Ponad 300 historii z tylnego siedzenia ebook

Od autora

Miasto nocą mówi więcej prawdy niż za dnia.

W dzień ludzie zakładają twarze. W nocy – zdejmują je w taksówce.

Siadają z tyłu i przez kilkanaście minut stają się sobą. Czasem pierwszy raz od dawna.

Większość z nas ma prawo jazdy, zna przepisy, potrafi prowadzić samochód.

Ale prowadzenie taksówki przez ponad trzydzieści lat w dwumilionowym mieście to coś więcej niż jazda z punktu A do punktu B.

To odpowiedzialność.

To koncentracja.

To umiejętność czytania ludzi w kilka sekund.

Bo gdy ktoś wsiada do auta, ja nie widzę tylko pasażera. Widzę historię.

Czasem wesołą. Czasem zmęczoną. Czasem taką, która właśnie się kończy.

Przepracowałem ponad trzy dekady jako taksówkarz. I nigdy nie traktowałem tego jak zwykłej pracy. Bywały okresy, gdy jeździłem po kilkanaście godzin dziennie i wcale nie miałem dosyć. Czasem mówiłem do siebie: „Chyba naprawdę to lubię, skoro nie chcę wysiadać z tego auta”.

Mój dziadek przed wojną był w Warszawie dorożkarzem. Woził ludzi konno.

Ja woziłem ich „silnikiem”. Może to przypadek. A może coś jednak przechodzi z pokolenia na pokolenie – nie zawód, ale sposób bycia.

Pierwszy raz poczułem to jako chłopak, kiedy wsiadłem do starej Warszawy sąsiada. Zapach tapicerki, dźwięk silnika, świat za szybą. To uczucie ruchu, kontroli, kierunku. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ulica stanie się moim warsztatem pracy.

Taksówkarz musi być kierowcą lepszym niż przeciętny kierowca.

Bo to nie hobby. To zawód.

Musi mieć refleks, orientację w terenie, wyczucie sytuacji.

Musi umieć w ułamku sekundy zmienić trasę w zatłoczonym mieście.

Musi prowadzić pewnie, ale bezpiecznie.

Lecz to wciąż tylko połowa tej pracy.

Druga połowa to ludzie.

Wsiadają zestresowani, zakochani, pijani, milczący, płaczący, rozgadani.

Ktoś chce rozmowy.

Ktoś chce ciszy.

Ktoś chce tylko dojechać i nie myśleć.

Kierowca musi to wyczuć natychmiast.

Nie podnosić głosu.

Nie prowokować tematów.

Nie dolewać ognia do czyichś emocji.

Czasem trzeba być psychologiem.

Czasem świadkiem.

Czasem po prostu obecnością.

Większość mojej pracy to były noce.

Noc jest szczera. Miasto śpi, drogi są puste, a ludzie mówią rzeczy, których nie powiedzieliby za dnia.

W nocy szybciej się jedzie.

Ale też szybciej widać prawdę.

Zdarzały się sytuacje dziwne, trudne, śmieszne i bolesne. Przez trzydzieści lat miałem tylko jeden przypadek, gdy pasażer wysiadł w trakcie kursu bez słowa. Jeden raz. To pokazuje, że w tej pracy najważniejsze jest wyczucie.

Zapraszam Cię do podróży przez historie z tylnego siedzenia – krótkie, prawdziwe i opowiedziane bez filtra.

1.Ciche dni

Niedziela, godzina 18.10

Wsiadają. Cisza taka prawdziwa, małżeńska.

Po chwili mówi ona:

– Nie pytaj mnie, co mi jest.

On odpowiada:

– Nie pytam.

Ona:

– I bardzo dobrze, bo i tak byś nie zrozumiał.

On odwraca się do mnie.

– Panie, my teraz mamy ciche dni.

Ona:

– Dni? Ty masz minuty.

Pod koniec kursu znowu odzywa się ona:

– To ile płacimy?

On odpowiada:

– Tyle co zawsze… czy dziś drożej, bo się obraziłaś?

Ona parska śmiechem.

– Dobra, wygrałeś. Ale jutro zmywasz.

