Poruszająca i pełna napięcia opowieść o miłości, stracie, tajemnicach i trudnych wyborach. Historia o sile, odwadze i nadziei, które pozwalają iść naprzód.
books.are_mypassion
Copyright © by Bernardyna Darecka-WładzimirukCopyright © by Wydawnictwo WasPos, 2026All rights reservedWszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.
Redakcja:Kinga Szelest
Korekta: Magdalena Czmochowska
Projekt okładki: Adam Buzek oraz Bernardyna Darecka-Wadzimiruk
Zdjęcie na okładce: AI
Zdjęcie na wewnętrznej stronie okładki: AI
Ilustracje w książce: pngtree.com
Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/[email protected]
Wydanie I – elektroniczne
Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w Internecie
ISBN 978-83-8464-049-4
Wydawnictwo WasPosWarszawaWydawca: Agnieszka Przył[email protected]
Moim kochanym mężczyznom – Rafałowii NatanielowiZ Wami moja historia jest idealna
Niektóre historie tak naprawdę nigdy się nie kończą.To tylko takie długie przerwy między kolejnymi rozdziałami, po których pisze się zupełnie nowy scenariusz.
Przedstawiona na kartach tej książki opowieść jest jedynie owocem wyobraźni.
Opisane miejsca i osoby nie istnieją. Jakiekolwiek podobieństwa są przypadkowe i niezamierzone. Autorka pozwoliła sobie na własną interpretację ukazanej rzeczywistości.
Wpatrywałam się w okno i wracałam do tamtego dnia. W ręce zaciskałam coś, co było dla mnie bardzo ważne. Kiedyś chciałam wymazać ten dzień ze swojej pamięci, ale dobrze, że tego nie zrobiłam. Nie byłoby tego, co mam, nie byłoby ich.
– Mamusiu. – Usłyszałam dziewczęcy głosik i poczułam drobne rączki, które mnie objęły.
– Tak, kochanie. – Przytuliłam ją do siebie. – Zaraz mnie udusisz i nie tylko mnie – zakomunikowałam z uśmiechem.
– Wiem, w twoim brzuszku mieszka mój braciszek.
Uśmiechnęła się szeroko, ukazując dwa dołeczki w policzkach. Takie same jak u pewnego chłopaka, który skradł moje serce już kilkanaście lat temu. Pomimo że na początku mnie nie zauważał.
– Wołałam cię, ale ty, mamusiu, chyba się zamyśliłaś. Pomagałam tatusiowi, ale już skończyliśmy zbijać dla ciebie nowe doniczki na twoje peragonie.
– Pelargonie – poprawiłam ją i pocałowałam w czoło.
– Tak, mamusiu, to właśnie powiedziałam.
Popatrzyłam na nią, była całym moim światem. Tak samo jak Aleksander.
Położyłam rękę na lekko zaokrąglonym brzuchu. Ta mała istotka, która rosła po moim sercem, niedługo powiększy moje szczęśliwe grono.
– To chodźmy sadzić te peragonie – oznajmiłam z uśmiechem.
– Właśnie po to przybiegłam po ciebie.
Mała podała mi rączkę i wyszłyśmy na zewnątrz. Tam już czekał na nas mężczyzna, za którym wskoczyłabym ogień.
Sadzenie poszło nam dosyć sprawnie.
– Kochanie, wszystko dobrze? – Usłyszałam męski głos. – Nie jest ci za ciężko? – Patrzyła na mnie para niebieskich oczu.
– Olek. Ciąża to nie choroba, a ja czuję się wyśmienicie. Naprawdę.
Podniosłam głowę i go pocałowałam.
– Muszę o to pytać, bo kocham cię ponad wszystko i nie chciałbym cię stracić, tak jak…
Nie pozwoliłam mu dokończyć, dotknęłam ponownie jego miękkich warg.
– Nie stracisz. A teraz pomóż mi zawiesić te skrzynki na naszym balkonie.
– Tak jest, pani kapitan, zrobię to z ogromną chęcią.
– Ja też wam pomogę. – Usłyszeliśmy głos naszej córeczki.
– Olu, właśnie liczyliśmy z mamą na twoją pomoc. – Głos mojego męża był tak delikatny. Kochał to dziecko ponad wszystko.
Po wykonanej pracy wróciliśmy do domu. Zajęłam się szykowaniem kolacji. Uwielbiałam takie codzienne, domowe czynności, które robiliśmy razem.
– Ja sprzątnę w kuchni i włączę zmywarkę, a ty zajmij się małą, bo już czeka na ciebie i na twoją codzienną opowieść.
Aleksander podszedł bliżej i złożył delikatny pocałunek na moich ustach. Czując jego smak, poszłam w kierunku pokoju córki. Siedziała na łóżku i gdy tylko mnie zobaczyła, uśmiechnęła się.
– Mamusiu, już czekałam na ciebie.
– Wiem, kochanie. Połóż się, a ja opowiem ci coś innego. Ta historia zdarzyła się naprawdę i to jest jej znaczący element.
Wyjęłam z kieszeni tajemniczy przedmiot, teraz był już kompletny. Te dwie części idealnie do siebie pasowały. Chociaż przez wiele lat tak nie było. Połączyły się, aby później znów zostać rozdzielone przez los. Podobnie jak ludzie, do których należały.
