Umarli tęsknią - Jarosław Kończak - ebook

Umarli tęsknią ebook

Kończak Jarosław

0,0

Opis

18+  Co może przerazić doświadczonych policjantów tak bardzo, że opróżniają dwa magazynki w kierunku noworodka?

Dlaczego w opustoszałym szpitalu siedzi mała dziewczynka, której spojrzenie skrywa coś starego i złego?

Doktor Janiak jeszcze nie wie, że tej nocy zetknie się z koszmarem, którego nie wyjaśni ani medycyna, ani zdrowy rozsądek.

Mroczny horror, w którym makabra spotyka się z czarnym humorem, a granica między życiem i śmiercią przestaje być oczywista.

Niektóre historie nie kończą się wraz ze śmiercią.

 

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
lub macOS

Liczba stron: 75

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



ROZDZIAŁ 1 - fragment

„To dziwne. Przepaliły się wszystkie żarówki na SOR-ze?” - przemknęło lekarzowi przez myśl.

Niepewnie przestąpił próg i o mało się o nią nie potknął. Na podłodze siedziała mała, może ośmioletnia, jasnowłosa dziewczynka z czołem opartym o złożone na kolanach ręce. Coś sobie cicho nuciła pod nosem i kołysała się w rytm usypiającej melodii. Jesteś tu sama, dziewczynko? - spytał zdumiony doktor Janiak, po czym przeszedł przez poczekalnię i wyjrzał na korytarz z drugiej strony.

Ani żywego ducha. Cały szpital zdawał się wymarły i opustoszały jak cmentarz nocą. Janiak odwrócił się do dziewczynki i poczuł, jak po plecach spływa mu strużka zimnego potu.

Jej nieprzytomne spojrzenie utkwiło wprost w nim, choć lekarz miał wrażenie, że ktoś bardzo stary i bardzo zły spogląda na niego z ukrycia poprzez błękitne oczy dziecka. Nachylił się nad dziewczynką i pogłaskał jej nieco potargane włosy. Zgubiłaś się rodzicom? - zapytał cicho. - Jak się nazywasz, mała?

ROZDZIAŁ 4 - fragment

Dziwaczny monolog zmienił się w najprawdziwszy płacz noworodka. Para policjantów stała jak wryta, patrząc sobie nawzajem w oczy.

Po chwili ocknęli się z letargu, jak na komendę sięgnęli po służbowe pistolety i ostrożnie podeszli do otwartych drzwi. Zawisza zajrzał do środka jako pierwszy i pistolet wysunął mu się ze zmartwiałych palców.

Schylił się po niego natychmiast, przy okazji zwracając obiad na policyjne buty rozmiaru 48. Posterunkowa Bielińska zajrzała do sali i zakryła dłonią usta, drżącą ręką sięgając po służbowego Walthera P-99. Rozległa się ogłuszająca kanonada z dwóch pistoletów, zaśmierdziało prochem. Kiedy posterunkowa Bielińska opróżniła cały magazynek, nie przestała naciskać spustu, krzycząc przy tym jak opętana. Zawisza schował pistolet do kabury i mocno objął partnerkę, zaś ona ze szlochem wtuliła twarz w jego szeroką pierś.

ROZDZIAŁ 7 - fragment

Ciało noworodka zmasakrowane policyjnymi kulami nie wyglądało szczególnie osobliwie czy nieludzko. Oczy zaszklone śmiercią, ciało, na którym powoli zaczynały pojawiać się plamy opadowe. Zdjęcie musiało zostać wykonane co najmniej pół godziny po śmierci. Posterunkowy Zawisza twierdzi, że strzelał do demona - wtrącił inspektor, kiedy dostrzegł, które zdjęcie ogląda doktor Janiak - niech pan powie, doktorze, co przeraziło na śmierć dwoje twardych jak stal policjantów? Na miłość Boską, wpakowali dwa magazynki w noworodka!