Heartless - Dziedziczka #3 ebook

1

Santino

Nu­mer pi­ęćdzie­si­ąt je­den… Pie­przo­ne dwie cy­fry, któ­re na ja­kiś czas po­zba­wi­ły mnie oso­bo­wo­ści, a po­tem czło­wie­cze­ństwa. Dni, ty­go­dnie… Cza­sa­mi mia­łem wra­że­nie, że to trwa cho­ler­ne lata. Wy­si­łek po­nad ludz­ką wy­trzy­ma­ło­ść, po­ni­że­nie, ja­kie­go so­bie nie wy­obra­ża­cie, i tor­tu­ry. Nie tyl­ko cia­ła, ale rów­nież du­szy. Przede wszyst­kim du­szy, bo gdy w ko­ńcu wy­sze­dłem z tego pie­kła, by­łem zu­pe­łnie in­nym czło­wie­kiem. Ta­kie­go mnie po­zna­li­ście. Cho­ler­ne­go we­so­łka skry­wa­jące­go po­two­ra za spro­śny­mi żar­ta­mi. Ma­ska, któ­rą na­ło­ży­łem, aby chro­nić tych, któ­rych mu­sia­łem. Chro­nić ją…

A te­raz stał przede mną czło­wiek chcący wy­drzeć mi ją siłą – i pa­trzył mi pro­sto w oczy. Ten sam skur­wiel, któ­ry śmiał wy­ci­ągnąć plu­ga­wą łapę i do­tknąć mo­jej Avy, a ona nie lu­bi­ła być do­ty­ka­na. To ją pa­ra­li­żo­wa­ło i wpy­cha­ło w ob­jęcia pa­ni­ki, za­bie­ra­jąc od­dech. Moja słod­ka dziew­czyn­ka tyl­ko mnie po­zwa­la­ła się do­ty­kać. To na mój do­tyk re­ago­wa­ła, to przy mnie roz­pły­wa­ła się w jękach.

Ava na­le­ża­ła do mnie i niech Bóg ma w swo­jej opie­ce ka­żde­go, kto będzie chciał mi ją ode­brać. Na­wet je­ba­ny Ju­lius We­iss, nu­mer osiem­dzie­si­ąt sze­ść, Emi­sa­riusz.

Czer­wień, któ­ra jesz­cze chwi­lę temu przy­sła­nia­ła mi ob­raz, po­wo­li zni­ka­ła. Za­czy­na­łem do­strze­gać drob­ne szcze­gó­ły, któ­rych wcze­śniej, opa­no­wa­ny nie­sa­mo­wi­tą fu­rią, nie za­uwa­ży­łem. Woj­sko­wy mun­du­rek i wy­so­kie bu­cio­ry za­stąpio­ne zo­sta­ły ręcz­nie szy­ty­mi bu­ta­mi i mar­ko­wym gar­ni­tu­rem. Znik­nął brud­ny i za­ro­śni­ęty fa­cet, któ­ry ra­zem ze mną prze­dzie­rał się przez cho­ler­ne lasy. Mia­łem przed sobą klau­na, a wła­ści­wie La­lecz­kę Chuc­ky. Na pierw­szy rzut oka mło­dy i przy­stoj­ny, ubra­ny z wy­szu­ka­ną ele­gan­cją. Czło­wiek suk­ce­su. Mężczy­zna, któ­ry przy­ci­ągał wzrok ko­biet. Skur­wiel, któ­ry za­czął po­lo­wać na moją Avę.

– Nic nie po­wiesz, Sant? Na przy­kład: „do­brze cię wi­dzieć” czy cho­ćby „cze­ść”?

– A „spier­da­laj” wy­star­czy? – wark­nąłem, opu­ści­łem rękę i scho­wa­łem za­bez­pie­czo­ny pi­sto­let za pa­sek. – Czy jed­nak będę mu­siał do­łączyć środ­ko­wy pa­lec?

Unió­sł brwi, za­pew­ne zdzi­wio­ny moim ge­stem. Wi­dzisz, skur­wie­lu? Też za­pa­mi­ęta­łem pew­ne rze­czy – po­my­śla­łem mści­wie. Ale to była tyl­ko krót­ka chwi­la, w trak­cie któ­rej po­zwo­li­łem so­bie na małe od­pręże­nie. Przy tym fa­ce­cie na­le­ża­ło za­cho­wać trze­źwy umy­sł. Nie opusz­czać tar­czy, nie po­zwa­lać so­bie na roz­pro­sze­nie, a w pew­nych wy­pad­kach na­wet nie spać. Sen jest zły. We śnie da­jesz się za­sko­czyć jak dziec­ko, a tacy jak on po­tra­fią wy­drzeć ci wszyst­ko, co masz naj­cen­niej­sze­go. Ka­żde wspo­mnie­nie, ka­żde jed­no, na­wet zu­pe­łnie nie­win­ne ma­rze­nie.

– Co tu­taj ro­bisz? Los An­ge­les to nie Gwa­te­ma­la, We­iss.

Wy­pro­sto­wał się i wy­ci­ągnął z kie­sze­ni spodni bia­łą chu­s­tecz­kę, po czym wy­ta­rł nią krew pły­nącą z roz­ci­ętej skó­ry na po­licz­ku. Po­wi­nien się cie­szyć, że nie wbi­łem mu lufy do mó­zgu, choć mia­łem na to wiel­ką ocho­tę.

– Obo­wi­ąz­ki za­wo­do­we – mruk­nął.

Nie zwie­dzie mnie tym uda­wa­nym wy­lu­zo­wa­niem. Tyle w nim spo­ko­ju, co dar­mo­wych do­ta­cji w bu­dże­cie tego kra­ju. Czy­li jed­no wiel­kie gów­no.

– Zo­sta­łeś żi­go­la­kiem? – prych­nąłem, mie­rząc go wzro­kiem. – Ja­koś nie pa­su­je to do cie­bie. A może dla spor­tu pod­ry­wasz mężat­ki, co?

Tak na­praw­dę to nie mia­łem po­jęcia, kim on do­kład­nie jest. Po­zna­łem go jako ta­kie­go sa­me­go re­kru­ta jak ja, któ­ry dał się wje­bać w gwa­te­mal­ski las. Przez całe ty­go­dnie prze­dzie­rał się obok mnie w gęstwi­nie, ra­zem szu­ka­li­śmy żar­cia, spa­li­śmy w jed­nym dole – przy­kry­ci li­śćmi, żeby prze­trwać noc i nie dać się po­żreć dzi­kim zwie­rzętom. Tym na czte­rech no­gach i na dwóch, któ­rych, jak się po­tem oka­za­ło, nie bra­ko­wa­ło w tym pier­dol­ni­ku. Wła­ści­wie nic kon­kret­ne­go mi o so­bie nie po­wie­dział, za to za­da­wał dużo py­tań. Wie­dzia­łem, że jest po­wi­ąza­ny z któ­rąś z or­ga­ni­za­cji, ale za­sa­dy były jed­na­ko­we dla wszyst­kich. W tam­tym miej­scu by­li­śmy so­bie rów­ni.

– Do­sko­na­le wiesz, kim je­stem, Sant – od­po­wie­dział, cho­wa­jąc chu­s­tecz­kę.

