Książę Przesytu ebook i audiobook

Fragment

Ty­tuł ory­gi­nału: Duke of Ec­cess

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Jo­anna Bar­bara Ber­nat

Co­py­ri­ght © Ma­riah Stone, 2026

This edi­tion: © Gyl­den­dal Astra/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt gra­ficzny okładki: Qam­ber De­si­gns and Me­dia. Co­py­ri­ght © Stone Pu­bli­shing.

Ad­ap­ta­cja okładki: Mar­cin Sło­ciń­ski

Re­dak­cja: Ma­ria Za­jąc

Ko­rekta: Anna No­wak

ISBN 978-91-8153-190-9

Gyl­den­dal A/S Kla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

www.gyl­den­da­la­stra.fi

Epi­graf

Mą­dry, gdy pije, po­wi­nien się upić.

Upi­ciem chwilę są naj­słod­sze z młodu;

W mi­ło­ści, sła­wie, zło­cie, wi­nie sku­pić

Można na­dzieje lu­dzi i na­rodu…

Geo­rge Gor­don By­ron, Don Juan*

Niech to­ast wzniosą oczy twe,

a ja ci od­po­wiem oczyma;

lub zo­staw po­ca­łu­nek w szkle,

a ja nie będę szu­kać wina.

Ben Jon­son, To Ce­lia**

Credo Sied­miu Ksią­żąt Grze­chu

Po czwarte:

Dama, do któ­rej ro­ści so­bie prawa je­den z nas, jest za­ka­zana dla po­zo­sta­łych.

Roz­dział 1

Lon­dyn, 20 li­sto­pada 1814 roku

Coś było nie tak. Lady Aga­tha Tem­pe­rance Hale wy­czuła to w chwili, gdy otwo­rzyła drzwi sa­lo­niku.

W nie­wiel­kim holu stał nie­zna­jomy. Był młody i ni­ski. Trzy­mał w rę­kach cy­lin­der, jakby cze­kał tu już od dłuż­szej chwili. Jego bla­do­ró­żowa cera, dwa wy­sta­jące przed­nie zęby i ner­wowy spo­sób, w jaki roz­glą­dał się na boki, spra­wiały, że przy­po­mi­nał szczura.

– Pro­szę wy­ba­czyć… – Skło­nił się na jej wi­dok. – Wy­gląda pani blado. Czy do­brze się pani czuje, panno…?

W ten uprzejmy spo­sób za­py­tał, jak się na­zywa, a strach prze­szył ją ni­czym ostrze. Tem­pe­rance wy­szła z sa­lo­niku do holu i skie­ro­wała się ku scho­dom.

– Flet­cher.

Mimo sza­leń­czo bi­ją­cego serca zmu­siła się do za­cho­wa­nia spo­koju. Świat znał ją jako lady Aga­thę Hale – tak ją przed­sta­wiano pod­czas przy­jęć kar­cia­nych i tak się do niej zwra­cano na ba­lach. Tylko papa znał dru­gie imię, które mama nadała jej na łożu śmierci… Tem­pe­rance, co zna­czy „umiar­ko­wa­nie” lub „wstrze­mięź­li­wość.” Tylko papa tak ją na­zy­wał, a po­nie­waż ko­chała go nad ży­cie, uwa­żała to za swoje praw­dziwe imię. Imię, któ­rego nie po­winna zdra­dzać.

Na­zwi­sko Flet­cher brzmiało obco na jej ję­zyku, lecz ten szczu­rzy nie­zna­jomy nie za­słu­gi­wał ani na po­zna­nie jej imie­nia, ani na choćby naj­mniej­szą wska­zówkę do­ty­czącą jej praw­dzi­wej toż­sa­mo­ści. Zwłasz­cza że agenci jej ma­co­chy mo­gli wciąż po­szu­ki­wać rze­komo Sza­lo­nej Dzie­dziczki, by wy­dać ją za okrut­nego lorda Bar­tho­lo­mewa Lang­stona – albo za­mknąć w za­kła­dzie dla obłą­ka­nych.

Męż­czy­zna naj­wy­raź­niej ocze­ki­wał ja­kie­goś wy­ja­śnie­nia, więc Tem­pe­rance do­dała:

– Je­stem nową to­wa­rzyszką pani Bar­ton.

Nie­zna­jomy po­now­nie się skło­nił.

– Ed­mund Sto­kes, do usług, pani. Je­stem kan­ce­li­stą syna pani Bar­ton. Pan Bar­ton po­pro­sił mnie, abym ode­brał do­ku­menty, które tu wczo­raj zo­sta­wił.

Tem­pe­rance uśmiech­nęła się sztywno. Czy wi­dział jej strach?

– Oczy­wi­ście. – Choć w jej gło­sie po­brzmie­wała uprzej­mość, cof­nęła się o jesz­cze je­den krok.

Małe oczka pana Sto­kesa omio­tły ją uważ­nie od stóp do głów.

– Pan Bar­ton ni­gdy o pani nie wspo­mi­nał.

Wszyst­kie in­stynkty krzy­czały, że grozi jej nie­bez­pie­czeń­stwo. Pan Sto­kes in­te­re­so­wał się nią zde­cy­do­wa­nie bar­dziej, niż wy­pa­dało ob­cemu męż­czyź­nie.

– Do­łą­czy­łam do pani Bar­ton do­piero w ze­szłym ty­go­dniu.

Tem­pe­rance cof­nęła się jesz­cze bli­żej scho­dów. Kostką wy­czuła pierw­szy sto­pień, nie za­mie­rza­jąc ani na chwilę od­wra­cać się do męż­czy­zny ple­cami. Kiedy zro­bił krok w jej stronę, serce omal nie wy­sko­czyło jej z piersi.

– Oba­wiam się, że nie czuję się naj­le­piej i mu­szę się po­ło­żyć – wy­mam­ro­tała.

– Oczy­wi­ście. Mam na­dzieję, że wkrótce się pani po­prawi.

Tem­pe­rance ski­nęła głową, od­wró­ciła się i ru­szyła po scho­dach tak spo­koj­nie, jak tylko po­tra­fiła. Do­piero gdy do­tarła na pół­pię­tro, obej­rzała się przez ra­mię. Pan Sto­kes na­dal ją ob­ser­wo­wał. Miał lekko prze­chy­loną głowę, a jego oczy zwę­ziły się w dwie wą­skie szparki. Kiedy po­spiesz­nie zmie­rzała do swo­jej sy­pialni, po­czuła to ca­łym swym je­ste­stwem: jej kry­jówka wła­śnie prze­stała być bez­pieczna.

Do końca dnia trwała przy oknie wy­cho­dzą­cym na ulicę. Pani Bar­ton za­pew­niała ją, że panu Sto­ke­sowi można ufać, po­nie­waż od dwóch lat pra­cuje w kan­ce­la­rii jej syna. Mimo to Tem­pe­rance wciąż była na­pięta jak struna. Jej ma­co­cha nie cof­nie się przed ni­czym, by prze­jąć spa­dek. Torba przy­go­to­wana na ucieczkę – z za­pa­sem ubrań, do­dat­kową parą bu­tów, cie­płą chu­stą, kil­koma mo­ne­tami oraz ka­wał­kiem chleba i sera – le­żała na łóżku. Tuż obok spo­czy­wała jej pe­lisa.

Sie­dząc na pa­ra­pe­cie, ob­ser­wo­wała nie­liczne po­wozy prze­jeż­dża­jące ulicą i prze­chod­niów spo­ra­dycz­nie prze­mie­rza­ją­cych tę skromną część mia­sta. Wkrótce po­po­łu­dnie ustą­piło miej­sca zmro­kowi, a prze­suwne okna ce­gla­nych do­mów przy Che­ap­side roz­bły­sły cie­płym świa­tłem.

Tego roku ostat­nia nie­dziela przed ad­wen­tem przy­pa­dała wy­jąt­kowo wcze­śnie. Była to już druga taka nie­dziela od śmierci jej papy, któ­rego pół­tora roku wcze­śniej za­brał udar. Tego dnia każda ro­dzina zbie­rała się ra­zem, by wy­mie­szać cia­sto na bo­żo­na­ro­dze­niowy pud­ding i wy­po­wie­dzieć ży­cze­nia na nad­cho­dzący rok. Papa za­wsze od­da­wał jej pierw­szeń­stwo przy mie­sza­niu. Za­my­kała wtedy oczy i ży­czyła so­bie no­wych ksią­żek, wię­cej czasu w jego la­bo­ra­to­rium oraz tego, by oj­ciec przez ko­lejny rok po­zo­stał zdrów.

Smu­tek prze­szył jej pierś ni­czym nóż. Osiem­na­ście mie­sięcy temu trzy­mała go za rękę, gdy jego pełne mi­ło­ści szare oczy spo­częły na niej po raz ostatni. Ból ni­gdy na­prawdę jej nie opu­ścił.

Tę­sk­niła za papą. Tę­sk­niła za świą­tecz­nymi przy­go­to­wa­niami w Au­ster Co­urt, które wła­śnie o tej po­rze za­czy­nał or­ga­ni­zo­wać. Tę­sk­niła za apa­ra­turą do swo­ich eks­pe­ry­men­tów z elek­trycz­no­ścią. Tę­sk­niła za swoją po­ko­jówką Mil­lie.

Tem­pe­rance ode­tchnęła z drże­niem, a na szy­bie osia­dła de­li­katna mgiełka. Wkrótce wróci do domu. Wróci do swo­ich do­świad­czeń, do Mil­lie, do wszyst­kiego, co przy­po­mi­nało jej uko­cha­nego ojca. Mu­siała się ukry­wać jesz­cze tylko do Bo­żego Na­ro­dze­nia, kiedy skoń­czy dwa­dzie­ścia je­den lat. Wów­czas ma­co­cha prze­sta­nie być jej prawną opie­kunką. Tem­pe­rance pod­pi­sze akt w kan­ce­la­rii pana Bar­tona i wej­dzie w po­sia­da­nie spadku po­zo­sta­wio­nego jej przez papę.

Ni­gdy wię­cej chłod­nego głosu lady Au­ster oznaj­mia­ją­cej, że jest „nie­zdolna do funk­cjo­no­wa­nia w to­wa­rzy­stwie”, twier­dzą­cej, że cierpi na „nie­zdrową fa­scy­na­cję elek­trycz­no­ścią” i „hi­ste­rię wy­wo­łaną nad­mierną lek­turą”. Ni­gdy wię­cej kłó­dek na drzwiach la­bo­ra­to­rium. Ni­gdy wię­cej lo­do­wa­tych dłoni Bar­tho­lo­mewa, lorda Lang­stona, za­ci­ska­ją­cych się na jej nad­garst­kach. Ni­gdy wię­cej szep­ta­nych gróźb o tym, na co mę­żom wolno so­bie po­zwa­lać wo­bec żon.

Wy­cią­gnęła z tego na­ukę. Przede wszyst­kim pra­gnęła nie­za­leż­no­ści i wol­no­ści. Ni­gdy nie wyj­dzie za mąż – ani za Lang­stona, ani za ko­go­kol­wiek in­nego.

Przy­szłość bę­dzie na­le­żeć wy­łącz­nie do niej.

Ko­la­cja upły­nęła spo­koj­nie i bez roz­mów. Pani Bar­ton już spała, gdy Tem­pe­rance wró­ciła na swoje miej­sce przy oknie. Wtedy zo­ba­czyła trzech męż­czyzn prze­cho­dzą­cych przez ulicę i kie­ru­ją­cych się w stronę domu pani Bar­ton. Żo­łą­dek ści­snął jej się ze stra­chu. To nie wró­żyło nic do­brego.

Tem­pe­rance wy­bie­gła na ko­ry­tarz, by pod­słu­chać, kim są przy­by­sze. Stam­tąd mo­gła spoj­rzeć w dół scho­dów, do holu, gdzie go­spo­dyni wła­śnie otwo­rzyła fron­towe drzwi.

– Czy lady Aga­tha Hale jest w domu? – za­py­tał je­den z trzech męż­czyzn. – Na­zy­wam się Finch.

Pan Finch był ni­skiego wzro­stu, a jego okrą­gła, nie­mal mat­czyna twarz spra­wiała za­ska­ku­jąco życz­liwe wra­że­nie. Dwu­rzę­dowy brą­zowy płaszcz z wełny opi­nał jego po­kaźny brzuch i sze­roką pierś. Trudno było oba­wiać się ko­goś o tak do­bro­dusz­nym wy­glą­dzie.

– Po­szu­kuję lady Aga­thy w imie­niu jej uko­cha­nej ma­co­chy – cią­gnął pan Finch. – Hra­biny Au­ster. Stan umy­słu jej pa­sier­bicy bu­dzi nie­po­kój za­równo u niej, jak i u jej le­ka­rza.

Tem­pe­rance po­czuła, jak jej serce za­miera.

Nikt nie wie­dział, że tu prze­bywa – poza pa­nem Bar­to­nem, jego matką i służbą. Pan Bar­ton był wier­nym radcą praw­nym jej ojca i chciał ją chro­nić. Co do tego nie miała naj­mniej­szych wąt­pli­wo­ści. Przez dwa ty­go­dnie, które spę­dziła w domu pani Bar­ton, nie po­ja­wił się tu ża­den gość. Nikt jej nie wi­dział, poza służbą… i pa­nem Sto­ke­sem wcze­śniej tego dnia.

Być może ni­gdy nie miała się prze­ko­nać, czy jej prze­czu­cie wzglę­dem pana Sto­kesa było trafne. Z pew­no­ścią jed­nak słusz­nie się nie­po­ko­iła. Ktoś przy­był tu­taj i szu­kał jej, uży­wa­jąc jej praw­dzi­wego na­zwi­ska…

Ist­niało tylko jedno wy­ja­śnie­nie.

Od­na­leźli ją. Przy­je­chali, by od­dać ją w ręce hra­biny Au­ster i Bar­tho­lo­mewa, zmu­sić do mał­żeń­stwa z nim, aby prze­jąć kon­trolę nad jej ma­jąt­kiem… A po­tem Bóg je­den ra­czy wie­dzieć, ile jesz­cze si­nia­ków po­kryje jej ciało.

A je­śli na­dal bę­dzie od­ma­wiać, za­mkną ją w Be­th­lem Royal Ho­spi­tal, zwa­nym Be­dlam.

W za­kła­dzie dla obłą­ka­nych.

Wszystko dla spadku war­tego trzy­dzie­ści ty­sięcy fun­tów.

