Skazani na święta ebook

Copyright © 2026 4HerBooks i Weronika Ostrowska

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie pierwsze, 2026

Redakcja i korekta: Agnieszka Anulewicz-Wypych

Skład i łamanie tekstu: Izabela Sobolewska

Projekt okładki: Weronika Ostrowska,wykonanie: Maciej Pieda

Ta książka jest fikcją literacką. Wszystkie postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych jest przypadkowe.

ISBN: 978-83-980113-3-4

PRO­LOG

sie­dem mie­sięcy wcze­śniej

Kimberly

Unio­słam szklan­kę z ko­lej­nym ko­lo­ro­wym drin­kiem, któ­ry w ja­kiś ma­gicz­ny spo­sób zma­te­ria­li­zo­wał się obok mo­je­go ta­le­rza, i par­sk­nę­łam gło­śnym śmie­chem na wi­dok wpa­ko­wa­nej do nie­go słom­ki ozdo­bio­nej – a ra­czej oszpe­co­nej – pla­sti­ko­wą na­kład­ką w kształ­cie ob­fi­cie owło­sio­nej mę­skiej fu­jar­ki.

– Fuuj, dziew­czy­ny! Te­raz to już tro­chę prze­sa­dzi­ły­ście! – za­śmia­łam się, usi­łu­jąc zro­bić znie­sma­czo­ną minę.

Znad dłu­gie­go sto­łu, przy któ­rym oprócz mnie sie­dzia­ła jesz­cze dzie­się­cio­oso­bo­wa gru­pa mo­ich ko­le­ża­nek ze stu­diów i z obec­nej pra­cy, od razu za­czę­ły wy­brzmie­wać peł­ne roz­ba­wie­nia pi­ski, okrzy­ki, a na ko­niec jesz­cze po­je­dyn­cze okla­ski.

– No da­waj, Kim­mie!

– Je­dziesz z tym, la­ska!

– Ssij do dna, bej­be!

– No chy­ba nam nie po­wiesz, że ni­g­dy nie mia­łaś cze­goś ta­kie­go w ustach?!

Osten­ta­cyj­nym ru­chem dło­ni po­pra­wi­łam po­zła­ca­ną, pla­sti­ko­wą ko­ro­nę, któ­rą wcze­śniej dziew­czy­ny za­ło­ży­ły mi na gło­wę, i prze­cią­gnę­łam pal­ca­mi po prze­wie­szo­nej przez ra­mię szar­fie z na­pi­sem „Bri­de to Be”1.

– A że­by­ście wie­dzia­ły, że za nic w świe­cie nie po­zwo­li­ła­bym so­bie wpa­ko­wać do ust ta­kie­go pa­skudz­twa – oświad­czy­łam z peł­ną po­wa­gą.

Na twa­rzach mo­ich ko­le­ża­nek po­ja­wi­ło się tak wiel­kie za­sko­cze­nie, jak­bym co naj­mniej wy­zna­ła im, że w prze­szło­ści zo­sta­łam po­rwa­na i prze­trzy­my­wa­na przez ko­smi­tów.

– Ech, bied­ny Ga­vin… – wes­tchnę­ła ze współ­czu­ciem Ali­ce, sze­fo­wa dzia­łu mar­ke­tin­gu fir­my de­we­lo­per­skiej, w któ­rej obec­nie pra­co­wa­łam, i któ­ra tak na mar­gi­ne­sie na­le­ża­ła do ro­dzi­ny mo­je­go przy­szłe­go męża. – I po­my­śleć, że on cią­gle chce się z tobą oże­nić.

Nad sto­łem od razu roz­le­gły się peł­ne po­li­to­wa­nia po­mru­ki.

Przy­tknę­łam dłoń do klat­ki pier­sio­wej i mi­mo­wol­nie za­nio­słam się gar­dło­wym śmie­chem.

– Hej, ale ja prze­cież wca­le nie po­wie­dzia­łam, że ni­g­dy tego nie ro­bi­łam… – spro­sto­wa­łam lek­ko roz­chwia­nym gło­sem.

Ups! Te kil­ka drin­ków, któ­re wla­łam w sie­bie dzi­siej­sze­go wie­czo­ru, za­czę­ło już chy­ba po­rząd­nie mie­szać mi w gło­wie.

Dziew­czy­ny spoj­rza­ły te­raz na mnie mniej wię­cej w taki spo­sób, jak­bym oprócz hi­sto­rii o prze­trzy­my­wa­niu przez ko­smi­tów do­rzu­ci­ła jesz­cze opo­wiast­kę o tym, jak to ro­bi­li tam na mnie ja­kieś me­dycz­ne eks­pe­ry­men­ty.

– Po pro­stu, wie­cie… – mó­wi­łam da­lej, prze­no­sząc te­raz wzrok na tę nie­szczę­sną słom­kę, po czym za­czę­łam ją z roz­ba­wie­niem trą­cać pa­znok­ciem. – Ga­vin jest tam bar­dzo gła­dziut­ki. Nie ma ani jed­ne­go mi­li­me­tro­we­go wło­ska, a to coś – urwa­łam i po­now­nie trą­ci­łam na­kład­kę – jest bar­dziej owło­sio­ne niż tors Pen­na Bad­gleya w se­ria­lu Ty.

Tym ra­zem od­po­wie­dzia­ły mi gło­śne okrzy­ki i pi­ski wy­raź­nie wsta­wio­nych już dziew­czyn.

– Okej, do­bra, bez szcze­gó­łów – mruk­nę­ła Tif­fa­ny, zer­ka­jąc ta­jem­ni­czo w kie­run­ku Jess, któ­ra wła­śnie wyj­mo­wa­ła z to­reb­ki ja­kiś ze­szy­cik. – W ta­kim ra­zie mo­że­my już chy­ba wy­kre­ślić to py­ta­nie z qu­izu na te­mat związ­ku Kim­mie i Ga­vi­na. Co my­ślisz?

– Hmm. No sko­ro i tak wszyst­kie po­zna­ły­śmy już od­po­wiedź, to ra­czej tak – od­po­wie­dzia­ła jej tam­ta z nut­ką nie­za­do­wo­le­nia w gło­sie.

Po­cią­gnę­łam ko­lej­ny łyk na­po­ju ze swo­jej szklan­ki i ką­tem oka ob­ser­wo­wa­łam, jak Jess naj­pierw wer­tu­je kart­ki w tym swo­im ze­szy­ci­ku, a po­tem coś w nim za­kre­śla.

– O nie, bła­gam, la­ski, tyl­ko nie ko­lej­ny quiz – jęk­nę­łam i z re­zy­gna­cją od­chy­li­łam gło­wę na opar­cie krze­sła.

Tak, przy­zna­ję, by­łam już lek­ko wsta­wio­na i, szcze­rze mó­wiąc, mia­łam wiel­ką ocho­tę na to, aby po­je­chać wresz­cie do klu­bu i tro­chę po­tań­czyć, a tym­cza­sem Jess i Tif­fa­ny – moje dwie naj­lep­sze przy­ja­ciół­ki – po­sta­no­wi­ły zro­bić z mo­je­go wie­czo­ru pa­nień­skie­go po­sia­dów­kę dla eme­ry­tek przy grach i za­ba­wach, w któ­rych do wy­gra­nia były co­raz to głup­sze na­gro­dy.

Ta­kim spo­so­bem ja wy­gra­łam już bu­tel­kę czer­wo­ne­go wina, a ra­czej po wi­nie, bo ta zo­sta­ła wcze­śniej opróż­nio­na do ostat­niej kro­pli. Lin­da – moja ko­le­żan­ka ze stu­diów – zdo­by­ła nie­kom­plet­ną ta­lię kart, a El­lie – asy­stent­ka z dzia­łu pro­mo­cji na­szej fir­my – wy­wal­czy­ła w jed­nej z za­baw ze­staw po­dziu­ra­wio­nych pre­zer­wa­tyw.

Bóg je­den wie, co jesz­cze znaj­do­wa­ło się w tym ma­gicz­nym pu­deł­ku z ga­dże­ta­mi, któ­re Jess dzi­siej­sze­go po­po­łu­dnia przy­tasz­czy­ła do mo­je­go domu.

Oczy­wi­ście zda­wa­łam so­bie spra­wę z tego, że przy­ja­ciół­ki sta­ra­ły się, jak tyl­ko mo­gły, aby ten wie­czór był dla mnie wy­jąt­ko­wy i nie­za­po­mnia­ny, ale ja chcia­łam się dziś przede wszyst­kim do­brze za­ba­wić. Za dwa ty­go­dnie, a do­kład­niej mó­wiąc w dzień mo­je­go pla­no­wa­ne­go ślu­bu z Ga­vi­nem Tuc­ke­rem – męż­czy­zną, z któ­rym by­łam w szczę­śli­wym czte­ro­let­nim związ­ku – mia­łam skoń­czyć do­pie­ro dwa­dzie­ścia je­den lat. Nic więc dziw­ne­go, że cią­gle jesz­cze mie­wa­łam ocho­tę na to, aby wy­sko­czyć na mia­sto i tro­chę za­sza­leć. Tym bar­dziej że mój na­rze­czo­ny był nie­speł­na trzy­dzie­sto­let­nim, ty­po­wym biz­nes­me­nem w gar­ni­tu­rze, któ­ry wszyst­kie so­bot­nie wie­czo­ry zwy­kle spę­dzał ze mną w domu przy ja­kiejś do­brej ko­la­cji. Nie twier­dzę, że to źle, ale… mo­men­ta­mi tak naj­zwy­czaj­niej w świe­cie bra­ko­wa­ło mi tro­chę roz­ryw­ki.

– Wie­cie co? Kim­ber­ly ma ra­cję! Ko­niec z tymi nud­ny­mi qu­iza­mi! Czas się wresz­cie po­rząd­nie za­ba­wić! – Prze­peł­nio­ny en­tu­zja­zmem do­no­śny głos Lin­dy wy­rwał mnie na­gle z roz­my­ślań.

Wszyst­kie dziew­czy­ny od razu spoj­rza­ły w jej kie­run­ku. Tyl­ko Jess i Tif­fa­ny zer­ka­ły po so­bie lek­ko nie­pew­nym i jak­by nie­co spło­szo­nym wzro­kiem.

– Ale… ale prze­cież mamy jesz­cze przy­go­to­wa­nych kil­ka faj­nych nie­spo­dzia­nek i… – za­czę­ła Jess, jed­nak tym ra­zem prze­rwa­ła jej Ali­ce, któ­ra kom­plet­nie zi­gno­ro­wa­ła plan mo­jej przy­ja­ciół­ki i zwró­ci­ła się do Ale­xy, aby ta pod­krę­ci­ła dźwięk w gło­śni­kach.

Cały sa­lon i hol domu Ga­vi­na – no i rów­nież mo­je­go, bo miesz­ka­łam tu już od kil­ku mie­się­cy – wy­peł­nił na­gle ka­wa­łek Cyn­di Lau­per Girls just wan­na have fun.

– No i od razu le­piej! – wy­krzyk­nę­ła ra­do­śnie Ali­ce, pod­ry­wa­jąc się ze swo­je­go krze­sła. Na­stęp­nie po­cią­gnę­ła za sobą El­lie i ru­szy­ła z nią na śro­dek po­ko­ju, gdzie ra­zem za­czę­ły się bu­jać i pod­ska­ki­wać w rytm mu­zy­ki.

– Ej, la­ski, a wy co tak sie­dzi­cie?! Chodź­cie do nas! – za­wo­ła­ła El­lie, wy­ma­chu­jąc ręką w kie­run­ku sto­łu.

Wy­chy­li­łam za­war­tość swo­jej szklan­ki do­słow­nie jed­nym dusz­kiem – tym ra­zem w ogó­le nie ko­rzy­sta­jąc ze słom­ki – i tak jak resz­ta ko­le­ża­nek rów­nież po­de­rwa­łam się do tań­ca.

– Słu­chaj­cie, to może po­ska­cze­my tu ja­kąś go­dzin­kę, a po­tem po­je­dzie­my do klu­bu i tam do­koń­czy­my im­pre­zę? Co wy na to?! – za­wo­ła­ła z eks­cy­ta­cją Lin­da.

Grup­ka tań­czą­cych już dziew­czyn po­ki­wa­ła z za­do­wo­le­niem gło­wa­mi, a ja pi­snę­łam tyl­ko krót­kie: „Dla mnie bom­ba!” i rów­nież za­czę­łam się bu­jać w rytm mu­zy­ki.

Nie zdą­ży­łam się na­wet po­rząd­nie roz­krę­cić, kie­dy pod­bie­gła do mnie Jess.

– Kim­mie, ale… – Ką­ci­ki jej ust drgnę­ły ner­wo­wo w górę. W tym sa­mym cza­sie Tiff rzu­ci­ła się do gło­śni­ka i za­czę­ła ści­szać mu­zy­kę.

Hmm, coś tu było nie tak.

Je­śli mia­ła­bym zga­dy­wać, to tym czymś naj­praw­do­po­dob­niej była proś­ba mo­je­go przy­szłe­go męża, aby przy­ja­ciół­ki za­trzy­ma­ły mnie w domu.

Cóż, nie tym ra­zem!

– Co tam? – za­py­ta­łam bez więk­sze­go za­in­te­re­so­wa­nia, po czym prze­ję­łam bu­tel­kę ja­kie­goś moc­ne­go al­ko­ho­lu od prze­cho­dzą­cej obok Bet­ty, ge­niu­sza geo­gra­ficz­ne­go ca­łe­go mo­je­go rocz­ni­ka, i po­cią­gnę­łam z niej duży łyk. A po­tem jesz­cze je­den i jesz­cze je­den…

– Może jed­nak zo­sta­nie­my w domu? – ode­zwa­ła się te­raz Tif­fa­ny. – Mamy jesz­cze przy­go­to­wa­nych kil­ka nie­spo­dzia­nek i…

Nie do­koń­czy­ła. W tym mo­men­cie po sa­lo­nie roz­niósł się na­gle na­tar­czy­wy dźwięk dzwon­ka do drzwi.

