Książę Gniewu ebook

Fragment

Ty­tuł ory­gi­nału: Duke of Rath

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Jo­anna Bar­bara Ber­nat

Co­py­ri­ght © Ma­riah Stone, 2026

This edi­tion: © Gyl­den­dal Astra/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt gra­ficzny okładki: Qam­ber De­si­gns and Me­dia. Co­py­ri­ght © Stone Pu­bli­shing.

Ad­ap­ta­cja okładki: Mar­cin Sło­ciń­ski

Re­dak­cja: Ma­ria Za­jąc

Ko­rekta: Ju­styna Ku­kian

ISBN 978-91-8098-958-9

Opra­co­wa­nie e-bo­oka:Mar­cin Sło­ciń­ski / www.mo­ni­ka­imar­cin.com

Gyl­den­dal A/S Kla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

www.gyl­den­da­la­stra.fi

Epi­graf

„Ko­cha­łem ją wbrew roz­sąd­kowi z utratą spo­koju du­szy, szczę­ścia, mimo bez­na­dziej­no­ści, opa­no­wu­ją­cej mnie cza­sami”.

Char­les Dic­kens*

„Ale za wszyst­kie te wy­stępki je­stem od­po­wie­dzialny przed Bo­giem i tylko przed Bo­giem”.

au­tor nie­znany**

Credo Sied­miu Ksią­żąt Grze­chu

Po pierw­sze:

Wszyst­kie pra­gnie­nia są na­tu­ralne – bez względu na ich nie­go­dzi­wość.

Roz­dział 1

Rath Hall, ma­rzec 1814 roku

Krew ska­py­wała na żwi­rową ścieżkę, zna­cząc ją ciem­nymi pla­mami, gdy Do­rian Per­rin, książę Rath, wkra­czał w ko­lejny dzień udręki. U jego boku kro­czył wil­czarz ir­landzki, Ty­tan. Ich kroki roz­ci­nały swym sze­le­stem ci­szę ro­do­wej po­sia­dło­ści. Po­śród gę­stej mgły ma­ja­czyły czarne, bez­listne drzewa, wy­cią­ga­jąc ku niemu cien­kie, ostre jak szpony ga­łę­zie, a chłód wil­got­nego po­wie­trza prze­ni­kał ma­te­riał ko­szuli, do­się­ga­jąc roz­pa­lo­nej, wil­got­nej od potu skóry księ­cia.

Do­brze. Za­słu­żył na każdy ból.

Roz­ha­ra­tane knyk­cie le­wej dłoni Do­riana krwa­wiły ob­fi­cie, prawa zaś po­zo­sta­wała w rę­ka­wiczce, skry­wa­ją­cej bli­zny bę­dące nie­ustan­nym przy­po­mnie­niem po­je­dynku, który go prze­śla­do­wał – do­wo­dem naj­strasz­liw­szego czynu, ja­kiego kie­dy­kol­wiek się do­pu­ścił. Zdej­mo­wał rę­ka­wiczkę tylko na tre­ningi bok­ser­skie, tak jak tego ranka. Dwa­na­ście lat nie­mal bez kon­taktu z po­wie­trzem nie przy­słu­żyło się po­kry­tej bli­znami skó­rze.

Ty­tan upar­cie pró­bo­wał zli­zy­wać krew z od­sło­nię­tych knykci Do­riana swym ró­żo­wym ję­zy­kiem. Szorstka, siwa sierść psa sprę­ży­ście ugi­nała się pod dło­nią księ­cia, gdy bez­wied­nie gła­skał czwo­ro­noż­nego przy­ja­ciela. Jedno z oczu wil­cza­rza było mlecz­no­białe, dru­gie czarne i błysz­czące. Się­gał Do­ria­nowi do pasa, a jego dłu­gie, ostre kły bu­dziły nie­po­kój na­wet wśród lo­ka­jów.

Na przy­cię­tym traw­niku sta­jenny trzy­mał Ere­busa, ma­syw­nego czar­nego ko­nia peł­nej krwi an­giel­skiej. Ogier pry­chał i roz­ko­py­wał darń w nie­cier­pli­wym ocze­ki­wa­niu. Do­rian po­ło­żył prawą dłoń na szyi zwie­rzę­cia, czu­jąc krew są­czącą się spod skóry rę­ka­wiczki.

– Do­ria­nie, naj­droż­szy – ode­zwał się zza jego ple­ców wy­soki, ko­biecy głos.

Książę od­wró­cił się, szybko spla­ta­jąc ręce za ple­cami.

Lady Bu­cha­nan, sio­stra zmar­łej matki, stała przed nim wraz z jego sio­strą, Cha­stity.

Ciemne mury Rath Hall wy­ło­niły się z mgły za nimi – trzy pię­tra zwie­trza­łego ka­mie­nia, po­ro­śnię­tego mchem i po­ro­stami. Wy­so­kie, ostro­łu­kowe okna ze szpro­sami, wy­peł­nione oło­wia­nymi wi­tra­żami, prze­ci­nały fa­sadę. Wie­życzki flan­ko­wały bryłę bu­dowli. Ich iglice roz­pły­wały się we mgle.

