27,99 zł
Śmiech bywa okrutniejszy niż śmierć W małym miasteczku na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej obok domu Wojtka wyrasta stalowy maszt 5G. Kilka miesięcy później jego rodzice umierają na zawał. Dla Wojtka to nie zbieg okoliczności. To elektromorderstwo. Jeden z sąsiadów, Szymek, widzi w jego historii idealny materiał na żart. Pod internetowym pseudonimem „Eugeniusz” staje się dla Wojtka mentorem i wybawcą. Dzieli się z nim absurdalnymi instrukcjami, sfałszowanymi raportami naukowymi i wyssanymi z palca badaniami. Im bardziej Wojtek zagłębia się w sztucznie stworzoną rzeczywistość, tym lepiej bawi się Szymek, aż w końcu sytuacja przestaje być tylko kiepskim żartem i zaczyna wymykać się spod kontroli… Po prostu… Wojtek to powieść o tym, jak łatwo nakarmić paranoję i jak trudno ją potem zatrzymać. O samotnym człowieku, który w żałobie znajduje sens poprzez walkę z niewidzialnym wrogiem. I o tym, że najokrutniejszy bywa ten, kto „tylko żartował”.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:
Liczba stron: 114
Igor Powązka
Po prostu… Wojtek
Niniejsza publikacja stanowi utwór o charakterze fikcyjnym. Wszelkie imiona, nazwiska, postacie, miejsca oraz wydarzenia zostały wymyślone przez autora i są wytworem jego wyobraźni. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żyjących lub zmarłych, bądź do rzeczywistych zdarzeń, podmiotów lub miejsc jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone oraz nie stanowi odniesienia do konkretnych osób ani sytuacji. Światopogląd oraz poglądy postaci w utworze zostały wymyślone na jego potrzeby i są one wytworem wyobraźni.
W małym miasteczku, ukrytym pomiędzy wzgórzami Jury Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie czas płynie wolniej, a życie lokalnej społeczności toczy się w rytmie snu, pracy i jedzenia oraz monotonnie zmieniających się pór dnia i nocy – w kółko niczym uroboros[1] – właśnie w takiej miejscowości mieszkał Wojtek, zwyczajny mężczyzna po pięćdziesiątce. Jego życie jeszcze kilka lat temu było niczym spokojna rzeka, lecz nagle zmieniło się w porywisty strumień.
Wojtek nigdy nie marzył o wielkiej fortunie ani podróżach dookoła świata. Był przywiązany do miejsca, w którym się urodził, do domu otoczonego starymi drzewami, posadzonymi przez jego ojca, Stanisława, który mawiał: „Tam, gdzie się człowiek urodził, musi żyć, pracować i umrzeć…”. Jego mały codzienny świat ograniczał się do rutynowych, porannych czynności, sezonowej pracy za najniższą krajową, spacerów ulicami jego klimatycznego miasteczka, rozmów ze swoimi sąsiadami i opieki nad starszymi, schorowanymi rodzicami, którzy mimo podeszłego wieku wciąż byli filarami jego małego, a jednak dużego życia.
Wszystko pewnego dnia momentalnie się zmieniło, kiedy obok jego domu, na sąsiedniej działce, na której znajdował się budynek spółdzielni, postawiono olbrzymi maszt antenowy sieci komórkowej 5G. Była to konstrukcja imponująca – wysoka, stalowa wieża, świecąca w nocy rytmicznie migającymi czerwonymi światłami. Dla Wojtka ten maszt był czymś więcej niż tylko elementem krajobrazu. W jego oczach stał się symbolem nieznanego, zagrożenia, wroga, demona, który nieproszony przeniknął do jego spokojnego świata, w którym czuł się jak ryba w wodzie.
Pewnego poranka, gdy robotnicy zaczęli wznosić na sąsiedniej działce maszt, Wojtek wyszedł z domu, zabierając ze sobą matkę i ojca. Powietrze było ciężkie, jakby zapowiadało burzę, choć na niebie nie było ani jednej chmury. Metaliczne szczęki dźwigu zgrzytały nieprzyjemnie, a echo uderzeń młotów niosło się po całej okolicy.