Historia dwa razy zatoczyła swój krąg.
ROZDZIAŁ 1
Piętnaście lat wcześniej…
Tego dnia obudziłam się tak jak zwykle. W całym tym zamieszaniu zapomniałam wyłączyć budzik. To był pierwszy dzień wakacji. Przeciągnęłam się i ponownie przyłożyłam głowę do poduszki. Wokół panowała cisza, przez uchylone okno słyszałam tylko śpiew ptaków. Zamknęłam na chwilę oczy i tworzyłam kolejne historie, które na pewno zapiszę.
Nagle usłyszałam warkot kilku aut. Podniosłam się i podeszłam do okna. Dom państwa Wiśniewskich został sprzedany już jakiś czas temu i słyszałam, jak rodzice opowiadali o tym, że kupili go bogaci ludzie.
Uchyliłam lekko rolety. Na podwórku obok kręciło się mnóstwo ludzi. Wynosili pudła i meble.
Zauważyłam kobietę mniej więcej w wieku mojej mamy, o włosach czerwonych jak maki. Zatrzymała się i spojrzała w moje okno, a na jej twarzy zagościł uśmiech. Speszyło mnie to, bo poczułam się jak stalkerka. Odsunęłam się, ale tylko na chwilę. Zawsze lubiłam obserwować ludzi, ich zachowania.
Po jakimś czasie zobaczyłam chłopaka. Musiałam przyznać, że jest bardzo przystojny. Jego ciało było wyrzeźbione. Chyba dużo ćwiczył. Nie wiedziałam, ile może mieć lat. Mógł być w moim wieku lub starszy. Odchyliłam bardziej rolety, sama nie wiedziałam dlaczego, ale nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. Stałam jak zahipnotyzowana i gapiłam się na każdy jego ruch. Nagle nasze spojrzenia skrzyżowały się, ale nie pomachał mi jak ta pani o czerwonych włosach.
– Gapisz się tylko czy może chcesz dotknąć?
Po tych słowach usłyszałam śmiech – jego śmiech. Odsunęłam się jak oparzona, usiadłam na łóżku. Moje serce waliło jak szalone.
To zapowiadają się cudowne wakacje. A ty, Julka, popisałaś się.
Uspokojenie się zajęło mi trochę czasu.
– Jula, wiem, że już nie śpisz. Przyjdź, proszę, na śniadanie, bo jest już gotowe. – Usłyszałam łagodny głos mamy.
– Dobrze, mamo, za chwilę.
Byłam ostatnia. Przy stole siedzieli już moi rodzice, babcia oraz młodsza siostra.
– Kochana wnusiu, czy ty się dobrze czujesz? – zapytała wyraźnie zaniepokojona babcia.
– Tak, babciu, wszystko okej – starałam się mówić spokojnym tonem.
– Masz wypieki na twarzy, czy ty aby nie masz gorączki? W sumie mamy lato, ale wirusy nie odpoczywają w wakacje.
Nie mogłam się im wszystkim przyznać, że to przez sytuację, która miała miejsce niedawno. Po rozstaniu z Mateuszem byłam sama. Już rok. Postanowiłam, że kolejną miłość spotkam dopiero na studiach, a teraz skoncentruję się na tym, aby dobrze napisać maturę i dostać się na studia; na wszystko jest odpowiedni czas. Tak sobie tłumaczyłam. Wiele osób mi mówiło, że jestem zbyt poważna jak na swój wiek. Ja taka po prostu byłam i już.
– Babciu, wzięłam zbyt ciepły prysznic – oznajmiłam łagodnie.
Kochana Helenka pokiwała tylko głową.
Przez resztę śniadania już nikt nie zwracał uwagi na moje wypieki. Za to mama poruszyła temat nowych sąsiadów. Podobno to bardzo bogata rodzina. Też tak sobie pomyślałam o nich. Dokończyłam posiłek, podziękowałam a następnie udałam się do swojego pokoju.
Jakąś godzinę później odwiedziła mnie mama i zapytała, czy moja propozycja jest nadal aktualna. Postanowiłam, że w te wakacje pomogę jej w księgarni. Ucieszył ją ten fakt.
– Tak, mamo, aktualna. To o której wychodzimy?
– Za trzydzieści minut.
Po tych słowach moja rodzicielka przytuliła mnie i czule pocałowała w czoło. Spakowałam swój mały plecak, do którego włożyłam długopis i notes.
Bardzo lubiłam przebywać w Książkowym Edenie. W tym miejscu czułam się szczęśliwa. Mama często pozwalała mi przesiadywać na zapleczu. Wtedy ja wyciągałam swój notes i spisywałam wszystkie te historie istniejące w mojej wyobraźni. Na niektórych stronach widniały też rysunki związane z tematem. Marzyłam o wydaniu własnej książki. Ale też marzyłam o tym, aby dostać się na kierunek architektura krajobrazu. Pisanie i rysowanie dawały mi ogromną przyjemność, lecz musiałam mieć też zabezpieczenie finansowe.
Usłyszałam dźwięk SMS-a.
Majka: Hejka, Julka, a Ty gdzie jesteś?
