Płoń dla mnie ebook

Klub Romansu

Nie przegap kolejnych premier: w Klubie Romansu Cowper Publishing piszemy o nowych romansach po polsku — a na powitanie dostaniesz darmowy e-book.

cowperpublishing.pl/romans

Płoń dla mnie

Zasada trzech szóstek

Tom 2

Melissa Adams

Tytuł oryginału: Burn For Me

Wydanie oryginalne: 2025, Melissa Adams, Wielka Brytania

Przekład: Ingolby International

© 2026 Cowper Publishing

Wydawca: Cowper Publishing, Stallschreiberstrasse 28, Berlin 10179

ISBN 978-3-69477-091-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie bez zgody wydawcy i autora.

Rozdział1Syndrom Florence Nightingale

Bex

Piętnaście minut drogi do naszego mieszkania dłuży się jak cała godzina.

Idę przed Connorem i Keene’em, a w głowie wciąż odtwarzam ostatnie minuty w centrum sztuki.

Na początku zamaskowany facet wcale mnie nie przestraszył. Przez sekundę myślałam, że to ten sam, który pocałował mnie na imprezie.

Jeśli mam być szczera, myślałam, że pod maską kryje się Connor i że wrócił do centrum sztuki, żeby spędzić ze mną choć chwilę sam na sam.

Dlatego pozwoliłam mu podejść tak blisko, że mógł mnie zaatakować.

Jak mogłam być taka głupia? Nie mogę nawet usprawiedliwić swojej naiwności alkoholem. Przez cały wieczór sączyłam ten sam kieliszek białego wina.

Ojciec wpajał tę zasadę wszystkim elitarnym klientom Pure Shine, także mnie. Każdy z nas miał sponsorów, a zaproszenia na wystawne przyjęcia i imprezy promocyjne, na których alkohol lał się strumieniami, były na porządku dziennym.

Bez względu na to, jak wielka jest pokusa, bez względu na to, jak pijani są wszyscy dookoła, pamiętaj, że to nie są studenckie balangi w domach bractw. Jesteś tam służbowo, reprezentujesz Pure Shine. Twoje zachowanie świadczy o nas wszystkich. Alkohol osłabia samokontrolę i zaburza ocenę sytuacji. Upicie się nie usprawiedliwia niczego, co mogłoby splamić reputację naszej agencji. Jeśli przyniesiesz nam wstyd, uznamy, że naruszyłaś klauzulę moralności w umowie, którą podpisałaś, kiedy do nas dołączyłaś.

Z reputacją agencji tata nie żartował. Pamiętam, jak kiedyś jedna z tancerek urżnęła się na imprezie i zaczęła pływać nago w basenie u słynnej gwiazdy popu. Jestem prawie pewna, że gospodarz nie oglądał takich numerów ani pierwszy, ani ostatni raz, ale w ciągu kilku minut nagranie obiegło wszystkie media społecznościowe. Stało się viralem, zanim w ogóle dojechaliśmy z imprezy do hotelu w Los Angeles.

Ta tancerka nie wróciła już nawet do rezydencji Pure Shine. Wyrzucono ją i wpisano na czarną listę. W ciągu doby straciła większość obserwujących i od tamtej pory nikt jej nie widział ani nawet o niej nie słyszał.

Nie ma więc mowy, żebym wypiła za dużo na służbowej imprezie.

Jeśli pozwoliłam temu zamaskowanemu facetowi podejść na tyle blisko, żeby mnie zaatakował, mogę winić tylko siebie. Myślałam, że to Connor, i nie mogłam się doczekać, żeby go pocałować i potwierdzić podejrzenia, że to on pocałował mnie wtedy na imprezie.

Obejmuję się w pasie, a na wspomnienie dotyku napastnika dostaję gęsiej skórki na całym ciele.

Byłam jak w transie, podekscytowana, że zaraz pocałuję Connora – aż wyczułam w nim coś zupełnie innego niż w zamaskowanym chłopaku z imprezy.

Trudno to wyjaśnić, ale wiedziałam, że mężczyzna z centrum sztuki to nie ten sam facet, który jednym pocałunkiem odebrał mi dech i wywrócił mój świat do góry nogami.

Connor i Keene rozmawiają za mną półgłosem, tak cicho, że nie rozumiem, co mówią.

Mogli to zaplanować razem? W końcu, jak zauważył Keene, obaj byli przeciwni temu, żebym się do nich wprowadziła.

Nie chcę wierzyć, że Connor mógłby próbować mnie skrzywdzić.

Kiedy byliśmy we troje z Jamiem, Connor okazywał mi tyle szacunku. Widać było, że mnie pragnie, ale nic nie zrobił, dopóki nie był w stu procentach pewien, że ja też go pragnę. Tak się nie zachowuje ktoś, kto cię ściga, żeby cię skrzywdzić, a może nawet zabić.

A jednak… czy mogłam aż tak się co do niego pomylić?

Jeśli ktoś chciałby mnie stąd wystraszyć, to raczej ten, kto najgłośniej mówi, co myśli o mojej obecności.

Gdy przed nami pojawia się nasze mieszkanie, zwalniam i pozwalam współlokatorom mnie dogonić.

– Dziwne – mówię, kiedy zauważam, że drzwi wejściowe są lekko uchylone.

– Bex, zostań z tyłu. – Keene odciąga mnie od drzwi i tracę równowagę.

Uderzam plecami w jego tors.

– Co ty, kurwa, odwalasz?

Nie widzi mojego wściekłego spojrzenia, bo mam plecy przyciśnięte do jego piersi. Jest jednak uparty jak cholera: zamiast mnie puścić, obejmuje mnie w pasie silnym, umięśnionym ramieniem.

– Niczego nie dotykajcie – warczy, a z jego wysokiej, silnej sylwetki bije napięcie. – Czy któreś z was nie zamknęło drzwi na klucz, kiedy wychodziło?

Pytanie jest skierowane i do mnie, i do Connora.

– Zamknąłem. A ty, Bex?

Wiercę się w uścisku Keene’a, ale on ani trochę go nie rozluźnia.

– Jasne, że zamknęłam na klucz. Możecie spytać Luke’a. Przyjechał po mnie, żeby zabrać mnie do centrum sztuki, i widział, jak zamykam. Jeśli ktoś nie zamknął, to na pewno któryś z was.

Connor kręci głową.

– Wychodziłaś ostatnia. Miałem dziś zajęcia jedne po drugich, a potem trening. Zanim Luke z niego wyszedł, żeby po ciebie pojechać, poprosił nas, żebyśmy pomogli przy ostatnich przygotowaniach w centrum sztuki, więc poszedłem tam prosto z treningu.

– Ja też – potwierdza Keene.

– Spójrzcie. – Connor wskazuje coś, czego nawet nie zauważyłam – najpierw byłam pogrążona w myślach, a potem Keene złapał mnie, gdy tylko spróbowałam otworzyć drzwi.

Po jednej stronie drzwi wejściowych mamy przeszklony panel. Szyba jest wybita.

– Ktoś musiał rozbić szybę, żeby otworzyć zamek od środka.

Pokazuje metalową zasuwkę pod klamką, którą można odsunąć od środka i otworzyć drzwi bez klucza.

Szkło jest też rozsypane po całej podłodze tuż przy wejściu.

– Co ty robisz? – pytam z przestrachem, kiedy Connor pcha drzwi barkiem. – Jeśli ktoś się włamał, może nadal być w środku. Powinniśmy zadzwonić na 911 albo chociaż do ochrony kampusu.

Keene się ze mną nie zgadza – w sumie nie powinno mnie to już nawet dziwić.

– Wątpię. Po takim hałasie, jaki narobiłaś, ten, kto się do nas włamał, pewnie dawno zwiał tylnymi drzwiami. Poza tym, zanim dotrą tu policjanci kampusowi albo ludzie szeryfa, minie trochę czasu. Jeśli ktoś wciąż jest w środku, dopilnujemy, żeby gorzko pożałował, że wlazł akurat do nas. Wchodzisz w to, Con?

Connor kiwa głową.

– No pewnie.

– Zostań tutaj – rozkazuje Keene, puszczając mnie i ruszając za Connorem do domu. – Tak na wszelki wypadek.

Irytacja zalewa mnie potężną falą.

– Za cholerę nie będę tu sterczeć – cedzę przez zęby.

Idę za współlokatorami do środka i nie umiem powstrzymać dreszczu. Zrzucę go na karb nerwów – w końcu ktoś może wciąż być w naszym domu – a nie utraty ciepła Keene’a.

A gęsia skórka na rękach i dekolcie to na pewno z ulgi, że ten dupek wreszcie przestał mnie dotykać.

Wciąż otula mnie jego korzenny zapach i znowu mnie to wkurza. To, że tak obłędnie pachnie, też zapisuję mu na minus.

Szybko ustalamy, że włamywacza nie ma już w mieszkaniu.

Na pierwszy rzut oka wszystko jest na swoim miejscu. Nic się nie zmieniło.

Jedyne wyraźne ślady włamania to wybita szyba w panelu obok drzwi wejściowych i przewrócone krzesło na tarasie. No i przeszklone na całej wysokości drzwi prowadzące z tyłu na taras ktoś zostawił lekko uchylone.

– Ktokolwiek się włamał – mówi Keene, bardziej do Connora niż do mnie – musiał wyjść tylnymi drzwiami.

– No co ty nie powiesz, Sherlocku. – Przewracam oczami. Trudno się powstrzymać przy takim popisie detektywistycznych zdolności.

To, że w ogóle nie reaguje na moją jawną prowokację, wkurza mnie jeszcze bardziej.