– Co wy tu robicie? Obok jest nasza ziemia, nie macie prawa stawiać tu tego żelastwa! – krzyknął Wojtek do brygadzisty, machając rękami tak gwałtownie, że aż poczerwieniała mu twarz. W głosie słychać było gniew, ale i strach, którego sam nie potrafił nazwać.
Robotnik, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami i obojętnym spojrzeniu, wzruszył tylko ramionami.
– Mamy pozwolenie od spółdzielni, proszę pana. Wszystko jest zgodnie z papierami. To dla lepszego zasięgu telefonów – powiedział spokojnie, jakby powtarzał tę formułkę po raz setny.
Matka Wojtka, Maria, chwyciła się za serce i zrobiła krok w tył. Jej oczy utkwiły w stalowej konstrukcji, która coraz wyraźniej rysowała się na tle nieba.
– Synu… to przyniesie nieszczęście – wyszeptała drżącym głosem. – Czuję to w kościach. Takie rzeczy nigdy nie są stawiane bez powodu.
Ojciec, Stanisław, do tej pory milczący, podszedł bliżej ogrodzenia. Jego twarz stężała, a dłonie zacisnęły się w pięści.
– Wynoście się stąd, zanim wezwiemy policję! – warknął. – To spokojna okolica, nie będziemy tu mieli żadnych masztów ani eksperymentów!
Kłótnia trwała kilkanaście minut. Wojtek raz po raz powtarzał swoje argumenty, rodzice mu przytakiwali, a robotnicy, coraz bardziej zniecierpliwieni, wymieniali między sobą spojrzenia. W końcu brygadzista dał znak ręką i prace zostały wznowione, jakby nic się nie stało. Metal znowu zadźwięczał, a dźwig uniósł kolejny segment masztu.
Wojtek odwrócił się gwałtownie i ruszył w stronę domu. Drzwi trzasnęły za nim z hukiem. W kuchni nerwowo chodził tam i z powrotem, czując, jak złość miesza się z bezsilnością. Rodzice zostali jeszcze chwilę na zewnątrz, po czym wrócili w milczeniu. Wszyscy troje patrzyli przez okno na rosnącą konstrukcję, która z każdą minutą zdawała się dominować nad ich domem.
Tego dnia nikt już nie odezwał się przy obiedzie. A gdy zapadł wieczór, maszt rzucał na podwórko Wojtka długi, cienki cień – cień, który sprawiał wrażenie, jakby nie zamierzał zniknąć ani jutro, ani nigdy.
*
Kilka miesięcy po postawieniu masztu życie Wojtka zostało zdruzgotane. Jego rodzice – najpierw matka, a zaraz po niej ojciec – zmarli na zawał serca. Lekarze tłumaczyli, że to wynik sędziwego wieku – oboje mieli po dziewięćdziesiąt lat – oraz ich długoletnich problemów zdrowotnych z sercem i układem krążeniowym. Ale Wojtek nie potrafił w to uwierzyć. W jego umyśle powstała prosta narracja, według której winowajcą, mordercą, zbrodniarzem okazał się… maszt antenowy. Był święcie przekonany, że promieniowanie elektromagnetyczne, które emitował, przyczyniło się do nagłej śmierci jego rodziców. To przekonanie stało się jego codzienną irracjonalną obsesją, która pochłaniała kawałek po kawałku całe jego życie.
Na początku sąsiedzi traktowali jego obawy z wyrozumiałością. „Każdy przeżywa żałobę na swój sposób. A Wojtek jest, jaki jest…” – mówili, widząc, jak godzinami stoi przed masztem i wpatruje się w niego, jakby chciał samym spojrzeniem pokonać wroga. Ale z czasem jego zachowanie stało się coraz bardziej niepokojące.
Wojtek zaczął prowadzić skrupulatne notatki, gromadzić zagraniczne artykuły z różnych portali internetowych i forów, na których udzielali się przeciwnicy masztów antenowych – ich liczba w Polsce z roku na rok rosła. Pisał petycje i listy do władz gminy i lokalnych czasopism.