Rzu­cił mi wy­zwa­nie. Mo­głem grać idio­tę, po­wkur­wiać go tro­chę czy na­wet bar­dziej niż tro­chę, ale nie mia­łem cza­su ba­wić się z nim w ta­kie gier­ki. Mu­sia­łem za­jąć się Avą. Wy­szła roz­trzęsio­na i wy­stra­szo­na, a by­łem pe­wien, że ni­ko­mu nie po­zwo­li się do sie­bie zbli­żyć. We­iss i jego brud­ne za­gryw­ki la­ta­ły mi koło fiu­ta. Jak mnie do tego zmu­si, za­strze­lę gno­ja i będę miał w du­pie Radę i ich pra­wa.

– Wiem. Je­steś je­ba­nym Emi­sa­riu­szem, któ­ry wpie­prza się w nie swo­je spra­wy. Znasz mnie, We­iss, i to do­sko­na­le. Poj­mu­jesz, że pil­nu­ję swo­je­go i nie ustąpię pola. W żad­nej spra­wie, a przede wszyst­kim w spra­wie mo­jej żony – wark­nąłem co­raz bar­dziej wście­kły. – To, co było mi­ędzy nami, zo­sta­ło w la­sach. Nie wy­ko­rzy­stasz Avy, żeby wzi­ąć od­wet na mnie.

– Żeby to było ta­kie pro­ste, Sant… – Po­kręcił gło­wą, opie­ra­jąc się bio­drem o wy­so­ki stół. – Sko­ro wiesz, kim tak na­praw­dę je­stem, wiesz rów­nież, kim jest Ava.

Skrzy­wi­łem się, sły­sząc, jak wy­po­wia­da jej imię. Za chu­ja mi się nie po­do­ba­ło, że mówi o niej. Wi­dzia­łem, że mu się po­do­ba, i to do­pro­wa­dza­ło mnie do kur­wi­cy.

– Jest moją żoną, to przede wszyst­kim, We­iss – od­po­wie­dzia­łem. – Nic in­ne­go mnie nie in­te­re­su­je i mo­żesz być pe­wien, że zro­bię wszyst­ko, aby trzy­mać ją z da­le­ka od tej wa­szej Rady i ca­łe­go syfu. Dość już mia­ła tego gów­na w ży­ciu.

– Nie do cie­bie na­le­ży de­cy­zja, Bras­si. Z two­ją zgo­dą czy bez, Ava zo­sta­nie ko­lej­ną Gwiaz­dą. De­cy­zje za­pa­dły wie­le lat temu i nie na­sza w tym rola, aby co­kol­wiek zmie­niać.

Po­chy­li­łem gło­wę, sta­ra­jąc się opa­no­wać na­ra­sta­jącą we mnie wście­kło­ść. Nikt nie mógł wpy­chać Avy na siłę w coś, co zde­cy­do­wa­nie nie było dla niej. Nie mia­łem na my­śli ślu­bu ze mną, choć i w tym wy­pad­ku nie za­py­ta­no jej, czy tego chce. Ale Rada? Może i la­lecz­ka Riny po­ra­dzi­ła­by so­bie z tymi ma­fij­ny­mi dup­ka­mi, ale bądźmy szcze­rzy… Jak ko­bie­ta mo­gła­by so­bie po­ra­dzić ze zwy­rod­nial­cem, któ­re­go przy­szło­by jej sądzić? Fakt, cza­sa­mi zo­sta­wia­my pew­ne spra­wy w przy­dat­nych rękach spra­wie­dli­wo­ści ame­ry­ka­ńskich słu­żb pa­ństwo­wych lub in­nych dar­mo­zja­dów. Coś im się od ży­cia i od nas też na­le­ży, a po­dat­ni­cy rów­nież chcą wi­dzieć, gdzie idą ich ci­ężko za­ro­bio­ne zie­lo­ne. Ale to tyl­ko płot­ki. Kil­ku di­le­rów, ja­kieś skrom­ne do­sta­wy pro­chów i pu­ka­wek, któ­re wpi­su­je­my so­bie w pla­no­wa­ne stra­ty. Od cza­su do cza­su pod­rzu­ci­my im coś wi­ęk­sze­go, żeby wci­ąż uda­wa­li, jak cho­ler­nie są po­trzeb­ni spo­łe­cze­ństwu.

Tych praw­dzi­wych skur­wie­li sądzi­my sami. Nie wie­rzy­my w płat­ną spra­wie­dli­wo­ść i śle­pą bo­gi­nię. Zbyt wie­le razy na­praw­dę tra­ci­ła wzrok na wi­dok bla­sku pie­ni­ędzy. Le­piej, gdy w ta­kich wy­pad­kach wy­mie­rze­nie spra­wie­dli­wo­ści spo­cznie w od­po­wied­nich rękach.

San­gue per san­gue, mor­te per mor­te1. Tego nikt nam nie od­bie­rze.

– Po co to wszyst­ko było, co? – za­py­ta­łem, ro­bi­ąc krok w jego stro­nę. – Po co te prze­bie­ran­ki, pod­cho­dy? To całe szko­le­nie? Nic z tego nie było praw­dzi­we, mam ra­cję?

Nie my­li­łem się, kur­wa! Im wi­ęcej o tym my­śla­łem, tym bar­dziej by­łem prze­ko­na­ny, że cała szop­ka z S.E.R.E.2 mia­ła za za­da­nie spraw­dze­nie mnie i wy­do­by­cie kon­kret­nych in­for­ma­cji. Nie o or­ga­ni­za­cji, ale o… Avie? Pró­bo­wa­łem so­bie przy­po­mnieć, co do­kład­nie o niej mó­wi­łem, ale po tak dłu­gim cza­sie sło­wa zu­pe­łnie wy­le­cia­ły mi z gło­wy. Z pew­no­ścią się nie zwie­rza­łem, bo je­dy­ną oso­bą, któ­ra zna­ła praw­dę o moim ma­łże­ństwie z Avą, był Se­ba­stia­no. Za­ufa­nie to nie coś, co od­naj­du­jesz przy drin­ku czy dwóch.

Za­zgrzy­ta­łem zęba­mi i wyj­mu­jąc ręce z kie­sze­ni spodni, pod­sze­dłem jesz­cze bli­żej. Za­trzy­ma­łem się, gdy dzie­lił nas nie wi­ęcej niż metr. Nie­wi­dzial­na gra­ni­ca jego prze­strze­ni oso­bi­stej. We­iss stał spo­koj­nie, jak­bym przed chwi­lą nie przy­je­bał mu w twarz, uży­wa­jąc do tego swo­jej gi­we­ry. Od­dy­chał mia­ro­wo, w jed­no­staj­nym ryt­mie. Wy­ćwi­czo­nym co do jed­nej pie­przo­nej se­kun­dy od­de­chem. Za­uwa­ży­łem, jak ciem­ne tęczów­ki po­chło­nęła cze­rń źre­nic. Tyl­ko uwa­żny ob­ser­wa­tor do­strze­głby rów­nież, jak na­pi­ął mi­ęśnie szyi i bar­ków. Przy­cza­ił się. Cze­kał na mój ruch…

Wła­śnie w tej chwi­li cho­ler­ne drzwi otwo­rzy­ły się z hu­kiem. Sap­nąłem, mie­ląc w ustach prze­kle­ństwo. Nie mu­sia­łem na­wet pa­trzeć, ta­kie we­jścia usku­tecz­niał tyl­ko Rina. Dziw­ne, że jesz­cze żad­nych drzwi nie roz­je­bał – po­my­śla­łem z wi­siel­czym hu­mo­rem.

– Tak ci­cho się tu­taj zro­bi­ło… – rzu­cił od pro­gu. – A ty co, Sant? Klub dys­ku­syj­ny za­ło­ży­łeś? Po chuj się z nim cac­kasz?