On:

– Jak przeżyję noc.

Refleksja:

Zdarza się, że jedno żartobliwe zdanie działa lepiej niż terapia.

2.Czy mi zależy, czy mi szkoda

Poniedziałek, godzina 21.30

– Ty zawsze robisz ze mnie wariatkę – mówi ona.

– Bo zawsze robisz sceny.

– Ja tylko zapytałam, kim jest „Kasia z pracy” o drugiej w nocy.

Cisza.

– Wiesz, co jest najgorsze? – mówi ona. – Że ja już nie wiem, czy mi zależy, czy mi szkoda.

On milczy długo.

– Nie wiem, czy bym tęsknił. Ale wiem, że nie chciałbym sprawdzać.

Przed blokiem cisza jest lżejsza.

– Jutro pogadamy normalnie.

– Jak zawsze.

Idą razem. Ani blisko, ani daleko.

Refleksja:

Niektóre związki nie rozpadają się zhukiem. Inne wracają tą samą taksówką.

3.Przyzwyczajenie zelementami czułości

Czwartek, godzina 19.10

Wsiadają zmęczeni, trzeźwi.

Ona:

– Gdybyś słuchał, nie bylibyśmy w tej taksówce.

On:

– Gdybyś nie mówiła trzech rzeczy naraz, słuchałbym.

Ona:

– Ale wiesz co?

On:

– Wiem. I tak cię kocham.

Patrzę w lusterko – uśmiechają się jak nastolatki.

On zwraca się do mnie:

– Panie, po dwudziestu pięciu latach to już nie miłość.

Ona:

– To przyzwyczajenie z elementami czułości.

Refleksja:

Najlepsze związki mają wsobie ikłótnię, iśmiech.

4.Cisza, która mówi wszystko

Niedziela, godzina 23.15

Wsiadają spokojnie. Wyjątkowo trzeźwi, tacy… życiowi. Nie patrzą na siebie, ale widać, że są sobie bliscy od dawna.

Ona pyta cicho:

– Pamiętasz, jak kiedyś nie mogliśmy się nagadać?

On uśmiecha się lekko.

– Pamiętam. Teraz też nie możemy, tylko z innych powodów.

Ona się śmieje.

– Bo teraz wszystko już wiemy.

On kiwa głową.

– Właśnie. I to jest straszne i wygodne jednocześnie.

Zapada cisza. Ale to nie jest zła cisza. To cisza ludzi, którzy już nie muszą nic udawać.

Po chwili ona mówi:

– Ale i tak wolę milczeć z tobą, niż gadać z kimkolwiek innym.

Dojeżdżamy. Wysiadają spokojnie. Bez pośpiechu. Jakby wiedzieli, że jeszcze wiele takich ciszy przed nimi.

Drzwi się zamykają, a ja jeszcze przez chwilę patrzę przed siebie.

Refleksja:

Najdłuższe rozmowy wcale nie potrzebują słów.

5.Kłótnia zkrótką pamięcią

Czwartek, godzina 22.45

Wsiadają lekko podenerwowani. Ona odzywa się pierwsza:

– Powiedz chociaż, o co się kłócimy.

On:

– Nie pamiętam.

Ona:

– Czyli klasycznie. Ja pamiętam wszystko, a ty nic.

On:

– Ale zobacz, jakie to ma zalety. Każda kłótnia jest dla mnie nowa.

Ona wybucha śmiechem.

– Ty mnie kiedyś doprowadzisz do grobu.

On odpowiada spokojnie:

– Ale będę stał nad nim i mówił, że byłaś cudowna.

Patrzę w lusterko – oboje się śmieją. I ona nagle mówi, już miękko:

– Wiesz co? I tak dobrze, że się kłócimy.

On:

– Bo jak się przestaje, to znaczy, że już nie zależy.

Refleksja:

Czasem kłótnia to nie dramat– tylko znak, że komuś jeszcze chce się zostać.

6.Miłość premium

Sobota, godzina 16.15

Wsiadają bardzo spokojnie.

On:

– Wiesz, że my nie jesteśmy romantyczni?