Sąsiadka z naprzeciwka, pani Zofia, patrzyła na to z okna i westchnęła do męża:
– Biedny Wojtek, stracił rodziców tak nagle. Każdy radzi sobie z żałobą po swojemu. Pamiętasz, jak po śmierci mojej matki płakałam tygodniami? A on obwinia ten maszt… trzeba mu współczuć, nie wyśmiewać.
Inni w miasteczku kiwali głowami ze zrozumieniem, szepcząc: „Dajmy mu czas, przejdzie mu”.
Właśnie wtedy do akcji wkroczył jego dalszy sąsiad, Szymek. Siedział pewnego dnia w barze z kumplami, rozparty na krześle, z kuflem piwa w dłoni. W lokalu panował półmrok, a ciężkie powietrze pachniało alkoholem i starym drewnem. Czas płynął tu wolno, jakby zatrzymał się wiele lat temu.
– W tej dziurze nic się nie dzieje, chłopaki – mruknął, pociągając łyk. – Nuda jak w polskim filmie. Człowiek by chciał jakiegoś ruchu, a tu cisza i rutyna.
Kumple przytaknęli, ktoś rzucił niewybredny żart. Szymek odstawił kufel i uśmiechnął się pod nosem.
– A pamiętacie Wojtka? – zagadnął. – Przecież my go znamy od dziecka. Najpierw woźny w przedszkolu, potem w podstawówce. Zawsze gdzieś kręcił się po korytarzach, zamiatał, otwierał drzwi, pilnował, żeby dzieciaki nie zrobiły sobie krzywdy. Każdy z nas mówił do niego „panie Wojtku”.
– No jasne, że pamiętamy – odezwał się jeden z kumpli. – Zawsze coś mruczał pod nosem.
– Właśnie – podchwycił Szymek. – A teraz popatrzcie. Zwariował na punkcie tego masztu obok swojego domu. Wszędzie widzi spisek, promieniowanie, katastrofę. Chodzi i krzyczy, straszy ludzi.
Nachylił się nad stołem i ściszył głos, jakby zdradzał tajemnicę.
– Zrób mu mały żart. Podszyj się pod jakiegoś eksperta. Powiedz coś poważnym tonem, trochę go nastrasz, a potem się pośmiejemy. Może się opamięta, może ochłonie – powiedział Marek, jeden z kumpli Szymka.
Przy stole rozległ się śmiech. Ktoś uderzył dłonią w blat, ktoś inny już dorzucał kolejne pomysły, coraz śmielsze i bardziej głupie. W gwarze baru plan nabierał kształtów.
Szymek jednak na chwilę zamilkł. Spojrzał w piwo, jakby szukał tam odpowiedzi. Przypomniał sobie Wojtka z czasów szkoły: jak cierpliwie sprzątał po lekcjach, jak czasem przynosił dzieciakom zgubioną czapkę albo plaster na zdarte kolano. Zawsze był trochę inny, trochę na uboczu, ale swój. Tylko żeby nie przesadzić… – pomyślał, czując niepokój, który nie pasował do pijackiej atmosfery. Podniósł wzrok na rozbawionych kumpli i po raz pierwszy przemknęło mu przez głowę, że ten żart może mieć konsekwencje, których nikt z nich teraz nie bierze pod uwagę.
Następnego dnia Szymek postanowił zrobić Wojtkowi jeden mały żart, który wymyślił wieczór wcześniej. Podając się za Eugeniusza, fachowca specjalizującego się w zwalczaniu masztów antenowych, wysłał mu pierwszego e-maila, w którym obiecał pomoc w walce z masztem i poprosił o szczegóły sprawy. Szymek, doskonale znając obsesję Wojtka na punkcie masztu antenowego 5G, przygotował się starannie. Wysłał fałszywe dokumenty, napisał eseje o zagrożeniach związanych z tą technologią, a nawet doradzał mu.