– Je­stem Emi­sa­riu­szem – stwier­dził z sar­ka­zmem We­iss.

– A nas to nie ob­cho­dzi – od­po­wie­dział Rina, po czym za­mknął za sobą drzwi. – Nie za­po­wie­dzia­łeś wi­zy­ty, tyl­ko wje­ba­łeś się do na­sze­go mia­sta jak do sie­bie. Mamy tu­taj two­je­go kum­pla, ty nie je­steś nam do ni­cze­go po­trzeb­ny.

– Znasz za­sa­dy, Rina – mruk­nął We­iss. – Nie ja wy­da­ję roz­ka­zy, a wiesz, czym one są dla nas. Je­stem tu­taj ze względu na Avę. Nie będę się wpie­przał do wa­szych spraw pod wa­run­kiem, że wa­sze de­cy­zje i dzia­ła­nia nie będą sta­no­wi­ły dla niej za­gro­że­nia.

– Se­rio, sta­ry? – szy­dzi­łem, kręcąc gło­wą. – Może jesz­cze mi za­raz jeb­niesz tek­stem, że moja żona ci się nie po­do­ba?

– Tego nie po­wie­dzia­łem – przy­znał.

Za­go­to­wa­ło się we mnie. Z bul­go­czącym w pier­si wark­ni­ęciem do­sko­czy­łem do nie­go, ła­pi­ąc za ko­szu­lę na pier­si. Zda­wa­łem so­bie spra­wę z tego, że su­kin­syn mógł z ła­two­ścią się uwol­nić. Był do­bry w wal­ce wręcz. O dzi­wo, na­wet nie wy­dał żad­ne­go od­gło­su, gdy szarp­nąłem nim jak lal­ką.

Za­mach­nąłem się pi­ęścią, któ­ra zde­rzy­ła się z twa­rzą pie­przo­ne­go Emi­sa­riu­sza.

– To moja żona, kur­wa! Spójrz tyl­ko na nią w nie­wła­ści­wy spo­sób, a wy­ślę cię z po­wro­tem do Gwa­te­ma­li w pu­de­łkach po za­pa­łkach. Zro­zu­mia­łeś?

– Sant, czło­wie­ku… Po chuj się z nim szar­piesz? Roz­wal gno­ja, a nasi chłop­cy z ra­do­ścią wje­bią go w be­ton. Ja nic nie wi­dzia­łem, żad­nych świad­ków, Amba Fa­ti­ma i Emi­sa­riu­sza ni ma.

Ależ ku­sząca per­spek­ty­wa – uzna­łem, uśmie­cha­jąc się zło­śli­wie. Jed­nak po chwi­li przy­szło otrze­źwie­nie. Nie wie­dzie­li­śmy, ilu jesz­cze ga­gat­ków ta­kich jak We­iss czy Mil­ler kręci­ło się w Los An­ge­les. Poza tym do­sko­na­le zda­wa­łem so­bie spra­wę, z kim przyj­dzie mi się zmie­rzyć. Zna­łem jego sztucz­ki, więc ra­czej ni­czym mnie nie za­sko­czy. No chy­ba że przez tych kil­ka lat na­uczył się la­tać.

– Ni­g­dy wi­ęcej nie chcę cię wi­dzieć przy Avie, ro­zu­miesz mnie, We­iss? – Szarp­nąłem nim jesz­cze raz i ode­pchnąłem od sie­bie. – Ni­g­dy. Kur­wa. Wi­ęcej!

Du­szący uścisk w pier­si wci­ąż przy­bie­rał na sile. Jezu Chry­ste! Za­bi­łbym skur­wie­la, nie przej­mu­jąc się tym, że wy­da­łbym na sie­bie wy­rok. Lu­dzie Rady byli nie do ru­sze­nia. Już sam fakt, że wkur­wia­li swo­ją obec­no­ścią i wci­ąż od­dy­cha­li w na­szej cza­so­prze­strze­ni, po­wi­nien do­bit­nie uzmy­sło­wić, że na­sze pra­wa mie­li po swo­jej stro­nie, a nie­kie­dy byli po­nad nimi. Tyle że te same pra­wa mó­wi­ły, że jak nie chcesz mieć uje­ba­nych ła­pek, to nie wy­ci­ągasz ich po cu­dzą ko­bie­tę. Jak dla mnie wy­star­cza­jące ostrze­że­nie, któ­re­go nie mia­łem za­mia­ru po­wta­rzać w nie­sko­ńczo­no­ść.

– Do­pil­nuj, żeby za­brał swo­je ma­ne­le – rzu­ci­łem do Se­ba­stia­na, co­fa­jąc się. Jak za­raz nie wyj­dę, roz­wa­lę go, sło­wo ho­no­ru. – Masz się trzy­mać od niej z da­le­ka, We­iss.

Od­wró­ci­łem się do nich ple­ca­mi i spo­koj­nie wy­sze­dłem z ga­bi­ne­tu. W ko­ry­ta­rzu cze­ka­ło kil­ku żo­łnie­rzy Riny i Umber­to. Pie­przo­ny Fran­co! To mu­siał być on, po­nie­waż nikt inny nie za­ła­twi­łby temu gno­jo­wi prze­pu­stek i swo­bod­ne­go do­stępu na to pi­ętro. Od kie­dy ko­bie­ta Riny za­częła pra­co­wać w tym miej­scu, on sam prze­nió­sł tu­taj maj­dan. Od razu też zwi­ęk­szo­no ochro­nę bu­dyn­ku i tego pi­ętra. Nikt bez au­to­ry­za­cji nie miał pra­wa tu­taj prze­by­wać.

– Gdzie jest moja żona? – wark­nąłem.

– Pa­nien­ka Ale­xia się nią za­jęła. – Umber­to po­spie­szył z od­po­wie­dzią. – Są w sali kon­fe­ren­cyj­nej.

Mil­cząc, mi­nąłem swo­je­go ka­pi­ta­na i skie­ro­wa­łem się do wspo­mnia­ne­go po­miesz­cze­nia. Jed­ne­go z wie­lu na tym pi­ętrze, po­sia­da­jące­go wszel­kie mo­żli­we urządze­nia za­kłó­ca­jące pod­słuch. Ze wszyst­kich sił sta­ra­łem się opa­no­wać ro­snącą z ka­żdym moim kro­kiem wście­kło­ść. Pies je­bał We­is­sa, czy jak on się na­praw­dę na­zy­wał. Będzie taka po­trze­ba, to usu­nę go z dro­gi i tyle.

– Spraw­dź na na­gra­niach z głów­ne­go holu i z tego pi­ętra, kie­dy do­kład­nie po­ja­wił się ten su­kin­syn.

– Mam wy­słać za nim na­szych lu­dzi?

– Nie, od razu ich za­uwa­ży. Spra­wi mu od cho­le­ry ra­do­chy, gdy będzie ich tar­gał po wszyst­kich me­li­nach, wie­dząc, że zło­żą mi ra­port z tych wy­cie­czek. Spraw­dź tyl­ko, ja­kim sa­mo­cho­dem je­ździ. Na ra­zie to wszyst­ko.

– Roz­kaz, sze­fie.

Za­trzy­ma­łem się przed drzwia­mi, wzi­ąłem głębo­ki od­dech i otwo­rzy­łem. Wi­dok bla­dej twa­rzy Avy roz­trza­skał mnie po­now­nie. Po­czu­łem dzi­ko bi­jące ser­ce. Kur­wa! Za­je­ba­łbym gno­ja! Nie miał pra­wa bez mo­jej zgo­dy na­wet z nią roz­ma­wiać! Cze­go on, do cho­le­ry, nie ro­zu­miał?