Moja przyjaciółka, ta dziewczyna o włosach czarnych jak ziemia i sercu wielkim jak cały świat była moją przybraną siostrą.
Ja: Jestem u mamy w księgarni.
Majka: Supcio, to zaraz tam będę :).
Ja: Czekam :).
– Mamo, za chwilę przyjdzie tu Majka, nie będziemy ci przeszkadzać? – zapytałam z uśmiechem na twarzy.
– Kochana, oczywiście, że nie będziecie. Bardzo ją lubię, to dobra dziewczyna.
Mama przyjaźniła się z mamą mojej przyjaciółki od szkoły podstawowej.
Kilkanaście minut później pojawiła się Majka. Oczywiście nie przyszła z pustymi rękami. Od kiedy ją znałam, zawsze miała słabość do słodyczy i chłopaków.
– Dzień dobry, pani Basiu – przywitała się grzecznie.
– Dzień dobry, Maju. Cieszę się, że nas odwiedziłaś.
Podeszła do mojej mamy i otworzyła pudełko, które trzymała w ręce. Na ustach rodzicielki pojawił się uśmiech – ona też była łasuchem na wszelkiego rodzaju słodkości. Poczęstowała się pączkiem. A potem ja. Usiadłyśmy na zapleczu i z uśmiechem na twarzach pałaszowałyśmy smakołyki.
– Kochane moje, ja już muszę was opuścić. Majeczko, dziękuję za te pyszności.
– Nie ma za co. Polecam się na przyszłość.
Na ustach przyjaciółki zagościł uśmiech. Zresztą nie tylko jej twarz się rozjaśniła oraz nabrała łagodnego i ciepłego wyrazu.
Gdy tylko mama wyszła i zostałyśmy same, zadała mi pewne pytanie.
– A co ty się nic nie chwalisz, że twoim sąsiadem został jakiś przystojniak.
Maja oblizała wargi, na których były resztki lukru, podparła brodę i czekała na moją odpowiedź.
– No tak – zaczęłam trochę nieśmiało. – Widziałam, że dzisiaj rano ktoś wprowadził się do domu państwa Wiśniewskich.
– Podobno to takie ciacho. – Aż się rozmarzyła.
– Oj tam, zaraz jakieś ciacho. W naszej szkole jest pełno takich przystojniaków.
– Jula, co ty bredzisz? Na palcach jednej ręki da się policzyć kolesi, na których można zawiesić wzrok.
– Dobra, nie zawracajmy sobie głowy jakimś nieznajomym – zmieniłam temat. – Powiedz mi lepiej, co planujesz robić w te wakacje.
Moja przyjaciółka podobnie jak ja zaoferowała się pomóc swojej mamie, która w naszym małym miasteczku prowadziła salon fryzjerski. Oczywiście ja i moja mama bardzo często z niego korzystałyśmy.
Dzisiaj przyjaciółka odprowadziła mnie pod sam dom. Mieszkałyśmy zaledwie pół kilometra od siebie. Jednak nie zrobiła tego bezinteresownie, zresztą nie dziwiłam się jej. Bo ten nowy miał w sobie coś takiego, co sprawiło, że chociaż widziałam go dosłownie kilka sekund, to zapadł mi w pamięć.
Myślałam… nie, ja byłam pewna, że Majka po prostu mnie odprowadzi i tyle. Obędzie się bez żadnych niespodzianek. Niestety, na podwórku sąsiadów pojawił się on. Akurat w momencie, gdy stanęłyśmy przy mojej bramce. Wyszedł z domu i zaczął się rozglądać. Maja była bardzo odważną dziewczyną, nie to co ja.
– Cześć! – krzyknęła pewnie. – My się chyba nie znamy.
Mój nowy sąsiad spojrzał na nas, a na jego twarzy nie zagościł uśmiech, tylko grymas, jakby właśnie jadł cytrynę. Nic nam nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i wszedł do domu.
– Ale gbur – oznajmiła ze złością Majka. – Przystojny, ale gbur. No nic, będzie jeszcze czas na poznanie się.
Zabrzmiało to tak, jakby miała jakiś plan i nie zamierzała odpuścić łatwo.
Po tych słowach pożegnałyśmy się i każda poszła w swoją stronę. Dopiero gdy byłam w pokoju, dotarło do mnie, że moja przyjaciółka nie da sobą pomiatać. Ona będzie dążyła do tego, by go poznać. Od roku spotykała się z Piotrkiem, miłym i kulturalnym chłopakiem. Dlatego też zdziwiło mnie, że aż tak bardzo chce poznać mojego sąsiada.
Usiadłam na łóżku, wyciągnęłam z plecaka swój notatnik i zaczęłam pisać. Na każdej zapisanej stronie robiłam rysunek. Bardzo to lubiłam. Nie wiedziałam, ile czasu minęło, gdy nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Ktoś wszedł, a ja usłyszałam głos mamy.
– Jula, czy możesz do mnie przyjść na chwilę?
– Dobrze, mamo, już idę.
Byłam ciekawa, kto nas odwiedził. Spojrzałam przed siebie i zobaczyłam, że w przedpokoju stoją nowi sąsiedzi.
Po chwili pani o czerwonych włosach przedstawiła swoją rodzinę. Marysia była słodką czterolatką. Sąsiadka wspomniała jeszcze o synu, który podobno nie czuł się za dobrze, dlatego nie przyszedł.
