Visible Obsession ebook

Od autorki

Prolog

Lea

11 lat

Wróciłam ze szkoły i niezadowolona rzuciłam plecak w róg pokoju. Był piątek, więc w końcu mogłam mieć trochę spokoju od tego głupiego miejsca, którego szczerze nie lubiłam.

Cieszyłam się, że przez kolejne dni spędzę czas z kimś, kogo lubię. Mogliśmy pograć w planszówki, pobawić się na podwórku lub po prostu porozmawiać, bo to uwielbiałam najbardziej.

Świeże powietrze wpadało do mojego pokoju przez otwarte okno. Środek maja to cudowny czas, bo mogłam biegać lekko ubrana i cieszyć się kolorowym otoczeniem.

– Lea wróciła? – usłyszałam na zewnątrz swoje imię.

Natychmiast podeszłam do parapetu. Na drodze do dużej altanki stał mój brat z dwoma przyjaciółmi.

Michaelem i Williamem.

– Tak, poszła na górę, bo powiedziała, że musi coś szybko sprawdzić – oznajmiła mama, podlewając kwiaty rosnące nieopodal.

– Wszystko u niej dobrze? – zapytał mój bardzo opiekuńczy brat. – Zazwyczaj gdy przychodzę, przybiega, by się ze mną przywitać.

Uśmiechnęłam się smutno, a rękami zaczęłam automatycznie pocierać materiał spodni.

– Myślę, że tak. Zaraz dostaniesz szansę zapytać, bo za kilka minut obiad.

Zauważyłam, że uśmiechnęła się do całej trójki miło i chyba weszła do domu.

Odeszłam od okna i usiadłam na skraju łóżka. Wspomnienia z minionego dnia uderzyły we mnie ze zdwojoną siłą, a smutek znowu opanował moje ciało.

„Ona nie chce wejść na górę, bo wie, że ta ławka spadnie pod jej ciężarem”.

„Gruba słonica”.

Do oczu napłynęły mi łzy.

Przecież nie byłam gruba. To, że mając jedenaście lat, zaczęłam dojrzewać, szybciej niż inni, nie znaczyło, że chorowałam na otyłość. A ci głupi chłopacy znajdowali najdrobniejszą okazję, aby się z kogoś pośmiać.

Nie chciałam chodzić do tej szkoły.

– Kochanie, zejdź już na dół, obiad czeka! – krzyknęła przyjaźnie mama.

Otarłam łzy i przed wyjściem z pokoju przejrzałam się w lustrze.

Ciemne spodnie ładnie komponowały się z różową koszulką i zapinaną bluzą.

Nie wiedziałam, o co im wszystkim chodziło…

Bo ja naprawdę nie byłam gruba.

Zeszłam szybko na parter i skręciłam do kuchni połączonej z jadalnią. Tata kręcił się jeszcze po domu, domykając jakieś sprawy z klientem, a mama oraz chłopcy zasiedli już do stołu.

– Hej, mała – Laurent mnie przytulił i zaraz pocałował w czoło. – Co u ciebie?

– Dobrze – mruknęłam niemrawo, po czym przywitałam się żółwikiem z Michaelem i Willem.

Czułam na sobie uważny wzrok całej czwórki, ale nic więcej nie powiedzieli.

Mama nałożyła mi normalną porcję obiadu, ale gdy patrzyłam na talerz, miałam przed oczami sytuację z zajęć sportowych. Natychmiast straciłam apetyt i tylko udawałam, że jem, tak naprawdę brałam minimalną porcję na widelec i wsłuchiwałam się w rozmowy.

– Nie smakuje ci? – przejęła się mama.

– Nie, po prostu kiepsko się czuję – wymamrotałam, wbijając wzrok w talerz. – Nie jestem głodna.

Spojrzenie brata stało się intensywniejsze. Uniosłam wzrok i posłałam mu słaby uśmiech, a potem znowu powróciłam do gapienia się w talerz.

– Czy w szkole stało się coś, o czym powinniśmy wiedzieć? – Znała mnie zbyt dobrze.

Moje gardło się zacisnęło, lecz pokręciłam głową.

Do końca posiłku nie odezwałam się ani słowem. Gdy reszta skończyła jeść, posprzątałam i bez słowa zniknęłam w swoim pokoju.

Weszłam pod kołdrę i przykryłam się nią po samą szyję. Leżałam, wpatrując się w jeden punkt i myśląc o swoim wyglądzie. A to pochłonęło mnie do takiego stopnia, że zareagowałam dopiero wtedy, gdy rozległo się głośne pukanie do drzwi. Do tej pory nikt tak nie robił. Zazwyczaj wystarczył cichy sygnał, a ja chętnie zapraszałam rodzinę do środka. Usiadłam prosto, wymamrotałam „proszę” i wtedy ujrzałam głowę brata.

– Hej, możemy do ciebie wejść? – zapytał zmartwiony.

– Tak.

Dwójka jego przyjaciół była mi naprawdę bliska i momentami zachowywali się jak moi bracia.

Laurent usiadł na łóżku, tuż obok mnie. Will rozsiadł się na fotelu przy biurku, a Michael ułożył się na puchatym dywanie.

– Co się wydarzyło? – Złapał za moją dłoń.

– Nic, mówiłam, że słabo się czuję…

– Lea, nie wciskaj mi takiego kitu. Znam cię lepiej, niż byś chciała to przyznać, i wiem, że tu nie chodzi o złe samopoczucie.

Nie lubiłam w sobie tego, że szybko zaczynałam płakać. Także tym razem, nim zdążyłam coś powiedzieć, oczy zaszły mi łzami.

– Ale obiecaj, że nie powtórzysz rodzicom. Tata i tak nie lubi tej szkoły, a mama… – Westchnęłam. – Nie chcę, żeby się niepotrzebnie martwiła. – Pociągnęłam nosem.

Ich spojrzenia nieco onieśmielały, ale wiedziałam, że Laurent i jego najlepsi przyjaciele, to osoby, którym mogłam bezgranicznie ufać.

– Chodzi o to, że dzisiaj na zajęciach sportowych się ze mnie śmiali. – Przesunęłam spojrzeniem po ich twarzach.

Powiedziałam to jedno zdanie, a ich miny ze zmartwionych przemieniły się w obrzydzone. Teraz zamiast rzucać mi delikatne uśmiechy, wykrzywili się, a ciała… jakby się zwiększyły?

Nie wyglądali już na takich miłych, jak zazwyczaj w moim towarzystwie.

– Kto powiedział? I co? – Głos Laurenta brzmiał naprawdę srogo.

– Bo nauczyciele stwierdzili, że zrobią jakieś głupie tory przeszkód. Jednym z punktów była wspinaczka po drabinie i zjazd na ledwo trzymającej się ławce. I ja nie chciałam tam wchodzić, bo się bałam, że zrobię sobie krzywdę. A chłopcy zaczęli się naśmiewać, że jestem gruba jak słonica i pewnie nie wchodzę, bo wiem, że się pode mną połamie.

Rozpłakałam się na dobre, a brat w sekundę wziął mnie w ramiona.

– Jak oni się nazywają? Ci idioci wygadujący to cholerne kłamstwo.

– Jacob, Phillip i Jose – wychlipałam w jego koszulkę.

– Hej, Lea – odezwał się Will. – Popatrz, proszę, na mnie.

Uniosłam wzrok i zasmarkana spojrzałam na kolegę.

– Jesteś cudowną dziewczynką. Piękną, sympatyczną, pomocną i najlepszą na świecie. To, co ci powiedzieli, nie jest prawdą – próbował mi szczerze wytłumaczyć.

Po tym zapewnieniu, dosiadł się do nas i złapał mnie za dłoń, dodając otuchy.

– Mam pewien pomysł – tym razem głos zabrał Michael. – Poprosimy twoich rodziców o zgodę, żebyśmy mogli zawieźć cię w poniedziałek do szkoły.

Wiedziałam, co zamierzali zrobić. I jeśli by się im to udało, to istniały ogromne szanse, że niemili koledzy raz na zawsze pożałują głupich odzywek w moją stronę.

I tak się stało. Brat z przyjaciółmi podrzucili mnie na zajęcia przed samym rozpoczęciem, a potem weszli do sali razem ze mną. Zrobili taki raban, nie kryjąc wściekłości i przekleństw, że nauczycielka próbowała interweniować i ich uspokoić, ale marnie jej to wyszło. Ci głupcy nieźle się przestraszyli, a sprawa dotarła do rodziców.

I już nigdy więcej nie powiedzieli na mnie złego słowa. Do końca mojego pobytu w tej beznadziejnej szkole, szanowali mnie i byli na każde moje zawołanie.

12 lat

Czekałam na Laurenta, bo miał mnie odebrać ze świetlicy i obiecał, że potem pojedziemy na dobre jedzenie. Przed wyjściem na szkolny plac zabaw, zauważyłam, że napisał o odebraniu mnie wraz z Michaelem.

Spędzał z nim bardzo dużo czasu, a ja lubiłam jego obecność.

Traktowałam obu jego kumpli jak braci. Choć minusem częstego pojawiania się przy mnie okazało się to, że za każdym razem, gdy Lau odbierał mnie z którymś z nich, dziewczyny rzucały głupie komentarze, że cała uroda to chyba przeszła na niego.

Tak bardzo ich nie lubiłam.

– Co tam? – rzuciła Maya, obrzucając mnie karcącym spojrzeniem.

Gdy dopisywał jej humor, dało się z nią porozmawiać. Gorzej, jak się naburmuszyła, wtedy robiła wszystko, aby każdy wokół niej był w takim nastroju, jak ona.

– Spoko, czekam na brata. Niedługo powinien po mnie przyjechać, a potem mamy pójść na jedzenie.

Parsknęła i wskoczyła na murek obok.

– Nie uważasz, że powinnaś ograniczyć jedzenie? Mama mówi, że jeśli je się dużo tłustych rzeczy, to potem masz duże cycki.