Ba­łem się, że ten su­kin­syn będzie chciał się ze­mścić, wy­ko­rzy­stu­jąc do tego wła­śnie ją. Prze­szło­ść po­wo­li upo­mi­na­ła się o za­pła­tę, ale za­mie­rza­łem zro­bić, co w mo­jej mocy, aby Ava była poza tym wszyst­kim.

2

Sebastiano

Fart i głu­pi przy­pa­dek. Tyl­ko tym mo­głem w tej chwi­li wy­tłu­ma­czyć fakt, że do­wie­dzia­łem się o roz­mo­wie Avy z tym pa­lan­tem. Ta moja mała ko­biet­ka chy­ba za­po­mnia­ła po­wie­dzieć swo­jej przy­ja­ció­łce, że w nie­któ­rych po­ko­jach są pod­słu­chy. Ba! Ka­za­łem na­szpi­ko­wać tym gów­nem ka­żdą jed­ną norę, od kie­dy to wła­śnie Ale­xia prze­jęła ste­ry w kon­sor­cjum. Nie­ofi­cjal­nie, oczy­wi­ście, ale nie z mo­jej winy, tyl­ko dla­te­go, że ta dziew­czy­na była w chuj upar­ta.

Ochro­na sys­te­ma­tycz­nie spraw­dza­ła na­gra­nia z pi­ętra za­rządu i ja­kież było moje zdzi­wie­nie, gdy nie­daw­no za­dzwo­ni­li do mnie z in­for­ma­cją, że żona San­ta ma ja­kieś spo­tka­nie z mężczy­zną. W do­dat­ku w tym bu­dyn­ku. Od razu po­wia­do­mi­łem Bras­sie­go.

Wra­ca­jąc do Emi­sa­riu­sza… Za­wsze mnie w nich wkur­wia­ło to, że zda­wa­li się wie­dzieć wszyst­ko o wszyst­kich. Na ten przy­kład – cho­ler­ny Mil­ler. Szko­da tyl­ko, że nie uprze­dził ko­le­gi po fa­chu, iż mój con­si­glie­re i przy­ja­ciel jest w chuj prze­wra­żli­wio­ny na punk­cie Avy. Gdy­by to zro­bił, fa­cet, na któ­re­go pa­trzy­łem te­raz z zim­nym uśmie­chem, nie do­ro­bi­łby się obi­tej mor­dy. Ale spo­ko, na­le­ża­ło mu się, bo jak Sant bije, to za­wsze ma po­wód.

– Mogę wie­dzieć, kim je­steś? – za­py­ta­łem, gdy zo­sta­li­śmy sami. – Ja­koś mój con­si­glie­re za­po­mniał nas so­bie przed­sta­wić.

Go­ściu tyl­ko coś mruk­nął, dys­kret­nie po­pra­wia­jąc ma­ry­nar­kę. Otrze­pał się jak pies, jak­by wci­ąż mu dy­mi­ło we łbie po mi­łym ge­ście San­ta. Nie ro­zu­mia­łem… Dla­cze­go ci skur­wie­le mnie nie słu­cha­li? A po­wta­rza­łem aż do znu­dze­nia: „Chcesz, ko­leś, żyć i cie­szyć się przy­ro­dze­niem? Łapy precz od Avy”. Tym ra­zem wie­dzia­łem, że tra­fi­ło San­ta, i to po­rząd­nie. Wy­star­czy­ło, że pra­wie rzu­cił się Glo­omo­wi do gar­dła. Tyl­ko Ava po­tra­fi­ła wy­pro­wa­dzić go z je­ba­nej rów­no­wa­gi. Tam­to za­uro­cze­nie, któ­re­go tak cho­ler­nie się wy­stra­szył, było za­po­wie­dzią tego, ja­kim fu­ria­tem będzie ten fa­cet, gdy ktoś za­gro­zi jego Avie.

Coś chy­ba tak jak ja i ta mała pe­tar­da, D’An­ge­lo, praw­da?

– Je­stem Emi­sa­riu­szem – po­wtó­rzył ochry­płym gło­sem, pa­trząc mi pro­sto w oczy. – Ju­lius We­iss, o ile chcesz znać aż ta­kie szcze­gó­ły, Rina.

Tra­fił mi się, kur­wa, ko­lej­ny za­dzior­ny Mil­ler. Jak­bym jed­ne­go nie miał dość. Nie zro­zum­cie mnie źle, ge­ne­ral­nie mia­łem ich w du­pie. Do­sko­na­le ro­zu­mia­łem San­ta, bo zro­bi­łem do­kład­nie to samo, żeby ochro­nić moją ko­bie­tę przed pie­przo­ną Radą. Niech so­bie znaj­dą inne la­ski, nie wiem, urządzą ca­sting czy lo­te­rię ma­fij­ną. Gów­no mnie to ob­cho­dzi­ło. To sam fakt, że ja­kiś szczur kręcił się przy na­szych ko­bie­tach, tak nas wkur­wiał.

Na­to­miast ten fa­cet… Do­kład­na ko­pia Mil­le­ra. Spo­koj­ny, zrów­no­wa­żo­ny, ca­łko­wi­cie wy­pru­ty z uczuć, ale tyl­ko po­zor­nie. W jego oczach pa­lił się pie­przo­ny ogień. Gdy­by był ta­kim rap­tu­sem jak Bras­si, mie­li­by­śmy tu­taj woj­nę.

– Oby­łbym się bez tego, ale dzi­ęki, przy­naj­mniej nie będę mu­siał ka­zać na­pi­sać na two­im na­grob­ku „John Doe”. Tym wła­śnie sko­ńczy się two­je za­in­te­re­so­wa­nie ko­bie­tą San­ta. Bo­le­sną i cho­ler­nie po­wol­ną śmier­cią – ostrze­głem.

Mil­czał, przy­gląda­jąc mi się uwa­żnie. Ko­lej­na rzecz, któ­ra ro­bi­ła z nie­go ko­pię Mil­le­ra. Ten wkur­wia­jący spo­kój, z ja­kim pa­trzy­li na oto­cze­nie.

– Za­nim się osta­tecz­nie po­że­gna­my… Po­wiedz mi, je­steś le­ka­rzem, tak jak Gray­son?

– Je­stem praw­ni­kiem – od­po­wie­dział i tym ra­zem wy­chwy­ci­łem w jego gło­sie nut­kę wy­zwa­nia.

Hmm… Praw­nik, tak? Czy­żby miał za­stąpić Fran­co? Wie­dzia­łem, że, tak jak oj­ciec, ten sta­ry wyga szy­ko­wał się na eme­ry­tu­rę i chciał wpro­wa­dzić w obo­wi­ąz­ki swo­je­go na­stęp­cę. Ale ten cały We­iss? Za chu­ja nie zgo­dzi­łbym się na to, żeby ktoś nie­po­wi­ąza­ny z Cosa No­strą przy­si­ęgą krwi miał do­stęp do spraw fa­mi­lii.

– Praw­ni­kiem – po­wtó­rzy­łem, a moje spoj­rze­nie spo­częło na roz­ło­żo­nych na sto­le kart­kach.