Żo­łą­dek Tem­pe­rance ści­snął się bo­le­śnie. To był ko­niec.

Była w pu­łapce.

– Och, ja… ja… oba­wiam się, że za­szła po­myłka – wy­ją­kała go­spo­dyni. – Nie ma tu żad­nej ta­kiej damy. Do­bra­noc.

Pró­bo­wała za­mknąć drzwi, lecz za­nim zdą­żyła to zro­bić, wzrok pana Fin­cha po­wę­dro­wał ku scho­dom i na­po­tkał spoj­rze­nie Tem­pe­rance.

W tej sa­mej chwili z jego twa­rzy znik­nęła uprzejma, ser­deczna ma­ska, od­sła­nia­jąc praw­dzi­wego łowcę. Prze­ni­kliwe brą­zowe oczy. Zimne. In­te­li­gentne. Oczy psa tro­pią­cego.

Tem­pe­rance cof­nęła się chwiej­nie o krok.

Gdy go­spo­dyni usi­ło­wała za­trza­snąć drzwi, pan Finch pchnął skrzy­dło z taką siłą, że przy­gniótł ko­bietę do ściany. Za­dzi­wia­jąco szybki jak na swój ni­ski wzrost, już po chwili pę­dził po scho­dach, a jego dwaj to­wa­rzy­sze po­dą­żali tuż za nim.

Nie!

Tem­pe­rance rzu­ciła się bie­giem ko­ry­ta­rzem do swo­jej sy­pialni, po­rwała torbę przy­go­to­waną na ucieczkę i pe­lisę, po czym po­pę­dziła ku scho­dom dla służby. Le­d­wie czuła pod­łogę pod sto­pami. Le­d­wie sły­szała wła­sny ury­wany od­dech i tu­pot bu­tów trzech ści­ga­ją­cych ją męż­czyzn.

– Ko­niec ucieczki, lady Aga­tho!

Tem­pe­rance otwo­rzyła drzwi i rzu­ciła się w dół wą­skich ka­mien­nych scho­dów, z płu­cami ści­śnię­tymi pa­niką.

Od­dy­chaj. Po pro­stu od­dy­chaj. Od­dy­chaj… i bie­gnij.

Usi­ło­wała nie po­tknąć się na ko­lej­nym stop­niu, gdy ma­te­riał sukni plą­tał się wo­kół jej ko­stek. Nie­zgrab­nie na­rzu­cała na sie­bie pe­lisę. Do­piero wtedy miała wolne ręce, by unieść prze­klęte spód­nice. Jej prze­śla­dowcy byli szybsi, sil­niejsi i nie mu­sieli wal­czyć z war­stwami dam­skiego stroju. Tem­pe­rance pod­cią­gnęła spód­nice tak wy­soko, jak tylko się od­wa­żyła, i po­pę­dziła w dół scho­dów ile sił w no­gach.

– Lady Aga­tho! – do­bie­gło ją wo­ła­nie pana Fin­cha. – Pro­szę się za­trzy­mać!

Ani my­ślała.

Prze­mknęła ko­ry­ta­rzem służby i mi­nęła kuch­nię, gdzie ku­charka i po­my­waczka krzyk­nęły ze zdu­mie­nia. Na końcu przej­ścia szarp­nęła drzwi, wy­bie­gła na tylne po­dwó­rze, prze­mknęła przez furtkę i po­gnała ulicą w ciem­ność li­sto­pa­do­wej nocy.

Byli tuż za nią, lecz wciąż miała nie­wielką prze­wagę.

Na końcu ulicy obej­rzała się przez ra­mię. Trzy ma­sywne syl­wetki wy­pa­dły przez furtkę. Za­lała ją fala pa­nicz­nego stra­chu. Przy­spie­szyła. Skrę­ca­jąc za róg, omal nie po­śli­zgnęła się na ob­lo­dzo­nych ko­cich łbach, lecz roz­pacz­li­wym wy­sił­kiem od­zy­skała rów­no­wagę. Bie­gła da­lej. Płuca pa­liły ją ży­wym ogniem przy każ­dym łap­czy­wym od­de­chu, a w uszach dud­nił je­dy­nie sza­leń­czy rytm jej wła­snego serca.

Ulice mi­gały jej przed oczami, a za­bu­dowa zmie­niała się z każ­dym ko­lej­nym za­krę­tem, gdy pę­dziła przez Che­ap­side. Skromne fa­sady ustę­po­wały miej­sca bar­dziej ozdob­nym gzym­som i de­ko­ra­cjom. W oknach pa­liły się świa­tła, a za nimi za­pewne sie­działy szczę­śliwe ro­dziny. Ro­dziny ta­kie jak ta, którą utra­ciła.

Tem­pe­rance prze­bie­gała przez ko­lejne ulice, skrę­ca­jąc to w lewo, to w prawo, a po­tem znów w lewo przy każ­dym moż­li­wym rogu. Mu­siała zo­sta­wić pana Fin­cha i jego lu­dzi jak naj­da­lej za sobą, choć pierś bo­lała ją przy każ­dym od­de­chu, a nogi bła­gały o od­po­czy­nek.

Na szczę­ście o tak póź­nej po­rze i przy tak prze­ni­kli­wym chło­dzie ulice były nie­mal pu­ste. Mi­nęła je­dy­nie je­den po­wóz, któ­rego pa­sa­że­ro­wie pa­trzyli na nią z sze­roko otwar­tymi oczami. Spo­ra­dyczne świa­tło pa­da­jące z okien po­ma­gało jej od­na­leźć drogę, lecz poza tym pa­no­wały ta­kie ciem­no­ści, że czę­sto mu­siała zga­dy­wać, do­kąd bie­gnie.

Raz po raz oglą­dała się przez ra­mię, prze­ko­nana, że wi­dzi męż­czyzn wy­ła­nia­ją­cych się zza ko­lej­nych ro­gów, i zmu­szała wy­czer­pane ciało do dal­szego wy­siłku. Spód­nice i torba ją spo­wal­niały, po­liczki pło­nęły, gar­dło pie­kło od lo­do­wa­tego po­wie­trza, nogi od­ma­wiały po­słu­szeń­stwa – a mimo to brnęła na­przód.

Kiedy po dłu­giej, zda­ją­cej się nie mieć końca ucieczce wresz­cie się za­trzy­mała i obej­rzała się za sie­bie...

Nie było ich wi­dać.

Mimo to nie od­wa­żyła się uznać, że udało jej się ich zgu­bić.

Gdy od­zy­skała choć odro­binę ja­sno­ści umy­słu, ro­zej­rzała się wo­kół. Po obu stro­nach ulicy cią­gnęły się na­gie szkie­lety sze­re­go­wych do­mów w bu­do­wie. Wszę­dzie le­żały przy­kryte śnie­giem sterty ce­gieł i ziemi, de­ski oraz ka­mie­nie.

Gdzie ona wła­ści­wie była? Z pew­no­ścią nie w dziel­nicy, w któ­rej po­winna się zna­leźć córka hra­biego.

Zdła­wiw­szy na­ra­sta­jącą pa­nikę, szła da­lej. Co­raz czę­ściej śli­zgała się na bło­cie i lo­dzie, bo zmę­cze­nie cią­żyło jej w każ­dym mię­śniu. Była spra­gniona i spo­cona, choć lo­do­waty wiatr bez­li­to­śnie ci­skał jej w twarz płat­kami śniegu.

Do­tarła do końca dłu­giej ulicy peł­nej nie­do­koń­czo­nych do­mów. Nie mo­gła wie­dzieć, co czeka za ro­giem.

Świat eks­plo­do­wał.

W niebo wy­strze­liły roz­bły­ski zło­tego, błę­kit­nego, ró­żo­wego i po­ma­rań­czo­wego świa­tła, prze­ci­na­jąc po­wie­trze i wpa­da­jąc przez po­zba­wione szyb okna, pu­ste fra­mugi drzwi oraz nie­ukoń­czone ce­glane fa­sady no­wych bu­dyn­ków.

Tem­pe­rance za­chwiała się i omal nie upa­dła na ko­lana. Fa­jer­werki?

Tę­tent ga­lo­pu­ją­cych ko­pyt. Krzyki męż­czyzn. Tak wła­śnie wy­obra­żała so­bie wojnę.

Co tu się, na Boga, działo?

Od­zy­skała rów­no­wagę i znie­ru­cho­miała. Od­dech ugrzązł jej w gar­dle, gdy go­rącz­kowo prze­no­siła wzrok mię­dzy ciem­nymi za­ka­mar­kami, w któ­rych mo­gli się kryć jej prze­śla­dowcy, a eks­plo­zjami świa­tła roz­świe­tla­ją­cymi noc wo­kół niej. Co było groź­niej­sze – męż­czyźni ści­ga­jący ją uli­cami Lon­dynu czy na­głe roz­bły­ski fa­jer­wer­ków wy­bu­cha­ją­cych w ciem­no­ści?

Z kłę­bów dymu i ognia wy­rwał się ga­lo­pem ogromny koń. Jeź­dziec po­chy­lał się ni­sko nad jego kasz­ta­no­wym grzbie­tem, a poły płasz­cza po­wie­wały za nim ni­czym skrzy­dła. W jed­nej dłoni trzy­mał rzym­ską świecę, z któ­rej try­skały złote iskry. Twarz skry­wał ka­pe­lusz jeź­dziecki, a cie­nie cał­ko­wi­cie po­chła­niały jego rysy.

Tem­pe­rance po­winna była ucie­kać. Ale nie miała już sił. Jej ciało zdrę­twiało, a stopy zda­wały się przy­ro­śnięte do ziemi.

Za­raz umrze.

W ostat­niej chwili męż­czy­zna szarp­nął wo­dze, a ogromny wa­łach sta­nął dęba. Jeź­dziec utrzy­mał się jed­nak w sio­dle. Obok nich prze­mknęło na ko­niach pię­ciu męż­czyzn, je­den za dru­gim. Każdy trzy­mał wła­sny fa­jer­werk i wy­krzy­ki­wał coś gło­śno, nie­mal dziko. Te­raz wielki koń wy­da­wał się bar­dziej prze­ra­żony niż wcze­śniej. Po­now­nie wspiął się na tylne nogi, wy­trzesz­cza­jąc oczy, a jego tylne nogi roz­je­chały się na lo­dzie. Ru­nął na bok, przy­gnia­ta­jąc jeźdźca.

I na­gle wszystko uci­chło.

Przez chwilę Tem­pe­rance nie mo­gła po­ru­szyć na­wet pal­cem. Jej ciało było jak wy­kuta z lodu rzeźba. Ja­kimś cu­dem nie zgi­nęła.

Ale jeź­dziec i kasz­ta­no­waty koń mo­gli nie mieć tyle szczę­ścia.

Nogi zwie­rzę­cia le­żały pod dziw­nym ką­tem, a jego głowa gwał­tow­nie się uno­siła. Białka oczu były wy­raź­nie wi­doczne, noz­drza sze­roko roz­warte, a wo­kół wę­dzi­dła po­ja­wiła się piana. Wa­łach pry­chał gwał­tow­nie, wy­rzu­ca­jąc z sie­bie ury­wane, roz­pacz­liwe od­de­chy.

Męż­czy­zna zo­stał wy­rzu­cony z sio­dła na bok. Jedna noga utkwiła pod ko­niem, za­pewne za­plą­tana w strze­mię. Tu­łów miał nie­na­tu­ral­nie skrę­cony, a ru­do­brą­zowy płaszcz pod­wi­nął się aż do pasa i na­siąkł bło­tem oraz śnie­giem. Mru­gał szybko, wy­raź­nie oszo­ło­miony. Jęk­nął coś pod no­sem, może prze­kleń­stwo, nie do­sły­szała.

Para uno­siła się z jego ust i z ciała ogrom­nego ko­nia, ra­zem two­rzyli bez­ładną stertę.

Tem­pe­rance się ro­zej­rzała. Ulica była pu­sta.

– Za­mie­rza mi pani po­móc czy nie? – ode­zwał się na­gle jeź­dziec.

Od­chrząk­nęła, otrzą­sa­jąc się z resz­tek szoku.

– O-o-czy­wi­ście. – Pa­dła obok niego na ko­lana, a serce tłu­kło się w jej piersi jak osza­lałe. – Czy czuje pan nogę?

– Tak – od­parł, krzy­wiąc się przy pró­bie po­ru­sze­nia nią. – Ale nie mogę… nie mogę jej uwol­nić.

Ruch jeźdźca naj­wy­raź­niej spło­szył ko­nia. Zwie­rzę prych­nęło i roz­pacz­li­wie pró­bo­wało się pod­nieść, prze­bie­ra­jąc ko­py­tami. Tem­pe­rance cof­nęła się, żeby zro­bić mu miej­sce. Ko­lana drżały jej ze stra­chu przed tak ogrom­nym stwo­rze­niem. Na­gle koń w jed­nym nie­zgrab­nym, gwał­tow­nym ru­chu sta­nął na nogi. Za­chwiał się, po czym po­mknął przed sie­bie. Tem­pe­rance pa­trzyła, jak ga­lo­puje ulicą. Ja­kieś trzy­dzie­ści jar­dów da­lej wo­kół świa­teł zgro­ma­dziło się kilku męż­czyzn – za­pewne tam koń­czył się wy­ścig.

Od­wró­ciła się z po­wro­tem do le­żą­cego męż­czy­zny.

Te­raz mo­gła przyj­rzeć mu się do­kład­niej. Miał za­pewne nie­wiele po­nad trzy­dzie­ści lat, może nieco mniej. Spod gę­stych ru­da­wo­brą­zo­wych brwi pa­trzyły na nią brą­zowe oczy. Ka­pe­lusz z bo­bro­wego filcu le­żał kilka stóp da­lej w bło­cie. Płaszcz pod­wi­nął mu się aż do pasa, od­sła­nia­jąc po­tężne uda opięte ja­snymi bry­cze­sami z je­le­niej skóry oraz wy­so­kie, lśniące czarne buty.

Tem­pe­rance wstrzy­mała od­dech. Nie po­tra­fiła od­wró­cić wzroku od znie­wa­la­ją­cego jeźdźca. Rzeź­bione rysy twa­rzy pod roz­wia­nymi ko­smy­kami wło­sów w ko­lo­rze ciem­nego miodu. Wy­so­kie ko­ści po­licz­kowe. Mocno za­ry­so­wana szczęka. Pełne, zmy­słowe usta… Zda­wał się męż­czy­zną, któ­rzy przy­wykł się­gać po to, co czego pra­gnął. W mroku jego oczy wy­da­wały się nie­mal czarne. Błysz­czało w nich coś nie­bez­piecz­nego, coś, co wy­wo­łało w jej wnę­trzu nie­zro­zu­miałe drże­nie. Był w nich głód, su­rowy, nie­skry­wany, nie­mal pier­wotny.

