra­ma­tycz­nie, prze­chy­la­jąc gło­wę na pra­wo.

– Je­śli zro­bię to któ­rej­kol­wiek z nich, po­my­śli, że się w niej za­ko­cha­łem – szep­nął mi do ucha, za­nim po­li­zał moją skó­rę. Po­chy­lił się po kie­li­szek. – Nie ru­szaj się – po­le­cił bez sen­su, bo i tak nie było szans, że­bym drgnęła. Nie po tym, jak ty­si­ące iskier prze­sko­czy­ło mi w ukła­dzie ner­wo­wym, po­wo­du­jąc naj­pierw zwar­cie, a po­tem to­tal­ny pa­ra­liż sys­te­mu zdro­we­go roz­sąd­ku i prze­pa­la­jąc ob­wo­dy in­stynk­tu sa­mo­za­cho­waw­cze­go.

Na­sy­pał soli w od­po­wied­nie miej­sce. Zer­k­nęłam na Oanę z ob­ra­żo­ną miną, jak­bym cze­ka­ła na wy­ko­na­nie wy­ro­ku śmier­ci przez ści­ęcie gło­wy. Czu­łam, jak krew za­czy­na mi szyb­ciej krążyć w ży­łach. Przy­gry­złam wnętrze po­licz­ka, kie­dy jego język znów prze­śli­zgnął się po skó­rze mo­je­go oboj­czy­ka.

Wdech! Wy­dech! Czte­ry se­kun­dy na wdech i sze­ść se­kund na wy­dech.

Unio­słam li­mon­kę do ust mężczy­zny. Wbił się w nią zęba­mi. Parę kro­pel soku spły­nęło mi po kciu­ku w dół. Zli­zał je, a moje cen­trum wszech­świa­ta za­ci­snęło się kon­wul­syj­nie. Za­bra­łam rękę i po­pa­trzy­łam na nią ze zmarsz­czo­nym czo­łem, krzy­wi­ąc się. Może i ka­żda z obec­nych tu ko­biet chcia­ła­by te­raz być na moim miej­scu i nie myć się ni­g­dy wi­ęcej, bo ob­li­zał ją sam Mar­co San­ti­ni, ale ja nie za­mie­rza­łam dać mu tej sa­tys­fak­cji.

– Fuj! Ohy­da! – Wy­ta­rłam dłoń o ko­szul­kę. Mar­co pa­trzył na mnie, jak­by wie­dział, że to tyl­ko gra po­zo­rów. – Idę umyć rękę.

Od­wró­ci­łam się i, nie da­jąc mu sa­tys­fak­cji, po­szłam do to­a­le­ty. Po­trze­bo­wa­łam chwi­li, żeby uspo­ko­ić puls i przy­wo­łać zim­ną jak lód Mar­go, któ­ra nie roz­to­pi się po pierw­szym lep­szym li­źni­ęciu go­rące­go języ­ka ja­kie­goś tam lo­we­la­sa. Kie­dy wró­ci­łam do sto­li­ka, roz­pra­wia­li o pro­wa­dze­niu auta. Li­lia­na, jed­na z przy­ja­ció­łek Oany, któ­ra do­łączy­ła do nas w mi­ędzy­cza­sie, uczy­ła się wła­śnie je­ździć. Ze spoj­rzeń rzu­ca­nych Mar­co­wi wno­si­łam, że chęt­nie za­bra­ła­by go na jaz­dę te­sto­wą. Resz­ta dziew­czyn wy­gląda­ła tak, jak­by mia­ła to samo sia­no w gło­wie. Ide­al­ny przy­kład zbio­ro­wej hi­ste­rii.

– Pro­wa­dzi­łaś kie­dyś jego sa­mo­chód? – spy­ta­łam Oanę, wska­zu­jąc na Fa­bie­go, któ­ry w od­po­wie­dzi spoj­rzał na mnie jak na wa­riat­kę.

– Wła­ści­wie to nie – przy­zna­ła. – Ja­koś tak za­wsze wy­cho­dzi, że to on wsia­da za kie­row­ni­cę.

– A dla­cze­go? – Spoj­rza­łam na Fa­bie­go przez stół.

– Ko­bie­ta może pro­wa­dzić mnie w łó­żku, ale nie moje auto – rzu­cił okle­pa­nym tek­stem, po czym przy­bił żó­łwi­ka z kum­plem, jak­by to było coś oczy­wi­ste­go.

– Ni­g­dy nie wi­dzia­łeś, jak pro­wa­dzi. – Rzu­ci­łam mu spoj­rze­nie spod rzęs.

– Wi­ęk­szo­ść ko­biet robi to bez­na­dziej­nie – wtrącił się Mar­co. – Moja sio­stra nie jest wy­jąt­kiem.

Obu­rzo­na Oana rzu­ci­ła w nie­go skór­ką od li­mon­ki, na co tyl­ko się za­śmiał. Prze­nio­słam na nie­go roz­ba­wio­ne spoj­rze­nie.

– Może jesz­cze raz prze­my­ślisz swo­ją od­po­wie­dź? – za­żar­to­wa­łam. – Fak­ty są ta­kie, pa­no­wie, że to mężczy­źni uczą nas pro­wa­dzić. Więc je­śli ro­bi­my to źle, to wa­sza wina.

Dziew­czy­ny ro­ze­śmia­ły się dźwi­ęcz­nie. Oana przy­bi­ła ze mną pi­ąt­kę, a na sto­le po­ja­wi­ła się na­stęp­na ko­lej­ka.

– Gdy­by do ko­ńca świa­ta zo­sta­ło trzy­dzie­ści mi­nut, jak wy­ko­rzy­sta­li­by­ście ten czas? – rzu­ci­łam, nie kie­ru­jąc py­ta­nia do ni­ko­go kon­kret­ne­go. Mar­co już otwie­rał usta z uśmiesz­kiem. – Nie! – po­wstrzy­ma­łam go, gro­żąc mu pal­cem wska­zu­jącym. – Już wie­my, jaka by­ła­by two­ja od­po­wie­dź.

– Jaka? – Uśmiech­nął się kpi­ąco.

– Seks – rzu­ci­ła Isa­be­la uwo­dzi­ciel­sko.

– Taa… – Skrzy­wi­łam się z nie­sma­kiem. – A co z po­zo­sta­ły­mi dwu­dzie­sto­ma dzie­wi­ęcio­ma mi­nu­ta­mi?

– W ka­żdej chwi­li mogę ci udo­wod­nić, że się my­lisz – od­pa­ro­wał Mar­co z bły­skiem w oku.

– Sor­ry, skar­bie, ale nie przyj­mu­ję ta­nich pre­zen­tów.

Oana się ro­ze­śmia­ła. Fa­bia­no jej za­wtó­ro­wał, ale po­zo­sta­łe dziew­czy­ny pa­trzy­ły na mnie kar­cąco, jak­bym co naj­mniej za­tłu­kła szcze­niacz­ka ga­ze­tą.

– Ja bym spędzi­ła ten czas na pla­ży, ob­ja­da­jąc się lo­da­mi i go­fra­mi! – po­wie­dzia­ła Oana. – Ka­lo­rie i tak za chwi­lę prze­sta­ły­by się li­czyć. A ty?

– Ja ob­ra­bo­wa­ła­bym bank – wy­pa­li­łam.

– Ale prze­cież pie­ni­ądze nie będą mia­ły zna­cze­nia! – obu­rzy­ła się Ma­ria. – Ja też sta­wia­ła­bym na seks.

– Do­bra, więc tych dwo­je – wska­za­łam pal­cem ją i Mar­ca – upra­wia seks. Oana się ob­ja­da, ja ra­bu­ję bank, a wy? – Od­wró­ci­łam się do Isa­be­li i Vivi.

– Ja wo­la­ła­bym się zdro­wo na­je­bać – od­pa­rła ta dru­ga. – Może na­ćpać?

– Ja do­łączę do trój­kąci­ka. – Isa­be­la zro­bi­ła ma­śla­ne oczy, a mi ze­bra­ło się na wy­mio­ty.

– Wy­pi­ję za to, że nie będę mu­sia­ła na to pa­trzeć, bo zaj­mę się ob­ra­bia­niem ban­ku. – Unio­słam kie­li­szek i wy­chy­li­łam.

Po kil­ku ko­lej­nych pio­sen­kach spędzo­nych na par­kie­cie Oana mia­ła do­syć. Oczy­wi­ście tak so­bie wszyst­ko roz­pla­no­wa­li, że wy­lądo­wa­łam w grup­ce, któ­ra mia­ła wra­cać z Mar­kiem. Isa­be­la rzu­ci­ła się do drzwi pa­sa­że­ra, jak­by to był ja­kiś cho­ler­ny wy­ścig – ni­czym w tram­wa­ju, gdzie pierw­szy wa­gon je­dzie szyb­ciej. Prze­wró­ci­łam ocza­mi, sia­da­jąc z tyłu. Nie wiem, czy ist­nie­je coś bar­dziej ża­ło­sne­go niż na­chal­na la­ska. Mar­co chy­ba po­dzie­lał moje zda­nie, bo ja­koś tak wy­szło, że wła­śnie ona wy­sia­dła jako pierw­sza, pod­czas gdy mnie zo­sta­wił so­bie na ko­niec. Faj­nie! Czu­łam się tak, jak­bym mia­ła pry­wat­ne­go kie­row­cę.

– Jest ja­kiś szcze­gól­ny po­wód, dla któ­re­go mnie nie lu­bisz? – za­ga­ił, spo­gląda­jąc na mnie we wstecz­nym lu­ster­ku. Uda­wa­łam, że tego nie wi­dzę.

– Może wolę ko­bie­ty? – za­su­ge­ro­wa­łam non­sza­lanc­ko. Od­po­wie­dzia­ło mi tyl­ko ci­che „hmm”. – Te­raz brzmisz jak Ge­ralt z Ri­vii.

To go wy­ra­źnie roz­ba­wi­ło.

– Traf­ne po­rów­na­nie.

Na po­cząt­ku nie za­ła­pa­łam, ale olśni­ło mnie, kie­dy so­bie przy­po­mnia­łam, jak jesz­cze na­zy­wa­no Ge­ral­ta. Rze­źnik z Bla­vi­ken. Trzep­nęłam się dło­nią w czo­ło w kla­sycz­nym face pal­mie.

– Jak­by co, masz do­sko­na­łe prze­bra­nie na Hal­lo­we­en – mruk­nęłam. – Al­ko­hol mi nie słu­ży – do­da­łam de­fen­syw­nym to­nem. – Stąd mój idio­tycz­ny ko­men­tarz o Ge­ral­cie.

– Na kaca do­bre jest śnia­da­nie.

Czy on chciał się wpro­sić na noc… ze śnia­da­niem?

– W lo­dów­ce mam tyl­ko świa­tło, więc od­pa­da!

– Chcesz sko­czyć na kawę?