– Skoro nie mamy nieproszonych gości, zróbmy obchód i sprawdźmy, czy czegoś nie brakuje albo czy coś jest nie na swoim miejscu – zarządza Keene. – Każdy niech zacznie od swojej sypialni. Pokój Jamiego sprawdzę, jak skończę ze swoim. Connor, ty obejrzyj dokładniej taras. Bex, ty bierzesz kuchnię.

To nie prośba, tylko rozkaz. Ten jego władczy ton działa mi na nerwy, więc nie ruszam się z miejsca i krzyżuję ręce na piersi.

– Czemu kuchnię? Bo jestem kobietą? – prowokuję go.

W oczach Keene’a coś błyska i gdybym nie wiedziała, że ten facet ma poczucie humoru na poziomie kaktusa, pomyślałabym, że go to bawi.

– Sama to powiedziałaś… – Szczerzy się do mnie.

– A kto cię mianował szefem śledztwa? – Marszczę brwi. – Nie muszę cię słuchać.

Ku mojemu zaskoczeniu Keene nie ma na to żadnej riposty. Po prostu odwraca się i bez słowa idzie do swojego pokoju.

Wygrałam? W głębi duszy wiem, że nie, i to wkurza mnie bardziej niż cokolwiek, co Keene mógłby powiedzieć.

Choć wcale nie mam ochoty robić tego, co kazał Jaśnie Pan Dupek, nogi same niosą mnie do mojego pokoju.

– Cholera – wyduszam na widok kompletnego pobojowiska.

Wygląda to tak, jakby moja szafa zwymiotowała całą zawartość. Patrzę na rzeczy porozrzucane po łóżku i podłodze i dopiero teraz dociera do mnie, jak dużo kupił mi Jamie, żeby zastąpić to, co zostawiłam, uciekając z własnego ślubu.

Na widok tego bałaganu czuję, jak w piersi coś mi wzbiera.

Sama myśl, że jakiś obcy grzebał we wszystkim, co mam, łącznie z bielizną, sprawia, że do oczu napływają mi łzy.

Czuję się odarta z prywatności.

Inna, jeszcze bardziej niepokojąca myśl każe mi rzucić się do szafki nocnej.

– Lady M!

Unoszę bluzę przykrywającą niewielką szklaną kulę, a moja złota rybka podpływa się przywitać – dotyka pyszczkiem wypukłej ścianki, jakby ją całowała.

Łzy ulgi płyną mi po policzkach, kiedy przyciskam kulę do piersi.

– Tak się cieszę, że nic ci nie jest, Lady M.

Ktoś odchrząkuje, więc odwracam się w stronę drzwi. Stoi w nich Connor.

Kolega mojego brata z drużyny patrzy na mnie jak sarna w światłach reflektorów, a jego wielka dłoń ściska klamkę tak mocno, że aż bieleją mu knykcie.

– Bex, wszystko w porządku?

Nie wiem, co mnie tak rozkleja. Czy szczera troska w jego zielonych oczach, czy to, że ktoś obcy właśnie przetrząsnął moje rzeczy, czy może to, że zaatakował mnie zamaskowany facet i wszystko mogło się skończyć dużo gorzej, gdybym mu się nie wyrwała?

Może to wszystko naraz w końcu bierze nade mną górę. Wybucham płaczem.

Cała trzęsę się tak mocno, że woda z kuli zachlapuje przód mojej krótkiej niebieskiej sukienki.

Connor otrząsa się z osłupienia i natychmiast rusza do akcji – podchodzi i wyjmuje mi z drżących rąk kulę z Lady M.

– Hej, wszystko w porzą— Co się dzieje? Jest ranna? – Keene stoi w drzwiach, dokładnie tam, gdzie przed sekundą stał Connor. Patrzy na mnie z taką samą miną jak przed chwilą jego kumpel z drużyny.

– Już dobrze, Bex. – Głos Connora jest niski i kojący. – Odstawmy Lady M w jakieś bezpieczne miejsce, a potem poukładamy wszystko z powrotem, dobrze?

Kiwam głową, ale nie potrafię przestać płakać. Trzęsę się cała, ogarnięta poczuciem beznadziei.

Obejmują mnie silne ramiona, a ja opieram się o twardą, wyrzeźbioną klatę. Wypłakuję się, a jego obecność jest dla mnie kotwicą, gdy miotają mną emocje.

Otula mnie seksowny, korzenny zapach, a ja bezwstydnie go wdycham i po raz pierwszy tej nocy czuję się odrobinę lepiej.

Chwileczkę.

Skądś znam ten zapach, ale kiedy podnoszę wzrok, wcale nie patrzę w szmaragdowozielone oczy Connora.

– Keene?

Keene

Kiedy widzę, że Bex płacze, podchodzę do niej, zanim w ogóle zdążę pomyśleć.

Wiem, że pewnie jestem ostatnią osobą na ziemi, od której chciałaby pocieszenia. I prawdę mówiąc, sam nie wiem, czemu mam ochotę wziąć ją w ramiona i pozwolić jej się wypłakać z twarzą wtuloną w moją pierś.

Jasne, Bex to jedna z najpiękniejszych kobiet, jakie w życiu widziałem. Ale to nie zmienia faktu, że jej nie ufam i dalej nie chcę jej za współlokatorkę.

Nadal jestem też wkurzony, że od razu zarzuciła mi, że ją prześladuję.

To po chuj się wtrąciłem? Powinienem był zostawić ją Connorowi. Niech sam sobie z nią radzi.

To ewidentny przypadek syndromu Florence Nightingale.

Słowa major Bailey, psycholożki klinicznej, z którą spotykałem się w ramach oceny po powrocie z misji.

Sam przymus gadania z psycholożką był dla mnie pieprzoną bzdurą. Ale podczas misji humanitarnej w strefie wojny widzieliśmy wstrząsające, niepokojące rzeczy. Armia chciała dopiąć wszystko na ostatni guzik i upewnić się, że jesteśmy gotowi wrócić do codzienności w bazie oraz do życia poza wojskiem.

Mój dowódca szczególnie nalegał, żebym dostał dodatkowe wsparcie, bo po powrocie czekał mnie rozwód.

Chodziłem na te sesje niechętnie. Rozgrzebywanie burdelu, do którego wróciłem, było ostatnim, czego potrzebowałem. Zwłaszcza kiedy major Bailey – wysłuchawszy, jak ożeniłem się z moją byłą, gdy facet, który zrobił jej dziecko, dał nogę, i jak wyciągnąłem Poonani spod gruzów zbombardowanego budynku – wyskoczyła z tą absurdalną diagnozą.

Według niej, kiedy ktoś potrzebuje pomocy, po prostu nie potrafię się powstrzymać: rzucam się na ratunek i staję na głowie.

Jak już mówiłem: kompletna bzdura. Doskonale potrafię się nie mieszać. Właśnie dlatego byłem w stanie powiedzieć „nie”, kiedy Bex chciała się do nas wprowadzić.

A powód, dla którego teraz ją obejmuję – po tym, jak oskarżyła mnie o śledzenie jej i napaść w masce hokejowej – to… Kurwa. Nie wiem, czemu poczułem potrzebę, żeby ją pocieszyć.

Może dlatego, że nie znoszę, jak kobiety płaczą. To wkurzające. I tyle. Nie czuję żadnej potrzeby ratowania Bex. Po prostu jej łzy cholernie działają mi na nerwy i chcę, żeby przestała ryczeć, żebyśmy wreszcie mogli zakończyć tę koszmarną noc.

Chociaż pachnie obłędnie.

Kwiatami i czymś odrobinę słodszym. Jej ciało jest w moich ramionach takie miękkie i delikatne, a jasne włosy muskają mi szyję niczym jedwab.

Wcale mi się nie podoba, że ją obejmuję. Jestem po prostu napalonym dwudziestotrzylatkiem, który nie zaliczył nikogo, odkąd zdradziła go żona. Moja reakcja na nią to czysta chemia i hormony. I tyle. Muszę jak najszybciej kogoś przelecieć, a przestanę w ogóle zauważać tę irytującą współlokatorkę.

Zadowolony z tego wniosku, wdycham odurzający zapach szamponu Bex i gładzę ją po plecach, żeby ją uspokoić.

To działa – chyba dochodzi do siebie.

– Keene? – Unosi wzrok, zaskoczona.

Większość znanych mi kobiet wygląda po płaczu okropnie. Ale nie Bex. Jej zielone oczy lśnią od łez, dolną wargę ma nabrzmiałą, pewnie od przygryzania. Jakimś cudem wygląda równie pięknie jak wtedy, kiedy się uśmiecha, i to wkurza mnie niemiłosiernie.

– A kogo się spodziewałaś? Zajączka wielkanocnego?

Tłumię uśmiech, kiedy wyswobadza się z moich objęć, odpychając się od mojej piersi. Mruży oczy i piorunuje mnie wzrokiem – od razu mi lepiej. Nie chciałbym, żeby pomyślała, że zmiękłem czy coś.

– A ja już myślałam, że choć raz w życiu jesteś miły – prycha. – Cieszę się, że nadal jesteś dupkiem.

Tym razem po prostu się śmieję. Nawet nie udaję, że nie lubię się z nią drażnić.

– Jak tam chcesz.

– Nie rozumiem cię. – Znów robi krok w moją stronę i wbija mi w pierś palec z wypielęgnowanym paznokciem. – Skoro tak mnie nienawidzisz, to czemu mnie pocieszałeś? Masz rozdwojenie jaźni czy co?

– Nie.

Mam nawet zaświadczenie podpisane przez tę szanowną wojskową psycholożkę, że jestem przy zdrowych zmysłach. Ale tego jej nie mówię.