Od­ru­cho­wo spoj­rza­łam na ze­ga­rek. Do­cho­dzi­ła już dwu­dzie­sta pierw­sza. Ro­dzi­ce Ga­vi­na – po­dob­nie jak moja naj­bliż­sza ro­dzi­na – bar­dzo rzad­ko u nas by­wa­li, żeby nie po­wie­dzieć, że wca­le, a jego klien­ci, na­wet je­śli od­wie­dza­li go w domu, to ro­bi­li to wy­łącz­nie w go­dzi­nach pra­cy.

Mimo to ru­szy­łam do drzwi na nie­co już chwiej­nych no­gach, ale po dro­dze po­sta­no­wi­łam jesz­cze wy­chy­lić z bu­tel­ki te dwa ostat­nie łyki al­ko­ho­lu. Do­pie­ro wte­dy od­sta­wi­łam ją na szaf­kę z bu­ta­mi i zer­k­nę­łam przez wi­zjer.

– Po­li­cja z Pho­enix, pro­szę otwo­rzyć! – za­wo­łał je­den z trzech mło­dych i do­brze zbu­do­wa­nych męż­czyzn, któ­rzy sta­li po dru­giej stro­nie drzwi.

Po­krę­ci­łam gło­wą i gło­śno się za­śmia­łam.

– Taa, ja­sne, po­li­cja. Do­bre so­bie! – par­sk­nę­łam i naj­pierw się­gnę­łam po klucz od domu, a po­tem, chi­cho­cząc pod no­sem jak to­tal­na kre­tyn­ka, za­czę­łam nim nie­udol­nie ce­lo­wać do dziur­ki.

Nie­ste­ty w moim obec­nym sta­nie oka­za­ło się to o wie­le trud­niej­sze, niż mo­gło­by się wy­da­wać.

Osta­tecz­nie mi się uda­ło. Ale do­pie­ro po kil­ku ko­lej­nych pró­bach, dzię­ki cze­mu mia­łam wy­star­cza­ją­co dużo cza­su na to, żeby prze­two­rzyć w gło­wie pew­ne dane i zro­zu­mieć, dla­cze­go Jess i Tif­fa­ny tak bar­dzo upie­ra­ły się przy tym, aby zo­stać w domu. No i naj­waż­niej­sze: do­tar­ło też do mnie wresz­cie, czym wła­ści­wie były te ich „nie­spo­dzian­ki”.

Co praw­da nie spo­dzie­wa­łam się, że dziew­czy­ny na mój wie­czór pa­nień­ski wy­naj­mą strip­ti­ze­rów, no ale sko­ro pa­no­wie już tu byli…

Szyb­kim i za­pew­ne też nie­zdar­nym ru­chem dło­ni po­pra­wi­łam wło­sy, a na­stęp­nie zmu­si­łam się do ta­jem­ni­cze­go uśmie­chu i na­ci­snę­łam klam­kę.

– Eee… do­bry wie­czór… – wy­bą­kał z tru­dem je­den z „po­li­cjan­tów”, lu­stru­jąc przy tym lek­ko za­wsty­dzo­nym wzro­kiem całą moją syl­wet­kę.

By­łam ubra­na w krót­ką i wście­kle ob­ci­słą czar­ną su­kien­kę na ra­miącz­kach z dość du­żym de­kol­tem, nie­dba­le przy­sło­nię­tym szar­fą przy­szłej pan­ny mło­dej, a na no­gach mia­łam wy­so­kie szpil­ki. Nic, cze­go ci pa­no­wie nie wi­dy­wa­li­by na wcze­śniej­szych wie­czo­rach pa­nień­skich. Nie po­win­no więc to ro­bić na nich żad­ne­go wra­że­nia. Ale ten był chy­ba świe­ża­kiem, bo bra­ko­wa­ło mu jesz­cze tej strip­ti­zer­skiej pew­no­ści sie­bie.

– No wi­tam, wi­tam, za­pra­szam do środ­ka – rzu­ci­łam prze­cią­gle, omia­ta­jąc z za­in­te­re­so­wa­niem wzro­kiem każ­de­go z pa­nów, po czym za­trzy­ma­łam spoj­rze­nie na tym, któ­ry stał po mo­jej pra­wej stro­nie, i po­ru­szy­łam za­chę­ca­ją­co brwia­mi.

Fa­cet był cał­kiem przy­stoj­ny, a do tego wy­so­ki i do­brze zbu­do­wa­ny, ale miał nie­co zbyt ciem­ne, wręcz su­ro­we spoj­rze­nie. Do tego dwu­dnio­wy za­rost na twa­rzy, za któ­rym nie­spe­cjal­nie prze­pa­da­łam, i jak na moje nie­co już za­mro­czo­ne oko, był mniej wię­cej w wie­ku mo­je­go przy­szłe­go męża.

– Pani to za­pew­ne Kim­ber­ly Mey­er? – ode­zwał się su­cho, kom­plet­nie igno­ru­jąc przy tym moje za­chę­ca­ją­ce ge­sty.

Okej, czy­li to był ten naj­bar­dziej wczu­wa­ją­cy się w rolę nie­do­stęp­ny „twar­dziel”, któ­ry za­pew­ne ro­bił naj­lep­sze show z ca­łej trój­ki.

Oczy­ma wy­obraź­ni za­czę­łam już snuć fan­ta­zje, jak ten gość za­czy­na zry­wać z sie­bie ubra­nie w rytm mu­zy­ki i, ocie­ra­jąc się o mnie ku­szą­cy­mi ru­cha­mi, prę­ży te swo­je ide­al­nie wy­ćwi­czo­ne mię­śnie.

Za­chi­cho­ta­łam pod no­sem.

Cała trój­ka męż­czyzn spoj­rza­ła po so­bie z lek­ką kon­ster­na­cją w oczach, co tak na mar­gi­ne­sie z ja­kie­goś po­wo­du jesz­cze bar­dziej mnie roz­ba­wi­ło.

– To na­zy­wa się pani Kim­ber­ly Mey­er, czy nie? – do­py­tał oschłym gło­sem ten, któ­ry stał po mo­jej le­wej stro­nie.

Z roz­ba­wie­niem po­trzą­snę­łam gło­wą.

– Za­je­bi­ście… – mruk­nął do nie­go ten ma­cho z za­ro­stem.

Jak na złość, z gło­śni­ków po­le­ciał wła­śnie utwór S&M Ri­han­ny, przez co za­czę­łam się już te­raz trząść ze śmie­chu jak to­tal­na idiot­ka. Pio­sen­ka o tym, jak to wo­ka­list­ka ko­cha za­pach sek­su i pod­nie­ca­ją ją bi­cze i łań­cu­chy, była wręcz ide­al­nym za­pro­sze­niem do roz­po­czę­cia im­pre­zy ze strip­ti­ze­ra­mi.

Nie­wie­le my­śląc, za­ci­snę­łam więc pal­ce na ra­mie­niu tego nie­do­stęp­ne­go twar­dzie­la z za­ro­stem i za­nim zdą­żył za­re­ago­wać, wcią­gnę­łam go do środ­ka, ko­ły­sząc przy tym ku­szą­co bio­dra­mi.

Była to prze­cież ostat­nia oka­zja do tego, aby móc się tro­chę za­ba­wić z ja­kimś in­nym męż­czy­zną niż mój przy­szły mąż. Dla­cze­go więc mia­ła­bym so­bie tego od­mó­wić?

Dwaj po­zo­sta­li „po­li­cjan­ci” na­tych­miast ru­szy­li za nami.

– No da­waj, Ma­gic Mike! Po­każ, co po­tra­fisz! – za­wo­ła­łam, po­cią­ga­jąc za­chę­ca­ją­co za poły mun­du­ru tego za­ro­śnię­te­go ma­cho.

Fa­cet zda­wał się jed­nak w ogó­le nie re­ago­wać. Stał tyl­ko sztyw­no jak ja­kiś ko­łek i z kon­ster­na­cją w oczach roz­glą­dał się do­oko­ła. Klep­nę­łam go więc z ca­łej siły w ty­łek, aby nie­co go roz­ru­szać, a on – naj­pew­niej po to, żeby nie wyjść ze swo­jej roli „chwi­lo­wo nie­do­stęp­ne­go twar­dzie­la” – wy­ba­łu­szył tyl­ko oczy i moc­no za­ci­snął szczę­ki.

Ja w tym cza­sie od­wró­ci­łam się już w stro­nę Jess i Tif­fa­ny i wy­krzyk­nę­łam do nich z eks­cy­ta­cją:

– Ej, la­ski, wła­śnie do­tar­li strip­ti­ze­rzy! Dzię­ki za nie­spo­dzian­kę!

W po­miesz­cze­niu za­pa­no­wa­ła na­gle nie­po­ko­ją­co dłu­ga ci­sza.

– Eee… cze­kaj! Kto do­tarł?! – W oczach Jess po­ja­wi­ło się te­raz tak ogrom­ne zdu­mie­nie, jak­bym znów wspo­mnia­ła coś o na­lo­cie ko­smi­tów, a nie o gru­pie sek­sow­nych fa­ce­tów, któ­rzy wła­śnie za­pu­ka­li do mo­ich drzwi. Na­to­miast Tif­fa­ny naj­pierw rzu­ci­ła przy­ja­ciół­ce za­gad­ko­we spoj­rze­nie, a po­tem od razu zwró­ci­ła się do Ale­xy, aby ta wy­łą­czy­ła mu­zy­kę.

Co, do dia­bła…?!

– Kim­mie, ale my… my nie za­ma­wia­ły­śmy żad­nych strip­ti­ze­rów – wy­du­si­ła w koń­cu Jess, wpa­tru­jąc się z za­sko­cze­niem w mo­ich no­wych go­ści.

Resz­ta dziew­czyn rów­nież sta­ła zu­peł­nie nie­ru­cho­mo i w to­tal­nej ci­szy przy­glą­da­ła się ca­łej sy­tu­acji.

– Jak to nie? – za­py­ta­łam, roz­kła­da­jąc z kon­ster­na­cją ręce.

Ko­le­żan­ki tyl­ko po­krę­ci­ły prze­czą­co gło­wa­mi.

Prze­łknę­łam ner­wo­wo śli­nę i po­now­nie zwró­ci­łam się do „po­li­cjan­tów”:

– To kim wy, do cho­le­ry ja­snej, je­ste­ście?!

Trzej ko­le­sie w mun­du­rach za­czę­li spo­glą­dać po so­bie tak spło­szo­nym wzro­kiem, że te­raz bar­dziej przy­po­mi­na­li ni­sko­bu­dże­to­wych ama­to­rów roz­krę­ca­nia dam­skich im­prez niż do­świad­czo­nych strip­ti­ze­rów. Raz po raz prze­bą­ki­wa­li coś nie­zro­zu­mia­le pod no­sem i z po­czer­wie­nia­ły­mi z za­wsty­dze­nia po­licz­ka­mi dra­pa­li się ner­wo­wo w kark.

– No prze­cież już mó­wi­li­śmy, że po­li­cja z Pho­enix – oświad­czył w koń­cu ten, któ­ry do tej pory nie ode­zwał się ani jed­nym sło­wem. – Ofi­cer Da­niel Har­ris – przed­sta­wił się. Nie­świa­do­mie wstrzy­ma­łam od­dech ze zdu­mie­nia. – A to Ed Whe­ata­ker – wska­zał na go­ścia, któ­ry stał po­środ­ku – i Cole Bur­nett – po­ka­zał te­raz pal­cem na tego ma­cho z za­ro­stem, któ­re­go kil­ka se­kund temu na­zwa­łam Ma­gic Mi­kiem.

O ja pier­ni­czę, co za ak­cja!

– Oke­ej. – Zmru­ży­łam po­dejrz­li­wie oczy i już mia­łam za­py­tać, co oni, u li­cha, w ogó­le tu­taj ro­bi­li, ale wte­dy ten twar­dziel z za­ro­stem zła­pał mnie za ra­mię – do­kład­nie w taki sam spo­sób, jak zro­bi­łam to wcze­śniej ja – i po­cią­gnął mnie z po­wro­tem do holu.

Za­czę­łam się szar­pać na boki. Chcia­łam mu się wy­rwać i wrza­snąć, żeby trzy­mał łap­ska przy so­bie, ale w tym sa­mym mo­men­cie fa­cet zer­k­nął jesz­cze w stro­nę sa­lo­nu – naj­praw­do­po­dob­niej po to, aby upew­nić się, że nie sły­szy go żad­na z mo­ich ko­le­ża­nek – a po­tem rzu­cił mi pro­sto w twarz:

– Mamy na­kaz aresz­to­wa­nia pani na­rze­czo­ne­go, Ga­vi­na Tuc­ke­ra. Jest po­dej­rza­ny o udział w zor­ga­ni­zo­wa­nej gru­pie prze­stęp­czej, któ­ra w cią­gu ostat­nich kil­ku­na­stu mie­się­cy do­pu­ści­ła się na te­re­nie ca­łe­go sta­nu Ari­zo­na kil­ku prze­my­tów oraz… po­rwa­nia dla oku­pu.

Ostat­nią część zda­nia wy­mó­wił już nie­co ci­szej i ła­god­niej, zu­peł­nie jak­by to ro­sną­ce w mo­ich oczach prze­ra­że­nie wzbu­dzi­ło w nim na­gle ja­kieś reszt­ki li­to­ści. Ale nie­ste­ty, było już za póź­no.

Po­czu­łam, jak na­gle cały świat wo­kół mnie za­czy­na wi­ro­wać. Jak robi mi się czar­no przed ocza­mi, jak za­sy­cha mi w ustach i jak z tru­dem uda­je mi się zła­pać od­dech. A po­tem… po­tem za­czę­łam bez­wład­nie opa­dać w dół.

Całe szczę­ście, ktoś – naj­pew­niej ten gbu­ro­wa­ty Ma­gic Mike – zdą­żył chwy­cić mnie w ta­lii, za­nim osu­nę­łam się na pod­ło­gę.