– Cio­ciu – rzekł na po­wi­ta­nie. – Sio­stro.

Po­ranny chłód wbi­jał się w skórę jak igły. Czoło Do­riana było zimne i lep­kie, a wil­gotne od wy­siłku włosy przy­kle­iły się do skroni. Ten ból i dys­kom­fort nie wy­star­czały jed­nak, by uci­szyć drze­miącą w nim be­stię.

W sza­rych, życz­li­wych i prze­ni­kli­wych oczach ciotki do­strzegł tro­skę.

– Czy zjesz z nami śnia­da­nie? Przy­je­cha­łam tylko na je­den dzień.

Jego ciotka – dama po sześć­dzie­siątce, wciąż pre­fe­ru­jąca suk­nie z do­pa­so­wa­nymi gor­se­tami i peł­nymi spód­ni­cami, modne w po­przed­niej epoce – przy­była wczo­raj i za­trzy­mała się na noc w dro­dze do Lon­dynu, gdzie za kilka ty­go­dni miał roz­po­cząć się se­zon. Rath Hall le­żało za­le­d­wie go­dzinę drogi od sto­licy, na tyle bli­sko, by łą­czyć urok wsi z wy­godą me­tro­po­lii.

Ty­tan usiadł przy bu­tach Do­riana i wy­dał z sie­bie znie­cier­pli­wione skom­le­nie.

Cha­stity, sio­stra księ­cia – bły­sko­tliwa i szczę­śli­wie nie­za­mężna – miała dwa­dzie­ścia osiem lat, cztery mniej niż on. Była rów­nie ciem­no­włosa co brat, zza oku­la­rów spo­glą­dały ude­rza­jąco błę­kitne oczy. Od in­nych ksią­żę­cych sióstr róż­niła się pro­stotą stroju: no­siła skromną szarą suk­nię, współ­gra­jącą z imie­niem ozna­cza­ją­cym czy­stość i nie­win­ność. Włosy upi­nała w cia­sny, prak­tyczny kok.

– Są­dzi­łem, że ze­chcesz zjeść śnia­da­nie w swo­jej sy­pialni – skła­mał. – A Cha­stity wie, że co rano wy­bie­ram się na prze­jażdżkę.

Po­czuł, jak krew ka­pie mu z dłoni pro­sto na trawę za ple­cami. Spoj­rze­nie Cha­stity ze­śli­zgnęło się po jego syl­wetce, za­trzy­mało na kar­ma­zy­no­wych kro­plach, a po­tem po­dą­żyło ich śla­dem z darni na żwi­rową ścieżkę.

Zbla­dła.

– Do­ria­nie, je­steś ranny! – wy­krzyk­nęła, ru­sza­jąc ku niemu.

Cof­nął się, ude­rza­jąc ple­cami w bok ko­nia, lecz Cha­stity nie zwol­niła. Mi­nęła sta­jen­nego i chwy­ciła Do­riana za lewą rękę, nim zdo­łał ją po­wstrzy­mać. Wcią­gnęła po­wie­trze z prze­ra­że­niem, do­strze­gł­szy krwawe roz­cię­cia na jego knyk­ciach.

Książę skrzy­wił się, sły­sząc okrzyk stra­chu z ust ciotki. Po­wi­nien był za­ban­da­żo­wać palce. Albo od­je­chać wcze­śniej.

– Co ty zro­bi­łeś? – za­py­tała Cha­stity sta­now­czo.

Do­rian za­zgrzy­tał zę­bami.

– Prze­sa­dzi­łem z bok­sem, to wszystko. Nie ma po­trzeby się nade mną roz­czu­lać.

Tego ranka przez wiele go­dzin wbi­jał pię­ści w wy­słu­żoną skórę worka tre­nin­go­wego. Każdy cios się­gał aż do ko­ści. Pot na gór­nej war­dze miał słony smak, a me­ta­liczny za­pach krwi przy­no­sił sa­tys­fak­cję. Cią­gły ból pra­wej dłoni ustą­pił miej­sca na­głym, słod­kim ka­tu­szom.

Ciotka po­spie­szyła w jego stronę, sze­lesz­cząc spód­ni­cami.

– Je­stem tu tylko na jedną noc, a ty ro­bisz coś ta­kiego? Roz­bi­jasz so­bie ręce do krwi?

Dłoń w rę­ka­wiczce była śli­ska i go­rąca, pul­so­wała bó­lem. Od­dy­chał ciężko, jakby wal­czył o każdy haust po­wie­trza.

– Nie mia­łam po­ję­cia, że ro­bisz ta­kie rze­czy – cią­gnęła. – Cha­stity, wie­dzia­łaś o tym?

Młoda ko­bieta po­krę­ciła głową.