Jasne, nie czuł się dobrze… Po prostu nie byłam godna, aby go poznać. Płakać nie będę. Okej, może i wpadł mi w oko, ale przeżyję bez niego.
Mama zaprosiła ich na kawę, a ja wróciłam do swojego pokoju.
Zapowiada się niesamowita letnia przygoda.
ROZDZIAŁ 2
Pierwsze dwa tygodnie wakacji zleciały mi bardzo szybko. W ciągu dnia pomagałam mamie w księgarni, a wieczorami odwiedzała mnie moja przyjaciółka albo ja odwiedzałam ją. Tuż przed snem zanurzałam się w swoim świecie – tworzyłam teksty lub obrazy.
Nowego sąsiada praktycznie nie widywałam, miałam wrażenie, że albo mnie unika, albo jest jakiś dziwny. Tylko w sumie dlaczego miałaby trzymać się na dystans, skoro mnie nie znał? A może uważał się za kogoś lepszego? Trudno.
Za to jego mama często odwiedzała moją. Wyglądało na to, że bardzo się polubiły.
Pani Paulina od kilku lat nie pracowała, tylko zajmowała się domem.
Jej mąż był wykształconym pracownikiem branży budowlanej i ciągle wyjeżdżał. Jego praca wymagała częstej zmiany miejsca zamieszkania. Ale podobno to już ich ostatnia przeprowadzka.
Pewnego wieczoru do mojego pokoju przyszła babcia.
– Wnusiu, muszę ci o czymś powiedzieć – zakomunikowała, a na jej twarzy malowało się wyraźne zadowolenie.
– Co takiego, moja kochana babciu?
– Dzisiaj poznałam naszego nowego sąsiada. To bardzo uprzejmy chłopak. Pomógł mi z zakupami.
Byłam zdziwiona tym, co usłyszałam, odniosłam wrażenie, że babcia mówi o kimś całkiem innym niż ten gość, który wprowadził się kilka tygodni temu.
– Babciu, bardzo się cieszę, że ci pomógł. – Uśmiechnęłam się do niej.
– Ale to nie wszystko…
Westchnęłam w duchu. Czułam, że zaraz usłyszę coś „ważnego”.
– Tak, babciu, co jeszcze?
W sumie byłam bardzo ciekawa, co takiego jeszcze powie moja babcia. Niestety, to, co usłyszałam, sprawiło, że na mojej twarzy pojawił się wielki czerwony rumieniec. Babcia przypomniała mi, że od roku nie mam chłopaka, jestem bardzo dobrą dziewczyną, ale skromną, i nie powinnam być sama. W sumie nie mogłam być na nią zła, kochała mnie całą sobą. Takie po prostu są babcie, nadopiekuńcze i czasami trochę za dużo mówią. Ale nie robią tego w złej intencji.
Na koniec mnie przytuliła. Tak bardzo ją kochałam.
Po jej wyjściu zadzwoniłam do przyjaciółki i opowiedziałam wszystko, a potem dodałam, że chyba do końca wakacji będę wychodziła z domu tylnymi drzwiami i tak samo będę wracała. Usłyszałam jej śmiech.
– Jula, masz cudowną babcię. I muszę ci się do czegoś przyznać. Ja też miałam taki plan, żeby ciebie z nim poznać. Bo marniejesz bez chłopaka. A Mateusz? To była jedna wielka pomyłka. Skrzywdził cię i to on jest przegrany.
W tym momencie przypomniała mi się ta cała sytuacja, po której długo nie mogłam dojść do siebie.
Mateusz mieszkał na drugim końcu miasteczka.
Widywaliśmy się w szkole, bo był w równoległej klasie. A wszystko zaczęło się od tego, że zaprosił mnie na urodziny swojego brata ciotecznego Karola, z którym chodziłam do klasy. Później zaczęliśmy się spotykać coraz częściej i częściej. Byliśmy parą przez rok.
Podczas jednej z przerw przyłapałam go w damskiej toalecie. Całował się z naszą miss szkoły Sabiną.
Tak ją nazywaliśmy. Była bardzo ładną dziewczyną i pochodziła z bogatego domu. Niestety, nie szanowała nikogo. Lubiła być zawsze w centrum zainteresowania i patrzeć, jak ktoś cierpi. A ja cierpiałam przez nią i przez niego. Postanowiłam sobie, że dopiero na studiach się zakocham. Ale to, co zrobił później… tego się nie wybacza. Oczywiście kilka razy prosił mnie, żebyśmy się zeszli. Przekonywał, że to była pomyłka. Ja jednak starałam się nie popełniać dwa razy tego samego błędu.
I tak od tej pory skupiałam się na pisaniu, na sobie, na przyjaciółce.
To będzie piękny dzień.
Była niedziela. Zostałam w domu z moją młodszą siostrą Leną. Moi rodzice i babcia pojechali na urodziny cioci Krysi. Lubiłam ją, ale na tej imprezie miały być same osoby sporo starsze ode mnie. Zaplanowałam wykorzystać piękną pogodę i się trochę poopalać. Moja siostra usiadła w cieniu, zaczęła malować. Ona nie przepadała za słońcem.