Ona:

– Jesteśmy. Tylko na innym poziomie.

On:

– Jakim?

Ona:

– Ty pamiętasz o moich lekach. Ja pamiętam, żebyś nie wychodził bez czapki.

On:

– To jest miłość premium.

Na końcu kursu mówią:

– Dziękujemy. Niech pan uważa na siebie.

Wysiadają, a ja myślę jeszcze przez chwilę…

Refleksja:

Małżeństwo to nie bajka. To długa droga– czasem zobjazdami, ale ważne, że razem.

7.To nie koniec. To środek.

Środa, godzina 4.15

Miasto puste jak po ewakuacji.

Deszcz rozmazuje światła, wycieraczki prowadzą jedyny sensowny dialog tej nocy.

Wsiadają bez słowa.

Drzwi trzaskają za mocno. To zawsze zapowiedź.

Minuta ciszy.

Ona:

– Wiesz, że ja już nie mam siły.

On:

– Masz. Zawsze masz, jak trzeba na mnie krzyczeć.

Skręcam w Długą. Ulica jak ta rozmowa.

Ona:

– Nie krzyczę, bo chcę. Krzyczę, bo inaczej mnie nie słyszysz.

On śmieje się nerwowo.

– To czemu jeszcze ze mną jesteś?

Ona patrzy w okno. Światła odbijają się w jej oczach.

– Bo rano jesteś innym człowiekiem.

Cisza ciężka. Nawet radio milczy.

On nagle:

– Zdradziłem cię. Ale tylko myślami.

Ona nie odwraca głowy.

– Kiedy?

– Zawsze, kiedy jest mi źle.

Długa pauza.

Ona:

– A ja cię zdradziłam milczeniem. I to od lat.

Przed blokiem, silnik pracuje. Nikt się nie rusza.

On:

– To koniec?

Ona po chwili:

– Nie.

Cisza.

– To środek.

On wysiada. Stoi w deszczu, jakby czekał na wyrok.

Ona uchyla okno.

– Przyjdź jutro trzeźwy. Albo nie przychodź wcale.

Odjeżdżam.

W lusterku widzę go jeszcze przez chwilę.

Nie wiem, czy wróci.

Refleksja:

Największe rozstania nie dzieją się wkrzyku. One dzieją się wciszy, wktórej ktoś mówi „jutro”. Inie wiadomo, czy to nadzieja, czy ostatnia szansa.

8.Ty wysiadasz jutro

Wtorek, godzina 3.20

Deszcz. Wsiadają jak po ewakuacji z wojny.

Ona:

– Nie dotykaj mnie.

On:

– Nawet nie dotykam.

Ona:

– Właśnie zawsze tak robisz.

Auto rusza.

On:

– Przysięgam, to była koleżanka z pracy.

Ona:

– Ty nawet nie masz pracy.

Krótka cisza.

On:

– Zatrzymaj pan auto, ja wysiadam.

Ona:

– Nie. Ty wysiadasz jutro.

Z tyłu słychać jakieś szarpanie.

Ona do mnie:

– On zawsze dramatyzuje po trzeciej.

On:

– Bo po trzeciej wiem, że ją kocham.

I nagle cisza jak w kościele.

Ona poprawia mu kołnierzyk. Jakby nic się nie stało.

Refleksja:

Czasem miłość wygląda jak awantura. Aczasem jak poprawiony kołnierzyk po awanturze. Ito dopiero jest prawda.

9.Do szczęścia

Sobota, godzina 2.20

Wsiada para po imprezie.

– Na Bemowo! – mówi ona.

– Na Ursynów! – mówi on.

Patrzę w lusterko.

– To gdzie jedziemy?

Po chwili ona mówi:

– Nieważne gdzie. Ważne z kim.

Wysiedli razem.

Refleksja:

Miłość rzadko zna dokładny adres.

10.Live wtaksówce

Sobota, godzina 22.00

Drzwi się otwierają i do środka wskakuje dziewczyna – influencerka. Błyszcząca kurtka, telefon na kijku, a na ekranie live dla dwudziestu tysięcy ludzi.

– Hej, kochani! A to jest mój kierowca. Powiedz „siema”!