– Wie­dzia­łam tylko, że tre­nuje ran­kami. Nie mia­łam świa­do­mo­ści, do czego się po­suwa… Do­ria­nie, dla­czego przy­naj­mniej tego nie opa­trzy­łeś?

Prze­łknął ślinę. Prawda była par­szywa – chciał czuć wię­cej bólu. Każda kro­pla krwi miała go przy­bli­żyć do od­ku­pie­nia.

– Nic mi nie jest. – Wy­rwał dłoń z uści­sku Cha­stity.

– Przy­niosę kosz z opa­trun­kami – po­wie­działa sta­now­czo. – Mam śro­dek an­ty­sep­tyczny… Rany trzeba na­tych­miast oczy­ścić, żeby nie do­szło do mar­twicy.

Mar­twica…

O tak. Wie­dział, jak groźna bywa – i jak wi­dok jego krwi działa na sio­strę. Już raz pra­wie go stra­ciła. To dla­tego tak bar­dzo za­an­ga­żo­wała się w stu­dia me­dyczne.

Oczy lady Bu­cha­nan wy­peł­niły się łzami.

– Spójrz na sie­bie: ukry­wasz się przed ro­dziną, ka­rzesz wła­sne ciało, izo­lu­jesz się. Dla­czego to ro­bisz?

Do­rian spoj­rzał ciotce w oczy i za­ci­snął szczękę. Jak miałby opi­sać de­mony, które go na­wie­dzały? Po­czu­cie winy, które nie­ustan­nie to­czyło jego du­szę?

– Jest mi do­brze tak, jak jest, cio­ciu – wy­ce­dził. – Nie po­trze­buję sa­lo­no­wych roz­ry­wek ani ro­dzin­nych zo­bo­wią­zań.

Po­krę­ciła głową.

– Mój drogi. Po­wi­nie­neś czer­pać ra­dość z ży­cia: zna­leźć ko­cha­jącą żonę, za­ło­żyć ro­dzinę, prze­żyć swoje naj­szczę­śliw­sze lata.

Od­wró­cił się, na­pi­na­jąc ra­miona. Te słowa bo­le­śnie go ude­rzyły. Żona? Ro­dzina? Szczę­ście? Brzmiały jak coś nie­osią­gal­nego. Jak on, z rę­kami spla­mio­nymi krwią i ser­cem po­ciem­nia­łym z wście­kło­ści, miałby za­słu­żyć na ta­kie bło­go­sła­wień­stwa?

– Nie wiesz, o czym mó­wisz – mruk­nął szorstko.

Wzrok Cha­stity spo­czął na jego pra­wej dłoni w rę­ka­wiczce.

– Le­dwo mo­żesz nią pi­sać, a mimo to ka­tu­jesz ją do krwi? Wy­gląda to tak, jak­byś się za coś ka­rał.

Do­rian gwał­tow­nie uniósł głowę.

– Zaj­mij się swo­imi spra­wami, Cha­stity.

Łzy na­pły­nęły jej do oczu, lecz wy­pro­sto­wała ra­miona. Zro­biło mu się wstyd. Był dla niej zbyt oschły. Gniew ustą­pił miej­sca drę­czą­cemu po­czu­ciu winy.

– Nie burcz na sio­strę – na­po­mniała księ­cia sta­now­czo ciotka. – Mó­wię cał­kiem po­waż­nie. Mu­sisz się oże­nić i po­sta­rać o dzie­dzica. To nie tylko twój obo­wią­zek jako księ­cia, ale rów­nież coś, co mo­głoby ci przy­nieść ulgę. Mi­łość po­trafi uzdra­wiać, sio­strzeń­cze. Je­śli nie ta do żony, to choćby do wła­snego dziecka.

Wy­dał z sie­bie ni­skie wark­nię­cie.

– Nie warcz na mnie – skar­ciła go. – Nie je­steś lwem. I wiesz, że mam ra­cję.

– Cio­ciu, na­prawdę…

– Wiem, że po­wta­rzam to od lat, ale kto ma to ro­bić, skoro twoi ro­dzice nie żyją? Wiesz, że twoja matka, moja droga sio­stra, po­wie­dzia­łaby to samo. A twoje dzieci by­łyby dla mnie jak wnuki.

Wes­tchnął prze­cią­gle, z ca­łych sił po­wstrzy­mu­jąc ko­lejne wark­nię­cie.

– Cio­ciu, mó­wi­łem już wiele razy: nie chcę się że­nić. Nie chcę mieć dzieci.

Zbli­żyła się po­woli, a jej duże, za­szklone łzami oczy przy­wo­dziły na myśl ża­ło­sne spoj­rze­nie po­rzu­co­nego ko­cię­cia. Ujęła go lekko za ra­mię.

– Ma­lutka wnuczka albo wnuk bar­dzo by mnie uszczę­śli­wili, naj­droż­szy. Kto wie, ile jesz­cze lat zo­stało mi na tym świe­cie? Chcia­ła­bym spę­dzić je na ko­ły­sa­niu nie­mow­lę­cia i za­ba­wie z nim.

