Rozdział I
Przenikliwa cisza wypełniała każdy najdrobniejszy zakamarek salonu. Tylko głośne tykanie zegara przecinało powietrze, przypominając, że nadal toczy się tutaj życie. Panował niemal pedantyczny porządek, jedynie na stoliku stała nieruszona, zimna, jakby zapomniana herbata. Pomieszczenie wypełniało światło lampek zawieszonych na żywej choince, umieszczonej tradycyjnie przy kominku. Przyjemny zapach igliwia unosił się w powietrzu, przypominając o świątecznym klimacie.
Maria siedziała skulona na sofie, ze spojrzeniem utkwionym w bożonarodzeniowym drzewku. To były pierwsze tak smutne, pełne przygnębienia i bólu święta w ich rodzinie. Nadal nie mogli się pogodzić z tym, co spotkało Emilkę. Dlaczego ona? Dziewczyna o szczerym, empatycznym, życzliwym sercu, wyrozumiała dla każdego, potrafiąca wesprzeć dobrym słowem, załagodzić konflikty. Nikt nie mógł zrozumieć, jak Dominik, który przecież zarzekał się, że kocha ją całym sercem, mógł postąpić tak okrutnie.
Maria usłyszała odgłos kroków dochodzący z korytarza. Wróciła do rzeczywistości, starając się dojrzeć, kto – oprócz niej – również nie może zasnąć. Wojciech wszedł do salonu, dostrzegając sylwetkę żony zwiniętą na kanapie pod kocem. Domyślił się, że po raz kolejny w tym miesiącu ma kłopoty z bezsennością. Doskonale zdawał sobie sprawę, czym to jest spowodowane.
Przekroczył próg pomieszczenia, przysiadając obok żony i chwytając ją delikatnie za dłoń.
– Marysiu, tak nie można – zaczął łagodnie, patrząc na nią z troską. – Rozumiem, że się martwisz, ja również ciągle myślę o Emilce. Jednak nie powinnaś zaniedbywać zdrowia. Może czas udać się do lekarza, jeśli masz kłopoty ze snem?
Spojrzała na męża, starając się lekko uśmiechnąć, wzruszona jego czułością.
– Masz rację. Ostatnio cały czas jestem poddenerwowana, ciężko mi się uspokoić – powiedziała w zadumie. – To wszystko miało wyglądać zupełnie inaczej…
Wojciech pokiwał głową, głośno wzdychając.
– Biedna Emilka, jak ona dzisiaj płakała… – wydusił z gulą w gardle. – Rok temu tego samego dnia była najszczęśliwszą dziewczyną na świecie, a dziś… myślałem, że mi serce pęknie, gdy zaczęła szlochać przy kolacji…
Przytaknęła ze łzami w oczach.
– Całe jej życie posypało się jak domek z kart… Miała być żoną, być może niedługo matką, a teraz? Teraz ma złamane serce, które tak bardzo boli…
– Nadal nie wiem, co wstąpiło w Dominika… Byli taką szczęśliwą parą. Zdradził ją, a teraz zarzeka się, że tego nie zrobił. Nie wiem, po co, skoro są dowody…
Miesiąc wcześniej
– Ślubu nie będzie? – zapytała po raz drugi Helena, obserwując, jak ukochana wnuczka rozpada się z bólu na jej oczach.
Emilka wolno podniosła głowę, kierując zamglony wzrok na babcię.
– Nie będzie… – wyszeptała resztką sił. – Nie chcę… go znać…
Starsza kobieta złożyła dłonie jak do modlitwy, a z jej oczu popłynął potok gorących łez.
– Boże, moje dziecko… – wydusiła łamiącym się głosem. – Niech no ten drań postawi nogę w naszym domu, chyba mu jaja urwę!
– Hela! – krzyknął nerwowo Józef, dotykając ramienia żony. – Tu siedzą dzieci…
Leon machnął lekceważąco dłonią.
– Dziadku, ja jeszcze babci w tym pomogę! Jak on mógł tak skrzywdzić Emilkę?!
