Bad Angel ebook

JEŚLI NIE JESTEŚ GOTOWA NA OSTRĄ JAZ­DĘ – ODŁÓŻ TĘ KSIĄŻ­KĘ

Książ­kę de­dy­ku­ję wszyst­kim ko­bie­tom,

któ­re choć raz w ży­ciu za­po­mnia­ły o so­bie.

Któ­re ko­cha­ły za moc­no. Za­ufa­ły za bar­dzo.

Uwie­rzy­ły, że po­świę­ce­nie jest do­wo­dem mi­ło­ści.

Podziękowania

Dzię­ku­ję Bogu za ży­cio­wą siłę i bez­wa­run­ko­wą mi­łość. Za to, że w naj­trud­niej­szych chwi­lach pro­wa­dził mnie, na­wet gdy dro­ga wy­da­wa­ła się zbyt krę­ta.

Dzię­ku­ję moim czy­tel­nicz­kom za cier­pli­wość, za wia­rę i set­ki wia­do­mo­ści – pi­sa­ły­ście w nich, że cze­ka­cie na ko­lej­ną część. Za­mo­ty­wa­ły­ście mnie, by pójść da­lej – głę­biej, od­waż­niej. Da­ły­ście mi siłę, by mó­wić o rze­czach trud­nych, nie­wy­god­nych, ale praw­dzi­wych i waż­nych.

Po­dzię­ko­wa­nia na­le­żą się rów­nież wszyst­kim moim przy­ja­cio­łom – ze Szwe­cji, z Pol­ski i z naj­dal­szych za­kąt­ków świa­ta. To dzię­ki Wam na­uczy­łam się pod­no­sić po upad­kach. Wa­sze wspar­cie po­zo­sta­nie ze mną na za­wsze.

A te­raz coś waż­ne­go.

Je­śli pod­czas lek­tu­ry po­my­ślisz choć raz: „Ro­xan­ne, dziew­czy­no… co ty wy­pra­wiasz?”, spo­koj­nie. Ja też tak mia­łam, kie­dy two­rzy­łam tę po­stać.

Przy­go­tuj kawę. Albo wino. Albo do­ła­duj ba­te­rie w za­baw­kach. Nie za­po­mnij o chu­s­tecz­kach.

Wie­rzę, że wszyst­ko dzie­je się dla na­sze­go wyż­sze­go do­bra.

Z mi­ło­ściąAnna I Fran­ko

Ostrzeżenie do­ty­czą­ce tre­ści

Ni­niej­szy utwór za­wie­ra tre­ści o cha­rak­te­rze sek­su­al­nym oraz sce­ny na­pa­ści sek­su­al­nej i gwał­tu, a tak­że sce­ny z udzia­łem krwi i prze­mo­cy.

Prolog

Nie obu­dzi­ła się.

Dom pach­niał cy­na­mo­nem. Słod­ki aro­mat po­wo­li wy­ła­niał się z kuch­ni i roz­le­wał na ze­wnątrz. Osia­dał na ba­lu­stra­dzie, na drew­nia­nej pod­ło­dze, na jej wło­sach. Jesz­cze chwi­lę wcze­śniej w po­wie­trzu uno­si­ła się ży­wicz­na woń so­sny. Te­raz zo­stał tyl­ko przy­jem­ny, cie­pły cy­na­mon.

Nikt nie za­uwa­żył, że prze­sta­ła od­dy­chać.

Dzie­ci bie­ga­ły po ogro­dzie, ich śmiech był za­raź­li­wy. Wiatr po­ru­szył fi­ran­ką w otwar­tych drzwiach ta­ra­so­wych.

Sie­dzia­ła na bu­ja­nym fo­te­lu. Spo­koj­na. Ci­cha. Twarz mia­ła zwró­co­ną ku słoń­cu, jak co rano, gdy wszyst­ko bu­dzi­ło się do ży­cia. Jej oczy były za­mknię­te.

Tego dnia jesz­cze nie wie­dzia­ła, że ostat­ni raz wi­dzi jego ple­cy.

Od­wró­co­ny do niej ty­łem stał w ogro­dzie i we­so­ło roz­ma­wiał z kimś przez te­le­fon. Nie pa­trzył w jej stro­nę. Nie mógł wie­dzieć, że ode­szła.

Bu­ja­ny fo­tel jesz­cze przez ja­kiś czas ko­ły­sał się po­wo­li, lek­ko, aż w koń­cu sta­nął w miej­scu.

„Czas na fikę, ko­cha­nie” – krzyk­nął do niej ra­do­śnie.

Cy­na­mo­no­wy za­pach snuł się w po­wie­trzu.

To był naj­cie­plej­szy dzień tego lata.

I nikt nie za­uwa­żył, że prze­sta­ła od­dy­chać…

I

Piip… piip… piip – w mo­ich uszach roz­brzmie­wał jed­no­staj­ny dźwięk, ale to nie on mnie obu­dził, tyl­ko gę­sty jak smo­ła za­pach.