– Czy za­mie­rza mi pani po­móc wstać, czy zo­stawi mnie tu­taj, bym bo­ha­ter­sko sko­nał w bło­cie, nie­ko­chany i nie­opła­kany? – burk­nął.

Tem­pe­rance prze­łknęła ślinę. Och, był nie­bez­pieczny. I ku­szący. Jak ina­czej wy­ja­śnić to, że od do­brych dzie­się­ciu mi­nut nie mo­gła prze­stać się w niego wpa­try­wać?

Ale czy po­winna mu po­móc? Z jed­nej strony dla mło­dej, nie­za­męż­nej ko­biety do­ty­ka­nie ob­cego męż­czy­zny w miej­scu pu­blicz­nym było nie do po­my­śle­nia. Z dru­giej ta jedna za­sada do­brego wy­cho­wa­nia zda­wała się błaha wo­bec znacz­nie po­waż­niej­szego uchy­bie­nia, ja­kim było sa­motne prze­by­wa­nie mło­dej nie­za­męż­nej ko­biety na ulicy po zmroku.

A poza tym nie mo­gła zo­sta­wić ran­nego czło­wieka bez po­mocy.

– Oczy­wi­ście – po­wie­działa uprzej­mie. Ostroż­nie od­sta­wiła torbę z rze­czami na chod­nik i wy­cią­gnęła do niego rękę.

Tem­pe­rance nie miała na so­bie rę­ka­wi­czek ani czepka, na­wet szala. Pa­da­jący śnieg kłuł jej nagą skórę ni­czym ty­siące igieł. Kiedy męż­czy­zna ujął jej dłoń w swoją odzianą w rę­ka­wiczkę, uczu­cie lo­do­wa­tego chłodu na­gle ustą­piło miej­sca go­rącu. Po­czuła mięk­kość je­le­niej skóry, za­pach no­wego nu­buku. W sła­bym świe­tle do­strze­gła sy­gnet ozdo­biony her­bem ro­do­wym. Przed­sta­wiał dzika.

Po karku prze­biegł jej dreszcz. Był ary­sto­kratą. Ja­kie było praw­do­po­do­bień­stwo, że ją roz­po­zna? Nie przy­po­mi­nała so­bie, by spo­tkała go pod­czas swo­jego pierw­szego i je­dy­nego se­zonu to­wa­rzy­skiego po­nad dwa lata temu, lecz w bar­dziej kon­wen­cjo­nal­nych oko­licz­no­ściach wy­glą­dałby z pew­no­ścią znacz­nie bar­dziej dys­tyn­go­wa­nie.

Męż­czy­zna skrzy­wił się z bólu. Tem­pe­rance od­ru­chowo uklę­kła obok niego, wsu­nęła jedno ra­mię pod jego pa­chę, a drugą dłoń oparła na jego ple­cach. Przy jego po­mocy unio­sła go do po­zy­cji sie­dzą­cej, po czym prze­su­nęła się na bok i nad­sta­wiła mu ra­mię, by mógł wstać.

Do­piero te­raz uświa­do­miła so­bie, o ile jest od niej wyż­szy. Był zresztą nie tylko wyż­szy, lecz także znacz­nie szer­szy w ra­mio­nach i bar­dziej umię­śniony. Po raz pierw­szy w ży­ciu męż­czy­zna opie­rał się o nią ca­łym cię­ża­rem ciała. Po­wi­nien jej cią­żyć, a jed­nak wy­dał się za­ska­ku­jąco przy­jemny.

– Niech to dia­bli, wła­śnie kosz­to­wała mnie pani for­tunę – mruk­nął, gdy pro­wa­dziła go, wy­raź­nie uty­ka­ją­cego na jedną nogę, ku ścia­nie naj­bliż­szego domu.

Do­piero gdy zła­pała od­dech, do­tarło do niej z całą mocą, że wy­czuwa od niego silną woń al­ko­holu.

Na chwilę za­bra­kło jej słów. Jak śmiał ją o coś ta­kiego oskar­żać? I to jesz­cze bę­dąc pod wpły­wem trunku!

– Ja pana kosz­to­wa­łam? – obu­rzyła się. – Prze­cież to pan omal mnie nie za­bił! Pan i pań­ski koń!

Po­czu­cie winy i strach bły­ska­wicz­nie ustą­piły miej­sca gnie­wowi. Być może spra­wiła to ucieczka przed pa­nem Fin­chem. A może na­gro­ma­dzone przez ostat­nie dwa ty­go­dnie na­pię­cie i nie­po­kój. Albo bez­sil­ność i upo­ko­rze­nia, któ­rych do­świad­czała przez ostat­nie mie­siące po śmierci papy. Zdrada je­dy­nej ro­dziny, jaka jej po­zo­stała – ma­co­chy i jej sio­strzeńca, lorda Bar­tho­lo­mewa Lang­stona.

Pchana wście­kło­ścią, wska­zała ręką ulicę.

– Co to za ab­surd? Fa­jer­werki? Wy­ścigi? W środku nocy i w peł­nym ga­lo­pie? Po co? Dla pie­nię­dzy?

– Męż­czy­zna musi cza­sem po­czuć, że żyje – burk­nął. – To miał być mój ostat­nia sza­leń­cza przy­goda. Moja ulu­biona roz­rywka. A więc, moja droga, jest mi pani coś winna.

Cóż za bez­gra­niczna bez­czel­ność!

– Je­stem panu coś winna? To nie­do­rzeczne! Musi pan być pi­jany!

– Być może. Ale to jedna z przy­jem­no­ści ży­cia. Po­dob­nie jak to…

Po­chwy­cił ją w ra­miona i za­nim zdą­żyła za­pro­te­sto­wać, po­ca­ło­wał.

Może spra­wiło to jego sze­ro­kie ciało, które oto­czyło ją cie­płem i po­czu­ciem bez­pie­czeń­stwa, od­gra­dza­jąc od ca­łego świata. Tem­pe­rance ule­gła grze­chowi jego mięk­kich ust i nie ode­pchnęła go od razu.

Przez dłuż­szą chwilę przy­ci­skał usta do jej ust. Pach­niał skórą, mo­krą wełną, ko­niem, drze­wem san­da­ło­wym, wa­ni­lią i dro­gim al­ko­ho­lem – za­pa­chami do­brze jej zna­nymi, a jed­nak te­raz prze­mie­nio­nymi w coś zu­peł­nie no­wego. Smak jego ust prze­szył ją dresz­czem ra­do­ści i roz­ko­szy, który do­tarł aż do szpiku ko­ści.

Kiedy wresz­cie zna­la­zła w so­bie siłę, by oprzeć dło­nie o jego pierś i od­su­nąć go od sie­bie, dy­szała ciężko. On rów­nież.

Jego ciemne spoj­rze­nie spo­czy­wało na jej ustach, a na przy­stoj­nej twa­rzy błą­kał się pe­łen uzna­nia uśmiech.

– Jak pan śmiał?! – za­wo­łała Tem­pe­rance, czu­jąc, jak po­liczki płoną jej ży­wym ogniem.

Męż­czy­zna par­sk­nął śmie­chem.

– To tylko nie­wielka za­płata za ból i cier­pie­nie, któ­rego mi pani przy­spo­rzyła. Mu­szę przy­znać, że cał­kiem sa­tys­fak­cjo­nu­jąca za­płata.

– Nie po­wi­nien pan tak mó­wić. Za­cho­wuje się pan w spo­sób zu­peł­nie nie­godny dżen­tel­mena!

– Czy ma już pani plany na dzi­siej­szy wie­czór? – za­py­tał nie­zna­jomy, cał­ko­wi­cie igno­ru­jąc jej słowa.

– Słu­cham?

– Młoda, piękna ko­bieta sama w środku nocy w Cler­ken­well. Bez czepka, bez rę­ka­wi­czek… bez przy­zwo­itki. – Uśmiech­nął się sze­roko. – Jest pani ulicz­nicą, prawda?

Krew za­sty­gła Tem­pe­rance w ży­łach.

To bez­czelne przy­pusz­cze­nie ode­brało jej resztki tchu. Wście­kłość ude­rzyła w nią ni­czym wez­brana fala i za­nim zdą­żyła się opa­no­wać, jej ręka wy­strze­liła w górę i…

Spo­licz­ko­wała go.

Głowa nie­zna­jo­mego od­sko­czyła w bok, a dłoń Tem­pe­rance za­pie­kła ży­wym ogniem. Jego skóra była go­rąca, twarda i gładka, z le­d­wie wy­czu­wal­nym śla­dem za­ro­stu. Nie po­winna była pa­lić jej aż tak mocno.

– Nie je­stem żadną ulicz­nicą! – wy­krzyk­nęła, a obu­rze­nie pul­so­wało w każ­dej kro­pli jej krwi. – A pan… pan… Jest pan czło­wie­kiem zu­peł­nie nie­li­czą­cym się z kon­se­kwen­cjami! Ob­raża pan ko­biety, na­raża wszyst­kich wo­kół i sa­mego sie­bie! Jest ciemno, czuć od pana al­ko­hol, omal nie za­bił pan mnie i tego pięk­nego zwie­rzę­cia! A mo­gło być jesz­cze go­rzej, pa­nie nik­czem­niku. Co by było, gdyby na pań­skiej dro­dze zna­la­zło się dziecko albo star­sza osoba? Pę­dzi pan uli­cami jak czło­wiek ucie­ka­jący… przed czym? Przed du­chami? Wspo­mnie­niami? A może jest pan tak śmier­tel­nie znu­dzony swoim bo­ga­tym, pu­stym ży­ciem, że nie po­trafi ustać spo­koj­nie choćby przez chwilę?

Męż­czy­zna gwał­tow­nie od­chy­lił głowę, jakby spo­licz­ko­wała go po raz drugi. Uśmiech znik­nął z jego twa­rzy. Za cza­ru­jącą ma­ską uwo­dzi­ciela i roz­pust­nika kryło się coś zu­peł­nie in­nego. Praw­dziwy ból.

A za­raz po­tem gniew.

Nik­czem­nik, jak go na­zwała, otwo­rzył usta, naj­wy­raź­niej go­tów od­po­wie­dzieć ciętą ri­po­stą, lecz za­nim zdą­żył wy­do­być z sie­bie choć słowo, za jej ple­cami roz­legł się od­głos kro­ków.

O nie!

Tem­pe­rance od­wró­ciła się gwał­tow­nie. Strach po­now­nie ści­snął jej serce i spa­ra­li­żo­wał nie­mal wszyst­kie mię­śnie. Była pewna, że od­na­leźli ją trzej prze­śla­dowcy. Ale to był tylko je­den męż­czy­zna. Je­den z to­wa­rzy­szy nie­zna­jo­mego biegł w ich stronę. Poły ja­sno­sza­rego płasz­cza fur­ko­tały za nim na wie­trze, a jedną ręką przy­trzy­my­wał ka­pe­lusz jeź­dziecki.

A Tem­pe­rance nie mo­gła so­bie po­zwo­lić na ry­zyko.

Co, je­śli tam­ten męż­czy­zna ją roz­po­zna? Cały Lon­dyn wie­dział o po­szu­ki­wa­niach Sza­lo­nej Dzie­dziczki, a za jej od­na­le­zie­nie obie­cano po­kaźną na­grodę.

A je­śli obaj uznali ją za ulicz­nicę? Co wtedy? Czy ten bru­tal mógłby pró­bo­wać zmu­sić ją, by po­je­chała z nimi?

Nie. Mu­siała uciec, za­nim ko­lejna osoba spró­buje prze­jąć kon­trolę nad jej lo­sem.

Tem­pe­rance chwy­ciła torbę i po­spiesz­nie skrę­ciła w ciemną uliczkę.

– Pro­szę za­cze­kać! – do­bie­gło ją wo­ła­nie pierw­szego męż­czy­zny. – Do­kąd pani idzie? Pro­szę chwilę po­cze­kać!

Zi­gno­ro­wała go. Obo­lałe nogi od­ma­wiały po­słu­szeń­stwa przy każ­dym kroku, lecz zmu­szała się do dal­szego biegu. Skrę­cała raz w lewo, raz w prawo, klu­cząc noc­nymi za­uł­kami, byle tylko zgu­bić po­ścig.

Do­kąd wła­ści­wie miała się udać? Miała przy so­bie za­le­d­wie kilka mo­net. Za mało, by utrzy­mać się przez cały mie­siąc.

W pa­mięci na­gle po­ja­wiło się wspo­mnie­nie. Czy nie czy­tała nie­dawno w ga­ze­tach o przy­tułku dla ko­biet w Whi­te­cha­pel?

Whi­te­cha­pel…

Dziel­nica pełna prze­stęp­ców, ta­jem­nic i nie­bez­pie­czeństw. Miej­sce kłamstw i de­spe­ra­cji. Miej­sce, do któ­rego córka hra­biego i dzie­dziczka po­kaź­nego ma­jątku pod żad­nym po­zo­rem nie po­winna się za­pusz­czać.

A za­tem wła­śnie tam mu­siała się ukryć.

Roz­dział 2

– Odro­binę bar­dziej w prawo – usły­szał dzie­cięcy szept, po czym coś zim­nego i mo­krego prze­su­nęło się po jego po­liczku.

Octa­vius Eve­rard, książę Ec­cess, jęk­nął.

– Szyb­ciej, bu­dzi się – ode­zwał się drugi dzie­cięcy głos, star­szy, na­le­żący do dziew­czynki, a coś do­tknęło czubka nosa Octa­viusa.

W grun­cie rze­czy Octa­viu­sowi nie prze­szka­dzał chłód. Przy­no­sił ulgę jego roz­grza­nej skó­rze. Znacz­nie bar­dziej prze­szka­dzało mu to, że go obu­dzono, by mu­siał zmie­rzyć się z bó­lem głowy, który wła­śnie roz­łu­py­wał mu czaszkę na pół.

Mach­nął ręką, pró­bu­jąc od­pę­dzić dzieci, i prze­wró­cił się na bok. Pra­gnął je­dy­nie znów za­paść się w błogą nie­świa­do­mość.

– Do­ry­suję jesz­cze dwoje uszu – oznaj­mił z chi­cho­tem głęb­szy dzie­cięcy głos, chło­pięcy.