Melania spojrzała na brata z dezaprobatą w oczach.
– Ty się lepiej nie odzywaj. Sam masz dziewczynę, a całujesz inną! – wrzasnęła zdenerwowana.
– Co? Kto ci naopowiadał takich głupot? – odparował, patrząc na nią z niezrozumieniem w oczach.
Do głosu doszły oburzone bliźniaczki.
– Widziałyśmy! – krzyknęła Michalina.
– Właśnie, stałeś na przystanku i całowałeś się z blondyną! – dodała zniesmaczona Agnieszka.
Leon pokręcił głową z irytacją.
– Informuję, że nie jestem już z Magdą. Moje życie prywatne to moja sprawa i mam prawo spotykać się oraz całować z kimkolwiek chcę.
Gorącą wymianę zdań między rodzeństwem przerwało nagłe wtargnięcie niespodziewanego gościa. Dominik z impetem wbiegł do salonu. Wcale nie wyglądał lepiej od Emilki. W jego oczach czaiła się panika, usta miał zaciśnięte w wąską linię. Włosy lekko rozwiały się podczas biegu, a na zaróżowione policzki wciąż spływały świeże łzy.
Na widok Emilki, którą ojciec wciąż trzymał w ramionach, serce ścisnęło mu się z bólu tak mocno, że o mało nie upadł na kolana. Już miał zamiar podejść do niej i wziąć w ramiona, gdy drogę zagrodził mu Piotrek.
– Wynoś się stąd! – wycedził groźnie przez zęby, ledwo powstrzymując gniew. – Jesteś nic niewartym śmieciem!
Patryk szybko podbiegł do Dominika.
– Jak mogłeś? – zapytał z wściekłością, mocno go popychając. – Jak mogłeś jej to zrobić?
Dominik spoglądał na nich przerażonym wzrokiem.
– To nie tak! – zaczął się bronić. – Ja… – Nie zdążył dokończyć wypowiedzi, gdyż po raz kolejny został popchnięty przez Patryka.
– Przestań pieprzyć!
Wyczuwając groźbę bójki, Daniel z Robertem w mgnieniu oka doskoczyli do nich, starając się załagodzić sytuację i wyciszyć buzujące emocje.
– Dominik, lepiej wyjdź – rzucił krótko Daniel. – To nie jest czas na rozmowy.
W tle usłyszeli wściekły głos Heleny, która próbowała wyrwać się z mężowskiego uścisku.
– Puszczaj mnie, Józek, ja mu zaraz pokażę! Nogów w dupie już nie ma!
Robert zbliżył się do Dominika, stając z nim twarzą w twarz.
– Dla własnego dobra, wynoś się i nie wracaj – wysyczał gniewnie, zaciskając dłonie w pięści.
– Nie, nie zostawię jej w takim stanie! – krzyknął Dominik z desperacją, starając się przepchnąć, jednak Patryk na to nie pozwolił.
– Sam się prosiłeś! – wrzasnął, po czym z całej siły uderzył go pięścią w twarz.
Dominik zatoczył się do tyłu. Momentalnie zaczęło mu się kręcić w głowie, był lekko otumaniony po otrzymaniu silnego ciosu. Natychmiast położył dłoń w miejscu, które okrutnie pulsowało. Z nosa poleciała krew, brudząc białą koszulę. Stał, jakby był w amoku, jakby nie potrafił pojąć, co właśnie się wydarzyło. Nie spodziewał się, że Patryk ma tak mocne uderzenie.
– Boże… – jęknęła Klaudia, z przerażeniem zasłaniając usta dłonią. – To nie miało tak wyglądać…
Daniel mocno chwycił Dominika pod ramię, siłą wyprowadzając z domu Tylczyńskich, nie zważając na jego protesty. Szybko narzucił kurtkę i buty, cały czas pilnując, by brat nie wpadł na pomysł powrotu do środka.