O! Flir­ciar­ski ton. Jak nie­mi­ło.

– Chcesz mi ją rano do­star­czyć do domu? – skon­tro­wa­łam.

– Hmm… To może ja do­star­czę kawę, a ty śnia­da­nie?

– Kot­ku, gdy­bym usi­ło­wa­ła coś ugo­to­wać, pew­nie sko­ńczy­ło­by się na przy­wo­ły­wa­niu du­chów, przy­zy­wa­niu de­mo­nów albo w naj­bar­dziej opty­mi­stycz­nej wer­sji do­sta­łbyś za­tru­cia po­kar­mo­we­go.

– Znów grasz trud­ną do zdo­by­cia? – za­kpił.

Jezu, to trze­ba zdu­sić w za­rod­ku. Kawa na ławę!

– Ależ skąd! – Prze­wró­ci­łam ocza­mi. – Je­stem zwy­czaj­nie nie­za­in­te­re­so­wa­na, ale ty nie ła­piesz kli­ma­tu. Szcze­rze, ko­cha­nie, chy­ba mnie z kimś po­my­li­łeś. Je­stem ko­bie­tą bez ser­ca, nie bez mó­zgu. Te bez mó­zgu wy­sia­dły wcze­śniej. Na­praw­dę nie po­trze­bu­ję fa­ce­ta w moim ży­ciu. Mam wy­star­cza­jąco dużo pro­ble­mów – wy­ja­śnia­łam, a on z ka­żdym sło­wem uśmie­chał się sze­rzej. – Na przy­kład iry­tu­jących klien­tów py­ta­jących mnie, gdzie by­łam przez ich całe ży­cie, albo ta­kich, co pro­po­nu­ją mi drin­ka, kie­dy ja wo­la­ła­bym kasę. Naj­gor­si są ci na faj­ran­cie. „Może gdzieś ra­zem wyj­dzie­my?”, I mu­sisz gry­źć się w język, żeby mu nie od­po­wie­dzieć: „Idź pierw­szy, ni­g­dy nie do­łączę!”.

Re­cho­tał te­raz jak głu­pi.

– Na ju­tro do pra­cy za­miast dru­gie­go śnia­da­nia wo­la­ła­byś pi­sto­let?

– Ku­szące! – od­pa­rłam, uda­jąc, że się na­my­ślam. – Chy­ba jed­nak wo­la­ła­bym wy­grać na lo­te­rii.

– To może za­in­te­re­su­je cię re­lak­sa­cyj­na te­ra­pia za­stęp­cza?

Skrzy­wi­łam się.

– Jezu, to naj­gor­sza pro­po­zy­cja sek­su, jaką kie­dy­kol­wiek do­sta­łam. Czy to w ogó­le na ko­go­kol­wiek dzia­ła?

– Może je­stem inny niż wszy­scy?

– Oczy­wi­ście! – sark­nęłam, prze­wra­ca­jąc ocza­mi. – Ide­al­ny. Do­kład­nie tak samo jak wszy­scy inni. Dzi­ęki, ale nie. Czy mo­że­my już nie wra­cać do tego te­ma­tu?

Jego oczy zła­god­nia­ły. Zer­k­nął na mnie w lu­ster­ku.

– Mia­łem na my­śli coś in­ne­go.

– Oke­eej – od­po­wie­dzia­łam prze­ci­ągle. Za­trzy­mał auto pod moim do­mem. – Dam się na­brać. Co mia­łeś na my­śli?

– Pły­wa­łaś kie­dyś nago w oce­anie w środ­ku nocy? Je­śli nie, spró­buj. – Klik­nął coś na ma­pie na środ­ko­wej kon­so­li. – To są ko­or­dy­na­ty. Zrób so­bie fot­kę. To pry­wat­na pla­ża na­le­żąca do Pa­tric­ka. Za­py­taj Oanę, jak tam tra­fić, je­śli sama nie dasz rady.

Po­czu­łam się głu­pio. Po­słusz­nie wy­ci­ągnęłam te­le­fon i pstryk­nęłam zdjęcie.

– Dzi­ęki – wy­mam­ro­ta­łam, wy­sia­da­jąc.

Po­cze­kał, aż we­szłam do środ­ka, i do­pie­ro wte­dy od­je­chał.

Rozdział 2

Margo

Ta­lia zna­la­zła mnie nie­mal przed ko­ńcem wie­czor­nej „wach­ty”. Mia­ły­śmy jesz­cze po­sprzątać brud­ne na­czy­nia, zmyć sto­li­ki, a po­tem podło­gę, żeby nie zo­sta­wiać syfu na ko­lej­ny dzień. Zwy­kle bez pro­ble­mu dzie­li­ły­śmy się obo­wi­ąz­ka­mi z in­ny­mi kel­ner­ka­mi, ale nie z Ta­lią! Nie, nie, Ta­lia była za do­bra do wy­ko­ny­wa­nia tak pro­stych czyn­no­ści. Co by się sta­ło z cu­dow­nym ma­ni­cu­re na jej pa­znok­ciach? Za­zwy­czaj więc się opier­da­la­ła, je­dy­nie sy­mu­lu­jąc pra­cę, a ja się za­sta­na­wia­łam, czy ma ja­kieś haki na Pau­la. Gdy­bym była jej sze­fo­wą, wy­je­ba­ła­bym ją na zbi­ty ryj już daw­no, ale on z ja­kie­goś nie­zro­zu­mia­łe­go po­wo­du miał do niej aniel­ską cier­pli­wo­ść.

Te­raz ksi­ężnicz­ka zmie­rza­ła w moją stro­nę, kręcąc ku­prem. Mia­ło być sek­sow­nie, wy­szło ża­ło­śnie, jak­by prze­ska­ki­wa­ła z nogi na nogę. Bied­ny Mat­ti. Ale może cho­ciaż ro­bi­ła do­brze la­skę.

– Po­ga­da­my? – za­ga­iła.

– Na­wi­jaj – rzu­ci­łam nie­chęt­nie, wy­cie­ra­jąc sto­lik. Je­den z pierw­szych, któ­re trze­ba było umyć.

Za­miast wzi­ąć się za ro­bo­tę, Ta­lia wy­ci­ągnęła z kie­sze­ni po­mad­kę i po­ma­lo­wa­ła usta.

– Oana ma za trzy ty­go­dnie uro­dzi­ny i chce­my zor­ga­ni­zo­wać im­prez­kę na pry­wat­nej pla­ży Alva­re­zów. No wiesz, małe gro­no, tak do stu pi­ęćdzie­si­ęciu osób. Trze­ba się już za­brać za pla­no­wa­nie, bo to wy­ma­ga cza­su. Dla cie­bie mam za­da­nie spe­cjal­ne.

Spoj­rza­łam na nią spod oka, pry­ska­jąc środ­kiem do czysz­cze­nia na ko­lej­ny blat. Małe gro­no: sto pi­ęćdzie­si­ąt osób. Ja pier­do­lę, ja zna­łam może z dzie­si­ęć, a to­le­ro­wa­łam ze czte­ry. I Ta­lia nie była jed­ną z nich. Za­pew­ne li­czy­ła na to, że jak zwy­kle od­wa­lę za nią czar­ną ro­bo­tę.

– Do cze­go ci je­stem po­trzeb­na?

– Do od­wró­ce­nia uwa­gi.

Zmarsz­czy­łam brwi. Czy ta la­ska kie­dy­kol­wiek mó­wi­ła z sen­sem?

– Od cze­go?

– Ro­dzi­ce Oany rów­nież wy­pra­wia­ją im­pre­zę, tyle że u nich w domu, w ogro­dzie. Ale pew­nie nie po­trwa dłu­żej niż do dzie­si­ątej wie­czór.

Li­czy­łam na to, że Ta­lia szyb­ko przej­dzie do pu­en­ty, bo to jej owi­ja­nie w ba­we­łnę nie­sa­mo­wi­cie mnie wkur­wia­ło. Poza tym mo­gła z ła­ski swo­jej mi po­móc i pier­do­lić trzy po trzy, jed­no­cze­śnie my­jąc sto­li­ki, ale oczy­wi­ście nie przy­szło jej to do tej blond gło­wy…

– Do rze­czy, sio­stro – po­ra­dzi­łam, za­bie­ra­jąc się za ko­lej­ny blat.

– Po­trze­bu­je­my znać szcze­gó­ły im­pre­zy u ro­dzi­ców i ktoś musi przy­wie­źć Oanę po­tem na pla­żę.

– To dwa ró­żne za­da­nia – wy­tknęłam, co naj­wy­ra­źniej spo­wo­do­wa­ło spi­ęcie na ob­wo­dach, bo Ta­lia pa­trzy­ła na mnie jak cie­le na ma­lo­wa­ne wro­ta. – I co ja mam z tym wszyst­kim wspól­ne­go?

Ro­zej­rza­ła się ukrad­kiem i po­chy­li­ła w moją stro­nę. Nor­mal­nie ni­czym szpieg z Kra­iny Desz­czow­ców. Kar­ram­ba!

– Ktoś musi wy­ci­ągnąć od Mar­ca de­ta­le, nie zdra­dza­jąc szcze­gó­łów im­prez­ki na pla­ży – wy­szep­ta­ła.

Wy­pro­sto­wa­łam się, marsz­cząc brwi.

– Czy ja do­brze ro­zu­miem? Chcesz za ple­ca­mi ma­fij­nej fe­raj­ny zro­bić im­pre­zę nie­spo­dzian­kę na pla­ży tak, żeby nikt o tym nie wie­dział?

Otwo­rzy­ła sze­ro­ko oczy, wy­ra­źnie za­sko­czo­na, że wy­po­wie­dzia­łam gło­śno za­ka­za­ne sło­wo na „M”. Przez chwi­lę wpa­try­wa­ła się we mnie, jak­by prze­twa­rza­ła in­for­ma­cje. Wy­pchnęła po­li­czek języ­kiem.

– No.

– Po­je­ba­ło cię? – spy­ta­łam zu­pe­łnie po­wa­żnie. – A nie le­piej by­ło­by wci­ągnąć w to jej bra­ta? Przy­wie­zie ją na pla­żę, a sko­ro sie­dzi w ma­fii, po­wi­nien wie­dzieć, jak trzy­mać bu­zię na kłód­kę. Poza tym, kto wpa­dł na ten po­ro­nio­ny po­my­sł, że to wła­śnie ja mam z nie­go wy­ci­ągnąć szcze­gó­ły? – spy­ta­łam z jaw­nym nie­za­do­wo­le­niem.

– Isa­be­la – przy­zna­ła z oci­ąga­niem.

Oczy­wi­ście! Ko­lej­ny orzeł in­te­lek­tu.

– Po­nie­waż? – do­cie­ka­łam.

Spoj­rza­ła na mnie, jak­bym rżnęła głu­pa, przy czym chy­ba obie mu­sia­ły­śmy mieć ta­kie same miny, bo ja tak wła­śnie po­my­śla­łam o niej.

