Świąteczna katastrofa
Agnieszka Czerniejewska
Świąteczna katastrofa
Z radia leci Last Christmas zespołu George'a Michaela!, a ja mam ochotę wyrzucić radio
przez okno.
- Dlaczego życie musi być takie do dupy?! Niech ktoś wyłączy to radio!
Dwa tygodnie temu straciłam pracę, którą kochałam. Wracałam do domu tylko po to, żeby zjeść pudełko lodów i popić je butelką wina. Niestety, tamtego dnia już od progu usłyszałam jakieś dziwne jęki. Poszłam za źródłem dźwięku i… cóż. To, co zobaczyłam, będzie mnie prześladowało przez kolejne lata.
Mój przystojny, niesamowity narzeczony przeżywał właśnie chwilę uniesienia ze swoim najlepszym przyjacielem.
Tego się nie spodziewałam. Nawet przez sekundę nie przyszło mi do głowy, że może interesować się również mężczyznami. Chociaż byliśmy ze sobą dwa lata, myślałam, że dobrze go znam.
Cóż, najwyraźniej nie znałam nawet połowy prawdy o nim.
Moje plany związane z szukaniem nowej posady szlag trafił. I to dosłownie.
Znowu siedzę na łóżku w świątecznym wydaniu, tylko teraz mam już dwa powody do użalania się nad sobą. Za oknem sypie śnieg, a płatki tańczą na wietrze w rytm sobie tylko znanej melodii. Mimo przystrojonego mieszkania i zimowej aury nie czuję ducha zbliżających się świąt.
Jedyne, czego pragnę, to zakopać się pod kołdrę i nie wychodzić spod niej aż do następnego roku.
Niestety, mój pies ma na ten temat zupełnie inne zdanie.
Z ogromnym ociąganiem zwlekam się z łóżka, żeby wyjść z nim na spacer. Oczywiście po drodze do łazienki prawie potykam się o jego piszczącą zabawkę, a on patrzy na mnie tym swoim oceniającym wzrokiem, jakby chciał powiedzieć:
- Czy ty właśnie próbowałaś zabić moją zabawkę?
Potrząsam głową, podchodzę do wieszaka i zarzucam na siebie długą kurtkę. Przypinam smycz mojemu małemu diabłu i schodzę na trawnik pod blokiem. Na dłuższy spacer nie mam siły, więc po kilku minutach wracamy do domu.
Zamierzam dalej użalać się w samotności nad własnym losem, ale oczywiście nie jest mi to dane. Telefon nie daje mi spokoju, a raczej osoba dobijająca się z drugiej strony.
Mama.
Krzyczę w poduszkę, biorę głęboki oddech i odbieram ten przeklęty telefon.
- Cześć, mamo. Dzwonisz mnie dobić?
Po drugiej stronie zapada cisza.
- Marysiu! Ja naprawdę nie wiem, jak z tobą rozmawiać. Czy on jest wart tego, żeby tak rozpaczać? A praca? Coś znajdziesz, nie martw się! I rusz wreszcie ten tyłek z kanapy! Kochanie, muszę ci przypomnieć, bo najwidoczniej twoje rozterki sercowe przyćmiły ci umysł. Niedługo są urodziny babci i masz się na nich pojawić. Nie wiem, ile jej jeszcze czasu zostało.
- Ona mnie przeżyje, mamo.
- A tam, głupoty gadasz. Masz być i zachowywać się dobrze. Będzie cała rodzina.
- Mmm… super. Już nie mogę się doczekać.
Naprawdę. Nic tak nie poprawia humoru jak spotkanie z rodziną, która ocieka świątecznym szczęściem aż do porzygu.
Prawie każdy ma już swoją drugą połówkę, obrączkę na palcu, dom na kredyt i przynajmniej jedno dziecko.
A ja?
Ja mam psa, złamane serce i ochotę przespać całe święta, a dopiero zaczyna się grudzień.
Rozmowa z mamą jak zawsze przyprawia mnie jednocześnie o ciarki, zawał serca i lekką depresję. Kocham swoją rodzinę, ale przed świętami wszyscy zamieniają się w potwory. Kiedyś uwielbiałam ten czas i całą jego magię. Teraz najchętniej wymazałabym grudzień z kalendarza.
Okej, skoro mus, to mus. Trzeba zorganizować jakiś prezent.
Tylko co?
Babcia ma już wszystko i niewiele potrzebuje.
-Mam! Może kupię jej nowy klej do protezy!