Kur­wa mać! Mia­łem złe prze­czu­cia co do tego fa­ce­ta i tego, co znaj­do­wa­ło się w tych pa­pier­kach. Zmru­ży­łem oczy, oce­nia­jąc We­is­sa nie tyl­ko jako za­gro­że­nie. Może i był w ja­ki­mś stop­niu sprzy­mie­rze­ńcem. Jak by nie było, dużo za­wdzi­ęcza­łem Mil­le­ro­wi, i przy­zna­ję to nie­ste­ty z nie­chęcią. Nie lu­bi­łem mieć dłu­gów wdzi­ęcz­no­ści. Tym bar­dziej u ko­goś po­kro­ju za­faj­da­ne­go dok­tor­ka.

Na­gle przy­po­mnia­ła mi się roz­mo­wa z Avą. Ta, w trak­cie któ­rej jeb­nęła drzwia­mi i kil­ka razy prze­rwa­ła mi wy­po­wie­dź. Do­kład­nie ta sama, w któ­rej za­żąda­ła unie­wa­żnie­nia ma­łże­ństwa z moim con­si­glie­re. Nie roz­wo­du, a wła­śnie unie­wa­żnie­nia. Po­mi­jam to, że Sant do­stał za­jo­ba na jej punk­cie i ni­g­dy nie po­zwo­li jej ode­jść. Tym ra­zem za­mie­rzał wa­ro­wać przy dziew­czy­nie jak pies.

Przez chwi­lę sku­pi­łem się na tym, cze­go za­czy­na­łem się do­my­ślać. Obie­ca­łem Avie, że praw­ni­cy przyj­rzą się uwa­żnie kon­trak­to­wi ma­łże­ńskie­mu, któ­ry po­łączył ją z Bras­sim. Miał się tym za­jąć Fran­co, ale za­wa­li­łem go spra­wa­mi fir­my, prze­jęcia za­rządu przez Ale­xię i nie uwa­ża­łem, żeby zdążył już ru­szyć z te­ma­tem. Jed­nak ani Fran­co, ani ża­den z na­szych praw­ni­ków nie pod­jąłby się re­pre­zen­to­wa­nia Avy. Nie dla­te­go, że to ko­bie­ta, a w na­szym świe­cie roz­wód prak­tycz­nie nie ist­nie­je. Nie dla­te­go, że chcia­ła unie­wa­żnić ma­łże­ństwo. Nie dla­te­go, że była je­dy­ną ży­jącą dzie­dzicz­ką ca­łe­go im­pe­rium Man­cu­so.

To przez San­ta… Nikt zdro­wy na umy­śle, po­sia­da­jący choć odro­bi­nę zdro­we­go roz­sąd­ku i in­stynk­tu prze­trwa­nia nie od­wa­ży­łby się sta­nąć na jego dro­dze. Tak jak był opa­no­wa­ny w spra­wach or­ga­ni­za­cji, tak zu­pe­łnie tra­cił gło­wę, gdy w grę wcho­dzi­ła ta ru­do­wło­sa dziew­czy­na. Jego cho­ler­ne prze­kle­ństwo.

I chy­ba wła­śnie to prze­kle­ństwo po­sta­no­wi­ło ru­szyć spra­wę na wła­sną rękę. Ja pier­do­lę, będzie dym, wspo­mni­cie moje sło­wa.

– Je­steś praw­ni­kiem Avy, nie mylę się, praw­da?

– Nie mam obo­wi­ąz­ku od­po­wia­dać na ta­kie py­ta­nia – od­pa­rł, ale na­wet nie drgnął, gdy pod­sze­dłem do sto­łu.

Chwy­ci­łem w pal­ce pierw­szą z le­żących tam kar­tek i, jak się tego spo­dzie­wa­łem, był to frag­ment kon­trak­tu ślub­ne­go. Głu­pia dziew­czy­na! Wy­da­wa­ło mi się, że jako jed­na z nie­wie­lu osób na tym pie­przo­nym świe­cie Ava do­sko­na­le po­zna­ła San­ta. Po tym, co on ostat­nio od­pier­da­lał, je­że­li cho­dzi­ło o nią, po­win­na wie­dzieć, jak fa­cet za­re­agu­je.

– Masz ży­cze­nie śmier­ci, jak sądzę. Po chuj wzi­ąłeś spra­wę, w któ­rej z góry je­steś na prze­gra­nej po­zy­cji?

– Nie­ko­niecz­nie… – Prze­krzy­wił gło­wę, pa­trząc na mnie z wy­zwa­niem. – Je­stem sku­tecz­niej­szy, niż my­ślisz.

– A Sant bar­dziej niż zde­ter­mi­no­wa­ny – od­po­wie­dzia­łem, od­rzu­ca­jąc pa­pie­rek na stół. – Je­że­li sądzisz, że tym spo­so­bem uda ci się zbli­żyć do dziew­czy­ny, to ra­czej prze­my­śl to jesz­cze raz. My pil­nu­je­my swo­ich ko­biet.

– Jej będzie le­piej bez nie­go.

– To two­je pry­wat­ne zda­nie czy ona ci to po­wie­dzia­ła? – za­kpi­łem. – Nie to­bie oce­niać ich zwi­ązek. Do­brze ci ra­dzę, Emi­sa­riu­szu. Wara od Avy. Je­że­li coś sta­nie się San­to­wi, dziew­czy­na będzie pod moją opie­ką. Nie po­zwo­lę jej skrzyw­dzić, do­kład­nie tak jak Sant by nie po­zwo­lił. Zro­zu­mia­łeś?

– Na­wet kosz­tem wy­wo­ła­nia woj­ny po­mi­ędzy or­ga­ni­za­cja­mi?

– Na­wet, kur­wa, świa­to­wej, je­że­li zaj­dzie taka po­trze­ba – za­pew­ni­łem co­raz bar­dziej wkur­wio­ny.

Fa­cet, o dzi­wo, nie za­re­ago­wał, a przy­naj­mniej nie tak, jak bym tego ocze­ki­wał. Nie pod­jął dal­szej dys­ku­sji, nie prze­rzu­cał się ar­gu­men­ta­mi, ko­lej­ny­mi idio­tycz­ny­mi py­ta­nia­mi. Dziw­ne, że w ogó­le je za­dał. Nie ob­cho­dzi­ło mnie, jak ta­kie spra­wy mia­ły się w in­nych or­ga­ni­za­cjach, ale od sa­me­go po­cząt­ku da­łem wy­ra­źnie znać, że Sant jest na rów­ni ze mną. Czy to ja rządzę, czy to jemu przy­pad­nie kie­dyś w udzia­le ta fu­cha – je­den pies. Dzie­rży­li­śmy wła­dzę wspól­nie. Jego wróg był moim śmier­tel­nym wro­giem, jego przy­ja­ciel zo­sta­wał moim przy­ja­cie­lem. Je­że­li coś by mu się sta­ło… Bo ja wiem? Trzep­nąłby go pio­run z bez­chmur­ne­go nie­ba, wje­ba­łby się pod wa­lec czy za­pił na śmie­rć, wszyst­ko, co jego, było rów­nież moje. To, co on chro­nił, chro­ni­łem i ja. To dzia­ła­ło w oby­dwie stro­ny i gdy­by kie­dyś przy­szło mi po­że­gnać się z ży­ciem, wie­dzia­łbym, że Sant za­dba o moją ro­dzi­nę jak o swo­ją wła­sną. Ava na­le­ża­ła nie tyl­ko do nie­go. Po­zo­sta­wa­ła pod na­szy­mi skrzy­dła­mi, a to dla nas pie­przo­na świ­ęto­ść.