Niech to dia­bli…

Znała je­dyną drogę do jego serca – li­tość. Od lat zaj­mo­wała w nim miej­sce matki. Praw­dziwa ode­szła, gdy miał dwa­na­ście lat, a wcze­śniej przez długi czas w ogóle jej nie wi­dy­wał – oj­ciec ode­słał ją, by „zro­bić z przy­szłego księ­cia męż­czy­znę, a nie roz­ka­pry­szo­nego ba­chora”.

Całe swoje – jak­kol­wiek wąt­pliwe – czło­wie­czeń­stwo za­wdzię­czał ciotce.

Dla tych dwóch ko­biet go­tów był prze­no­sić góry.

– Za­sta­no­wię się nad tym – mruk­nął.

Ciotka uśmiech­nęła się z ulgą.

– Tylko o to pro­szę. Nie bę­dziemy ci prze­szka­dzać w ćwi­cze­niach. Do­siądź swego pie­kiel­nego ru­maka.

– A co z two­imi dłońmi? – za­py­tała Cha­stity.

– Na­zywa się Ere­bus – burk­nął, wciąż nieco przy­tło­czony wła­sną sła­bo­ścią wo­bec emo­cjo­nal­nych za­bie­gów ciotki. – A z dłońmi wszystko w po­rządku.

Sio­stra i ciotka od­wró­ciły się i ru­szyły ku do­mo­stwu. Bez­rad­ność i cier­pie­nie ma­lu­jące się na twa­rzy Cha­stity były dla niego nie do znie­sie­nia. Lecz wła­snymi ra­nami się nie przej­mo­wał. Je­śli miałby umrzeć z po­wodu za­ka­że­nia, tym le­piej – jego udręka wresz­cie by się skoń­czyła.

Wsko­czył na grzbiet Ere­busa, a sta­jenny od­su­nął się po­słusz­nie. Jedno ci­che cmok­nię­cie wy­star­czyło. Koń pu­ścił się ga­lo­pem. Ty­tan ru­szył za nimi, jego ma­sywne łapy po­ru­szały się mia­rowo.

Mknął przez spo­witą mgłą oko­licę, z pa­lą­cym ogniem w mię­śniach, uno­sząc się lekko w strze­mio­nach, gdy jego bio­dra pod­da­wały się ryt­mowi koń­skiego biegu. Ciemne syl­wetki sę­ka­tych drzew ma­ja­czyły w mlecz­nej mgle – stare i mar­twe, jak jego du­sza. Roz­ko­szo­wał się ostrym po­wie­trzem sma­ga­ją­cym jego skórę. Pręd­ko­ścią. Wol­no­ścią. Dziką ucieczką.

Gniew Do­riana pło­nął, gdy pę­dził przed sie­bie, szu­ka­jąc uko­je­nia w wy­czer­pu­ją­cym wy­siłku. Lecz bez względu na to, jak da­leko i jak szybko gnał, nie był w sta­nie uciec przed tym, co no­sił w gło­wie… od tego, co ni­gdy go nie opusz­czało.

Od ży­wego wspo­mnie­nia dnia, kiedy w po­ry­wie wście­kło­ści po­zba­wił ży­cia pana Johna Rose’a pod­czas po­je­dynku…

Od po­dej­rze­nia, że John uszko­dził jego pi­sto­let.

Od uspo­ka­ja­ją­cych słów se­kun­dan­tów – jego i Johna – że nie do­strze­gli żad­nych nie­pra­wi­dło­wo­ści.

A po­tem była już tylko eks­plo­zja w jego dłoni.

Gniew po­chło­nął go z nie­wy­obra­żalną siłą.

Walka… strzał z pi­sto­letu Johna… ciało opa­da­jące na Do­riana.

Mar­twe.

Gdy w końcu wró­cił do Rath Hall i zsiadł z ko­nia przy sta­wie na ty­łach ogrodu, ubra­nie miał prze­siąk­nięte po­tem. Ciężki od­dech mie­szał się z zim­nym, wil­got­nym po­wie­trzem. Ty­tan rów­nież dy­szał, krą­żąc przy brzegu stawu, z no­sem w prze­ro­śnię­tej tra­wie.

Ból mię­śni przy­niósł nie­mal ulgę. Tego wła­śnie chciał. Umysł jed­nak po­zo­sta­wał nie­spo­kojny, na­wie­dzany wspo­mnie­niami fa­tal­nego po­ranka sprzed dwu­na­stu lat, gdy stał się mor­dercą. Choć był ma­rzec, a woda na­dal lo­do­wata, Do­rian zdjął buty, prze­biegł kilka kro­ków i za­nu­rzył się w męt­nej toni stawu.