Automatycznie spojrzałam na swój biust.

– Ty już masz, więc to może znak, abyś przestała tyle jeść. Tak samo zastanowiłabym się nad twoją cerą, jest trochę obrzydliwa.

Przecież odbyłam już rozmowę z mamą i dowiedziałam się, że każda dziewczynka dojrzewa w innym czasie. To, że dziewczyna była bardzo chuda i jeszcze nie rosły jej piersi, nie oznaczało, że ja nie mogłam ich mieć. Tak samo z krostami. Jedni mieli, drudzy nie. Na mnie niestety padło i użerałam się z tym problemem, a on pomimo działań cały czas utrzymywał się na mojej skórze.

Wzruszyłam jedynie ramionami i odeszłam. Zrobiło mi się smutno i oczywiście, że wzięłam jej słowa do siebie.

Na szczęście Laurent szybko mnie odebrał i mogłam zniknąć z tego miejsca.

– Hej, młoda.

Przybiłam piątkę Michaelowi.

– Jak w szkole?

– Spoko. – Skłamałam.

I najgorsze w tym wszystkim wydawało się to, że uwierzyli. Nauczyłam się nie pokazywać bólu, zadawanego mi przez znajomych w szkole, i udawałam, że bawiłam się w niej naprawdę dobrze.

16 lat

Rodzice wyjechali na weekend do miasteczka nad morzem, a to oznaczało jedno.

Wielka impreza u nas w domu.

Zaczął się ostatni tydzień przed rozpoczęciem kolejnego roku akademickiego mojego brata i jego przyjaciół, więc to oczywiste, że pójdą się bawić.

Ale los chciał, że spotkanie miało się odbyć u nas. Spotkanie to w zasadzie mało powiedziane. Laurent uprzedził, że w domu pojawi się około osiemdziesięciu osób.

Rodziców zapewnił, że ich liczba nie przekroczy trzydziestu.

Zamówił jedzenie z cateringu i część kupił w sklepie, aby później odpalić grilla. Gdy weszłam do domu po szkole i zauważyłam ilość alkoholu na stole, to złapałam się za głowę.

Przed szóstą, gdy goście powoli zaczęli się schodzić, zaopatrzyłam się w zapas wody. Poszłam na górę, życząc Laurentowi i jego przyjaciołom dobrej zabawy.

Oczywiście w tym gronie znajdował się też on.

Michael Royer. Z roku na rok stawał się dla mnie kimś coraz bardziej odbiegającym od roli brata. Moja głupia, nastoletnia wyobraźnia kreowała niestosowne scenariusze na jego temat. Po prostu był przystojny. A w dodatku traktował mnie, jak kogoś bliskiego, więc zdecydowanie za dużo sobie wtedy dopowiadałam. Z tyłu głowy tłukła mi się jednak pewna myśl i natychmiast niszczyła pozytywną wizję.

Nikt nie spojrzałby na mnie z myślą wejścia w coś poważniejszego. Nikt, a w szczególności on.

Bo tak wyglądała prawda. Nikt nie zwracał uwagi na niepewną siebie dziewczynę, która nie lubiła wychodzić ze swojego pokoju, gdy w domu znajdowali się obcy, i uwielbiała zatracić się w świecie samotności, nauki i własnych myśli.

Z ukłuciem w sercu zamknęłam na klucz drzwi od sypialni i usiadłam do nauki. Przygotowałam masę materiałów na zbliżający się test z biologii. Miałam wysokie oczekiwania co do siebie i plany na przyszłość wymagające sporo poświęcenia.

Dostanie się na medycynę na prestiżowym uniwersytecie to nie byle co.

Siedziałam w skupieniu przy biurku, notując, rozwiązując zadania, ciesząc się z wciąż panującego względnego spokoju.

Lecz chwilę po ósmej ciszę zakłóciła głośna muzyka, a śmiechy gości docierały przez otwarte okno, wywołując we mnie irytację i pewnego rodzaju ból.

To przecież ja nie chciałam spotykać się z ludźmi. Nie powinno mi być przykro.

Nałożyłam słuchawki z funkcją wyciszenia otoczenia i skupiłam się na nauce. I oczywiście, że mogłam zamknąć to pieprzone okno, skąd dolatywały te wszystkie dźwięki, ale potrzebowałam dostępu do świeżego powietrza.

Minęła kolejna godzina. Niebo zrobiło się już czarne, a światła dochodzące z ogrodu rozjaśniały panującą ciemność. Skończyłam lekcje, posprzątałam przy biurku i zgasiłam na nim lampkę. Włączyłam telewizor i przepełniona ciekawością, podeszłam do parapetu.

Tłum ludzi stał przy rozłożonym stole i głośno dopingował grających w beer ponga. Kolejna grupka gości rozmawiała, pijąc alkohol z plastikowych kubków. Jeszcze inna tańczyła przy altance, tam, gdzie muzyka grała najgłośniej.

Już miałam odchodzić od okna, gdy mignęła mi sylwetka mojego brata. Wraz z nim stał William, jakiś kolega i Michael.

Oczywiście, że on.

I nie byłoby nic w tym złego, gdyby nie fakt, że ten ostatni wgapiał się we mnie ze szczerym uśmiechem, a po chwili zakrył go charakterystycznym czerwonym kubeczkiem. I w tym wszystkim wyglądał, jakby nie przejmował się rozmawiającymi obok przyjaciółmi.

Moje serce zaczęło bić szybciej.

Z palącą twarzą, odsunęłam się od framugi i uciekłam na drugi koniec pokoju, aby się upewnić, że nie uda mu się mnie już zobaczyć.

Nienawidziłam swojego braku pewności siebie.

Nie wiedząc, co myśleć o tej całej sytuacji, przygotowałam film, zanim go jednak włączyłam, z walącym jak młotem sercem zeszłam po jedzenie.

Przejrzałam się ostatni raz w lustrze, poprawiając luźny sweter. Upewniłam się, że żaden fragment ciała za bardzo nie wystawał i że włosy zakrywały najgorsze niedoskonałości na twarzy.

Nienawidziłam swojego wyglądu.

Zeszłam na dół, ciesząc się już na samym początku, że impreza głównie odbywała się w ogrodzie. Przez to minęłam może jakieś dwie osoby wychodzące z toalety, a tak to panowała cisza.

Dopełniłam bidon świeżą wodą i przystąpiłam do robienia lekkiej kolacji.

Sałata, pomidor, ogórek.

Wyjęłam te trzy składniki, uznając, że tyle wystarczy.

Gdy kroiłam warzywa, poczułam za sobą czyjś ruch.

– Hej, sorry – odezwał się chłopak, który wcześniej gadał z moim bratem – ty musisz być siostrą Laurenta.

Przytaknęłam.

– No oczywiście, gdybyś tu przyszła jako gość, raczej nie miałabyś na sobie takiej luźnej szmatki. – Wskazał na mój sweter, czym natychmiast sprawił, że chciałam zapaść się pod ziemię.

– Mogłabyś mi powiedzieć, gdzie znajdę łazienkę? – W kolejnej sekundzie zmienił temat rozmowy, jakby jego przytyk nic nie znaczył.

– Jasne. – Odłożyłam nóż i warzywa – Stąd w prawo i przy schodach.

– Dzięki – coś go jeszcze przy mnie trzymało – a tak w zasadzie, dlaczego nie bawisz się z nami? – zapytał, opierając się o blat.

Wzięłam głęboki wdech, nie chcąc pokazać nadmiernego smutku.

– Nie jestem fanką tego typu imprez. Poza tym miałam kilka rzeczy na głowie.

Gdy to powiedziałam, drzwi balkonowe ponownie się otworzyły. Skierowaliśmy wzrok na Michaela wchodzącego do środka. Doskonale zdawał sobie sprawę, że rozmawialiśmy.

– No dobra, w takim razie dzięki – rzucił szybko nieznajomy i poszedł bez błądzenia do łazienki.

Zestresowana obecnością najlepszego przyjaciela brata, szybko wrzuciłam składniki do miski, dodałam przyprawy i chciałam uciec na górę.

– Hej, smarkulo – przywitał się rozluźniony Royer.

– Hej – powiedziałam ciszej.

Nie marzyłam o niczym innym niż o ponownym zamknięciu się w swoich czterech ścianach.

– Miło spędzasz ten wieczór? – Odciął mi drogę, stając przy zamrażarce.

– Powiedzmy. – Chwyciłam bidon i miskę, usiłując zasugerować, że nie chcę tu być.

Michael powędrował wzrokiem do mojego posiłku i nieznacznie się skrzywił.

– Najesz się tym? To nie wygląda na coś wyjątkowo sycącego. – Głos dziwnie mu zmiękł.

– Tak.

– Jeśli chcesz, to na stole stoi catering i ciepłe jedzenie z grilla. Chyba że masz na coś ochotę, to mogę ci szybko przygotować.

– Nie, spoko – zapewniłam ze sztucznym uśmiechem. – Tym na spokojnie się najem.

Wyglądał na niezadowolonego.

– A co chciał od ciebie Marc? – podtrzymywał rozmowę.

– Pytał o drogę do toalety.

Royer spiął się jeszcze bardziej.

– Przecież on, kurwa, doskonale wie, gdzie jest toaleta – rzucił wyraźnie zdezorientowany.

– No nie wiem. – Zebrałam się na siły, aby przejść obok niego.

Pomiędzy zamrażarką a blatem naprzeciwko zostało dużo miejsca, ale Michael stał tak, że zupełnie zagradzał większość przejścia. Chcąc nie chcąc otarłam się więc barkiem o jego biceps i bez dodawania niczego na odchodne, uciekłam na górę i zamknęłam się w pokoju.

Mówiłam, że byłam w tym najgorsza.

Po wzięciu kilku kęsów sałatki połknęłam dzienną dawkę silnego leku mającego wyleczyć trądzik. Brałam go dopiero trzeci tydzień, więc spektakularnych efektów jeszcze nie widziałam.