Kiedy wyszli na drogę, spojrzał na pokiereszowaną twarz Dominika. Czuł mieszankę współczucia, wściekłości i rozczarowania.
– Coś ty najlepszego zrobił? – zapytał bezradnie.
Dominik spojrzał na niego ze łzami w oczach.
– Ja… to nie tak… – zaczął się jąkać. – Ja naprawdę jej nie zdradziłem, ale… wydarzyło się coś, czego nie potrafię zrozumieć…
– Dominik, poczekaj – odparł Daniel, podając bratu paczkę chusteczek, którą miał w kieszeni kurtki. – Musisz trochę zatamować krwawienie. Porozmawiamy w domu.
Obecnie
Wojciech chwycił dłoń ukochanej żony, mocno ją ściskając.
– Chodź, kochanie. Musisz się położyć – powiedział. – Zamartwianie się nic nam nie pomoże. Jutro spokojnie porozmawiamy. Mam pewien pomysł.
Spojrzała na męża z wdzięcznością w oczach.
– Dziękuję, że jesteś – rzekła, mocno się do niego przytulając. – Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Uśmiechnął się do niej, czule gładząc po włosach.
– Zadaję sobie to samo pytanie.
***
Następnego dnia Melania z Danielem wybrali się na spacer w zimowym klimacie. W tym roku dwudziesty siódmy grudnia wypadł w sobotę, dzięki czemu mogli cieszyć się naprawdę długim okresem wolnego.
Pogrążona we własnych myślach para wolno przechadzała się polną drogą, pokrytą grubą warstwą białego puchu. Krajobraz prezentował się iście bajkowo. Drzewa obsypane zmrożonym śniegiem błyszczały w promieniach grudniowego słońca. Panował kilkustopniowy mróz, a spod butów przy każdym kroku dobiegało donośne skrzypienie.
Daniel trzymał mocno dłoń ukochanej, ukrytą w grubej rękawiczce. W pewnym momencie przystanął, aby na nią spojrzeć. Prezentowała się tak słodko, nosek i policzki miała zaróżowione, a oczy błyszczały jak dwie iskry.
Melania lekko się uśmiechnęła, patrząc na niego z rozbawieniem.
– Dlaczego tak mi się przyglądasz?
Przyciągnął ją do siebie, zamykając w ciasnym uścisku, mimo grubej warstwy ubrań, które na sobie mieli.
– Bo jesteś śliczna – odpowiedział czule i pocałował ją w nos. – Kocham cię.
Spojrzała na niego uważniej.
– Ale cię naszło na czułości. Chcesz mi coś powiedzieć?
Mina Daniela lekko zrzedła, a w oczach pojawił się lęk.
– Trochę się boję…
– Czego? – Nie rozumiała, co spędza mu sen z powiek.
Wciągnął w płuca mroźne, rześkie powietrze.
– Boję się, że to, co zrobił Dominik, źle wpłynie na nas… na nasz związek…
Melania obserwowała go w zadumie, zastanawiając się, skąd mu to przyszło do głowy.
– Daniel, kocham cię z całego serca. Sytuacja z Emilką i Dominikiem jest naprawdę trudna, przykra dla naszych rodzin, ale to nie ma z nami nic wspólnego – zaczęła bojowo, chcąc uspokoić narzeczonego. – Jak widzę Dominika, mam ochotę złamać mu nos po raz drugi, ale ze względu na szacunek do twoich rodziców staram się być grzeczna.
Rozpromienił się, słysząc jej słowa.
– Boże, dziękuję ci za cudowną, wspaniałą, piękną, mądrą kobietę – powiedział głośno, kierując wzrok ku niebu.
– Już się nie podlizuj! – roześmiała się głośno, patrząc na niego z wesołymi chochlikami w oczach.
Kontynuowali spacer, prowadząc rozmowę. Daniel postanowił podjąć drażliwy temat.
– Nie potrafię tego zrozumieć – zaczął delikatnie. – Dominik jest wrakiem człowieka. Wiem, że kocha Emilkę. Przysięga, że nigdy świadomie by jej nie zdradził.