Drewno stuk­nęło o szkło, coś za­chlu­po­tało, a chwilę póź­niej zimny, mo­kry przed­miot po­now­nie mu­snął jego czoło, kre­śląc na nim ja­kiś wzór. Nie­stety, nie było już ucieczki. Im chłod­niej­sza sta­wała się jego twarz, tym bar­dziej się roz­bu­dzał, a im bar­dziej od­zy­ski­wał świa­do­mość, tym wy­raź­niej od­czu­wał ko­lejny ból – w ko­stce. W ko­stce?

Wła­ści­wie bo­lało go całe ciało, nad­wy­rę­żone i wy­nisz­czone la­tami do­ga­dza­nia so­bie. Ni­gdy do­tąd nie zga­dzał się tak bez­wa­run­kowo z ostrze­że­niem swo­jego le­ka­rza, że po­wi­nien zmie­nić tryb ży­cia i na­uczyć się umiaru.

Do dia­bła z umia­rem.

– Do­sko­nałe po­cią­gnię­cia pędzla – po­wie­dział głos star­szej dziew­czynki z wy­raź­nym za­do­wo­le­niem. To była Mar­ga­ret, jego czter­na­sto­let­nia pod­opieczna.

Chwi­leczkę… Po­cią­gnię­cia pędzla? Czy to wła­śnie ta zimna wil­goć na jego twa­rzy?

Mimo to się nie po­ru­szył. Byli roz­en­tu­zja­zmo­wani. Chi­cho­tali. Śmierć matki i ojca ode­brała im już i tak zbyt wiele dzie­cię­cej bez­tro­ski. Dzie­sięć mie­sięcy wcze­śniej ich ro­dzice zgi­nęli w po­ża­rze domu przy­ja­ciół ro­dziny, któ­rych od­wie­dzali. Na szczę­ście dzieci zo­stały wtedy w domu. Je­śli ma­lo­wa­nie mu na twa­rzy uszu i wą­sów spra­wiało im ra­dość, cóż, znie­sie to. W końcu Octa­vius nie miał naj­mniej­szego po­ję­cia, jak być opie­ku­nem, na ja­kiego za­słu­gi­wały. Mógł więc przy­naj­mniej być obiek­tem ich nie­win­nego fi­gla.

– Ma taką sztywną, kwa­dra­tową szczękę, jak pu­dełko – ode­zwał się cienki głos ośmio­let­niej So­phie. – Jak do­ma­lu­jemy za­rost, ten kwa­drat bę­dzie wy­glą­dał bar­dziej jak praw­dziwy pod­bró­dek.

Niech Bóg ma go w swej opiece. Coś wil­got­nego mu­snęło go kilka razy tuż pod ustami. Octa­vius omal nie otwo­rzył oczu, ale zdo­łał się po­wstrzy­mać.

– Ostroż­nie! Je­śli go obu­dzimy, za­ry­czy jak dzik. – To był Ja­mes, dwu­na­sto­letni brat Mar­ga­ret i So­phie.

A Ja­mes miał ra­cję. Octa­vius był go­tów za­ry­czeć jak dzik, wid­nie­jący w her­bie jego rodu. Wkrótce to zrobi, lecz chciał im po­zwo­lić na jesz­cze chwilę nie­po­ha­mo­wa­nej ra­do­ści, na­wet wła­snym kosz­tem. Może te­raz, gdy skoń­czyli już swoje ma­lunki, znu­dzą się i so­bie pójdą. Wtedy bę­dzie mógł po­spać jesz­cze go­dzinę, je­śli Bóg po­zwoli.

So­phie za­chi­cho­tała.

– Śmier­dzi mu z ust jak od panny Ham­mond po jej lecz­ni­czym to­niku.

– Dla­czego do­ro­słym męż­czy­znom ro­sną włosy na twa­rzy? – za­py­tał Ja­mes. – Też będę tak wy­glą­dał, kiedy się ze­sta­rzeję?

Ze­sta­rzeję? Octa­vius omal nie od­burk­nął, że trzy­dzie­ści je­den lat to do­piero po­czą­tek ży­cia.

– To dla­tego, że słu­żący jesz­cze go nie ogo­lił – wy­ja­śniła Mar­ga­ret z pew­no­ścią sie­bie wła­ściwą naj­star­szemu dziecku. – Mu­siał wró­cić dziś nad ra­nem.

– To bar­dzo do niego po­dobne – stwier­dził su­rowo Ja­mes to­nem znawcy.

Na­prawdę? Czy było z nim aż tak źle? Jaki przy­kład da­wał, skoro jego do­ra­sta­jący pod­opieczny i za­ra­zem obecny spad­ko­bierca zdą­żył już uznać, że męż­czy­zna ma prawo pro­wa­dzić ży­cie, któ­rego ce­lem jest je­dy­nie za­spo­ka­ja­nie wła­snych pra­gnień?

– Na­wet nie do­tarł do łóżka – za­uwa­żyła So­phie.

– Czy to foie gras w jego wło­sach? – Głos Ja­mesa roz­legł się bli­żej. – My­śli­cie, że po­win­ni­śmy to wy­ciąć? So­phie, przy­nieś no­życzki.

Broń Boże. Tego było już dla Octa­viusa za wiele. Stra­cił resztki na­dziei na dal­szy sen. Mimo bólu pul­su­ją­cego po­środku czaszki i w ko­stce otwo­rzył jedno oko, a banda urwi­sów na­tych­miast cof­nęła się o krok.

So­phie trzy­mała sło­iczek z atra­men­tem, w któ­rym tkwił pę­dze­lek.

– Do­syć. – Octa­vius zmru­żył oczy przed chłod­nym świa­tłem są­czą­cym się przez wy­so­kie okna za jego ple­cami.

Jego ga­bi­net miał być azy­lem, miej­scem, w któ­rym mógł li­czyć na święty spo­kój. Się­ga­jące su­fitu ma­ho­niowe re­gały i ma­sywne dę­bowe biurko, odzie­dzi­czone po trzech po­ko­le­niach ksią­żąt, da­wały mu po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa. Uspo­ka­jała go ich zna­joma obec­ność. Te­raz jed­nak po­miesz­cze­nie cuch­nęło roz­la­nym ko­nia­kiem i po­rażką, a do­ga­sa­jący ogień w ko­minku nie­wiele po­ma­gał w walce z li­sto­pa­do­wym chło­dem.

Octa­vius zmarsz­czył brwi, spo­glą­da­jąc na swo­ich pod­opiecz­nych. So­phie i Ja­mes odzie­dzi­czyli mio­dowy blond wło­sów, który od po­ko­leń wy­stę­po­wał w li­nii jego ojca. Loki Mar­ga­ret były nieco ja­śniej­sze i nie­mal lśniły w świe­tle. Jak na swój wiek była wy­soka, miała ładną twarz, za­darty no­sek i by­stre, błysz­czące in­te­li­gen­cją oczy. Plecy trzy­mała pro­sto i jak za­wsze ze wszyst­kich sił sta­rała się za­cho­wy­wać jak młoda dama.

Boże, prze­cież pa­mię­tał jesz­cze chrzciny każ­dego z nich. Wszy­scy troje byli dziećmi lorda Ju­liusa Eve­rarda, jego ku­zyna ze strony ojca. A po­nie­waż Octa­vius po­zo­sta­wał ich naj­bliż­szym ży­ją­cym krew­nym, dzieci po­wie­rzono jego opiece.

Opiece, któ­rej z całą pew­no­ścią nie po­tra­fił im za­pew­nić.

Gdy Octa­vius jęk­nął i usiadł na so­fie, troje urwi­sów wpa­try­wało się w niego sze­roko oczami, w któ­rych mie­szały się strach i roz­ba­wie­nie. Każdy ruch prze­szy­wał jego czaszkę i kostkę roz­dzie­ra­ją­cym bó­lem. Gdzieś na gra­nicy świa­do­mo­ści mi­gnęło mu wspo­mnie­nie za­pa­chu la­wendy i pa­lą­cego ogniem po­liczka, lecz nie po­tra­fił so­bie przy­po­mnieć dla­czego. Czy ktoś go ude­rzył? Nie by­łoby to ni­czym za­ska­ku­ją­cym.

– Po­cią­gnię­cia pędzla godne mi­strza, dzieci – ode­zwał się mę­ski głos po jego pra­wej stro­nie.

Pięć stóp da­lej, wy­cią­gnięty na szez­longu sto­ją­cym mię­dzy dwoma re­ga­łami, le­żał Sy­lve­ster, książę Ir­re­vrence. Jedną rękę nie­dbale za­rzu­cił nad głowę i ob­ser­wo­wał Octa­viusa z roz­ba­wie­niem ma­lu­ją­cym się na przy­stoj­nej twa­rzy.

Obok szez­longa stał fo­tel, w któ­rym sie­dział Ar­chi­bald, książę Enve­igh. Za­ło­żył nogę na nogę i spo­glą­dał na Octa­viusa z po­nurą miną. No­sił do­sko­nale skro­jony zie­lony sur­dut, a na spin­kach do man­kie­tów wid­niał wąż – go­dło jego rodu.

– Już nie za­ry­czy jak dzik – stwier­dził Ar­chi­bald.

– Za­mie­rzasz miau­czeć czy mru­czeć, Octa­viu­sie? – do­dał książę Ir­re­vrence. – A nie, wy­glą­dasz na zbyt zmę­czo­nego. Może syk­niesz?

Jego ja­sno­nie­bie­skie oczy przy­glą­dały się Octa­viu­sowi z po­błaż­liwą we­so­ło­ścią. Przy­stojna twarz Sy­lve­stra jak zwy­kle wy­ra­żała obo­jętny dy­stans. Nie­zmien­nie no­sił ubra­nia w ja­snych lub bia­łych bar­wach – jakby kpił ze współ­cze­snej mody na­ka­zu­ją­cej dżen­tel­me­nom wkła­dać ciemne sur­duty, co do­sko­nale od­po­wia­dało bar­wom jego rodu.

– Obaj pa­trzy­li­ście, jak to ro­bią – burk­nął Octa­vius, ści­ska­jąc się za głowę. – Czy któ­re­mu­kol­wiek z was choćby prze­mknęło przez myśl, żeby ich po­wstrzy­mać?

Sy­lve­ster wzru­szył ra­mio­nami.

– Nie wi­dzia­łem w tym nic złego. Na­leży wspie­rać dzie­cięcą kre­atyw­ność. Poza tym by­łem cie­kaw efektu koń­co­wego.

Prze­kli­na­jąc w du­chu po­przed­nią noc, Octa­vius jęk­nął, pod­niósł się i kuś­ty­ka­jąc, pod­szedł do lu­stra. Nad brwiami na­ma­lo­wano mu dwa trój­kątne uszy, na każ­dym po­liczku po­ro­śnię­tym jed­no­dnio­wym za­ro­stem wid­niały po trzy cien­kie wąsy, czu­bek nosa po­kry­wało czarne kółko, a brodę szpe­ciły atra­men­towe plamy. Jego wła­sne mio­do­wo­blond włosy, fa­lo­wane i po­tar­gane, zdo­bił – jak traf­nie za­uwa­żył Ja­mes – za­schnięty ka­wa­łek foie gras.

Do li­cha.

Wciąż miał na so­bie strój do jazdy kon­nej z po­przed­niego wie­czoru. Roz­pięty i po­gnie­ciony kasz­ta­nowy płaszcz od­sła­niał ja­sne bry­czesy z je­le­niej skóry, po­pla­mione te­raz bło­tem na ko­la­nach. Wy­so­kie czarne buty z mięk­kiej skóry, nie­gdyś wy­po­le­ro­wane na wy­soki po­łysk, były po­ry­so­wane i przy­ga­szone ulicz­nym bru­dem. Kilka gu­zi­ków bia­łej lnia­nej ko­szuli po­zo­sta­wało roz­pię­tych, biały halsz­tuk zwi­sał roz­wią­zany wo­kół szyi ni­czym flaga ka­pi­tu­la­cji, a sur­dut był wy­gnie­ciony i usiany bli­żej nie­okre­ślo­nymi okrusz­kami. Oczy miał prze­krwione, twarz bladą i opuch­niętą, a do tego do­ku­czały mu mdło­ści i za­wroty głowy.

Wy­glą­dał do­kład­nie tak, jak się czuł: nędz­nie.

Zmarszczka mię­dzy brwiami Ar­chi­balda jesz­cze się po­głę­biła.

– Za­słu­ży­łeś so­bie na to, żeby po­słu­żyć za płótno dla tego ar­cy­dzieła.

Octa­vius po­krę­cił głową i kuś­ty­ka­jąc, ru­szył w stronę kre­densu, na któ­rym za­wsze cze­kała taca z wy­bo­rem ko­nia­ków, porto i whi­sky.

Sy­lve­ster się ro­ze­śmiał.

– Jakże ty­powe. Książę Enve­igh jest za­zdro­sny.

Octa­vius na­lał so­bie ko­niaku do kie­liszka.

– Czym tym ra­zem za­słu­ży­łem so­bie na twoje nie­za­do­wo­le­nie, Ar­chi­bal­dzie?

Sy­lve­ster uśmiech­nął się pod no­sem.

– Za­bra­łeś mnie na wczo­raj­sze wy­ścigi konne, a o nim za­po­mnia­łeś.

Jak zwy­kle na­lał do pierw­szego z dwóch kie­lisz­ków ko­niaku aż po sam brzeg. Ja­mes pod­szedł i sta­nął obok niego i ob­ser­wo­wał go z nie­skry­waną fa­scy­na­cją.

– Wczo­raj była ostat­nia nie­dziela przed ad­wen­tem – mruk­nął Octa­vius, wpa­tru­jąc się w wi­ru­jący w szklance zło­ci­sty płyn. – Do­sko­nale o tym wie­cie. Każdy spo­sób, by o tym za­po­mnieć, był uspra­wie­dli­wiony.

– Mo­głem być przy to­bie – po­wie­dział ci­cho Enve­igh. – Wiem, że to… trudny dzień.

Trudny dzień? To słowo w naj­mniej­szym stop­niu nie od­da­wało tego, co czuł. Dwa­dzie­ścia je­den lat temu ta nie­dziela za­po­cząt­ko­wała naj­gor­szy mie­siąc w ży­ciu Octa­viusa, który za­koń­czył się tym, że zo­stał na tym świe­cie zu­peł­nie sam – do­kład­nie tak jak jego troje pod­opiecz­nych, któ­rzy te­raz nie mieli ni­kogo poza nim. A za­słu­gi­wali na ko­goś znacz­nie lep­szego.