Potem sprawdziłam przez okno, czy Michaela na pewno już nie ma na dole. Gdy zauważyłam jego sylwetkę przy stole z alkoholem, zbiegłam na dół i wyrzuciłam sałatkę do śmietnika. Przed ostatecznym zamknięciem się w swoich czterech ścianach, zahaczyłam o prysznic i położyłam się, błagając w duchu, aby ta noc jak najszybciej przeminęła.

***

Coraz głośniejsze pukanie do drzwi zmusiło mnie do otwarcia oczu. Czułam się nieprzytomna. Okno zostało otwarte, telewizor nadal włączony, a odgłos nie ustępował.

Zmieszana tym wszystkim wygramoliłam się spod kołdry i podeszłam do drzwi. Przekręciłam klucz i je otworzyłam, spotykając się ze wzrokiem osoby, której zdecydowanie nie chciałam teraz widzieć.

To znowu on.

– Co ty tu robisz? – zapytałam zaspana.

– Przepraszam, że cię obudziłem – mruknął szczerze – ale potrzebuję ręcznika. I przydałaby się nowa koszulka.

Zjechałam spojrzeniem i ujrzałam ogromną plamę na jego ubraniu.

Gdybym nie była wybudzona z głębokiego snu, pewnie kazałabym Laurentowi się tym zająć.

Problem w tym, że nawet mi nie przyszło do głowy, żeby zaangażować w tę pomoc jego najlepszego przyjaciela.

– Chodź. – Poprowadziłam go do pokoju obok.

– Jakiś chłopak wylał na mnie piwo, Laurent sprząta podłogę – wyjaśnił.

– Okej. – Ukucnęłam przy szafie brata i wyjęłam z niej koszulkę, a chwilę później z szuflady obok duży ręcznik. – Proszę. – Podałam mu to wszystko.

Gdy nasze palce się spotkały, przeszedł mnie rozbudzający dreszcz. Michael wpatrywał się we mnie z intensywnością i nieznanym mi dotąd spokojem, a ja przez nieśmiałość bałam się spojrzeć mu w oczy. Żadne z nas nie cofnęło ręki. Żadne z nas nie zrobiło kroku, aby zakończyć kontakt.

– Przepraszam – wyszeptałam i wyszłam, czując na sobie jego spojrzenie.

– Lea… – usłyszałam, znajdując się już na korytarzu.

Z niebezpiecznie bijącym sercem zamknęłam się z powrotem w pokoju. Wtedy też uświadomiłam sobie jedną rzecz.

Właśnie paradowałam przed nim zaspana i w skąpej piżamce, w której uwielbiałam spać, jak robiło się gorąco. Nie zakładałam jednak wychodzenia w środku nocy z sypialni, bo w innym wypadku, nigdy bym jej nie włożyła. Pokazywała zdecydowanie zbyt dużo mojego nieidealnego ciała.

A jednak on mnie w niej zobaczył.

Rozdział pierwszy

Lea

Życie bez kogoś, kto pozostawał twoim wsparciem i bratnią duszą było trudne.

Siedziałam na kanapie, słuchając podcastu o anatomii człowieka i zajadałam batonika z białą czekoladą. Zostały niecałe trzy godziny do imprezy u Simona, ale nie miałam ochoty go odwiedzać szybciej, tak jak robiłam to zazwyczaj.

Może dlatego, że to coś, co się pomiędzy nami działo, z każdym dniem coraz bardziej gasło.

Albo to ja wygasałam wraz z wyjazdem Lilli do Nowego Jorku.

Mimowolnie powróciłam wzrokiem do fotografii pod telewizorem przedstawiającej nas leżące na stoku tuż po jednym z tysiąca upadków. Wyjazd do Włoch był jednym z lepszych wydarzeń w moim życiu.

Wtedy po raz pierwszy poczułam, że znalazłam się w gronie odpowiednich ludzi i mogłam czuć się komfortowo w ich towarzystwie, wiedząc, że nikt mnie nie oceni.

Jak na złość w kącikach moich oczu pojawiły się łzy. Zdałam sobie sprawę, że moja przyjaciółka już nie spała, chwyciłam za telefon i wybrałam jej numer.

– Hej, Lilla – przywitałam się na widok dziewczyny siedzącej w kuchni.

– Hej. – Wgryzła się w małą kanapkę. – Co u ciebie słychać?

Przez te kilka miesięcy bardzo unikała tematu swojego zdrowia psychicznego i sytuacji w domu.

– Zbieram siły, aby wstać i się ogarnąć, bo dzisiaj ta impreza u Simona – oznajmiłam, zmuszając się do uśmiechu.

– Po twojej minie mogę stwierdzić, że nie jesteś najszczęśliwsza. – Popatrzyła na mnie z rezerwą. – Co się dzieje? – Na jej twarzy pojawiło się lekkie zmartwienie.

Celowo unikałam jej spojrzenia.

– Przecież wiesz, że nie musisz tam iść, jeżeli nie masz ochoty – przypomniała.

Z moich ust wyrwało się westchnienie pełne niepewności.

– Nie wiem, czy to kwestia studiów, czy czego, ale przez dłuższy czas brakuje mi na wszystko siły. Spotkania z Simonem nie są takie ekscytujące i wcale nie mam ochoty na nie iść – wyznałam przygnębiona.

Na jej twarzy pojawiło się zrozumienie.

– Przecież nie musisz tego robić – powtórzyła. – Nie powinnaś robić niczego wbrew własnej woli – skarciła mnie delikatnie.

Nic jej na to nie odpowiedziałam, tylko znowu zaczęłam zbyt intensywnie to analizować.

– Lea? – dotarł do mnie niepewny głos z telefonu.

– Tak?

Lilla wyglądała, jakby się bała wyrzucić z siebie konkretną uwagę.

– Z ręką na sercu – powiedziała cicho – czy twoje samopoczucie ma jakiś związek z tym, co aktualnie dzieje się u Michaela?

Miałam ochotę zamordować swoją przyjaciółkę.

Wydałam z siebie cierpiętniczy jęk i nie musiałam nic mówić, aby znała odpowiedź.

– Okej, nie chcesz mi powiedzieć. Ale dobrze wiesz, że ja wiem. I kiedyś nawet rozmawiałyśmy na ten temat i wspomniałam, że pewnego dnia Michael może oznajmić, że się z kimś spotyka. – Nie robiła sobie z tego żartów. – Ale pomimo tego, wiem jedno – zatrzymała się na chwilę – to ty zawsze pozostaniesz na pierwszym miejscu i wystarczy telefon, a on do ciebie przyjedzie. Zaufaj mi.

Uderzyłam głową w poduszkę i wykrzyczałam w nią całą swoją irytację.

Wkurzyłam się na samą siebie za brak pewności. Przyjaciel mojego brata od dawna był moim dobrym znajomym, a więź tworząca się pomiędzy nami nie miała przyjacielskiej podstawy. Michael zabiegał o moją uwagę od naprawdę dawna, a ja jak głupia nie chciałam go do siebie dopuścić, bo uważałam się za niedosięgającą do jego standardów.

Może dlatego, gdy pojawił się Simon, tak łatwo zgodziłam się na spotkania z nim. Pierwsze tygodnie okazały się miłe i ekscytujące, ale z czasem stało się to po prostu nudne, a ja odnosiłam wrażenie, że chłopak stracił mną zainteresowanie.

A na koniec dnia powracałam myślami do Michaela, zdając sobie sprawę, że to już czas na podjęcie ważnej decyzji dotyczącej przyszłości.

I on ją podjął, znajdując sobie dziewczynę.

– Chcę, abyś już wróciła. – Czułam się bezsilna.

– Ja też chcę – odparła smutno. – Jeszcze trochę, Lea, jeszcze trochę.

Podczas długiej rozmowy przyjaciółka próbowała znaleźć pozytywy tego wieczoru i ostatecznie udało jej się nieco poprawić mi humor.

Rozłączyłyśmy się, gdy stałam w garderobie i z sukcesem zakończyłam wyszukanie stroju na wyjście. Miałam wybrać numer brata z prośbą o podwózkę do Simona, ale przypomniały mi się nieszczęsne słowa Lilli. Już wcześniej z nim rozmawiała i oznajmił jej, że całe popołudnie miał zajęte.

No tak, przecież remont i projekt domu wymaga jego czynnej obecności. Lekko się uśmiechnęłam, bo dziewczyna do tej pory nie wiedziała, o co chodziło i nad czym Lau spędzał aż tak dużo czasu.

Ale wtedy też pojawiła się negatywna strona tego wszystkiego.

Musiałam albo zamówić Ubera, albo zadzwonić do Michaela.

Mój brat pewnie już zdążył wybłagać go o pomoc, ale ja naprawdę jej nie chciałam.

Niech sobie leci do tej czarnowłosej niuni, z którą zdążył się tak zaprzyjaźnić.

Dawno powinnam zrobić prawo jazdy.

Jak na zawołanie dotarł do mnie dźwięk powiadomienia z telefonu. Porzuciłam brązową bluzę na fotel i sprawdziłam wiadomość.

Michael:

Hej, smarkulo, słyszałem, że potrzebujesz podwózki na jakąś imprezę. O której mam być?

Przewróciłam oczami i niezadowolona odpisałam.

Lea:

Impreza jest o ósmej. Wiem, że masz randkę, więc spoko, nie musisz specjalnie po mnie przyjeżdżać. Dam sobie radę, baw się dobrze.

Tak się załatwiało sprawy z tym człowiekiem.

Doskonale rozumiałam, że zaczął się z kimś spotykać. Miał do tego pełne prawo, lecz z niezrozumiałego powodu moje serce nieprzyjemnie się ściskało, gdy myślałam o tej dwójce w swoich objęciach.

Ten moment musiał kiedyś nadejść. Przecież on w tym roku skończy dwadzieścia dziewięć lat. Powinien się już ustatkować i myśleć o ślubie i dzieciach.