„Zno­wu za­chla­łam?”

Le­ża­łam bez ru­chu, ni­czym spa­ra­li­żo­wa­na. W mo­ich noz­drzach za­to­pił się ole­isty dym, któ­ry na­stęp­nie osiadł gdzieś w tyl­nej czę­ści gar­dła. W ustach wy­czu­łam me­ta­licz­ny po­smak. Lo­do­wa­ty chłód prze­szy­wał cia­ło. Świa­do­mość wra­ca­ła po­wo­li. Każ­dy od­dech przy­no­sił falę bólu, któ­ra roz­cho­dzi­ła się pod skó­rą z bez­li­to­sną re­gu­lar­no­ścią. Pa­nicz­nie ba­łam się tego, co zo­ba­czę, kie­dy otwo­rzę oczy. Moje po­wie­ki były cięż­kie, jak­by zwią­za­ne nie­wi­dzial­ną ni­cią. Wresz­cie świat za­czął wy­nu­rzać się nie­pew­nie z mro­ku.

„Gdzie ja je­stem?”

Szu­ka­łam go­rącz­ko­wo ja­kie­go­kol­wiek punk­tu od­nie­sie­nia. Pa­mięć była kom­plet­nie pu­sta, wszyst­ko wo­kół wy­da­wa­ło się bez­i­mien­nym kosz­ma­rem, któ­ry nie miał po­cząt­ku ani koń­ca.

Wi­dzia­łam nad sobą su­fit – su­ro­wy, ciem­ny. Ro­zej­rza­łam się. Nic nie roz­po­zna­wa­łam. W uszach grzmia­ło ostre, bez­względ­ne „piip… piip… piip”. Spoj­rza­łam w bok. Mo­ni­tor i zim­ny po­łysk apa­ra­tu­ry.

– Cho­le­ra – za­klę­łam, czu­jąc nie­przy­jem­ne kłu­cie w dło­ni.

„Mam wbi­te we­nflo­ny?”

Na mo­jej klat­ce pier­sio­wej znaj­do­wa­ły się ja­kieś przy­ssaw­ki, coś mie­rzy­ło tęt­no. W czasz­ce pul­so­wał me­cha­nicz­ny, draż­nią­cy dźwięk.

Pod­nio­słam się ostroż­nie. Cia­ło pro­te­sto­wa­ło; naj­mniej­szy ruch wy­ma­gał wy­sił­ku. Wie­dzia­łam na pew­no jed­no: nie le­ża­łam w swo­im łóż­ku.

Szyb­ko wy­rwa­łam we­nflo­ny. Z żyły try­snę­ła krew, bru­dząc bia­łe prze­ście­ra­dło.

– Mat­ko Bo­ska… – wy­chry­pia­łam.

By­łam naga… Zno­wu. Zła­pa­łam się za czo­ło. Pa­nicz­ny dreszcz prze­szedł mi po kar­ku.

Chcia­łam zna­leźć coś, czym mo­gła­bym się za­kryć. Zsu­nę­łam sto­py na mięk­ki dy­wan; wło­sie miło gil­go­ta­ło sto­py. Na fo­te­lu obok le­żał nie­dba­le rzu­co­ny czer­wo­ny, sa­ty­no­wy szla­frok. Się­gnę­łam po nie­go. Śli­ski ma­te­riał prze­su­nął się mię­dzy pal­ca­mi, pach­niał obco. Za­rzu­ci­łam go na ra­mio­na.

Z od­da­li do­bie­gał dźwięk – ryt­micz­ne ude­rze­nia, po­tem ci­sza, po­tem zno­wu ude­rze­nie. Po­sta­no­wi­łam to spraw­dzić. Wy­szłam z po­miesz­cze­nia. Każ­dy krok cią­żył; sto­py od­ma­wia­ły po­słu­szeń­stwa. Przy­trzy­my­wa­łam się chłod­nej ścia­ny, wo­dząc dło­nią po jej gład­kiej fak­tu­rze.

Szłam ciem­nym ko­ry­ta­rzem. Po le­wej stro­nie za­uwa­ży­łam lu­stro. Wiel­kie, cięż­kie, w ra­mie z bo­ga­to rzeź­bio­ne­go zło­ta. Za­trzy­ma­łam się. Uj­rza­łam w nim bla­dą ko­bie­tę z wy­raź­nie za­zna­czo­ną ta­lią pod cien­kim ma­te­ria­łem szla­fro­ka. Usta mia­ła spierzch­nię­te, z ko­lei uło­żo­nym nie­chluj­nie wło­som bra­ko­wa­ło po­ły­sku. Spoj­rza­łam pro­sto w oczy ko­bie­cie w od­bi­ciu. Biał­ka były za­czer­wie­nio­ne jak po no­cach, któ­re chcia­łam wy­ma­zać ze swo­je­go ży­cia. Wes­tchnę­łam le­d­wie sły­szal­nie.