1 Ang. „Przy­szła pan­na mło­da” (tłu­ma­cze­nia wła­sne au­tor­ki).

ROZ­DZIAŁ 1

Obecnie

Kimberly

Włą­czy­łam kie­run­kow­skaz i wbi­łam się na szyb­szy pas ru­chu, bo przez to cho­ler­ne przed­świą­tecz­ne za­ku­po­we sza­leń­stwo do­sta­nie się do pra­cy na czas w so­bot­ni po­ra­nek – tak, mie­li­śmy tyle zle­ceń, że mu­sie­li­śmy nad­ra­biać na­wet w wol­ne so­bo­ty – gra­ni­czy­ło nie­mal z cu­dem. Do świąt zo­sta­ły jesz­cze pra­wie dwa ty­go­dnie, a tym­cza­sem całe spo­łe­czeń­stwo Pho­enix za­cho­wy­wa­ło się tak, jak­by na­sze mia­sto znaj­do­wa­ło się w ja­kiejś in­nej ga­lak­ty­ce, w któ­rej co naj­mniej do No­we­go Roku ża­den wła­ści­ciel skle­pu nie zdo­łał­by już uzu­peł­nić to­wa­rów na swo­ich pół­kach. Ga­le­rie han­dlo­we i skle­py z za­baw­ka­mi mniej wię­cej od koń­ca li­sto­pa­da były re­gu­lar­nie ob­le­ga­ne przez za­bie­ga­ne żony i mat­ki, bo to głów­nie na ich bar­kach spo­czy­wał obo­wią­zek zor­ga­ni­zo­wa­nia nie­za­po­mnia­nych świąt, a do dziel­ni­cy, w któ­rej znaj­do­wa­ły się te skle­py, nie było na­wet sen­su się zbli­żać. No chy­ba że ktoś miał ocho­tę utknąć na kil­ka go­dzin w roz­hi­ste­ry­zo­wa­nym tłu­mie, to pro­szę bar­dzo.

Sta­ra­łam się więc wy­bie­rać ta­kie tra­sy, któ­re były wol­ne od za­ku­po­wych sza­leń­ców, ale o ile w ty­go­dniu dzia­ła­ło to na­wet dość spraw­nie, to w week­en­dy kom­plet­nie się nie spraw­dza­ło.

– Ej, blon­di! Co ty wy­pra­wiasz, ży­cie ci nie­mi­łe?! – Głos ja­kie­goś roz­wście­czo­ne­go męż­czy­zny wy­rwał mnie na­gle z roz­my­ślań.

Po­trzą­snę­łam gło­wą, aby przy­wo­łać się do po­rząd­ku, i od­wró­ci­łam twarz w jego stro­nę. Fa­cet przez cały ten czas wy­kli­nał coś pod no­sem i wy­ma­chi­wał ręką, wska­zu­jąc na dro­gę, ale za­nim zdą­ży­łam się zo­rien­to­wać, o co mu w ogó­le cho­dzi­ło, do mo­ich uszu wdarł się jesz­cze dźwięk ca­łej zgrai wście­kle ry­czą­cych klak­so­nów.

Jezu! Po co za­raz te ner­wy?

Zer­k­nę­łam na jezd­nię i do­pie­ro te­raz za­uwa­ży­łam, że mój gra­na­to­wy Che­vro­le­cik gnał so­bie jak gdy­by ni­g­dy nic po dwóch pa­sach dro­gi eks­pre­so­wej i nie dość, że kom­plet­nie blo­ko­wał ruch, to jesz­cze za­je­chał dro­gę ja­kiejś star­szej si­wo­wło­sej pani, któ­rej prze­ra­że­nie w oczach od­bi­ja­ło mi się we wstecz­nym lu­ster­ku. Po­sła­łam jej więc prze­pra­sza­ją­cy uśmiech i po­ma­cha­łam ręką na zgo­dę, ale ta star­sza, z po­zo­ru przy­ja­zna bab­cia, oka­za­ła się wred­ną ję­dzą i rów­nież zwy­zy­wa­ła mnie, na czym tyl­ko świat stoi.

To były wła­śnie te naj­więk­sze mi­nu­sy cie­płych zim w Pho­enix: wszy­scy za­wsze mie­li po­otwie­ra­ne okna w sa­mo­cho­dach i nie dość, że wiecz­nie do­cie­ra­ły do cie­bie na­wet naj­mniej­sze za­czep­ki in­nych spie­szą­cych się wraz z tobą kie­row­ców, to jesz­cze sto­jąc w kor­kach w pierw­szej po­ło­wie grud­nia, by­łeś zmu­szo­ny do wy­słu­chi­wa­nia mie­sza­ni­ny naj­więk­szych świą­tecz­nych hi­tów.

Ta­kim spo­so­bem, kie­dy za­sia­da­łeś już z ro­dzi­ną do uro­czy­ste­go obia­du, mia­łeś szcze­rze dość Last Chri­st­mas, All I want for Chri­st­mas i Do they know it’s Chri­st­mas. Świę­ta Bo­że­go Na­ro­dze­nia i wszyst­ko, co z nimi zwią­za­ne, zdą­ży­ło cię już po­rząd­nie zmę­czyć i znie­chę­cić, za­nim w ogó­le uj­rza­łeś pierw­szą gwiazd­kę.

Na­gle ni stąd, ni zo­wąd ten wście­kły fa­cet, któ­ry wy­ma­chi­wał do mnie ręką, na­ci­snął klak­son i, po­mi­mo że za­czę­łam już zjeż­dżać na wol­niej­szy pas, któ­ry bez­po­śred­nio pro­wa­dził do zjaz­du na par­king mo­jej fir­my, on po­sta­no­wił trzy­mać łapę na tym przy­ci­sku tak dłu­go, aż za­czę­ło mi roz­sa­dzać bę­ben­ki w uszach.

– Czło­wie­ku, co się tak pie­klisz?! Nie wi­dzisz, że zjeż­dżam?! – wy­krzyk­nę­łam w jego stro­nę, bo gość za­cho­wy­wał się jak ja­kiś pie­przo­ny król mia­sta i naj­wy­raź­niej my­ślał, że może so­bie ste­ro­wać ru­chem dro­go­wym, jak mu się tyl­ko po­do­ba.

Fa­cet w od­po­wie­dzi wy­sta­wił mi środ­ko­wy pa­lec.

– To­bie też we­so­łych świąt! – od­burk­nę­łam w jego kie­run­ku, cze­go naj­pew­niej i tak już nie usły­szał.

Na­stęp­nie wbi­łam się w koń­cu na ten wol­niej­szy pas i… nie­świa­do­mie wstrzy­ma­łam od­dech. Wi­dok cią­gną­ce­go się w nie­skoń­czo­ność sznu­ra usta­wio­nych przede mną aut, któ­re oczy­wi­ście w ogó­le się nie po­ru­sza­ły, przy­pra­wił mnie o ist­ną bia­łą go­rącz­kę.

– Niech to szlag! – za­klę­łam, ude­rza­jąc dło­nią o kie­row­ni­cę.

Zda­wa­łam so­bie spra­wę z tego, że G.I. De­ve­lop­ment była je­dy­ną fir­mą, któ­ra po tej ca­łej afe­rze z moim na­rze­czo­nym nie wy­rzu­ci­ła mo­je­go CV do śmiet­ni­ka już na sa­mym star­cie, a do tego sze­fo­wa, Bel­lin­da Pat­ter­son, mo­men­ta­mi za­cho­wy­wa­ła się na­wet tak, jak­by tro­chę mi współ­czu­ła, a tym­cza­sem ja nie po­tra­fi­łam na­wet do­trzeć do pra­cy na czas.

Za to sze­fo­wie i pra­cow­ni­cy po­zo­sta­łych firm przy każ­dej moż­li­wej oka­zji do­słow­nie za­bi­ja­li mnie wzro­kiem. Oczy­wi­ście twier­dzi­li, że mu­sia­łam wie­dzieć o nie­le­gal­nej dzia­łal­no­ści mo­je­go na­rze­czo­ne­go i do tego snu­li do­my­sły, że we wszyst­kim mu po­ma­ga­łam. Praw­da była jed­nak taka, że do mo­men­tu wi­zy­ty po­li­cji, pod­czas tego mo­je­go nie­szczę­sne­go wie­czo­ru pa­nień­skie­go, nie mia­łam o ni­czym bla­de­go po­ję­cia. Ale mniej­sza z tym. W tej chwi­li naj­bar­dziej istot­ne było to, że po­mi­mo iż Bel­lin­da zwy­kle by­wa­ła wo­bec swo­je­go ze­spo­łu bar­dzo wy­ro­zu­mia­ła, to na­wet ona nie to­le­ro­wa­ła spóź­nień. A już na pew­no nie ta­kich, któ­re zda­rza­ły się re­gu­lar­nie.

Z gło­śni­ka ra­dia sa­mo­cho­do­we­go, jak na złość, za­czę­ły wła­śnie wy­brzmie­wać pierw­sze dźwię­ki All I want for Chri­st­mas.

Pięk­nie, tyl­ko świą­tecz­nej pio­sen­ki o mi­ło­ści bra­ko­wa­ło mi te­raz do szczę­ścia.

Przy­mknę­łam po­wie­ki i wcią­gnę­łam po­wie­trze do płuc, sta­ra­jąc się nie wra­cać wspo­mnie­nia­mi do mo­men­tu, kie­dy za­le­d­wie rok temu ko­ły­sa­łam się do tej pio­sen­ki, wtu­lo­na w tors mo­je­go na­rze­czo­ne­go.

Nie, nie, nie! Dość! Nie mo­głam tego w kół­ko roz­pa­mię­ty­wać.

Na­tych­miast zmie­ni­łam sta­cję.

Tu przy­wi­ta­ło mnie Dri­ving home for Chri­st­mas…

Na­stęp­na sta­cja: Jin­gle Bells i jesz­cze jed­na: San­ta Claus is co­ming to town.

Ner­wo­wym ru­chem wy­łą­czy­łam to prze­klę­te ra­dio i, sku­pia­jąc wzrok na jezd­ni, za­ci­snę­łam pal­ce na kie­row­ni­cy.

To nie tak, że nie lu­bi­łam świąt i że prze­szka­dza­ły mi świą­tecz­ne pio­sen­ki, czy to całe sza­leń­stwo zwią­za­ne z ku­po­wa­niem pre­zen­tów, ozda­bia­niem domu, wy­bie­ra­niem cho­in­ki i pie­cze­niem in­dy­ka. Cho­dzi­ło o to, że te­go­rocz­ne świę­ta mia­ły być zu­peł­nie inne niż te, do ja­kich przy­wy­kłam.

Kil­ka mie­się­cy temu całe moje ży­cie wy­wró­ci­ło się do góry no­ga­mi. Nie by­łam już na­rze­czo­ną Ga­vi­na Tuc­ke­ra, nie miesz­ka­łam w jego pięk­nej wil­li i nie pra­co­wa­łam w fir­mie jego ojca. Za­raz po tym, jak usły­sza­łam do­wo­dy w spra­wie jego szem­ra­nej dzia­łal­no­ści, ze­rwa­łam na­sze za­rę­czy­ny i prze­pro­wa­dzi­łam się do nie­wiel­kiej ka­wa­ler­ki na obrze­żach Pho­enix. Ga­vin, co praw­da, ab­so­lut­nie nie chciał się na to zgo­dzić, ale ja prze­sta­łam się li­czyć z jego zda­niem już w mo­men­cie, kie­dy mój nie­do­szły mąż wy­lą­do­wał za kra­ta­mi.

❄ ❄ ❄

Dwa­dzie­ścia mi­nut póź­niej uda­ło mi się wresz­cie skrę­cić na par­king mo­jej fir­my, ale po­nie­waż był już cał­ko­wi­cie prze­peł­nio­ny, mu­sia­łam się udać na płat­ny, miej­ski par­king, któ­ry na szczę­ście znaj­do­wał się tuż obok.

W mo­men­cie, kie­dy za­czę­łam się już roz­glą­dać za ja­kimś wol­nym miej­scem dla mo­je­go au­tka, w kie­sze­ni płasz­cza nie­ocze­ki­wa­nie roz­dzwo­nił się mój te­le­fon.

Nie­wie­le my­śląc, się­gnę­łam po ko­mór­kę i, ob­jeż­dża­jąc par­king do­oko­ła, na­ci­snę­łam zie­lo­ną słu­chaw­kę.

– No cześć, sio­stra. Co tam u cie­bie? – Jak zwy­kle lu­zac­ki i przy­ja­zny ton gło­su Dana, mo­je­go star­sze­go bra­ta, spra­wił, że słu­pek mo­je­go na­pię­cia ner­wo­we­go mo­men­tal­nie zje­chał w dół.

Uśmiech­nę­łam się do te­le­fo­nu.

– Se­rio, Dan? Dzwo­nisz do mnie o dzie­wią­tej pięt­na­ście w so­bo­tę tyl­ko po to, żeby za­py­tać, co u mnie sły­chać? – rzu­ci­łam, wciąż krę­cąc się w kół­ko w po­szu­ki­wa­niu od­po­wied­nie­go miej­sca. – Co tym ra­zem? Skoń­czy­ła ci się kasa, czy zno­wu po­trze­bu­jesz do­bre­go ali­bi, żeby ukryć się przed ko­lej­ną pa­nien­ką, któ­rej na­ro­bi­łeś nie­po­trzeb­nych na­dziei?

W słu­chaw­ce te­le­fo­nu ro­ze­szło się ner­wo­we par­sk­nię­cie.

– No wy­obraź so­bie, że ani jed­no, ani dru­gie. Po pierw­sze, to: cał­kiem nie­źle za­ra­biam, a po dru­gie: hmm… tym ra­zem chy­ba na­praw­dę tra­fi­łem na tę je­dy­ną i…

Nie wy­trzy­ma­łam. Wy­bu­chłam gło­śnym, nie­kon­tro­lo­wa­nym śmie­chem.

– Dan, znam cię od dwu­dzie­stu je­den lat, a mniej wię­cej od sied­miu wy­słu­chu­ję, jak mó­wisz tak o każ­dej ko­lej­nej dziew­czy­nie, któ­rą po­zna­łeś. A po­tem za­wsze oka­zy­wa­ło się, że wy­trzy­my­wa­łeś z nią mak­sy­mal­nie trzy mie­sią­ce!