Przy­pa­try­wa­łem się We­is­so­wi i jego spo­koj­nym ru­chom, gdy zbie­rał do­ku­men­ty i cho­wał je do skó­rza­nej tecz­ki, a wte­dy przy­szło mi do gło­wy coś jesz­cze… Czy to mo­żli­we, żeby skur­wiel oka­zał się sa­mo­bój­cą?

– Pod­pu­ści­łeś San­ta – rzu­ci­łem z na­głym olśnie­niem. – Chcia­łeś, żeby się wście­kł, ale nie mam po­jęcia, po jaki chuj.

Mężczy­zna odło­żył tecz­kę i po­now­nie na mnie spoj­rzał. Z wi­ęk­szym spo­ko­jem niż chwi­lę wcze­śniej. Wy­glądał, jak­by bił się z my­śla­mi, za­sta­na­wiał, jak dużo może mi po­wie­dzieć. Za­cho­wy­wał się jak pie­przo­ny Gray­son. Czy oni ho­du­ją ta­kich typ­ków w pro­bów­kach? Nikt, ża­den, kur­wa, czło­wiek nie po­tra­fi aż tak się ma­sko­wać, po­wstrzy­mu­jąc na­tu­ral­ne in­stynk­ty. Jak dają ci w pysk, od­da­jesz. A jed­nak We­iss po­zwo­lił so­bie wje­bać i na­wet nie pró­bo­wał się za­sło­nić.

– Wiesz, o jaką staw­kę to­czy się wal­ka – ode­zwał się po dłu­ższej chwi­li mil­cze­nia. – Rada musi się od­ro­dzić i gdy nad tym spo­koj­nie po­my­ślisz, Rina, od­rzu­ca­jąc wła­sne uprze­dze­nia, przy­znasz mi ra­cję. Or­ga­ni­za­cje ro­sną w siłę, któ­rej nic i nikt poza bos­sem nie kon­tro­lu­je. A oni ro­bią, co chcą, bo nie ma ni­ko­go, kto przy­kró­ci­łby im cu­gle.

– I we­dług cie­bie mają to zro­bić czte­ry sła­be ko­bie­ty? – za­kpi­łem.

– Czy na pew­no są sła­be? Po­wie­dzia­łbyś tak o swo­jej? Że jest sła­ba? – Zmarsz­czy­łem brwi, bo gdy­bym wy­sko­czył z tym tek­stem do mo­jej pe­tar­dy, zo­ba­czy­łbym ta­kie fa­jer­wer­ki, że do pó­źnej sta­ro­ści wi­dzia­łbym bły­ski i sły­szał trza­ski. – A Ava? Ja nie do­strze­gam w niej żad­nej sła­bo­ści. Może tyl­ko poza jej wspó­łczu­ciem, ale i to czy­ni z niej sil­ną ko­bie­tę.

– A ta sil­na ko­bie­ta ma męża, przy­po­mi­nam. Zo­staw ich w spo­ko­ju, We­iss. Wbrew temu, co sądzisz, Ava ufa San­to­wi, a on po­sze­dłby za nią w pie­przo­ny ogień.

– Wiem o tym – mruk­nął, za­ci­ska­jąc pal­ce na rącz­ce tecz­ki. – Masz ra­cję, Rina. Za­mie­rza­łem spro­wo­ko­wać Bras­sie­go. Sły­sza­łem, że stał się nie­co prze­wra­żli­wio­ny na punk­cie swo­jej żony, ale wiesz… Chcia­łem się prze­ko­nać, jak bar­dzo. – Na po­twier­dze­nie prze­su­nął pal­ca­mi le­wej dło­ni po obi­tej i pęk­ni­ętej skó­rze na twa­rzy.

Uśmiech­nął się z tym wkur­wia­jącym gry­ma­sem, za któ­ry mia­łem ocho­tę przy­wi­tać go z moją czter­dziest­ką czwór­ką. Dla rów­no­wa­gi i zmy­słu es­te­tycz­ne­go przy­je­bać mu w dru­gi po­li­czek.

– Wiesz, że na­stęp­nym ra­zem Sant cię za­bi­je?

– Mam tego świa­do­mo­ść. Jed­nak je­stem Emi­sa­riu­szem i moim za­da­niem jest strzec Avy Man­cu­so – od­po­wie­dział twar­dym to­nem, pro­stu­jąc się, jak­by skła­dał przy­si­ęgę. – Sy­tu­acja w Chi­ca­go jest nie­sta­bil­na, Rina. Dzia­dek Avy zro­bi wszyst­ko, żeby zdo­być wy­łącz­ną kon­tro­lę nad jej ma­jąt­kiem. Je­że­li my­ślisz, że sta­ry Oleg Mi­ro­nov był cho­rym su­kin­sy­nem i psy­cho­pa­tą, to zna­czy, że nie znasz don Fal­co­ne. Pil­nuj­cie Avy, bo sta­ry spu­ścił z ła­ńcu­cha wście­kłe psy. Za­ata­ku­ją, gdy naj­mniej będzie­cie się tego spo­dzie­wać.

– Skąd o tym wiesz? – wy­sy­cza­łem, za­ci­ska­jąc pi­ęści.

– To mój obo­wi­ązek, Rina. Wiem, że Sant mnie nie po­słu­cha, dla­te­go mó­wię to to­bie. W ra­zie cze­go zo­sta­wi­łem na biur­ku wi­zy­tów­kę. Za­dzwo­ńcie, gdy­by­ście cze­goś po­trze­bo­wa­li.

– To będzie jego de­cy­zja – rzu­ci­łem, gdy mi­nął mnie, kie­ru­jąc się w stro­nę drzwi.

Wie­dzia­łem, że wi­ęcej się nie ode­zwie. Noż kur­wa, jak­bym ga­dał z Mil­le­rem. Usia­dłem na brze­gu biur­ka i cze­ka­łem na wła­ści­wy mo­ment.

– We­iss!

Za­trzy­mał się w otwar­tych drzwiach. Wi­dzia­łem mo­ich żo­łnie­rzy sto­jących w ko­ry­ta­rzu. Nie ści­ągnąłem ich tu­taj z uwa­gi na tego gost­ka. Ba­łem się, że Sant zro­bi roz­pier­du­chę, co w grun­cie rze­czy nie by­ło­by dla mnie za­sko­cze­niem.

Cze­ka­łem, aż We­iss spoj­rzy na mnie. Ob­ró­cił się po­wo­li, wy­ćwi­czo­nym ru­chem. Sta­nął w taki spo­sób, aby wi­dzieć mo­ich lu­dzi. Unió­sł brew, wy­krzy­wia­jąc usta w uśmie­chu. Wie­dział, że za­uwa­ży­łem to, co zro­bił. Cho­ler­ny ma­fij­ny klaun.

– Ona na­zy­wa się Ava Bras­si. Ra­dzę to za­pa­mi­ętać.

Emi­sa­riusz tyl­ko się uśmiech­nął i wy­sze­dł od­pro­wa­dza­ny po­mru­ki­wa­niem mo­ich żo­łnie­rzy. Za­sta­na­wia­łem się, i to od daw­na, co mają w so­bie te dwie ko­bie­ty, że do­ro­śli fa­ce­ci do­sta­wa­li na ich punk­cie pier­dol­ca? Wsta­łem i wsu­nąłem do kie­sze­ni wi­zy­tów­kę We­is­sa. Może i się przy­da – po­my­śla­łem. Pod wa­run­kiem, że Sant nie do­wie się, iż Ava za jego ple­ca­mi zna­la­zła praw­ni­ka go­to­we­go zmie­rzyć się z całą po­tęgą ame­ry­ka­ńskiej Cosa No­stry i jed­nym za­ko­cha­nym we wła­snej żo­nie fa­ce­tem.