– Byłaś wyraźnie roztrzęsiona. Nie muszę kogoś lubić, żeby go pocieszyć, kiedy tego potrzebuje. To się nazywa zwykła ludzka przyzwoitość.

Bex nie kupuje tego wyjaśnienia.

– No dobra, ale przecież mnie nienawidzisz. Pocieszałeś mnie, żeby potem wykorzystać to przeciwko mnie? Że niby muszę się wyprowadzić, bo jestem niestabilna i zbyt emocjonalna?

Cholera. To byłby świetny argument, gdyby kiedyś wypłynął temat jej wyprowadzki. Szkoda, że sam na to nie wpadłem.

– Słuchaj. – Wzruszam ramionami. – Nie doszukuj się w tym drugiego dna. W wojsku mnie nauczyli, że w stresującej sytuacji, zwłaszcza w walce, nikogo się nie zostawia. Tak samo jest, gdy ktoś psychicznie nie daje rady. Etyka walki, lekcja pierwsza. Czy mi się to podoba, czy nie, mieszkasz tutaj. Więc po prostu nie dopuściłem, żebyś się rozsypała. Bo to odbiłoby się na nas wszystkich.

Czy to rozczarowanie w oczach Bex? Dobrze. To, że jest seksowna, nie zmienia faktu, że nie mogę jej ufać. Właściwie im seksowniejsza kobieta, tym bezczelniej depcze uczucia innych, jakby cały wszechświat był jej coś winien.

– Tak w ogóle, czemu byłaś taka roztrzęsiona? – pytam, starając się wyglądać, jakby odpowiedź kompletnie mnie nie obchodziła.

Zapada cisza, a Bex przenosi wzrok ze mnie na Connora i z powrotem, jakby się zastanawiała, ile może nam powiedzieć. Widać jak na dłoni, że nam nie ufa. Dobrze wiedzieć, że to działa w obie strony – przynajmniej nie mam powodu czuć się jakoś szczególnie winny.

– Nie wiem – odzywa się w końcu.

Przewracam oczami. Typowe – tak samo zachowuje się każda kobieta, jaką w życiu poznałem. Aż za dobrze znam ten numer ze łzami: manipulacja zamiast prawdziwych emocji.

To, co mówi potem, sprawia jednak, że zmieniam zdanie – przynajmniej w tym jednym przypadku.

– To znaczy, chyba przez cały ten czas jechałam na adrenalinie. Byłam podekscytowana i zdenerwowana dzisiejszym otwarciem centrum sztuki. Chcę udowodnić Candace i Zetom, że zatrudnienie mnie było dobrą decyzją, a nie tylko przysługą dla Luke’a. Potem była cała ta akcja z Tuckerem, a potem pojawił się ten facet w masce. Na początku myślałam, że on… tylko się ze mną bawi. Kiedy zrozumiałam, że chce mi zrobić krzywdę, myślałam już tylko o tym, żeby uciec i ratować życie. A potem wpadłam na ciebie i Connora… – Po jej spojrzeniu widać jasno, że nasz widok zaniepokoił ją równie mocno jak zamaskowany stalker.

– Uparłam się, że udowodnię ci, że kłamiesz. Ale kiedy tu weszłam i zobaczyłam ten… bałagan. – Wskazuje ubrania porozrzucane po całym pokoju. – Sama nie wiem. Nagle dotarło do mnie, że ktoś tu był i grzebał we wszystkich moich rzeczach. Nie wiem, czy to ta sama osoba, która mnie napadła, ale to by miało sens. I dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że naprawdę mogła mi się stać krzywda.

Przy ostatnich słowach znów łamie jej się głos.

Zalewa mnie fala współczucia i już mam znowu wziąć ją w ramiona. Wtedy przypominam sobie, jak oskarżyła mnie o to, że ją napadłem.

Opuszczam ręce i zaciskam pięści, żeby powstrzymać ten idiotyczny odruch, by znów jej dotknąć.

– Ktokolwiek się tu włamał, przetrząsnął też mój pokój, ale niczego nie brakuje – rzucam.

– Mój też przetrząsnął – oznajmia Connor. – Sprawdziłem wszędzie. Nie ruszył ani gotówki, ani tego drogiego, eleganckiego zegarka, który dostałem od ojca, kiedy w zeszłym roku wybrali mnie w drafcie. Zniknęły tylko moje ciuchy treningowe – komplet identyczny z tym, jaki obaj z Keene’em mamy teraz na sobie. No i ta maska hokejowa, którą dostaliśmy od sponsora podczas letnich treningów. Wcześniej nie mogłem sobie przypomnieć, czy trzymam ją tutaj, czy w szafce w hali. Ale potem skojarzyłem, że ją tu przyniosłem, bo szafkę miałem tak zapchaną innymi ochraniaczami, że to cholerstwo wypadało za każdym razem, kiedy przebierałem się przed treningiem i po nim.

Kurwa.

– Jesteś pewien? Twoja maska zniknęła? – pytam.

– Na sto procent – potwierdza Connor.

Przeczesuję palcami włosy.

– Pokój Jamiego też jest wywrócony do góry nogami. Nie wiem, czy czegoś brakuje.

Jakby wywołany moimi słowami, do pokoju Bex wchodzi Jamie, a za nim Luke.

– Zabrali mi trochę ciuchów treningowych i tę maskę hokejową, którą wszyscy dostaliśmy. Tak samo jak Connorowi – mówi Jamie.

– Jamie!

Bex wpada mu w ramiona i chowa twarz w jego piersi.

Przez chwilę ją tuli, a potem lekko odsuwa, żeby jej się przyjrzeć.

– Skarbie, wszystko w porządku?

Bex unosi twarz, nadstawiając usta do pocałunku.

– Teraz, kiedy tu jesteś, tak.

Nie powinno mnie to ruszać, a jednak rusza.

Nie lubię Bex.

Po pierwsze, jest kobietą, a ja nie zamierzam już ufać żadnej przedstawicielce płci żeńskiej. Nawet gdybym uporał się ze swoimi problemami z zaufaniem i dał jej szansę, ona mnie nienawidzi. Do tego stopnia, że jest przekonana, że to ja napadłem na nią w centrum sztuki.

A czyja to wina, że cię nienawidzi? Od pierwszej sekundy zachowywałeś się wobec niej jak skończony dupek.

Zaciskam zęby, żeby uciszyć ten wkurzający głos w głowie. Co się stało, to się nie odstanie, a zresztą Bex jest z Jamiem. Nawet gdyby mnie nie nienawidziła, nawet gdybym nie skończył z kobietami, to wciąż siostra mojego kapitana i dziewczyna mojego kumpla z drużyny. Bardziej zakazanego owocu być nie może.

Super. Bo i tak cię, kurwa, nienawidzi.

– Trochę wam zeszło, zanim się tu dowlekliście. – Mój głos aż ocieka irytacją. Byle tylko zagłuszyć tę cholerną podświadomość czy co tam, kurwa, nie daje mi spokoju. – Ponad pół godziny temu napisałem wam, że ktoś się do nas włamał.

Luke klepie mnie po plecach.

– Sorki, Sarge. Wiesz, jaki jest trener Harrison, kiedy zacznie opieprzać. Zagroził Tuckerowi, że jeśli ten się nie ogarnie, posadzi go na ławce i przez cały sezon będzie wystawiał naszego rezerwowego bramkarza.

Cholera. Przetrwałem instruktorów musztry z kompleksem Boga i pierwszych sierżantów kompanii, którzy rozdawali kary z artykułu 15 jak cukierki, ale nic nie przebije trenera Harrisona, kiedy coś spieprzymy.

– Zarządzi nam karne sprinty na lodzie, co? – jęczę.

Luke ani nie potwierdza, ani nie zaprzecza.

– Wiem tyle co ty. Trener wyszedł z domu Gamm i nie powiedział, czy za dzisiejsze pijackie wybryki Tuckera będą od razu jakieś konsekwencje.

– Na bank nas ukarze – zgadza się Connor.

– Trenerem będziemy się martwić jutro – mówi Jamie, wciąż przytulając Bex do piersi. – Zanim tu przyszedłem, rzuciłem okiem na swój pokój. Brakuje mi tylko tej durnej maski hokejowej, którą wszyscy dostaliśmy jeszcze przed końcem letnich treningów.

W pokoju słychać tylko głośny, urwany wdech Bex, a Connor i ja wymieniamy zaniepokojone spojrzenia.

– Może mi ktoś wyjaśnić, co tu się dzieje?

Luke marszczy brwi.

Streszczam wszystko po kolei: od chwili, kiedy Jamie poprosił, żeby sprawdzić, co z Bex, aż do teraz.

– Ktoś cię napadł? – Jamie wodzi wzrokiem po całym ciele swojej dziewczyny, wyraźnie szukając jakichkolwiek śladów obrażeń. – Czemu dopiero teraz się o tym dowiadujemy? Zjawilibyśmy się od razu. Powiedzielibyśmy trenerowi, że to nagły wypadek. – Zerka na Luke’a, licząc na jego wsparcie.

– Nic ci nie jest, Bexie-Boo?

Luke nawet nie próbuje ukryć, jak bardzo martwi się o siostrę bliźniaczkę. Dotąd wściekałem się na naszego kapitana za to, że obszedł nasze głosowanie i zmusił nas, żebyśmy pozwolili Bex się wprowadzić. Ale kiedy widzę, jak na nią patrzy, z czystą miłością w oczach, zaczynam rozumieć, czemu postawił ją na pierwszym miejscu.

– Nic mi nie jest, Luke – mówi cicho. – I chyba nie mam Keene’owi za złe, że nie wchodził w szczegóły napadu. Mieliśmy wam wszystko powiedzieć po powrocie do domu, ale zastaliśmy otwarte drzwi i…

Głos jej zamiera. Na wspomnienie naszego powrotu lekko się wzdryga.