– Od­wió­zł cię do domu?

Z we­rwą wy­cie­ra­łam ko­lej­ny sto­lik. Za­czy­na­łam się po­wa­żnie iry­to­wać. Mu­szę po­pro­sić Pau­la, żeby nie usta­wiał mnie z tym pu­sta­kiem na zmia­nie w przy­szłym mie­si­ącu, bo przy­si­ęgam, że jej w ko­ńcu przy­ło­żę szma­tą.

– No i co z tego, do dia­bła? – syk­nęłam.

– Zo­sta­wił cię so­bie na ko­niec. Je­steś jego ostat­nią zdo­by­czą? – za­ry­zy­ko­wa­ła nie­śmia­ło.

Ra­mio­na mi opa­dły. Ależ idio­tycz­ny po­my­sł. Zwłasz­cza że ro­bi­łam wszyst­ko, żeby trzy­mać się jak naj­da­lej od Mar­ca, a w nasz im­pre­zo­wy wie­czór po­trak­to­wa­łam go jak wła­sne­go bra­ta. Uprzej­mie, ale z dy­stan­sem gra­ni­czącym z pa­ni­ką. Nic tak nie ga­si­ło za­in­te­re­so­wa­nia fa­ce­tów jak oświad­cze­nie „zo­sta­ńmy przy­ja­ció­łmi”, a w jego sto­so­wa­niu by­łam mi­strzy­nią.

– Nie sy­piam z Mar­kiem – rzu­ci­łam po­nu­ro.

– Ale chcia­ła­byś?

– Ja pier­do­lę, Ta­lia, cza­sem nie wiem, czy grasz głu­pią, czy je­steś głu­pia – wy­rwa­ło mi się.

– Ale co w tym głu­pie­go? – Po­pa­trzy­ła na mnie ocza­mi, w któ­rych znaj­do­wa­ła się tyl­ko bez­den­na pust­ka. Cho­mik już daw­no uma­rł, ale kó­łko na­dal się kręci­ło. – Nie znam ko­bie­ty, któ­ra po­wie­dzia­ła­by mu „nie”.

Prze­wró­ci­łam ocza­mi, rzu­ca­jąc na chwi­lę szma­tę na stół. Wy­ci­ągnęłam do niej rękę, jak­by­śmy się wła­śnie po­zna­wa­ły.

– Miło mi. Mar­go je­stem.

– Ale dla­cze­go? – do­cie­ka­ła.

– Za­wsze są dwa po­wo­dy, aby nie ufać lu­dziom. Po pierw­sze, to, że ich znasz. A po dru­gie, to, że ich nie znasz.

– Ale…

Prze­szłam do ko­lej­ne­go sto­li­ka.

– Ja­kim cu­dem od przy­jęcia nie­spo­dzian­ki prze­szli­śmy do pie­prze­nia Mar­co? Wy­duś z sie­bie w ko­ńcu, o co ci kon­kret­nie cho­dzi, i weź się za ro­bo­tę – rzu­ci­łam wred­nie.

Przez parę se­kund wy­ła­my­wa­ła pal­ce, a ja ener­gicz­nie wy­cie­ra­łam blat, żeby zdu­sić po­ku­sę rzu­ce­nia w nią ścier­ką.

– Mu­sisz z nim po­roz­ma­wiać – wy­du­ka­ła w ko­ńcu.

– Dla­cze­go ja? – spy­ta­łam. Czy ona na­praw­dę nie zro­zu­mia­ła ani sło­wa z tego, co wła­śnie jej po­wie­dzia­łam?

Ta­lia wzi­ęła się pod boki, jak­bym ją zi­ry­to­wa­ła.

– Po co wszyst­ko kom­pli­ku­jesz?

– Ja kom­pli­ku­ję? Na­wet nie mam jego nu­me­ru te­le­fo­nu – tłu­ma­czy­łam co­raz mniej cier­pli­wie. Ta­lia wy­ci­ągnęła z kie­sze­ni mały zwi­tek pa­pie­ru i wsu­nęła mi w dłoń jak ra­so­wy di­ler. – Cze­mu sama do nie­go nie za­dzwo­nisz?

Przy­gry­zła war­gę w ten naj­bar­dziej wkur­wia­jący spo­sób, jak­by była ksi­ężnicz­ką, któ­rej nie­win­no­ść wła­śnie ura­zi­łam. Po­kręci­ła gło­wą.

– Nie mogę.

– Dla­cze­go?

– Bo mam chło­pa­ka! – wy­szep­ta­ła kon­spi­ra­cyj­nie.

Szczęka mi opa­dła. Li­te­ral­nie. Sta­łam jak ten de­bil z otwar­ty­mi usta­mi, wpa­tru­jąc się w jej od­da­la­jący się ty­łek. Co za po­ro­nio­na lo­gi­ka!

W pierw­szym od­ru­chu chcia­łam wy­je­bać do ko­sza kar­tecz­kę, któ­rą mi dała, ale z dru­giej stro­ny Oana za­słu­gi­wa­ła na su­per uro­dzi­ny. Tym spo­so­bem mój ge­nial­ny plan trzy­ma­nia się od Mar­ca z da­le­ka legł w gru­zach. Scho­wa­łam zwi­tek do kie­sze­ni z moc­nym po­sta­no­wie­niem, że do­wiem się wszyst­kie­go, a po­tem ska­su­ję jego nu­mer.

Margo

Na szczęście nie pra­co­wa­łam z Ta­lią przez na­stęp­ne dwa dni, co dało mi czas na prze­my­śle­nia. Trze­cie­go dnia nie mia­łam już tyle szczęścia: tra­fi­ły­śmy ra­zem na zmia­nę, a ona rzu­ca­ła mi zna­czące spoj­rze­nia przy ka­żdej nada­rza­jącej się oka­zji. Na­wie­dzo­na la­ska. W ko­ńcu zde­cy­do­wa­łam się za­dzwo­nić w cza­sie prze­rwy. Lu­bi­łam Oanę, więc za­le­ża­ło mi, żeby im­pre­za nie­spo­dzian­ka się uda­ła. Usia­dłam na mur­ku przy kli­fie i wy­bra­łam nu­mer, my­śląc so­bie w du­chu, że raz ko­zie śmie­rć. Moje ser­ce biło w przy­śpie­szo­nym ryt­mie – na ka­żdy sy­gnał ocze­ki­wa­nia na po­łącze­nie przy­pa­da­ły co naj­mniej trzy jego ude­rze­nia.

– Tak? – ode­zwał się le­ni­wy głos. W tle sły­chać było gło­śną klu­bo­wą mu­zy­kę.

– Cze­ść, Mar­go z tej stro­ny.

Na­stąpi­ła pa­ro­se­kun­do­wa ci­sza. Czy­żbym go za­sko­czy­ła? Aż się do sie­bie uśmiech­nęłam.

– Co mogę dla cie­bie zro­bić? – Po jego to­nie wno­si­łam, że tego te­le­fo­nu ra­czej się nie spo­dzie­wał.

– Nie prze­szka­dzam?

– Mam kil­ka mi­nut – od­pa­rł ostro­żnie.

Naj­wy­ra­źniej za­czął się prze­miesz­czać, bo mu­zy­ka ro­bi­ła się co­raz cich­sza.

– Two­ja sio­stra ma uro­dzi­ny za trzy ty­go­dnie.

– Je­stem tego świa­do­my.

Nie ma to tam­to, wi­dać fa­cet nie na­le­żał do roz­mow­nych, więc trze­ba było od razu prze­jść do sed­na.

– Mo­żesz mi po­wie­dzieć, co przy­go­to­wa­li wasi ro­dzi­ce, że­by­śmy też mo­gli coś dla niej za­pla­no­wać? – za­py­ta­łam uprzej­mie, si­ląc się na lek­ki, ra­do­sny ton.

– My?

– Ta­lia, ja i jej ko­le­żan­ki.

– I wy­bra­ły cie­bie na emi­sa­riusz­kę? – W jego gło­sie była le­ciut­ka kpi­na.

– Zgło­si­łam się na ochot­ni­ka – za­ry­zy­ko­wa­łam kłam­stwo, żeby nie mu­sieć tłu­ma­czyć de­bil­nej ar­gu­men­ta­cji Ta­lii.

– Nie ku­pu­ję tego.

Ja też bym tego nie ku­pi­ła.

– Tak jak­by mnie zmu­si­ły – przy­zna­łam, a po­nie­waż mil­czał (Strasz­nie roz­mow­ny gość!), do­da­łam: – Ta­lia dała mi twój nu­mer, twier­dząc, że nie może sama do cie­bie za­dzwo­nić, bo, i tu cy­tu­ję, „ma chło­pa­ka”. Przy czym po­wie­dzia­ła to tak, jak­bym ją na­ma­wia­ła co naj­mniej do świ­ęto­kradz­twa. Ale wra­ca­jąc do te­ma­tu… – za­wie­si­łam wy­cze­ku­jąco głos.

– Co pla­nu­je­cie?

– Bab­ski wie­czór – skła­ma­łam na­tych­miast.

– Gów­no praw­da!

– No może odro­bin­kę wi­ęcej – przy­zna­łam układ­nie.

– A na se­rio?

Wy­da­łam z sie­bie gło­śne wes­tchnie­nie.

– Oj, Mar­co – za­częłam ci­chym, uwo­dzi­ciel­skim to­nem. – Prze­cież to bab­ski wie­czór. Nie, że­byś miał do nas do­łączyć albo być za­pro­szo­nym. Pew­nie czu­łbyś się jak ryba w wo­dzie z sa­my­mi la­ska­mi, ale wiesz… Cho­dzi o za­sa­dy – pod­kre­śli­łam. – Wstęp tyl­ko dla pań.

Te­raz on wes­tchnął ze znie­cier­pli­wie­niem. Do­sko­na­le wie­dział, że utrud­nia mi prze­słu­cha­nie, a jed­nak nie dał się sku­sić mo­je­mu cie­płe­mu, mi­ęk­kie­mu gło­so­wi.

– Na­praw­dę mu­szę się po­wtó­rzyć?

Nie­czu­ły głaz. W my­ślach po­ka­za­łam mu język.

– Na­praw­dę mu­sisz być ta­kim chu­jem? – rzu­ci­łam pierw­sze, co przy­szło mi do gło­wy, za­nim ugry­złam się w język.

Nie ob­ra­ził się, a par­sk­nął nie­we­so­ło.

– Jest ze mną zro­śni­ęty na sta­łe, sama so­bie od­po­wiedz na to py­ta­nie.

– By­cie a po­sia­da­nie to dwie ró­żne rze­czy – skwi­to­wa­łam kwa­śno.

– W moim przy­pad­ku te dwie kwe­stie ści­śle się łączą.

Mil­cze­nie się przedłu­ża­ło.