Mela przystanęła, unosząc brew z powątpiewaniem.
– Co to znaczy świadomie?
– Jeśli chodzi o zdjęcie w łóżku z tamtą dziewczyną, które dostała Emilka, on twierdzi, że nic nie pamięta z tego wieczoru.
Głośno prychnęła, kiwając głową z niedowierzaniem.
– Pff, może sobie nie pamiętać, ale przyznał się Emilce, że rano obudził się obok tamtej dziewczyny! Może był tak pijany, że urwał mu się film, dlatego niczego nie może sobie przypomnieć!
– Skarbie, znam Dominika, on nie jest taki. Kocha Emi nad życie.
– A pocałunek, którego świadkiem była moja siostra? Też był udawany? – zapytała ze złością.
Daniel zagryzł wargę.
– Dominik podejrzewa, że tamta dziewczyna wszystko ukartowała, żeby go wrobić. Rzuciła się na niego w momencie, gdy w oddali dostrzegła Emilkę.
– Wiem, że chciałbyś, aby tak było, ale to się w ogóle nie klei. Dlaczego miałaby knuć coś tak perfidnego?
– To jest dobre pytanie.
– Nie wiem, ja nie jestem przekonana.
– A pamiętasz, jaką chorą akcję zaplanowała Amanda, żeby nas rozdzielić? – zapytał, wzdrygając się na samą myśl.
– Pamiętam, ale ty nie obudziłeś się w łóżku z obcą dziewczyną – odparła, przewracając oczami. – Zresztą wracajmy już, mam skostniałe stopy.
Pociągnęła go w kierunku domu, nie dając czasu na odpowiedź.
***
Dominik siedział nieruchomo na łóżku, trzymając przed sobą zdjęcie. Po jego policzkach spływały gorące łzy, lekko zamazując obraz. Wpatrywał się w radosne twarze Emilki i swoją, gdy wybrali się na krótki wypad w góry. Byli tacy szczęśliwi, uśmiechnięci, przekonani, że najlepsze dopiero przed nimi. Jak to się mogło stać, że los postanowił z niego tak okrutnie zadrwić? Nie potrafił zrozumieć, jak to się wydarzyło. Zadawał sobie coraz więcej pytań, ale na żadne nie znalazł odpowiedzi.
Przecież kochał Emilkę z całego serca, więc to niemożliwe, że poszedł do łóżka z Martyną. Ale po co dziewczyna miałaby ukartować coś tak chorego? Podczas konfrontacji z narzeczoną przysięgał, że to Martyna rzuciła się na niego i zaczęła całować, jakby chcąc, żeby Emilka była świadkiem tej sceny.
Czuł się jak w cholernej telenoweli, jakby ktoś postanowił zabawić się jego kosztem, całkowicie niszcząc życie, które do tej pory zbudował. Wszyscy patrzyli na niego jak na pieprzonego zdrajcę, który nie potrafi dochować wierności własnej narzeczonej.
Ciszę przerwało delikatne pukanie, a zza drzwi wyłoniła się sylwetka jego siostry Asi.
– Mogę wejść?
Dominik ze zrezygnowaniem pokiwał głową. Asia przysiadła obok niego na łóżku, obserwując zdjęcie, które cały czas trzymał przed sobą. Zaczęła poważnie martwić się stanem starszego brata, obawiając się, by nie popadł w depresję.
– Dominik… – zaczęła cicho, patrząc na jego umęczoną twarz. – Ja ci wierzę. Wiem, że kochasz Emilkę i nigdy byś jej nie zdradził.
Nadal milczał, jakby nie widział żadnego światełka w tunelu.
– Musisz walczyć, rozumiesz? – powiedziała, łapiąc go za ramiona, by na nią spojrzał. – Walcz o nią!
– Chyba już nie mam sił…
– Pamiętasz, jak wzdychała do Pawła? Myślałeś, że nigdy nie zwróci na ciebie uwagi. A jednak udało ci się zdobyć jej serce. Musisz się wziąć w garść i znaleźć odpowiedź!