Telefon w mojej ręce ponownie zawibrował i po raz kolejny pokazała się wiadomość od Royera.

Michael:

Będę o siódmej trzydzieści. Napiszę Ci, jak podjadę pod klatkę. Nie chcę słyszeć żadnych sprzeciwów.

Potrafił być tak samo irytujący jak Laurent. Wielki Pan świata, któremu wszystko musi się podporządkować. Jak coś pójdzie nie po jego myśli, to od razu zamieni się w gbura. Choć może nie powinnam się o nim wyrażać aż tak surowo. Pod kątem charakteru wydawał się o niebo lepszy niż mój brat. Jako nastolatek pozostawał chodzącą radością, a odkąd zaszył się w prawniczych szeregach, częściej na jego twarzy malowała się obojętność.

Olałam tę wiadomość i pozostawiłam na etapie „odczytane”. Dojadłam resztki zapiekanki, którą miałam na obiad, i ze znudzeniem czekałam do siódmej trzydzieści.

Royer zazwyczaj pojawiał się punktualnie. Przynajmniej, gdy umawiał się ze mną.

Dlatego aby nie robić niepotrzebnych scen, narzuciłam wiosenny płaszcz na bluzę i jeansy oraz włożyłam kremowe trampki i wyszłam z mieszkania. Nie miałam ochoty na mocny makijaż i odważny stój, dlatego postawiłam na coś luźnego i wygodnego, nie przejmując się zbytnio tym, że prawdopodobnie inne dziewczyny będą latać z cyckami na wierzchu.

Niestety.

Zeszłam szybko po schodach i gdy otworzyłam drzwi do klatki, pod mieszkanie podjechał duży, czarny, idealnie lśniący Mercedes w G-klasie.

Daleko mi do ogromnej znawczyni motoryzacji, ale ten samochód robił na mnie ogromne wrażenie.

Nie czekając, aż wyjdzie z pojazdu i otworzy mi drzwi jak zazwyczaj, wspięłam się, by wsiąść do wysokiego samochodu i wciągnęłam zapach nowej tapicerki pomieszany z perfumami Michaela.

To kolejne, na co bardzo zwracałam uwagę.

Nosił intensywne perfumy, z nutką delikatnej świeżości na samym końcu. Mogłabym narzekać, ale w głębi duszy Michael był czarującym i naprawdę dobrym mężczyzną.

– Hej. – Cmoknął mnie w policzek, a ja miałam moment, aby znów zaciągnąć się jego zapachem. – Do Simona? – zapytał z wyczuwalną rezerwą.

– Tak, tak. – Zapięłam pas i zagłębiłam się w skórzany fotel.

Sam samochód był całkiem nowy. Michael lubił dbać o szczegóły i wykończył auto, co do każdego milimetra. Dominowała tu czerń połączona z ciemną szarością. Na kokpicie znajdował się duży, wyświetlacz dotykowy, a każdy możliwy element miał opcję podgrzewania.

– Czemu jesteś taka małomówna? – zapytał, rozluźniony jazdą, gdy uparcie wypatrywałam się w szybę.

– Nie chciałam, abyś kończył przeze mnie randkę. – Starałam się być jak najmilsza. – To trochę nie w porządku, że zostawiasz ją samą, aby mi pomóc. – Próbowałam opanować drżenie w głosie. – Poradziłabym sobie sama. – Po tych słowach skierowałam wzrok na niego i zauważyłam, że zbyt mocno wbija długie palce w skórzaną kierownicę.

– Oczywiście, że dałabyś sobie radę – prychnął pod nosem – ale zostałem o to poproszony i z chęcią bezpiecznie odwiozę cię do Simona. – W końcu spojrzał na mnie, a zdeterminowanie w jego oczach, kazało mi przerwać dalszą dyskusję. – Laurent wspominał, że nie zostajesz u niego na noc. Odbiorę cię, jak tylko dasz mi sygnał.

Tym razem to z moich ust wyrwało się prychnięcie.

– Poradzę sob…

– Zamówisz Ubera w środku nocy? – Nieco przyspieszył. – Laurent ogarnia sprawy niemal od rana i będzie padnięty, jak wróci do domu. A ostatnio wydarzyła się głośna akcja z nastolatkami wracającymi nocą z obcym kierowcą. Zrobił im krzywdę. Nigdy nie wiesz, na kogo trafisz, dlatego pozwól się tylko odwieźć do mieszkania. – Delikatnie odpuścił i nabrał bardziej przekonującego tonu.

Robię to tylko dlatego, aby nie angażować w powrót brata, pomyślałam.

– To w takim razie mógłbyś przyjechać po mnie około jedenastej? – zapytałam niepewnie.

Jego postawa natychmiast się zmieniła na bardziej zrelaksowaną.

– Tak.

Reszta podróży minęła nam na wymienieniu pojedynczych zdań i słuchaniu lecącej w tle muzyki. Podjechaliśmy pod dom rodziców Simona, gdzie odbywało się spotkanie. Wylecieli do Hiszpanii i zostawili chłopakowi wolną chatę.

– Uważaj na siebie – poprosił, zanim zdążyłam wygramolić się z samochodu. – Jakby co, to w każdym momencie pisz. Będę pod telefonem – poprosił, na co pokiwałam głową i pomachałam na pożegnanie.

Spory dom okazał się przepełniony studentami. Już w wejściu panował specyficzny zapach, a dźwięki muzyki i hałasów mieszały się ze sobą. Wiedziałam, że niełatwo przyjdzie mi odnaleźć Simona, ale obecnie nie pozostawało to moim priorytetem. Zajrzałam do kuchni, w której porozstawiano kubeczki i szklane butelki z alkoholem. Co chwilę wpadali na mnie nieznani mi ludzie, a ja odwdzięczałam się im tylko krzywymi uśmiechami, pełnymi niechęci i narastającej irytacji.

Chwyciłam za pierwszy lepszy sok i powędrowałam z nim w stronę salonu, gdzie zebrało się najwięcej ludzi.

Moim oczom od razu ukazała się przepiękna brunetka o lekko brązowej skórze i lokach. Podeszłam do Ophelii siedzącej samotnie na kanapie. Wyglądała, jakby nie chciała się tu znaleźć.

Czyli nie ja jedyna.

– O jak dobrze, że chociaż ciebie tu widzę. – Przytuliłam ją na przywitanie.

Lamote była z pochodzenia pół Greczynką pół Francuzką. Studiowała ze mną medycynę i pozostawała niesamowicie sympatyczną dziewczyną. Nieco skrytą, ale uprzejmą. Zawsze siedziałyśmy razem na wykładach i jakoś wyszło, że złapałyśmy lepszy kontakt.

– Tak, ale chyba niedługo się zbieram. – Uśmiechnęła się lekko. – Niezbyt mi się tu podoba, a mój szwagier powinien niedługo wracać z pracy i wtedy mógłby mnie zgarnąć.

Zrobiłam niezadowoloną minę, ale nie chciałam jej zatrzymywać, jeżeli nie miała ochoty tu przesiadywać.

– O, właśnie dzwoni, przepraszam. – Poszła szybko w cichsze miejsce, a ja rozejrzałam się po parkiecie, szukając znajomych twarzy.

Wtedy z tarasu przyszła grupka hałasujących chłopaków. Od razu rozpoznałam w nich Simona i Blaise’a, śmiejących się z komentarza innego typa. Skręcili do kuchni, więc postanowiłam również się tam udać.

Gdy napotkałam spojrzenie zielonych oczu mojego chłopaka, na jego twarzy pojawił się uśmiech, a słowa kolegów przestały być ważne. Podszedł do mnie w kilku krokach i przytulił mocno, otaczając zapachem alkoholu wymieszanego z ziołem.

Standard.

– Hej, piękna. – Pocałował gwałtownie moje usta.

– Hej, Simon. – Przejechałam palcami po jego włosach. – Długo już się bawicie? – zapytałam, kątem oka obserwując jego przyjaciół.

– Oni przyszli wczesniej, prosto po zajęciach. Możliwe, że wtedy zaczęliśmy już zabawę – mruknął lekko wstawiony. – Chcesz się z nami napić? – Wskazał na plastikowy kubeczek i jego przypadkową zawartość.

Skrzywiłam się nieznacznie.

– Nie, dzięki, nie mam dzisiaj ochoty.

Podsumował to dziwną miną, ale potem odwrócił się do przyjaciół i wypił z nimi kolejkę czystej wódki.

Czułam się trochę jak niechciany gość. Ale przecież miałam czas, aby do tego przywyknąć, bo niechęć, jaka ostatnimi czasy od niego biła, była odrażająca.

Usiadłam z powrotem na kanapie i wgapiłam się w telefon. Ophelia napisała, że już jedzie i przeprasza, na co odpowiedziałam, że nie ma problemu. Odpisałam przyjaciółce, która stale chciała wiedzieć, jak wyglądała sytuacja na imprezie.

Lilla:

Słyszałam, że Michael Cię podwiózł. Było dobrze?

Lea:

Tak. Starałam się zachować spokój i chyba mi się to udało.

Lilla:

Bardzo się cieszę. Poza tym, jak impreza?

Lea:

Beznadziejnie. Simon nie jest mną zainteresowany, więc sobie siedzę na kanapie i się nudzę. Pobędę tu jeszcze z godzinę i zadzwonię po Michaela. Ma mnie odebrać. Będzie na rękę nam obojgu.

Lilla:

To słabo. Szczerze, stęskniłam się za wspólnymi imprezami. Liczę, że jak wrócę do Paryża, to gdzieś się wybierzemy.

Uśmiech automatycznie pojawił się na moich ustach.

Lea:

I to z przyjemnością. Odliczam dni.

Lilla:

Ja też.

Wpatrywałam się tępo w ekran do momentu, gdy ktoś nie rzucił się całym ciężarem na kanapę. Spojrzałam na zalanego Blaise’a. Uśmiech nie schodził mu z twarzy, a oczy miał lekko przymknięte.

