Maroon ebook i audiobook

Playlista

Taylor Swift – Maroon

Sufjan Stevens – Fourth of July

Arctic Monkeys – 505

Olivia Rodrigo – the cure

Olivia Rodrigo – pretty isn’t pretty

The Neighbourhood – A Little Death

Conan Gray – Family Line

Gracie Abrams – I Love You, I’m Sorry

Madison Beer – Sweet Relief

JoJo – Too Little Too Late

Billie Eilish – everything i wanted

Cigarettes After Sex – Apocalypse

sombr – undressed

Taylor Swift – The Prophecy

Olivia Rodrigo – stupid song

Lana Del Rey – Pretty When You Cry

Timbaland, OneRepublic – Apologize

Chris Grey – ALWAYS BEEN YOU

THE DRIVER ERA – Back To You (Brooklyn Sessions)

Billie Eilish – What Was I Made For?

Nessa Barrett – PINS AND NEEDLES

One Direction – Over Again

Isabel LaRosa – more than friends

Taylor Swift – cardigan

Maggie Lindemann – self sabotage

Olivia Rodrigo – vampire

The Neighbourhood – Reflections

Taylor Swift – champagne problems

Arctic Monkeys – Do I Wanna Know?

Coldplay – The Scientist

Billie Eilish – Not My Responsibility

Duncan Laurence – Arcade

Katy Perry – The One That Got Away

Nessa Barrett, Whethan – sick of myself

Madison Beer – make you mine

ZAYN – Die For Me

Ludwig van Beethoven – Dla Elise

Bella Kay – iloveitiloveitiloveit

The Neighbourhood – Sweater Weather

Labrinth – Never Felt So Alone

Olivia Rodrigo – deja vu

Harry Styles – She

Linkin Park – Leave Out All The Rest

Tate McRae – you broke me first

One Direction – Little Things

Chase Atlantic – Consume (feat.Goon Des Garcons)

Shawn Mendes – Mercy

One Direction – They Don’t Know About Us

Cigarettes After Sex – Sunsetz

Taylor Swift – Lover

Ostrzeżenie

Drogi Czytelniku,

Maroon jest drugim tomem trylogii „Burning Red”, która opowiada historię Maddoxa oraz Eleanor – jeśli nie przeczytałeś(-aś) jeszcze pierwszego tomu, Scarlet, zachęcam, żebyś najpierw zaznajomił(a) się z nim.

Ponownie muszę ostrzec, iż niektóre wątki mogą wprawić Cię w dyskomfort, więc zapoznaj się z listą trudnych tematów poruszanych na przestrzeni trylogii: zaburzenia odżywiania i negatywny obraz własnego ciała, przemoc psychiczna i fizyczna, wątki o charakterze seksualnym, również bez zgody, nadużywanie alkoholu oraz innych substancji psychoaktywnych, dysfunkcyjne relacje rodzinne, problemy ze zdrowiem psychicznym, manipulacja, zastraszanie, samookaleczanie oraz myśli samobójcze, traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa.

Jeśli zmagasz się z problemami podobnymi do tych, których doświadczają bohaterowie, pamiętaj, że nie jesteś sam(a).

Policyjny Telefon Zaufania ws. Przemocy w Rodzinie – 800 120 226.

Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży – 116 111.

Telefon Zaufania dla Osób Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym – 116 123.

Książka została napisana w celach rozrywkowych, a nie edukacyjnych. Choć porusza poważne tematy, jej głównym zamysłem jest opowiedzenie wciągającej historii, a nie wierne odwzorowanie rzeczywistości. To fikcja literacka, rządząca się swoimi prawami – nie traktuj jej jako przewodnika czy źródła wiedzy. System szkolnictwa został celowo zmodyfikowany na potrzeby fabuły i nie odzwierciedla rzeczywistych zasad obowiązujących w Wielkiej Brytanii.

Dla tych, którzy zostali skrzywdzeni przez kogoś, komu ufali bezgranicznie.To nie była Twoja wina.

Rozdział pierwszy

Maddox

Nie zawsze podejmujemy właściwe decyzje.