– Żeby to było takie proste…
– A co w życiu jest proste? – zapytała, patrząc na niego wyczekująco. – Chyba tylko to, że serce pęka szybko… a goi się koszmarnie długo.
Rozdział II
Dwa dni później rodzina szykowała się do wspólnej kolacji. Melania z Klaudią rozkładały talerze i sztućce, a Robert pomagał Patrykowi nosić półmiski z potrawami, które w większości zostały jeszcze ze świąt. Aromatyczny zapach roznosił się po całym domu, dlatego nawet nie trzeba było nikogo wołać. Wszyscy, jak jeden mąż, stawili się w jadalni. Wszyscy… oprócz Emilki.
– Kto pójdzie po Emilkę? – zapytała Maria ze zmartwieniem wypisanym na twarzy.
Leon zgłosił się na ochotnika.
– Ja pójdę! – krzyknął, a po chwili już go nie było.
Wojciech podszedł do żony, patrząc na nią ze smutkiem.
– Marysiu, najwyższy czas, aby porozmawiać z nią o naszym pomyśle – rzucił cicho, patrząc na nią z przejęciem. – Musimy coś zrobić, bo popadnie w depresję.
Pokiwała głową ze zrezygnowaniem.
– Masz rację, Wojtek… – odparła drżącym głosem. – Boję się tylko, że nie będę miała jej na oku.
– Spokojnie. – Natychmiast chwycił żonę za dłoń. – Będziemy ją odwiedzać. Też bym umarł ze strachu, nie wiedząc, jak sobie radzi.
Leon przyprowadził Emilkę do jadalni, po czym cała rodzina zajęła miejsca przy stole. Spożywali kolację, prowadząc luźne rozmowy. Gdy pojawił się temat szkoły, Maria przypomniała sobie, o czym chciała porozmawiać z najmłodszym synem.
– Leon, mam do ciebie ważne pytanie… – zaczęła poważnym tonem, co natychmiast przerwało toczące się przy stole rozmowy. – Dlaczego w dzienniku widzę dwie jedynki z matematyki?
W pomieszczeniu zapanowała cisza, a wszystkie pary oczu były skierowane na piętnastolatka, który z pogodną miną spoglądał na mamę.
– Nie wiem, czy mogę o tym mówić przy kolacji… – zaczął tajemniczo, wzbudzając ich ciekawość. – To nie jest przyjemna historia.
Wojciech, podejrzewając, że syn ma zamiar wykręcić się od odpowiedzi, szybko zareagował.
– Słuchamy. Jestem ciekaw, co tym razem ci się przydarzyło.
– Dobra, ale nie mówcie, że nie ostrzegałem – dodał Leon z ironicznym uśmieszkiem.
– Mów już, dzieciaku – rzuciła niecierpliwie Helena, patrząc na niego z politowaniem. – Widzę, że muszę się za ciebie wziąć w następnej kolejności, ale najpierw Patryk.
– Ale co ja? – zapytał Patryk z przerażeniem w oczach.
Staruszka tylko lekceważąco machnęła dłonią.
– Nie interesuj się – powiedziała krótko, po czym spojrzała na Leona. – Dalej, spowiadaj się.
Leon wziął głęboki oddech i z podejrzanym uśmieszkiem na twarzy rozpoczął opowieść.
– Dostałem dwie pały, jedną za brak zadania domowego, a drugą za zniszczenie zeszytu od matmy, ale to wcale nie było specjalnie! – zaczął z przytupem. – Miałem zrobione to zadanie, przysięgam! Tylko zdarzyła się mała wpadka. Na przerwie rzuciłem się do toalety, bo okropnie rozbolał mnie brzuch. Ledwo zdążyłem do kibla, więc nawet nie zwróciłem uwagi, że nie ma ani grama papieru toaletowego. Miałem taką sra…
Ekspresowo wtrąciła się Maria, z niesmakiem na ustach.