Szok prze­szył go na wskroś, lecz przy­jął go z sa­tys­fak­cją. Lo­do­waty uścisk wody otu­lił ciało. Odrę­twie­nie wpeł­zło w żyły. Każdy ruch był walką z nie­ubła­ga­nym cię­ża­rem prze­szło­ści. Ciemna, mu­li­sta woda prze­sło­niła mu wi­dok. Pły­nął da­lej, koń­czyny sta­wały się co­raz cięż­sze, klatka pier­siowa na­pi­nała się bo­le­śnie. Czy kie­dy­kol­wiek uda mu się wy­rwać z tego mroku? Czy za­zna wol­no­ści? Serce cią­żyło mu od żalu i winy.

Lo­do­wata woda przy­lgnęła do jego skóry jak ca­łun, gdy wy­wlókł się na błot­ni­sty brzeg. Upadł, z tru­dem ła­piąc od­dech. Pierś uno­siła się i opa­dała gwał­tow­nie.

Mru­gnął, strzą­sa­jąc wodę z oczu, i do­strzegł w od­dali ruch – dwóch jeźdź­ców, któ­rych roz­po­znał na­tych­miast, na­wet przez mgłę. Ci ksią­żęta byli jego naj­bliż­szymi so­jusz­ni­kami. łą­czyły ich wspólne grze­chy i ta­jem­nice. Pod­niósł się po­woli, a woda spły­wała z niego stru­gami, two­rząc ka­łuże u stóp. Jeźdźcy pod­je­chali i za­trzy­mali się na­prze­ciw niego.

– Tu je­steś, Do­ria­nie – za­wo­łał Lu­cien, książę Luhst, ze­ska­ku­jąc z ko­nia i z roz­ba­wie­niem przy­glą­da­jąc się prze­mo­czo­nemu przy­ja­cie­lowi. Złote włosy har­mo­ni­zo­wały z żół­tymi zdo­bie­niami jego płasz­cza, na któ­rym wid­niał ro­dowy herb z wy­twor­nym je­le­niem.

– Wi­dzę, że od­da­jesz się swoim sta­rym na­wy­kom. Do­syć tego. Przy­je­cha­li­śmy za­brać cię z po­wro­tem do mia­sta. Twoja nie­obec­ność zo­stała za­uwa­żona.

Obok Lu­ciena zsiadł z ko­nia rów­nież Con­stan­tine Buc­c­le­igh, książę Pryde, wy­soki i dumny. Ubrany był w in­dygo, a wilk w her­bie świad­czył o jego za­cie­kłej lo­jal­no­ści i ho­no­rze. Nie­wiele się zmie­nił przez ostat­nie dwa­na­ście lat – może tylko stał się chłod­niej­szy, no­sząc dumę jak zbroję. Od tam­tego strasz­nego po­ranka był jed­nak jed­nym z naj­bliż­szych Do­ria­nowi przy­ja­ciół.

– Gdzie jest po­zo­stała czwórka? – za­py­tał Do­rian.

Miał na my­śli resztę ich brac­twa – Sied­miu Ksią­żąt Grze­chu, jak żar­to­bli­wie się na­zy­wali, bo zda­wali się uosa­biać sie­dem grze­chów głów­nych. Na­wet ich na­zwi­ska brzmiały jak prze­winy: Rath – gniew, Luhst – roz­pu­sta, Pryde – py­cha, Enve­igh – za­zdrość, Ir­re­ve­rence – próż­niac­two, Ec­cess – prze­syt i For­tyne – chci­wość.

– Cze­kają w Eli­zjum – od­parł Pryde.

Ty­tan, skom­ląc ra­do­śnie, po­biegł w ich stronę. Prze­ra­ża­jąca be­stia znik­nęła. Pie­kielny pies Do­riana zmie­nił się w roz­en­tu­zja­zmo­wa­nego szcze­niaka, ma­cha­ją­cego ku­dła­tym, dłu­gim jak mio­tła ogo­nem i li­żą­cego dło­nie ksią­żąt. Twarz Pryde’a roz­ja­śnił sze­roki uśmiech – wy­nio­sły ary­sto­krata ustą­pił miej­sca chłopcu, który wresz­cie mógł po­ba­wić się z pu­pi­lem. Opadł na ko­lana i po­dra­pał Ty­tana po dłu­gim brzu­chu, a pies prze­wró­cił się na grzbiet, roz­pły­wa­jąc się w czy­stej bło­go­ści.

– Jedźmy do mia­sta – po­wie­dział Lu­cien. – Oby de­mony, które w nas drze­mią, dały się choć na chwilę udo­bru­chać.

Od­sta­wili ko­nie do stajni, po czym ru­szyli w głąb Rath Hall, prze­cho­dząc przez oka­załe, spo­wite pół­mro­kiem ko­ry­ta­rze. Z ciem­nych płó­cien ob­ser­wo­wały ich su­rowe ob­li­cza przod­ków Do­riana. W sa­lach stały wy­so­kie grec­kie po­sągi, a na kre­den­sach pię­trzyły się sta­tu­etki, wazy i re­li­kwie z ca­łego świata – skarby, z któ­rych jego oj­ciec był nie­zmier­nie dumny.