Zdarza się, że jesteśmy do czegoś zmuszeni przez okoliczności, które nas przerastają, lub sytuacje wymykające się spod kontroli, nim zdążymy się zorientować, jak bardzo jest źle. Innym razem działamy, bo wmówiliśmy sobie, że tak będzie lepiej: dla nas, dla tych, których kochamy, dla kogoś, komu chcemy oszczędzić kolejnej dawki cierpienia. Niekiedy, w wyjątkowo beznadziejnych momentach, robimy coś z pełną świadomością, że będziemy tego żałować, i mimo wszystko popełniamy ten błąd.

Ja wiem, że pożałuję okazania jej słabości.

Jutro rano obudzę się z migreną rozwalającą mi czaszkę na pół i będę pamiętał każdy przeklęty detal tej chwili z wręcz okrutną precyzją. Zapamiętam sposób, w jaki trzęsły się mi dłonie, gdy po raz pierwszy od prawie stu dni – dokładnie dziewięćdziesięciu sześciu – przyciągnąłem ją do siebie. Tę głęboką ulgę, która zalała mnie w momencie, kiedy nasze klatki piersiowe zetknęły się ze sobą, a ja mogłem poczuć przyspieszone bicie serca Eleanor tuż przy moim. Sposób, w jaki tak kurewsko perfekcyjnie wpasowywała się w moje ramiona, jakby nic się nie zmieniło. Wilgotne plamy na koszulce tam, gdzie jej łzy wsiąkały w czarny materiał.

Zapamiętam wszystko.

I będę się tym katował przez kolejne dni, tygodnie, miesiące, może lata.

Nie potrafię jednak się odsunąć.

Nie potrafię puścić jej nawet na sekundę, lecz wiem – kurwa, wiem – że powinienem. Nie mogę tego zrobić, gdy ona stoi tak blisko, a jedyne, co mnie otacza poza tą przeklętą ciemnością i rzędami metalowych półek uginających się pod ciężarem produktów spożywczych, to przytłaczający, słodki zapach wiśni oraz ciepło, które emanuje ze zbyt drobnego ciała dziewczyny, wyczuwalne nawet przez warstwę koszulki i jej za dużego swetra.

Wstydzę się przyznać nawet przed samym sobą, jak bardzo brakowało mi Eleanor. I nie chodzi tylko o dotyk, chociaż jego nieobecność obudziła rodzaj głodu, którego nie potrafiłem zaspokoić niczym innym, ale o wszystko, co składało się na nią. Sposób, w jaki wypełniała sobą przestrzeń wokół, dźwięk głosu, gdy wypowiadała moje imię tym specyficznym, miękkim tonem, błękitne oczy, którymi kiedyś mi się przyglądała, jakbym był najważniejszą osobą w jej życiu.

Przez ostatnie trzy miesiące próbowałem wmówić sobie całą masę bzdur – że nasze wspomnienia są przekoloryzowane, wyidealizowane, bo przecież mózg ma tendencję do upiększania rzeczy, których nie możemy mieć, a tęsknota potrafi wyolbrzymić wszystko do granic absurdu, aż w końcu wspomnienie staje się piękniejsze niż rzeczywistość, na której się opiera.

Teraz rozumiem, iż to wszystko było jednym wielkim, żałosnym kłamstwem.

– Tęsknię za tobą, El. – Gładzę ją powoli po potylicy, delektując się miękkimi, idealnie gładkimi włosami pod opuszkami. Pamiętam ich fakturę z setek chwil, gdy pozwalała mi robić dokładnie to samo, bo ten prosty ruch uspokajał ją skuteczniej niż jakiekolwiek słowa, które mogłem wypowiedzieć. – Kurwa, tak bardzo za tobą tęsknię.

Mam nadzieję, że nie słyszy, jak cholernie drży mi głos.

– Nie m-mów mi, że tęskn-nisz – wydusza Eleanor wprost w materiał mojej koszulki. Wbija palce jeszcze mocniej w tkaninę, zgniatając ją tak mocno, że napina mi się na plecach. – B-błagam cię, M-maddox. N-nie mów tego.