Jezu, ja­kie to było cho­re. W co ta de­bil­ka mnie wro­bi­ła? Nie chcia­łam z nim roz­ma­wiać, nie mia­łam ocho­ty zno­wu czuć się od­sło­ni­ęta.

– W po­rząd­ku! – ustąpi­łam z nie­za­do­wo­le­niem. – Ta­lia or­ga­ni­zu­je im­pre­zę na pla­ży w nie­wiel­kim gro­nie na je­dy­ne sto pi­ęćdzie­si­ąt osób. Uwa­żam, że to po­ro­nio­ny po­my­sł, tak samo jak pro­sze­nie mnie, że­bym wy­ci­ągnęła z cie­bie szcze­gó­ły przy­jęcia u wa­szych ro­dzi­ców. – Wzi­ęłam od­dech. – Za­do­wo­lo­ny?

Od­po­wie­dź przy­szła nie­mal na­tych­miast.

– Ko­la­cja jest o szes­na­stej. Ta­ńce od osiem­na­stej. Wszyst­ko sko­ńczy się koło dwu­dzie­stej dru­giej, ale nikt złe­go sło­wa nie po­wie, jak Oana wyj­dzie o dwu­dzie­stej pierw­szej.

Zmarsz­czy­łam czo­ło.

– I co było ta­kie­go trud­ne­go w po­wie­dze­niu tego?

– I co było ta­kie­go trud­ne­go w po­wie­dze­niu praw­dy na sa­mym po­cząt­ku?

– Mó­wi­łam im, że się do tego nie na­da­ję – mruk­nęłam bar­dziej do sie­bie niż do nie­go.

– Na­da­jesz się ide­al­nie, tyl­ko przy­jęłaś złą tak­ty­kę – po­ra­dził ak­sa­mit­nym to­nem. – Po co mieć wro­gów, jak mo­żna mieć sprzy­mie­rze­ńców?

Cie­ka­wa ana­lo­gia.

– Pre­ten­du­jesz do by­cia kró­lem Ar­tu­rem? – wy­rwa­ło mi się.

– In­te­re­su­jące sko­ja­rze­nie.

– To cy­tat z fil­mu Król Ar­tur: Le­gen­da mie­cza.

– Wiem, ale skąd ty to wiesz?

Dla­cze­go tak go to dzi­wi­ło?

– Trze­ba mieć ja­kieś hob­by, czyż nie? Moim jest ogląda­nie fil­mów.

Jezu, to za­brzmia­ło tak, jak­bym usi­ło­wa­ła mu się sprze­dać.

– Twój ulu­bio­ny? – za­py­tał ni z grusz­ki, ni z pie­trusz­ki.

– Ilu­zja – po­da­łam pierw­szy, któ­ry przy­sze­dł mi do gło­wy.

– „Im bar­dziej się przy­glądasz, tym mniej do­strze­gasz” – za­cy­to­wał.

– Ra­czej: Im bli­żej my­ślisz, że je­steś, tym mniej tak na­praw­dę wi­dzisz.

– O to w tym wszyst­kim cho­dzi? – spy­tał do­cie­kli­wym to­nem.

Mar­go, ty de­bil­ko, po co mu mó­wisz ta­kie rze­czy! Nie ma­cha się czer­wo­ną fla­gą przed by­kiem!

– Co? – zgry­wa­łam głu­pią. Nie­co się za­ga­lo­po­wa­li­śmy w tym prze­ska­ki­wa­niu z te­ma­tu na te­mat i uzna­łam, że czas się wy­co­fać. – Chy­ba się po­gu­bi­łam, bo te­raz już nie wiem, o czym mó­wisz.

– Wiesz do­sko­na­le – przy­pie­rał mnie do muru.

O mój Boże! Fa­cet ro­zu­miał, do cze­go zmie­rzam, za­nim sama to so­bie uświa­do­mi­łam. Trze­ba spier­da­lać czym prędzej! Od­wrót tak­tycz­ny! Po­wta­rzam! Od­wrót tak­tycz­ny! Naj­lep­szą obro­ną jest atak!

– Prze­pra­szam, że za­dam to py­ta­nie w nie­zbyt uprzej­my spo­sób, ale, kur­wa, jaki masz ze mną pro­blem?

– Taki sam jak ty ze mną – od­pa­rł z na­ci­skiem. – Ty je­steś moim pro­ble­mem.

– Po­nie­waż?

Te­raz on mil­czał chwi­lę. Chy­ba roz­wa­żał, co mi po­wie­dzieć.

– Nie mogę cię roz­gry­źć.

A więc tu jest pies po­grze­ba­ny! Po­wie­dzia­łam ci „nie” i ty, bi­do­ku, nie masz po­jęcia, co z tym fan­tem zro­bić?! Po­zwól, że wska­żę ci naj­krót­szą dro­gę do pie­kła. Skręć w pra­wo, w uli­cę Po­ca­łuj Mnie w Za­dek! Po­tem pro­sto przez Wal Się na Ryj. Prze­tnij skwe­rek Mo­żesz Mi Na­sko­czyć i za­par­kuj w Alei Od­pier­dol Się na Za­wsze. Je­steś u celu! Ta­da­aam!

– Może uży­wa­my złe­go języ­ka i wszyst­ko gi­nie w tłu­ma­cze­niu? Może żądasz od kar­my zbyt wie­le? A może – do­da­łam spo­koj­nie – wpa­dłeś na ide­ał, a ja nie mam ocho­ty na to, że­byś mnie roz­wa­lił na ka­wa­łki, bo usi­łu­jesz mnie do­pa­so­wać do swo­je­go wy­ima­gi­no­wa­ne­go wzor­ca?

– Kur­wa, wła­śnie dla­te­go – oznaj­mił z lek­ką iry­ta­cją.

Ro­ze­śmia­łam się dźwi­ęcz­nie.

– Nie wstrzy­muj od­de­chu w ocze­ki­wa­niu na od­po­wie­dź. Mi­łe­go wie­czo­ru. – Roz­łączy­łam się.

Kie­dy wra­ca­łam do knaj­py, Ta­lia sta­ła w pro­gu i pa­trzy­ła na mnie wy­cze­ku­jąco.

– Kie­dy w ko­ńcu do nie­go za­dzwo­nisz?

– Wła­śnie to zro­bi­łam. – Unio­słam te­le­fon. – I cy­tu­ję: „Ko­la­cja jest o szes­na­stej, ta­ńce od osiem­na­stej, ko­niec im­pre­zy koło dwu­dzie­stej dru­giej, ale nikt złe­go sło­wa nie po­wie, jak Oana wyj­dzie o dwu­dzie­stej pierw­szej”.

Wpa­try­wa­ła się we mnie z nie­do­wie­rza­niem.

– Czy ty przed chwi­lą roz­ma­wia­łaś z Mar­kiem?

– Nie, z jego lep­szym bra­tem bli­źnia­kiem – za­żar­to­wa­łam, ale chy­ba nie do­ta­rło.

Zmarsz­czy­ła brwi.

– On nie ma bli­źnia­ka.

Boże, z kim ja pra­cu­ję!

Ode­pchnęłam ją na bok, bo blo­ko­wa­ła mi prze­jście.

– Weź, zaj­mij się ro­bo­tą. Czy jest jesz­cze coś, co po­trze­bu­jesz wie­dzieć?

– Nie – przy­zna­ła ci­cho, wpa­tru­jąc się we mnie z po­dejrz­li­wo­ścią.

– Cie­szę się, że się na coś przy­da­łam – sark­nęłam.

Roz­mo­wa z Mar­kiem tkwi­ła mi w gło­wie przez ko­lej­ne dni. Fa­cet, któ­ry na pierw­szy rzut oka wy­da­wał się bez­my­śl­nym, na­pa­ko­wa­nym tępa­kiem, za­pre­zen­to­wał mi swo­je inne ob­li­cze. Nie po­trze­bo­wa­łam kom­pli­ka­cji w po­sta­ci przy­stoj­ne­go pana San­ti­nie­go. Mu­sia­łam ro­bić swo­je, czy­li stać w cie­niu i trzy­mać się z da­le­ka od tej ma­fij­nej fe­raj­ny zgod­nie z za­sa­dą: co z oczu, to z ser­ca. Po­sta­no­wi­łam więc, że wpad­nę na im­prez­kę Oany, po­ga­dam z so­le­ni­zant­ką i jak naj­szyb­ciej zwi­nę się ci­cha­czem.

Margo

W ko­ńcu nad­sze­dł dzień trzy­ma­nej w ta­jem­ni­cy im­pre­zy. Za­nim wy­je­cha­łam po Oanę, wy­sła­łam do Mar­ca SMS, żeby za­czął ją szy­ko­wać do wy­jścia.

Mar­go: Zgar­nę ją za pi­ęt­na­ście mi­nut.

Mar­co: K

Mar­go: Dla lu­dzi, któ­rzy od­po­wia­da­ją w ten spo­sób, w pie­kle z pew­no­ścią przy­szy­ko­wa­li ja­kieś spe­cjal­ne miej­sce!

Mar­co: OMG! Prze­stań ze mną flir­to­wać.

Zdu­mio­na wpa­try­wa­łam się w ekran. Jak na­pi­sa­nie ko­muś, że po­wi­nien tra­fić do pie­kła, mo­żna uznać za flirt?!

Kie­dy do­ta­rłam na miej­sce, obo­je sta­li już przed bra­mą wjaz­do­wą i śmia­li się z cze­goś. Chcia­ła­bym mieć cho­ciaż jed­no wspo­mnie­nie z bra­tem, któ­re by­ło­by ta­kie ra­do­sne. Oana wy­gląda­ła uro­czo w zwiew­nej żó­łtej su­kien­ce i ja­pon­kach. Zo­sta­wi­ła roz­pusz­czo­ne wło­sy, ale na gło­wie mia­ła wia­nek z bia­łych mar­ge­ry­tek. Pani Wio­sna jak ma­lo­wa­na. Mo­głam się za­ło­żyć, że się prze­bra­ła, bo ja­koś nie wy­obra­ża­łam so­bie, żeby w tym stro­ju za­sia­dła do ele­ganc­kiej, ro­dzin­nej ko­la­cji na swo­ją cze­ść. Mar­co na­to­miast miał na so­bie ja­sne lnia­ne spodnie i bia­łą ba­ty­sto­wą ko­szu­lę z jak zwy­kle pod­wi­ni­ęty­mi ręka­wa­mi. Jak­by, do dia­bła, nie mógł wło­żyć ta­kiej z krót­kim ręka­wem!

Kie­dy za­trzy­ma­łam się obok nich, ob­rzu­cił oce­nia­jącym spoj­rze­niem wrak, któ­ry pro­wa­dzi­łam.

– Po­trze­bu­jesz wy­mie­nić sa­mo­chód na nowy.

