Normalne życie ebook i audiobook

Tytuł: Normalne życie

Redakcja

Tomasz Rabsztyn

Korekta

Helena Motyl

Emilia Domańska

Skład i łamanie

Łukasz Slotorsz

Projekt okładki

Anna Slotorsz

Grafiki wykorzystane na okładce

©Johannes/AdobeStock, ©tiena/AdobeStock, ©Andrey_Arkusha/AdobeStock, ©Pixel Perfect by abd/AdobeStock

Copyright © by Klaudiusz Szymańczak 2025

By arrangement with Studio Syndykat Autorów

Copyright © for this edition by Aleksandria Media 2025

Rozdział pierwszy

PRUSZKÓW, ZAPLECZE DYSKONTU SPOŻYWCZEGO, PONIEDZIAŁEK, WCZESNY PORANEK

Nad niewielkim parkingiem, wciśniętym pomiędzy magazyn dyskontu spożywczego i pokraczne wykwity polskiej patodeweloperki, powoli wstawało słońce. Charakterystyczny trzask zapalniczki i wielki płomień, który z niej wyskoczył, skutecznie rozproszyły resztki mroku przed oczami pięćdziesięcioletniej Małgorzaty. Powiew rześkiego wiatru zwiastował, że jesień zacznie się nie tylko w kalendarzu. Kobieta przetarła ciemnobrązowe, zaspane oczy i zaciągnęła się papierosem tak mocno, jak tylko umiała. Wierzyła, że za każdym razem, gdy zaciąga się po raz drugi, zjawia się Marek w swojej dwudziestotonowej ciężarówce wypełnionej po brzegi delikatesami, bez których mieszkańcy sąsiednich bloków nie byli w stanie przetrwać ani jednego dnia. Z obserwacji Małgorzaty wynikało, że Marek jako rozwodnik z rocznym stażem miotał się pomiędzy pragnieniem spotkania nowej kobiety a chęcią nieustannego pomstowania na tę starą, która „tyle krwi mu w życiu napsuła, że już woli do śmierci jeść kanapki, niż się znowu w coś ładować”. Za każdym razem, gdy to mówił, Małgorzata miała ochotę zapytać go, czy szuka partnerki czy kucharki, ale gryzła się w język, bo doskonale wiedziała, że to jego męskie zrzędzenie nie miało nic wspólnego z rzeczywistością. Ta bowiem wyglądała zazwyczaj tak, że im bardziej mężczyzna psioczył na kobiety, tym bardziej się czuł przez nie zraniony, a owo psioczenie było jedynym sposobem, który znał i który pozwalał mu jakoś skanalizować nierozumiane emocje. Ci, którzy naprawdę pogardzali kobietami, zawsze wchodzili w buty twardzieli i na nic nigdy nie narzekali. Jak już im się coś nie podobało, walili w twarz, nie uznając półśrodków w postaci marudzenia.

Zgodnie z samospełniającą się przepowiednią wraz z drugim zaciągnięciem się papierosem w bramie wjazdowej na parking pojawiła się ciężarówka Marka. Silnik umilkł zaraz po tym, jak auto zatrzymało się w zatoczce zarezerwowanej dla dostawców. Ciszę, która zapanowała na moment, przerwały westchnienia mężczyzny. Chwilę później na brukowej kostce dało się słyszeć okropny odgłos metalowych kółek wózka do palet. Ten dźwięk zagłuszał wszystkie westchnięcia i doprowadzał do szału każdego, kto mieszkał w sąsiedztwie dyskontu.

– Cześć, Małgosiu. Znowu się widzimy. Drugie śniadanko? – Marek spojrzał wymownie na palonego w pośpiechu papierosa.

– Coś często się widzimy w ostatniej dobie. Tak, drugie, Mareczku, pierwsze było po przebudzeniu – odparła Małgorzata i otworzyła na oścież drzwi magazynu, uwalniając charakterystyczny zapach. Dokładnie taki sam, jaki można poczuć, otwierając lodówkę.

– Wyjątkowa sytuacja. Wóz nam nawalił wieczorem i było kilka godzin opóźnienia ze wszystkim. Dlatego drugi raz jestem. Że też wam zdrowia i pieniędzy na to nie szkoda – dodał mężczyzna z przekąsem, ponownie zerkając na papierosa w ustach Małgorzaty, i ustawił paletę załadowaną mąką i cukrem przed drzwiami magazynu. – Zimno, cholera, się robi, jesień idzie… – wymamrotał do siebie pod nosem, nie spuszczając z oczu rozmówczyni, która wolnym krokiem szła w stronę ustawionego pod ścianą magazynu biurka, na którym obok stert papierów i papierosów stały brudne kubki po kawie.

– Wolę palić, niż pić – Małgorzata odbiła piłeczkę, nie odrywając wzroku od towaru, który musiała sprawdzić i przyjąć.

– Można nie pić i nie palić.

– A ty ani nie pijesz, ani nie palisz?

– Rzuciłem jedno i drugie.