Gło­sy z sa­lo­nu na­gle uci­chły. Po­tem do mo­ich uszu do­biegł śmiech – pi­skli­wy, ko­bie­cy.

Zbli­ży­łam się do wnę­ki, z któ­rej mi­go­ta­ło świa­tło. Zaj­rza­łam do środ­ka. Pa­no­wał tam pół­mrok, gra­ła zbyt dud­nią­ca mu­zy­ka.

Lu­dzie. Ko­bie­ta i męż­czy­zna. Po­ru­sza­li się syn­chro­nicz­nie, jak­by byli w tran­sie. Zbyt bli­sko. Zbyt mięk­ko. Zbyt in­tym­nie. Przy­mknię­te oczy. Dło­nie błą­dzą­ce po skó­rze, bez po­śpie­chu, bez wsty­du. Byli pięk­ni w tym roz­pusz­cze­niu.

Wte­dy go za­uwa­ży­łam. Sie­dział lek­ko od­su­nię­ty ni­czym ktoś, kto ob­ser­wu­je spek­takl, do któ­re­go nie musi się włą­czać.

Nie uczest­ni­czył. Tyl­ko pa­trzył.

Wy­star­czy­ło jed­no spoj­rze­nie. Uła­mek se­kun­dy, że­bym po­czu­ła, jak po­wie­trze wo­kół gęst­nie­je. Jego oczy nio­sły dra­pież­ność – su­ro­wą, pier­wot­ną ener­gię.

Pa­trzył na nich – na ko­bie­tę i męż­czy­znę splą­ta­nych ze sobą. W dło­ni trzy­mał kie­li­szek. Czer­wo­ne wino, są­dząc po ko­lo­rze.

Po chwi­li wstał. Pod­szedł do ko­bie­ty i od­su­nął jej rękę z kar­ku męż­czy­zny, po­dał mu swój tru­nek, po czym ten się wy­co­fał. Na­stęp­nie po­chy­lił się ni­sko. Oparł dłoń na ma­te­ra­cu tuż przy jej twa­rzy. Coś do niej po­wie­dział. Po­czu­łam ten szept na skó­rze.

Nie zro­zu­mia­łam słów, mu­zy­ka za­głu­sza­ła wszyst­ko. Cia­ło ko­bie­ty od­po­wie­dzia­ło na­pię­ciem, wie­dzia­ło le­piej niż ona sama, jak ma się usta­wić. Tkwi­łam w pro­gu, z twa­rzą przy­kle­jo­ną do fu­try­ny, czu­jąc, że wpa­dłam w miej­sce, któ­re ma wła­sne za­sa­dy. I wła­sne­go kró­la.

I wte­dy ten król się­gnął po coś spo­za ka­dru mo­jej wy­obraź­ni. Wszedł nie­zgrab­nie na łóż­ko. Roz­piął roz­po­rek i wy­ce­lo­wał w nią. Stru­mień. Do­słow­nie si­kał na nią. Na jej szy­ję. Na pier­si. Na brzuch. Ko­bie­ta le­ża­ła nie­ru­cho­mo. Ciecz ude­rza­ła o jej skó­rę, spły­wa­ła po prze­ście­ra­dle i ka­pa­ła na pod­ło­gę.

Dziew­czy­na nie krzy­cza­ła. Nie pro­te­sto­wa­ła. Od­dy­cha­ła szyb­ko.

To się jej po­do­ba­ło…

Ska­mie­nia­łam.

Mia­łam wra­że­nie, że wła­śnie ob­ser­wu­ję coś, cze­go ni­g­dy nie po­win­nam wi­dzieć.

[…]

ty­tuł książ­ki: Bad An­gel

au­tor: Anna I Fran­ko

co­py­ri­ght © 2026 Anna I Fran­ko

wy­da­nie I, War­sza­wa 2026

isbn: 978-83-973802-3-3

re­dak­cja: Be­ata Sa­gan

ko­rek­ta: Pau­li­na Zysz­czak zysz­czak.pl

pro­jekt okład­ki i stron ty­tu­ło­wych: Iza­be­la Sur­dy­kow­ska-Ju­rek

skład i ła­ma­nie: Ga­briel Wy­glę­dacz stu­dio aka­pit...

Książ­ka jest dzie­łem fik­cji li­te­rac­kiej.

Wszel­kie po­do­bień­stwo do rze­czy­wi­stych osób,

miejsc i wy­da­rzeń jest cał­ko­wi­cie przy­pad­ko­we.

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne.

Żad­na część tej pu­bli­ka­cji nie może być ko­pio­wa­na,

re­pro­du­ko­wa­na ani roz­po­wszech­nia­na w ja­kiej­kol­wiek for­mie

bez pi­sem­nej zgo­dy au­tor­ki, z wy­jąt­kiem cy­ta­tów uży­tych

w re­cen­zjach i ma­te­ria­łach pro­mo­cyj­nych.