– O, Lea, co ty tu robisz? – wybełkotał.

Spojrzałam na niego pytająco.

– Yyy… jestem na imprezie tak jak ty?

– Aha – skomentował krótko – pisałaś z Lillą?

Zaskoczył mnie tym pytaniem, lecz nie dał mi nawet na nie odpowiedzieć.

– Co u niej? Jak się czuje? – zaciekawił się.

Wypuściłam długi oddech przez usta i drżąco odpowiedziałam.

– Średnio, ale na szczęście niebawem wraca – rzuciłam krótko.

Usiadł i podrapał się po brodzie.

– Już długo jej nie ma – skomentował pod nosem

– Blaise, to nie jest dobry pomysł, abyśmy o niej rozmawiali. Jesteś kompletnie zalany, a ja niechętna do opowiadania o życiu mojej przyjaciółki. Jak będziesz to jutro pamiętał, to do niej napisz, ale zapewne urwie ci się film. – Wstałam nieco nabuzowana.

Może nie powinnam tak reagować, ale miałam trudny czas. Tęskniłam za Lillą niesamowicie mocno i wspominanie jej z nim nie wydawało się ani odpowiednie, ani miłe.

Ruszyłam w stronę głównej łazienki z zamiarem ochłonięcia. Niestety przy schodach wpadłam na kompletnie pijanego typa, który nie wiedział, co to stanie prosto i umiejętność utrzymania chwytu, dlatego zawartość kubka z alkoholem została wylana na mnie, a on niemal stoczył się ze schodów.

– Uważaj, jak chodzisz! – krzyknęłam, jeszcze mocniej podirytowana tą niefortunną sytuacją.

Ujrzałam potężną plamę tworzącą się na grubym materiale bluzy, szybciej pobiegłam na górę i czym prędzej zamknęłam się w łazience. Zdjęłam przez głowę mięsiste ubranie, a grymas obrzydzenia się pogłębił, bo cały napój przesiąkł na podkoszulek. Jego również się pozbyłam i stałam podminowana, wpatrując się w swoje ciało w lustrze.

Czułam się bezradna. W łazience nie znalazłam nic, w co mogłabym się ubrać. Położyłam mokre rzeczy na kaloryferze i osunęłam się na podłogę, obmyślając jakikolwiek plan. Przeszkodziło mi puknie do drzwi. Na początku oznajmiłam, że łazienka jest zajęta, ale gdy dotarł do mnie głos Simona, zdecydowałam się otworzyć.

Okazał się kompletnie zalany, tak samo jak jego przyjaciel.

– Słyszałem, co się stało. Trochę przejebana sytuacja.

Ta, miał rację.

– Masz coś do przebrania? – zapytałam prosząco, licząc w duchu, że mi pomoże.

Wyglądał, jakby się nad czymś zastanawiał.

– Chyba nie, nie wiem, myślę, że nie. Ale wiem tyle, że chce mi się rzygać. Przepuść mnie – delikatnie się odsunął i pochylił nad deską, po czym wyrzucił z siebie resztę tego, co miał w żołądku.

Jeszcze tego mi brakowało.

Jasne, każdemu zdarzało się upić i wymiotować po alkoholu. Ale ilości, jakie wcześniej wlewał w siebie Simon, nie były normalne, a moim zdaniem zbyt często imprezował.

Przypomniałam sobie siedemnaste rodziny mojej koleżanki ze szkoły. Nie chciałam tam iść, ale bardzo dawno nie wychodziłam z domu. Wizja nieznajomych ludzi i dużej ilości alkoholu nie wydawała się przyjemna tym bardziej, gdy się dowiedziałam, że w środku lutego chcą sączyć wódkę na podwórku. Nadeszła niespotykanie mroźna zima, ale im to nie przeszkadzało. Zebrało się nas łącznie dziesięć osób. Solenizantka upatrzyła sobie środek jakiegoś pola jako idealne miejsce, aby się upić.

Skończyło się na tym, że znajomi kompletnie postradali zmysły. Przed dziesiątą mieliśmy zjawić się z powrotem w domu, a oni nie potrafili utrzymać się na własnych nogach. Ja i jeszcze jedna osoba próbowałyśmy ich otrzeźwić i doprowadzić do jak najlepszego stanu. Szli przez miasto kompletnie nieświadomi, a ja panikowałam. Łzy ściekały mi po policzkach jak opętane. W każdej chwili mogło im się coś stać, a mnie brakowało siły, aby wszystkich cały czas podpierać.

Po wejściu do domu solenizantka przelewała mi się przez ręce. Mieliśmy ogromne szczęście, że nie było jej rodziców. Brat dziewczyny nie zdołał jej utrzymać i ona poleciała jak kłoda ze schodów, niczego nieświadoma.

Jako że w ogóle nie piłam, ogarniałam całe towarzystwo. Jedna koleżanka w lepszym stanie położyła część gości do spania, a ja skupiłam się na Soni. Od momentu zaprowadzenia jej do łazienki, nie wyszłam z pomieszczenia do czwartej nad ranem. Dziewczynę odcięło od świata, wymiotowała pod siebie i nie reagowała na żadne próby utrzymania jej przy świadomości.

Cała łazienka była brudna, bo koleżanka nie celowała ani do miski, ani do toalety. Gdy po kilku godzinach katorgi zdołała wstać, kąpała się godzinę z przerwą na drzemkę, a ja siedziałam bezczynnie i płakałam.

Przecież dochodziła czwarta nad ranem i o tej porze każdy normalny spał.

Przez całą tę sytuację nie wzięłam ani kęsa jedzenia i łyka napoju. Poszłam spać brudna, głodna i z bólem głowy, a rano błagałam o jak najszybszy powrót do domu.

Odgłos spuszczanej w toalecie wody, przywrócił mnie do rzeczywistości. Stałam nad Simonem, czując, jak łzy bezsilności pojawiają się w moich oczach. Próbowałam wyrzucić z siebie trudne wydarzenie sprzed kilku lat, ale dzisiejsza noc wydawała się tak podobna do tamtej. Monitorowałam jego stan, w międzyczasie wyjęłam telefon i wystukałam wiadomość.

Lea:

Wiem, że nie minęło dużo czasu, ale mógłbyś powoli się zbierać? To jakaś katastrofa.

Odpowiedź przyszła niemal w tym samym momencie.

Michael:

Jasne, smarkulo, niedługo będę.

Odetchnęłam z ulgą, lecz ta minęła w momencie gdy rozległ się kolejny nieprzyjemny odgłos torsji. Pochylałam się nad chłopakiem, widząc go kompletnie wyczerpanego i bladego. Po kilku próbach opanowania kolejnej fali udało mi się go przekonać, abyśmy przeszli do sypialni jego rodziców. Prawie wywróciliśmy się na korytarzu, gdy oparł się na mnie całym ciężarem, ale ostatecznie poradziliśmy sobie i delikatne okryłam go kołdrą. Nie zdążyłam stanąć na równe nogi, a ten już cicho pochrapywał.

Przygotowałam mu miskę i w przemoczonej alkoholem i lekko ubrudzonej wymiocinami bluzie zeszłam na dół. Nie obyło się bez dziwnych spojrzeń, ale zacisnęłam zęby, przechodząc do kuchni. Chwyciłam wodę i elektrolity, a następnie ponownie poszłam na górę, aby ustawić je przy łóżku Simona.

Wymamrotał niewyraźnie pojedyncze słowa, więc totalnie go nie zrozumiałam. Wyszłam z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi.

Opuściłam budynek i usiadłam na ganku, by w spokoju poczekać na Michaela. Ten pojawił się po kilku minutach, a w oczach lśniło mu zmartwienie. Owinęłam się ciaśniej połami płaszcza i z udawaną pewnością siebie wsiadłam do samochodu.

Rozdział drugi

Michael

Znałem Leę od czasów nastoletnich i wiedziałem, kiedy działo się coś złego. Dlatego porzuciłem wszystkie obowiązki związane z kancelarią i pojechałem odebrać dziewczynę. Nie potrafiłem wyrzucić z głowy myśli o niej, a jej obecność przyprawiała mnie o przyspieszone bicie serca.

Podjechałem pod dom, z którego dobiegała dudniąca muzyka. Zanim udało mi się chwycić za telefon w celu napisania do dziewczyny, ona znalazła się już przed maską, przyciskając ramiona do brzucha i z niecodzienną miną, jakby usiłowała udawać pewność siebie.

Tyle wystarczyło, bym wiedział, że wydarzyło się coś dla niej niekomfortowego.

I ciekawe, ile miał z tym wspólnego jej chłoptaś.

– Hej, przepraszam, że musiałeś znowu zawalić plany ze względu na mnie. – Usiadła prosto i zapięła pasy.

Wydawała się spięta.

– Nie ma żadnego problemu. – Wyjechałem spod posesji. – Co się stało

Przez sekundę piorunowała mnie wzrokiem.

– Nic takiego – odburknęła, obejmując się ciaśniej. – Sorry, że najpierw zrujnowałam ci randkę, a teraz zniszczyłam wieczór. – Oparła głowę o szybę.

Gdyby tylko wiedziała, że ta czarnowłosa dziewczyna nie była dla mnie nikim ważnym.

Wkręciłem im kit, że zacząłem się z kimś spotykać, a tak naprawdę zostałem jej prawnikiem i reprezentowałem ją w skomplikowanej rozprawie. Przyjaciele po prostu sami dopowiedzieli sobie resztę po tym, jak po godzinach pracy wyszliśmy do kawiarni. Kobiecie zależało na spotkaniu w zatłoczonym miejscu, a ja godziłem się na takie wyjątki. Wtedy przyjaciele założyli, że ta klientka to moja zmyślona sympatia, a ja sobie uświadomiłem, że brnięcie w to kłamstwo wcale mi nie pomagało.

– Nie miałem już żadnych planów – sprostowałem szybko. – Poza tym obiecałem, że cię odbiorę niezależnie od godziny.