Na początku był to tylko żart. Szymek śmiał się do łez, opowiadając znajomym i sąsiadom o tym, jak Wojtek odpisał na jego pierwszą wiadomość pełen entuzjazmu, nadziei i podekscytowania. Ale z czasem sprawy wymknęły się spod kontroli. Wojtek zaczął traktować „Eugeniusza” jak swojego wybawcę. Wierzył we wszystko, co pisał do niego Szymek, inwestował czas w „porady”, które w rzeczywistości były tylko wymysłem jego sąsiada.
Kiedy granica między żartem a rzeczywistością zaczęła się zacierać, Wojtek pogrążył się w swoim alternatywnym świecie. Zaczął widzieć wrogów tam, gdzie ich nie było, podejrzewał sąsiadów o spisek i żył w ciągłym strachu przed „człowiekami od 5G”. Dla Szymka był to nadal żart, ale dla Wojtka – cała nowa rzeczywistość. Tak rozpoczęła się opowieść, w której granice prawdy i kłamstwa rozmyły się jak mgła nad wzgórzami ich małej wioski.
Wojtek siedział przy kuchennym stole, dłonią przesuwał koraliki różańca. Cichy szept modlitwy unosił się w powietrzu, mieszając się z zapachem świeżo zaparzonej kawy i chleba, który rankiem przyniósł z pobliskiej piekarni. Wzrok zatrzymał na zdjęciu ojca, Stanisława, ozdobionym niewielkim bukiecikiem ususzonych polnych kwiatów.
– Tato, wiem, że czuwasz nade mną – wyszeptał, dotykając zdjęcia. – Wiem, że to dzięki tobie Pan zesłał mi Eugeniusza. To znak, że nie jestem sam w tej walce.
Wojtek usiadł z powrotem do śniadania… Jajecznica na maśle i pajda chleba smakowały dokładnie tak, jak kiedyś przygotowywała mama.
Zanim skończył, wzrok powędrował ku ekranowi telefonu. Nie spieszył się, bo sprawdzanie skrzynki mailowej stało się rytuałem. W końcu otworzył komputer – była tam wiadomość od Eugeniusza zatytułowana Informacje i wsparcie. Wojtek poczuł, jak serce mu przyspiesza. Kliknął wiadomość i zaczął czytać z uwagą, jakby każde słowo było święte.
Szanowny Panie Wojciechu,
zwracam się do Pana jako wybitny fachowiec ds. walki ze śmiercionośnymi masztami antenowymi w Europie. Od lat prowadzę zaawansowane analizy dotyczące wpływu nowoczesnych technologii nadawczych na organizm ludzki i muszę przyznać jedno: Pański przypadek jest absolutnie kluczowy.
Po wnikliwej analizie danych naukowych, a także po zapoznaniu się z historiami bardzo podobnymi do Pańskiej, mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że Pańska intuicja jest niezwykle trafna. Promieniowanie elektromagnetyczne emitowane przez maszt 5G mogło wpłynąć na zdrowie Pana rodziców w sposób poważny i – niestety – potencjalnie nieodwracalny.
Wieloletnie badania wskazują, że pierwsze symptomy bywają bagatelizowane, jednak z czasem mogą prowadzić do głębokich zmian w funkcjonowaniu organizmu. To, co Pan obserwuje, nie jest przypadkiem ani zbiegiem okoliczności.
W załączniku przesyłam szczegółowy, kompleksowy raport oparty na najnowszych analizach przypadków z całego świata. Proszę o bardzo dokładne zapoznanie się z tym materiałem.
Jednocześnie proszę, aby opisał mi Pan możliwie najdokładniej wszystkie symptomy, jakie odczuwał Pan oraz Pana rodzina – nawet te, które z pozoru wydają się błahe. Każdy szczegół ma ogromne znaczenie w naszej sprawie, która – nie waham się tego powiedzieć – może w przyszłości zmienić sposób, w jaki świat postrzega technologię 5G. Pozostaję w stałej gotowości do dalszego kontaktu i oczekuję na Pana odpowiedź.
