Kosmiczny robogulasz ebook

Na Placu Wolności gęstniał tłum, emocje sięgały zenitu. Lada moment spod pomnika Kościuszki miał wyruszyć Orszak Trzech Króli, oczekiwano tylko na najważniejszego gościa. W pocie czoła pracowali kieszonkowcy, rozdawacze ulotek i sprzedawcy gadżetów i dewocjonaliów, czubiąc się między sobą o klientów. W pewnej chwili zrobiło się nerwowo, kiedy jakiś dowcipniś wrzasnął „Allahu Akbar” i odpalił racę, ale większość tłumu stanowili przygłusi staruszkowie którzy zaczęli dopytywać czy przybył już Jego Świątobliwość. Dowcip spalił więc na panewce, a dowcipnisia sprawnie zgarnęła ochrona i przekazała policji.

- Czy juf go widzisz, Piotrusiu? - głos niewidocznej zza pleców barczystego wnuka

staruszki wibrował nutami histerii - pamiętaj, pstrykaj mu fotki! To święty człowiek.

- Jeśli jest tak święty jak gruby, to faktycznie żywcem pójdzie do nieba - mruknął

Piotruś, drapiąc się po nieogolonej brodzie - babcia, ty lepiej pilnuj torebki. Widzę co się tu dzieje, u kieszonkowców nastał sezon na emeryta.

- Tak wnusiu, o tej powe panuje sezonowa grypa. Nie zazięb się, kochanie i patf czy

juf idzie - ekscytowała się babcia.

Wśród wiernych nastąpiło wyraźne poruszenie, nad ich głowami dało się dostrzec chwiejące się ślimakowate zakończenie pastorału, czyli tak zwana kurwatura (nie ja to wymyśliłem - autor).

- Idzie - zakomunikował babci przerośnięty Piotruś, co spotkało się z

niekontrolowanym wybuchem szczerbatego entuzjazmu.

Zza jego pleców ukazała się wychudła ręka, wymachująca szaleńczo bukietem goździków.

- Wyj długo, pobofny biskupie! Niech wyje biskup Grawwfff… cholera!

- Co się stało, babciu?

- Milcz i pomóf mi fukać górnej fęki!

- I tak była za ciasna!

Wtem na placu nastała cisza jak makiem zasiał, nie słychać było przelatującej muchy. Kieszonkowcy zastygli z dłońmi w kieszeniach i torebkach swych ofiar. Piotruś wyjął aparat.

- Co się dzieje, Piotrusiu?

- Babciu Floro… - nieswoim, dziwnie grubym głosem przemówił wnuk i umilkł.

- Co, kochanie? Nie straf starej babuni!

- Czy ten twój biskup… no, czy on ma sześć podbródków?

- Co? Nie pije wódki! - oburzyła się babcia Flora - wyje w ubóstwie, jak Bóg pfykazał.

1

- Bo wydaje mi się że on puchnie…

- Cuchnie?

- Jasna cholera! Zaraz go rozpierdoli! Nad Placem Wolności rozległo się głośne PUFFF! Tłum gapił się w osłupiałym milczeniu na stertę dymiących flaków z wetkniętym w sam środek pastorałem. Kurwatura zachwiała się ostatni raz i znieruchomiała.

Na głowie babci Flory wylądowało coś dziwnego i przykleiło się do moherowej czapeczki.

- O rany - ponuro odezwał się Piotruś - babciu, zdaje się że Niebo zesłało ci prezent.

Odkleił jej od beretu oderwany biskupi nos, pękaty niczym kartofel.

- Relikwia - pokiwał głową z aprobatą - kiedyś będzie sporo warta.

------------------------------------------------------------------------------

Piotruś smętnie poprawił upijający go w kroku niebieski kombinezon z wielką liczbą 13 na plecach.

- Wnusiu, nie gweb w jajach! - surowo upomniała go babcia Flora, odziana w

identyczny kombinezon - twoje jaja są nam potwebne w stanie nienarufonym.

- Babciu, jeśli nadal majaczysz o przedłużaniu gatunku - warknął czerwony ze złości

Piotruś - to mówię po raz ostatni: WYBIJ TO SOBIE Z…

- Cicho! - przerwała babcia Flora - to chyba niemowliwe, ale… ktoś stoi pod dwiami

krypty!

- Ktoś prócz nas przeżył wojnę? - przejęty do głębi wnuk wpatrywał się w ekran, na

którym piękna dziewczyna z czarnymi kitkami błagalnie patrzyła w kamerę - szybko, przełącz na głośnik!

…bezybezyciumtamtam… kiszszsz - rozległy się trzaski i niezrozumiały bełkot. Babcia Flora pokręciła jakimiś gałkami i równie jak wnuk przejęta rolą ryknęła do mikrofonu:

- Tu Nadzorfyni Krypty 13! Pwedstaw się i powiedz jakim cudem wyjesz!

2