– Ale te­raz na­praw­dę to czu­ję!

„Taa, ja­sne”, po­my­śla­łam.

– Okej, po­ga­da­my o tym w oko­li­cach wa­len­ty­nek, jak za­czniesz się już spo­ty­kać z ja­kąś inną praw­dzi­wą mi­ło­ścią swo­je­go ży­cia – par­sk­nę­łam, po czym od razu ru­szy­łam przed sie­bie, bo na sa­mym koń­cu par­kin­gu do­strze­głam wresz­cie jed­no sa­mot­ne wol­ne miej­sce.

– Tak szcze­rze mó­wiąc, sio­stra, to mia­łem na­dzie­ję, że po­ga­da­my o tym tro­chę wcze­śniej. A kon­kret­niej mó­wiąc: w świę­ta.

– W świę­ta? – we­szłam mu ze zdu­mie­niem w sło­wo.

Mój brat, od­kąd tyl­ko pa­mię­ta­łam, wo­lał spę­dzać świę­ta w Eu­ro­pie. Po­dob­nie zresz­tą jak nasi ro­dzi­ce, któ­rzy w tym roku po­sta­wi­li na La­po­nię.

– Mhm – przy­znał nie­co spe­szo­nym gło­sem. – No bo, eee… wy­na­ję­li­śmy z Al­li­son, no wiesz, tą moją nową dziew­czy­ną, taki faj­ny, przy­tul­ny do­mek w Aspen i po­my­śle­li­śmy, że może chcia­ła­byś do nas do­łą­czyć?

No pro­szę! Czy­li jed­nak na­praw­dę go wzię­ło.

Już za­mie­rza­łam po­wie­dzieć to gło­śno, kie­dy tuż przed miej­scem par­kin­go­wym, do któ­re­go wła­śnie zmie­rza­łam, za­uwa­ży­łam ma­cha­ją­ce­go w moim kie­run­ku po­li­cjan­ta.

Noż cho­le­ra ja­sna!

– Sor­ki, Dan, mu­szę le­cieć. Od­dzwo­nię póź­niej. Pa! – rzu­ci­łam tyl­ko zdaw­ko­wo na po­że­gna­nie i od­ru­cho­wo za­ci­snę­łam pal­ce na ko­mór­ce. Spoj­rze­nie wle­pio­ne­go w moją dłoń gli­ny ja­sno ko­mu­ni­ko­wa­ło, że wła­śnie szy­ku­je mi się ko­lej­ny man­dat.

Nie­chęt­nie za­trzy­ma­łam sa­mo­chód i, od­li­cza­jąc w my­ślach do dzie­się­ciu, za­czę­łam cier­pli­wie cze­kać, aż sza­now­ny pan wła­dza ła­ska­wie po­dej­dzie do okna.

– Zda­je so­bie pani spra­wę z tego, że roz­mo­wa przez te­le­fon w trak­cie jaz­dy jest su­ro­wo za­bro­nio­na? – wy­rzu­cił z sie­bie już w mo­men­cie, kie­dy za­czę­łam opusz­czać szy­bę, i oczy­wi­ście zro­bił to w taki spo­sób, jak­by chciał na­kar­mić tymi sło­wa­mi swo­je mę­skie ego.

Prze­wró­ci­łam ocza­mi i po­sła­łam mu wy­mu­szo­ny uśmiech.

– A może naj­pierw ja­kieś „dzień do­bry” na przy­wi­ta­nie albo „miło znów pa­nią wi­dzieć”?

Wszyst­kie mię­śnie twa­rzy po­li­cjan­ta mo­men­tal­nie na­pię­ły się pod skó­rą.

Już z da­le­ka po­zna­łam, że to ten pie­przo­ny Ma­gic Mike, któ­ry ra­zem ze swo­imi kum­pla­mi zruj­no­wał mi wie­czór pa­nień­ski. Zresz­tą, cięż­ko by­ło­by go nie roz­po­znać, sko­ro od tam­te­go cza­su zdą­żył mi już wle­pić dwa upo­mnie­nia i trzy man­da­ty.

– Och, dzień do­bry, pan­no Mey­er. Miło znów pa­nią wi­dzieć – za­drwił, szcze­rząc się w sztucz­nym uśmie­chu. – Szko­da tyl­ko, że zno­wu w ta­kich oko­licz­no­ściach!

Wy­krzy­wi­łam ner­wo­wo usta i po­stu­ka­łam pal­ca­mi o kie­row­ni­cę.

Ten fa­cet był jak mój wła­sny cień. Za każ­dym ra­zem, kie­dy le­d­wie prze­kro­czy­łam do­zwo­lo­ną pręd­kość albo do­słow­nie na kil­ka se­kund za­trzy­ma­łam sa­mo­chód w nie­do­zwo­lo­nym miej­scu, on od razu zja­wiał się z blocz­kiem i dłu­go­pi­sem go­to­wym do wy­pi­sa­nia man­da­tu. Do­my­śla­łam się, że był jed­ną z tych osób, któ­re uwa­ża­ły mnie za wspól­nicz­kę Ga­vi­na w jego nie­le­gal­nych biz­ne­sach, a po­nie­waż nie uda­ło mu się zna­leźć na to żad­nych do­wo­dów, to za wszel­ką cenę chciał mnie uka­rać w ja­kiś inny spo­sób. Ale, na Boga! Mi­nę­ło już po­nad pół roku, a on cią­gle mi nie od­pusz­czał. Mia­łam już na­praw­dę szcze­rze dość tego gbu­ro­wa­te­go gli­ny i jego ob­se­sji na punk­cie in­te­re­sów mo­je­go eks­na­rze­czo­ne­go. Był jak ten wrzód na tył­ku, któ­re­go w ża­den spo­sób nie dało się po­zbyć.

– Niech pan już wy­pi­sze ten man­dat i miej­my to z gło­wy – rzu­ci­łam, wska­zu­jąc na ten jego uko­cha­ny blo­czek kar­te­czek, któ­ry dum­nie dzier­żył w ręce.

Ciem­no­brą­zo­we, nie­mal czar­ne brwi po­li­cjan­ta po­wę­dro­wa­ły wy­so­ko w górę, a ką­ci­ki jego ust nie­spo­dzie­wa­nie drgnę­ły.

– Tak po pro­stu? Bez żad­nej kłót­ni ani wy­zwisk? – iro­ni­zo­wał, na­wią­zu­jąc tym do na­szych wcze­śniej­szych spo­tkań.

Wy­chy­li­łam gło­wę przez okno i po­sła­łam mu naj­bar­dziej sztucz­ny uśmiech, na jaki tyl­ko po­tra­fi­łam się zdo­być.

– Śpie­szę się do pra­cy – wy­ja­śni­łam i znów ski­nę­łam nie­cier­pli­wie na blo­czek. – Bar­dzo więc pro­szę, niech się pan stresz­cza. Czy może po­win­nam ra­czej po­wie­dzieć: „stresz­czaj się”? W koń­cu tak czę­sto się wi­du­je­my. Za­czę­łam się już na­wet za­sta­na­wiać, czy nie oskar­żyć pana, to zna­czy „cie­bie”, o stal­king.

Ma­gic Mike w od­po­wie­dzi za­ci­snął szczę­ki ze zło­ści i, ku mo­je­mu zdzi­wie­niu, scho­wał ten swój plik kar­te­czek do kie­sze­ni, po czym wy­pro­sto­wał ple­cy i wy­ce­dził z wyż­szo­ścią w gło­sie:

– Pro­szę ni­g­dy wię­cej nie uży­wać te­le­fo­nu pod­czas jaz­dy.

No nie wie­rzę, tyl­ko po­ucze­nie? Naj­wy­raź­niej pan gli­na miał dzi­siaj do­bry dzień.

– Czy­li jed­nak nie je­ste­śmy jesz­cze na „ty”? – od­par­łam z uda­wa­nym roz­ża­le­niem i, nie cze­ka­jąc na­wet na od­po­wiedź, po­now­nie włą­czy­łam sil­nik sa­mo­cho­du. – No cóż, może na­stęp­nym ra­zem.

Fa­cet tyl­ko skrzy­żo­wał ra­mio­na na tej swo­jej umię­śnio­nej kla­cie i zmie­rzył mnie tak prze­ni­kli­wie lo­do­wa­tym wzro­kiem, że o mały włos nie za­mie­ni­łam się w bry­łę lodu.

No co za na­dę­ty gbur!

Do­szłam więc do wnio­sku, że nie za­szko­dzi, je­śli tro­chę go po­wku­rzam. Jesz­cze raz wy­chy­li­łam gło­wę przez okno, po­ma­cha­łam mu ra­do­śnie ręką i rzu­ci­łam:

– Pa­nie wła­dzo, ży­czy­ła­bym panu „we­so­łych świąt”, ale jak znam ży­cie, to do tego cza­su spo­tka­my się jesz­cze wie­le razy. Sam pan więc chy­ba ro­zu­mie, że nie ma sen­su skła­dać ży­czeń już te­raz.

Po­li­cjant naj­pierw zmru­żył oczy w taki spo­sób, jak­by chciał mi po­wie­dzieć: „a idź, babo, do dia­bła”, a na­stęp­nie po­tarł dło­nią ten swój cał­kiem nie­źle przy­strzy­żo­ny lek­ki za­rost i po­sy­ła­jąc mi zwy­cię­ski uśmie­szek, od­parł:

– We­so­łych świąt, pan­no Mey­er! Ja na wszel­ki wy­pa­dek po­wiem to już te­raz, bo jak znam ży­cie, to przy na­stęp­nym spo­tka­niu nie bę­dzie już pani mia­ła na­stro­ju do skła­da­nia ży­czeń!

Ugh! Niech mu bę­dzie.

Je­den zero dla Ma­gic Mike’a.

ROZ­DZIAŁ 2

Kimberly

Do bu­dyn­ku fir­my do­tar­łam spóź­nio­na o całe dwa­dzie­ścia pięć mi­nut. Czym prę­dzej pod­bie­głam więc do win­dy, bo dział mar­ke­tin­gu i sprze­da­ży, w któ­rym pra­co­wa­łam, jak na złość mie­ścił się do­pie­ro na je­de­na­stym pię­trze, ale – ech – to zde­cy­do­wa­nie nie był mój szczę­śli­wy dzień.

Jed­na z wind już od kil­ku do­brych dni była w ser­wi­sie, a dru­ga, tak, wła­śnie dzi­siej­sze­go po­ran­ka mu­sia­ła się za­ciąć gdzieś po­mię­dzy siód­mym a ósmym pię­trem. Jak­by tego było mało, to jej alarm bez­u­stan­nie wył na cały hol.

– Trze­ba iść scho­da­mi, pa­nien­ko – rzu­cił zdaw­ko­wo w moim kie­run­ku je­den z me­cha­ni­ków, któ­rzy za­in­sta­lo­wa­li się już z ca­łym sprzę­tem pod drzwia­mi win­dy.

„No co pan nie po­wie?”, po­my­śla­łam i, klnąc pod no­sem ze zło­ści, spoj­rza­łam na moje dzie­się­cio­cen­ty­me­tro­we szpil­ki oraz cia­sno do­pa­so­wa­ną do cia­ła ołów­ko­wą spód­ni­cę. Się­ga­ła do po­ło­wy łyd­ki, do­kład­nie tak, jak wy­ma­ga­ła tego ety­ka na­szej fir­my.

Pięk­nie! Strój w sam raz jak na wspi­nacz­kę po scho­dach na je­de­na­ste pię­tro. Na do­da­tek – choć naj­praw­do­po­dob­niej tym ra­zem zu­peł­nie przy­pad­ko­we – wy­po­mi­na­nie mi, że wciąż by­łam „pa­nien­ką”, przy­pra­wia­ło mnie nie­mal o bia­łą go­rącz­kę.

Za­ci­snę­łam szczę­ki i kiw­nę­łam gło­wą na znak, że nie po­trze­bu­ję po­mo­cy, aby zro­zu­mieć, iż dwie nie­dzia­ła­ją­ce win­dy ozna­cza­ły wę­drów­kę po scho­dach. Co praw­da, by­łam dłu­go­wło­są blon­dyn­ką, przez co pa­no­wie „fa­chow­cy od wszyst­kie­go” zwy­kle trak­to­wa­li mnie jak głu­piut­ką lal­kę Bar­bie, no ale bez prze­sa­dy… Choć, nie po­wiem, z dwoj­ga złe­go chy­ba i tak po­win­nam być wdzięcz­na lo­so­wi za to, że to nie ja utknę­łam w tej win­dzie po­mię­dzy pię­tra­mi.

Zmie­ni­łam zda­nie do­pie­ro gdzieś w oko­li­cach dzie­wią­te­go pię­tra. To wła­śnie wte­dy, sła­nia­jąc się na no­gach, po­chy­lo­na w dół ni­czym hi­ma­la­ista na ostat­nim po­dej­ściu pod szczyt Eve­re­stu, po­czu­łam, jak gdzieś po­mię­dzy po­ślad­ka­mi pusz­cza je­den ze szwów mo­jej spód­ni­cy.

Ja­sna cho­le­ra!

Trze­ba było jed­nak utknąć w tej win­dzie i mieć te­raz świę­ty spo­kój! No i przy oka­zji do­brą wy­mów­kę, aby nie móc do­trzeć na czas.

Drżą­cą dło­nią prze­cią­gnę­łam pal­ca­mi po tył­ku, aby oce­nić stra­ty. Na szczę­ście oka­za­ło się, że po­mi­mo pęk­nię­tej nit­ki nie było tam wy­czu­wal­nej dziu­ry. Jesz­cze…

Cho­ciaż tyle do­bre­go, bo w prze­ciw­nym ra­zie te moje cien­kie, prze­zro­czy­ste raj­sto­py ra­czej nie zdo­ła­ły­by ukryć wi­do­ku czar­nych ko­ron­ko­wych strin­gów, w ja­kie po­sta­no­wi­łam dziś rano wy­stro­ić swój sza­now­ny ty­łek.