Z wyrazami najwyższego szacunku
fachowiec ds. oddziaływań elektromagnetycznych
Eugeniusz
Wojtek odpisał.
Panie Eugeniuszu,
dziękuję za Pana wiadomość. Od razu widać, że jest Pan człowiekiem, który rozumie mój ból. Moi rodzice zaczęli chorować niemal natychmiast po uruchomieniu tego piekielnego masztu. Mama skarżyła się na bóle głowy i dziwne szumy w uszach, które wcześniej nigdy jej nie dokuczały. Ojciec, choć zawsze był silny jak najstarsze drzewo w naszym mieście, nagle zaczął odczuwać zmęczenie i niepokój. Zawał zabrał ich oboje, a ja wiem, że to przez tę śmiercionośną diabelską technologię. Proszę mi powiedzieć, co jeszcze mogę zrobić, by udowodnić, że mam rację. Pańskie wskazówki są dla mnie bezcenne.
Serdeczności
Wojtek
Po chwili skrzynka pocztowa w przeglądarce Wojtka wydała dźwięk powiadomienia o nowej wiadomości.
Panie Wojtku,
bardzo Panu współczuję i jestem z Panem duchem. Historia Pana rodziców to klasyczny przykład skutków długotrwałego narażenia na promieniowanie elektromagnetyczne. W wielu krajach takie przypadki są ukrywane lub bagatelizowane. Warto też wspomnieć, że promieniowanie wpływa nie tylko na zdrowie fizyczne, ale i psychiczne. Czy zauważył Pan podobne objawy u siebie lub innych członków rodziny? Każdy szczegół może pomóc nam zebrać niezbite dowody na szkodliwość tej technologii.
Wojtek, pełen emocji i podekscytowania, odpisał.
Drogi Panie Eugeniuszu,
dziękuję za pytanie. U mnie również występują pewne objawy – od kiedy ten maszt został uruchomiony, czuję ciągłe napięcie w głowie, jakby coś mi uciskało czaszkę. Często mam zawroty głowy, a sen przestał przynosić ukojenie. Co więcej, moja ciotka, która mieszkała w pobliżu masztów w innym rejonie Polski, zupełnie straciła rozum. Niegdyś była energiczną, pełną życia kobietą, a teraz siedzi całymi dniami w fotelu i wpatruje się w ścianę, krzycząc pojedyncze słowa: „wody”, „chleba”, „masła” i tym podobne nieracjonalne zwroty. Lekarze twierdzą, że to demencja, ale ja wiem, że to promieniowanie. Ponadto uważam, że Pańska pomoc to dla mnie dar. Proszę mi powiedzieć, co mogę zrobić dla Pana.
Nagle zadzwonił telefon stacjonarny, ten stary, z tarczą, który ojciec uparł się zostawić „bo komórki to rakotwórcze”.
– Halo? – odebrał niechętnie.
– Wojtek, to ja, Zofia z naprzeciwka – usłyszał znajomy głos sąsiadki. – Przyniosłam ci trochę pierogów z kapustą. Sama lepiłam wczoraj. Wiesz… na pocieszenie.
Wojtek się zawahał. Wiedział, że ludzie już zaczynają szeptać: „Zwariował, biedak”. Ale pierogi pachniały domem.
– Dziękuję, pani Zosiu. Zaraz otworzę – odpowiedział.
Gdy otworzył drzwi, pani Zofia stała z garnkiem w ręku, w chustce na głowie, z troską w oczach.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji
Po prostu… Wojtek
ISBN: 978-83-8423-759-5
© Igor Powązka i Wydawnictwo Novae Res 2026
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.
REDAKCJA: Olga Smolec-Kmoch
KOREKTA: Tatiana Sas-Matuszczyk
OKŁADKA: Oliwia Błaszczyk
Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.
Grupa Zaczytani sp. z o.o.
ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia
tel.: 58 716 78 59, e-mail: [email protected]
http://novaeres.pl
Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.
Opracowanie ebooka Katarzyna Rek