– Cieszę się, że nie masz mi za złe, że nie rozwodziłem się nad tym napadem. W końcu już zdążyłaś mnie oskarżyć, że to ja jestem tym świrem w masce hokejowej, który próbował cię dusić. Całe szczęście, że wracaliśmy razem, bo inaczej znalazłabyś sposób, żeby oskarżyć mnie jeszcze o włamanie.

Mówię ostro i z goryczą, ale Bex nie przeprasza za swoje oskarżenia.

– W tej sprawie werdykt jeszcze nie zapadł. – Po łagodności i niemal swobodnym tonie, jakim zwracała się do Jamiego i brata, nie ma już śladu. – Przecież czaiłeś się pod centrum sztuki i miałeś w torbie dokładnie taką samą maskę, jaką nosił mój prześladowca.

Ta baba jest, kurwa, niemożliwa.

– Cofnij. Te. Słowa – cedzę.

– Nie – odpowiada z uporem.

Rozdział2Rozejm

Connor

No i znowu się zaczyna.

Bex i Keene skaczą sobie do gardeł. Padam ze zmęczenia i marzę tylko o tym, żeby się zwalić do łóżka i przespać resztę nocy. Zamiast tego wodzę wzrokiem od jednego do drugiego jak na meczu tenisa.

– Ale z ciebie dupek – mówi Bex głosem wyższym o kilka oktaw. – Od pierwszej chwili dajesz mi jasno do zrozumienia, że mną gardzisz. Za każdym razem, kiedy się widzimy, patrzysz na mnie spode łba, obrzucasz mnie obelgami albo sypiesz sarkastycznymi uwagami na mój temat. Głosowałeś przeciwko temu, żebym się tu wprowadziła choćby na jakiś czas, mimo że wiedziałeś, że nie mam dokąd pójść. No to powiedz, co miałam pomyśleć, kiedy ledwo uciekłam temu przerażającemu facetowi w masce, wyszłam z centrum sztuki, a tam stałeś ty? W tych samych ciuchach co mój napastnik i z taką samą maską w torbie sportowej.

Kiedy tak to ujmuje, trudno podważyć jej ocenę sytuacji.

– Czyli tak to wygląda? – Keene parska śmiechem, w którym pobrzmiewają niedowierzanie i wściekłość. – Uznałaś, że jestem winny. Że jestem potworem, który skrzywdziłby bezbronną kobietę. Skoro jesteś taka pewna, że to ja, to czemu nie zadzwonisz do szeryfa?

Wtrącam się, zanim Bex zdąży cokolwiek dodać.

– Stary, ciszej. Jest już naprawdę późno. Ostatnie, czego nam trzeba, to wezwanie na dywanik do trenera, bo sąsiedzi poskarżą się na hałas. A co do tego, co Bex powiedziała wcześniej w nerwach, to odpuść jej trochę. Była w szoku i się bała, to chyba oczywiste. I przypomnę ci, że nie oskarżyła tylko ciebie. Ja też miałem na sobie takie same ciuchy treningowe jak ty. I jeśli dobrze pamiętam, Bex mówiła, że pod maską mogłem być też ja.

Kurwa. Nawet nie wiem, po co to powiedziałem.

A może jednak wiem. Kiedy Bex powiedziała, że napastnikiem mogłem być ja, zabolało jak cholera. Chcę usłyszeć od niej, że wie, że to nie ja. Muszę to od niej usłyszeć.

Żałuję, że kiedy się tu pojawiła, zachowałem się jak pieprzony idiota. Zagłosowałem przeciwko temu, żeby tu zamieszkała, i teraz chciałbym móc to cofnąć. Nie mam innego usprawiedliwienia: od pierwszej chwili ciągnęło mnie do niej z siłą, jakiej nigdy wcześniej nie znałem.

Nigdy nie czułem do nikogo czegoś takiego. Nawet do Fiony, choć wydawało mi się, że ją kocham. Intensywność tego przyciągania przeraziła mnie, bo nie byłem gotowy na takie uczucia do kogokolwiek. Wciąż lizałem rany. Fiona złamała mi serce i zniszczyła moje zaufanie.

Najgorsze jest to, że straciłem zaufanie nie tylko do innych. Myślałem, że Fiona jest tą jedyną. Ufałem jej, a kiedy mnie zdradziła i rzuciła, jakby nasz związek nic nie znaczył, przestałem ufać także sobie.

Już sama myśl, że Bex będzie tu mieszkać, a ja bez przerwy będę musiał opierać się pokusie, przeraziła mnie tak bardzo, że zagłosowałem przeciw.

Teraz jednak muszę usłyszeć, że Bex tak naprawdę nie wierzy, że to ja mogłem próbować ją skrzywdzić.

Bo nie mogę przestać o niej myśleć. Od tamtej szalonej nocy, kiedy nauka z Jamiem zamieniła się w najgorętszą chwilę mojego życia, Bex jeszcze mocniej siedzi mi w głowie. Nie mogę spać, nie mogę jeść, nie mogę jeździć na łyżwach bez myśli o tym, jak miękka jest jej skóra. Bez wspomnienia jej smaku na języku, gdy doprowadzałem ją do orgazmu.

Pragnę jej bardziej niż kogokolwiek w życiu, ale ona jest z Jamiem. Nie mam pojęcia, czy Jamie mówił poważnie o dzieleniu się swoją kobietą z odpowiednimi ludźmi, czy po prostu palnął to pod wpływem chwili, kiedy już mieliśmy się zabrać do rzeczy we trójkę.

Może powinienem z nim pogadać i się dowiedzieć. Sam zostałem zdradzony, więc nigdy nikogo bym nie zdradził, a już zwłaszcza dobrego przyjaciela i kolegi z drużyny. A jeśli Jamie chciał dzielić się Bex tylko ten jeden raz, to lepiej, żebym trzymał swoje pieprzone uczucia na wodzy.

Mam nadzieję, że Jamie mówił serio: jeśli Bex i ja czujemy do siebie pociąg, pozwoli nam sprawdzić, dokąd to prowadzi, byle tylko ona nie wybrała sobie faworyta.

Mówiłem już kiedyś, że chyba nie umiałbym dzielić się swoją kobietą, ale im dłużej o tym myślę, tym mniej jestem tego pewien. Tak jak powiedział Jamie, to by się udało tylko z odpowiednimi ludźmi. A komu mogę ufać bardziej niż jednemu z najbliższych przyjaciół? Poza tym, gdybyśmy się nią dzielili, nie musielibyśmy niczego przed sobą ukrywać. Nie byłoby powodu do zdrady. Same plusy.

Oczywiście pod warunkiem, że Bex nie uważa, że mógłbym ukryć twarz pod maską i ją zaatakować.

– Nadal myślisz, że mógłbym cię kiedykolwiek zaatakować, Bex? – pytam i czekam na odpowiedź z zapartym tchem.

Ku mojemu zaskoczeniu Bex chwyta mnie za rękę i ściska.

– Nie – mówi cicho. – Przepraszam, Connor. Nie sądzę, żebyś mógł to zrobić. Bałam się i w tamtej chwili…

No tak. Jej słowa przynoszą mi tylko częściową ulgę. Nie ufa mi do końca; widzę to w jej oczach i właściwie nie mogę mieć do niej pretensji.

– No, kurwa, fantastycznie – prycha Keene. – Nie sądzisz, żeby to był Connor. Czyli to musiałem być ja, tak? – pyta wściekle, ale w jego oczach wyraźnie widać ból.

Bex otwiera usta, żeby odpowiedzieć, ale wtrąca się Luke.

– Oboje przestańcie – mówi stanowczo, niemal surowo. – Bex, rozumiem, czemu przyszło ci do głowy, że Keene mógł cię nękać, ale skoro mówi, że tego nie zrobił, to mu wierzę.

Na ustach Keene’a pojawia się uśmieszek w stylu „A nie mówiłem?”, ale szybko znika.

– A ty, bracie – mówi Luke, marszcząc brwi tak groźnie, że trener Harrison mógłby się od niego uczyć. – Rozumiem, czemu nie przyjąłeś Bex z otwartymi ramionami. I wiem, że jestem ci winien przeprosiny za to, jak przycisnąłem cię do muru, żebyś się zgodził, by tu zamieszkała. Ale wiesz co? Nie będę przepraszał za to, że pomagam siostrze. Nie wierzę, żebyś kiedykolwiek mógł zaatakować Bex. Ani przez chwilę. Chciałem, żeby Bex tu zamieszkała, bo znam waszą trójkę. Jesteście porządnymi facetami. Lojalnymi, honorowymi. Takimi, na których można polegać. Nie musisz być jej najlepszym kumplem, ale jeśli ktokolwiek powinien rozumieć, że sporo przeszła i potrzebuje teraz prawdziwych przyjaciół, to właśnie ty.

Jego słowa trafiają dokładnie tam, gdzie miały trafić.

– Masz rację – mówi Keene, pocierając kark. – Nawet jeśli nie przyjaźnię się z Bex, powinienem zachowywać się lepiej. Ze względu na ciebie. Przepraszam, Bex.

Bex kiwa głową, ale nadal ma spięte ramiona.

– A ja przepraszam, że cię oskarżyłam. Skoro Luke ci wierzy, to ja też. Ale nie potrzebuję twojej litości.

W oczach Keene’a błyska irytacja, ale gryzie się w język.

– Przyjąłem do wiadomości.

Zapada cisza. Napięcie w pokoju można by kroić nożem.