– Cześć, Deb­bie – rzu­ci­łam po­spiesz­nie do na­szej re­cep­cjo­nist­ki i już za­mie­rza­łam udać się w kie­run­ku swo­je­go biur­ka, kie­dy ko­bie­ta z roz­ba­wie­niem na twa­rzy przy­wo­ła­ła mnie do sie­bie ru­chem dło­ni.

Zer­k­nę­łam nie­pew­nie w kie­run­ku ga­bi­ne­tu sze­fo­wej. By­łam już spóź­nio­na o do­bre czter­dzie­ści mi­nut i każ­da ko­lej­na se­kun­da dzia­ła­ła na moją nie­ko­rzyść, ale re­cep­cjo­nist­ka tyl­ko mach­nę­ła uspo­ka­ja­ją­co ręką.

– Nie spiesz się tak. Sze­fo­wa nie po­trą­ci ci dzi­siaj z dniów­ki, bo… utknę­ła w win­dzie – po­in­for­mo­wa­ła mnie szep­tem, usi­łu­jąc po­wstrzy­mać ci­sną­cy się na usta uśmiech.

Moje brwi mo­men­tal­nie po­wę­dro­wa­ły wy­so­ko w górę.

– No chy­ba żar­tu­jesz?! Jak dłu­go już tam sie­dzi?

– Od ja­kichś… – Deb­bie w za­sta­no­wie­niu prze­nio­sła wzrok na cy­fro­wy ze­gar umiesz­czo­ny na kon­tu­arze – …pięć­dzie­się­ciu dwóch mi­nut i dwu­dzie­stu czte­rech se­kund – oświad­czy­ła, po­ru­sza­jąc za­baw­nie swo­imi ciem­no­ru­dy­mi brwia­mi. – A przy­naj­mniej do­pie­ro wte­dy roz­legł się pierw­szy alarm.

W mo­jej wy­obraź­ni, od razu za­czął się ma­lo­wać ob­raz twar­dej i sta­now­czej, ale też nie­zwy­kle wy­ro­zu­mia­łej czter­dzie­sto­kil­ku­let­niej Bel­lin­dy Pat­ter­son, któ­ra z prze­ra­że­niem w oczach wci­ska gu­zik alar­mu w cia­snej, me­ta­lo­wej win­dzie.

– Bied­na. Pew­nie umie­ra tam te­raz ze stra­chu – za­czę­łam, ale wte­dy ru­do­wło­sa re­cep­cjo­nist­ka po­chy­li­ła się nad ladą i naj­pierw unio­sła ką­ci­ki ust w prze­bie­głym uśmie­chu, a na­stęp­nie mru­gnę­ła po­ro­zu­mie­waw­czo okiem.

– Kim­mie – szep­nę­ła kon­spi­ra­cyj­nie. – Pra­cu­jesz w tej fir­mie od po­nad pół roku. Za­kła­dam więc, że zdą­ży­łaś się już zo­rien­to­wać, w ja­kich mo­men­tach za­ci­na się ta win­da?

Zmru­ży­łam w za­sta­no­wie­niu po­wie­ki.

– Nie bar­dzo…

Deb­bie wy­bu­chła peł­nym po­li­to­wa­nia śmie­chem.

– Za­zwy­czaj wte­dy, kie­dy czę­sto­tli­wość przy­ci­ska­nia gu­zi­ków jest ja­kieś ty­siąc razy szyb­sza niż sys­tem dzia­ła­nia dźwi­gu.

Aha… i niby ta in­for­ma­cja mia­ła­by mi co­kol­wiek roz­ja­śnić?

– Wy­bacz, Deb­bie, ale cią­gle nic z tego nie ro­zu­miem – mruk­nę­łam i po­tar­łam po­na­gla­ją­co poły mo­je­go czer­wo­ne­go płasz­cza, aby dać re­cep­cjo­ni­st­ce do zro­zu­mie­nia, że chcia­ła­bym się już udać na swo­je sta­no­wi­sko.

Ko­bie­ta o ru­dych jak mar­chew­ka lo­kach, upię­tych dziś w cia­sny kok na sa­mym czub­ku gło­wy, jesz­cze bar­dziej po­chy­li­ła się nad kon­tu­arem i kiw­nę­ła gło­wą w kie­run­ku biur­ka sze­fa od PR-u.

– A nie za­sta­na­wia cię, dla­cze­go nie ma też Way­ne’a?

Od­wró­ci­łam się w tam­tą stro­nę i za­uwa­ży­łam, że sta­no­wi­sko na­sze­go PR-owca fak­tycz­nie świe­ci­ło pust­ką.

– O nie! – wy­rwa­ło mi się pi­skli­wym gło­sem.

Spa­ni­ko­wa­na, od razu za­sło­ni­łam usta dło­nią, bo nie­ste­ty wy­szło o wie­le gło­śniej, niż prze­czu­wa­łam.

– O tak! – od­par­ła z roz­ba­wie­niem Deb­bie.

– Ale jak to… – urwa­łam i roz­ło­ży­łam z nie­do­wie­rza­niem ręce. – Prze­cież oni się nie­na­wi­dzą. Pew­nie roz­szar­pu­ją się tam te­raz ze zło­ści.

Re­cep­cjo­nist­ka po­sła­ła mi w od­po­wie­dzi ta­kie spoj­rze­nie, jak­bym co naj­mniej urwa­ła się z tej nie­wiel­kiej cho­in­ki, ubra­nej w – je­śli do­brze po­li­czy­łam – całe pięć zu­peł­nie róż­nych wiel­ko­ścią, kształ­tem i ko­lo­rem bom­bek, któ­ra sta­ła w rogu jej lady.

– To nie wiesz, że kto się czu­bi, ten się lubi?

Prze­łknę­łam śli­nę, przy­wo­łu­jąc w my­ślach ob­raz mo­je­go by­łe­go na­rze­czo­ne­go. Czy po­tra­fi­łam go nie­na­wi­dzić? Chy­ba nie. Jed­nak po­mi­mo że wciąż łą­czy­ło nas wie­le wspa­nia­łych wspo­mnień, to szcze­rze wąt­pi­łam, abym kie­dy­kol­wiek umia­ła pu­ścić w nie­pa­mięć to, co zro­bił. Nie po tym, jak oprócz prze­my­tów, dzię­ki któ­rym dość znacz­nie pod­bił stan swo­je­go kon­ta, po­sta­no­wił jesz­cze na ko­niec po­rwać dla oku­pu czter­na­sto­let­nie­go wnu­ka jed­ne­go z naj­więk­szych kon­ku­ren­tów fir­my swo­je­go ojca. Co praw­da, on sam twier­dził, że ab­so­lut­nie nie miał z tym nic wspól­ne­go i że ni­g­dy nie do­pu­ścił­by się tak okrut­ne­go czy­nu, ale nie­ste­ty po­li­cja zna­la­zła wy­star­cza­ją­co dużo do­wo­dów, a na­wet bar­dzo wia­ry­god­ne­go świad­ka na to, że to wła­śnie mój na­rze­czo­ny był po­my­sło­daw­cą ca­łe­go pla­nu.

Być może mo­gła­bym na­wet spró­bo­wać wy­ba­czyć mu te wszyst­kie nie­le­gal­ne in­te­re­sy, na któ­rych przez ostat­nie mie­sią­ce zbi­jał ma­ją­tek – o ile oczy­wi­ście obie­cał­by z tym skoń­czyć – ale po­rwa­nie bez­bron­ne­go chłop­ca? To było jak cios pro­sto w ser­ce.

Od sa­me­go po­cząt­ku na­sze­go związ­ku wspól­nie z Ga­vi­nem pla­no­wa­li­śmy mieć dużą ro­dzi­nę, a tym­cza­sem on, dla do­kład­nie dwóch mi­lio­nów do­la­rów, na­ra­ził ro­dzi­ców tego chłop­ca na tak okrut­ny strach o ży­cie ich wła­sne­go dziec­ka.

– Eee… wiesz co, Deb­bie? Le­piej za­bio­rę się już do pra­cy – wy­mam­ro­ta­łam bar­dziej sama do sie­bie niż do re­cep­cjo­nist­ki i od razu ru­szy­łam w kie­run­ku swo­je­go biur­ka.

Każ­da myśl o moim by­łym wciąż spra­wia­ła, że roz­sy­py­wa­łam się na ty­siąc ma­leń­kich ka­wa­łecz­ków ni­czym roz­bi­te szkło.

Nie­ca­łe dwa i pół roku, a do­kład­niej mó­wiąc dwa­dzie­ścia sześć mie­się­cy po­zba­wie­nia wol­no­ści, ogrom­nie wy­so­ka grzyw­na na rzecz pań­stwa oraz za­kaz zbli­ża­nia się do po­rwa­ne­go chłop­ca i jego naj­bliż­szej ro­dzi­ny – to wy­rok, jaki po spę­dze­niu w aresz­cie pię­ciu dłu­gich mie­się­cy, któ­re oczy­wi­ście od­li­czo­no mu od od­siad­ki w wię­zie­niu, usły­szał Ga­vin Tuc­ker.

Ale bądź­my re­ali­sta­mi. Gdy­by nie wpły­wy i pie­nią­dze ojca, do­stał­by co naj­mniej osiem lat, i to bez moż­li­wo­ści ubie­ga­nia się o przed­ter­mi­no­we zwol­nie­nie.

❄ ❄ ❄

Koń­czy­łam wła­śnie ro­bić li­stę po­ten­cjal­nych kup­ców nie­ru­cho­mo­ści, któ­re na­le­ża­ły do na­szej fir­my, kie­dy w drzwiach po­ja­wi­ła się na­gle moja sze­fo­wa. Jej dłu­gie do ra­mion brą­zo­we wło­sy były wy­raź­nie po­tar­ga­ne, a ubra­nie wy­glą­da­ło na nie­co wy­mię­te. Czyż­by Deb­bie mia­ła jed­nak ra­cję?

– Dzień do­bry – rzu­ci­ła ner­wo­wym gło­sem, bo wszyst­kie oczy pra­cow­ni­ków mo­men­tal­nie skie­ro­wa­ły się w jej stro­nę.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku?

– Nic pani nie jest?

– Win­da już dzia­ła? – roz­le­gło się ze wszyst­kich moż­li­wych stron.

Bel­lin­da w od­po­wie­dzi za­ło­ży­ła za ucho ko­smyk po­tar­ga­nych wło­sów i wy­gła­dzi­ła dło­nią wy­mię­ty ma­te­riał bluz­ki, co oczy­wi­ście nie przy­nio­sło żad­ne­go za­mie­rzo­ne­go efek­tu.

– Tak, dzię­ku­ję, mam się cał­kiem nie­źle – wy­mam­ro­ta­ła, ru­mie­niąc się na twa­rzy. Deb­bie od razu po­sła­ła mi po­ro­zu­mie­waw­cze spoj­rze­nie. – A co do win­dy, to… – urwa­ła w po­ło­wie zda­nia, bo wła­śnie w tym mo­men­cie do po­miesz­cze­nia wkro­czył uśmiech­nię­ty od ucha do ucha Way­ne Bar­nes.

– Win­da już dzia­ła – oświad­czył non­sza­lanc­ko, po czym jak gdy­by ni­g­dy nic roz­siadł się przy swo­im biur­ku i za­czął wy­cią­gać z ak­tów­ki ja­kieś pa­pie­ry.

Bro­da i dło­nie Bel­lin­dy za­czę­ły wy­raź­nie drżeć.

– Tak, eee… na szczę­ście uda­ło się na­pra­wić tę uster­kę – wy­du­si­ła w taki spo­sób, jak­by za chwi­lę mia­ła się udła­wić wła­snym ję­zy­kiem.

Ja­sna cho­le­ra! Czy­li na­praw­dę coś było na rze­czy.

– Ale słu­chaj­cie, jest pe­wien pro­blem. Bo przez ten cały po­ślizg… – sze­fo­wa znów za­wie­si­ła na chwi­lę głos, gdyż całe po­miesz­cze­nie wy­peł­ni­ło na­gle peł­ne roz­ba­wie­nia par­sk­nię­cie Bar­ne­sa.

Bel­lin­da z miej­sca po­sła­ła mu mor­der­cze spoj­rze­nie. W od­po­wie­dzi ten uniósł tyl­ko prze­pra­sza­ją­co obie dło­nie.

– Będę bar­dzo za­ję­ta – do­koń­czy­ła, si­ląc się na su­ro­wy i sta­now­czy ton. – Dla­te­go chcia­ła­bym, aby­ście prze­ję­li dziś część mo­ich obo­wiąz­ków. Ron! – zwró­ci­ła się do wy­so­kie­go bru­ne­ta w oku­la­rach. – Sprawdź, pro­szę, ile zo­sta­ło do­stęp­nych miesz­kań na tym no­wym osie­dlu przy Qu­een Cre­ek i jak naj­szyb­ciej skon­tak­tuj się z tymi oso­ba­mi – po­le­ci­ła, po­da­jąc męż­czyź­nie świ­stek z wy­pi­sa­ny­mi na­zwi­ska­mi.

Męż­czy­zna kiw­nął po­słusz­nie gło­wą i po prze­ję­ciu kar­tecz­ki od razu za­brał się do pra­cy.

– Jill… – Te­raz Bel­lin­da od­wró­ci­ła się do czar­no­wło­sej dziew­czy­ny sie­dzą­cej przy są­sied­nim biur­ku. – Przy­go­tuj mi, pro­szę, wstęp­ną umo­wę sprze­da­ży na ten bun­ga­low, któ­ry w ze­szłym ty­go­dniu po­ka­zy­wa­łaś pań­stwu Swan­son. A ty, Kim­ber­ly – wbi­ła we mnie nie­co zmie­sza­ne spoj­rze­nie – mo­gła­byś po­je­chać do Qu­een Val­ley? Tak, wiem, że to ja­kieś pół­to­rej go­dzi­ny dro­gi stąd – do­da­ła su­cho, za­nim jesz­cze zdą­ży­łam choć­by mru­gnąć ocza­mi. – Ale pew­na ko­bie­ta chce tam obej­rzeć jed­ną z na­szych nie­ru­cho­mo­ści, więc ktoś musi ją jej prze­cież po­ka­zać.