– Leon, język!
Spojrzał na nią przepraszającym wzrokiem.
– No, wiecie, co miałem. Jak już skończyłem, szukałem papieru, żeby podetrzeć tyłek, a tu zonk! Nie było nawet skrawka, a na dodatek nigdzie nie znalazłem tej brązowej rolki, co zostaje po papierze, bo chociaż tym bym sobie podtarł du…
– Leon! Nie przy kolacji! – rzucił ostro Wojciech, chociaż sam miał ochotę się roześmiać.
– Przecież mówiłem, że to nie jest przyjemna historia! Sami chcieliście! – powiedział z pretensją. – Byłem w potrzasku, a na dodatek skończyły mi się chusteczki. Miałem tylko zeszyt od matmy, więc musiałem sobie radzić.
– Czy ty chcesz powiedzieć, że podcierałeś się kartkami z zeszytu od matmy? – zapytał Robert, z niedowierzaniem patrząc na młodszego brata.
Leon uśmiechnął się ironicznie.
– Ma się głowę nie od parady! – odparował z zadowoleniem.
Rodzina nie wytrzymała i wybuchła głośnym śmiechem. Mina Leona była tak zabawna, że nie mogli się powstrzymać od chichotu przez kolejne kilka minut. Nawet na twarzy Emilki przez moment pojawił się cień uśmiechu.
– Ty masz przygody, dzieciaku – powiedział wesoło Józef.
Maria spojrzała na Wojciecha, porozumiewając się jedynie wzrokiem. Postanowili, że czas na poważną rozmowę z Emilką. Nie chcieli dłużej zwlekać i odkładać tego, co nieuniknione.
– Emilko… – zaczął Wojtek, drapiąc się nerwowo po głowie. – Rozumiemy, że jest ci ciężko i bardzo cierpisz, ale nie możemy z mamą patrzeć, jak zamykasz się w sobie.
Maria również chciała zabrać głos.
– Stwierdziliśmy, że dobrze by było, gdybyś zmieniła na pewien czas otoczenie. Tutaj wszystko przypomina ci o złamanym sercu – powiedziała ze smutkiem w oczach. – Nie będziemy naciskać, ale to mogłoby być dobre dla twojego spokoju ducha.
Emilka podniosła głowę znad talerza, obserwując uważnie rodziców.
– A gdzie miałabym wyjechać?
Wojciech spojrzał na żonę, delikatnie kiwając głową.
– Myśleliśmy, czy nie chciałabyś pojechać do cioci Krysi – odparła łagodnie Maria. – Zima nie jest najlepszym czasem na pobyt nad morzem, ale spacery wzdłuż brzegu, nawet w styczniu, potrafią przynieść spokój i mają swój urok.
Helena natychmiast się obruszyła.
– Do Krysi? Boże, ta kobieta ją zamęczy – odparowała, uderzając się z bezsilności dłonią w czoło. – Moja siostra jest kochana, ale czasem potrafi tak marudzić, że głowa boli. Ostatnio opisała mi przez telefon przebieg operacji hemoroidów u swojego sąsiada. Myślałam, że się wykończę! Co mnie obchodzi tyłek obcego faceta? – wyrzuciła z siebie, oburzona.
Józef zaśmiał się cicho pod nosem i lekko nachylił się do Piotrka, który siedział obok.
– Jakby babcia wcale nie marudziła – wyszeptał z rozbawieniem do wnuka. – Jak one się spotkają, to trza uciekać, gdzie pieprz rośnie!
– A co ty tam knujesz, Józek? – rzuciła podejrzliwie, intensywnie obserwując męża. – Taki stary, a taki głupi!