– Siema – mówię.

– On jest cudowny! Patrzcie, jak prowadzi: zero drgań, stabilizacja jak w filmie!

Na czacie od razu lecą pytania: ile kosztuje kurs, gdzie jedziemy, czy kierowca ma TikToka. Po chwili ktoś rzuca pomysł, żeby zrobić zrzutkę na napiwek dla kierowcy. I ludzie naprawdę zaczynają wpłacać.

Dojeżdżamy na miejsce.

– Dajcie mu serduszko! – mówi dziewczyna do kamery. – A pan… proszę pozować.

Robi mi selfie, wrzuca na story, a chwilę później dostaję sto pięćdziesiąt złotych napiwku płatnością mobilną.

Dopisano: „Za płynne przejazdy i cierpliwość do Internetu”.

Refleksja:

Człowiek całe życie uczy się jeździć. Apotem okazuje się, że jest… contentem.

11.Meteorolog od świateł

Środa, godzina 8.05

Z tylnego siedzenia odzywa się głos pana z teczką.

– Jestem meteorologiem – mówi.

– Zapowiada pan deszcz czy słońce?

– I to, i to. Ale prognozuję też… sygnalizację świetlną. – Po chwili odzywa się znów: – Za dwieście metrów, za jedenaście sekund będzie czerwone. Proszę zwolnić.

Zwalniam.

Pyk.

Czerwone.

– Teraz zdążymy jeszcze na zielone na następnym – dodaje spokojnie.

Ruszamy.

Trafione.

Na końcu wręcza mi wizytówkę.

„Prognozy ruchu miejskiego. Prawdopodobieństwo zielonej fali: sto procent”.

Refleksja:

Jedni widzą pogodę wchmurach. Inni wczerwonym świetle.

12.Dżungla na tylnym siedzeniu

Piątek, godzina 20.00

Wsiada gość: okulary Cartiera, słuchawki na uszach, w ręku iPad.

– Proszę pana, ja teraz nie mogę rozmawiać. Jestem w dżungli. Proszę do centrum.

No to jadę.

Po minucie zaczyna krzyczeć:

– Uważaj na węża!

Zerkam w lusterko. W aucie czysto. A on podskakuje, jakby go coś ugryzło.

Potem:

– Przeskocz rzeką!

– To do mnie? – pytam.

– Nie, to do mnie… znaczy do postaci. A pan, proszę, niech trzyma kierunek i nie trąbi, bo mi się headset kalibruje!

Dojeżdżamy. Wysiadka. On nagle mówi spokojnie:

– Dziękuję. Przetrwałem. Zebrałem trzy artefakty i nie zgubiłem telefonu. – Patrzy na mnie i dodaje: – Prowadzenie auta: klasa premium.

Zostawia dobry napiwek i gumę do żucia.

Refleksja:

Niektórzy jeżdżą do centrum, atak naprawdę wracają zwyprawy.

13.Ławka, kiosk ibułki zserem

Sobota, godzina 12.00

Zatrzymuję się przy krawężniku. Wsiada starszy pan. Beret, laska, oczy jak u dziecka.

– Synu… ja chcę jechać do miejsca, gdzie zakochałem się pierwszy raz.

– A jaki adres?

– Nie pamiętam. Była tam ławka i kiosk. I pachniało bułkami z serem.

Jedziemy „na nos”.

Godzinę.

Drugą.

W końcu mówi:

– To tutaj.

Kiosku już nie ma. Ale ławka stoi.

Wysiada, siada powoli na ławce i patrzy przed siebie.

– Dzięki tobie cofnąłem się o sześćdziesiąt dwa lata. – Zostawia pięćdziesiąt złotych i dodaje: – A to za to, że dziś miałem osiemnaście lat. Choćby przez chwilę.

Refleksja:

Czasem największy kurs to ten wprzeszłość.

14.Pies od nawigacji

Niedziela, godzina 10.30

Wsiada kobieta z psem. Pies w kurtce z kapturem – wygląda jak gangster.

– On wybiera trasę – mówi. – Jak spojrzy w lewo, jedziemy w lewo. Jak w prawo, zawracamy. A jak się położy, jedziemy prosto.