Ksi­ążę udziel­ny jak zwy­kle nie po­tra­fił so­bie da­ro­wać sła­bych tek­stów.

– Nie­ee – za­prze­czy­łam prze­ci­ągle, kie­dy Oana ła­do­wa­ła się do auta. – To ty po­trze­bu­jesz pil­no­wać wła­sne­go nosa.

Wrzu­ci­łam je­dyn­kę i, sa­lu­tu­jąc mu prze­śmiew­czo, ru­szy­łam z ko­py­ta.

– Więc jaki mamy plan? – spy­ta­ła Oana ra­do­śnie.

– Ty, ja, pla­ża Alva­re­za i dużo wina! Co ty na to? – za­pro­po­no­wa­łam z prze­sad­nym en­tu­zja­zmem.

– Pa­su­je, ale chcę też Fa­bie­go!

– Jest za­pro­szo­ny – za­pew­ni­łam. – I cze­ka na miej­scu.

Mer­ce­des do­go­nił nas w parę mi­nut i mi­nął z ogrom­ną pręd­ko­ścią na pierw­szej pro­stej, żeby znik­nąć w ciem­no­ściach. Im bli­żej pla­ży by­ły­śmy, tym wy­ra­źniej do­cie­ra­ły do nas dźwi­ęki mu­zy­ki.

– Czy ja chcę wie­dzieć? – spy­ta­ła Oana, cho­wa­jąc twarz w dło­niach.

– Wie­dzieć co? – rżnęłam głu­pa.

– Co za­pla­no­wa­ły­ście?

Wy­szcze­rzy­łam się w uśmie­chu, mil­cząc jak grób. Za­par­ko­wa­łam za Mer­ce­de­sem Fa­bie­go, któ­ry cze­kał już na nas z otwar­ty­mi ra­mio­na­mi.

– No już, so­le­ni­zant­ko, do ro­bo­ty! Trze­ba to opić i ota­ńczyć.

Po­mó­gł jej wy­si­ąść i po­ca­ło­wał w po­li­czek na po­wi­ta­nie. Kie­dy do­tar­li do scho­dów, Ta­lia uści­ska­ła Oanę i po­ci­ągnęła ją w dół. Opa­rłam się o ba­rier­kę, chło­nąc wi­dok. Czte­ry ogrom­ne ogni­ska, po­chod­nie, par­kiet, mnó­stwo le­ża­ków, sto­li­ki z je­dze­niem oraz al­ko­ho­lem i sta­no­wi­sko DJ-a. Wąt­pi­łam, że na­li­czy­ła­bym tyl­ko sto pi­ęćdzie­si­ąt osób. Wy­gląda­ło to ra­czej, jak­by cała wy­spa po­sta­no­wi­ła się tu­taj dzi­siaj za­ba­wić. Przy­gląda­łam się nie­pew­nie, dy­wa­gu­jąc, czy jak się urwę już te­raz, to ktoś za­uwa­ży. Fabi za­jął się so­le­ni­zant­ką i nie od­stąpi jej na krok aż do ko­ńca im­prez­ki, więc teo­re­tycz­nie…

– Efekt cię nie za­do­wa­la? – spy­tał Mar­co, wy­cho­dząc z ciem­no­ści.

Drgnęłam mi­mo­wol­nie. Se­rio? Mu­siał mnie stra­szyć?

– My­śla­łam, że masz inne pla­ny?

– To moja sio­stra – stwier­dził oczy­wi­sto­ść.

– No i co z tego? Gru­pa do­ce­lo­wa na dole znacz­nie od­bie­ga od kręgów, w któ­rych się zwy­kle ob­ra­casz.

– Mi­ędzy nami jest trzy­na­ście lat ró­żni­cy, ale to nie zna­czy, że nie będę z nią świ­ęto­wał.

Wska­za­łam ręką na scho­dy.

– Czuj się za­pro­szo­ny – oznaj­mi­łam po kró­lew­sku. – Chy­ba że je­steś tu tyl­ko po to, żeby mieć ali­bi, a nie, żeby się po­ba­wić.

Unió­sł szy­der­czo brew.

– A ty?

– Ja już od­wa­li­łam swo­ją dzia­łkę.

– I za­mie­rzasz znik­nąć?

– Jesz­cze nie te­raz, ale wkrót­ce. – Zmarsz­czy­łam nos. – To wszyst­ko… nie jest w moim sty­lu. Za duże stęże­nie lu­dzi na metr kwa­dra­to­wy.

Ru­szy­łam na dół po scho­dach.

– Więc może, do­pó­ki tu je­steś, po­sta­wię ci drin­ka?

– Tyl­ko jed­ne­go? – sark­nęłam. – Nie je­stem taka ła­twa.

Zsu­nęłam buty i rzu­ci­łam je na sto­sik in­nych.

– Obo­je wie­my, że nie ma ta­kiej ilo­ści drin­ków…

– …że­bym się na cie­bie sku­si­ła – do­ko­ńczy­łam, idąc na par­kiet i zo­sta­wia­jąc go za sobą. Pla­no­wa­łam zgu­bić go w tłu­mie, w któ­rym za­raz znaj­dzie się ja­kaś chęt­na i na tego drin­ka, i na nie­go.

Cel za­ło­żo­ny, cel osi­ągni­ęty. Nie­nie­po­ko­jo­na przez ni­ko­go wy­mknęłam się na ska­łki przy ko­ńcu pla­ży, dzie­rżąc w dło­ni piwo i pacz­kę chip­sów. Ukry­łam się w głębo­kim cie­niu, ale ja­kiś czas pó­źniej do­strze­głam idące­go w moją stro­nę Mar­ca. Skąd wie­dział, że tu je­stem? A może nie sze­dł do mnie, a po pro­stu chciał od­po­cząć od dwu­dzie­sto­lat­ków na al­ko­ho­lo­wym haju?

Od jed­nej z gru­pek odłączy­ła się blon­dyn­ka w skąpym to­pie bi­ki­ni i ma­ciu­pe­ńkich szor­tach, w któ­rych świe­ci­ła po­ło­wą ty­łka. Obie części gar­de­ro­by po­zo­sta­wia­ły nie­wie­le wy­obra­źni, pod­czas gdy moje gra­na­to­we bi­ki­ni za­kry­wa­ło naj­wi­ęcej, jak się dało, i było nud­ne do po­rzy­ga­nia. Czar­na ko­szul­ka i gra­na­to­wa, si­ęga­jąca ko­lan spód­nicz­ka też nie od­zwier­cie­dla­ły naj­now­szych tren­dów mody. Na­zy­wa­łam ten styl: „ubra­nia, któ­re jesz­cze pa­su­ją”.

Dziew­czy­na podąża­ła upar­cie parę me­trów za Mar­kiem. Je­śli ją wi­dział, to sku­tecz­nie igno­ro­wał, ale naj­wy­ra­źniej nie ła­pa­ła prze­ka­zu.

– Mar­co! – za­wo­ła­ła za nim.

Wzi­ął łyk z bu­tel­ki, wzno­sząc oczy ku nie­bu. Nie zwol­nił, a że ona sta­ra­ła się go do­go­nić, mo­głam po­ob­ser­wo­wać, jak jej cyc­ki pod­ska­ku­ją, bo sta­nik nie da­wał im żad­ne­go, ale to ab­so­lut­nie żad­ne­go pod­par­cia. Pra­wie jak Pa­me­la An­der­son gna­jąca po pia­sku w czo­łów­ce Sło­necz­ne­go pa­tro­lu. Do­pa­dła go do­pie­ro przy ska­łach, gdzie się ukry­wa­łam.

– Mar­co!

Za­trzy­mał się z gło­śnym wes­tchnie­niem, któ­re jed­nak jej nie po­wstrzy­ma­ło. Po­de­szła do nie­go tak bli­sko, że nie­mal we­pchnęła mu pier­si pod nos. Wy­ra­źnie nie od­no­to­wa­ła jego znie­cier­pli­wie­nia i usztyw­nio­nej, pra­wie agre­syw­nej po­sta­wy.

– Ide­al­ne miej­sce, żeby się wszyst­kim wy­mknąć – za­świer­go­ta­ła. Jej ja­zgo­tli­wy głos wbi­jał się w czasz­kę jak dźwi­ęk pa­znok­ci prze­su­wa­nych po ta­bli­cy.

Cof­nął się o krok, żeby prze­sta­ła go do­ty­kać. La­ska wy­gląda­ła na taką, co nie grze­szy­ła ro­zu­mem, bo jak go roz­da­wa­li, to sta­ła w ko­lej­ce po cyc­ki. Nie ba­wi­ąc się w sub­tel­no­ści, na­cie­ra­ła na Mar­ca ni­czym bul­do­żer w fa­bry­ce szkła. Mo­głam go zo­sta­wić na pa­stwę losu, ale gdy­by do cze­goś do­szło, sta­ła­bym się mi­mo­wol­ną pod­glądacz­ką. Po­dzi­ęku­ję. Nie by­łam aż taką suką, jaką pra­gnęłam uda­wać. Poza tym, je­śli od­czy­ta­łam to po­praw­nie, będzie miał u mnie dług.

Na od­siecz! Do ata­ku! Pod­nio­słam się z miej­sca.

– On nie przy­sze­dł tu dla cie­bie, tyl­ko dla mnie! – rzu­ci­łam pew­nie, wy­cho­dząc z głębo­kie­go cie­nia.

Je­śli go za­sko­czy­łam, to zu­pe­łnie tego po so­bie nie po­ka­zał. Unió­sł tyl­ko aro­ganc­ko brew, co od­czy­ta­łam jako wy­zwa­nie, nie­me: „I co da­lej?”. Po­de­szłam i za­plo­tłam dło­nie na jego kar­ku, wtu­la­jąc nos w oboj­czyk. Ma­mu­siu, jak ten fa­cet pach­niał! Per­fu­my, dym z ogni­ska, sło­na woda, piach, drew­no san­da­ło­we i jego skó­ra. Sam dia­beł by się nie po­wsty­dził ta­kiej mie­szan­ki wy­bu­cho­wej! Po­wi­nien to wy­pu­ścić na ry­nek pod na­zwą „Sza­ta­ńska po­ku­sa”.

Jego dłoń po­wędro­wa­ła na moją ta­lię, a po­tem do góry, na kark. Po­ca­ło­wał punkt, gdzie pod skó­rą pul­so­wa­ła krew.

– Och, skar­bie, by­łaś jego fi­li­żan­ką her­ba­ty, ale… – uśmiech­nęłam się dra­pie­żnie, spo­gląda­jąc z uwiel­bie­niem w oczy Mar­ca – on te­raz pije tyl­ko szam­pa­na.