Na­bra­łam po­wie­trza do ust i mi­mo­wol­nie za­ci­snę­łam szczę­ki.

Pół­to­rej go­dzi­ny dro­gi o tej po­rze dnia, na do­da­tek na nie­ca­łe dwa ty­go­dnie przed Bo­żym Na­ro­dze­niem, ozna­cza­ło, że je­śli mi się „po­szczę­ści”, to do­ja­dę tam w ja­kieś trzy go­dzi­ny.

– Ja­sne – od­par­łam z przy­kle­jo­nym do twa­rzy sztucz­nym uśmie­chem.

– No to świet­nie! – Bel­lin­da kla­snę­ła z ra­do­ścią w dło­nie. – Tu masz imię i nu­mer te­le­fo­nu tej ko­bie­ty, no i oczy­wi­ście ad­res na­szej nie­ru­cho­mo­ści – rzu­ci­ła po­śpiesz­nie, wrę­cza­jąc mi kar­tecz­kę. – Spo­tka­nie od­bę­dzie się o dwu­na­stej trzy­dzie­ści. Ra­dzi­ła­bym ci więc wy­je­chać już te­raz – skwi­to­wa­ła i od razu ru­szy­ła w kie­run­ku swo­je­go ga­bi­ne­tu.

Po chwi­li za­trzy­ma­ła się jesz­cze mniej wię­cej w po­ło­wie dro­gi i, od­wra­ca­jąc się przez ra­mię, za­wo­ła­ła:

– Nie mu­sisz już po­tem wra­cać do fir­my.

„Och, dzię­ku­ję za tak wspa­nia­ło­myśl­ny gest”, po­my­śla­łam.

Nie oszu­kuj­my się: na­wet gdy­bym pla­no­wa­ła jesz­cze po tym spo­tka­niu wró­cić do pra­cy, to naj­pew­niej wy­ro­bi­ła­bym się do­pie­ro na noc­ną zmia­nę, któ­ra, tak na mar­gi­ne­sie, w tej fir­mie w ogó­le nie ist­nia­ła.

ROZ­DZIAŁ 3

Cole

Przy­dep­ną­łem bu­tem nie­do­pa­łek nie wiem, któ­re­go już pa­pie­ro­sa z rzę­du, i do­pie­ro kie­dy do­padł mnie ostry ka­szel, do­sze­dłem do wnio­sku, że nie dam rady przy­jąć do swo­ich płuc ani jed­ne­go bu­cha wię­cej.

To był je­den z tych dni, kie­dy wszyst­ko już od sa­me­go rana szło nie tak. Naj­pierw o czwar­tej pięt­na­ście za­dzwo­nił do mnie Har­ris z proś­bą, że­bym za­stą­pił go na par­kin­gu, bo jak na złość jego żona mu­sia­ła za­cząć ro­dzić aku­rat wte­dy, kie­dy ja mia­łem wresz­cie wol­ny dzień i pla­no­wa­łem się po­rząd­nie wy­spać. Po­tem na­tkną­łem się na tę fu­riat­kę Mey­er, któ­ra z całą pew­no­ścią ma­cza­ła pal­ce w biz­ne­sach swo­je­go na­rze­czo­ne­go – albo przy­naj­mniej o nich wie­dzia­ła, ale tak świet­nie we­szła w rolę nie­win­nej i zra­nio­nej ofia­ry, że cią­gle ucho­dzi­ło jej to pła­zem. A te­raz jesz­cze mama, któ­ra jak zwy­kle nie po­tra­fi­ła się wy­ro­bić na czas.

Co praw­da, po­wta­rza­łem jej, że je­śli zno­wu będę mu­siał na nią cze­kać pół go­dzi­ny tak, jak ostat­nio, kie­dy wio­złem ją do skle­pu po sztucz­ną cho­in­kę – bo wy­my­śli­ła so­bie, że w tym roku nie bę­dzie w kół­ko od­ku­rza­ła opa­da­ją­cych igieł spod drzew­ka – to bę­dzie mu­sia­ła so­bie zna­leźć in­ne­go szo­fe­ra. No albo za­cznie za­ła­twiać swo­je spra­wy po osiem­na­stej, kie­dy oj­ciec wró­ci z pra­cy i bę­dzie go­to­wy za­wieźć ją, do­kąd tyl­ko za­pra­gnie.

Rzu­ci­łem okiem na tar­czę mo­je­go ze­gar­ka i za­klą­łem wście­kle pod no­sem. Do­cho­dzi­ła dwu­na­sta dzie­sięć. Wpraw­dzie, Qu­een Val­ley było nie­wiel­ką mie­ścin­ką i wszę­dzie moż­na było do­je­chać w nie wię­cej niż pięć mi­nut, ale prze­cież umó­wi­łem się z mamą na dwu­na­stą, a ona cią­gle jesz­cze nie była go­to­wa. Zu­peł­nie jak­by szy­ko­wa­ła się na ja­kąś galę roz­da­nia Osca­rów albo Zło­tych Glo­bów, a nie na oglą­da­nie domu.

Z co­raz bar­dziej ro­sną­cym wkur­wem na twa­rzy wró­ci­łem więc do sa­mo­cho­du i naj­pierw po­cią­gną­łem duży łyk czar­nej, nie­ste­ty prze­sty­gnię­tej już kawy ze Star­buck­sa, a na­stęp­nie opar­łem gło­wę o za­głó­wek fo­te­la i wle­pi­łem wzrok w dom mo­ich ro­dzi­ców.

Mamy cią­gle nie było w drzwiach.

W mo­men­cie, kie­dy już za­mie­rza­łem tam pójść i wy­cią­gnąć ją z domu, choć­by na­wet siłą, w kie­sze­ni mo­jej kurt­ki nie­spo­dzie­wa­nie roz­dzwo­nił się te­le­fon.

Al­li­son.

– Cześć, Ally. Słu­chaj, nie bar­dzo mogę te­raz roz­ma­wiać. Je­stem wła­śnie u ro­dzi­ców… – za­czą­łem po­śpiesz­nie do te­le­fo­nu, ale moja sio­stra nie po­zwo­li­ła mi na­wet do­koń­czyć zda­nia.

– Och… Czy­li jed­nak chcą się prze­pro­wa­dzić? – wtrą­ci­ła z wy­raź­ną nut­ką żalu w gło­sie.

Prze­nio­słem wzrok na duży dwu­pię­tro­wy dom z ogrom­nym ogro­dem, w któ­rym od pra­wie dwóch lat sa­mot­nie miesz­ka­li nasi ro­dzi­ce.

– A dzi­wisz im się? – od­par­łem jak­by od nie­chce­nia. Praw­da była jed­nak taka, że już na samą myśl o tym, że w na­szym ro­dzin­nym domu mia­ła­by za­miesz­kać ja­kaś inna ro­dzi­na, aż skrę­ca­ło mnie w żo­łąd­ku.

– No niby nie, ale… sama nie wiem… jest mi tro­chę przy­kro.

Tak, mnie też było cho­ler­nie przy­kro, ale obo­je z sio­strą wie­dzie­li­śmy, że nie było in­ne­go wyj­ścia. Ja po­nad pół­to­ra roku temu prze­pro­wa­dzi­łem się z Qu­een Val­ley do Pho­enix, bo pra­ca w tam­tej­szej po­li­cji da­wa­ła o wie­le wię­cej moż­li­wo­ści niż na tym ma­leń­kim za­du­piu, a Al­li­son za­raz po ukoń­cze­niu li­ceum wy­je­cha­ła na stu­dia do Tuc­son i ni­g­dy wię­cej nie wró­ci­ła do domu.

Ta po­sia­dłość sta­ła się po pro­stu za duża i zbyt dro­ga w utrzy­ma­niu dla dwój­ki star­szych osób.

– Sko­ro jest ci tak bar­dzo przy­kro, to za­wsze mo­żesz tu wró­cić i z nimi za­miesz­kać – od­par­łem twar­do.

W gło­śni­ku mo­je­go te­le­fo­nu od razu roz­legł się dźwięk cięż­kie­go od­de­chu mo­jej star­szej sio­stry.

– Cole, ja je­stem we­te­ry­na­rzem – oświad­czy­ła ta­kim to­nem, jak­by to, czym się zaj­mo­wa­ła, mia­ło co­kol­wiek wy­ja­śniać. – Obo­je wie­my, że w tej dziu­rze miesz­ka nie­ca­łe ty­siąc osób, z cze­go mak­sy­mal­nie może pięć­dzie­siąt ma w domu ja­kie­goś zwie­rza­ka. Kogo ja tam mam we­dług cie­bie le­czyć? Żaby w sta­wie? Kor­ni­ki w drze­wach?

– No, jak­by nie pa­trzeć, za­wsze to ja­cyś po­ten­cjal­ni pa­cjen­ci! – par­sk­ną­łem, usi­łu­jąc się nie ro­ze­śmiać.

Nie­ste­ty wy­szło mi to dość mar­nie, żeby nie po­wie­dzieć fa­tal­nie.

– Taki je­steś mą­dry? To może ty się tam prze­pro­wadź – od­burk­nę­ła.

Wy­wró­ci­łem z roz­draż­nie­niem ocza­mi.

– Taa i będę sku­wał w kaj­dan­ki te żaby i kor­ni­ki, któ­re ty wy­le­czysz.

Al­li­son wy­bu­chła gło­śnym śmie­chem.

– Wiesz co, bra­cisz­ku? To może le­piej fak­tycz­nie po pro­stu do­pil­nuj, żeby ro­dzi­ce zna­leź­li dla sie­bie od­po­wied­ni dom.

– Taki mam za­miar. Tyl­ko że do tej pory w oko­li­cy po­ja­wił się aż je­den – od­par­łem, po­now­nie prze­no­sząc wzrok na bu­dy­nek.

Mama nie­ste­ty cią­gle jesz­cze szy­ko­wa­ła się do wyj­ścia.

– Daj mi póź­niej znać, jak po­szło, okej? Chcę po­znać wszyst­kie szcze­gó­ły.

– Prze­cież sama ich o to nie­dłu­go za­py­tasz – skwi­to­wa­łem. – Przy­jeż­dżasz w ten week­end czy przed sa­my­mi świę­ta­mi?

W słu­chaw­ce za­pa­dła na­gle dłu­ga i nie­zręcz­na ci­sza.

– Ja, eee… ja w tym roku nie przy­jeż­dżam na świę­ta – ode­zwa­ła się w koń­cu Al­li­son z taką ostroż­no­ścią w gło­sie, jak­by stą­pa­ła wła­śnie po cie­niut­kim lo­dzie na sa­mym środ­ku głę­bo­kie­go je­zio­ra. Jed­nak za­nim w ogó­le zdą­ży­łem się ode­zwać, do­da­ła: – Ale spo­ko, ro­dzi­ce już o wszyst­kim wie­dzą i w su­mie to na­wet nie­źle to przy­ję­li, bo oka­za­ło się, że przy­jeż­dża do nich wu­jek Lo­uis z całą ro­dzin­ką i zo­sta­ją aż do No­we­go Roku.

– Jezu, co?! – Jęk, jaki nie­świa­do­mie wy­rwał się z mo­ich ust, mó­wił wię­cej niż cała rze­ka słów.

Wu­jek Lo­uis, jego wiecz­nie obo­jęt­na na wszyst­ko żona i ta ich kosz­mar­na „bez­stre­so­wo” wy­cho­wa­na gro­mad­ka sze­ścior­ga dzie­cia­ków po­tra­fi­li wy­pro­wa­dzić z rów­no­wa­gi na­wet naj­spo­koj­niej­sze­go czło­wie­ka na świe­cie. A za­zna­czam, że ja wca­le do ta­kich nie na­le­ża­łem.

– Cole? Je­steś tam? – Wku­rza­ją­co roz­ba­wio­ny głos mo­jej sio­stry wy­rwał mnie z roz­my­ślań.

– Ja… ekhm… sor­ry, sio­stra, ale chy­ba cią­gle jesz­cze prze­twa­rzam dane – wes­tchną­łem, po czym opu­ści­łem gło­wę i z re­zy­gna­cją przy­mkną­łem po­wie­ki.

– Wierz mi, do­my­ślam się, co te­raz czu­jesz, bo mi też nie uśmie­cha­ło­by się spę­dza­nie świąt w tak do­bo­ro­wym to­wa­rzy­stwie – stwier­dzi­ła iro­nicz­nie Ally. – Dla­te­go wła­śnie ja i Dan po­my­śle­li­śmy so­bie, że może chciał­byś po­je­chać z nami do Aspen? Wy­na­ję­li­śmy tam do­mek aż do No­we­go Roku i…

– Cze­kaj, cze­kaj, stop! – prze­rwa­łem ten zdu­mie­wa­ją­cy sło­wo­tok mo­jej sio­stry. – O czym ty w ogó­le mó­wisz? Ja­kie Aspen? Jaki do­mek w gó­rach? I przede wszyst­kim: kim, do cho­le­ry ja­snej, jest Dan?!

– No, moim chło­pa­kiem – od­par­ła ta­kim to­nem, jak­by to była naj­bar­dziej oczy­wi­sta rzecz na świe­cie.

Zmarsz­czy­łem brwi i po­krę­ci­łem z nie­do­wie­rza­niem gło­wą.

– Prze­cież do­pie­ro co by­łaś z tym, no jak mu tam było? Ha­rvey! – Pstryk­ną­łem pal­ca­mi, kie­dy uda­ło mi się wresz­cie przy­po­mnieć so­bie imię tego, jak się znów oka­za­ło, kil­ku­ty­go­dnio­we­go chło­pa­ka mo­jej sio­stry.