Emilka spoglądała na dziadków z lekkim uśmiechem na twarzy. Mimo że ciągle sobie dogadywali, sprzeczali się i wypominali głupstwa, to jednak łączyło ich silne uczucie. Jak bardzo pragnęła być tak szczęśliwa jak oni. Myślała, że z Dominikiem zbudują podobny związek, na silnych fundamentach, wypełniony miłością, szczerością i wzajemnym szacunkiem. Tak bardzo się myliła… Przecież byli szczęśliwi, zakochani, więc dlaczego wszystko musiało się tak dramatycznie skończyć? Czy Dominik nigdy jej nie kochał? Czy znudził się zabawą w związek? Może stwierdził, że chce poszaleć, a przy niej nic ekscytującego już go nie czeka?
– Emilko? – powtórzyła Maria z niepokojem.
– Przepraszam, nie słyszałam pytania, mamo – odparła ze skruchą.
– Pytałam, co myślisz o naszej propozycji?
Czuła ucisk w sercu. Z jednej strony nie miała ochoty opuszczać domu, w którym nigdy nie zostawała sama. Zawsze mogła liczyć na towarzystwo dziadków, rodziców lub rodzeństwa. Z drugiej strony tutaj wszystko przypominało o Dominiku i niedoszłym ślubie. Jak miała uleczyć złamane serce, gdy każdy kąt był naznaczony jego obecnością? Postanowiła zaryzykować, pierwszy raz w życiu wyjść ze swojej strefy komfortu i opuścić dom oraz rodzinę. Przecież w każdej chwili będzie mogła wrócić, jeżeli poczuje tęsknotę tak silną, że nie da rady wytrzymać.
– Dobrze, zgadzam się – odparła w końcu. – To chyba będzie dla mnie najlepsze. Może zmiana miejsca pozwoli mi się wyciszyć i spokojnie poukładać wszystko w głowie.
– Właśnie na to liczymy, córeczko – powiedział łagodnie Wojciech. – Ale nie myśl, że się nas pozbędziesz, będziemy wpadać regularnie z wizytą.
– Dziękuję, jesteście tacy kochani – wyszeptała Emilka ze łzami w oczach, a jej głos zaczął się łamać. – Nie wiem, co bym bez was zrobiła…
Helena szybko wyciągnęła chusteczkę z rękawa wełnianego swetra. Ostatnio coraz częściej musiała jej używać, więc była dosyć sfatygowana.
– Chyba mam coś z oczami – wydusiła drżącym głosem. – Albo za dużo kurzu jest tutaj.
Rodzina zaczęła się wesoło uśmiechać, słysząc niedorzeczne wymówki staruszki. Atmosfera trochę się rozluźniła, więc wrócili do zwykłej, spokojnej pogawędki. Emilka zorientowała się, że rodzeństwo powinno być o tej porze w świetlicy wiejskiej.
– Dlaczego nie pomagacie w organizowaniu zabawy sylwestrowej? – zapytała z niepokojem.
Przy stole na moment zapadła cisza.
– Nigdzie się nie wybieramy – odparła spokojnie Melania.
– Właśnie. W tym roku najlepsza impreza odbędzie się w naszym domu – dodał z lekkim uśmiechem Piotrek.
– Chrzanić ich sylwestra! Nasz będzie o wiele ciekawszy! Szczególnie że przygotowałem masę nowych sucharów na tę okazję – zażartował Robert, mrugając do Emilki.
Dziewczyna momentalnie zaniemówiła. Zrozumiała, że ukochane rodzeństwo robi to wszystko dla niej. Nie mają serca zostawić jej samej, a wiedzą, że nigdzie nie pójdzie, ze względu na Dominika. Poza tym wcale nie miała ochoty na świętowanie z wiadomych względów.
– Jesteście… – zaczęła, ale gula w gardle skutecznie uniemożliwiła dalsze mówienie, więc musiała się uspokoić. – Jesteście najlepszym rodzeństwem, jakie mogłam sobie wymarzyć… – wyrzuciła z siebie, po czym po raz kolejny się rozpłakała, tym razem na dobre.