Ksią­żęta po­dą­żyli za Do­ria­nem do jego sy­pialni. Słu­żący Howe zer­k­nął na dłoń swego pana. Rana była świeża, choć krwa­wie­nie ustało.

– Sam to opa­trzę – za­strzegł Do­rian.

Nie po­zwo­lił lo­ka­jowi obej­rzeć blizn na pra­wej ręce. Wszedł do gar­de­roby, zdjął rę­ka­wicę i przy­jął każde ostry ukłu­cie bólu. Zmył krew w mied­nicy, osu­szył skórę i na­cią­gnął świeżą skó­rzaną rę­ka­wicę.

Gdy wró­cił do po­koju, ka­mer­dy­ner Po­pwell na­le­wał Luh­stowi i Pryde’owi trunki. Wnę­trze wy­peł­niały brzęk szla­chet­nego krysz­tału i ciężki aro­mat sta­rej brandy.

– Czy lady Cha­stity jest w domu? – za­py­tał Lu­cien, wy­glą­da­jąc przez okno.

Do­rian, Cha­stity i Lu­cien do­ra­stali ra­zem, dla­tego py­tał o nią przy każ­dej wi­zy­cie. Do­rian ufał mu jak bratu po tym wszyst­kim, co prze­szli, lecz wie­dział też, że to nie­po­prawny uwo­dzi­ciel.

– Jest. Pew­nie je te­raz śnia­da­nie z na­szą ciotką.

– Lu­cie­nie, wiesz, że mo­żesz mieć do­słow­nie każdą ko­bietę na świe­cie oprócz lady Cha­stity Per­rin? – wtrą­cił Pryde.

– Wie – uciął Do­rian, po­sy­ła­jąc Lu­cie­nowi ostrze­gaw­cze, po­nure spoj­rze­nie.

Ten, nie­ty­powo dla sie­bie, wy­glą­dał na spe­szo­nego.

– To musi być dla cie­bie męka – do­dał Pryde.

– A co z twoją ciotką? – Lu­cien wy­raź­nie zmie­nił te­mat. – Znowu mó­wiła o mał­żeń­stwie?

Do­rian wes­tchnął, za­po­mi­na­jąc na chwilę o prze­szło­ści.

– Tak, wciąż ma na­dzieję. Zro­bił­bym wiele, by ją uszczę­śli­wić. Gdy­bym tylko po­tra­fił po­go­dzić to z wła­snymi pra­gnie­niami.

Za­milkł, na­po­ty­ka­jąc pełne zro­zu­mie­nia spoj­rze­nia przy­ja­ciół. Wszy­scy znali cię­żar ro­dzin­nych obo­wiąz­ków i spo­łecz­nych ocze­ki­wań, ja­kie nio­sły za sobą ich ty­tuły – i trud buntu wo­bec tychże po­win­no­ści.

– Skoro mowa o pra­gnie­niach – ode­zwał się Lu­cien – sły­sza­łem, że w nad­cho­dzą­cym se­zo­nie mia­sto bę­dzie pełne uro­czych mło­dych dam. Może któ­raś roz­topi lód serca Ra­tha?

Pryde par­sk­nął śmie­chem, lecz Do­rian mil­czał, gdy Howe na­cią­gał na niego świeżą ko­szulę. Nie po­tra­fił wy­rzu­cić z głowy prośby ciotki. Pra­gnął dać jej szczę­ście, lecz wi­zja żony u boku wciąż wy­da­wała mu się nie­wy­obra­żalna – sama myśl o ko­niecz­no­ści jej po­szu­ki­wa­nia była dla niego nie do znie­sie­nia.

Zmro­ziła go sama per­spek­tywa tych po­twor­nych bali, na któ­rych ob­sia­dłyby go roz­en­tu­zja­zmo­wane de­biu­tantki w to­wa­rzy­stwie roz­e­mo­cjo­no­wa­nych ma­tek. Dreszcz prze­biegł mu po ple­cach. Howe na mo­ment prze­rwał wią­za­nie koł­nie­rzyka i wy­mru­czał prze­pro­siny.

– To nie twoja wina, Howe – mruk­nął Do­rian. – Nie mu­sisz prze­pra­szać.

– Czy wiesz, kogo wi­dzia­łem w mie­ście ze­szłej nocy? – Pryde zmie­nił te­mat, ku wiel­kiej uldze Do­riana. – Pana Geo­rge’a Rose’a.

Rose…

Do­rian znie­ru­cho­miał. Knyk­cie mu po­bie­lały, gdy ści­snął kra­wędź stołu. Miał wra­że­nie, że lo­do­wata dłoń wbiła mu się w pierś i ści­snęła serce.

– Do­prawdy? – wy­du­sił z sie­bie.

Howe do­pi­nał ostatni gu­zik ka­mi­zelki, nie­świa­dom bu­rzy wstrzą­sa­ją­cej jego pa­nem.