Patrzę na psa. Pies patrzy w bagażnik.

– To znaczy, że wjeżdżamy w ścianę?

– Nie, on czasem się zawiesza. Trzeba go zresetować smakołykiem.

Jedziemy już dwadzieścia minut. Pies siedzi jak kapitan statku. Raz machnął ogonem, drugi raz też.

Na koniec kobieta mówi:

– Bardzo dobrze pan wypadł w jego oczach. Czasem warczy na kierowców, którzy mają złą energię.

Pies spojrzał na mnie i beknął.

– To aprobata – wyjaśniła.

Refleksja:

Wtej pracy widziałem już wielu „nawigatorów”, ale ten miał najlepszą kurtkę.

15.Pogrzeb, który okazał się urodzinami

Niedziela, godzina 12.00

Drzwi się otwierają i wsiada starszy pan: garnitur, czarne rękawiczki, twarz poważna jak u grabarza.

– Na Chabrową piętnaście. Dzisiaj pogrzeb szwagra. Mam przemowę.

W drodze milczy. Co jakiś czas ćwiczy na głos:

– I był człowiekiem stanowczym, ale uczciwym… miał w sobie siłę… i ogórki zawsze robił sam. Tylko on nie żałował czosnku…

Dojeżdżamy pod blok. Pan wysiada, dzwoni domofonem. Po chwili wychodzi kobieta w kolorowej czapce na sprężynie:

– Dzień dobry, a pan do kogo?

– Na pogrzeb szwagra… tu mieszka pan Zenek.

– Panie kochany, tu są urodziny dziecka! Pan chyba coś pomylił!

Za nią wybiega gromadka dzieci z balonami, a jedno wręcza mu lizaka.

Pan bierze lizaka i mówi:

– Serdecznie dziękuję, synku.

Po czym wraca do mnie:

– Niech pan mnie zawiezie z powrotem do domu… Jak ja mogłem adres pomylić, tego nie pojmuję.

Poprawia krawat i mruczy:

– To był najweselszy pogrzeb, na jakim byłem.

Refleksja:

Życie potrafi pomylić dekoracje szybciej niż człowiek adres.

16.Ewa wczerwonej sukience

Piątek, godzina 19.00

Do auta wchodzi młody chłopak – podjarany jak po wygranej.

– Proszę na Wilanów. Mam randkę życia. Napisała, że będzie w czerwonej sukience i tak ją rozpoznam. Ma na imię Ewa.

Po drodze opowiada o dziewczynie z Tindera: że niby kocha psy, gotowanie i memy z kotami.

Dojeżdżamy pod restaurację. Stoi dziewczyna w czerwonej sukience. Chłopak wychodzi z kwiatami, a ja mam miejsce w pierwszym rzędzie.

Podchodzi i pyta:

– Ewa?

A ona:

– Nie. Ja jestem z BlaBlaCara. Miałeś mnie zawieźć do Krakowa.

Chłopak patrzy w telefon:

– O ja… kliknąłem nie ten czat.

Wraca do auta z twarzą czerwoną jak sukienka.

– Do domu… albo nie. Do baru. Muszę się przelogować na rzeczywistość.

Refleksja:

Czasem jeden zły czat zmienia całe życie– na szczęście zwykle tylko na wieczór.

17.Rosół iWi-Fi

Poniedziałek, godzina 9.10

Kurs spod sklepu. Do środka wchodzi starsza pani z siatką warzyw, lekko zdyszana.

– Na Gocław. Mam rosół do uratowania.

– To ratujemy.

W trakcie jazdy opowiada:

– Wnuk wczoraj zjadł cały rosół. Dziś gotuję nowy, bo czuję, że coś jest nie tak. Rosół nie wyszedł, może przez cebulę… albo przez Wi-Fi.

– Przez Wi-Fi?

– No przecież wszystko teraz przez fale. Rosół się przeprogramował.

Pod blokiem wysiada:

– Jak się uda, to odłożę panu porcję.

Dwa dni później ta sama pani wsiada z pojemnikiem:

– Proszę. Rosół wrócił. Ma pan dobry wpływ.