– Robi się późno. – Jamie opiekuńczo obejmuje swoją dziewczynę, a ja śledzę każdy jego ruch i marzę, żeby to do mnie Bex się tak tuliła. – Powinniśmy się wszyscy przespać przed treningiem. Jeśli przeżyjemy karę, jaką szykuje dla nas trener, trzeba będzie zgłosić to, co się stało, ochronie kampusu.

Zgadzam się z nim.

– Tak. Może któraś z kamer wokół centrum sztuki coś zarejestrowała. Kamery są też na początku i na końcu naszej ślepej uliczki. Sprawdzimy, czy ktoś podejrzany się tam nie kręcił.

Jamie kiwa głową.

– Tak czy siak zamawiam sprzęt do monitoringu domu. Kamery zamontujemy z przodu i na tarasie.

Luke klepie go w ramię.

– Dobry pomysł. Moim zdaniem jest spora szansa, że ten, kto zaatakował Bex, to ta sama osoba, która włamała się do waszych pokoi.

To ma sens.

– Racja. Bo po co ktoś miałby zostawić kasę i drogie rzeczy, a zabrać tylko jakieś stare ciuchy treningowe i dokładnie taką samą maskę hokejową, jaką miał na sobie napastnik? To zbyt duży zbieg okoliczności – zauważam.

Keene rozważa moje słowa.

– Masz rację. Gdybym sam nie słyszał, jak paranoicznie to brzmi, pomyślałbym, że ktoś chciał, żeby Bex uznała, że za maską krył się któryś z nas.

– No właśnie – mówi z namysłem Jamie. – Tylko kto miałby to zrobić? Większość chłopaków z drużyny możemy wykluczyć, bo wszyscy siedzieliśmy w domu bractwa Gamma, próbując uspokoić Tuckera i wysłuchując kazania trenera.

Luke posępnieje, kiedy przedstawia swoją teorię.

– Pewnie ktoś, kto chowa urazę. Może jest zazdrosny. I znam kogoś, kto już raz próbował skrzywdzić Bex dokładnie w ten sam sposób.

– Myślisz, że to mógł być Kurt? – Bex cicho wciąga powietrze i osłania dłonią szyję.

– To najbardziej oczywisty trop. Tak jak mówił Jamie, jest późno i powinniśmy spróbować się przespać. Ale jutro z samego rana możemy sprawdzić, gdzie się podziewał twój były. Może jego media społecznościowe coś nam podpowiedzą. W końcu to plus bycia osobą publiczną, nie?

Bex kręci głową.

– Niby tak. Ale to nie takie proste, jak ci się wydaje. Posty można zaplanować z wyprzedzeniem. Jeśli nie wrzucił nic o przyjeździe do Star Cove, nie mam pojęcia, jak ustalimy, gdzie był wczoraj w nocy.

– Nigdy nie mówiłem, że będzie łatwo – upiera się Luke. – Ale to nie jest niemożliwe. Nie powinniśmy patrzeć tylko na jego posty. Może ktoś go oznaczył. Możemy zacząć od sprawdzenia, kogo da się wykluczyć, nie?

Bex zgadza się na plan brata, ale nadal ma sceptyczną minę.

Trudno mi ją za to winić. Czy kochała tego faceta, czy nie, miała za niego wyjść. Ciężko uwierzyć, że ktoś, z kim miałeś spędzić resztę życia, mógłby celowo próbować cię skrzywdzić.

Podobnie czułem się po zdradzie mojej byłej. Tak strasznie bolało, bo nie mogłem uwierzyć, że Fiona mogła mnie tak oszukać.

Umawiamy się, że jutro rano po treningu znowu się zbierzemy. O ile trener Harrison wcześniej nas nie pozabija.

Kiedy patrzę, jak Jamie prowadzi Bex do swojego pokoju, z tęsknoty aż ściska mnie w dołku. Chciałbym, żeby to przy mnie czuła się bezpieczna. Żebym to ja mógł trzymać ją w ramionach przez całą noc.

Może uda mi się zdobyć jej zaufanie tak samo, jak zdobył je Jamie. Ale najpierw muszę porozmawiać z Jamiem o tym, że interesuję się jego dziewczyną. Z całego serca mam nadzieję, że kiedy mówił, że mógłby dzielić się Bex z kimś takim jak ja, mówił poważnie.

Bex

Mama mawiała, że następnego ranka wszystko wygląda lepiej.

Miała rację.

Rankiem mieszkanie nie wydaje się już takie straszne, bo w świetle dnia nikt nie może czaić się w cieniu.

Po posprzątaniu pokoju nie sposób poznać, że w nocy był tu intruz.

Później mam zmianę w centrum sztuki i cieszę się na myśl o pracy. Nawet za dnia nie lubię jednak zostawać sama. Ale nie chodzi tylko o strach. Chłopaki tu studiują i oprócz hokeja prawie codziennie mają też zajęcia. Kiedy nie pracuję, towarzystwa dotrzymuje mi tylko Lady M.

– Chodź, Lady M, zaczerpniemy świeżego powietrza – mówię i wynoszę na taras kulę z rybką.

Sypię do wody trochę pokarmu i patrzę, jak złota rybka wypływa na powierzchnię, żeby go zjeść.

Przynajmniej jedna z nas ma dziś rano apetyt. Co prawda nie boję się już tak jak w nocy, ale wciąż mam ściśnięty żołądek.

Wiem, że powinnam coś zjeść, a wypicie dietetycznego napoju gazowanego na czczo to raczej nie śniadanie mistrzów. Tyle że nie mogę przestać myśleć o tym, co Luke powiedział wczoraj wieczorem.

Czy to możliwe, że Kurt przyjechał aż do Star Cove, żeby zrobić mi krzywdę? Czy on w ogóle wie, że tu jestem? Na samą myśl odechciewa mi się jeść.

Choć tata kazał mi zerwać wszelki kontakt z bratem bliźniakiem, po przeprowadzce do domu Pure Shine nie miałam żadnych innych bliskich relacji. Nietrudno więc zgadnąć, że mogłam przyjechać właśnie tutaj.

Nie rozumiem tylko, po co Kurt miałby mnie ścigać. Nasze zaręczyny były zwykłym chwytem reklamowym na potrzeby Pure Shine, żeby tata mógł jeszcze bardziej napchać sobie kieszenie. Kurt mnie nie kochał; tego jestem pewna na sto procent.

Jest tylko jeden sposób, żeby sprawdzić, czy mój były może być moim prześladowcą – no, poza zadzwonieniem do niego i zapytaniem wprost.

Wzdrygam się, gdy pomyślę o rozmowie z nim po tym, co się stało tamtej nocy przed ślubem. Jeśli tylko zdołam tego uniknąć, nie chcę go już nigdy widzieć ani słyszeć jego głosu.

Ale tak jak mówił wczoraj Luke, może dam radę to rozgryźć tak, żeby się nie zorientował. W końcu to działa w obie strony: jeśli on mnie śledzi, ja też mogę śledzić jego. Po raz pierwszy, odkąd przyjechałam tu kilka tygodni temu, loguję się więc na swoje konta w mediach społecznościowych.

Chcę zajrzeć na jego profil i sprawdzić, czy ktoś oznaczył go w poście albo na zdjęciu wyraźnie pochodzącym z zeszłej nocy, zamiast polegać na wpisach zaplanowanych z wyprzedzeniem.

Ledwie otwieram pierwszą aplikację, już tego żałuję.

Tysiące powiadomień. Głównie komentarze pod ostatnimi filmikami i zdjęciami, które wrzuciłam przed odejściem.

Aisha:Z ogromną radością ogłaszam, że wystąpię w bardzo popularnym konkursie tańca z udziałem gwiazd! A do tego świetny kontrakt i siedmiocyfrowa umowa sponsorska z Famous Dance Shoes, sponsorem programu.

Tata zabiegał o mój udział właśnie w tym tanecznym reality show.

Boli mnie trochę, że tak łatwo mnie zastąpili. Ale gdy uczciwie się nad tym zastanawiam, wiem, że w gruncie rzeczy to tylko jakieś głupie FOMO.

Aisha będzie w telewizji, a liczba jej obserwujących na każdej platformie wystrzeli w górę. Tylko że za tę sławę trzeba zapłacić, i to niemało. Nadal będzie musiała żyć pod kontrolą taty, a ta siedmiocyfrowa umowa? Dziewięćdziesiąt dziewięć procent pójdzie do agencji i Aisha będzie miała szczęście, jeśli zobaczy z tego kilkaset dolarów. Pozwolą jej zatrzymać tylko rzeczy, które dostanie od sponsorów. Może jeszcze kostiumy z programu, jeśli dobrze pójdzie. Resztę tata wpłaci na wysoko oprocentowane konto pod pretekstem inwestowania zarobków swoich klientów, żeby nawet w razie kontuzji czy utraty popularności pozostali bogaci. W rzeczywistości tylko on ma dostęp do tych pieniędzy – przekonałam się o tym, kiedy odchodziłam i próbowałam coś wypłacić. Za taksówkę z Bridgeport do Star Cove musiałam zapłacić kierowcy pierścionkiem zaręczynowym.

Zazdrość to nie jedyny powód, dla którego żałuję, że w ogóle weszłam na swoje konta.

Powinnam już wiedzieć, że lepiej nie czytać komentarzy pod postem Aishy.

Ale pierwszy wpada mi w oko, a potem już nie potrafię przestać czytać.

Dancefangirl25:Tak się cieszę, Aisha! Jesteś piękna i zasługujesz na same sukcesy. Czy Rebecca nie była też brana pod uwagę?

Aisha:Tak, zanim agencja ją wywaliła.

Dancefangirl25:Fuj. Wyobrażacie sobie, że cały kraj musiałby oglądać, jak to grube, brzydkie coś kręci się po parkiecie? Nie dość, że Rebecca tańczyła chujowo, to jeszcze nie dało się na nią patrzeć.