***
Dominik skierował się do pokoju młodszego brata, chcąc podpytać, jak mógłby ustalić przebieg wydarzeń w dniu, w którym podobno przespał się z Martyną. Ostatnia rozmowa z Asią trochę podniosła go na duchu. Postanowił, że się nie podda, tylko zrobi wszystko, aby udowodnić niewinność i oczyścić się z zarzutów zdrady. Miał zamiar szczerze porozmawiać z bratem, aby pomógł mu stworzyć plan postępowania.
Daniel siedział na łóżku, gapiąc się w telefon. Kiedy usłyszał skrzypienie drzwi, natychmiast uniósł głowę.
– Mogę? – zapytał cicho Dominik.
– Jasne, wchodź.
Przysiadł na fotelu, stojącym obok łóżka, lecz przez moment pozostawał milczący. Daniel wiedział, że brat chce coś powiedzieć, ale nie naciskał, czekając, aż Dominik sam zacznie temat.
– Zastanawiałem się, jak ustalić przebieg tamtego wieczora – wydusił, nie patrząc na Daniela.
– Mówisz o dniu, gdy byłeś ze znajomymi w pubie?
Dominik pokiwał głową.
– Dokładnie. Pamiętam wydarzenia tylko do pewnego momentu… Później jakby urwał mi się film… dosłownie nie potrafię niczego sobie przypomnieć.
Daniel przysunął się bliżej.
– Najlepiej by było, gdybyś porozmawiał z dziewczyną, która cię w to wrobiła – odpowiedział zamyślony. – Tak naprawdę nie wiemy, o co jej chodziło. Mówiłeś, że nic nie wskazywało, żeby zapałała do ciebie płomiennym uczuciem.
Zniechęcony Dominik wzruszył ramionami.
– Zachowywała się normalnie. Nie czułem, żeby mnie podrywała. Była raczej wycofana, milcząca, jakby trochę żyła we własnym świecie.
– Gdzie ją poznałeś?
– Zaczepiła nas na korytarzu, gdy czekaliśmy na zajęcia. Twierdziła, że studiuje razem z nami, ale przeniosła się z innej grupy ćwiczeniowej. Chociaż wydaje mi się, że wcześniej jej nie spotkałem.
Daniel głośno westchnął.
– Nic z tego nie rozumiem, jeśli mam być szczery. A masz z nią kontakt?
– Dała mi numer telefonu, ale po ostatniej akcji z Emilką musiała wyłączyć komórkę, ponieważ numer jest nieaktywny.
– Cholera… – zaklął Daniel. – To komplikuje sprawę. Jak mamy poznać jej motywy, skoro rozpłynęła się w powietrzu?
Dominik zamyślił się.
– Może wynajmę detektywa? – rzucił z desperacją w głosie.
– W zasadzie to nie jest wcale głupi pomysł – odpowiedział Daniel, lekko się ożywiając. – Mógłby ci pomóc ustalić miejsce pobytu dziewczyny albo odtworzyć przebieg feralnego wieczoru. A jesteś pewien, że z nią nie spałeś?
Dominik aż się wzdrygnął na samą myśl.
– Boże, mam nadzieję, że nie… ale pewności nie mam, skoro straciłem pamięć – wyznał ze wstydem. – Jakby się okazało, że jednak spaliśmy ze sobą, a ona zaszła w ciążę, chyba bym…
Daniel szybko mu przerwał, czując, co chce powiedzieć.
– Na pewno nie! Dominik, nie ma nawet takiej opcji! To musiała być pułapka. Nie wierzę, że w takim stanie mógłbyś się z nią przespać.
– Mam nadzieję, Daniel. Inaczej moje życie rozpadnie się na kawałki, których nie da się niczym skleić.
– Bądź dobrej myśli. Pomożemy ci ustalić prawdę. Osoba, która to tak skrupulatnie zaplanowała, srogo zapłaci za twoje krzywdy.
Dominik spojrzał na brata z lekkim uśmiechem błąkającym się po twarzy.
– Dziękuję.
– Za co? – zapytał Daniel ze zdziwieniem.
– Że we mnie nie zwątpiłeś.