W prze­ciw­nym wy­pad­ku… ten su­kin­syn mógł zro­bić coś ku­rew­sko sza­lo­ne­go.

3

Ava

Ma­cie nie­kie­dy prze­czu­cie, gdy wsta­je­cie rano, że nad­cho­dzący dzień będzie w cho­le­rę cu­dow­ny? Albo wręcz prze­ciw­nie, wszyst­ko w was krzy­czy, że­by­ście zo­sta­ły w domu i nie pro­wo­ko­wa­ły prze­zna­cze­nia? Wła­śnie coś ta­kie­go przy­da­rzy­ło mi się tego ran­ka i na­praw­dę ża­ło­wa­łam, że nie po­słu­cha­łam gło­su roz­sąd­ku, któ­ry ka­zał mi nie wy­cho­dzić z łó­żka.

Już po­przed­ni dzień był dia­bel­nie dziw­ny. Śmia­ło mogę po­wie­dzieć, że spo­tka­nie Lexi to naj­lep­sze, co mo­gło mnie spo­tkać. Do­pie­ro za­czy­na­łam ją tak na­praw­dę po­zna­wać, ale chwi­la­mi mia­łam wra­że­nie, że znam ją całe ży­cie. W ta­kich wła­śnie mo­men­tach ża­ło­wa­łam, że jed­nak tak nie było, ale prze­cież nie mo­żna mieć wszyst­kie­go.

Jej mama oka­za­ła się słod­ką i pe­łną cie­pła oso­bą. Pod­czas gdy pa­no­wie spędzi­li kil­ka go­dzin za­mkni­ęci w bi­blio­te­ce, ta uro­cza ko­biet­ka za­go­ni­ła nas do kuch­ni. Wspól­nie przy­go­to­wa­ły­śmy ko­la­cję. Bras­si, gdy wy­szli, miał dziw­nie po­wa­żną minę, tak jak i po­zo­sta­li mężczy­źni. Spra­wia­li wra­że­nie znie­cier­pli­wio­nych. Wy­mie­nia­li co chwi­lę dziw­ne spoj­rze­nia, prze­ka­zu­jąc so­bie ja­kieś za­szy­fro­wa­ne in­for­ma­cje. Czy tyl­ko ja to za­uwa­ży­łam? Lexi przez cały czas spra­wia­ła wra­że­nie spo­koj­nej i zre­lak­so­wa­nej. Kil­ka razy za­uwa­ży­łam, że bacz­nie mnie ob­ser­wu­je, uno­sząc iro­nicz­nie brwi.

Wie­dzia­łam, do cze­go pije, przy­znam szcze­rze. Wy­star­czy­ło kil­ka mi­nut w jej to­wa­rzy­stwie, a ta zwęszy­ła ro­mans stu­le­cia. No daj­cie spo­kój! Kto jak kto, ale ja i Bras­si? Do­brze, przy­znam, że co­raz trud­niej przy­cho­dzi­ło mi opie­ra­nie się jego cho­ler­nym sztucz­kom. Pa­lił mnie do­ty­kiem, pa­lił go­rącym spoj­rze­niem. Cała drża­łam i ci­ężko od­dy­cha­łam, gdy ten mężczy­zna znaj­do­wał się bli­sko mnie.

Nie tak po­win­no się to po­to­czyć, do li­cha! Bras­si miał być do ko­ńca cho­ler­nym dra­niem, a oka­zał się wiel­kim ku­sze­niem. Cza­sa­mi na­cho­dzi­ły mnie wąt­pli­wo­ści, czy to na­praw­dę było szcze­re. Wy­sko­czył z tym ca­łym za­ko­cha­niem tam­tej nocy, gdy gry­zące du­szę su­mie­nie wal­czy­ło z roz­sąd­kiem, nie po­zwa­la­jąc mi spać. Ale to tyl­ko chwi­le, po nich na­stępu­je cała masa in­nych emo­cji, z któ­ry­mi za­czy­na­łam so­bie nie ra­dzić. Co te­raz? Uru­cho­mi­łam ma­szy­nę, a czło­wiek, któ­ry zde­cy­do­wał się mi po­móc, sta­nął twa­rzą w twarz z wście­kłym Bras­sim.

– W po­rząd­ku, Avo?

Spoj­rza­łam na po­chy­lo­ną nade mną Ale­xię. Chy­ba mu­sia­łam być w szo­ku, gdy wy­pro­wa­dza­no mnie z tam­te­go ga­bi­ne­tu, bo za cho­le­rę nie pa­mi­ęta­łam, jak zna­la­złam się w tym wiel­kim po­ko­ju. Sie­dzia­łam przy du­żym szkla­nym sto­le, sta­ra­jąc się uspo­ko­ić po tym, co się sta­ło kil­ka mi­nut temu. Drżące dło­nie za­ci­ska­łam na szklan­ce wy­pe­łnio­nej wodą.

– Avo, za­bie­ram cię do domu.

Drgnęłam, gdy tyl­ko Bras­si sta­nął w drzwiach i spoj­rzał na mnie błysz­czący­mi ocza­mi. Pró­bo­wa­łam wy­czy­tać z nich, co wła­ści­wie się sta­ło, ale ten mężczy­zna do­sko­na­le po­tra­fił nad sobą pa­no­wać. Fu­ria, któ­rą wi­dzia­łam wcze­śniej na jego twa­rzy, znik­nęła, zo­sta­wia­jąc je­dy­nie ślad mro­ku w oczach. Moje spoj­rze­nie od razu prze­su­nęło się w dół, do dło­ni, któ­re przy­ci­skał do umi­ęśnio­nych ud. Za­czer­wie­nio­ne kost­ki, krew sącząca się z pęk­ni­ętej skó­ry. Chry­ste!

– Co z…

– Po­roz­ma­wia­my w domu – prze­rwał mi zde­cy­do­wa­nie.

Wsta­łam na drżących no­gach i od razu po­ja­wi­ła się przy mnie Lexi. Była bu­fo­rem po­mi­ędzy mną a wi­docz­ną już na pierw­szy rzut oka fu­rią tego mężczy­zny.

– San­ti­no…

– Daj spo­kój, D’An­ge­lo – mruk­nął, za­ci­ska­jąc gniew­nie szczęki. – Dzi­ęki, że za­jęłaś się moją Avą, ale te­raz ją za­bie­ram. Od po­cząt­ku nie po­do­bał mi się ten po­my­sł.

– Masz na my­śli pra­cę? – Szarp­nęła gło­wą, rzu­ca­jąc mi za­cie­ka­wio­ne spoj­rze­nie. – Roz­ma­wia­li­śmy już o tym, San­ti­no. Nie mo­żesz trzy­mać Avy pod klu­czem.

– Mogę, je­że­li uznam to za ko­niecz­ne. Je­den dzień, Ale­xia… Wy­star­czył je­den dzień, a wszyst­ko za­częło się je­bać.

– O czym mó­wisz?

– Za­bra­łaś mi ją na ja­kieś dur­ne za­ku­py. I co? Mało bra­ko­wa­ło, że­by­ście zo­sta­ły po­bi­te. Nie będę przy­my­kał oczu na eska­pa­dy, w któ­re wci­ągasz moją żonę.