Aisha:Emotka puszczająca oczko. Ale nam się upiekło.

YourDancePartner4eva:A w ogóle ktoś ją gdzieś widział? Przysięgam na Boga, uwielbiam walić konia, oglądając wszystkie twoje filmiki taneczne, ale gdy widziałem Rebeccę, od razu mi opadał. Najbrzydsza dupa, na jaką kiedykolwiek musiałem patrzeć.

Łzy napływają mi do oczu.

Wiem, że ci ludzie mnie nie znają. Wiem, że internet roi się od trolli.

Ale co, jeśli mają rację? Co, jeśli naprawdę jestem tak brzydka, jak mówią?

Nie, to po prostu ludzie, którzy nie mają własnego życia i poprawiają sobie samopoczucie, poniżając innych.

AnonymouslyYours03:No, masz rację. Jak można mieć dupę jednocześnie chudą i grubą? Obrzydlistwo. Niech mi się lepiej nie pokaże w realu, bo wezmę strzelbę i potraktuję jej dupę jak tarczę strzelniczą.

Kev:No, zrób to. Taka wielka dupa, że nie ma szans, żebyś spudłował. Kurwa, ale się cieszę, że już nie muszę z nią tańczyć. W zeszłym roku rozwaliłem sobie plecy, kiedy podnosiłem ją w jednym z układów.

Aisha:Strasznie gruba. Ze wspólnych nagrań brakuje mi tylko jednego: przy niej zawsze czułam się piękna i szczupła.

Kev:Jesteś piękna, Aisha. I świetnie się z tobą pracuje. Rebecca była nie tylko gruba. Była też małą, roszczeniową dziwką. Pewnie myślała, że tylko ona ma tu cipę i że cały świat jest jej coś winien. Niespodzianka: świat nie jest jej winien nic. Niech się cieszy, że nasza agencja jeszcze jej nie pozwała za to, jak odeszła.

DanceWithMe34:Wyślijcie za nią łowcę nagród. Gdy ją dorwiecie, może odpracować długi, leżąc na plecach albo klęcząc.

Kev:Niezły pomysł. Jak ktoś ją zobaczy, dajcie znać.

Aisha:Mam lepszy pomysł. Są was miliony, nasi wierni fani. Może puścicie wieść dalej i znajdziecie ją dla nas? A potem razem sprawimy, że zapłaci za to, że nas zdradziła.

AnonymouslyYours03:Ja bym się chętnie zabrał za tę dupę. Założę się, że jest tak gruba, że desperacko pragnie porządnego kutasa. A grube laski dają w dupę, wiadomo. Kto ze mną? Znajdźmy Rebeccę i sprawmy, żeby za to zapłaciła.

Hunting4waps:Wchodzę w to. Dorwijmy tę sukę i dajmy jej nauczkę. Kto gryzie rękę, która go karmi, zasługuje na śmierć.

KillingYouSoftly:Udostępniam to wszystkim swoim obserwującym. Znajdźcie tę sukę i duście ją, aż wreszcie dotrze do niej prawda.

Z każdym komentarzem jest coraz gorzej. Tysiące ludzi nazywają mnie grubą, brzydką zdrajczynią. Te pełne nienawiści wpisy są udostępniane w kółko, a wątek rozszedł się już po całej sieci.

Moi dawni obserwujący teraz mnie nienawidzą i chcą mojej śmierci. A podjudzają ich ci, których kiedyś uważałam za najlepszych przyjaciół.

Po tym, co właśnie przeczytałam, może wczoraj wieczorem zbyt pochopnie kogoś osądziłam.

– Hej, Bex, widziałaś Poonani?

Jakby moja ostatnia myśl go przywołała, Keene wychodzi na zewnątrz.

Przysięgam na Boga, ten facet nie ma prawa wyglądać tak seksownie w sportowych szortach i koszulce, która opina jego wyrzeźbione mięśnie jak druga skóra.

To jednak nie z powodu jego ciała żałuję, że jest dupkiem pierwszej klasy. Chodzi o ciemne włosy: krótkie, wojskowe cięcie z wysoko wygolonymi bokami podkreśla idealne rysy jego twarzy. I o lodowaty błękit oczu, który nadaje jego spojrzeniu głębi i tajemniczości. Gdyby Keene był postacią fikcyjną, byłby sobowtórem Damona Salvatore’a.

– Bex? – Unosi ciemną brew, trzyma ręce na biodrach, a w kącikach ust czai mu się rozbawienie zmieszane ze zdziwieniem. – Słyszałaś, o co pytałem?

Wpadłam. Przyłapał mnie, jak się na niego gapię.

Wstyd mi, że dałam się nakryć na pożeraniu go wzrokiem, ale to teraz mój najmniejszy problem. Keene przenosi wzrok z mojej twarzy na ekran telefonu, na którym wciąż mam otwarty ten okropny wątek.

– Co to jest? – pyta. Z jego twarzy znika wszelki ślad rozbawienia.

– Nic, to tylko— Hej! Oddawaj mi telefon! – wrzeszczę, kiedy wyrywa mi go z rąk i zaczyna czytać ten obrzydliwy wątek.

Zrywam się z krzesła i rzucam się na niego, żeby odebrać telefon.

Ale bez trudu się uchyla, cofa o krok i dalej czyta komentarze pod postem Aishy.

– Keene, kurwa, mówię serio. – Z każdym słowem podnoszę głos. – To prywatne.

Kiedy znów próbuję sięgnąć po telefon, unosi go bliżej twarzy. Różnica wzrostu daje mu przewagę. Jest ode mnie wyższy o dobre trzydzieści centymetrów, a kiedy już prawie wytrącam mu telefon z dłoni, podnosi go tak wysoko, że nie mogę go dosięgnąć.

– Przestań – karci mnie. Obejmuje mnie ramieniem w pasie i przyciska do swojego boku. – Próbuję przeczytać to gówno.

Przekłada telefon do drugiej ręki i czyta dalej, wciąż trzymając mnie przy sobie.

Kurwa, jak on pięknie pachnie. Żelem pod prysznic i świeżo wypranymi ciuchami. Nie wiem, czy ta korzenna nuta pochodzi z mydła, czy z wody kolońskiej, ale kręci mi się od niej w głowie.

Jezu. Potrząsam głową, żeby oprzytomnieć. To ten sam facet, który zachowuje się wobec mnie jak dupek, odkąd się poznaliśmy. Ten sam, który wolałby widzieć mnie na bruku niż pozwolić mi zamieszkać w pokoju mojego brata. A wszystko dlatego, że nienawidzi kobiet. Muszę o tym pamiętać za każdym razem, kiedy zauważam, jak zabójczo jest przystojny.

Ku mojemu zaskoczeniu Keene oddaje mi telefon.

– Bex. – Patrzy na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy. – Co to, kurwa, jest?

No jasne. Oddał mi telefon, bo skończył czytać ten ohydny wątek.

Rozdział3Podejrzani

Keene

Kurwa.

Bex może i jest najbardziej irytującą kobietą na świecie, ale pachnie tak cholernie dobrze. Przyciśnięta do mojego boku wydaje się tak miękka, że na chwilę zapominam o tym, co zobaczyłem w jej telefonie.

Przekładam telefon do drugiej ręki i trzymam go poza jej zasięgiem. Mocniej obejmuję ją w talii i czytam dalej komentarze pod postem, który oglądała.

– Bex – odzywam się, gdy mam już dosyć tego, co widzę. – Co to, kurwa, jest?

Puszczam ją, a ona zatacza się do tyłu, jakby dostała w twarz. Czerwieni się i spuszcza wzrok na stopy.

– To było prywatne. Nie masz prawa czytać tego, co mam w telefonie. Jakbyś nie zauważył, to nie jest armia Stanów Zjednoczonych, a ja nie jestem jednym z twoich żołnierzy.

Urocze.

Ale nie pozwalam, by mnie to rozproszyło.

– Od jak dawna to trwa? – pytam, ignorując jej protesty.

Unika mojego wzroku.

– Nie muszę ci mówić.

Boże, daj mi siłę.

– Bex. To nie była prośba.

– To dobrze. Bo i tak ci nie powiem.

Mruży zielone oczy i dalej mi się stawia.

Jest seksowna, nawet kiedy bywa wrzodem na dupie.

– Bex – mówię łagodniej, choć mam ochotę przerzucić ją przez ramię i wypróbować kilka innych sposobów, by wyciągnąć z niej odpowiedź. – Przypomnieć ci, że niecałe osiem godzin temu zawarliśmy rozejm? Próbuję być dla ciebie porządnym współlokatorem, a dla twojego brata dobrym kumplem i kolegą z drużyny. Staram się też nie rozpamiętywać, że zeszłej nocy oskarżyłaś mnie o to, że jestem twoim stalkerem. A tymczasem w sieci grożą ci dosłownie tysiące ludzi. Od jak dawna to trwa, Bex? – powtarzam.

Obejmuje się w pasie, a mnie robi się nieswojo. Wczoraj została zaatakowana, a ja tylko pogarszam sprawę.

Ale myślała, że to ja. Gdyby powiedziała o tym policji, mogłaby narobić mi poważnych kłopotów. Więc nie odpuszczam i żądam, żeby wyjaśniła mi, co, do cholery, właśnie przeczytałem w jej telefonie. Jeśli potrzebuje pocieszenia, trafiła pod zły adres.

– Pierwsze paskudne komentarze pod moimi ostatnimi filmikami zobaczyłam parę dni po przyjeździe – mówi prawie szeptem, więc podchodzę bliżej, żeby nie uronić ani słowa.

– I nie przyszło ci do głowy, żeby komuś powiedzieć? Luke’owi albo swojemu chłopakowi?