Na uro­czej twa­rzy krągłej blon­dyn­ki od­ma­lo­wa­ło się roz­cza­ro­wa­nie po­łączo­ne z gnie­wem, że wy­brał so­bie ko­goś in­ne­go na ten wie­czór. Sa­pi­ąc pod no­sem „Głu­pia sucz!”, od­wró­ci­ła się i ode­szła. Z ka­żde­go ru­chu od­da­la­jące­go się buj­ne­go ty­łka mo­żna było wy­czy­tać wście­kło­ść. Oczy­wi­ście się za nią od­wró­cił. Wia­do­mo, fa­cet! Oni mie­li ho­pla na punk­cie ty­łków i cyc­ków.

– Jesz­cze mo­żesz za nią po­biec – oznaj­mi­łam, za­bie­ra­jąc dło­nie z jego kar­ku.

– Nie, dzi­ęki – po­wie­dział i za­ofe­ro­wał mi swo­je piwo. Nie sko­rzy­sta­łam. Mia­łam wła­sne, parę kro­ków da­lej. – Je­stem ci dłu­żny.

– Za­wsze do usług – wy­mam­ro­ta­łam. – Wy­gląda­łeś, jak­byś po­trze­bo­wał eki­py ra­tun­ko­wej – do­da­łam, wra­ca­jąc do swo­jej kry­jów­ki na ska­łkach. Wdra­pał się za mną i usia­dł obok. Sty­ka­li­śmy się ra­mio­na­mi. Je­śli jemu to nie prze­szka­dza­ło, to mi tym bar­dziej. Upi­łam z bu­tel­ki.

– Nie prze­pa­dasz za to­wa­rzy­stwem mo­jej sio­stry? – za­ga­ił.

– I kto to mówi? – za­kpi­łam. – Ale od­po­wiem. Za nią samą tak, za po­zo­sta­ły­mi nie.

– Cze­mu?

Po­wa­żnie? Naj­wy­ra­źniej przy­na­le­żno­ść do ma­fii spra­wi­ła, że stra­cił kon­takt z rze­czy­wi­sto­ścią. Że­bym to ja mu­sia­ła mu tłu­ma­czyć ta­kie oczy­wi­sto­ści.

– Część przy­szła tu­taj, po­nie­waż ją lu­bią. Nie­któ­rzy z cie­ka­wo­ści, nie­któ­rzy na dar­mo­wą wy­żer­kę, a jesz­cze inni, po­nie­waż im­pre­za to za­wsze lep­sza opcja niż sie­dze­nie w domu. I jest jesz­cze ka­te­go­ria spe­cjal­na, czy­li two­je fan­ki.

– Moje co? – zdzi­wił się.

– Czy wiesz, że wszyst­kie jej ko­le­żan­ki – zro­bi­łam w po­wie­trzu cu­dzy­słów – któ­re prze­le­cia­łeś, prze­sta­wa­ły być ko­le­żan­ka­mi za­raz po tym, jak je rzu­ca­łeś?

Wpa­try­wał się we mnie, jak­bym za­częła gło­sić he­re­zję, że bia­ły cu­kier i brązo­wy cu­kier to na­dal taki sam cu­kier.

– Gdzie w tym moja wina?

– A nie przy­szło ci do tej za­ku­tej pały, że przy­ja­źni­ły się z nią, żeby się zbli­żyć do cie­bie, bo a nuż, wi­de­lec wyj­dzie z tego wiel­ka nie­sko­ńczo­na mi­ło­ść?

Zmarsz­czył brwi i mil­czał dłu­gi czas, jak­by ana­li­zo­wał dane. Żeby mu się tyl­ko sys­tem nie za­wie­sił. Nie wiem, czy by­ła­bym w sta­nie zro­bić usta-usta. I któ­rą gło­wę re­ani­mo­wać? Oto by­ło­by py­ta­nie!

– Nie mia­łem na to wpły­wu.

– Oczy­wi­ście, że mia­łeś. Mo­głeś trzy­mać sprzęt w spodniach, za­miast pchać się z nim… – Zro­bi­łam w po­wie­trzu nie­okre­ślo­ny gest ręką. – Jak my­ślisz, ile pseu­do­ko­le­ża­nek przy­szło tu dzi­siaj, bo wie­dzia­ły, że nie omi­niesz ta­kie­go zbie­go­wi­ska?

– Więc ob­wi­niasz mnie? – Po­dra­pał się po no­sie, roz­pro­sto­wu­jąc nogi.

– Ależ skąd. – Upi­łam łyk piwa. – Wina przy­pa­da w pi­ęćdzie­si­ęciu pro­cen­tach na ka­żdą ze stron. Czy ty w ogó­le pa­mi­ętasz ich imio­na?

– To ko­bie­tom nie wy­star­cza „mysz­ko”, „kot­ku” czy „ryb­ko”? – spy­tał hu­mo­ry­stycz­nie.

Wy­ci­ągnęłam nogi tak samo jak on, więc sty­ka­li­śmy się te­raz uda­mi.

– Czy­li je­steś z „tych” mężczyzn. Do­brze wie­dzieć.

Zer­k­nął na mnie spod oka.

– Ja­kich?

– Od zwie­rzy­ńca.

– Może to zwie­rzęcy ma­gne­tyzm?

Prze­wró­ci­łam osten­ta­cyj­nie ocza­mi na tę nie­udol­ną pró­bę flir­tu.

– To na­praw­dę dzia­ła na ja­kieś la­ski? – za­kpi­łam.

– Dzia­ła. Ale sko­ro na cie­bie nie, to jak byś wo­la­ła, że­bym cię ty­tu­ło­wał?

Spoj­rza­łam na nie­go wy­mow­nie, za­trze­po­ta­łam rzęsa­mi i z całą po­wa­gą, na jaką było mnie w tej chwi­li stać, po­wie­dzia­łam:

– Wy­star­czy „Wa­sza Wy­so­ko­ść”!

Par­sk­nął śmie­chem.

– Niech będzie, Wa­sza Wy­so­ko­ść.

Zmarsz­czy­łam brwi, nie wie­dząc, czy te­raz żar­tu­je, czy se­rio za­mie­rza się tak do mnie zwra­cać.

– Za­ło­żę się, że gdy­by Ta­lia nie wpa­dła na po­ro­nio­ny po­my­sł tej im­pre­zy, Oana za­do­wo­li­ła­by się mi­łym wie­czo­rem na pla­ży na kocu z Fa­bia­nem. I może wte­dy w ko­ńcu stra­ci­ła­by dzie­wic­two – dy­wa­go­wa­łam. – A tak, uchle­je się i pew­nie w tran­sie wy­zna mu, że go ko­cha, spo­gląda­jąc na nie­go za­łza­wio­ny­mi ocza­mi znad mi­ski klo­ze­to­wej.

– Ja pier­do­lę, jaka ty je­steś ro­man­tycz­na – rzu­cił, roz­ba­wio­ny.

Wzru­szy­łam ra­mio­na­mi.

– Pro­sta ze mnie dziew­czy­na. Wszyst­ko na tacy. Jak otwar­ta ksi­ążka. – Kur­wa, żeby tyl­ko to ku­pił i dał mi spo­kój. – Może idź, przy­pil­nuj, żeby ta wi­zja się nie urze­czy­wist­ni­ła? – za­chęci­łam.

– Chcesz się mnie po­zbyć?

Moje spoj­rze­nie było wy­mow­ne.

– Zna­la­złam tę kry­jów­kę pierw­sza.

– Wca­le nie – za­prze­czył, ude­rza­jąc bu­tel­ką o moją, jak­by wzno­sił to­ast. – Znam ją od lat.

– Czy po­win­nam się uwa­żnie ro­zej­rzeć, żeby nie tra­fić dło­nią na ja­kieś zu­ży­te kon­do­my? – sark­nęłam.

Jego oczy błysz­cza­ły czy­stą ra­do­ścią.

– Ostat­nio tu nie by­wa­łem.

– Uff! – Uda­łam, że od­czu­łam ulgę, kle­pi­ąc się po pier­si.

Od­wró­cił się do mnie i za­czął stu­dio­wać moją twarz.

– Ile razy w ci­ągu dnia sły­szysz od klien­tów, że je­steś pi­ęk­na?

Chy­ba nie nadąża­łam za jego to­kiem my­śle­nia. Ewen­tu­al­nie mo­gły to być pod­cho­dy do tego, że­bym to ja sta­ła się jego dzi­siej­szym tro­feum. Nie tędy dro­ga, kow­bo­ju!

– Często­tli­wo­ść po­ja­wia­nia się tego kom­ple­men­tu wzra­sta pro­por­cjo­nal­nie do licz­by pro­mi­li al­ko­ho­lu we krwi. Ina­czej mó­wi­ąc: wie­lo­krot­nie i to za­pew­ne tyl­ko dla­te­go, że chcie­li­by mnie wy­chędo­żyć jak Ja­gie­łło Krzy­ża­ków pod Grun­wal­dem.

– I taka mądra – do­dał ci­chym, mi­ęk­kim gło­sem.

– A gdzie tam – za­prze­czy­łam. – Ko­lej­na prze­re­kla­mo­wa­na Ali­cja, któ­ra usi­łu­je zna­le­źć dro­gę z wła­sne­go umy­słu do Kra­iny Cza­rów!

– Ko­lej­ny cu­dow­ny dzień uśmie­chów i zło­rze­cze­nia pod no­sem?

Ro­ze­śmia­łam się, sły­sząc tę ide­al­ną in­ter­pre­ta­cję. Cho­ciaż on podążał za to­kiem mo­je­go ro­zu­mo­wa­nia.

– Tak się dzie­je, kie­dy po­zwa­lasz in­nym za­rządzać wła­snym szczęściem. Spier­do­lą je za ka­żdym ra­zem.

Żar­to­bli­wie trącił mnie bar­kiem w bark.

– Jak na ko­goś tak mło­de­go je­steś cho­dzącym sar­ka­zmem.

– Sar­kazm jest do­me­ną lu­dzi in­te­li­gent­nych – od­pa­ro­wa­łam.

– Może je­steś jak ce­bu­la i masz war­stwy?

– Mam ich wie­le – za­pew­ni­łam z nie­win­nym uśmie­chem. – Na ze­wnątrz je­stem jak po­zba­wio­na emo­cji, sar­ka­stycz­na suka. Sęk jed­nak w tym, że jak będziesz zdej­mo­wać te war­stwy jed­na po dru­giej, doj­dziesz do tego sa­me­go wnio­sku co po­przed­ni­cy. Pod ka­żdą z nich kry­je się do­kład­nie ta sama po­zba­wio­na emo­cji, sar­ka­stycz­na suka. I tak aż do sa­me­go środ­ka! To dla­te­go wszy­scy ucie­ka­li z krzy­kiem.

– Mi­ęcza­ki. – Jed­no sło­wo sta­no­wi­ło całą od­po­wie­dź.

– Jaki kró­li­czek, taki play­boy – sark­nęłam. – Albo jaki play­boy, taki kró­li­czek.

Zo­ba­czy­łam idących w na­szą stro­nę Oanę i Fa­bie­go.