– El…

– Nie m-możesz tak po p-prostu powiedzieć, że za m-mną tęsknisz, kiedy t-ty… – Ledwie odrywa policzek od mojej klatki piersiowej, jakby chciała spojrzeć mi w oczy, ale w ostatniej chwili traci odwagę i ponownie się we mnie wtula. – Kiedy jesteś z n-nią… Kiedy m-mnie w-wyk…

– Nie płacz. – Odkąd sięgam pamięcią, nie potrafiłem znieść widoku jej łez, a tym bardziej tych, które spływają po piegowatych policzkach z mojej winy. Ujmuję twarz Eleanor w obie dłonie, unoszę ją delikatnie, by musiała na mnie spojrzeć, i ocieram kciukami wilgoć ze skóry. – Proszę, El, nie płacz. Nie zniosę tego. Błagam, koch…

Gryzę się w język o pół sekundy za późno.

Słowo już wybrzmiało w połowie i zawisło między nami, niedokończone, lecz nazbyt wyraźne, by można je zignorować.

Kochanie.

Spomiędzy warg Eleanor wyrywa się szloch tak przepełniony smutkiem, że jego dźwięk wykręca mi wszystkie wnętrzności.

– M-maddox. – Moje imię w jej ustach brzmi jednocześnie jak prośba o litość i oskarżenie, jak modlitwa i przekleństwo wypowiedziane tym samym tchem. – Nie… n-nie możesz…

Chwyta za mój nadgarstek. Jej palce są lodowate – zawsze miała zimne dłonie, nawet latem, po długich godzinach spędzonych na korcie tenisowym pod palącym słońcem. Nie odpycha mnie, lecz też nie przyciąga bliżej. Po prostu trzyma, jakby sama nie wiedziała, czego tak naprawdę chce. Ja natomiast stoję nieruchomo, bojąc się poruszyć choćby o milimetr, by przypadkiem nie zepsuć tego ulotnego momentu.

– A ty za mną tęsknisz? – Gdzieś w zakamarkach umysłu wiem, że odpowiedź najprawdopodobniej będzie przecząca. Albo, co gorsza, nie otrzymam jej wcale. Mam jednak tę żałosną, naiwną nadzieję, że mimo wszystko tęskni.

Chociaż odrobinę.

– Nie pytaj mnie o to – szepcze tak cicho, że ledwo słyszę ją przez dudnienie muzyki i krzyki za drzwiami. – Po prostu… – Urywa, jak gdyby zabrakło jej odwagi na dokończenie tego zdania.

– Po prostu co, El?

– Po prostu mnie trzymaj. Tylko… tylko przez chwilkę. Proszę, Maddox…

I cholera, gdyby poprosiła w tym momencie o wyrwanie własnego serca z klatki piersiowej i położenie go u jej stóp, zrobiłbym to bez mrugnięcia okiem. Prawdopodobnie zdeptałaby je na miazgę tak samo jak wcześniej, zostawiając tylko krwawe strzępy i wspomnienie czegoś, co kiedyś biło wyłącznie dla niej.

– Tak długo, jak będziesz chciała. – Wiem, że to obietnica, której nie dotrzymam. Ktoś w końcu otworzy te przeklęte drzwi, a rzeczywistość wróci ze zdwojoną siłą.

Dziewczyna niepewnie wędruje dłońmi wyżej – przesuwa je po moich napiętych ramionach, zatrzymuje na chwilkę w okolicy obojczyków, aż w końcu zostawia na karku. Delikatnie dotyka palcami skóry tuż pod linią włosów i to wystarcza, żeby zalała mnie fala niewyobrażalnej ulgi.

Całuję ją w czubek głowy, ponieważ nie potrafię się powstrzymać.

El pociąga cicho nosem, jednak nie protestuje.

– Powiedz mi jedną rzecz – proszę po dłuższej chwili. – To pytanie, które chciałaś mi zadać w niedzielę. W kuchni, kiedy gotowaliśmy razem rosół dla Sable, zanim przyjechał Killian z Charlotte. – Kciuk, który do tej pory trzymałem na jej policzku, przesuwam niżej i zatrzymuję go na krawędzi dolnej wargi. Sunę nim powoli przez ten wyuczony na pamięć kształt. – Co chciałaś wtedy powiedzieć, El? Co było tak ważne, że najpierw musiałaś się upewnić, czy możesz w ogóle zapytać?

Nie odpowiada.

Zamiast tego wpatruje się we mnie wielkimi, błękitnymi oczami wypełnionymi łzami, które lada moment znowu spłyną po policzkach, i nieustannie gładzi mój kark, jakby w jakiś sposób to ona czerpała ukojenie z tego z pozoru prostego ruchu.