Refleksja:

Są dni, kiedy człowiek ratuje rosół, anie świat– ito też ma sens.

18.Kurs na skraj miasta

Sobota, godzina 2.00

Centrum pełne lokali, ludzie się bawią. Zatrzymuje mnie kobieta na ulicy.

– Jedziemy na sam skraj miasta.

Kurs za jakieś sto złotych. Jedziemy, rozmawiamy – tematy różne, nawet ciekawe. Wygląda normalnie, dobrze ubrana, może po dwóch drinkach.

W pewnym momencie mówi:

– Wie pan co… chyba nie będę miała przy sobie tych stu złotych. Jak podjedziemy pod dom, to ja skoczę i zaraz przyniosę.

Podjeżdżamy. Czekam pięć minut. Dziesięć. Pół godziny.

Nie wraca.

I nagle dopada mnie myśl: „Widzisz, jaki jesteś głupi. Trzeba było wziąć zastaw”.

Nie znam jej. Nie wiem, do których drzwi pukać. Stoję dalej, ciemno. Dawno nikt mnie tak nie zrobił w konia, bo dziewięćdziesiąt osiem procent ludzi jest uczciwych – i przez to czujność czasem zasypia.

Refleksja:

Najgorsze wtakich kursach nie są pieniądze, tylko to, że człowiek przez chwilę przestaje wierzyć wludzi.

19.Nocne zdania

Wtorek, godzina 2.20

Jeśli jeździ się taksówką latami w nocy i wozi ludzi po alkoholu, w głowie zostają krótkie zdania. Takie, co niby są żartem, ale czasem brzmią jak prawda.

– Ej, czemu ten samochód jedzie za nami?

– Bo my jedziemy po drodze.

– Aha… sprytnie.

– Ja wysiadam.

– Tu nie ma chodnika.

– To poczekam, aż będzie.

– Ty mnie kochasz?

– A która jest godzina?

– Druga.

– To tak… ale jutro zapytaj jeszcze raz.

– Jak ja wyglądam?

– Jak milion dolarów.

– A dokładniej?

– Jak po inflacji.

– Uważaj, bo się zakochasz.

– W tobie?

– Nie. W tej chwili.

– Jak dojedziemy, to koniec.

– Czego?

– Nas.

– To jedźmy wolniej.

I tych zdań jest więcej. Jakby miasto w nocy mówiło ludźmi.

Refleksja:

Noc robi zludzi poetów, nawet jeśli rano nikt nie pamięta wiersza.

20.Agropaznokcie

Środa, godzina 11.00

W progu auta staje pani około czterdziestki: zadbana, stylowa torebka, elegancja.

– Idę na paznokcie, a potem ewentualnie ratować świat. Proszę na Marszałkowską, salon „Błysk Elegancji”.

Dojeżdżamy do centrum i… korek. Przed nami traktory, głośniki, transparenty.

Pani wygląda przez okno:

– Czy oni jadą na paznokcie?

– Nie. To protest rolników. Blokują miasto.

– Aha. Czyli moje paznokcie padły ofiarą polityki.

Nagle wysiada, podchodzi do rolników i pyta:

– Przepraszam, panowie, to długo jeszcze potrwa?

Jeden odpowiada:

– Długo. Ale ma pani ładne dłonie… może pani z nami przemówić.

I zanim się obejrzałem, moja pasażerka stoi na traktorze z mikrofonem i krzyczy:

– Wolność dla truskawek i stylizacji hybrydowej!

Wróciła do auta, usiadła spokojnie.

– Pojadę jutro. Dziś zyskałam nową tożsamość.

Refleksja:

WWarszawie człowiek jedzie na paznokcie, atrafia do historii.

21.Człowiek bez adresu

Środa, godzina 2.10

Na tylne siedzenie wsuwa się facet – zaspany, zmięty. W jednej ręce telefon, w drugiej szczoteczka do zębów.

– Proszę na Pruszków.

– Okej, ale z którego adresu pan mnie wezwał?

– No właśnie… tego nie wiem, bo ja się zgubiłem.