– Tu się ukry­wasz! – rzu­ci­ła do bra­ta z uda­wa­ną pre­ten­sją. – Kogo ba­ła­mu­cisz? Któ­rąś z mo­ich ko­le­ża­nek?

Wy­chy­li­łam się zza Mar­ca.

– Wci­ąż mam na so­bie ubra­nie, więc uwa­żaj, co mó­wisz, pa­nien­ko!

– Twój urok oso­bi­sty sia­da, Mar­co – rzu­cił Fabi z uśmiesz­kiem – sko­ro ciu­chy z niej nie spa­dły po jed­nym ogni­stym spoj­rze­niu.

– Li­czy się ja­ko­ść, a nie ilo­ść – od­pa­rł nie­zra­żo­ny.

– Ja je­stem ja­ko­ść, on jest ilo­ść – spro­sto­wa­łam, wy­wo­łu­jąc sal­wę śmie­chu. – Ewen­tu­al­nie on może być ja­koś.

– Chcia­ła­byś – mruk­nął.

– Hej! – Ude­rzy­łam go pi­ęścią w ra­mię. – Po­mo­głam ci się po­zbyć tej blond „ilo­ści” swo­ją nie­zrów­na­ną „ja­ko­ścią”!

Oana otwo­rzy­ła sze­ro­ko oczy ze zdu­mie­nia, a po­tem się za­śmia­ła.

– Spła­wi­łaś Jen­ny?

Wzru­szy­łam ra­mio­na­mi, ba­ga­te­li­zu­jąc całą sy­tu­ację.

– Po­wie­dzia­łam jej tyl­ko, że on te­raz woli szam­pa­na, bo znu­dzi­ła mu się her­ba­ta.

Oana wspi­ęła się na ska­łę i usia­dła po prze­ciw­nej stro­nie, wkła­da­jąc nogi mi­ędzy mnie a Mar­ca. Dzi­ęki ci, Pa­nie! Fabi do­łączył do niej.

– Żó­łwik! – roz­ka­za­ła. Przy­bi­ły­śmy go so­bie pi­ęścia­mi.

– Nie po­do­ba ci się przy­jęcie? – spy­ta­łam, opie­ra­jąc się ple­ca­mi o ska­łę.

– Po­do­ba, ale rów­nie do­brze mo­głaś so­bie nie ro­bić kło­po­tu.

– Zdra­dzę ci se­kret. – Po­sta­wi­łam bu­tel­kę mi­ędzy no­ga­mi i po­chy­li­łam się do niej. – To nie mój po­my­sł, tyl­ko Ta­lii. Zo­sta­łam agen­tem sza­ta­na, ale moje obo­wi­ąz­ki oka­za­ły się czy­sto re­pre­zen­ta­cyj­ne. Je­stem tyl­ko po­moc­ni­kiem.

– Nie, że­bym była nie­wdzi­ęcz­na. – Za­bra­ła bra­tu bu­tel­kę. On na­to­miast si­ęgnął mi­ędzy moje nogi i wzi­ął moją, wierz­chem dło­ni prze­su­wa­jąc po we­wnętrz­nej stro­nie uda. – Ale może na­stęp­nym ra­zem zrób­my małe ogni­sko tyl­ko we czwór­kę, co? Upi­je­my się i pój­dzie­my po­pły­wać w mo­rzu o pó­łno­cy.

– Do pó­łno­cy po­ło­wa tego to­wa­rzy­stwa pad­nie za­chla­na – pro­ro­ko­wa­łam.

– Wiecz­na opty­mist­ka – skwi­to­wał Mar­co.

– Ona jest na­praw­dę miła, jak już się ją po­zna.

Prze­wró­ci­łam ocza­mi na te sło­wa Oany.

– Sio­stra usi­łu­je ci po­wie­dzieć, że z cza­sem się przy­zwy­cza­isz do tego, że je­stem wred­na, nie ha­mu­ję się i mó­wię, co my­ślę.

– Jak na ko­goś, kto za­pew­niał wie­lo­krot­nie, że nie jest mną za­in­te­re­so­wa­ny, usi­łu­jesz się nie­źle sprze­dać.

Od­dał mi bu­tel­kę. Wy­pi­łam ostat­ni łyk piwa, za­nim od­pa­rłam:

– Oba­wiam się, że to, co wi­dzisz i sły­szysz, to praw­dzi­we ja. Nie oszu­kuj się, PMS nie ist­nie­je, to po pro­stu moja oso­bo­wo­ść.

– Piwo się sko­ńczy­ło. – Oana spoj­rza­ła bła­gal­nie na Fa­bie­go. Za­trze­po­ta­ła uro­czo rzęsa­mi.

– Ale tyl­ko dla­te­go, że masz uro­dzi­ny. Nie je­stem two­im chłop­cem na po­sy­łki.

Par­sk­nęłam śmie­chem, któ­ry na wi­dok jego miny usi­ło­wa­łam za­ma­sko­wać kasz­lem.

– Kła­czek – wy­du­si­łam. Pa­no­wie pod­nie­śli się i zo­sta­wi­li nas same. – Nie ude­rzam do two­je­go bra­ta – po­wie­dzia­łam, kie­dy się od­da­li­li tak, że nie mo­gli nas usły­szeć. – Nie je­stem jed­ną z TYCH two­ich ko­le­ża­nek.

Unio­sła gło­wę i za­pa­trzy­ła się w gwiaz­dy nad nami.

– Oba­wiam się, że to tyl­ko za­chęca ćmę do pod­le­ce­nia do ognia.

– Do­brze, że nie mu­chę do gów­na – za­żar­to­wa­łam. – Obie­cu­ję użyć mu­cho­zo­lu, za­nim to się sta­nie.

Par­sk­nęła śmie­chem. Ze­sko­czy­ła ze ska­łek i za­częła się roz­bie­rać. Podąży­łam za nią, nie chcąc sie­dzieć sa­mot­nie jak ko­łek. Woda oka­za­ła się przy­jem­nie chłod­na. Pa­no­wie wró­ci­li po dłu­giej chwi­li z kil­ko­ma bu­tel­ka­mi i to­reb­ką chip­sów. Jed­ną? Na­praw­dę? Obaj mie­li prze­rzu­co­ne przez ra­mię ręcz­ni­ki. Fabi ro­ze­brał się szyb­ko i mi­nął mnie, podąża­jąc do Oany. Jej per­li­sty śmiech po­nió­sł się po wo­dzie. Uzna­łam, że przy­da im się tro­chę pry­wat­no­ści i wró­ci­łam na brzeg.

Mar­co po­dał mi ręcz­nik. Od­ci­snęłam wodę z góry ko­stiu­mu, czu­jąc na so­bie jego spoj­rze­nie. Nie ode­zwał się jed­nak sło­wem. Okręci­łam się ma­te­ria­łem i wspi­ęłam z po­wro­tem na ska­łki.

– Ma­le­ńki Czer­wo­ny Kap­tu­rek za­ko­chał się w złym wil­ku – rzu­ci­łam z roz­rzew­nie­niem, ob­ser­wu­jąc, jak Fabi i Oana ba­rasz­ku­ją w wo­dzie, chla­pi­ąc się jak dzie­cia­ki.

– I zro­bił z nie­go swo­je wy­tre­so­wa­ne zwie­rząt­ko.

Ten fa­cet sam się pro­sił, żeby so­bie z nie­go po­żar­to­wać.

– Przy­znaj, że lu­bisz no­sić ob­ro­żę, co? – za­żar­to­wa­łam.

Jego le­ni­wie dra­pie­żny uśmiech nie­bez­piecz­nie spły­nął dresz­czem mi­ędzy moje nogi.

– Na­wet kaj­dan­ki, je­śli tyl­ko ko­bie­ta jest od­po­wied­nia.

– Czy to dla­te­go, że je­steś alfą?

Unió­sł brew.

– Je­stem dla cie­bie alfą?

Unio­słam brwi! Co za ego! Kto­kol­wiek po­sta­wił cię na pie­de­sta­le, ko­le­go, ewi­dent­nie prze­stał cię już od­ku­rzać.

– A kie­dy to po­wie­dzia­łam?

– Nad­in­ter­pre­tu­ję?

Nie ra­czy­łam od­po­wie­dzieć. Mar­ca za­kwa­li­fi­ko­wa­ła­bym jako wcie­le­nie sprzecz­no­ści. Wo­bec sio­stry był de­li­kat­ny i opie­ku­ńczy, ale to jego do­mi­nu­jąca aura i nie­zwy­kle in­te­re­su­jący tok my­śle­nia spra­wia­ły, że mia­łam ocho­tę spraw­dzić wszyst­kie plot­ki do­ty­czące tego, jaki jest w łó­żku. I to cia­ło!

Są lu­dzie, któ­rzy do ko­mu­ni­ka­cji po­trze­bu­ją ty­si­ęcy słów. Ale są też tacy, któ­rzy ro­zu­mie­ją na­wet to, cze­go ni­g­dy nie po­wie­dzia­łeś na głos. Mar­co był dla mnie taką oso­bą. Ro­zu­miał wi­ęcej, niż mó­wi­łam. I to chy­ba dla­te­go czu­łam doj­mu­jącą po­trze­bę uciecz­ki. Od­da­le­nia się od tych jego wszyst­ko wie­dzących i wi­dzących oczu.

Wszyst­ko, cze­go pra­gniesz, za­wsze znaj­du­je się po dru­giej stro­nie two­je­go wła­sne­go stra­chu. Albo – jak w moim przy­pad­ku – po dru­giej stro­nie lu­stra.

– Patrz tak na mnie da­lej, a za­pom­nę, że je­steś przy­ja­ció­łką mo­jej sio­stry.

– To samo w so­bie po­win­no wy­star­czyć, że­byś się trzy­mał z da­le­ka.

Znów mil­cze­li­śmy, ale ci­sza nie wy­da­wa­ła się nie­zręcz­na. Za­le­gła mi­ędzy nami jak do­brze zna­ny przy­ja­ciel.

– Co lu­bisz ro­bić w wol­nym cza­sie?

– A co to ta­kie­go? – za­żar­to­wa­łam.

– Nie mo­żna żyć pra­cą.

Po­gro­zi­łam mu pal­cem.

– He­re­zja! Co ku­pi­łeś sio­strze na uro­dzi­ny? – Usi­ło­wa­łam zmie­nić te­mat, żeby mu cza­sem nie przy­szło do gło­wy spró­bo­wać no­wej tak­ty­ki i za­pro­sić mnie na rand­kę.

– Dwu­ty­go­dnio­wy po­byt na Ja­maj­ce.

– Nie chcia­łbyś mnie ad­op­to­wać? – Spoj­rza­łam na nie­go bła­gal­nie, trze­po­cząc rzęsa­mi.

– Za ka­zi­rodz­two idzie się do wi­ęzie­nia.