– Eleanor – naciskam z większą desperacją, podczas gdy jej przyspieszony oddech owiewa moją twarz. Uświadamiam sobie, że nasze usta są oddalone od siebie jedynie o kilka milimetrów. Gdybym pochylił się bardziej, gdyby ona uniosła brodę choćby odrobinę wyżej… – Powiedz mi – powtarzam błagalnie.

Tak bardzo tego pragnę.

Pragnęjej.

Pragnę ją odzyskać, zatrzymać przy sobie, mieć tak blisko, żeby już nigdy więcej nie mogła zniknąć z mojego życia. Chcę zyskać pewność, że kiedy otworzę rano oczy po kolejnej bezsennej nocy pełnej koszmarów, ona będzie gdzieś w pobliżu – może nie w tym samym łóżku, nie jako moja dziewczyna, ale przynajmniej jako jedyny człowiek, który rozumie mnie lepiej niż ja sam siebie.

Jako moja El.

Nagle każde słowo, które tamtego lipcowego popołudnia padło spomiędzy tych pełnych, pachnących waniliowym błyszczykiem warg, traci na znaczeniu. Cały ból, gniew oraz nieustający żal, gnieżdżące się w moim sercu przez ostatnie miesiące, idą w zapomnienie.

Nie myślę o tym, że pewnie na tej imprezie pojawiła się Scarlett, która wypytuje wszystkich, gdzie jestem, i którą powinienem w końcu przestać ranić. Choć jej nie kocham, to nie zasługuje na to, żebym trzymał w ramionach inną dziewczynę i marzył wyłącznie o tym, by móc ją pocałować.

W tej chwili nie myślę o nikim i o niczym poza Eleanor.

– Chciałam cię zapytać, czy czasem żałujesz.

Marszczę brwi, próbując rozszyfrować, co dokładnie ma na myśli.

– Czego, El?

Wyraz twarzy dziewczyny się zmienia. Wygląda na jeszcze bardziej zranioną, jak gdyby to proste pytanie spowodowało jej fizyczny dyskomfort.

– Czego miałbym żałować? – powtarzam, gdy nadal milczy. – Musisz być bardziej konkretna, bo jest cholernie długa lista rzeczy, których żałuję, jeśli chodzi o ciebie. O nas.

Wzdryga się lekko na ostatnie słowo, przy czym mocniej zaciska palce na moim karku, wbijając krótkie paznokcie w skórę ze zbyt dużą siłą.

Zupełnie mi to nie przeszkadza.

– Proszę cię, El. – Nasze wargi ocierają się o siebie przy każdym wymawianym przeze mnie słowie. Wystarczyłby jeden ruch. Jeden mały, nieznaczny, być może nawet przypadkowy ruch i granica zostałaby ponownie przekroczona. – Chcę tylko z tobą szczerze porozmawiać. Kiedyś potrafiliśmy spędzać całe noce na dyskusjach o wszystkim i o niczym. Leżeliśmy w oranżerii, patrzyliśmy w gwiazdy i gadaliśmy, dopóki nie wstawało słońce. Dlaczego teraz nie możemy tego zrobić?

Eleanor przygryza dolną wargę.

Widzę moment, w którym jej opór zaczyna pękać.

Już prawie, prawie się poddaje i wyjaśnia mi wszystko – dlaczego tamtego dnia powiedziała Zoe, że nie chce mieć ze mną nic wspólnego, dlaczego zignorowała każdą moją wiadomość, każdy telefon, każdą próbę dotarcia do niej, dlaczego przez te wszystkie tygodnie traktowała mnie jak obcego.

Serce mi przyspiesza.

W końcu dowiem się prawdy i przestanę tonąć w tej niewiedzy, która niszczy mnie od środka.

Otwiera usta szerzej, bierze głęboki wdech…

I wtedy słyszę metaliczny dźwięk klucza przekręcanego w zamku.

Nie. Tylko nie, kurwa, to. Nie teraz.

El odskakuje ode mnie tak gwałtownie, jakby została wyrwana z głębokiego transu, i odgradza się, krzyżując ciasno ramiona na piersi w obronnym geście.