Babcia uwielbia mówić podczas jedzenia, przez co regularnie funduje nam dodatkowe atrakcje. Zdarza się, że proteza wypada jej prosto do talerza… tyle że nie zawsze do własnego.
Klej może nie jest najbardziej spektakularnym prezentem, ale przynajmniej praktycznym.
Kiedyś mama powiedziała, że jestem dokładnie taka jak babcia - urodzona ofiara losu. I chyba miała rację.
Uwielbiam rozmowy z babcią. Kiedy siadam obok niej i słucham opowieści z czasów jej młodości, często łzy cisną mi się do oczu ze śmiechu.
Moją ulubioną jest ta o wymknięciu się na potańcówkę.
Jej ojciec zabronił jej wyjścia, ale babcia była zdeterminowana, żeby na nią pójść. Wymknęła się więc przez okno. Miała jednak pecha, bo jej wygibasy na parapecie zauważył sąsiad. Kiedy ją zawołał, straciła równowagę i zamiast wyjść przez okno, wypadła z niego jak kamień z procy.
Finał? Złamana noga i szlaban do osiemnastki.
Babcia do dziś twierdzi jednak, że dla tych emocji było warto.
Odpływam we wspomnieniach tak daleko, że niemal zapominam o rozmowie z mamą. W końcu przytakuję i obiecuję, że przyjdę na urodziny.
No bo jakie mam wyjście?
Czy świat przestanie istnieć, jeśli dziś obejrzę jakieś romansidło, pochłonę kolejne lody, zagryzę je chipsami i popiję winem?
Nie przestanie.
Kiedy rano wstaję, stwierdzam, że nic się nie zmieniło. Wczorajsze umilacze nie naprawiły ani mojego życia, ani złamanego serca.
Czas więc zmierzyć się z rzeczywistością.
-Maryśka, do boju! Nikt za ciebie tego nie zrobi!
Świat za oknem przypomina mi, że czas zaplanować świąteczne zakupy i ogarnąć prezent urodzinowy dla babci.
Też sobie wybrała dzień na urodziny - szósty grudnia!
Jak ja przeżyję ten dzień?
Może moje psiapsiółki mnie wesprą… Kawa z nimi to bardzo dobry pomysł, bo na nic innego nie mam siły.
Obie są dla mnie jak siostry. Każda ma poukładane życie, dobrą pracę i przynajmniej z pozoru opanowany do perfekcji ten bałagan zwany życiem i dorosłością. Mimo to zawsze znajdują czas, żeby w natłoku obowiązków wypić ze mną kawę czy obejrzeć film. Zwłaszcza wtedy, gdy próbuję urządzić sobie kolejny maraton użalania się nad własnym losem i schować pod kołdrą.
Nawet nie wiem, kiedy zasypiam.
Obudzona, odkrywam, że jestem obsypana popcornem jak choinka śniegiem, a z telewizora dobiega reklama prezerwatyw.
O ironio!
Żebym jeszcze miała z kim ich używać!
Pies siedzi przy swojej misce i zerka na mnie wzrokiem bazyliszka. Niemal słyszę jego myśli:
No długo jeszcze, królewno? Ile mam czekać na śniadanie? Te same ruchy, tylko dwa razy szybciej!
Cudownie. Po prostu cudownie.
Spoglądam na zegarek.
Czwarta nad ranem.
Że co?!
Czy ciebie do końca pogięło, żeby żądać śniadania o tej porze?!
Zaraz jednak przypominam sobie, że wczorajsza kolacja była skromniejsza niż zwykle. Zapomniałam kupić jego ulubione saszetki, więc zamiast dwóch dostał tylko jedną. Podchodzę do niego, głaszczę go po głowie i wsypuję suchą karmę do miski. Nie przepada za nią, ale cóż, o tej porze nie wyczaruję mu nic innego.
-Przepraszam. Dziś obiecuję zrobić zakupy.
Tak… Przeprosiłam psa.
Kocham mojego kundelka ponad wszystko. Znalazłam go dwa lata temu, tuż przed świętami. Był zmarznięty, brudny i ledwo żywy. Najpierw zabrałam go do weterynarza, a później przez kilka tygodni szukałam właściciela. Mógł przecież do kogoś należeć, prawda?
Nikt się jednak nie zgłosił.
Od tamtej pory jesteśmy nierozłączni. To on sprawia, że nawet w najgorsze dni potrafię się uśmiechnąć. Mam kompana do smutków, wspólnego oglądania filmów i przytulania. Chyba nie mogłam trafić na lepszego współlokatora.