Posłała mi delikatny uśmiech należący do tych najbardziej rozbrajających i powodujących, że moje serce się roztapiało.

Droga mijała nam sprawnie do momentu, kiedy nie zapaliła się kontrolka informująca, że kończy się benzyna. Spojrzałem na Leę. Podśpiewywała pod nosem piosenkę lecącą z radia i wyglądała na bardziej rozluźnioną niż przed parunastoma minutami.

– Możemy zajechać po drodze zatankować? – zapytałem, wyrywając ją z zamyślenia.

– Oczywiście.

Więc niedługo później stanąłem przy odpowiednim stanowisku i zanim wysiadłem, zadałem pytanie:

– Chcesz coś do jedzenia albo picia?

Wyglądała, jakby mocno się zastanawiała.

– Pójdę z tobą, dobra?

Natychmiast pokiwałem głową.

– Jasne. – Uśmiechnąłem się, nadając jej pewności siebie. – To możesz już pójść, a ja w tym czasie zatankuję.

Jak powiedziałem, tak zrobiła. Okazało się, że na stacji znajdował się też popularny osiedlowy sklep spożywczy, więc dziewczyna zniknęła między półkami.

Zdążyłem zapłacić za tankowanie i poszedłem w stronę Lei. Ona jeszcze dorzucała kilka rzeczy do koszyka, a gdy zobaczyła mnie obok, nieco przyspieszyła.

– Nie musisz się spieszyć.

Zabrała jeszcze kilka produktów i zapłaciła. Zaproponowałem przejęcie toreb, ale kategorycznie odmówiła. Przy poprawieniu jednej z nich, zauważyłem, że poły płaszcza nieco się rozchyliły i że na brązowej bluzie widniała ogromna mokra plama.

Pozwoliłem dziewczynie ponownie zająć miejsce w samochodzie, zanim jednak wyjechaliśmy spod stacji, zacząłem rozmowę niepocieszony.

– Lea, opowiesz, co się wydarzyło na imprezie?

Spięła się.

– Nic, nieważne – powiedziała, instynktownie okrywając się płaszczem.

Oczywiście, że nie chciała nic zdradzić.

– Widziałem plamę na bluzie – wyjaśniłem, chyba jeszcze bardziej ją irytując, choć nie miałem tego na celu.

– Naprawdę nic takiego. Jeśli chodzi o bluzę, to ktoś wylał na mnie drinka – przyznała krótko, połączyła telefon z radiem i włączyła jakąś piosenkę.

– A Simon nie mógł dać ci czegoś na zmianę? – Trochę za bardzo się uniosłem, na co zareagowała ostrym spojrzeniem.

– Tak się składa, że Simon już śpi – mruknęła pod nosem, a mnie wszystko się poukładało.

Typ nie potrafił ogarnąć imprezy, choć ta odbywała się w jego domu. Powoli dochodziła dziesiąta wieczorem, a on spał jak zabity, niezdolny, by pomóc swojej dziewczynie.

I żeby nie było. Mnie też zdarzało się czasami upić. Ale z wcześniejszych opowieści Lei wynikało, że to nie pierwszy raz, gdy odwdzięczał się jej takim gównem.

Mogłem się mylić, ale odnosiłem wrażenie, że z dnia na dzień robiło się pomiędzy nimi coraz gorzej.

Starałem się przez całą drogę podtrzymać gadkę, zbaczając z tematu minionej imprezy. Gdy podjechaliśmy pod jej kamienicę, zaproponowała mi, bym wszedł na górę, na co chętnie się zgodziłem.

Przygotowała dla nas po kubku herbaty i usiadła przy stole.

– Wiadomo już, kiedy Lilla wraca? – zagadałem, wywołując na jej twarzy mieszane uczucia.

– Prawdopodobnie za tydzień. – Na jej ustach ostatecznie pojawił się cień uśmiechu. – W końcu – dodała ciszej.

No tak, w końcu. Każdy przeżywał jej nieobecność, ale rodzeństwo Ferreirów zdecydowanie najintensywniej. Lea ponownie zamknęła się w sobie, jak przed laty, a ja błagałem w duchu, aby nie powróciła do tamtego stanu. A Laurent? Wydawał się wiecznie spięty i wkurwiony. Zdarzało mu się popalać papierosy w stresowych sytuacjach, za co dostawał niezły opieprz od każdego z nas.

– Lea, naprawdę się cieszę, że Lilla wraca. Wprowadzi ponownie szczęście do naszej grupy i spowoduje, że wszyscy ruszą do przodu – rzuciłem bez sensu.

– Wiem i nie mogę się tego doczekać.

Gdy zmęczenie dziewczyny stało się widoczne, postanowiłem, że opuszczę jej mieszkanie. Zanim to zrobiłem, przytuliłem ją na pożegnanie, jak zwykle biorąc to do siebie zbyt mocno. Młodsza siostra Laurenta namotała mi w głowie i mimo że nie powinienem w to brnąć, za nic nie chciałem tego zmienić.

Ostatni raz się pożegnaliśmy, a ona odprowadziła mnie pod drzwi.

Z dziwnym uśmiechem na ustach powędrowałem do samochodu i ku mojemu zaskoczeniu, zauważyłem na fotelu ulubiony batonik Lei.

Już miałem ochotę zawrócić i oddać jej go, bo wiedziałem, że dałaby się za niego pokroić, ale wtedy telefon wydał dźwięk, a nadawczyni SMS-a spowodowała, że poczułem płynące w sercu ciepło.

Lea:

Dziękuję, że to dla mnie robisz. Dobranoc.

Nabrałem pewności, że ten mały upominek nie był pomyłką. Wyjechałem w stronę swojego mieszkania, zajadając się słodkością i starając się odgonić uśmiech, który nie chciał zejść z mojej twarzy.

W tamtym momencie miałem w dupie, że okruszki mogły rozprzestrzenić się po świeżo odkurzonym samochodzie. Po prostu jak małe dziecko czerpałem radość z tego niesamowicie uroczego gestu.

Rozdział trzeci

Dwa i pół miesiąca później

Lea

Dzisiaj nastał dzień, kiedy z czystym sumieniem mogłam powiedzieć, że zaliczyłam pierwszy rok medycyny. Okazało się to okropnie trudne i stresujące, ale po milionie wylanych łez i zawahań, czy w ogóle warto studiować, udało mi się zakończyć drugi semestr.

Z tej okazji miała się odbyć impreza w zamkniętym klubie, zorganizowana przez studentów. Przypominała ona tę sprzed kilku miesięcy, gdy starszy rocznik wyprawił Halloween, tylko tym razem obyło się bez przebieranek.

Kończyłam sałatkę z kurczakiem, odpisując na e-maile ze szpitala, w którym udało mi się dostać staż obejmujący całe wakacje. Miałam obserwować, zdobywać doświadczenie w drobnych kwestiach i wzbogacać się o nową wiedzę z tego zakresu.

Włosy same mi swobodnie schły, a mnie po napisaniu wiadomości do prezesa nie zostało nic innego, niż czekać na przyjaciółkę mającą przyjechać z moim bratem.

Bo odkąd Lilla wróciła do Francji, życie stało się lepsze i każdy z nas dostał skrzydeł. Laurent do tego stopnia się cieszył, że nie chciał opuszczać jej na krok, a kwestia dzisiejszego wyjścia we dwie wywoływała w nim duży dyskomfort.

Zdawał sobie sprawę, że pojawi się tam Blaise.

Kiedy jednak z początkiem czerwca wprowadzili się do pięknego domu na obrzeżach Paryża, stał się jeszcze spokojniejszy i utwierdzony w przekonaniu, że nic nie stanie im na przeszkodzie.

A ja bardzo im w tym kibicowałam.

Przygotowałam sobie luźny top i długą, satynową spódnicę, a następnie wykonałam lekki makijaż, nie chcąc później pływać w nadmiarze potu i zanieczyszczeń na twarzy.

Patrząc w lustro, cieszyłam się, gdy niedoskonałości, z którymi mierzyłam się przez ostatnie miesiące, powoli odpuszczały, a cera zaczęła nabierać blasku. Wraz z wyjazdem Lilli podupadłam i wtedy również nastąpił nawrót trądziku na policzkach, co przypominało mi o nieszczęsnych czasach liceum i podstawówki.

Te nieprzyjemne wspomnienia zawsze powodowały we mnie ścisk w żołądku. Nienawidziłam tego okresu. Do tego stopnia, że nie potrafiłam oglądać moich zdjęć jako nastolatki, bo te wywoływały we mnie dyskomfort i obrzydzenie do samej siebie.

Ważne, że wszystko szło w lepszym kierunku.

Patrząc na zegarek, przekalkulowałam, że impreza trwała już od ponad godziny, ale od początku zakładałyśmy, że pojawimy się na niej później. Każdy wiedział, że początki zabawy nie należały do najciekawszych.

Gdy się ogarnęłam, pokrzątałam się po mieszkaniu, kończąc pojedyncze porządki. Nie minęło kilkanaście minut i rozbrzmiał dzwonek do drzwi. Uradowana przywitałam parę pocałunkami w policzki i wpuściłam ich do środka.

Przed wyjściem brat nalegał, abyśmy coś zjadły. Miał na mnie oko, odkąd wyszło, że miewałam problemy z regularnym i pełnowartościowym jedzeniem. A gdy w miarę się to u mnie unormowało, przeszło na moją przyjaciółkę. Wyjechała do Nowego Jorku i opieka nad mamą przewyższyła dbanie o siebie i własne potrzeby. Dlatego gdy zobaczyliśmy ją na lotnisku po prawie czterech miesiącach nieobecności, nasze serca się zatrzymały. Zawsze była szczupła, ale teraz wraz z utratą kilogramów zmieniły się rysy jej twarzy i siła. Każdy z nas przemycał drobne porcje, tylko aby powoli wracała do normy.

– Czyli ustalamy, że jak będziecie potrzebowały odbioru, to dzwonicie, tak? – upewnił się Laurent.