Natychmiast mam ochotę przyciągnąć ją z powrotem do siebie. Wrzasnąć na tego, kto stoi za drzwiami, żeby się odpierdolił i zostawił nas w spokoju choćby na pięć minut, ponieważ wiem, że jesteśmy tak blisko przełomu. Zamiast tego stoję sparaliżowany i patrzę, jak drzwi otwierają się powoli, wpuszczając do środka oślepiające światło z kuchni.

W progu stoją Zoe i Michael.

Oczywiście, że to był ich pomysł. Powinienem się tego domyślić od samego początku.

Oboje cofają się o pół kroku, robiąc nam miejsce. Wychodzimy z dusznej spiżarni z powrotem w sam środek imprezy, która wciąż trwa w najlepsze, jakby świat wcale się nie zatrzymał kilka minut temu.

– Udało się wam porozmawiać? – Zoe zerka raz na mnie, raz na Eleanor, studiując nasze twarze z intensywnością pieprzonego detektywa przesłuchującego podejrzanego na miejscu zbrodni. – Hm?

Nie, bo przerwaliście nam w najmniej odpowiednim momencie.

– T-to… – Głos El drży od ledwie powstrzymywanego gniewu. Szkarłatne plamy zaczynają wykwitać wzdłuż jej szyi. – To wy nas tu zamknęliście?

– Tak – przyznaje Zoe bez cienia skruchy, unosząc podbródek. – I szczerze? Zrobiłabym to ponownie, gdyby zaszła taka potrzeba.

– Nie miałaś prawa…

– A właśnie, że miałam. Jako twoja najlepsza przyjaciółka…

– Nie! Nie możesz po prostu zamykać ludzi w pomieszczeniach i zmuszać ich do rozmów, Zoe! To tak nie działa!

– Nie miałam już żadnego innego pomysłu, okej?! – Rozkłada bezradnie ręce. – A tak właściwie, to nie ja na to wpadłam jako pierwsza, tylko Phoebs o tym zażartowała dwa dni temu i pomyślałam, że…

– Pomyślałaś: „Och, tak, zamknijmy Eleanor z Maddoxem w najmniejszym pomieszczeniu, jakie istnieje, i sprawdźmy, co takiego się stanie”. Czy ty w ogóle słyszysz, jak absurdalnie to brzmi?

– Martwimy się o was oboje – wtrąca się spokojnie Michael. Robi krok do przodu i staje pomiędzy dziewczynami, jakby chciał fizycznie oddzielić je od siebie, chociaż żadna z nich nigdy nie skrzywdziłaby drugiej. – Zrobiliśmy to w dobrej wierze.

– To nie była wasza decyzja – wyszeptuje Eleanor słabo.

– El ma rację – odzywam się w końcu, lecz muszę przyznać, że część mnie jest wdzięczna przyjaciołom za to, że dali nam te kilkanaście minut sam na sam. – To nie powód, żeby robić coś takiego. Rozumiem, że się martwicie. Naprawdę. Doceniam to. Ale można to było załatwić w inny sposób. – Po tych słowach spoglądam wymownie na Richardsa.

W jego brązowych oczach widzę jedynie szczerą troskę – tę samą, którą dostrzegałem niezliczenie wiele razy przez wszystkie lata naszej przyjaźni. Michael nigdy nie wtrąca się w cudze sprawy bez poważnego powodu. Jeśli tym razem uznał, że powinien pomóc Zoe w realizacji tego planu, to musi uważać, że sytuacja między mną a Eleanor osiągnęła punkt krytyczny.

– W inny sposób?! – wybucha Williams. Najwidoczniej nie przejmuje się tym, że słyszą ją ludzie obecni w kuchni. – Jaki inny sposób? Ile jeszcze mieliśmy czekać, aż w końcu sami do siebie podejdziecie i wszystko sobie szczerze wyjaśnicie?! Tydzień? Miesiąc? Rok? Bo mam dla ciebie zajebiście szokującą wiadomość, Griffin: to by się nigdy nie stało!

Zaczynam dyskutować z Zoe, przerzucamy się kolejnymi argumentami; każdy z nich jest coraz bardziej naładowany emocjami. Michael co jakiś czas spokojnie wtrąca uwagi, by załagodzić sytuację, ale to tylko dolewa oliwy do ognia. Żadne z nas nawet nie zauważa, kiedy w rozmowie przestaje brać udział czwarta osoba. Dopiero po dłuższej chwili, gdy Williams kończy właśnie kolejny wywód o tym, jak bardzo jesteśmy uparci i jak bardzo sabotujemy własne szczęście, dociera do mnie, że…

Eleanor już dawno przy nas nie ma.