– Tak – cią­gnął Pryde, nie do­strze­ga­jąc na­pię­cia Do­riana. – Bie­dak pró­buje sprze­dać wszystko, by spła­cić ro­snące długi. Wy­gląda na to, że kształ­ce­nie Johna w Oks­for­dzie do reszty wy­czer­pały ich marne środki i są te­raz bez gro­sza przy du­szy.

Do­rian za­ci­snął szczękę. Po­czu­cie winy gry­zło go od środka jak wy­głod­niała be­stia.

– Dla­czego zo­stali z ni­czym? – za­py­tał przez spierzch­nięte usta.

– Po­nie­waż wszy­scy wie­rzą, że John sam ode­brał so­bie ży­cie – od­parł Pryde. – Plotki ob­ró­ciły się prze­ciw ro­dzi­nie Rose’ów. Dawni zna­jomi od­su­nęli się, bo­jąc się sko­ja­rzeń ze zszar­ga­nym na­zwi­skiem. Sześć có­rek nie miało wi­do­ków na za­mąż­pój­ście, a utrzy­ma­nie du­żej po­sia­dło­ści przy ma­le­ją­cych do­cho­dach cał­kiem ich po­grą­żyło. John był ostat­nią na­dzieją na po­prawę losu. Te­raz le­dwo wiążą ko­niec z koń­cem.

– Sześć có­rek… – po­wtó­rzył Do­rian.

Twa­rze przy­ja­ciół fa­lo­wały mu przed oczami, a w gło­wie kłę­biły się my­śli.

– Do­prawdy, pech – mruk­nął Lu­cien, nie spusz­cza­jąc z niego wzroku.

– Pró­bo­wa­łem po­móc – do­dał Pryde. – Da­łem panu Rose’owi wi­zy­tówkę księ­cia For­tyne’a. Mają się dziś spo­tkać.

Do­rian spoj­rzał na Pryde’a, gdy Howe po­pra­wiał mu kra­wat.

– Znasz For­tyne’a. Wy­kupi po­sia­dłość za bez­cen, przy­wróci jej dawną świet­ność i za­cznie na niej za­ra­biać.

– Pan Rose zna­lazł się w roz­pacz­li­wym po­ło­że­niu – od­parł Pryde. – Chce sprze­dać jak naj­szyb­ciej, byle unik­nąć wię­zie­nia dla dłuż­ni­ków. Każda suma bę­dzie lep­sza niż żadna.

Wię­zie­nie dla dłuż­ni­ków. A co z sze­ścioma mło­dymi ko­bie­tami i ich matką? Bez pie­nię­dzy i ko­nek­sji – przy­tu­łek, nę­dza. Dłoń Do­riana za­pul­so­wała bó­lem – bli­zny, ro­ze­rwane ścię­gna, świeże rany… Gniew eks­plo­do­wał, a za­raz po­tem spa­dło na niego miaż­dżące po­czu­cie winy za znisz­czone ży­cie.

Nie jedno – osiem ko­lej­nych. Sześć sióstr i dwoje ro­dzi­ców.

Czy mógł mieć na su­mie­niu jesz­cze osiem ist­nień? Przy­po­mniał so­bie bła­galny wy­raz twa­rzy ciotki, na­dzieję i łzy, gdy mó­wiła o wnu­kach.

Niech to dia­bli.

Pan Rose miał sześć nie­za­męż­nych có­rek i dług, który roz­pacz­li­wie pró­bo­wał spła­cić.

– Być może… da się to roz­wią­zać ina­czej – po­wie­dział Do­rian, sam nie wie­rząc we wła­sne słowa.

– Ina­czej? – Pryde uniósł brew.

Do­rian za­klął pod no­sem. Pewna moż­li­wość krą­żyła mu z upo­rem po gło­wie. Sza­leń­stwo – a jed­nak, je­śli ro­dzina się zgo­dzi, wy­star­czyłby rok u boku jed­nej z sióstr Johna. Spła­ciłby długi. Dla do­bra ciotki uda­wałby mał­żeń­stwo. Nie do­tknąłby dziew­czyny, nie ro­ściłby so­bie praw, które przy­słu­gi­wa­łyby mu jako mę­żowi. Po roku, gdy nie po­ja­wi­łoby się dziecko, orze­kliby, że młoda ko­bieta jest bez­płodna – i tyle. Ciotka, przy odro­bi­nie szczę­ścia, da­łaby mu spo­kój i prze­nio­sła swe na­dzieje na Cha­stity.

Czy osza­lał, czy to miało sens?

– Tak – po­wie­dział wresz­cie, pa­trząc ko­lejno na przy­ja­ciół.

Wal­czył z na­tło­kiem my­śli. Po­ślu­bie­nie sio­stry swo­jej ofiary ozna­czało zwią­za­nie się z ro­dziną, którą skrzyw­dził naj­bar­dziej. Zwąt­pie­nie i lęk ści­snęły go w gar­dle. Czy na­prawdę tak roz­pacz­li­wie pra­gnął zdjąć z du­szy to prze­kleń­stwo?