Gdy na­peł­nił trzeci kie­li­szek, Ja­mes na­tych­miast go chwy­cił, po­wą­chał z miną do­świad­czo­nego ko­ne­sera, po czym mla­snął z uzna­niem.

– Wy­czu­wam nuty… dębu i ko­rzen­nej wa­ni­lii, z dłu­gim fi­ni­szem. Do­prawdy wy­borne.

Sy­lve­ster za­chi­cho­tał.

– Brzmi zu­peł­nie jak ty, Ec­cess.

Po ple­cach Octa­viusa prze­biegł zimny dreszcz. Nie tylko brzmiał jak on, prawda? Ja­mes był du­żym chłop­cem, znacz­nie tęż­szym niż więk­szość jego ró­wie­śni­ków – do­kład­nie tak jak sam Octa­vius w jego wieku. Była to ce­cha, któ­rej jego oj­ciec ni­gdy nie po­tra­fił za­ak­cep­to­wać. Nie­ustan­nie wy­po­mi­nał mu tu­szę, za­rzu­ca­jąc le­ni­stwo i brak umiaru, twier­dząc, że przy­nosi hańbę szla­chet­nemu na­zwi­sku.

– Zo­staw to – po­wie­dział Octa­vius, wy­ry­wa­jąc Ja­me­sowi kie­li­szek i roz­le­wa­jąc przy tym po­łowę za­war­to­ści na pod­łogę.

Nie zwró­ciw­szy uwagi na zmar­no­wany al­ko­hol, oszczę­dza­jąc bo­lącą nogę, po­kuś­ty­kał do Ar­chi­balda.

Ar­chi­bald uniósł po­dany mu kie­li­szek w ge­ście to­a­stu.

– Czy jest ja­kiś szcze­gólny po­wód, dla któ­rego po­sta­no­wi­łeś uda­wać jed­no­no­giego pi­rata?

– Moja noga ma się do­sko­nale, dzię­kuję – burk­nął Octa­vius, prze­cho­dząc do Sy­lve­stra, by wrę­czyć mu ko­lejny kie­li­szek. – I tak boli mniej niż mój port­fel. Ta ko­bieta, która omal nie wpa­dła pod ko­pyta mego ko­nia, kosz­to­wała mnie akt wła­sno­ści mo­jej win­nicy we Fran­cji. Nie­wiel­kiej co prawda, ale pro­du­ku­ją­cej zna­ko­mite wino do pry­wat­nych za­pa­sów.

– Ko­bieta? – po­wtó­rzył Enve­igh.

Octa­vius po­now­nie usiadł na so­fie. Na wspo­mnie­nie drob­nej, ta­jem­ni­czej ko­biety, którą wziął za ulicz­nicę, w jego wnę­trzu ode­zwało się zu­peł­nie inne drże­nie. Roz­lało się przy­jemne cie­pło, nie­mal ra­dość. Miała tak piękną twarz… smu­kłą, o wy­so­kich ko­ściach po­licz­ko­wych, szla­chetną, z wy­raź­nie za­ry­so­waną szczęką i wą­skim pod­bród­kiem. Pełne usta, duże, nie­zwy­kle wy­ra­zi­ste oczy ocie­nione czar­nymi, łu­ko­wato wy­gię­tymi brwiami oraz łuk ku­pi­dyna, który wręcz pro­sił się o po­ca­łu­nek.

Ale nie za­wa­hała się rzu­cić słów, które ugo­dziły go pro­sto w serce. Pę­dzi pan uli­cami jak czło­wiek ucie­ka­jący… przed czym? Przed du­chami? Wspo­mnie­niami? A może jest pan tak śmier­tel­nie znu­dzony swoim bo­ga­tym, pu­stym ży­ciem, że nie po­trafi ustać spo­koj­nie choćby przez chwilę?

Od lat nikt nie po­wie­dział mu prawdy rów­nie otwar­cie. Być może ni­gdy.

Na­wet po­li­czek, który mu wy­mie­rzyła, bo­lał mniej niż te słowa.

A prze­cież miała ra­cję. Achil­les, jego piękny koń peł­nej krwi, upadł. Mógł za­bić tę ko­bietę, sie­bie, swo­jego wierz­chowca, a przy oka­zji spa­lić pół Lon­dynu, gdyby te prze­klęte fa­jer­werki wle­ciały pro­sto przez okna. Nie­ważne, że domy stały pu­ste – ogień roz­prze­strze­niał się bły­ska­wicz­nie… i by­łaby to jego wina.

Lęk ści­snął Octa­viusa od środka. Nie mógł prze­cież po pro­stu prze­stać. Co miał zro­bić – wy­rzec się je­dy­nych rze­czy, dzięki któ­rym czuł, że żyje? Gdyby tylko zwol­nił tempo, du­chy po­chło­nę­łyby go bez reszty, wcią­ga­jąc z po­wro­tem w głosy, tor­tury i cier­pie­nie jego prze­szło­ści.

– Tak, ko­bieta. Spra­wiła, że Achil­les upadł i przy­gniótł na­szego przy­ja­ciela, a po­tem ucie­kła – wy­ja­śnił Sy­lve­ster.

– Jak się ma Achil­les? – za­py­tał Octa­vius, na chwilę za­po­mi­na­jąc o pul­su­ją­cym bólu głowy. Ten koń od lat był jego naj­wier­niej­szym to­wa­rzy­szem.

– Twój sta­jenny po­wie­dział, że nie od­niósł żad­nych ob­ra­żeń – od­parł Sy­lve­ster. – Choć mu­szę za­uwa­żyć, że oka­za­łeś mu wię­cej tro­ski jemu niż wła­snej ko­stce.

– A co z tą ko­bietą? – za­py­tał Ar­chi­bald. – Ko­bieta sa­mot­nie włó­cząca się nocą po Cler­ken­well… Ulicz­nica?

So­phie roz­sia­dła się wy­god­nie przy biurku Octa­viusa, wy­cią­gnęła kartkę i za­częła ry­so­wać.

– Co to jest ulicz­nica? – za­py­tała.

A niech to dia­bli.

Sy­lve­ster wstał i pod­szedł do So­phie, za­glą­da­jąc jej przez ra­mię.

Octa­vius po­tarł po­li­czek, który wciąż pul­so­wał bó­lem po ude­rze­niu tam­tej ko­biety.

– Nic ta­kiego, moja droga. Pa­no­wie, racz­cie pa­mię­tać, że znaj­du­je­cie się w obec­no­ści dzieci. A tak w ogóle, gdzie jest panna Ham­mond?

Ja­mes wzru­szył ra­mio­nami, nie od­ry­wa­jąc wzroku od po­je­dyn­ko­wego pi­sto­letu ojca Octa­viusa, wy­eks­po­no­wa­nego na ścia­nie. Mar­ga­ret po­de­szła do So­phie i po­chy­liła się nad jej ry­sun­kiem, żeby po­móc jej coś na­szki­co­wać.

– To, że mnie spo­licz­ko­wała, i obu­rze­nie, z ja­kim za­re­ago­wała na su­ge­stię, że jest… tą, o któ­rej wspo­mnie­li­ście, każą mi są­dzić, że nią nie była – po­wie­dział Octa­vius, upi­ja­jąc łyk ko­niaku.

– A jed­nak sza­no­wane damy nie spa­ce­rują sa­mot­nie po zmroku – za­uwa­żył Ir­re­vrence, prze­su­wa­jąc kciu­kiem po gra­we­runku zdo­bią­cym kie­li­szek.

– Być może do­piero miała zo­stać ulicz­nicą – od­parł Enve­igh. – Je­stem prze­ko­nany, że po­mógł­bym ci to usta­lić, gdy­bym do­stą­pił za­szczytu otrzy­ma­nia za­pro­sze­nia.

Ir­re­vrence prych­nął.

– Je­steś po pro­stu za­zdro­sny. Jak za­wsze.

Enve­igh po­słał mu gniewne spoj­rze­nie.

– Był­bym lep­szym to­wa­rzy­szem tej prze­jażdżki. Cie­bie nic nie ob­cho­dzi.

– To, czy by mnie ob­cho­dziło, czy nie, i tak ni­czego by nie zmie­niło. – Ir­re­vrence prze­wró­cił oczami.

– Ow­szem, zmie­ni­łoby. Zła­pał­bym ją.

Ir­re­vrence za­śmiał się ci­cho i po­krę­cił głową.

– To bez zna­cze­nia.

Dla Octa­viusa miało zna­cze­nie. Coś w tej ko­bie­cie nie da­wało mu spo­koju. Być może jej szare oczy, przy­po­mi­na­jące sre­brzy­ste niebo o tej po­rze roku, któ­rej nie­na­wi­dził naj­bar­dziej – w ty­go­dniach po­prze­dza­ją­cych Boże Na­ro­dze­nie.

– Bar­dzo twór­cze, So­phie – po­wie­dział Sy­lve­ster, po­kle­pu­jąc ją po gło­wie, gdy ry­so­wała atra­men­tem za po­mocą pę­dzelka. – Te kró­liki są wszyst­kie wy­jąt­kowo… hoj­nie ob­da­rzone przez na­turę.

– Hoj­nie ob­da­rzone? – Octa­vius wy­cią­gnął szyję, by przyj­rzeć się ry­sun­kowi, i ciężko wes­tchnął. Był kom­pletną po­rażką. Słod­kie kró­liczki So­phie po­sia­dały czę­ści ciała, o któ­rych ośmio­let­nia dziew­czynka z całą pew­no­ścią nie po­winna jesz­cze nic wie­dzieć.

So­phie nu­ciła przy tym me­lo­dię Pa­nie Ja­nie po fran­cu­sku, tyle że za­miast nie­win­nego „pora spać?”, śpie­wała „idź do dia­bła”.

Octa­vius jęk­nął. To dzieci trzy­mały gu­wer­nantkę w gar­ści, a nie od­wrot­nie.

Za drzwiami roz­legł się gło­śny huk, po któ­rym na­stą­pił ko­biecy pisk. Drzwi gwał­tow­nie się otwo­rzyły i uka­zała się panna Ham­mond. Jej po­liczki pło­nęły czer­wie­nią, a na schlud­nej czar­nej sukni, przy sa­mym dole, wid­niały przy­pa­lone ślady. Biały cze­pek prze­krzy­wił się na bok i był upstrzony pla­mami atra­mentu. Lewa po­wieka drgała jej ner­wowo, gdy pa­trzyła na dzieci z tłu­mioną wście­kło­ścią. Miała być su­rowa i sta­now­cza, żeby utrzy­mać swo­ich pod­opiecz­nych w ry­zach, ale była już szó­stą gu­wer­nantką, któ­rej dzieci po­zbyły się w sa­mym tylko tym roku.

Octa­vius upił ko­lejny łyk ko­niaku.

Mar­ga­ret, Ja­mes i So­phie za­sty­gli na jej wi­dok. Za umę­czoną gu­wer­nantką Octa­vius do­strzegł sys­tem sznur­ków i blocz­ków, z ka­ła­ma­rzem za­wie­szo­nym nad drzwiami.

– Mar­ga­ret – syk­nął.

To wła­śnie było spe­cjal­no­ścią tej ma­łej blond dia­blicy – wy­ko­rzy­sty­wała swój nie­zwy­kły ta­lent do skom­pli­ko­wa­nych ob­li­czeń, by kon­stru­ować wy­myślne pu­łapki i me­cha­ni­zmy do psot.

Po­liczki Mar­ga­ret ob­lały się szkar­ła­tem, ale wy­pro­sto­wała ra­miona, unio­sła pod­bró­dek i przy­jęła naj­god­niej­szą pozę, na jaką było ją stać.

– Z przy­jem­no­ścią in­for­muję, że prze­pro­wa­dzony przeze mnie eks­pe­ry­ment za­koń­czył się peł­nym suk­ce­sem.

Sy­lve­ster za­chi­cho­tał.

– Bez wąt­pie­nia.

– A jaki był cel eks­pe­ry­mentu? – za­py­tał Ar­chi­bald.

Dziew­czynka na­tych­miast się roz­pro­mie­niła.

– Wy­zna­czyć do­kładny kąt prze­chyłu ka­ła­ma­rza oraz czas, jaki po­wi­nien upły­nąć od otwar­cia drzwi do chwili, gdy atra­ment spad­nie.

– Młoda dama nie po­winna wy­my­ślać ta­kich psot – oznaj­miła gu­wer­nantka, któ­rej twarz przy­brała jesz­cze in­ten­syw­niej­szy od­cień czer­wieni.

Ja­mes ja­kimś spo­so­bem zdo­był kie­li­szek ko­niaku i po­chy­lił się ku So­phie.

– Po­wiedz jesz­cze raz te słowa… te, przez które panna Ham­mond upu­ściła wczo­raj tacę z her­batą. Zo­ba­czymy, czy znowu pod­sko­czy!

Octa­vius pa­trzył, jak Ja­mes na­śla­duje jego spo­sób de­gu­sto­wa­nia ko­niaku, z mie­sza­niną prze­ra­że­nia i wstydu. Co prawda al­ko­hol ani razu nie do­tknął ust chłopca, ale nie to było naj­gor­sze. Ja­mes przy­swa­jał so­bie jego naj­gor­sze na­wyki, nie naj­lep­sze. Po śmierci ro­dzi­ców Octa­vius za­brał go ze szkoły i nie chciał od­sy­łać z po­wro­tem, do­póki chło­piec nie na­uczy się lep­szego za­cho­wa­nia. Po­wie­rzono mu opiekę nad tym troj­giem dzieci, a on zu­peł­nie so­bie z tym nie ra­dził. Gdyby tylko wie­dział, jak być kimś in­nym niż czło­wie­kiem, na któ­rego ukształ­to­wał go wła­sny oj­ciec. Gdyby tylko wie­dział, jak prze­rwać błędne koło, które nie­świa­do­mie prze­ka­zy­wał nie­win­nemu Ja­me­sowi.

So­phie wy­pro­sto­wała plecy i za­klęła po fran­cu­sku:

– Do cięż­kiej cho­lery.

Niech Bóg ma go w swo­jej opiece. Z pew­no­ścią nie były to słowa, które po­winna znać ośmio­let­nia dziew­czynka ma­jąca pew­nego dnia zo­stać damą wiel­kiego świata.

Ir­re­vrence par­sk­nął śmie­chem.

– So­phie, moja droga, czy mogę cię ad­op­to­wać?