Kręcę się po piętrze penthouse’u Jake’a, otwieram kolejne drzwi i próbuję znaleźć El, aby dokończyć naszą przerwaną rozmowę. Minęło już jakieś piętnaście minut, odkąd zdałem sobie sprawę, że po prostu rozpłynęła się w tłumie, zanim którekolwiek z nas zdążyło się zorientować, że wyszła z kuchni.

Jak ona to, kurwa, robi? Jak potrafi ulotnić się tak szybko, tak bezgłośnie niczym duch?

Sprawdziłem już większość, jeśli nie wszystkie pomieszczenia na górze. Jak na razie zamiast Eleanor odnalazłem Clarę pieprzącą się z Levim w jednej z gościnnych sypialni, przy czym oboje okazali się tak pijani, że nawet nie zauważyli, gdy otworzyłem drzwi. Potem natknąłem się na kilka innych par w różnych stadiach rozbierania, kogoś wymiotującego do doniczki oraz kilka scen, których zdecydowanie wolałbym nie stać się świadkiem, a prawdopodobnie będą prześladować mnie przez następne tygodnie.

Gdzie ona, do jasnej cholery, jest?

Zaczynam rozważać powrót na parter, ponieważ może umknęła mi gdzieś w ogromnym tłumie, kiedy zauważam znajomą sylwetkę wychodzącą z pomieszczenia na samym końcu korytarza.

Nathan.

Zamyka za sobą drzwi z przesadną ostrożnością, jakby próbował być dyskretny, po czym opiera się o nie plecami. Przymyka oczy, przejeżdża palcami przez potargane włosy i ewidentnie próbuje zebrać myśli lub przetworzyć coś, co właśnie wydarzyło się w pokoju za nim.

– Nate! – Ignoruję sposób, w jaki cały spina się na dźwięk mojego głosu, i idę do niego zdecydowanym krokiem, niemal biegnąc przez korytarz. – Widziałeś gdzieś Eleanor?

Scott unosi głowę i wpatruje się we mnie, jak gdyby to pytanie było sformułowane w obcym, niezrozumiałym dla niego języku.

– Co? – wydusza ochryple.

– Pytam, czy widziałeś gdzieś Eleanor – powtarzam wolniej. – Zniknęła jakieś dwadzieścia minut temu i nikt nie wie, gdzie jest.

– Właśnie jej szukam. – Robi krok w moją stronę, czym zmniejsza i tak już niewielki dystans między nami. Jest ode mnie o kilka centymetrów niższy, ale teraz wyrównuje to poprzez agresywną postawę ciała. – Ale zastanawiam się nad jednym, Maddy… Po co właściwie TY szukasz MOJEJ ELLIE w środku nocy? Hmm?

Mojej Ellie.

– Martwię się o nią. Zniknęła bez słowa, nie odbiera telefonu i zostawiła płaszcz w przedpokoju. Jest cholernie zimno, więc jeśli wyszła na zewnątrz w samym swetrze…

– Och, MARTWISZ SIĘ. Jak szlachetnie z twojej strony, Maddox. Naprawdę kurewsko wzruszające.

– Skoro jej nie widziałeś, wrócę na dół i…

– Wiesz co? – Nathan łapie mnie za ramię, powstrzymując przed odejściem; jego uścisk jest zdecydowanie mocniejszy, niż powinien. – Szczerze wątpię, żeby chciała cię teraz widzieć, a tym bardziej z tobą rozmawiać. Może w końcu nadeszła pora, byś pogodził się z faktem, że cokolwiek między wami było, to przeszłość. Eleanor zasługuje na szczęście i spokój, więc zajmij się wreszcie swoją dziewczyną, zamiast łazić za tą, którą…

– Brałeś coś? – przerywam mu w połowie zdania, wyrywając ramię z jego chwytu, gdyż zauważam coś, co przykuwa moją uwagę znacznie bardziej niż ten chaotyczny, pełen jadu monolog.

Jego źrenice.