Bex unosi twarz i patrzy mi w oczy.

Czy to łzy? Kurwa, jeśli się rozpłacze, nie wyrobię. Nigdy nie wiem, co zrobić z płaczącą kobietą.

– Sześć czy siedem tygodni temu, kiedy tu przyjechałam, nie było jeszcze tak źle. Agencja, z którą pracowałam, ogłosiła, że odeszłam w niezbyt przyjaznej atmosferze, a ja zaczęłam tracić tysiące obserwujących. Niemal co minutę.

Kiepska sprawa. Czesne opłacam dzięki świadczeniom dla weteranów z programu G.I. Bill, ale nie narzekam na brak pieniędzy, bo moje hokejowe filmiki robią furorę w sieci. Rozumiem więc, jak ciężko jest stracić wszystko. Bex uciekła od byłego, który się nad nią znęcał, a przy tym straciła jedyny sposób, by zarabiać na życie. Może byłem dla niej zbyt surowy. Nie jest tą rozpuszczoną influencerką, za którą ją wziąłem, kiedy się tu zjawiła.

– Najpierw pisali, że jestem brzydka i gruba. Jestem pewna, że tata ich napuścił, żeby ukarać mnie za odejście. Ale i tak bolało. To byli moi przyjaciele, ludzie, z którymi pracowałam i mieszkałam. Kiedy zobaczyłam te komentarze, po prostu odłożyłam telefon i przestałam je czytać. Mogą mnie zranić tylko wtedy, gdy im na to pozwolę, prawda? Myślałam, że jeśli nie będę reagować, w końcu znudzi im się gadanie o mnie. Nie przyszło mi do głowy, że tylu dawnych obserwujących dołączy do nich i zacznie wyśmiewać mój wygląd i moje umiejętności taneczne.

Nigdy nie sądziłem, że poczuję współczucie dla Bex. A jednak.

Moja była mnie zdradziła i wyrzuciła ze swojego życia, ale mogę sobie tylko wyobrazić, co bym czuł, gdyby kumple z wojska albo chłopaki z drużyny też z dnia na dzień się ode mnie odwrócili.

W piersi wzbiera mi wściekłość, większa nawet niż wtedy, gdy ktoś na lodzie bierze na cel jednego z moich kolegów z drużyny. Chciałbym zmusić tamtych ludzi, żeby odszczekali każde podłe słowo, które napisali o Bex.

Ironia losu: chcę ich ukarać za skrzywdzenie kobiety, której nawet nie lubię. Gdyby major Bailey mnie teraz widziała, zrobiłaby tę swoją irytującą minę. Niemal słyszę jej głos: Syndrom Florence Nightingale, sierżancie McKendrick.

Odchrząkuję.

– To gówno, które o tobie wypisują – Bex przygryza dolną wargę i usiłuje powstrzymać łzy – to nieprawda. Nie jesteś gruba, Bex. Ani brzydka. A wiem, że głupia też nie jesteś, więc sama musisz zdawać sobie sprawę, że jesteś piękna. Nie wierz ani słowu z tych ohydnych postów.

Otwiera szeroko oczy, jakby zdziwiło ją, że mówię coś takiego. Całe szczęście, że zawarliśmy rozejm, bo złośliwości, które jeszcze wczoraj bym jej rzucił, teraz byłyby nie na miejscu. Mogę nie lubić Bex, ale leżącego nie kopię.

To ona przerywa nagłą, napiętą ciszę.

– Przestań – mówi bez cienia złości.

– Co mam przestać? – pytam zdezorientowany.

– Przestań być dla mnie miły. To dziwne.

– Mnie to mówisz? – Śmieję się krótko. – Ale serio: może i wkurwiasz jak mało kto, ale te komentarze to kompletna bzdura. Jeśli w nie wierzysz, nie jesteś taka bystra, jak myślałem.

No. Od razu lepiej. Komplement przebrany za obelgę, ściśle rzecz biorąc, nie łamie rozejmu.

– Wielkie dzięki – prycha, choć głos wciąż lekko jej się łamie. – Ale naprawdę czuję się głupio. Nie mogę uwierzyć, że ufałam niektórym z tych ludzi.

I znów wkurza mnie, jak dobrze ją rozumiem. Ja ufałem swojej byłej. I świetnie na tym wyszedłem.

– Oddasz mi telefon? Proszę. Usunę te konta.

Kręcę głową.

– Nic z tego.

Bex od razu się jeży.

– Niby czemu?

– Nie mogę pozwolić ci usunąć tych kont – mówię powoli, jakbym tłumaczył coś dziecku.

– Dlaczego? Jeśli konta znikną, tata dopnie swego i zniszczy mój publiczny wizerunek. A oni dadzą mi spokój.

Chowam jej telefon do kieszeni, a Bex patrzy na mnie z irytacją.

– Świetny pomysł, gdyby nie to, że zeszłej nocy zostałaś zaatakowana, a do naszego mieszkania ktoś się włamał. Policja będzie chciała zobaczyć te posty. Wierz mi.

Bex

Wiem, że Keene ma rację, ale strach bierze nade mną górę.

– Nie chcę dzwonić na policję.

Mruga, wyraźnie zbity z tropu.

– Słucham? Chyba się przesłyszałem.

– Nie dzwonimy na policję. Za dobrze znam ojca. Chce mnie ukarać za to, że mu się postawiłam. Jeśli wezwiemy szeryfa, uzna to za wypowiedzenie wojny i sytuacja się zaogni.

– Zaogni? Bardziej niż wtedy, gdy kazał tysiącom ludzi cię dopaść i ukarać? – prycha Keene. – Co jeszcze zrobi? Wyznaczy nagrodę za przyniesienie mu twojej głowy na srebrnej tacy?

Jego reakcja przypomina mi, dlaczego nigdy się nie zaprzyjaźnimy. Ale obiecałam Luke’owi, że spróbujemy się dogadać, więc powstrzymuję złośliwość, która ciśnie mi się na usta, i mówię prawdę.

– Nie zdziwiłabym się, gdyby tata to zrobił.

Telefonu oczywiście mi nie oddaje.

Keene nie tylko działa mi na nerwy. Jest też uparty jak cholera.

– To tym bardziej powód, żeby wezwać policję i zachować te posty i komentarze jako dowody. Cyberprzemoc jest w Kalifornii przestępstwem, Bex. Po tym, co się stało zeszłej nocy, te groźby nie ograniczają się już do internetu.

Może dlatego jesteśmy jak ogień i woda, że jestem równie uparta jak on.

– Tego nie wiesz. Nie mamy żadnego dowodu, że to, co się stało w nocy, ma związek z kilkoma komentarzami w internecie.

W szczęce Keene’a drga mięsień, a lodowatoniebieskie oczy płoną mu wściekłością.

– Serio? Nadal uważasz, że to ja to zrobiłem?

Czy naprawdę tak myślę?

– Nie – przyznaję niechętnie. – Może mnie nienawidzisz i jesteś dupkiem, ale nie sądzę, żebyś mnie zaatakował.

Przewraca oczami.

– No, to już jakiś postęp. Ale zamiast się ze mną wykłócać, lepiej zachowaj siły na rozmowę z szeryfem o ojcu i klientach jego agencji. Bo dzwonimy na policję. Koniec dyskusji.

Zaciskam pięści, żeby nie spoliczkować go za ten arogancki ton.

– A kto cię mianował szefem? To mnie zaatakowano i nie możesz zabierać mi telefonu. Nie jestem dzieckiem, któremu możesz dać szlaban.

– To przestań się zachowywać jak dziecko.

Robię krok w jego stronę.

– Do kurwy nędzy, Keene. Oddaj mi telefon albo…

Coś błyska mu w oczach. Rzucam się na niego, żeby wyciągnąć mu telefon z kieszeni, a on chwyta mnie za nadgarstki.

– Naprawdę myślisz, że wygrasz ze mną w szarpaninie? – rzuca wyzywająco. – Mam gdzieś, czy nadal jesteś w szoku po tym, co się stało wczoraj, Bex. Przestań zachowywać się jak rozpuszczony bachor.

Próbuję się wyrwać. Nie trzyma mnie na tyle mocno, żeby bolało, ale nie mogę uwolnić rąk. Wykręcam się na wszystkie strony – bez skutku. Keene jednym szybkim ruchem przyciąga mnie do piersi i zakłada mi ręce za plecy, nie rozluźniając chwytu.

Wciąż się szarpię, lecz na próżno. Po chwili oddycham z trudem, choć dzięki latom tańca mam dobrą kondycję.

Keene dyszy równie ciężko jak ja.

I nie tylko ciężko oddycha. Jest też twardy.

Lata gry w hokeja wyrzeźbiły mu ciało twarde jak granit.

Ale tchu nie odbiera mi ani jego potężna klatka piersiowa, ani kaloryfer na brzuchu. Coś grubego i sztywnego napiera mi na podbrzusze, a moje ciało natychmiast na to reaguje.

Między nogami rozlewa mi się wilgotne ciepło. Niemal żałuję, że nie jestem trochę wyższa. Wtedy poczułabym jego wzwód tam, gdzie pulsuje mi w rytm serca.

Przestaję się wyrywać, gdy zauważam, że nie patrzy już na mnie spode łba. Jego spojrzenie jest równie intensywne jak przed chwilą, ale ten żar nie wygląda na gniew.

Patrzy na mnie tak, jakby naprawdę uważał mnie za piękną. Błądzi wzrokiem po mojej twarzy, jakby czegoś szukał. Może znaku, że ja też czuję to nagłe iskrzenie między nami, tak różne od naszej zwykłej wrogości.