So­phie uśmiech­nęła się jesz­cze sze­rzej, pod­czas gdy Octa­vius czuł, jak żo­łą­dek ści­ska mu się w su­peł z roz­pa­czy.

– Sy­lve­strze, wcale nie po­ma­gasz! – rzu­cił.

Te trzy małe istoty były tak drobne, tak kru­che, a jed­nak spra­wiały, że czuł się cał­ko­wi­cie bez­radny. Sam ni­gdy nie za­znał szczę­ścia w dzie­ciń­stwie. Nie­wiele szczę­ścia za­znał rów­nież jako do­ro­sły. Prę­dzej jed­nak umarłby, niż spro­wa­dziły na nie nie­szczę­ście. A skoro tak, po­zo­sta­wało mu tylko jedno.

Usu­nąć się z ich ży­cia.

Panna Ham­mond wes­tchnęła z tak wiel­kim obu­rze­niem, że jej po­liczki jesz­cze bar­dziej po­czer­wie­niały.

– J-j-ja ni­gdy cię tego nie uczy­łam, So­phie! Skąd znasz ta­kie okropne słowa?

Mar­ga­ret wzru­szyła ra­mio­nami.

– To jesz­cze nic. W ze­szłym ty­go­dniu sły­sza­łam, jak ta Fran­cuzka na­zwała Jego Ksią­żęcą Mość… jak to było? „Wspa­niałą be­stią o ape­ty­cie dzie­się­ciu męż­czyzn”.

Panna Ham­mond wes­tchnęła jesz­cze gło­śniej.

– Mar­ga­ret! Taki ję­zyk jest ab­so­lut­nie…

Ale So­phie prze­rwała jej z en­tu­zja­zmem, rzu­ca­jąc po fran­cu­sku:

– Za­mknij się i rzuć mnie na łóżko…

Gu­wer­nantka zdu­siła ko­lejne obu­rzone wes­tchnie­nie, lecz było oczy­wi­ste, że zu­peł­nie nie po­trafi nad nimi za­pa­no­wać.

Nikt by nie po­tra­fił.

Octa­vius jęk­nął w du­chu. To była jego wina i w każ­dym z nich wi­dział cząstkę sie­bie. Ko­chanka, którą utrzy­my­wał, ko­niak, który pił, swo­boda, na którą po­zwa­lał Mar­ga­ret przy jej eks­pe­ry­men­tach – wszystko to ob­cią­żało wy­łącz­nie jego su­mie­nie. Dzieci źle się za­cho­wy­wały, bo wi­dy­wały go z kie­lisz­kiem w ręku. Prze­kli­nały, bo sły­szały jego fran­cu­ską me­tresę. Wy­ko­rzy­sty­wały ma­te­ma­tykę do psot, za­mie­nia­jąc na­wet jego próby wspie­ra­nia ich edu­ka­cji w na­rzę­dzia cha­osu.

Wie­dział, że roz­pacz­li­wie po­trze­bo­wały uwagi, po­nie­waż stra­ciły ro­dzi­ców, a on nie po­tra­fił dać im cie­pła i po­czu­cia bez­pie­czeń­stwa, któ­rych łak­nęły. Octa­vius nie był głup­cem, ale nie znał też od­po­wie­dzi. Wy­cho­wał go po­twór, który prze­pę­dził jego matkę, od­bie­ra­jąc mu przy tym także ma­leńką sio­strę, i nie wie­dział, jak stać się kimś in­nym.

Mimo wszystko mógł zro­bić cho­ciaż tyle. Wy­rwał Ja­me­sowi kie­li­szek z ko­nia­kiem i ci­snął go do ko­minka. Huk tłu­czo­nego szkła i syk pło­mieni, które na mo­ment wy­strze­liły wy­żej, nie przy­nio­sły mu naj­mniej­szej ulgi.

So­phie za­chi­cho­tała, od­gar­nia­jąc za ucho nie­sforny ko­smyk mio­do­wo­blond wło­sów, tak po­dob­nych do jego wła­snych. Te dzieci były jego krwią, jego od­po­wie­dzial­no­ścią, a mimo wszyst­kich jego bra­ków po­zo­sta­wały naj­więk­szą ra­do­ścią jego ży­cia.

Nie mógł znieść wi­doku tego, czym się sta­wały. Mu­siał uciec.

– Panno Ham­mond – po­wie­dział Octa­vius ni­skim gło­sem, le­d­wie pa­nu­jąc nad gnie­wem i lę­kiem, które ście­rały się w nim pod ma­ską to­wa­rzy­skiej ogłady. – Te dzieci naj­wy­raź­niej po­trze­bują bar­dziej upo­rząd­ko­wa­nych za­jęć, które zajmą ich umy­sły i po­zwolą spo­żyt­ko­wać nad­miar ener­gii. Być może bar­dziej wy­ma­ga­ją­cych ćwi­czeń edu­ka­cyj­nych albo ak­tyw­no­ści fi­zycz­nej w ogro­dzie. Bez­czyn­ność ro­dzi psoty.

On rów­nież nie mógł po­zo­sta­wać bez­czynny, je­śli chciał uciec przed mro­kiem, który nie­ustan­nie go ści­gał. Tak jak po­wie­działa po­przed­niej nocy ta­jem­ni­cza ko­bieta – ucie­kał przed du­chami. A za­tem zrobi to, co po­tra­fił naj­le­piej: za­nu­rzy się w przy­jem­no­ściach Lon­dynu tak głę­boko, by ża­den wstyd, żadne po­czu­cie winy ani strach nie mo­gły go do­się­gnąć. Niech kon­se­kwen­cje dia­bli we­zmą.

– Enve­igh, Ir­re­vrence, chodźmy. Eli­zjum czeka.

Roz­dział 3

Jesz­cze dwa­dzie­ścia sie­dem dni.

Tyle tylko mu­siała prze­trwać Tem­pe­rance, by w dniu swych uro­dzin od­zy­skać wol­ność i ma­ją­tek.

Za­drżała z zimna i szczel­niej otu­liła się pe­lisą. Póź­no­li­sto­pa­dowy wiatr hu­la­jący po Co­burg Street w May­fair prze­ni­kał przez wszyst­kie war­stwy jej ubrań. Niebo było cięż­kie i oło­wiane, a gwał­towne po­dmu­chy śniegu sma­gały jej twarz, kłu­jąc skórę ni­czym ty­siące igieł.

Choć po­bli­ski ko­ściół do­piero co wy­bił po­łu­dnie, ulica wy­da­wała się po­grą­żona w mroku. Za­no­siło się na śnie­życę.

Ostatni ty­dzień spę­dziła w przy­tułku dla ko­biet w Whi­te­cha­pel, pro­wa­dzo­nym przez pannę Grace Loc­khart, z całą za­cie­kło­ścią sta­ra­jąc się nie my­śleć o po­ca­łunku tam­tego nik­czem­nika na ulicy. Nie mo­gła jed­nak zo­stać w ochronce dłu­żej. Każ­dego dnia przy­by­wały nowe cię­żarne ko­biety i młode matki, które znacz­nie bar­dziej od niej po­trze­bo­wały schro­nie­nia przed zimą. Nad­szedł czas, by ru­szyć da­lej.

A roz­wią­za­nie znaj­do­wało się tuż przed nią. Piękny lon­dyń­ski dom na­le­żący do księ­cia Ec­cess, który – jak gło­siło ogło­sze­nie za­miesz­czone w „Lon­don Ti­mes” – po­szu­ki­wał gu­wer­nantki dla trojga dzieci. Była to dla Tem­pe­rance szansa, by ukryć się na wi­doku, po­zo­stać nie­wi­dzialną dla to­wa­rzy­stwa, które bez trudu roz­po­zna­łoby w niej lady Aga­thę Hale, Sza­loną Dzie­dziczkę. Nie od­po­wie­działa na ogło­sze­nie li­stow­nie, jak przy­jęło się ro­bić, po­nie­waż zwy­czaj­nie za­bra­kło jej czasu. Jej szanse były więc nie­wiel­kie.

Mimo to mu­siała spró­bo­wać.

Ści­ska­jąc mocno w dłoni swoją torbę, ru­szyła ku do­mowi. Był ogromny – czte­ro­pię­trowy bu­dy­nek bez trudu po­mie­ściłby trzy lon­dyń­skie re­zy­den­cje jej ojca. Tamta znaj­do­wała się za­le­d­wie sześć ulic da­lej i to wła­śnie tam za­pewne prze­by­wali te­raz jej ma­co­cha i Bar­tho­lo­mew, prze­cze­su­jąc Lon­dyn w po­szu­ki­wa­niu śladu zbie­głej dzie­dziczki. Nie­ska­zi­tel­nie biały gmach, wznie­siony w stylu pal­la­diań­skim, z wy­so­kimi wy­ku­szo­wymi oknami, zdo­biła kom­po­zy­cja przed­sta­wia­jąca grecki pan­teon. W jej cen­trum znaj­do­wał się Dio­ni­zos, bóg wina i uciech, z wień­cem blusz­czu na gło­wie i ki­ścią wi­no­gron w dłoni.

Zwy­kle rześki za­pach śniegu uno­szący się w po­wie­trzu na­peł­niał Tem­pe­rance ra­do­ścią i po­czu­ciem do­mo­wego bez­pie­czeń­stwa. Papa przy­go­to­wy­wałby się wła­śnie do jej uro­dzin, za­mie­nia­jąc cały okres ad­wentu w pa­smo nie­spo­dzia­nek. Za­szy­wali się wtedy ra­zem w domu, prze­pro­wa­dzali do­świad­cze­nia, czy­tali książki i dys­ku­to­wali o na­uce przed pło­ną­cym ko­minku w jego bi­blio­tece.

Te­raz… Sto­jąc sa­mot­nie na ulicy, bez domu, który chro­niłby ją przed zim­nem, Tem­pe­rance ni­gdy jesz­cze tak do­tkli­wie nie od­czu­wała nie­obec­no­ści ojca. Łzy za­pie­kły ją pod po­wie­kami, gdy za­trzy­mała się przed sze­ro­kimi scho­dami pro­wa­dzą­cymi do drzwi wej­ścio­wych, ukry­tych pod por­ty­kiem wspar­tym na ko­lum­nach. Mu­siała je­dy­nie zro­bić to, czego na­uczył ją papa: przyj­rzeć się wła­snym uczu­ciom i emo­cjom. Przy­jąć smu­tek, roz­pacz i gniew. Po­zwo­lić im wy­brzmieć, od­zy­skać pa­no­wa­nie nad sobą, a po­tem wejść po tych scho­dach i za­pu­kać do drzwi. Tam cze­kało ją naj­trud­niej­sze przed­się­wzię­cie w ca­łym jej ży­ciu. Mu­siała sprze­dać samą sie­bie.

Ale za­nim Tem­pe­rance zdą­żyła po­sta­wić pierw­szy krok, wiel­kie ciemne drzwi wej­ściowe otwo­rzyły się z gło­śnym trza­skiem i wy­bie­gła przez nie si­wo­włosa ko­bieta w brą­zo­wej sukni. Jej pe­lisa była roz­pięta, a z nie­wiel­kiej po­dróż­nej torby, którą ści­skała w dłoni, wy­sta­wał skra­wek ubra­nia. Oczy miała sze­roko otwarte, pod­czas gdy su­rowe jajko po­woli spły­wało po jej twa­rzy spod prze­krzy­wio­nego czepka.

Na dole scho­dów za­trzy­mała się, wy­cią­gnęła chu­s­teczkę i za­częła wy­cie­rać jajko z pe­lisy.

Tem­pe­rance po­de­szła bli­żej.

– Nic pani nie jest?

Ko­bieta prych­nęła.

– Już nie. Od chwili, gdy opu­ści­łam ten dom!

Tem­pe­rance prze­biegł ner­wowy dreszcz. Umie­rała z cie­ka­wo­ści, kim była ta ko­bieta i co do­pro­wa­dziło ją do ta­kiego stanu – nie wspo­mi­na­jąc już o jajku spły­wa­ją­cym po jej twa­rzy – ale nie od­wa­żyła się py­tać.

– Czy to Dul­cis Co­urt?

Ko­bieta gwał­tow­nie unio­sła głowę i zmie­rzyła Tem­pe­rance uważ­nym spoj­rze­niem.

– A dla­czego pani pyta?

– Chcę ubie­gać się o po­sadę gu­wer­nantki. W od­po­wie­dzi na ogło­sze­nie.

Ko­bieta od­chy­liła głowę i wy­buch­nęła śmie­chem przy­po­mi­na­ją­cym kra­ka­nie wrony. Wy­glą­dała, jakby znaj­do­wała się na gra­nicy hi­ste­rii.

– Pro­szę mnie po­słu­chać. Niech się pani od­wróci i odej­dzie! Te małe dia­bły do­pro­wa­dzą pa­nią do obłędu.

Chwilę póź­niej już jej nie było. Ob­casy stu­kały ner­wowo o ka­mienne płyty chod­nika, gdy od­da­lała się w po­śpie­chu.

Żo­łą­dek Tem­pe­rance ści­snął się w złym prze­czu­ciu. Czy te dzieci na­prawdę rzu­ciły ko­bie­cie jaj­kiem w twarz? Jak bar­dzo mo­gły być nie­zno­śne?

Tak czy ina­czej, wy­glą­dało na to, że sta­no­wi­sko gu­wer­nantki wła­śnie się zwol­niło.

Mu­siała za­ry­zy­ko­wać. Nie miała pie­nię­dzy ani żad­nego in­nego miej­sca, gdzie mo­głaby się ukryć. Gu­wer­nantka miała sta­tus zbli­żony do służby. Prze­by­wała głów­nie w szkol­nej sali i dzie­cię­cych sy­pial­niach, nie­mal ni­gdy nie wi­du­jąc pana ani pani domu. To od­po­wia­da­łoby jej ide­al­nie aż do Bo­żego Na­ro­dze­nia.

Boże Na­ro­dze­nie i wol­ność.

Tem­pe­rance we­szła po scho­dach i za­pu­kała.

Drzwi otwo­rzył ka­mer­dy­ner – męż­czy­zna około pięć­dzie­siątki – który zmie­rzył ją chłod­nym spoj­rze­niem.

– Tak?

– Dzień do­bry – po­wie­działa naj­po­god­niej, jak umiała, choć puls czuła aż w ko­niusz­kach pal­ców. – Przy­szłam w spra­wie po­sady gu­wer­nantki.

– Czy jest pani umó­wiona?