– Jak to?

– Nie wiem, gdzie jestem. Wyszedłem do sklepu po chipsy i obudziłem się tu. W portfelu mam tylko bon na frytki i paragon z Biedronki.

Patrzę: serio – żadnych dokumentów, żadnego pomysłu.

– I co teraz?

– Pan mnie zawiezie na chybił-trafił. Jak rozpoznam ulicę, wysiądę. Jak nie, to będzie pan woził, aż przypomnę sobie hasło do życia.

Po dwudziestu minutach krzyczy:

– Stop! To tu! To mój kosz na śmieci, poznałem go!

Wysiadł, przytulił kubły, spojrzał na okna i powiedział:

– Dobrze wrócić do siebie… nawet jak się wcześniej nie wiedziało, skąd się przyszło.

Refleksja:

Są ludzie, którzy nie mają adresu wtelefonie, ale mają go wsercu– albo wkoszu na śmieci.

22.Mama zsatelity

Środa, godzina 14.00

Wsiada młody chłopak na tylne siedzenie. Jeszcze drzwi nie zamknął, a już słyszę:

– Pan skręci… nie, nie teraz… za chwilę!

Całą drogę wydaje komendy jak instruktor nauki jazdy.

– Teraz wolniej! Teraz szybciej, żeby nadrobić!

W połowie mówię:

– Panie, może pan chce tu usiąść i sam jechać?

Wtedy dzwoni jego matka. Słyszę przez głośnik:

– Jesteś w taksówce?!

– No tak, mamo.

– A pan kierowca wie, którędy jechać?!

I zanim zdążę otworzyć usta, mama już dowodzi jak na poligonie:

– Synu, powiedz panu: prosto. Teraz w lewo. Nie tu! Następna w prawo!

GPS chyba się obraził i zamilkł. Chłopak poci się ze stresu, a ja jadę jak żołnierz na ćwiczeniach.

Na koniec chłopak wysiada i mówi zmęczony:

– Przepraszam… mama mnie z satelity śledzi.

Refleksja:

Są pasażerowie zbagażem. Ten miał bagaż wpostaci… kontroli rodzicielskiej na żywo.

23.Siedzisko pojednania

Sobota, godzina 16.00

Wsiada para. On trzyma pod pachą siedzisko od kanapy. Prawdziwe.

– Panie kierowco, szybki kurs. W Ikei nie zdążyliśmy wziąć dostawy, więc bierzemy to, co najważniejsze: tylko siedzisko.

– Tylko siedzisko?

– Tak, żebyśmy mieli gdzie usiąść, jak się pokłócimy.

W trakcie jazdy ona odzywa się do niego:

– Nie wierzę, że powiedziałeś ekspedientce: „A po co nam całe łóżko, skoro i tak śpimy osobno”.

On odpowiada spokojnie:

– Bo to prawda. Ale to siedzisko to symbol pojednania. Neutralna strefa. Jak Szwajcaria.

Dojeżdżamy. On wynosi siedzisko, a ona mówi:

– Dziękujemy. Uniknęliśmy awantury, bo jak się siedzi osobno, to łatwiej przepraszać.

Refleksja:

Czasem wystarczy kawałek kanapy, żeby uratować całość.

24.Zgubiona żona zwesela

Sobota, godzina 00.40

Kurs spod sali weselnej. Do taksówki pakuje się pan w garniturze, w klapie kwiatek, włosy w rozsypce, pot w oczach. Wygląda jak po bitwie.

– Proszę pana… zgubiłem żonę.

– Przepraszam… co?

– Żona mi zniknęła. Ślub był trzy godziny temu. Podobno z kuzynką wyszły „na chwilę”, a ja teraz krążę i jej szukam.

– Zamiast nocy poślubnej bawi się pan w detektywa.

– Ja nie wiem, czy to nie jest test. Może siedzi za rogiem i patrzy, czy ją znajdę.

Jedziemy. Stacja benzynowa – może hot dog. Nie ma.

Plac zabaw: „Tu była ze mną na randce”. Też nie.

Klub karaoke.