Nagle ktoś przysłonił mi promienie słoneczne. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że stoi nade mną mała dziewczynka. Po chwili ją rozpoznałam.
– Cześć! To ja, Marysia. Mieszkam tam. – Wskazała palcem na dom obok. – Byłam u ciebie z rodzicami.
Była bardzo radosna.
– Cześć, Marysiu, a co ty tutaj robisz? – zapytałam spokojnym głosem i podniosłam się z leżaka.
– Przyszłam do was, ale teraz boję się wrócić…
– Dlaczego?
Mimo że miała uśmiech na twarzy, faktycznie wyglądała, jakby ją coś wystraszyło.
– Bo przed waszą bramką stoi duży pies.
Spojrzałam na ulicę. Przy naszym ogrodzeniu stał pies pani Adriany i wesoło merdał ogonem. Miki zawsze korzystał z tego, że ktoś nie domknął bramki, i uciekał. Nie był groźny, tylko tak wyglądał.
Postanowiłam, że odprowadzę małą do domu. Ale wcześniej zaprowadziłam psa do sąsiadki. Kobieta stwierdziła, że chyba założy kłódkę na bramkę i wtedy już psiak nie ucieknie.
Wzięłam małą za rękę i razem z nią i udałam się w kierunku jej domu.
Dziewczynka cały czas mówiła i mówiła. Opowiadała o swojej rodzinie, o Olku, który się zmienił od momentu, gdy umarła jakaś Klara. Słuchałam jej cały czas, ale informacja o śmierci tej dziewczyny bardzo mnie poruszyła.
To dlatego tak się zachowuje. Jesteśmy sąsiadami od kilku tygodni, a tak naprawdę nie zamieniliśmy ani jednego zdania. No, poza tym, które powiedział pierwszego dnia.
Chociaż nasze domy dzieliła bardzo krótka odległość, to podczas tej drogi dowiedziałam się wielu rzeczy. Dotarłyśmy wreszcie do drzwi i delikatnie wcisnęłam dzwonek. Nie musiałam długo czekać. Drzwi otworzyły się, a w nich stanął starszy brat dziewczynki z miną mówiącą „zaraz chyba ktoś tu zginie”.
– Marysiu, powiedz mi, dlaczego stoisz tutaj z tą dziewczyną? – zapytał spokojnie, ale ja w tym tonie wyczułam złość. Spojrzał na mnie i dosłownie poraził wzrokiem.
– Oluś, nie denerwuj się, wyszłam na chwilę z naszego podwórka, bo zobaczyłam, że u naszych sąsiadów rosną piękne kwiatki – opowiedziała spokojnie dziewczynka.
Musiałam przyznać, że jak na swój wiek jest bardzo mądra i inteligentna.
– A później chciałam wrócić.
Przerwała na chwilę, spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.
– Ale przy bramce był bardzo duży pies.
– To prawda – wtrąciłam.
– I co było dalej? – zapytał siostrę.
Zachowywał się tak, jakby w ogóle nie słyszał tego, co przed momentem powiedziałam. Zauważyłam jednak, że mimo iż nie chce na mnie patrzeć, jego oczy lustrują mnie od góry do dołu. No fakt, przecież byłam w stroju kąpielowym. Może nie byłam modelką, ale nie było najgorzej.
– A później Julcia powiedziała, że mnie odprowadzi, bo ona nie bała się tego psa i mówiła, że go zna.
– Marysiu, wiesz, że dzisiaj jesteś pod moją opieką. – Kucnął i spojrzał prosto w twarz dziewczynki. – Nie darowałbym sobie tego, gdyby coś ci się stało.
Mała rzuciła mu się na szyję i przytuliła się do niego, a on objął ją ramionami.
Wstał, trzymając siostrę na rękach, spojrzał na mnie i odpowiedział krótko i tak jakby od niechcenia.
– Dzięki.
Po tym odwrócił się, poszedł do domu i zamknął drzwi.
Stałam tak, jakby mnie coś sparaliżowało.
Może i w twoim życiu wydarzyła się tragedia, ale nie usprawiedliwia to twojego chamskiego zachowania.
Usłyszałam jeszcze, jak Marysia mówi, że ja tam zostałam i to tak nieładnie wygląda. Jednak on nie zareagował. Westchnęłam i wróciłam do siebie.
Lena od razu zauważyła, że coś jest nie tak.
– Co się stało? – zapytała, widząc, jak ze złością siadam na leżaku. – Jej rodzice na ciebie nakrzyczeli?
– Nie, to nie chodzi o jej rodziców. Jak się okazało, nie ma ich w domu, a mała jest pod opieką brata.
– A, tego przystojniaka – odparła z uśmiechem na twarzy.
– Jakiego przystojniaka? Normalny chłopak. Palant jeden – powiedziałam to cicho, ale moja młodsza siostrzyczka to usłyszała.
– Palant. Oj, chyba coś tam się coś ciekawego wydarzyło. Mów szybko.
Wtedy odpowiedziałam jej wszystko od początku, a ona słuchała, nie przerywając mi. Na koniec tylko się uśmiechnęła.
– Wybacz, ale dla mnie to nie była zabawna sytuacja – oznajmiłam zdenerwowana.
– Siostra, nie ma się co jeżyć. Facet, jak to facet, czasami ma swoje humory.