Dziewczyna podrapała go uspokajająco po plecach.

– Tak, Laurent. Spokojnie. – Puściłam do niej oczko.

Ona jako jedyna mogła okiełznać mojego brata i ustawić go do pionu, gdy przesadzał.

– I też śpimy u ciebie? – dodał z nadzieją, spotykając się z moim bezradnym westchnieniem.

– Jak musisz, to tak – odpowiedziałam, bo wstępny plan był taki, że śpię sama z Lillą. – Ale czekaj, czekaj. – Odwróciłam się gwałtownie w jego stronę. – Co masz na myśli, mówiąc my?

Bo pozostawała tylko jedna odpowiedź, skoro Will i Nico polecieli do Hiszpanii szukać odpowiedniego miejsca na wesele.

– No… yyy… wiesz Michael.

Zapragnęłam udusić własnego brata, bo wiedział, jaki miałam do niego stosunek.

Miesiąc po tej akcji z czarnowłosą coś przestało mi grać. Nie chciał jej z nami zapoznać i siłą udało mi się wyciągnąć z niego prawdę.

I jaki szok mnie ogarnął, gdy się okazało, że to jego klientka, a wmówił nam tę głupotę, żebyśmy nie wypytywali go o życie miłosne.

Teraz w mojej głowie pojawił się jeszcze większy mętlik, co do tego człowieka. Nie było dnia, żebym o nim nie myślała.

Udawałam, że wszystko jest okej, podczas gdy moja relacja z Simonem się sypała, a żadne z nas nie zrobiło kroku w stronę zakończenia związku. Chyba potrzebowałam naprawdę mocnego bodźca, by sprawił, że to zrobię.

Jeszcze kilka miesięcy temu powiedziałabym, że tym bodźcem mógłby stać się Michael, bo nie dało się ukryć, że pomiędzy nami pojawiała się jakaś więź. Ale moja pewność siebie pozostawała zbyt niska, abym zdołała się przekonać, że byłam dla niego odpowiednia.

– O co chodzi? – zagadnęła Lilla, widząc, że się krzywię.

– Zamyśliłam się, sorry. Niech Michael wbija. Ale ostrzegam. Nie przygotowałam się na waszą dwójkę. Nie wykarmię was jutro – ostrzegłam, wiedząc, że chłopaki mogły pochłonąć pół zawartości lodówki.

– Nie ma problemu. – Lau wrócił uwagą do ekranu telefonu, dając nam przestrzeń do innych tematów.

Jeszcze chwilę porozmawialiśmy o szczegółach imprezy i zebraliśmy się do samochodu. Drogę przebyliśmy przy akompaniamencie klubowych piosenek, co chwilę podśpiewując i otaczając się dobrą energią.

Pod tym samym klubem co w zeszłym roku stały tłumy ludzi kolejkujących do wejścia. Dzięki znajomości z chłopakami zajmującymi się organizacją wydarzenia mogłyśmy dostać się bokiem. Zanim jednak to się stało, miałyśmy zrobioną odprawę przez mojego brata. Z niezadowoleniem nas pożegnał, skupiając się nieco dłużej na mojej przyjaciółce, ale ona wyraźnie zakończyła pieszczoty.

Spojrzałam jeszcze raz w lustro na fryzurę, którą zrobiłam przed wyjściem – luźny kok z opadającymi pasemkami z przodu – i, względnie usatysfakcjonowana, chwyciłam Lillianę pod rękę, po czym ruszyłyśmy do wejścia.

– Hej, Lea – przytulił mnie Simon, gdy spotkaliśmy się przy wyjściu ewakuacyjnym.

– Hej, hej. – Objęłam chłopaka i już poczułam od niego zioło i wódkę.

– Ooo… Lilliana – przywitał się z dziewczyną. – Dobrze cię widzieć.

Blaise pozwolił sobie na nieco dłuższe przywitanie, ale gdy Lilla zobaczyła, że coś jest na rzeczy, od razu się odsunęła i posłała mi krzywy uśmiech.

Zapowiadała się dobra zabawa.

Trzy godziny później usiedliśmy w loży, gdzie czekała na nas kolejka shotów. Z nami kręciło się kilka znajomych Blaise’a i Simona, przez co zrobiło się odrobinę raźniej.

Siadłam w rogu i chwyciłam za telefon. Dochodziła północ, a ja odliczałam minuty do wyjścia z klubu. Może przynudzałam, ale nie czułam się tu dobrze. Widziałam minę Lilii i uznałam, że też nie była zachwycona z jednego ważnego powodu.

Zalany Blaise lgnął do niej niesamowicie, nawet jeżeli stawiała wyraźne granice.

Znudzona powróciłam do telefonu i spotkałam się z ciągiem zadziwiających wiadomości rozpoczynającym się ponad godzinę temu.

Michael:

Jest bezpiecznie?

Laurent pisał do Lilli i nie odpowiada.

Wszystko u Was w porządku?

Odezwijcie się w wolnej chwili.

Okej, Lilla dała znać Laurentowi, że wszystko dobrze.

A jak Ty się bawisz?

Przewróciłam oczami i wystukałam odpowiedź.

Lea:

Całkiem okej.

Odpowiedź nadeszła po kilku sekundach.

Michael:

Lilla pisała, że po północy możemy po Was być. Do zobaczenia.

Uf… przyjaciółka uratowała nas od przesiadywania w tej niezręcznej atmosferze.

– Co tam porabiasz, słońce? – Simon zarzucił na mnie wiotką rękę, a jego intensywnie alkoholowy oddech owiał moje ciało.

Przeszedł mnie nieprzyjemny dreszcz, gdy schował kosmyk moich włosów za ucho.

Noszenie upiętych włosów stało się czymś w rodzaju wyjścia z mojej strefy komfortu. Uwielbiałam tego typu fryzury, gdy byłam zdecydowanie młodsza, ale wraz z pojawieniem się trądziku, zaczęłam nosić włosy rozpuszczone, aby zakrywały jak największą część twarzy.

Mama często powtarzała, że tęskniła za mną w różnorodnych upięciach. Chciałabym wrócić do czasów, kiedy bez skrępowania pokazywałam się tak na ulicy.

Niepewność opanowała moje ciało, gdy chłopak skupił wzrok na mojej twarzy. Kątem oka widziałam, że przyjaciółka zwróciła na nas uwagę i poczułam, że zaczynam się bardziej denerwować. Chłopaki wokół śmiały się i nie zwracały na nas uwagi.

Jednym ruchem Simon posadził mnie na swoich kolanach, a ja poczułam czerwień wpływającą na moją skórę.

– Mam coś na twarzy? – zapytałam z zaciśniętym gardłem.

Uśmiechnął się krzywo.

– Chyba zdecydowanie wolę cię w rozpuszczonych włosach, tak wyglądasz trochę dziwnie, a twoja twarz nie pasuje do koków i innych fryzurek – wymamrotał pijany, z wyraźnym grymasem, a ja poczułam niesamowity ból w sercu.

Czułam, że rumieniec wstydu pojawia mi się na policzkach. Lilla prawdopodobnie usłyszała to cholernie bolesne zdanie, bo stała z otwartymi ustami i nie dowierzała. Natychmiast chwyciła za telefon i wystukała wiadomość. Ja w tym czasie wstałam z jego kolan, chwyciłam za kieliszek z nieznaną zawartością i go wychyliłam, starając się w jakikolwiek sposób skupić na czymś innym niż usłyszany dopiero co przytyk.

Gdyby to był pierwszy raz, kiedy usłyszałam taką uwagę w swoją stronę, może nic bym sobie z tego nie zrobiła. Ale jak na złość tydzień temu, gdy leżałam z nim na łóżku, skomentował moje rozstępy na biodrach i plecach. A te pozostawały moimi niesamowitymi kompleksami.

O tym też powiedziałam przyjaciółce.

I jak z biodrami jeszcze było okej, tak plecy powodowały ból w moim sercu. Gdy w wieku czternastu lat przechodziłam skok rozwojowy, to w bardzo krótkim czasie urosłam. Przez to pojawiły się liczne rozstępy na plecach. Nienawidziłam ich, a wytknięcie mi tego w taki sposób, powodowało, że jeszcze bardziej się zamykałam.

Nadal oszołomiona i najzwyczajniej smutna, usiadłam obok przyjaciółki. Simon nie wydawał się przejęty swoimi słowami i włączył się do pijackiej rozmowy z kumplami.

– Idziemy – zarządziła wściekła przyjaciółka, nie pokuszając się o pożegnanie z pozostałymi.

Nie miałam ochoty, na poświęcenie większej uwagi chłopakowi. Zdezorientowana wyszłam pod opieką Lilli z budynku i z przyjemnością zaczerpnęłam haust letniego powietrza. Zrobiło się naprawdę ciepło, a to, że w ogóle się nie upiłyśmy, pomagało w całej tej sytuacji.

– Czy on jest, kurwa, poważny? – zapytała oburzona dziewczyna. – To, że się wstawił, w niczym go nie usprawiedliwia. Lau i Michael zaraz przyjadą. Nie przejmuj się tym, co powiedział do ciebie ten chuj. – Przytuliła mnie mocno, a wskutek złości pojawiły się u niej łzy. – Lea, wiesz, że to pieprzona nieprawda?

Pokiwałam tylko lekko głową, niepewna, co czułam.

Niedługo później podjechało granatowe, sportowe auto. Podniosłyśmy się z krawężnika i spotkałyśmy ze spojrzeniem zmartwionych mężczyzn. Wyszli po nas i na początku sprawdzili, czy byłyśmy całe. Po upewnieniu się, że wszystko w porządku, wsiedliśmy do samochodu.