– Nie. Ale mia­łam na­dzieję…

Z wnę­trza domu, gdzieś za ple­cami ka­mer­dy­nera, do­biegł ko­biecy krzyk. W ja­sno oświe­tlo­nym holu wej­ścio­wym pa­no­wał istny roz­gar­diasz. Jedna po­ko­jówka ście­rała kurz z kre­densu, druga za­mia­tała pod­łogę. Trzech lo­ka­jów nio­sło tace z je­dze­niem. Tuż za nimi po­dą­żało troje dzieci – zło­to­włosa młoda dama wcho­dząca wła­śnie w wiek mło­dzień­czy, znacz­nie młod­sza dziew­czynka oraz chło­piec w wieku mię­dzy nimi. Chło­piec pod­kra­dał je­dze­nie z tac, a młod­sza dziew­czynka pod­sta­wiła jed­nemu z lo­ka­jów nogę. Taca z ciast­kami po­szy­bo­wała w po­wie­trze, wy­pieki roz­sy­pały się po pod­ło­dze, a sama taca od­biła się od pły­tek z gło­śnym brzę­kiem.

Przez otwarte drzwi Tem­pe­rance do­strze­gła piękne po­miesz­cze­nie przy­go­to­wy­wane do wie­czor­nego przy­ję­cia. To z pew­no­ścią nie wró­żyło nic do­brego. Czy taki chaos był tu normą? Od­po­wia­dać za nie­sforne dzieci to jedno, ale zna­leźć się w domu, w któ­rym nie­ustan­nie od­by­wają się spo­tka­nia to­wa­rzy­skie, to zu­peł­nie co in­nego – zwłasz­cza że Lon­dyn był o tej po­rze nie­mal pu­sty, po­nie­waż więk­szość śmie­tanki to­wa­rzy­skiej spę­dzała zimę w swo­ich wiej­skich po­sia­dło­ściach.

Być może po­winna po­szu­kać in­nego roz­wią­za­nia. In­nego domu, w któ­rym po­trze­bo­wano gu­wer­nantki…

– Pro­szę wy­ba­czyć – po­wie­działa słabo, od­wra­ca­jąc się. – Chyba jed­nak po­win­nam…

Nie zdą­żyła do­koń­czyć zda­nia. Przez śnieżną za­wieję nad­je­chał ga­lo­pem po­tężny męż­czy­zna na prze­pięk­nym kasz­ta­no­wa­tym ko­niu i za­trzy­mał się gwał­tow­nie tuż przed do­mem. Po­tężne roz­miary zwie­rzę­cia, im­po­nu­jąca po­stura jeźdźca i mi­strzo­stwo, z ja­kim opa­no­wał wierz­chowca, spra­wiły, że prze­szył ją na­gły dreszcz. Nie wi­działa jego twa­rzy. Męż­czy­zna przy­trzy­my­wał czarny cy­lin­der, a poły kasz­ta­no­wego płasz­cza za­sła­niały syl­wetkę, gdy wszedł po scho­dach i mi­nął ją w drzwiach. Jego za­pach był jed­nak zna­jomy – skóra, koń, drzewo san­da­łowe, wa­ni­lia i drogi al­ko­hol. Kiedy prze­cho­dził obok, Tem­pe­rance za­uwa­żyła, że lekko utyka, oszczę­dza­jąc jedną nogę.

– Wa­sza Ksią­żęca Mość – po­wi­tał go ka­mer­dy­ner, kła­nia­jąc się i od­bie­ra­jąc od niego cy­lin­der, a na­stęp­nie płaszcz.

– Po­win­nam już iść… – wy­mam­ro­tała Tem­pe­rance, go­rącz­kowo za­sta­na­wia­jąc się, jak prze­ci­snąć się obok męż­czy­zny i wy­do­stać z domu.

Ale jej wzrok mi­mo­wol­nie po­wę­dro­wał ku kasz­ta­no­wemu płasz­czowi z dłu­gimi po­łami, ide­al­nie pod­kre­śla­ją­cemu sze­ro­kie barki i plecy znie­wa­la­ją­cego jeźdźca. Ta­lia była pro­por­cjo­nal­nie wą­ska, bio­dra znacz­nie smu­klej­sze od po­tęż­nej syl­wetki, a bry­czesy do jazdy kon­nej cia­sno opi­nały mu­sku­larne uda…

Od­wró­cił się i Tem­pe­rance do­znała praw­dzi­wego wstrząsu. Był olśnie­wa­jący. Rów­nie im­po­nu­jący jak Ben Ne­vis, naj­wyż­sza góra Wiel­kiej Bry­ta­nii, na którą papa za­brał ją kie­dyś pod­czas jed­nej z ich po­dróży po kraju. Mio­do­wo­blond włosy miał po­tar­gane przez wiatr i jazdę konną, a top­nie­jący śnieg po­zo­sta­wił na nich wil­gotne pa­sma. Był wy­soki i nie­zwy­kle przy­stojny – o ide­al­nie za­ry­so­wa­nej szczęce, wy­raź­nych ko­ściach po­licz­ko­wych i ciem­no­brą­zo­wych oczach, które błysz­czały gło­dem, gdy pa­trzył na nią spod prze­wró­co­nego ko­nia…

Jej in­tu­icja jej nie za­wio­dła. To był męż­czy­zna, który omal nie za­bił jej ty­dzień wcze­śniej.

Jego oczy zwę­ziły się z wy­raź­nym za­in­te­re­so­wa­niem, które spra­wiło, że jej ciało za­lała nie­ocze­ki­wana fala cie­pła.

– Czy mogę pani w czymś po­móc, panno…?

Nie roz­po­znał jej… prawda? „Wa­sza Ksią­żęca Mość” – po­wie­dział przed chwilą ka­mer­dy­ner.

O nie. Czy to wła­śnie był książę Ec­cess? Męż­czy­zna, który za­mie­ścił ogło­sze­nie?

Tem­pe­rance na­gle za­bra­kło tchu. Go­rąco za­pło­nęło na jej po­licz­kach. Stała twa­rzą w twarz z czło­wie­kiem, który nie tylko skradł jej pierw­szy po­ca­łu­nek… ale rów­nież na­zwał ją ulicz­nicą i na­ra­ził jej re­pu­ta­cję!

Spo­licz­ko­wała księ­cia!

Przez cały mi­niony ty­dzień my­ślała o tam­tym po­ca­łunku, choć ro­biła wszystko, by wy­rzu­cić go z pa­mięci. To wspo­mnie­nie ogrze­wało ją pod­czas zim­nych nocy w przy­tułku. Sama myśl o pracy dla niego, o miesz­ka­niu z nim pod tym sa­mym da­chem, spra­wiała, że grunt usu­wał jej się spod nóg. Nerwy drgały w ca­łym jej ciele i czuła się ni­czym in­stru­ment, któ­rego struny wi­brują od nie­sły­szal­nej me­lo­dii.

Co ona wy­pra­wiała? Przy­ję­cie po­sady gu­wer­nantki w domu tego czło­wieka by­łoby naj­gor­szym po­my­słem, jaki mo­gła mieć. Po­winna się od­wró­cić i odejść. Na­tych­miast.

A jed­nak Tem­pe­rance nie po­tra­fiła się ru­szyć. Przy­cią­gał ją do sie­bie sa­mym spoj­rze­niem, gdy pa­trzył na nią z ro­snącą cie­ka­wo­ścią… aż na­gle zdu­mie­nie w jego ciem­nych oczach ustą­piło miej­sca nie­do­wie­rza­niu i męż­czy­zna za­mru­gał. Książę Ec­cess zmarsz­czył brwi. Za­ci­snął pię­ści, a jego ra­miona ze­sztyw­niały. Od­dech wy­raź­nie mu przy­spie­szył, pierś uno­siła się i opa­dała co­raz szyb­ciej. Mu­siał ją roz­po­znać. I z pew­no­ścią był na nią wście­kły.

Do­sko­nale. I tak nie chciałby jej za­trud­nić – nie po tym, jak go ob­ra­ziła, po­zwo­liła mu się po­ca­ło­wać, a po­tem wy­mie­rzyła mu po­li­czek.

Żadne z nich tego nie chciało.

– Ta pani przy­szła w spra­wie ogło­sze­nia o pracę gu­wer­nantki – wy­ja­śnił ka­mer­dy­ner.

– Mamy już gu­wer­nantkę, Ja­cob­sie – od­parł książę.

Ka­mer­dy­ner po­krę­cił głową.

– Oba­wiam się, że panna Ham­mond wła­śnie ode­szła.

Książę wes­tchnął prze­cią­gle z wy­raźną iry­ta­cją, a szczęka mu za­drżała, jakby z tru­dem tłu­mił gniew. Gdy z sa­lonu do­biegł huk tłu­czo­nej por­ce­lany, a za­raz po­tem ko­biecy okrzyk za­sko­cze­nia i obu­rze­nia, za­zgrzy­tał zę­bami w na­ra­sta­ją­cej iry­ta­cji.

– Wła­śnie wy­cho­dzi­łam – po­wie­działa Tem­pe­rance i się od­wró­ciła.

– Ta dama wspo­mniała, że nie była umó­wiona – do­dał ka­mer­dy­ner. – A może jed­nak Wa­sza Ksią­żęca Mość się jej spo­dzie­wał?

Książę Ec­cess zmie­rzył ją wzro­kiem od stóp do głów i zmru­żył oczy. Po­ja­wił się w nich błysk. Błysk, który Tem­pe­rance bar­dzo się nie spodo­bał.

– W isto­cie, wła­śnie na nią cze­ka­łem – od­parł książę. – Pro­szę wejść, panno…?

Jej my­śli pę­dziły jak sza­lone.

– Fields – od­po­wie­działa, przy­po­mi­na­jąc so­bie na­zwi­sko, które wcze­śniej roz­wa­żała. Nie mo­gła już uży­wać na­zwi­ska Flet­cher, skoro lu­dzie wy­na­jęci przez lady Au­ster o nim wie­dzieli. – Panna Tem­pe­rance Fields.

Mo­gła ukryć się pod do­wol­nym imie­niem, ale wy­bra­nie wła­snego wy­da­wało się bło­go­sła­wień­stwem. Tem­pe­rance miała być ochroną, zna­kiem od ojca, który po­może jej prze­trwać naj­bliż­sze ty­go­dnie, po­zo­stać przy ży­ciu i od­zy­skać na­leżny spa­dek.

Papo, po­móż mi, mo­dliła się w du­chu.

– Oba­wiam się jed­nak, że mu­szę już iść… – po­wie­działa Tem­pe­rance, czu­jąc, jak opusz­cza ją resztka sta­now­czo­ści.

Nie miała do­kąd pójść. Nie chciała nad­uży­wać go­ścin­no­ści przy­tułku, zwłasz­cza że był prze­peł­niony. Je­śli odej­dzie te­raz, bę­dzie mu­siała spę­dzić noc na ulicy, w prze­ni­kli­wym zim­nie. Przy odro­bi­nie szczę­ścia zna­la­złaby może ko­ściół, w któ­rym mo­głaby się ukryć do rana.

Z całą pew­no­ścią nie mo­gła zo­stać tu­taj.

Spoj­rze­nie księ­cia Ec­cess spo­częło na nie­wiel­kiej tor­bie, którą ści­skała w dło­niach.

– Jest pani tego pewna? Tak się składa, roz­pacz­li­wie po­trze­bu­jemy gu­wer­nantki, a pani przy­szła wła­śnie w spra­wie tej po­sady.

Lo­do­waty po­dmuch wia­tru spra­wił, że Tem­pe­rance za­drżała. Śnieg sma­gnął ją po twa­rzy ostrymi dro­bi­nami. Nie po­my­liła się – nad Lon­dyn nad­cią­gała praw­dziwa śnie­życa. Noc pod go­łym nie­bem ozna­cza­łaby nie­mal pewną śmierć. Czy przy tym wszyst­kim zo­sta­nie gu­wer­nantką w tym domu na­prawdę było aż tak złym po­my­słem? Co sta­no­wiło więk­sze nie­bez­pie­czeń­stwo – lek­ko­myślny książę jako pra­co­dawca czy prze­ni­kliwy mróz na ulicy?

– Do­brze – od­po­wie­działa.

Ka­mer­dy­ner ski­nął głową i od­su­nął się, wpusz­cza­jąc ją do środka wła­śnie w chwili, gdy troje dzieci wy­bie­gło z sa­lonu i po­mknęło po scho­dach na górę.

Tem­pe­rance aż pod­sko­czyła, gdy książę za­wo­łał za nimi:

– Wiem, co zro­bi­li­ście! Panna Ham­mond wła­śnie zre­zy­gno­wała z po­sady!

Po­ja­wił się lo­kaj nio­sący tacę z nie­wiel­kimi prze­ką­skami przy­po­mi­na­ją­cymi pasz­te­ciki z mię­snym lub wą­tro­bia­nym far­szem, po­dob­nym do foie gras, ude­ko­ro­wane świe­żymi ga­łąz­kami ziół. Książę Ec­cess się­gnął po je­den z nich i za­czął żuć, po­sy­ła­jąc dzie­ciom gniewne spoj­rze­nie.

W od­po­wie­dzi roz­legł się ich chi­chot. Gdy Tem­pe­rance zdjęła pe­lisę i po­da­wała ją ka­mer­dy­ne­rowi, Ja­cob­sowi, chło­piec wy­cią­gnął drew­niane pu­dełko, otwo­rzył je, a ze środka wy­bie­gły trzy małe, szare fu­trza­ste kulki, które po­pę­dziły po scho­dach w dół i znik­nęły w sa­lo­nie. Po­wie­trze prze­szył ko­lejny ko­biecy krzyk – praw­do­po­dob­nie jed­nej ze słu­żą­cych – a za­raz po­tem roz­legł się brzęk sztuć­ców roz­sy­pu­ją­cych się po pod­ło­dze. Dzieci wy­buch­nęły śmie­chem na szczy­cie scho­dów.

– Są nie­wąt­pli­wie bar­dzo in­te­li­gentne – po­wie­działa Tem­pe­rance, ob­ser­wu­jąc uważ­nie wszyst­kich troje. – Być może jed­nak po­winny skie­ro­wać swoje ta­lenty ku za­ję­ciom nieco mniej… my­sim. A je­śli cho­dzi o my­szy, wy­star­czy kot.

Prze­chy­lił głowę, a w ką­ci­kach jego brą­zo­wych oczu po­ja­wiły się zmarszczki roz­ba­wie­nia.

– Pro­szę za mną.