Po jej słowach to ja się głośno roześmiałam. Moja siostra miała dopiero dwanaście lat, ale stwierdzenie, które wypłynęło z jej ust, pasowało mi bardziej do dorosłej osoby. Podeszłam i ją przytuliłam.
– Będzie dobrze – pocieszyła mnie. – Jeszcze się polubicie – stwierdziła pewnie.
– Nie sądzę – odpowiedziałam jej szybko.
Wczesnym wieczorem wrócili rodzice razem z babcią. Po kolacji poszłam do swojego pokoju i zadzwoniłam do przyjaciółki. Opowiedziałam jej całą tę sytuację, a ona wysłuchała mnie i stwierdziła:
– Jeszcze się polubicie.
Nie wiedziałam, co musiałoby się stać, abym polubiła tego nadąsanego Olusia. Owszem, chłopak był całkiem, całkiem. I coś czułam, że w naszej szkole będzie bardzo popularny wśród dziewczyn. Postanowiłam, że postaram się nie wchodzić mu w drogę, i miałam nadzieję, że w szkole będziemy się widywać bardzo rzadko albo wcale. Bo na pewno będzie chodził do tej samej szkoły co ja. Jednak nie przewidziałam jednego…
ROZDZIAŁ 3
Ostatni dzień wakacji. Nawet nie wiedziałam, kiedy minęły mi te dwa miesiące.
Od sytuacji z Marysią udało mi się nie spotkać jej brata. Nie było mi smutno z tego powodu. Wcale. Cały czas pamiętałam jego zachowanie i to, jak mnie potraktował. I to nie był jego pierwszy raz…
Przed snem ustawiłam budzik siódmą rano. Chociaż do szkoły nie miałam daleko, zawsze lubiłam mieć zapas czasu. Wstałam w bardzo dobrym humorze.
Może to dziwne, ale lubiłam szkołę i lubiłam się uczyć. A ten rok miał być ostatnim w moim ukochanym liceum. Za kilka miesięcy czekał mnie pierwszy egzamin w moim życiu – matura. Byłam dobrą uczennicą, ale nigdy nie można być niczego pewnym. Dlatego będę się przykładała tak jak do tej pory i będę się systematycznie uczyć. Tradycyjnie ubrałam się na galowo, chociaż większość moich koleżanek nie stosowała się do tego. Ja jednak byłam tradycjonalistką z duszą romantyczki. W tamtym roku wyrobiłam dowód osobisty. A w tym kończyłam liceum.
– Moja kochana wnusia już staje się dorosła. A niedawno byłaś taka malutka, że ledwo sięgałaś do stołu – powiedziała babcia. – Jesteś taką ładną i mądrą dziewczynką. A już niedługo opuścisz nasz dom i pójdziesz na studia.
– Babciu kochana, jeszcze mam kilka miesięcy na to. – Uśmiechnęłam się do niej i przytuliłam. – Jeszcze będziesz miała mnie dosyć.
Kochana Helenka spojrzała na mnie, a jej oczy stały się wilgotne.
– Julciu, jesteś moją ukochaną wnusią. No może czasami mnie trochę denerwujesz tym swoim poukładaniem. Ale kocham cię ponad życie.
– Ja ciebie mocniej.
Po śniadaniu wróciłam do swojego pokoju, wzięłam szybki prysznic i się przebrałam. Na co dzień się nie malowałam, używałam jedynie tuszu do rzęs, żadnych podkładów, nic z tych rzeczy.
Moja babcia miała takie powiedzenie: „Malował mnie Pan Bóg z wysokiego nieba, na moje liczeńko farby nie potrzeba”. Jak na razie stosowałam się do tego i bardzo mi to odpowiadało.
Przy bramie czekała już na mnie moja przyjaciółka Maja. Ona również miała białą bluzkę i czarną spódnicę. Wyglądałyśmy prawie jak bliźniaczki.
– To co, ostatni rok szkolny w naszym liceum? – zapytała smutno.
– Niestety, ostatni rok – odrzekłam, również bez odrobiny radości.
– To chyba musimy dać wreszcie czadu. – Szturchnęła mnie w bok.
– Jasne, że musimy – potwierdziłam z uśmiechem i puściłam do niej oczko.
No tak, ostatnia klasa przed maturą to idealny moment na robienie jakichś głupot. Ale odrobina szaleństwa jeszcze chyba nikomu nie zaszkodziła. W sumie kiedy się bawić, jeśli nie wtedy, gdy jest się młodym?
Podczas apelu szukałam dyskretnie mojego sąsiada. Niestety, nie zauważyłam go.
Po uroczystym rozpoczęciu rozeszliśmy się do klas. Wszyscy zajęli swoje miejsca. Pani Marta, nasza wychowawczyni, dziwnie rozglądała się po całym pomieszczeniu. Nagle drzwi się otworzyły i ktoś wszedł.
– Ja pierd… – zaczęła moja przyjaciółka. – Ale jazda, tego to ja się nie spodziewałam – kontynuowała, a jej wzrok, podobnie jak mój, był wlepiony w osobę, która właśnie weszła.