Wchodzimy… a tam jego świeżo poślubiona małżonka z kuzynką śpiewają angielską piosenkę z pełnym zaangażowaniem. Konfetti we włosach, kieliszki w rękach.

Pan patrzy na mnie.

– Okej… znalazłem. – Po chwili dodaje: – Teraz może mnie pan zawieźć do hotelu.

– Samego?

– Ona zaraz wróci Uberem. Tylko jeszcze zaśpiewa Whitney Houston.

Zostawił dobry napiwek i na koniec rzucił:

– Małżeństwo? Zaczyna się jak film akcji.

Refleksja:

Niektóre związki zaczynają się od „na zawsze”, aniektóre od karaoke.

25.Bruno jedzie do fryzjera

Czwartek, godzina 11.00

Wsiada pani z malutkim psem w sweterku.

– Czy mój Bruno może siedzieć na siedzeniu?

– Jasne.

Bruno siada i patrzy na mnie jak szef na rozmowie kwalifikacyjnej.

– Bruno, jedziemy do fryzjera. Bądź grzeczny – mówi pani.

Bruno odwraca łeb i wyje żałośnie, jakby jechał na badanie techniczne.

Po chwili zaczyna drapać fotel.

– Nie drap, kochanie, bo pan kierowca pomyśli, że jesteś nerwowy.

W tym momencie:

– Wrrrrr!

Patrzę w lusterko. On na mnie. Ja na niego.

– Spokojnie, Bruno. Nie ja cię będę strzygł.

– On lubi też śpiewać – dodaje właścicielka.

– Jak to śpiewać?

Bruno:

– Auuuuuuuuuu!

Jak tenor w operze.

– On tak tylko, jak lubi kierowcę.

No to mam prywatny koncert.

Refleksja:

Czasem najspokojniejszy kurs robi ten, kto ma cztery łapy iwięcej emocji niż połowa dorosłych.

26.„Proszę mnie wyrzucić”

Niedziela, godzina 23.10

Na siedzeniu za mną rozsiada się facet – trochę wypity, ale składny.

– Kurs na Bielany. Ale jak zacznę gadać głupoty, proszę mnie wyrzucić.

– Jasne. Kurs kontrolowany.

Po pięciu minutach rzuca:

– A nie uważa pan, że dinozaury nie wymarły, tylko są w sejmie?

Zerkam w lusterko – jeszcze się trzyma.

Po kolejnych pięciu dodaje:

– Uważa pan, że każda pizza powinna mieć prawo głosu? Jak wybierasz składniki, to one też coś czują.

Mówię:

– Jesteśmy blisko.

A on nagle krzyczy:

– Nie! Proszę się zatrzymać. Ja właśnie przekroczyłem granicę rozsądku. Pizza z prawem głosu, słyszał pan? Nie zasługuję na dalszą jazdę.

Zatrzymuję się. Wysiada, zamyka drzwi z godnością i rzuca przez szybę:

– Taksówka to święte miejsce. Nie będę jej kalał bzdurami.

I odchodzi w ciemność.

Refleksja:

Niektórzy mają hamulce waucie, aniektórzy wgłowie– ito też się liczy.

27.Dostawca sushi

Piątek, godzina 19.40

Do samochodu wskakuje chłopak z torbą termiczną.

– Panie kierowco, jestem dostawcą sushi. Zgubiłem się. Miałem iść pieszo, ale obróciłem się dwa razy i nie wiem, gdzie jestem, a klient czeka. Jak się spóźnię, potrącą mi z pensji.

Jedziemy. Po drodze mówi:

– Ja dzisiaj już byłem w tym bloku, ale pomyliłem numery i dałem zamówienie nie temu klientowi.

– I co?

– Odebrali, podziękowali i powiedzieli: „Nie wiedzieliśmy, że to zamówiliśmy”.

Dojeżdżamy. Tym razem właściwy klient odbiera sushi – wszystko się zgadza.

Chłopak wraca jeszcze na chwilę.

– Uratował mi pan dzień. W nagrodę ma pan porcję sushi. Symbolicznie, ale od serca.

Refleksja:

Najlepsze napiwki czasem są wryżu iglonach.