Gdy we­szli do jego ga­bi­netu, usiadł za wiel­kim biur­kiem i na­lał so­bie do kie­liszka ciem­nego trunku. Ka­mer­dy­ner po­sta­wił na bla­cie tacę z prze­ką­skami i wy­szedł. Wszystko w tym po­miesz­cze­niu przy­wo­dziło na myśl wy­godę i bez­tro­skie przy­jem­no­ści. Sofa wy­glą­dała na dużą i miękką, a po­kry­wa­jące ją po­duszki – na ak­sa­mitne w do­tyku. Mar­mu­rowy ko­mi­nek, w któ­rym we­soło trza­skał ogień, da­wał ko­jące cie­pło, bu­dząc w Tem­pe­rance nie­mal nie­od­partą po­kusę, by wy­cią­gnąć dło­nie ku pło­mie­niom i ogrzać prze­mar­z­nięte palce. Za­słony były cięż­kie i plu­szowe, dy­wan miękki i czer­wony. Na ścia­nach nie wi­siały wy­łącz­nie ma­ry­ni­styczne sceny sztor­mów ani por­trety su­ro­wych ksią­żąt z po­przed­nich po­ko­leń. Część z ob­ra­zów przed­sta­wiała skąpo odziane ko­biety gra­jące na in­stru­men­tach, od­po­czy­wa­jące w ku­szą­cych ogro­dach lub od­da­jące się słod­kim przy­jem­no­ściom. Na in­nych płót­nach wi­bro­wały ko­lo­rami stoły ugi­na­jące się od owo­ców, win, se­rów, mięs i de­se­rów.

Książę Ec­cess sie­dział wy­god­nie w swoim fo­telu ni­czym panna i władca tego domu. Uniósł kie­li­szek, za­czerp­nął głę­boko aro­matu trunku, po czym z wi­docz­nym za­do­wo­le­niem upił łyk.

– Kot mógłby pani zda­niem roz­wią­zać pro­blem my­szy w moim domu. – Spoj­rzał na nią spod kasz­ta­no­wych brwi. – Czy ma pani dla mnie jesz­cze ja­kieś wska­zówki? Ja­kieś do­dat­kowe uwagi do­ty­czące mo­jego za­cho­wa­nia, poza tymi, które tak wy­mow­nie przed­sta­wiła mi pani ty­dzień temu?

Tem­pe­rance po­czuła, że jej po­liczki ob­le­wają się ru­mień­cem.

– Nie mam.

– Hm. A więc nie za­mie­rza mnie pani prze­pro­sić za tak bez­ce­re­mo­nialne zru­ga­nie mnie? Ani za uraz nogi, któ­rego do­zna­łem?

– To nie przeze mnie do­znał pan urazu, Wa­sza Ksią­żęca Mość. Sam jest pan so­bie wi­nien. Po­wie­dzia­łam już wtedy, że na­ra­żał pan za­równo sie­bie, jak i in­nych.

– Panno Fields, czy nie za­po­mina pani przy­pad­kiem, że to ja mogę dać pani po­sadę, któ­rej pani szuka?

Mil­czała. Serce wa­liło jej jak mło­tem, pod­czas gdy wi­chura szar­pała szy­bami.

Książę wes­tchnął, wy­cią­ga­jąc rękę.

– Pro­szę za­tem o wy­kaz po­przed­nich po­sad.

Żo­łą­dek ści­snął jej się z nie­po­koju.

– Oba­wiam się, że go nie po­sia­dam.

– A for­malne wy­kształ­ce­nie?

Prze­łknęła ślinę.

– Żadne.

– Żadne? – Uniósł brwi. – Nie za­mie­rza mi pani na­wet spró­bo­wać za­im­po­no­wać?

Za­nim zdo­łała się po­wstrzy­mać, po­czuła, jak bu­dzi się w niej gniew.

– Wa­sza Ksią­żęca Mość jest w błę­dzie. To pan, jako mój przy­szły chle­bo­dawca, po­wi­nien sta­rać się za­im­po­no­wać mnie.

Książę Ec­cess ro­ze­śmiał się, po czym wsu­nął do ust ko­lejny pasz­te­cik. Za­mknął oczy na krótką chwilę, naj­wy­raź­niej de­lek­tu­jąc się sma­kiem, a na­stęp­nie otwo­rzył je po­now­nie. Przez mo­ment za­sta­na­wiała się, czy nie za­pro­po­nuje jej po­czę­stunku. Oczy­wi­ście jed­nak książę nie dzie­liłby się je­dze­niem ani na­po­jem ze słu­żącą. Mu­siała pa­mię­tać, że nie po­winna ocze­ki­wać, iż bę­dzie trak­to­wał ją jak równą so­bie. Nie była już damą.

Przy­naj­mniej nie do Bo­żego Na­ro­dze­nia.

W cie­płym spoj­rze­niu jego brą­zo­wych oczu igrało roz­ba­wie­nie, gdy przy­glą­dał się jej uważ­nie, re­je­stru­jąc każdy szcze­gół – włosy, twarz, ubra­nie. By­cie w cen­trum uwagi tego wiel­kiego, nie­zwy­kle przy­stoj­nego męż­czy­zny było… osza­ła­mia­jące. Co się z nią działo? Skąd brało się to go­rące mro­wie­nie roz­le­wa­jące się po ca­łym ciele? Ten brak tchu? To dziwne odrę­twie­nie, przez które my­śli ula­ty­wały jej z głowy? Do­bry Boże. Ona się po­ciła.

Czy na­prawdę tak bar­dzo przej­mo­wała się tym, ja­kie ro­biła na nim wra­że­nie?

Tem­pe­rance ni­gdy szcze­gól­nie nie zwra­cała uwagi na swój wy­gląd. Zwy­kle bez za­strze­żeń ak­cep­to­wała to, co Mil­lie ro­biła z jej wło­sami i gar­de­robą. Te­raz jed­nak po raz pierw­szy za­pra­gnęła wy­glą­dać atrak­cyj­nie. Włosy ucze­sała sama, spi­na­jąc je w kok tak cia­sno, jak tylko po­tra­fiła. Miała na so­bie suk­nię, któ­rej nie zmie­niała od ty­go­dnia; na nie­bie­skiej weł­nie wciąż wid­niały za­schnięte brą­zowe plamki po gu­la­szu. Dba­nie o wy­gląd nie na­le­żało w przy­tułku do rze­czy ła­twych. Po raz pierw­szy za­częła do­strze­gać każdą zmarszczkę na ma­te­riale, każdy wło­sek i py­łek przy­cze­piony do sukni. Nie­spo­koj­nie po­ru­szyła się na krze­śle.

– Czy by­łaby pani tak uprzejma wy­ja­śnić mi, co gu­wer­nantka ro­biła sa­mot­nie na ulicy tak późną porą, bez przy­zwo­itki?

Tem­pe­rance po­słała mu gniewne spoj­rze­nie.

– A czy Wa­sza Ksią­żęca Mość ży­czy so­bie, bym opo­wie­działa wszyst­kim, że to pan pę­dził uli­cami z fa­jer­wer­kami, na­ra­ża­jąc Lon­dyn na po­żar i ca­łu­jąc nie­winne ko­biety?

Jego spoj­rze­nie stward­niało nie­bez­piecz­nie. Po­chy­lił się nad biur­kiem, opie­ra­jąc łok­cie o blat.

– Czy to groźba?

– To za­leży od pana, Wa­sza Ksią­żęca Mość.

Tem­pe­rance prze­łknęła ślinę, sama nie mo­gąc uwie­rzyć, że zdo­była się na taką zu­chwa­łość.

– Nie są­dzę, panno Fields, by znaj­do­wała się pani w po­ło­że­niu po­zwa­la­ją­cym na wy­su­wa­nie gróźb. – Jego głos stał się chłod­niej­szy. – Czy zdaje so­bie pani sprawę, jak po­dej­rza­nie wy­gląda cała ta sy­tu­acja? Sa­motna ko­bieta błą­ka­jąca się po zmroku. Ko­bieta, która ob­ra­ziła księ­cia, po­zwo­liła mu się po­ca­ło­wać, a te­raz zja­wia się w jego domu bez wcze­śniej­szego umó­wie­nia wi­zyty, bez od­po­wie­dzi na ogło­sze­nie, bez ja­kich­kol­wiek do­ku­men­tów po­twier­dza­ją­cych jej kwa­li­fi­ka­cje… i naj­wy­raź­niej z ca­łym swoim do­byt­kiem przy so­bie… A mimo to ocze­kuje pani, że po­wie­rzę pod jej opiekę troje dzieci?

Nie od­wró­ciła wzroku.

– A czy Wa­sza Ksią­żęca Mość ocze­kuje, że będę za­chwy­cona per­spek­tywą pracy w domu czło­wieka tak lek­ko­myśl­nego, że od­da­jąc się przy­jem­no­ściom, nie za­sta­na­wia się nad kon­se­kwen­cjami, ja­kie grożą in­nym?

Drgnęła mu szczęka. Oparł się głę­biej w fo­telu, wy­stu­kał pal­cami rytm na bla­cie biurka, po czym się­gnął po ko­lejny pasz­te­cik.

– Ma pani szczę­ście, że sy­tu­acja zmu­sza mnie do ustępstw – po­wie­dział książę Ec­cess po chwili, gdy prze­łknął kęs. Pod­niósł stos pa­pie­rów. – Nie ma żad­nych no­wych zgło­szeń, choć ogło­sze­nie uka­zuje się od mie­sięcy. Na­wet gdy­by­śmy roz­po­częli po­szu­ki­wa­nia od nowa, mi­nę­łyby ty­go­dnie, za­nim uda­łoby się prze­pro­wa­dzić roz­mowę z nową kan­dy­datką. Zwłasz­cza zimą. – Wy­cią­gnął ku niej plik do­ku­men­tów. – Albo sły­szała pani, jak kosz­marna jest to praca, i pró­buje wy­ko­rzy­stać na­szą de­spe­ra­cję, albo sama znaj­duje się pani w tak roz­pacz­li­wym po­ło­że­niu, że go­towa jest przy­jąć po­sadę, któ­rej żadna po­rządna gu­wer­nantka by nie przy­jęła. Która z tych moż­li­wo­ści jest praw­dziwa?

Tem­pe­rance prze­łknęła ślinę. Choć bar­dzo tego nie chciała, mu­siała skła­mać.

– Je­stem nowa w Lon­dy­nie. Je­stem córką księ­ga­rza i dru­ka­rza z Che­shire i… mój oj­ciec nie­dawno zmarł. – To aku­rat nie było kłam­stwo i serce ści­snęło jej się z bólu. – Nie zo­sta­wił mi ni­czego. Dla­tego zna­la­złam się sama na ulicy po zmroku i nie mia­łam do­kąd pójść. Wa­sza Ksią­żęca Mość sam przed chwilą po­wie­dział, że jest zde­spe­ro­wany. Cóż… ja rów­nież.

Choć zmarsz­czył brwi, w jego oczach mi­gnęło współ­czu­cie.

– Gdzie spę­dziła pani ostatni ty­dzień?

– U matki przy­ja­ciółki. Zo­sta­łam tam dłu­żej, niż wy­pa­dało. – To rów­nież nie było cał­ko­wite kłam­stwo. Nie mu­siał wie­dzieć nic o przy­tułku, a pani Bar­ton z pew­no­ścią nie mia­łaby nic prze­ciwko temu, by zo­stała dłu­żej.

Książę Ec­cess wes­tchnął i przez chwilę mil­czał, po­grą­żony w my­ślach.

– Jak wy­glą­dała pani edu­ka­cja?

c sta­rała się nie drgnąć pod cię­ża­rem jego sta­lo­wego spoj­rze­nia i po raz ko­lejny wy­znała tylko część prawdy.

– Po­bie­ra­łam na­ukę aryt­me­tyki, geo­gra­fii, li­te­ra­tury, nauk przy­rod­ni­czych, ję­zyka fran­cu­skiego oraz hi­sto­rii. Matka nad­zo­ro­wała moją na­ukę ro­bó­tek ręcz­nych i mu­zyki. Mie­li­śmy nie­wielki for­te­pian. Oj­ciec po­zwa­lał mi ko­rzy­stać ze swo­jej bi­blio­teki, dla­tego do­brze znam po­etów i fi­lo­zo­fów.

– A jak za­mie­rza pani za­pa­no­wać nad dziećmi?

– Pań­skie dzieci są…

– To nie są moje dzieci.

Ru­mie­niec ob­lał jej po­liczki. Nie jego dziećmi? Czy to zna­czy, że nie był żo­naty?

– Och.

Przez chwilę wy­glą­dało na to, że książę Ec­cess po­zwoli jej trwać w nie­pew­no­ści, lecz po­tem zmarsz­czył brwi.

– To moi pod­opieczni. Osie­ro­cone dzieci mo­jego zmar­łego ku­zyna.

– A czy… czy Jej Ksią­żęca Mość bę­dzie uczest­ni­czyć w po­dej­mo­wa­niu de­cy­zji do­ty­czą­cych ich wy­cho­wa­nia?

Za­milkł na mo­ment, po czym po­chy­lił się nad biur­kiem i przyj­rzał jej się jesz­cze uważ­niej, wy­wo­łu­jąc w niej dziwne, mu­su­jące drże­nie. Do­kład­nie tak jak wtedy, gdy ją po­ca­ło­wał. Znów zro­biło jej się go­rąco. Czuła się lekka, miękka i po­datna na wpływ jego obec­no­ści. Skóra mro­wiła i była bo­le­śnie wraż­liwa.

– Nie ma żad­nej „Jej Ksią­żę­cej Mo­ści”, panno Fields.

Dla­czego ta wia­do­mość przy­nio­sła jej ulgę, nie po­tra­fiła zro­zu­mieć. Po­winno być wręcz prze­ciw­nie. Po­winna się cie­szyć, że jest żo­naty i ma żonę. Cho­ciaż nie po­wstrzy­mało go to przed po­ca­ło­wa­niem ob­cej ko­biety na ulicy, więc za­pewne nie po­wstrzy­ma­łoby go rów­nież przed czy­nie­niem jej awan­sów, gdyby zna­la­zła się pod jego da­chem.

To była ko­lejna kwe­stia, któ­rej wcze­śniej nie roz­wa­żyła. Czy uzna, że może po­ca­ło­wać ją po­now­nie, kiedy zo­sta­nie gu­wer­nantką? Wy­ko­rzy­sta swoją po­zy­cję, by zmu­sić ją do rze­czy, któ­rych od niej za­pra­gnie?