– Kochani, proszę o spokój – przywoła nas do porządku wychowawczyni, bo w klasie zaczęły się szepty, dosyć głośne. – To jest nasz nowy kolega, zapraszam cię tu do mnie, podejdź bliżej i, proszę, przedstaw się.
Chłopak bardzo pewnie podszedł do pani Marty.
– Olek Nowak – powiedział.
– Dziękuję, a teraz, proszę, zajmij miejsce obok Łukasza, to ten chłopak z ciemnymi włosami, który właśnie je kanapkę.
No tak, Łukasz zawsze był głodny i zawsze miał przy sobie coś do jedzenia. Nadal jednak był bardzo szczupły.
– A może Olek usiądzie obok mnie? – zapytał ktoś z końca klasy.
Oczywiście, najpiękniejsza w całej szkole Sabina od pierwszego dnia próbowała złapać go w swoje macki. Ona chyba nigdy się nie zmieni, nie trawiłam jej. Zawsze będzie mi przypominać o wszystkim, co złe mnie w życiu spotkało.
– Dziękuję, Sabino, że zaproponowałaś miejsce obok siebie, ale wasz nowy kolega usiądzie jednak z Łukaszem – oznajmiła stanowczo pani Marta.
Bardzo ją lubiłam, ta kobieta miała w sobie dużo empatii, lecz zarazem nie pozwoliła, by ktokolwiek z nas wszedł jej na głowę.
Odwróciłam się i gdy zobaczyłam minę mojej „ulubionej” koleżanki, poczułam ulgę i wewnętrzną radość. Ta dziewczyna od początku mi dokuczała, ponieważ poza urodą niczym innym nie mogła się pochwalić. Chociaż może gdyby się bardziej postarała i więcej uczyła, to jej oceny byłyby znacznie lepsze. Ale ona od początku liceum twierdziła, że studia nie są potrzebne, aby zrobić karierę. Bardzo chciała zostać modelką, szczerze mówiąc, życzyłam jej tego z całego serca, pomimo tego, że nie pałałam do niej żadnym pozytywnym uczuciem.
Po powrocie do domu pomogłam babci szykować obiad.
– Jak tam, wnusiu, rozpoczęcie roku? Coś się może wydarzyło ciekawego? – zapytała tajemniczo.
– Babciu, rozpoczęcie jak rozpoczęcie, nic szczególnego się nie wydarzyło. Mamy nowego kolegę – powiedziałam szybko i miałam nadzieję, że babcia nie będzie zadawała dalszych pytań.
Helenka nie byłaby sobą, gdyby nie pociągnęła tego tematu.
– Nowego kolegę, mówisz. A czy to nie jest przypadkiem ten biszkopcik, który mieszka obok nas?
Moja babcia zaskakiwała mnie każdego dnia, z trudem więc utrzymałam powagę. Często miała tendencję do przekształcania określeń lub wymyślała własne. Ale nie poprawiałam jej.
– Tak, nasz nowy sąsiad jest moim nowym kolegą z klasy. Już odpowiadam na twoje niezadane pytanie, bo widzę, jak na mnie patrzysz. Nie zaprzyjaźnimy się.
– Oj, wnusiu, wnusiu, jeszcze dużo w życiu musisz się nauczyć. Ja z twoim dziadkiem Henrykiem na początku się nienawidziliśmy. Nawet kilka razy przyłożyłam mu wałkiem do ciasta po głowie, bo jak odwiedzał mojego brata, to nigdy nie zdejmował butów. A ja tego wręcz nie trawiłam. Dopiero za którymś razem, jak wyrósł mu spory guz, zrozumiał moje korepetycje. – Spojrzała na mnie, a na jej twarzy zagościł uśmiech. – A kilka lat później… – kontynuowała swoją opowieść – przyszedł, ale już nie do mojego brata, tylko do mnie, i się oświadczył. Później okazało się, że to nasi rodzice doszli do porozumienia.
Zauważyłam, że ociera spływającą łzę.
– I tak przeżyłam z nim prawie pięćdziesiąt lat, ślubowaliśmy sobie miłość do grobowej deski i śmieć nas rozdzieliła. Ale muszę ci powiedzieć jeszcze jedno. – Poprawiła kok. – Że twoja babcia, ta oto stojąca tu, nie narzekała na brak adoratorów. Kiedyś ci o tym opowiem.
– Dobrze, babciu.
Odłożyłam ogórki i objęłam ją.
Po obiedzie odwiedziła mnie przyjaciółka. Czułam, że tak będzie. Usiadłyśmy u mnie w pokoju.
– Patrz, no nie mogę, ten nowy będzie z nami w klasie. I co? – Zmrużyła oczy i spojrzała na mnie. – Dalej twierdzisz, że się nie polubicie?
– Myślę, że to się raczej nie zmieni. Zarówno z mojej, jak i z jego strony. Od początku się odpychamy, i to dosłownie.
– A słyszałaś to powiedzenie, że kto się czubi, ten się lubi?
– No nie… jakbym słyszała moją Helenkę.
Później już nie wracałyśmy do tego tematu. Majka planowała pójść na te same studia co ja. Cieszyłam się bardzo, że jak wszystko się ułoży i pójdzie zgodnie z naszym planem, to przez kolejne lata będziemy mieszkać i uczyć się razem.