– Boże, Cole… – wes­tchnę­ła. – Nie je­stem z Ha­rvey­em już od kil­ku mie­się­cy, ale tak szcze­rze mó­wiąc, to na­wet nie wiem, czy do tego fa­ce­ta w ogó­le do­tar­ło, że się roz­sta­li­śmy. I tak ca­ły­mi dnia­mi grał tyl­ko w te swo­je gry…

– No… okej, ale je­śli do­brze ro­zu­miem, to ty w tym cza­sie zdą­ży­łaś już so­bie zna­leźć no­we­go chło­pa­ka i za­pla­no­wać z nim świę­ta w ja­kimś uro­czym zi­mo­wym ku­ror­cie? – do­py­ta­łem z wy­raź­nym zdu­mie­niem w gło­sie.

– A co w tym złe­go? – ob­ru­szy­ła się.

Wy­pu­ści­łem po­wie­trze z ust i to­tal­nie skon­ster­no­wa­ny prze­cze­sa­łem wło­sy pal­ca­mi.

– Nie, no nic. Tyl­ko że, kur­czę, Al­li­son, ty nie po­tra­fisz wy­trwać w związ­ku na­wet pół roku.

– O, pa­trz­cie go! I kto to mówi?! – fuk­nę­ła, za­nim w ogó­le zdą­ży­łem prze­my­śleć swo­je sło­wa. – Mój ide­al­ny bra­ci­szek, któ­ry od wie­lu lat nie po­ka­zał się na mie­ście z żad­ną la­ską.

Mi­mo­wol­nie za­ci­sną­łem pal­ce na te­le­fo­nie z taką siłą, że jesz­cze chwi­la, a roz­gnió­tł­bym go w drob­ny mak.

Fakt. Ni­g­dy nie mia­łem w tych spra­wach zbyt dużo szczę­ścia, ale jak na iro­nię spo­tka­łem wła­śnie na swo­jej dro­dze ko­goś wy­jąt­ko­we­go.

Co praw­da, po­zna­li­śmy się cał­kiem nie­daw­no i przez wzgląd na bar­dzo de­li­kat­ne oko­licz­no­ści utrzy­my­wa­li­śmy tę zna­jo­mość w ukry­ciu, ale co­raz czę­ściej ła­pa­łem się na tym, że chciał­bym od tej ko­bie­ty cze­goś wię­cej. Nie wy­star­cza­ły mi już te krót­kie ukrad­ko­we spo­tka­nia raz albo dwa razy w ty­go­dniu, kie­dy to aku­rat zna­la­zła dla mnie czas.

– Ja przy­naj­mniej nie pa­ku­ję się w coś, co już na star­cie wia­do­mo, że i tak nie mia­ło­by żad­nej przy­szło­ści – wark­ną­łem chy­ba nie­co ostrzej, niż za­mie­rza­łem.

Moja sio­stra wy­da­ła z sie­bie prze­peł­nio­ne go­ry­czą prych­nię­cie.

– Do­pó­ki nie spró­bu­jesz, to tak na­praw­dę ni­g­dy się tego nie do­wiesz – za­uwa­ży­ła to­nem zwy­cięz­cy tej run­dy. – A wra­ca­jąc do Dana, to… z nim jest ina­czej.

Tak, tak, oczy­wi­ście.

Już mia­łem za­miar za­cząć wy­mie­niać imio­na tych wszyst­kich nie­szczę­śni­ków, z któ­ry­mi uma­wia­ła się w cią­gu ostat­nie­go roku, ale w ostat­niej chwi­li po­sta­no­wi­łem jed­nak ugryźć się w ję­zyk.

– Mó­wi­łaś do­kład­nie to samo o każ­dym chło­pa­ku, z któ­rym za­czy­na­łaś się spo­ty­kać – wy­tkną­łem, co, są­dząc po gło­śnym sap­nię­ciu w słu­chaw­ce, nie­spe­cjal­nie się jej spodo­ba­ło.

– Być może, ale te­raz wiem, że to Dan jest tym je­dy­nym – oświad­czy­ła sta­now­czo.

„Ja­sne”, po­my­śla­łem.

Wca­le się nie zdzi­wię, jak nie wy­trwa z tym ko­le­siem na­wet do świąt.

– By­ło­by faj­nie, gdy­byś do nas przy­je­chał. Mo­gli­by­śmy… – Dal­szej czę­ści wy­po­wie­dzi mo­jej sio­stry już na­wet nie słu­cha­łem. W tym mo­men­cie przy drzwiach sa­mo­cho­du po­ja­wi­ła się wresz­cie na­sza mama.

– Od­dzwo­nię do cie­bie póź­niej – rzu­ci­łem zdaw­ko­wo do te­le­fo­nu. – Mama jest wresz­cie go­to­wa. Je­dzie­my obej­rzeć ten dom.

ROZ­DZIAŁ 4

Kimberly

Na te­ren nie­ru­cho­mo­ści w Qu­een Val­ley uda­ło mi się do­trzeć za­le­d­wie kwa­drans przed spo­tka­niem z po­ten­cjal­ną klient­ką. Jed­nak kie­dy tyl­ko prze­stą­pi­łam próg domu, z miej­sca od­rzu­cił mnie tak nie­ziem­ski ukrop pa­nu­ją­cy we­wnątrz, że mia­łam wra­że­nie, jak­bym prze­nio­sła się na­gle w ja­kieś tro­pi­ki. I to w sa­mym środ­ku se­zo­nu let­nie­go.

– Co jest, do cho­le­ry?! – wark­nę­łam sama do sie­bie, po czym naj­pierw ścią­gnę­łam płaszcz i od­wie­si­łam go na wie­szak w przed­po­ko­ju, a na­stęp­nie po­bie­głam do po­miesz­cze­nia go­spo­dar­cze­go, aby od­na­leźć włącz­nik ogrze­wa­nia. Tak jak po­dej­rze­wa­łam, było włą­czo­ne na full.

Cho­ler­ny Ron Mur­ray! To on ostat­nio po­ka­zy­wał ten dom ja­kie­muś ty­po­we­mu miesz­czu­cho­wi w ide­al­nie skro­jo­nym gar­ni­tu­rze, któ­ry – jak zresz­tą moż­na się było spo­dzie­wać – osta­tecz­nie się na nie­go nie zde­cy­do­wał. Tyl­ko że z tego, co pa­mię­ta­łam, to było ja­kieś pięć dni temu. Świet­nie! Wy­glą­da­ło więc na to, że od tam­te­go dnia ogrze­wa­nie w tym nie­wiel­kim dwu­pię­tro­wym dom­ku dzia­ła­ło bez prze­rwy, i to na peł­nych ob­ro­tach. Nic dziw­ne­go, że prak­tycz­nie nie było tu­taj czym od­dy­chać.

A niech to! Było już zde­cy­do­wa­nie za póź­no, żeby coś z tym zro­bić. Te­raz mo­głam je­dy­nie po­otwie­rać wszyst­kie okna na oścież i mieć na­dzie­ję, że za­nim przy­je­dzie klient­ka, ten dom prze­sta­nie przy­po­mi­nać sau­nę.

Ale nie­ste­ty, jak to mó­wią, „na­dzie­ja mat­ką głu­pich”. Nie zdą­ży­łam na­wet po­biec na pię­tro, aby uchy­lić tam choć­by jed­no okno, kie­dy na pod­jazd przed do­mem wje­chał cał­kiem przy­zwo­ity czar­ny Jeep Grand Che­ro­kee.

Się­gnę­łam więc po tecz­kę, w któ­rej znaj­do­wa­ły się do­ku­men­ty do­ty­czą­ce do­staw­ców ener­gii, wody oraz wszyst­kich nie­zbęd­nych me­diów, a na­stęp­nie wy­gła­dzi­łam ma­te­riał mo­jej spód­ni­cy i z naj­bar­dziej uprzej­mym, wy­uczo­nym na ta­kie oka­zje uśmie­chem na ustach, po­szłam otwo­rzyć drzwi.

– Dzień do­bry – za­wo­ła­łam, szcze­rząc się jak idiot­ka do star­szej, si­wo­wło­sej ko­bie­ty, któ­ra wol­nym kro­kiem zmie­rza­ła w moim kie­run­ku. I któ­ra tak na mar­gi­ne­sie już na pierw­szy rzut oka spra­wia­ła wra­że­nie nie­zwy­kle przy­ja­znej i cie­płej oso­by.

– Dzień do­bry – od­po­wie­dzia­ła z wy­raź­ną eks­cy­ta­cją w gło­sie.

– Kim­ber­ly Mey­er, agent­ka nie­ru­cho­mo­ści G.I. De­ve­lop­ment – przed­sta­wi­łam się, wy­cią­ga­jąc dłoń w stro­nę ko­bie­ty.

Tak jak prze­czu­wa­łam, naj­pierw po­czę­sto­wa­ła mnie pro­mien­nym uśmie­chem, a na­stęp­nie uści­snę­ła moją dłoń i od­po­wie­dzia­ła:

– He­len Bur­nett, bar­dzo mi miło.

He­len, kur­de, jak?! Cały uśmiech mo­men­tal­nie zszedł mi z twa­rzy. Na­zwi­sko Bur­nett dzia­ła­ło na mnie ni­czym czer­wo­na płach­ta na byka. I nie­ste­ty tym ra­zem też nie było ina­czej. Ale to jesz­cze nic. Chwi­lę póź­niej z sa­mo­cho­du nie­spo­dzie­wa­nie wy­ło­ni­ła się ko­lej­na po­stać, a kon­kret­niej mó­wiąc: wy­so­ki, czar­no­wło­sy męż­czy­zna ze sta­ran­nie przy­cię­tym kil­ku­dnio­wym za­ro­stem na twa­rzy.

Nie no, nie wie­rzę! Całe moje cia­ło mo­men­tal­nie ogar­nął kil­ku­se­kun­do­wy pa­ra­liż.

Sta­nę­łam jak wry­ta. Mój mózg na mo­ment to­tal­nie się za­wie­sił, a płu­ca chy­ba w ogó­le za­po­mnia­ły, do cze­go słu­żą.

– Prze­pra­szam cię, mamo, ale mu­sia­łem to ode­brać. – Mój naj­gor­szy kosz­mar w po­li­cyj­nym wy­da­niu – bo oczy­wi­ście jako wiel­ka szczę­ścia­ra nie mo­głam tra­fić na zwy­kłą zbież­ność na­zwisk – zwró­cił się do star­szej pani, ani na se­kun­dę nie od­ry­wa­jąc oczu od swo­je­go te­le­fo­nu. – Dzwo­nił Har­ris, uro­dzi­ła mu się córe… – urwał w po­ło­wie zda­nia, bo w tym mo­men­cie jego wzrok po­wę­dro­wał w stro­nę drzwi wej­ścio­wych i od razu skrzy­żo­wał się z moim rów­nie roz­wście­czo­nym jak zszo­ko­wa­nym spoj­rze­niem.

– Och, na­praw­dę?! To fan­ta­stycz­nie! Ko­niecz­nie prze­ślij mu ode mnie ży­cze­nia zdro­wia dla ca­łej ro­dzi­ny – pi­snę­ła He­len, klasz­cząc z eks­cy­ta­cją w dło­nie, po czym od­wró­ci­ła się w moim kie­run­ku i oświad­czy­ła: – To mój syn, Cole. Mam na­dzie­ję, że nie ma pani nic prze­ciw­ko temu, aby po­mógł mi się tu tro­chę ro­zej­rzeć?

Bła­gam. Tyl­ko nie to…

Czy mia­łam coś prze­ciw­ko? Chry­ste Pa­nie, chcia­łam wrzesz­czeć z ner­wów. Ja­kie, do cho­le­ry ja­snej, było praw­do­po­do­bień­stwo, że syn two­jej klient­ki bę­dzie rów­no­cze­śnie two­im naj­więk­szym wro­giem? Od­po­wiedź brzmia­ła: w two­im przy­pad­ku żad­ne, za to w moim – stu­pro­cen­to­we.

Po­trzą­snę­łam tyl­ko prze­czą­co gło­wą, bo zu­peł­nie nie mia­łam po­ję­cia, jak za­re­ago­wać, a na­stęp­nie wy­raź­nie drżą­cą ze zde­ner­wo­wa­nia ręką wy­ko­na­łam za­pra­sza­ją­cy gest w kie­run­ku wnę­trza domu.

He­len Bur­nett bez wa­ha­nia we­szła do środ­ka i za­czę­ła się roz­glą­dać po holu. Na­to­miast jej syn naj­pierw ze­ska­no­wał mnie od góry do dołu tym swo­im su­ro­wym, peł­nym po­dej­rzeń spoj­rze­niem, jak­by już na wej­ściu za­mie­rzał mi wle­pić man­dat za to, że od­dy­cha­łam tym sa­mym po­wie­trzem co on, a na­stęp­nie ła­ska­wie mi­nął mnie w drzwiach.

– Nie wie­dzia­łem, że pra­cu­je pani dla G.I. De­ve­lop­ment – ode­zwał się tuż za mo­imi ple­ca­mi.

Od­wró­ci­łam się przez ra­mię i po­sła­łam mu wred­ny uśmie­szek.

– Nie­sa­mo­wi­te! Czy­li jed­nak jest coś, cze­go jesz­cze pan o mnie nie wie, pa­nie „daj mi czło­wie­ka, a znaj­dę na nie­go pa­ra­graf” – od­cię­łam się.

Cole Bur­nett od­chrząk­nął nie­spo­koj­nie pod no­sem.

Był ubra­ny w czar­ną skó­rza­ną kurt­kę i je­an­sy w tym sa­mym ko­lo­rze, a na no­gach miał cięż­kie mar­ten­sy się­ga­ją­ce ko­stek.

To pierw­szy raz, kie­dy wi­dzia­łam go w in­nej sty­li­za­cji, niż ten wiecz­nie przy­kle­jo­ny do nie­go po­li­cyj­ny mun­dur i mu­sia­łam przy­znać, że pre­zen­to­wał się cał­kiem nie­źle. Oczy­wi­ście jak na su­ro­we­go, wred­ne­go gli­nę.

– Chy­ba po­my­li­ła mnie pani z pro­ku­ra­to­rem – ode­zwał się po dłuż­szej chwi­li ci­szy.

– Słu­cham? – Za­trzy­ma­łam się w miej­scu i, marsz­cząc z za­my­śle­niem brwi, nie­chęt­nie od­wró­ci­łam się w jego stro­nę.