Nie­mal uwie­rzy­łam w ogień w jego oczach. Ude­rzy­łam go dło­nią w ra­mię jak kum­pla od piwa, śmie­jąc się do roz­pu­ku. Ina­czej mu­sia­ła­bym przy­znać sama przed sobą, że mam na nie­go ocho­tę.

– Daj jej le­piej swój czas – po­ra­dzi­łam. – To coś uni­kal­ne­go. Część two­je­go ży­cia i to taka, któ­rej już ni­g­dy nie od­zy­skasz. Chwi­le war­te za­pa­mi­ęta­nia za­miast rze­czy.

Wes­tchnął, opie­ra­jąc gło­wę o ska­łę.

– A ja głu­pi my­śla­łem, że ko­bie­ty pra­gną tro­nu zbu­do­wa­ne­go z ko­ści wro­gów i po­kry­te­go ich skó­ra­mi oraz nie­usta­jące­go rządu ter­ro­ru nad ma­sa­mi.

– Twój pro­blem, że ni­g­dy nie do­go­dzisz żad­nej ko­bie­cie – iro­ni­zo­wa­łam.

Na­szą roz­mo­wę prze­rwa­li Fabi i Oana. I do­brze. Ba­łam się, że mo­gli­by­śmy się za­ga­lo­po­wać w tych dy­wa­ga­cjach.

Dy­stans, dy­stans!, albo wszy­scy umrze­my.

Rozdział 3

Margo

– It’s Hal­lo­we­en, bit­ches! – za­wo­ła­ła Isa­be­la do­no­śnie.

Jej ob­ci­sły ko­stium Ko­bie­ty-Kot wy­glądał ob­sce­nicz­nie i nie po­zo­sta­wiał ni­cze­go wy­obra­źni. Na­wet tego, czy nosi pod nim majt­ki. Oana zde­cy­do­wa­ła się na strój uro­cze­go Czer­wo­ne­go Kap­tur­ka i nie za­po­mnia­ła na­wet o ko­szycz­ku i bia­łym far­tusz­ku. Pa­trząc na nią, mia­ło się ocho­tę wy­ci­ągnąć nóż i za­szlach­to­wać wil­ka, za­nim by ją zja­dł. Cho­ciaż może de­pra­wa­cja sek­su­al­na w po­sta­ci spo­tka­nia ze złym wil­kiem wy­szła­by jej na do­bre? Gdy­by ją zja­dł, oczy­wi­ście. Wie­lo­krot­nie. De­lek­tu­jąc się nią.

Bar­man spoj­rzał na mnie tyl­ko prze­lot­nie. Wia­do­mo, nie świe­ci­łam cyc­ka­mi. Pa­mi­ętał jed­nak, co lu­bię.

– Blo­ody Mary, full of vod­ka, bles­sed you are among the cock­ta­ils – wy­re­cy­to­wał.

– Do­kład­nie tak. – Uśmiech­nęłam się. – I long is­land dla ko­le­żan­ki.

Prze­nio­sły­śmy się do sto­li­ka.

– We­so­łe­go Hal­lo­we­en – za­świer­go­ta­ła prze­bra­na za pie­lęgniar­kę Ma­ria. Do­brze, że nie pra­co­wa­ła na kar­dio­lo­gii, bo męska część od­dzia­łu do­sta­ła­by za­wa­łu na wi­dok mi­nia­tu­ro­wej spód­nicz­ki, wy­so­kich szpi­li i ogrom­ne­go de­kol­tu. Przy jej bla­dej ce­rze czer­wo­ne usta przy­zy­wa­ły wzrok z da­le­ka.

– Sam­ha­in – mruk­nęłam, a dziew­czy­ny spoj­rza­ły na mnie, jak­by się za­częły za­sta­na­wiać, ile drin­ków wy­do­iłam, za­nim tu przy­szłam. – Cel­tyc­kie świ­ęto ku czci przod­ków? Ob­cho­dzo­ne, za­nim Hal­lo­we­en sta­ło się mod­ne? Dzień, w któ­rym gra­ni­ce świa­tów się za­cie­ra­ły, a dzi­wacz­ne stro­je mia­ły od­stra­szać złe du­chy? Po­świ­ęca­nie pier­wo­ci­ny ze zbio­rów i co trze­cie­go syna? Lam­pio­ny z rze­py? – Nie za­re­ago­wa­ły, więc mach­nęłam ręką lek­ce­wa­żąco, po­sta­na­wia­jąc za­jąć się swo­im drin­kiem.

– Dy­nie są, świecz­ki są – wy­li­cza­ła Isa­be­la. – Upior­ny kot jest. – Zer­k­nęła na Isa­be­lę, któ­ra się skrzy­wi­ła. – Jesz­cze wi­ęcej ko­tów też. – Wska­za­ła na nie pal­cem. – Cza­row­ni­ce są. – Za­to­czy­ła ręką wko­ło. – Bra­ku­je nam psy­cho­pa­ty…

Już chcia­łam pod­nie­ść rękę i wzi­ąć na sie­bie ten etat, jed­nak za­miast tego spoj­rza­łam na Oanę.

– Twój brat będzie?

Nie wiem, co ją tak roz­ba­wi­ło w tym py­ta­niu, ale za­częła się śmiać.

– Po­ja­wią się całą eki­pą, więc psy­cho­pa­tów będzie­my mie­li pod do­stat­kiem – oznaj­mi­ła mi­ędzy par­sk­ni­ęcia­mi.

– Oni z pew­no­ścią wolą okre­śle­nie „kre­atyw­ni” za­miast „psy­cho­pa­ci”.

– Może zdol­ni ina­czej? – za­pro­po­no­wa­ła z roz­ba­wie­niem. – Zresz­tą o wil­ku mowa…

Zer­k­nęłam na we­jście i moje brwi pod­je­cha­ły do góry. Mar­co, któ­ry wła­śnie prze­kro­czył próg, po­trak­to­wał moją su­ge­stię na se­rio i prze­brał się za wie­dźmi­na. Sze­ro­ka ko­szu­la, ob­ci­słe spodnie, skó­rza­ny pas, wy­so­kie buty, a na gło­wie pe­ru­ka z dłu­gi­mi pla­ty­no­wy­mi wło­sa­mi. Zza ple­ców wy­sta­wa­ły ręko­je­ści dwóch mie­czy. Z za­cie­ka­wie­niem cze­ka­łam, aż po­dej­dzie bli­żej, żeby spraw­dzić, czy chcia­ło mu się po­sta­rać o żó­łte so­czew­ki kon­tak­to­we.

– Bli­żej mu dzi­siaj do przy­stoj­ne­go dia­bła niż psy­cho­pa­ty, nie­praw­daż? – szep­nęła mi do ucha Oana. – Za­mknij usta – do­da­ła.

Po­sła­łam jej spoj­rze­nie mó­wi­ące: „Chy­ba so­bie kpisz!” i upi­łam swo­ją krwa­wą mary.

Kie­dy prze­stał blo­ko­wać we­jście, do środ­ka wkro­czy­ła ubra­na w ob­ci­słą czer­wo­ną su­kien­kę So­fia. Uło­żo­ne w sty­lu lat dwu­dzie­stych wło­sy prze­rzu­ci­ła przez jed­no ra­mię. De­kolt spły­wał fa­la­mi mi­ędzy jej pier­sia­mi. Wy­gląda­ła zja­wi­sko­wo. Za nią we­szła Mar­ju. Wy­so­ka jak po­sąg, szczu­plut­ka, w po­ły­sku­jącej, je­dwab­nej, gra­na­to­wej suk­ni. Gdy od­wró­ci­ła się na mo­ment, żeby po­wie­dzieć coś przez ra­mię do Ales­sie­go, do­strze­głam, że za­miast ma­te­ria­łu nie­mal po same po­ślad­ki spły­wa­ły jej po ple­cach sznu­ry pe­reł. Ni­co­la na­to­miast po­sta­wi­ła na su­kien­kę w ko­lo­rze sre­bra, otu­la­jącą ją mi­ęk­ki­mi, sa­ty­no­wy­mi fa­la­mi si­ęga­jący­mi aż do stóp. Głębo­ki de­kolt eks­po­no­wał po­ka­źny biust. Po­dob­nie jak Mar­ju, i ona mia­ła na ple­cach per­ły – ale po­sta­wi­ła na po­je­dyn­czy sznur zwi­ąza­ny w su­peł. Wszyst­kie trzy pre­zen­to­wa­ły się obłęd­nie w kre­acjach z lat dwu­dzie­stych i dym­nym ma­ki­ja­żu z pod­kre­ślo­ny­mi czer­wo­ny­mi usta­mi.

Dzie­ła sztu­ki do po­dzi­wia­nia przez ich mężczyzn.

Za ko­bie­ta­mi podąża­li Fa­bia­no i cała resz­ta gan­gu. Li­te­ral­nie gan­gu! Ich we­jście wy­wo­ła­ło po­ru­sze­nie, gwiz­dy i po­krzy­ki­wa­nia pań. Wy­gląda­li, jak­by wy­szli z fil­mu Gang­ster Squ­ad. Po­grom­cy ma­fii. Spodnie na szel­kach, bia­ło-czar­ne buty, za­ło­żo­ne za­wa­diac­ko fe­do­ry i zbyt krót­ko za­wi­ąza­ne kra­wa­ty. Jak­by ktoś ka­zał mi ob­sta­wiać, po­wie­dzia­ła­bym, że broń w ka­bu­rach to na sto pro­cent au­ten­ty­ki go­to­we w ra­zie po­trze­by do uży­cia.

Adam, Ales­si i Da­rius skie­ro­wa­li się do baru, za­bie­ra­jąc ze sobą part­ner­ki, pod­czas gdy Fabi i Mar­co po­sta­no­wi­li do­łączyć do na­sze­go to­wa­rzy­stwa.

– Więc co tu ro­bi­my? – spy­tał ten pierw­szy.

Ma­ria uwol­ni­ła mnie od ko­niecz­no­ści od­po­wie­dzi.

– Wy­ci­na­my dy­nie, pi­je­my drin­ki i miło spędza­my czas.

– Wy­ci­na­my dy­nie… no­ża­mi? – Spoj­rzał na stół, na któ­rym jed­na z dziew­czyn z ob­słu­gi za­czy­na­ła roz­kła­dać na­rzędzia do drąże­nia.

– Prze­ra­ża cię myśl o ko­bie­cie z no­żem w ręku czy to, że może się oka­zać lep­sza od cie­bie w ope­ro­wa­niu nim? – za­żar­to­wa­łam.

– Może jest z tego ga­tun­ku, któ­ry uwa­ża, że noże tyl­ko w kuch­ni? – spy­tał Mar­co gdzieś zza mo­ich ple­ców.

Nie od­ry­wa­łam spoj­rze­nia od Fa­bie­go.

– Uwa­żasz, że miej­sce ko­bie­ty jest w kuch­ni?