– Dobra, pora na mnie. – Wstała i poprawiła bluzkę. – Wakacje się skończyły, a jutro czeka nas szkoła. Coś czuję, że to będzie bardzo, bardzo interesujący rok. – Przechyliła głowę i popatrzyła na mnie, jakby oczekiwała, że to właśnie dzięki mnie tak będzie.
– A ja tam myślę, że będzie normalnie.
– No zobaczymy. To do jutra, widzimy się w szkole.
– Do jutra.
Odprowadziłam ją do drzwi i wróciłam do siebie. Spakowałam się na jutro, zawsze robiłam to dzień wcześniej. Nie lubiłam działać w pośpiechu. Przygotowałam też ubranie i zeszłam na kolację.
Podczas jedzenia rozmawialiśmy o wszystkim, lubiłam te nasze wspólne posiłki. Babcia oczywiście poruszyła temat nowego kolegi. Wcale mnie to nie zaskoczyło. Mama stwierdziła, że to bardzo dobry chłopak, przynajmniej tak mówiła jego mama. Ja miałam trochę odmienne zdanie, ale w tym momencie zachowałam je dla siebie. Pomogłam jeszcze posprzątać po posiłku, a następnie wróciłam do swojego pokoju. Moja siostra poszła do siebie, życzyłam jej spokojnej nocy.
Usiadłam na łóżku, gdy nagle usłyszałam jakiś szelest za oknem.
Wyjrzałam delikatnie i zobaczyłam cień.
– A ty co, spać nie możesz? Grzeczne dziewczynki już chyba śpią. Dobranocka już dawno była.
– A ty co, posłanie sobie szykujesz? – zapytałam przez zaciśnięte zęby.
– Nie, zaplanowałem sobie, że będę cię podglądać.
– Jesteś walnięty.
Czułam, że wszystko we mnie drży ze złości. Palant jeden! Nie lubiłam takich cwaniaczków. Myślał, że jak już jest ładny, to wszystko mu wolno.
Zamknęłam okno, wyłączyłam lampkę i opadłam na łóżko.
Boże, daj mi siłę przetrwać z nim cały rok szkolny, bo jak tak dalej będzie, to nie ręczę za siebie. I, proszę, trzymaj go jak najdalej ode mnie.
Tego zamierzałam się trzymać, ale niestety, moje prośby nie do końca zostały wysłuchane…
ROZDZIAŁ 4
To była ostatnia klasa liceum, po najbliższych wakacjach będę już w innym mieście. Zacznę nowy etap w swoim życiu. Z jednej strony bardzo mnie to cieszyło. Ale z drugiej smutno mi się robiło na myśl, że zostawię moją rodzinę. Jednak życie to ciągłe wybory i powinnam była się z tym już pogodzić.
W szkole prawie wszystko się układało.
Prawie, bo niestety Sabina ostatnio się uaktywniła, jeżeli chodziło o temat nowego kolegi. Zresztą nie tylko ona, bo pozostałe dziewczyny też nie były obojętne na jego „urok”. Tylko mnie jakoś to nie dotyczyło. Nawet Maja czasami robiła do niego maślane oczy.
– Majeczko, ja tylko delikatnie przypominam, że ty masz już chłopaka. Pamiętasz? – Popatrzyłam na nią i wzięłam się pod boki.
– Na spokojnie, nie musisz mi o tym przypominać. Ja robię to wszystko na twoje konto – stwierdziła z uśmiechem.
– Na moje konto? – powtórzyłam ze zdziwieniem.
– Tak, to tobie przydałby się taki chłopak. Bo on jest dobry, tylko zbudował jakiś taki dziwny mur. – Spojrzała mi w oczy. – I pasujecie do siebie.
– Jasne, to chodzący ideał – rzuciłam szybko. – Oj, pasujemy do siebie, jak wół do karety – oznajmiłam i poraziłam ją wzrokiem.
– A żebyś wiedziała. Pamiętaj, ja widzę więcej i bardziej. I nie patrz tak na mnie, bo już czuję, że się spalam.
Obie parsknęłyśmy śmiechem.
Bardzo ją lubiłam, przyjaźniłyśmy się od małego. Znała moje tajemnice. Wiedziała też o tym, że mój sąsiad stracił dziewczynę. Może faktycznie to wydarzenie było powodem jego zachowania. Tylko nie można się wyżywać za to na wszystkich. Czy ja też miałam tak robić po tym, co stało się z Mateuszem?
Każdego dnia szłyśmy razem do szkoły i razem z niej wracałyśmy. Zawsze we dwie.
Ten piątek nie zapowiadał niczego złego. Niestety, to było tylko złudzenie. Ostatnia lekcja tego dnia wprowadziła spore zamieszanie. Pani Marta oznajmiła nam, że z języka polskiego mamy na zaliczenie pisemną pracę na temat obrazu starości, cierpienia oraz empatii wobec osoby znajdującej się pod opieką ZOL-u. Dodała, że warto też nawiązać do lektury.
– Moi drodzy uczniowie – podjęła spokojnie – to będzie praca w parach.
W klasie zaczęło się przekrzykiwanie, kto z kim będzie. Zauważyłam, że Sabina od razu wstała, podeszła do Olka i bezczelnie usiadła mu na kolanach. Pani Marcie się to nie spodobało.