Za­ci­snęłam usta, po­wstrzy­mu­jąc po­tok słów i prze­kle­ństw. Czy wy to sły­szy­cie? Czy sam Bras­si sie­bie sły­szał? Noż lu­dzie ko­cha­ni, on chy­ba po­stra­dał ro­zum, je­że­li my­ślał, że po­zwo­lę się zno­wu za­mknąć. Co z tego, że mo­głam po­ru­szać się po re­zy­den­cji? Wi­ęzie­nie, na­wet tak luk­su­so­we, po­zo­sta­je wi­ęzie­niem, a na­wet w tych o za­ostrzo­nym ry­go­rze ska­za­ni wy­cho­dzą na spa­cer­niak. Mój miał ko­lor so­czy­stej tra­wy, o któ­rą dba­ła cała ar­mia ogrod­ni­ków. Ale da­lej… To tyl­ko spa­cer­niak, po któ­rym mo­żna się prze­jść.

Nie ma mowy!

Zro­bi­łam krok do przo­du, sta­jąc przed Ale­xią. By­łam już dużą dziew­czyn­ką i po­tra­fi­łam sama pro­wa­dzić bi­twy.

– Cho­dźmy, ko­cha­nie.

– Je­stem w pra­cy, gdy­byś tego nie za­uwa­żył – rzu­ci­łam z sar­ka­zmem, krzy­żu­jąc ra­mio­na. – Ni­g­dzie się nie wy­bie­ram.

Chwi­lę trwa­ło, za­nim moje sło­wa do­ta­rły do Bras­sie­go. Przez mo­ment wy­glądał, jak­by my­ślał nad czy­mś, a po­tem na jego twa­rzy po­ja­wił się uśmiech. Ten cho­ler­ny gry­mas, któ­ry ro­bił mi taki ba­ła­gan w gło­wie. Mężczy­zna zmie­rzył mnie go­rącym spoj­rze­niem. Za­czął od czub­ków bu­tów na wy­so­kim ob­ca­sie, su­nął w górę po no­gach, za­ha­czył o brzeg krót­kiej su­kien­ki z okrągłym de­kol­tem. Gdy do­ta­rł do oczu, po za­dzior­nym uśmie­chu nie było już śla­du.

– Czy ty war­czysz? – za­py­ta­łam za­sko­czo­na, gdy usły­sza­łam ten dźwi­ęk.

Przy­szło mi do gło­wy, że on w ogó­le bar­dzo często war­czał, ale głów­nie na mężczyzn. Wark­nął na­wet na Umber­ta, gdy ka­zał mu mnie wy­pro­wa­dzić. Jesz­cze nie roz­gry­złam po­wo­dów ta­kie­go dziw­ne­go za­cho­wa­nia, ale za­sta­na­wia­łam się, dla­cze­go to mnie te­raz ura­czył swo­im zwie­rzęcym ja.

– Ja­kim cu­dem nie wi­dzia­łem tej na­miast­ki su­kien­ki w two­jej gar­de­ro­bie? – mruk­nął, zbli­ża­jąc się do mnie. – Nic dziw­ne­go, że ten skur­wiel nie po­tra­fił ode­rwać śle­pi od two­ich cyc­ków.

– San­ti­no, na Boga!

– Mo­żesz zo­sta­wić nas sa­mych, Ale­xio?

– Ale…

– Prze­cież jej nie ude­rzę, do cho­le­ry!

– Nie martw się, Lexi – za­pew­ni­łam, co­raz bar­dziej wku­rzo­na na tego gbu­ra. – Ni­g­dy mnie nie ude­rzył, ale jak tyl­ko spró­bu­je, od­dam mu.

Bras­si spoj­rzał na mnie, aż za­drża­ły mi nogi, i po­słał uśmiech, wkła­da­jąc dło­nie do kie­sze­ni spodni. Skie­ro­wał wzrok na nie­zde­cy­do­wa­ną Ale­xię i uno­sząc brwi, ru­chem bro­dy wska­zał jej wy­jście. Dziew­czy­na sap­nęła i po­ma­sze­ro­wa­ła w tam­tym kie­run­ku. Po­sła­ła mi ostat­nie spoj­rze­nie i mru­gnęła okiem, po czym za­mknęła za sobą drzwi.

Jezu! Ona była na­praw­dę nie­mo­żli­wa. Kil­ka go­dzin w jej to­wa­rzy­stwie, a już wie­dzia­łam, że uwiel­bia pro­wo­ko­wać don Rinę. Najśmiesz­niej­sze w ich re­la­cji po­zo­sta­wa­ło to, że fa­cet świa­ta poza nią nie wi­dział. To, jak na nią pa­trzył… Ka­żda dziew­czy­na ma­rzy­ła o mężczy­źnie, któ­ry będzie po­że­rał ją wzro­kiem.

Nie tak, jak sto­jący przede mną cho­ler­ny Bras­si, za­pew­niam.

– Ode­zwał się znaw­ca ko­bie­cych cyc­ków – rzu­ci­łam z prze­kąsem, wra­ca­jąc do jego ko­men­ta­rza. – Kto jak nie ty po­wi­nien naj­wi­ęcej wie­dzieć o tej części ko­bie­cej ana­to­mii, praw­da? Na­pa­trzy­łeś się, na­ma­ca­łeś, co, Bras­si?

– Mnie in­te­re­su­ją tyl­ko two­je cyc­ki, ko­cha­nie – od­po­wie­dział, ob­li­zu­jąc usta. – I cho­ler­nie nie po­do­ba mi się, że wy­sta­wiasz je na wierzch.

– Moje, to je wy­sta­wiam, to­bie nic do tego.

– Błąd, ko­cha­nie. Te cyc­ki na­le­żą do mnie, tak jak i ty. – Ochry­pły głos Bras­sie­go wy­wo­ły­wał na moim cie­le dziw­ne dresz­cze. – Na­stęp­nym ra­zem za­sta­nów się, czy chcesz mieć na su­mie­niu tych na­pa­lo­nych idio­tów, któ­rzy na cie­bie spoj­rzą.

– Po­słu­chaj mnie, prze­klęty psie ogrod­ni­ka – wy­sy­cza­łam, ude­rza­jąc pal­cem w twar­de mi­ęśnie klat­ki pier­sio­wej. Czy to on pod­sze­dł do mnie, czy to ja w gnie­wie się zbli­ży­łam? Bez zna­cze­nia, po­nie­waż za­pach tego fa­ce­ta zno­wu za­czął mącić mi w gło­wie. – To biu­ro, a nie je­den z two­ich prze­klętych klu­bów. Tu­taj pra­cu­je się gło­wą, a nie ty­łkiem czy cyc­ka­mi, jak to mają w zwy­cza­ju two­je pa­nien­ki. To, że ty ko­rzy­sta­łeś z do­bro­dziej­stwa in­wen­ta­rza, i to na­der często, nie ozna­cza, że…

– Prze­stań, do cho­le­ry! – wy­sy­czał, przy­ci­ąga­jąc mnie do pier­si. Jęk­nęłam, czu­jąc, jak wbi­ja bio­dra w moje pod­brzu­sze. Od­dy­chał gwa­łtow­nie i cały drżał. – To prze­szło­ść… Chcę tyl­ko cie­bie, Avo… – wy­szep­tał w moją szy­ję.

Chry­ste! Czy on mnie wła­śnie wąchał? Jak z nim wal­czyć, gdy wła­sne cia­ło za­czy­na­ło mnie zdra­dzać?

Bras­si, niech cię szlag!