Zatrzymuje wzrok na moich ustach. Nie mogę złapać tchu.

Chyba zaraz mnie pocałuje. I chyba mogłabym tego chcieć. Nie wiem, co to znaczy. Może zwariowałam. Może jestem jedną z tych dziewczyn, które wybaczają facetowi chamstwo tylko dlatego, że jest przystojny.

Jesteś piękna.

Nie chodzi tylko o łagodność jego głosu, kiedy to powiedział. Wczoraj, gdy zauważyliśmy otwarte drzwi, stanął też między mną a tym, co mogło czaić się w środku.

Może Luke ma rację. Może kompletnie źle oceniłam Keene’a.

Nieważne. Jeśli teraz mnie pocałuje, jestem za.

– Hej, Sarge, jesteś na dworze? – dobiega zza naszych pleców głos mojego brata.

Keene odsuwa się i chwila przepada. Przechodzi mnie dreszcz. Bez ciepła jego ciała nagle robi mi się zimno.

– Jesteśmy tutaj – odpowiada chrapliwie, po czym odchrząkuje, próbując się opanować.

– Co wy tu robicie? – Luke wychodzi na taras, a za nim Connor i Jamie.

Rozdział4Chroń swoich

Bex

Keene znowu odchrząkuje i rzuca mi dziwne spojrzenie, jakby ktoś przyłapał nas na czymś niewłaściwym.

– Byliśmy… Próbowałem przemówić twojej siostrze do rozsądku i przekonać ją, że trzeba zawiadomić policję. Zwłaszcza po tym, co zobaczyłem w jej telefonie. – Znów mówi tym swoim zwykłym tonem, od którego mam ochotę kopnąć go w jaja.

– A twój kolega z drużyny musi się nauczyć szanować cudze granice. Zabrał mi telefon i nie chce oddać – oskarżam go.

– Bo zaraz byś skasowała konta, a razem z nimi ważne dowody – odgryza się.

Z każdym jego słowem skacze mi ciśnienie.

– To ja decyduję, czy chcę gadać z policją. Mówiłam ci, że to tylko zaogni sprawę z ojcem. Ale ty nie jesteś w stanie wysłuchać nikogo, kto myśli inaczej.

Luke przenosi wzrok ze mnie na Keene’a i z powrotem. Przysięgam na Boga, że ta nasza słowna szermierka sprawia mu frajdę.

A przynajmniej tak mi się wydaje, sądząc po rozbawionym błysku w jego zielonych oczach.

– Czy nie ustaliliśmy, że dla dobra wszystkich spróbujecie się dogadać? – mówi łagodnie, niemal dobrotliwie.

– Próbowaliśmy, ale Keene zachowuje się nierozsądnie.

Keene przewraca oczami i wyjmuje mój telefon z kieszeni.

– Niech Luke to oceni. Twoja siostra – mówi, jakby mnie tu wcale nie było – jest albo zbyt uparta, żeby pójść po rozum do głowy, albo życie jej niemiłe. Tak czy siak, kiedy ktoś robi coś tak głupiego, muszę spróbować go powstrzymać. Kurwa, jaki masz kod? – pyta, łypiąc na mnie spode łba, kiedy próbuje odblokować telefon.

Pokazuję mu środkowy palec. Wiem, że to małostkowe i dziecinne, ale w tej chwili cieszy mnie każde zwycięstwo, choćby najmniejsze.

– Daj mi to.

– Dupek – rzucam oburzona, kiedy Keene bez słowa sprzeciwu oddaje mój telefon Luke’owi.

Brat nawet nie pyta o kod; trafia za pierwszym podejściem.

– No weź, serio? Przecież to nawet nie nasza data urodzenia – marudzę.

Mój bliźniak śmieje się pod nosem.

– Znam cię lepiej, niż myślisz. Twoja ulubiona liczba to piątka, a skoro zawsze mnie wspierasz, dziewiętnastka – mój numer na koszulce – też była oczywistym wyborem. Nie byłem pewien tylko kolejności, ale miałem farta.

– Dzięki, że ogłosiłeś mój kod całemu światu – besztam go. – Teraz będę musiała wymyślić nowy.

– Bex. – Luke już nie słucha moich żalów. Po jego minie poznaję, że znalazł post, o który kłóciliśmy się z Keene’em, kiedy tu wszedł.

– Przykro mi, że muszę ci to powiedzieć – odzywa się mój brat – ale Keene ma rację. Jest źle, naprawdę źle. Musimy to pokazać policji. Trzeba to ukrócić.

Dlaczego ci faceci są tacy uparci? Nie noszą kasków na treningach? Skoro wciąż puszczają mimo uszu wszystko, co mówię, można by sądzić, że doznali tylu wstrząśnień mózgu, że przestali logicznie myśleć.

– Nie rozumiesz, Luke? – Głos drży mi ze stresu. – Znasz tatę. Nie cofnie się przed niczym, żeby mnie ukarać za nieposłuszeństwo. Nie wiemy, czy to, co się stało wczoraj w nocy, ma związek z tymi postami. A jeśli po prostu próbuje ustalić, gdzie jestem? Może wcale tego nie wie. Jeśli policja skontaktuje się z nim w sprawie tych postów, będzie już pewien. Może właśnie dlatego napuszcza na mnie moich dawnych przyjaciół.

Luke znowu staje po stronie Keene’a.

– A może doskonale wie, gdzie jesteś, i wykorzystuje swoich obserwujących, żeby zemścić się na nas obojgu. Wie, jak bardzo cię kocham, Bexie-Boo. Wyrzucenie mnie z domu to był dopiero początek. Ulżyło mi, że nie muszę już ukrywać, kim jestem, i żyć według jego zasad, więc to nie była taka kara, jaką sobie wymyślił. Odżyłem, kiedy w końcu mogłem być sobą. Prawdziwą karą było to, że nas rozdzielił i wmówił mi, że nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego. On wie, że jesteś częścią mnie, Bex. Nie ma na świecie nikogo, kogo kocham bardziej niż ciebie.

Może Luke ma rację.

– Ja też cię kocham, Luke. Ale co, jeśli telefon na policję tylko go bardziej rozjuszy? Instynkt podpowiada mi, żeby udawać, że on i jego sekta nie istnieją, a w końcu sami odpuszczą.

– Odpuszczą, skarbie? – wtrąca się Jamie. – Wybacz, że tym razem nie trzymam twojej strony, ale Keene i Luke mają rację. Gdyby chodziło tylko o te obrzydliwe komentarze w sieci, pewnie powiedziałbym, żebyśmy przeczekali i nie wychylali się. Ale ktoś cię znalazł, Bex. Czy to ktoś nasłany bezpośrednio przez twojego ojca, czy jeden z jego obserwujących w sieci – ktoś tu był wczoraj w nocy. Wie, gdzie pracujesz i gdzie mieszkasz. Myślisz, że wezwanie glin tylko zaogni sytuację? Moim zdaniem już jesteśmy na wojnie. Od chwili, w której ktoś cię zaatakował.

Nadal wolałabym schować głowę w piasek, ale trudno odmówić chłopakom racji.

– Dobra – ustępuję.

Luke przytula mnie, żeby dodać mi otuchy, a ja wdycham jego znajomy zapach.

– Będzie dobrze, Bexie-Boo. Nie musisz nawet jechać na posterunek. Brat jednego z naszych pierwszoroczniaków jest zastępcą szeryfa. Ich ojciec to legenda hokeja i obecny burmistrz miasta. Przyjechali kibicować Chance’owi, kiedy w trakcie letniego obozu treningowego graliśmy kilka meczów towarzyskich. Ares poprowadzi śledztwo tak dyskretnie, jak się da. Lepiej mieć wszystko dopięte na ostatni guzik, zanim damy tacie znać, że nie zamierzamy potulnie znosić jego gróźb. Connor, sprawdzisz, kiedy Ares może wpaść?

– Już się robi. – Connor kiwa głową i wystukuje wiadomość na telefonie. – Pisze, że może być za dziesięć minut. Jest na kampusie, podwoził swoją przybraną siostrę na zajęcia. Zaparzę kawę, żebyśmy mieli go czym poczęstować.

Bex

– Miło mi pana poznać, panie Hunter. Jestem Bex.

Wysoki blondyn wygląda na niewiele starszego od nas.

– Mów mi Ares, Bex. Przejdźmy na ty. No to w czym mogę pomóc? Connor mówił, że wczoraj wieczorem, kiedy nikogo z was nie było, ktoś wszedł do waszego mieszkania?

Zaczynam od samego początku. Opowiadam Aresowi, jak się tu znalazłam i dlaczego uciekłam z własnego ślubu. Najpierw irytowało mnie, że Luke wypaplał chłopakom, co zaszło między mną a Kurtem przed moim wyjazdem. Ale teraz jestem mu wdzięczna, że moi współlokatorzy już wiedzą. Dużo mniej się krępuję, kiedy wracam do tych przerażających chwil.

Tłumaczę, że początkowo brałam faceta w hokejowej masce w centrum sztuki za tego, z którym całowałam się na imprezie u Zet. Potem opowiadam, jak romantyczna sytuacja nagle zmieniła się w coś groźnego i jak znalazłam Keene’a na zewnątrz.

– Kiedy wróciliśmy do domu, drzwi były otwarte…

Na koniec mówię mu jeszcze o rzeczach, które zniknęły z szaf chłopaków, i o poście Aishy.

Ares przez większość czasu słucha w milczeniu. Przerywa tylko parę razy, żeby uściślić, co i kiedy się wydarzyło.

Potem przechodzi do salonu, żeby porozmawiać z chłopakami – z każdym z osobna, w cztery oczy.

Pierwszy idzie Luke, po nim Jamie, Connor i Keene.