Wtedy emocje uderzyły we mnie ze zdwojoną siłą, a kok na głowie zaczął dziwnie ciągnąć. Chaotycznie pociągnęłam za gumkę i zaczęłam uwalniać włosy z upięcia. Dłonie mi się trzęsły, a ja miałam potrzebę zakrycia kosmykami całej twarzy. Na ten widok w oczach mojej przyjaciółki pojawiły się łzy bezradności. Nie umknęło to uwadze jej faceta, a mojego brata, więc znalazł pierwsze lepsze miejsce na poboczu i zatrzymał samochód.

– Czy może mi jedna z was powiedzieć, co tam się wydarzyło? – Buchało od niego spięcie.

Lilla milczała. Nie chciała robić niczego bez mojej zgody.

Wzięłam głęboki wdech i odpowiedziałam.

– Simon rzucił głupią rzecz w moją stronę, ale to nie takie ważne. Po prostu chciałyśmy się zbierać, bo zrobiło się nudno – lekko skłamałam, zdejmując winę od chłopaka.

Siedzący obok Michael od razu się spiął i zareagował.

– Co takiego ci powiedział? – zapytał nerwowo.

– Nic, możemy jechać dalej – poprosiłam.

– Lea, powiedz, co ten de… co on ci powiedział.

Przecież wśród nich nie miałam się czego wstydzić.

– Że nie podoba mu się, jak wyglądałam w spiętych włosach. To tyle – zakończyłam ostro, wywołując w samochodzie kompletną ciszę. – Nie ma o co robić afery. Chciałyśmy po prostu wyjść, bo nie bawiłyśmy się dobrze. – Próbowałam ich przekonać do tej wersji wydarzeń.

Uświadomiłam sobie, jak beznadziejnie to brzmiało.

Ktoś mógłby powiedzieć, że chłopak nie miał prawa do swojego zdania. Oczywiście, że miał. Ale nie powinien go w taki oschły sposób wyrażać. I nie otwarcie przy wszystkich.

Najgorsze w tym wszystkim wydawało się to, że cała trójka znała historię z mojej przeszłości. I każdy wiedział, jak cholernie bolesne to dla mnie było.

Reszta drogi minęła nam w nieprzyjemnej ciszy. Ja wpatrzyłam się w miasto, a Michael co chwilę się we mnie wgapiał. Miałam ochotę zwrócić mu uwagę, ale z drugiej strony nie chciałam wywoływać bezsensownej sprzeczki.

Laurent zaparkował pod kamienicą. Weszliśmy do mieszkania i rozdzieliliśmy się tak, że najpierw Michael poszedł do jednej łazienki, a Lilla i Laurent do drugiej, przez co ja miałam czas, by coś przegryźć, bo po sałatce sprzed kilku godzin nie zostało już nawet wspomnienie.

Przygotowałam dla pozostałych kanapki i zalałam herbatę. Wtedy z łazienki wyszedł Michael i po złapaniu ze mną kontaktu wzrokowego, posłał mi delikatny i ciepły uśmiech.

– Przygotowałam wam coś do jedzenia. Jeżeli nie masz ochoty na kanapki, to w lodówce powinno być coś innego. Czuj się jak u siebie – powiedziałam szybko i miałam ruszyć do sypialni z zamiarem chwycenia piżamy i pójścia do łazienki.

Nie było mi to jednak dane, bo przyjaciel złapał subtelnie za mój nadgarstek i pociągnął w swoją stronę.

Serce mi przyspieszyło, a stres wzrósł, gdy schował za ucho kosmyk opadających mi na twarz włosów. Odruchowo się spięłam i podniosłam rękę, aby je poprawić, by znów opadły mi na oczy.

– Nie – powiedział cicho – nie rób tego.

Zadrżałam z bezradności.

– Lea, zdajesz sobie sprawę, że jesteś piękna bez względu na to, czy masz spięte włosy, czy nie? – bardziej zapytał, niż oznajmił, błądząc po mojej twarzy zbyt intensywnym wzrokiem.

Nic na to nie odpowiedziałam.

– Jesteś taka, cholernie piękna.

Nie mogłam zaczerpnąć tchu. Michael zachowywał się, jakby utracił zdolność do racjonalnego myślenia.

Wykonał jeden ruch, co spowodowało u mnie wybuch skrajnych emocji. Kciukiem przejechał po policzku, wkładając w to czułość i delikatność. Kolana mi miękły pod jego dotykiem i przeszło mi przez myśl, że moje zewnętrzne niedoskonałości nie stanowiły wyznacznika tego, jaka byłam.

– Przepraszam, muszę iść. – Chwilowa pewność siebie, która pojawiła się po jego komplemencie, zniknęła, a przygnębienie dało o sobie znać.

Przez to wszystko po kąpieli, kiedy już przebrałam się w piżamę, związałam włosy. Nienawidziłam spać z niespiętymi kosmykami. Bardzo mnie to irytowało.

Na szczęście przyjaciele nie zatrzymali nas na długo w salonie. Mężczyźni, widząc zmęczenie moje i Lilli, pozwolili mi schować się w sypialni.

Istniał jeden poważny problem.

A mianowicie, skoro mój brat spał ze swoją dziewczyną w salonie, a ja nie miałam innego pokoju dla gości, to Royer musiał położyć się ze mną.

Z tą myślą zgasiłam lampkę przy łóżku i wzięłam łyk wody. Odwróciłam się plecami do wejścia i udawałam, że śpię.

Nie minęło kilka minut, a ktoś wszedł do mojego pokoju. Byłam przekonana, że to Michael, ale gdy dotarł do mnie zapach wiśniowego żelu pod prysznic, od razu się odwróciłam.

– Już jestem. Wyrzuciłam Michaela na kanapę do Laurenta. Śpimy dziś razem.

A ja poczułam wobec niej niezmierną wdzięczność, bo bez skrępowania mogłam przy niej odpocząć, nie przejmując się, czy zobaczy jakąś moją niedoskonałość lub bliznę po trądziku. Lilla położyła się przy mnie i zaczęła rysować paznokciami wzorki na moich plecach. Bijące od niej ciepło spowodowało, że oczy zaczęły mi się przymykać, a demony w moim sercu, jakby się schowały.

Rano wstałam jako ostatnia. Obudziły mnie zapachy dochodzące z kuchni i w pierwszej chwili, gdy otworzyłam oczy, pomyślałam, że zostawiłam coś na gazie.

Ale przecież nie śmierdziało spalenizną.

Pozwoliłam sobie na kilka minut przemyśleń. Była sobota, więc miałam cały weekend na odpoczynek, a od poniedziałku zaczynałam staż. Bardzo się ekscytowałam, ale z drugiej strony ogarniał mnie lekki strach.

W końcu wstałam, rozpuściłam włosy i wyszłam na korytarz. Od razu napotkałam spojrzenia przyjaciółki, która kroiła bajgle, oraz Laurenta smażącego naleśniki.

Uśmiech zawitał na mojej twarzy.

– Dzień dobry! – zawołała uradowana Lilla i minęła mnie z łososiem w dłoni. – Siadaj na kanapie, śniadanie zaraz będzie gotowe.

– Chwilę mnie nie ma, a wy już przywłaszczacie sobie moje mieszkanie. – Zaśmiałam się, widząc, jak radzili sobie w kuchni.

Wtedy drzwi mieszkania trzasnęły. Ciśnienie mi skoczyło, a wzrok natychmiast powędrował do źródła dźwięku.

– Już wstałaś? – rzucił Michael, a ja kiwnęłam i minęłam go w korytarzu. – Masz wszystko, czego potrzebowaliśmy? – zapytał Laurent, a Royer przytaknął i poszedł umyć ręce.

Niecałe dziesięć minut później wspólnymi siłami udało nam się dokończyć śniadanie. Jak się okazało, Michael pojechał po świeże owoce i jakieś produkty, bo widział, że w mojej lodówce świeciło pustkami. Oczywiście tym stwierdzeniem chłopaki przesadzały jako mistrzowie nadopiekuńczości, więc nawet nie miałam możliwości sprzeciwu.

Stół został zastawiony słoną, jak i słodką wersją śniadania. Wokół umieszczono warzywa i owoce, pozostające zbawieniem w letni poranek. W chwilę po powrocie ze sklepu Michael zdążył przyrządzić dwa rodzaje lemoniady. Klasyczną i z malinami, postawił też karafkę z wodą.

Drzwi od małego balkonu zostały otwarte, by wpadało przez nie przyjemnie orzeźwiające powietrze. Śniadanie zjedliśmy w miłej atmosferze, wymieniając się historiami i uśmiechami. Po nim przyjaciele zostali, by pomóc posprzątać po jedzeniu i po mojej propozycji zdecydowali się jeszcze posiedzieć. Ostatecznie Lilla z Laurentem wyszli chwilę po pierwszej po południu, a zaraz po nich Michael.

Spojrzałam wtedy na telefon, licząc na odpowiedź na moją poranną wiadomość do Simona. Lecz nic z tego. Zapewne jeszcze spał i nie zanosiło się na kontakt z jego strony w najbliższym czasie. Znalazłam sobie kolejne zajęcie należące do moich sobotnich rytuałów.

Jako że tego dnia najczęściej sprzątałam, pootwierałam wszystkie okna, włączyłam głośno muzykę i wzięłam się do pracy, starając napełnić się dobrą energią. Wolałam się też zająć porządkami jak najszybciej, bo dusza mi podpowiadała, że dzisiaj był dobry dzień na namalowanie czegoś w pełnym słońcu i przy dobrej muzyce.

Uwielbiałam takie chwile.

Rozdział czwarty

Lea

Siedziałam w pokoju socjalnym i dojadałam kanapkę. Było po czwartej po południu, a ja powoli kończyłam dzień w szpitalu.

Dzisiaj kończył się drugi tydzień, odkąd rozpoczęłam naukę w tym miejscu. Po przeczytaniu e-maila akceptacyjnego nieco mnie zamurowało, gdy zostałam zapisana na staż na onkologii i hematologii dziecięcej. I tuż po tym, jak się o tym dowiedziałam, chciałam zrezygnować, bo widok najmłodszych cierpiących na śmiertelne choroby łamał mnie doszczętnie.