– A na koniec żona rzuciła ciebie. Źle zrobiłeś, chłopaku – podsumowała Małgorzata, podpisując protokół odbioru towaru, po czym spojrzała na Marka z szelmowskim uśmiechem.

– Jakbym pił i palił, to by mnie nie rzuciła? Już to widzę…

– Tego nie wiem, Marek, ale wiem jedno. Mężczyzna w pewnym wieku powinien mieć jakieś skazy, blizny czy cholera wie co. Jak ich nie ma, to znaczy, że o nic nigdy nie walczył. Głośno żadna baba ci tego nie powie, ale jak chłop jest za idealny, to jest zawsze podejrzany.

– Chyba sobie to zanotuję – odparł z sarkazmem Marek i zaczął manewrować wózkiem z paletą.

– Długopis chcesz?

– Bardzo śmieszne, bardzo. – Dostawca wymownie zarechotał i wzdychając, popchnął wózek w głąb magazynu.

Przez chwilę kobieta obracała w palcach długopis i z uśmiechem na twarzy przyglądała się koledze, który ustawiał paletę w magazynie. Pomimo że czterdzieści lat skończył dość dawno, był bardzo sprawny i silny. Całe to jego narzekanie i wzdychanie podczas pracy było jakimś rodzajem męskiej kokieterii czy też może niezgrabnym domaganiem się damskiej uwagi i troski, których wyraźnie od dawna mu brakowało. Im dłużej Małgorzata go znała, tym bardziej była przekonana, że to poczucie braku musiało towarzyszyć mężczyźnie przez dużo dłuższy czas niż ten, który minął od jego rozwodu.

– Za ostro z nim pani kierowniczka gra. – Głos najmłodszej stażem i wiekiem pracownicy dyskontu przerwał Małgorzacie damsko-męskie rozważania.

– Andżeliko, nie powinnaś aby rozładowywać tych palet, co właśnie je przywiózł?

– Zaraz je ogarnę, pani kierowniczko – odparła pewnym siebie tonem drobna, jasnowłosa dziewczyna o ładnym, ale rozbieganym spojrzeniu i wyciągnęła z tylnej kieszeni jeansów gumy do żucia.

– Co ty masz z tymi gumami? Wiesz, że jak je za często żujesz, to rozwolnienia możesz dostać? Skąd pomysł, że ja z nim w coś pogrywam? – Małgorzata zaciągnęła się po raz kolejny.

– Fajki rzucam. Z gorszymi rzeczami sobie dawałam radę niż z rozwolnieniem. Gołym okiem widać, że się lubicie, a od tego się zawsze zaczyna. Nie od łóżka, jak ludzie myślą. Jak się coś od łóżka zaczyna, to się w łóżku skończy. A jak się ludzie lubią i razem śmieją, to może się to do śmierci nie skończyć.

– Ty taka ekspertka od związków jesteś?

– Od związków to niekoniecznie, pani kierowniczko, ale na ludziach się znam. Jeszcze się nigdy nie pomyliłam, chociaż inna sprawa, że długo nie żyję. Z nim musi pani inaczej – kontynuowała niezrażona Andżelika. – Ja go trochę znam. Tę jego żonę w sumie bardziej.

– Skąd?

– Za dzieciaka mieszkałam w tej samej klatce co oni. To taki poczciwina. Muchy by nie skrzywdził. Dobry chłop, ale mało która laska z takim wytrzyma.

– Z poczciwiną mało która wytrzyma? – Małgorzata zaśmiała się cicho, przyglądając się uważnie młodszej koleżance.

– Wytrzymać to każda wytrzyma. Źle to powiedziałam, kierowniczko. – Andżelika żuła jeszcze szybciej, niż mówiła. – Ale z takim chłopem to trochę nudno. No chyba że już swoje się pani w życiu naszalała i ma dość, to taki idealny – wyjaśniła dziewczyna i spojrzała badawczo na szefową, która nic jednak nie odpowiedziała. – Ale z nim to inaczej musi pani grać. Kawy niech mu pani zrobi, da mu pogadać, ciastem go poczęstuje. On jest majsterkowicz. Pamiętam, że rower mi nieraz naprawiał, bo przecież mój stary to raczej tylko psuć umie. Niech go pani zagada, czy by gniazdka nie naprawił czy coś. Jak już do pani przyjdzie, to zostanie – podsumowała Andżelika. – No, lecę ogarniać te palety, bo mi pani premii nie da, a mi kasa potrzebna. – Dziewczyna zakończyła rozmowę i bez słowa wróciła do magazynu.

– Jeszcze dwie i jadę dalej – poinformował tymczasem dostawca zaraz po wyjściu z magazynu i skierował się wraz z wózkiem do ciężarówki.

– Jasne, Mareczku, jasne – odparła zamyślona kobieta i odprowadziła znajomego wzrokiem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Punkty orientacyjne

Spis treści

Strona tytułowa

Prawa autorskie

Meritum publikacji

Okładka

Spis treści