– No to, co po­wie­dzia­ła pani o tych pa­ra­gra­fach – pró­bo­wał tłu­ma­czyć, po­ma­ga­jąc so­bie przy tym ręką. – To pro­ku­ra­tor szu­ka pa­ra­gra­fów, a nie po­li­cjant.

Par­sk­nę­łam z iry­ta­cją pod no­sem.

Ten fa­cet cze­piał się mnie na każ­dym moż­li­wym kro­ku do­słow­nie o wszyst­ko, o co tyl­ko się dało, a te­raz jesz­cze ro­bił ze mnie to­tal­ną kre­tyn­kę.

– Cał­kiem tu ład­nie, ale strasz­nie go­rą­co – za­wo­ła­ła z wnę­trza sa­lo­nu He­len Bur­nett.

– Tak, wiem i bar­dzo prze­pra­szam za ten ukrop, ale to wszyst­ko wina na­sze­go in­ne­go agen­ta. Był tu kil­ka dni temu i nie­ste­ty za­po­mniał wy­łą­czyć ogrze­wa­nie, i…

– No tak, bo prze­cież pani ni­g­dy nie jest ni­cze­mu win­na i jak zwy­kle o wszyst­kim do­wia­du­je się ostat­nia – wtrą­cił cham­sko Bur­nett, po czym skrzy­żo­wał ra­mio­na na pier­si i wle­pił we mnie te swo­je oskar­ży­ciel­skie gały.

Tego już było za wie­le. Mia­łam szcze­rze dość tej jego idio­tycz­nej ob­se­sji na moim punk­cie. Praw­da była taka, że nie mia­łam ab­so­lut­nie żad­ne­go po­ję­cia o nie­le­gal­nych in­te­re­sach mo­je­go by­łe­go na­rze­czo­ne­go, a na samą myśl o tym, że po­su­nął się do po­rwa­nia nie­win­ne­go na­sto­lat­ka, ro­bi­ło mi się nie­do­brze. Ale o ile zno­si­łam te wiecz­ne do­cin­ki tego cho­ler­ne­go służ­bi­sty pod­czas każ­dej in­ter­wen­cji, to te­raz, kie­dy za­mie­rza­łam je­dy­nie pro­fe­sjo­nal­nie wy­ko­nać swo­ją pra­cę, a on tak po pro­stu, dla wła­snej sa­tys­fak­cji, chciał mi to utrud­nić, po­sta­no­wi­łam, że nie dam za wy­gra­ną.

– Pani Bur­nett, może chcia­ła­by pani obej­rzeć pię­tro i gar­de­ro­bę, a ja w tym cza­sie po­ka­za­ła­bym pani sy­no­wi po­miesz­cze­nie go­spo­dar­cze i ob­ja­śni­ła kil­ka spraw tech­nicz­nych bu­dyn­ku? – za­pro­po­no­wa­łam naj­bar­dziej uprzej­mie, jak tyl­ko po­tra­fi­łam, wska­zu­jąc na scho­dy pro­wa­dzą­ce do góry.

Ko­bie­ta naj­pierw zer­k­nę­ła na mnie z lek­kim za­sko­cze­niem w oczach, ale po krót­kiej chwi­li ski­nę­ła gło­wą i uda­ła się na górę.

– Po­słu­chaj mnie – ode­zwa­łam się wście­kłym to­nem, wy­mie­rza­jąc pa­lec w kie­run­ku tego pod­łe­go gli­ny. Za­raz jed­nak cof­nę­łam rękę, bo oka­za­ło się, że zu­peł­nie nie­chcą­cy wbi­łam pa­zno­kieć w ma­te­riał jego czar­nej ko­szul­ki, któ­ry wy­sta­wał spod roz­pię­tej skó­rza­nej kurt­ki. A wła­ści­wie to… w twar­dy jak ska­ła umię­śnio­ny tors.

Fa­cet wy­krzy­wił usta w gry­ma­sie bólu.

– Oj, już nie prze­sa­dzaj, że za­bo­la­ło – od­burk­nę­łam, czer­wie­niąc się ze wsty­du na samą myśl o tym, że do­tknę­łam jego kla­ty.

O dzi­wo mnie nie zbesz­tał, a na­wet lek­ko się uśmiech­nął.

– Wbi­łaś mi się w sam splot sło­necz­ny, to jak niby mia­ło nie za­bo­leć? – pod­su­mo­wał, osten­ta­cyj­nie roz­cie­ra­jąc to miej­sce dło­nią. – Gdy­bym wie­dział, że tu bę­dziesz, to za­ło­żył­bym ka­mi­zel­kę ku­lo­od­por­ną.

Wy­bu­chłam sar­ka­stycz­nym śmie­chem.

– Pro­po­no­wa­ła­bym jesz­cze kask z ka­gań­cem. Taki, jaki zwy­kle za­kła­da­cie pod­czas kon­tak­tu z naj­nie­bez­piecz­niej­szy­mi prze­stęp­ca­mi.

Bur­nett uniósł wy­so­ko te swo­je czar­ne brwi i zro­bił taką minę, jak­by ostat­kiem sił po­wstrzy­my­wał się przed wy­bu­chem śmie­chu.

– Te ka­ski za­kła­da się prze­stęp­com – wy­tknął.

Przy­gry­złam dol­ną war­gę i czer­wo­na jak bu­rak opu­ści­łam wzrok na pod­ło­gę.

Cze­mu za­wsze mu­sia­łam zro­bić z sie­bie to­tal­ną kre­tyn­kę?

W mo­men­cie, kie­dy już od­zy­ska­łam siły i przy­po­mnia­łam so­bie, dla­cze­go wy­sła­łam jego mamę na pię­tro, Pan Wszyst­ko-Wiem-Naj­le­piej nie­spo­dzie­wa­nie przy­kuc­nął w rogu holu i naj­pierw wbił wzrok w ja­kiś punkt na pod­ło­dze, a na­stęp­nie po­tarł w tam­tym miej­scu pal­cem.

– Pan­no Mey­er, chy­ba mamy pro­blem – oświad­czył z nutą znie­sma­cze­nia w gło­sie, a za­raz po­tem przy­wo­łał mnie do sie­bie ręką.

– Och, da­ruj so­bie tę pan­nę Mey­er, Bur­nett. Wi­du­ję cię czę­ściej niż swo­ich wła­snych ro­dzi­ców. Mo­żesz się do mnie zwra­cać po imie­niu – prych­nę­łam w jego stro­nę.

Męż­czy­zna tyl­ko mach­nął lek­ce­wa­żą­co ręką, a ja w tym cza­sie po­chy­li­łam się nad tym ka­wał­kiem pod­ło­gi, któ­re­mu tak za­wzię­cie się przy­glą­dał.

– Mo­kre – oświad­czył, roz­cie­ra­jąc wil­goć opusz­ka­mi pal­ców. – W domu musi być ja­kiś wy­ciek.

– Co?! Nie­moż­li­we! – obu­rzy­łam się, jesz­cze bar­dziej po­chy­la­jąc się nad tym miej­scem. – Cała ka­na­li­za­cja zo­sta­ła bar­dzo do­kład­nie spraw­dzo­na i… – Nie do­koń­czy­łam.

Wła­śnie w tym sa­mym mo­men­cie usły­sza­łam dźwięk pru­ją­cej się nit­ki mo­jej spód­ni­cy – tej sa­mej, któ­ra po­lu­zo­wa­ła się już pod­czas mo­jej po­ran­nej wspi­nacz­ki po scho­dach na je­de­na­ste pię­tro. A za­raz po­tem po­czu­łam na tył­ku taki luz, jak­bym sta­ła te­raz przed tym znie­na­wi­dzo­nym po­li­cjan­tem w sa­mych majt­kach.

Mo­men­tal­nie wy­pro­sto­wa­łam się jak stru­na i się­gnę­łam dło­nią do tam­te­go miej­sca, aby oce­nić stra­ty i ewen­tu­al­nie za­sło­nić nie­po­żą­da­ny wi­dok, ale… było już za póź­no.

A naj­gor­sze w tym wszyst­kim było to, że uświa­do­mił mi to nie kto inny jak sam ofi­cer Cole Bur­nett. Klę­czał te­raz bez ru­chu na pod­ło­dze i, przy­gry­za­jąc we­wnętrz­ną część po­licz­ka, bez skrę­po­wa­nia wga­piał się w mój ty­łek!

– Hmm, czar­na ko­ron­ka… Kto by po­my­ślał… – wy­mam­ro­tał sam do sie­bie.

Se­rio?! Co za cho­ler­ny pa­lant!

– Mo­żesz się ła­ska­wie od­wró­cić?! – syk­nę­łam, go­tu­jąc się ze zło­ści i tro­chę też z za­że­no­wa­nia. A na­stęp­nie w ak­cie to­tal­nej de­spe­ra­cji przy­ci­snę­łam ty­łek do ścia­ny i, nie od­ry­wa­jąc go od niej ani na chwi­lę, prze­śli­zgnę­łam się ni­czym wąż aż do wie­sza­ka, po czym bły­ska­wicz­nie na­rzu­ci­łam na sie­bie płaszcz.

Uff, od razu le­piej.

– Nie bę­dzie ci za go­rą­co? – za­gad­nął z roz­ba­wie­niem, pi­jąc przy tym do wciąż pa­nu­ją­ce­go we­wnątrz domu ukro­pu.

Czy bę­dzie mi go­rą­co? Boże je­dy­ny, już było. Pa­lą­cy pot do­słow­nie lał mi się po ple­cach i tył­ku stru­mie­nia­mi.

Za­ci­snę­łam szczę­ki ze zło­ści i rzu­ci­łam mu mor­der­cze spoj­rze­nie.

– W two­im to­wa­rzy­stwie, Bur­nett? – par­sk­nę­łam z iro­nią, po czym osten­ta­cyj­nie otu­li­łam się płasz­czem. – Wierz mi, że nie ma na to naj­mniej­szych szans.

ROZ­DZIAŁ 5

Cole

Ostat­ni ty­dzień był ist­nym kosz­ma­rem. Non stop ja­kieś stłucz­ki na mie­ście – bo na kil­ka dni przed świę­ta­mi lu­dziom tak bar­dzo od­bi­ja­ło na punk­cie za­ku­pów, że za­cho­wy­wa­li się, jak­by przez cały rok za­ra­bia­li tyl­ko na gwiazd­ko­we pre­zen­ty. A do tego do­szło jesz­cze kil­ka in­ter­wen­cji z po­wo­du bi­ja­ty­ki o ostat­nią sztu­kę ja­kiejś za­baw­ki, sprzę­tu AGD w pro­mo­cji, a w jed­nym przy­pad­ku na­wet o ze­staw – swo­ją dro­gą mało atrak­cyj­nych – świą­tecz­nych swe­trów dla ca­łej ro­dzi­ny. Tak, lu­dzie na­praw­dę po­tra­fi­li so­bie dać po mor­dzie z po­wo­du ostat­niej sztu­ki ja­kiejś lal­ki Bar­bie prze­bra­nej za sy­ren­kę albo swe­tra z wi­ze­run­kiem Mi­ko­ła­ja, któ­re­mu pod­czas sko­ku do ko­mi­na spa­da­ją spodnie.

Nie to, że­bym był ja­kimś to­tal­nym gbu­rem, ale se­rio ko­goś bawi świę­ty Mi­ko­łaj, któ­re­mu na tył­ku zo­sta­ły tyl­ko prze­sta­rza­łe, czer­wo­ne sli­py?

Co praw­da, kil­ka dni temu sam zu­peł­nie przez przy­pa­dek mia­łem oka­zję zo­ba­czyć czyjś ty­łek w ko­ron­ko­wych strin­gach i choć draż­ni­ła mnie ta baba jak mało kto na tym świe­cie, to mu­sia­łem przy­znać, że był to zde­cy­do­wa­nie przy­jem­niej­szy wi­dok niż pęk­nię­te por­t­ki świę­te­go Mi­ko­ła­ja.

❄ ❄ ❄

Za­par­ko­wa­łem mo­je­go Je­epa pod do­mem i, osła­nia­jąc gło­wę skó­rza­ną kurt­ką, czym prę­dzej pod­bie­głem do drzwi. Dziś już od sa­me­go rana lało jak z ce­bra, a ja jak na złość mu­sia­łem za­ła­twić kil­ka spraw na mie­ście. Do tego jesz­cze ci roz­hi­ste­ry­zo­wa­ni lu­dzie. Szlag! Mia­łem dość.

Jed­nym szyb­kim ru­chem strzep­ną­łem nad­miar wody z kurt­ki, po czym wsze­dłem do domu i od­wie­si­łem ją na wie­szak tuż nad ka­lo­ry­fe­rem, aby jak naj­szyb­ciej wy­schła.

Do­cho­dzi­ła wła­śnie osiem­na­sta. Joy­ce, dziew­czy­na, z któ­rą od pew­ne­go cza­su uma­wia­łem się na krót­kie rand­ki – o ile w ogó­le moż­na było tak na­zwać te na­sze taj­ne spo­tka­nia na kawę – koń­czy­ła pra­cę o szes­na­stej. Je­śli więc wziąć pod uwa­gę kor­ki, to od ja­kiejś go­dzi­ny po­win­na już być w domu.

Wy­cią­gną­łem te­le­fon z kie­sze­ni, aby spraw­dzić, czy od­po­wie­dzia­ła na moją ostat­nią gło­sów­kę, do­ty­czą­cą świą­tecz­ne­go obia­du i za­uwa­ży­łem, że w mo­jej skrzyn­ce od­bior­czej fak­tycz­nie znaj­do­wał się ja­kiś SMS.

Od: Joyce

Hej, Cole. Bar­dzo cię prze­pra­szam, ale wo­la­ła­bym spę­dzić te świę­ta tyl­ko z Na­tha­nem. Sam chy­ba wiesz, że po tym, przez co prze­szedł, nie jest jesz­cze go­to­wy na do­dat­ko­we to­wa­rzy­stwo. Ode­zwę się po No­wym Roku. Mam na­dzie­ję, że ro­zu­miesz.P.S. We­so­łych świąt.