Są nienaturalnie rozszerzone – praktycznie całkowicie pochłaniają jasnoniebieskie tęczówki, zostawiając tylko wąski pierścień koloru. Nie widzę jednak żadnych innych oczywistych oznak, może oprócz lekko przyspieszonego oddechu oraz dłoni wciśniętych głęboko w kieszenie jeansów, by ukryć ich drżenie.

Nathan marszczy brwi, udając – jestem tego pewien – kompletne niezrozumienie.

– O czym ty, do cholery, mówisz?

– Pytam, czy coś dziś brałeś.

– Teraz próbujesz zrobić ze mnie ćpuna? Serio, Maddox? – Wybucha krótkim, gorzkim śmiechem. – Niesamowite. – Potrząsa głową z niedowierzaniem. – Niech zgadnę, co będzie dalej. Pewnie przy pierwszej okazji z ogromną chęcią powiesz Ellie, że znowu biorę i powinna trzymać się ode mnie z daleka dla własnego dobra?

– To nie ma nic wspólnego z El – oponuję. – Zadaję ci proste pytanie, wymagające równie prostej odpowiedzi. Tak albo nie, Nate.

– Jestem czysty – cedzi przez zaciśnięte zęby, wyraźnie walcząc z chęcią wykrzyczenia mi tego prosto w twarz. – Od siedmiu miesięcy. Ani jednej kreski, ani jednej tabletki molly, ecstasy, ani nic, kurwa, innego. Skończyłem z tym gównem na dobre.

– Twoje źrenice mówią coś zupełnie innego – upieram się. Nie mogę, kurwa, odpuścić. Nieważne, jak bardzo odsunęliśmy się od siebie w ciągu ostatnich miesięcy, nie chcę, żeby wszystko, co miało miejsce tamtego marcowego wieczoru, się powtórzyło. – Więc albo powiesz mi prawdę teraz, albo…

– Albo co? – przerywa mi prowokacyjnie, ponownie opierając się plecami o drzwi za sobą. – No dalej, Maddy. Dokończ to zdanie. Co takiego zrobisz? Zadzwonisz do Kaidena, żeby na mnie naskarżyć? Powiesz moim starym, którzy właśnie teraz są gdzieś w Tokio albo Singapurze i mają swojego syna kompletnie w dupie? Zawieziesz mnie siłą na testy narkotykowe do najbliższego szpitala, żeby udowodnić swoją rację?

– Po prostu się o ciebie martwię, ty idioto. – Mój głos łagodnieje mimo woli. – Kurwa, Nate, czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę…

– Wróciłem do antydepresantów. – Wyjmuje dłoń z kieszeni spodni i przejeżdża nią po twarzy. – Corrigan przepisał mi nowe. Jednym z efektów ubocznych są rozszerzone źrenice. Tak jak widzisz. – Wskazuje na swoje oczy. – Poza tym suchość w ustach, problemy ze snem, koncentracją, bóle głowy, nudności. Cały jebany pakiet. Więc tak, jestem pod wpływem czegoś. Leków od psychiatry. Czy tym razem moja odpowiedź cię satysfakcjonuje?

– Nate…

– Wypiłem dziś trochę, co w połączeniu z tymi tabsami okazało się pieprzonym błędem, bo zaczęło mnie mdlić jak cholera. Właśnie rzygałem przez ostatnie dziesięć minut. – Wskazuje kciukiem za siebie, na zamknięte drzwi. – Teraz głowa napierdala tak mocno, że prawie widzę podwójnie. Z pewnością znasz to z własnego doświadczenia. Więc wszystko, czego teraz chcę, to znaleźć Eleanor, zabrać ją stąd, wrócić do domu i spróbować zasnąć.

– Nie wiedziałem – przyznaję, a jednocześnie zastanawiam się, czy Mike był tego świadomy i celowo mi nie powiedział, żeby chronić prywatność Nathana, czy może Nate postanowił nie dzielić się tym z nikim. – Przepraszam. Naprawdę. Mogę ci jakoś pomóc?

– Tak. Możesz na przykład zakończyć to pieprzone przesłuchanie i dać mi iść szukać Ellie.

Nie czekając na moją odpowiedź, wymija mnie szerokim łukiem, a następnie schodzi po schodach na parter, trzymając się mocno poręczy.

Tego wieczoru żaden z nas nie znajduje El.