Wie­dział jed­nak, że bli­żej za­dość­uczy­nie­nia za grze­chy już być nie mógł.

Knyk­cie pa­liły, ból na­ra­stał w rytm przy­spie­sza­ją­cego pulsu. Zro­biłby to nie dla sie­bie, lecz dla ho­noru, dla po­kuty, dla próby od­ku­pie­nia choć ułamka krzywd.

Za­czerp­nął po­wie­trza.

– Po­ślu­bię jedną z có­rek pana Rose’a. I spłacę jego długi.

– Ni­gdy na­wet nie spo­tka­łeś żad­nej z nich! – wy­krzyk­nął Pryde. – Chcesz się oświad­czyć, nie wi­dząc panny mło­dej? I jak wy­bie­rzesz jedną z sze­ściu?

– To bez zna­cze­nia. Wy­biorę naj­młod­szą, je­śli jest w od­po­wied­nim wieku, bę­dzie naj­bar­dziej skora do współ­pracy, wolna od ro­man­tycz­nych zo­bo­wią­zań. Ile ma lat?

– Osiem­na­ście – od­parł Luhst. Zda­wał się za­wsze dys­po­no­wać wy­czer­pu­ją­cymi wia­do­mo­ściami o każ­dej wol­nej da­mie w Lon­dy­nie.

– W ta­kim ra­zie się nada.

– Je­steś pe­wien, Do­ria­nie? – za­py­tał ci­cho Lu­cien. – To de­cy­zja, która zmieni bieg two­jego ży­cia.

– Wiem – od­rzekł. – Tylko tak mogę udo­bru­chać ciotkę i po­móc ro­dzi­nie czło­wieka, któ­rego po­zba­wi­łem ży­cia.

– Za­sta­nów się jesz­cze – po­pro­sił Pryde. – Po­myśl o re­pu­ta­cji. Ro­dzinę Rose’ów od lat ota­cza skan­dal.

– Z mo­jego po­wodu.

– A co z nami? Po­mo­gli­śmy ci za­tu­szo­wać mor­der­stwo.

– Ni­gdy was nie zdra­dzę. Ma­cie moją lo­jal­ność aż po grób.

– Jak zdo­łasz spoj­rzeć jej w oczy i być przy niej sobą? – nie da­wał za wy­graną Pryde. – A je­śli się za­ko­chasz? Albo ona w to­bie? Po­my­śla­łeś o tym?

– Nie, Con­stan­tine. Nie spo­dzie­wam się, by kie­dy­kol­wiek chciała się do mnie zbli­żyć. Nie ma czło­wieka mniej god­nego mi­ło­ści niż ja.

Howe po­mógł mu wsu­nąć ra­miona w rę­kawy czar­nego płasz­cza z her­bem Rath – lwem w pło­mie­niach. Do­rian spoj­rzał w lu­stro. Lo­kaj omiótł szczotką jego barki i kar­ma­zy­nową ka­mi­zelkę.

– Ale… – za­czął Pryde.

Do­rian się wy­pro­sto­wał i uniósł pod­bró­dek. W spoj­rze­niu miał su­rową de­ter­mi­na­cję. Przyj­mie to wy­zwa­nie, choćby miało go znisz­czyć.

– By­łeś tam – po­wie­dział ci­cho. – Wiesz, co zro­bi­łem. Wiesz, że mu­szę od­ku­pić swe winy. Za­bierz mnie do pana Rose’a.

Roz­dział 2

– Kim oni są? – wy­szep­tał ktoś ze zgro­ma­dzo­nych.

Ko­bieta ukrad­kiem zer­k­nęła przez ra­mię, pod­czas gdy pa­stor wy­gła­szał nie­dzielne ka­za­nie.

Pannę Pa­tience Rose prze­szedł dreszcz, mimo po­ran­nego słońca wpa­da­ją­cego przez nie­wiel­kie okna ko­ścioła w Har­rin­ger. Sie­działa przed nią cała kon­gre­ga­cja. Mię­dzy nimi a jej ro­dziną po­zo­stały dwie pu­ste ławki.

– Nie­sławna ro­dzina Rose’ów – roz­legł się gło­śny szept in­nej ko­biety. – Ich syn ode­brał so­bie ży­cie.

Matka na­gle zbla­dła – mu­siała to usły­szeć. Pa­tience ści­snęła jej dłoń. Po­zo­stałe pięć sióstr sie­działo w tej sa­mej ławce, ści­śnięte jak ogórki w sło­iku, sta­ra­jąc się za­jąć jak naj­mniej miej­sca w ko­ściele.

To było ich stałe miej­sce od dwu­na­stu lat.

– Och… – szep­nęła pierw­sza ko­bieta i po­słała ro­dzi­nie Rose’ów spoj­rze­nie pełne cie­ka­wo­ści i po­zor­nej tro­ski. – Ja­kie to okropne. Co za skan­dal!

– O tak – przy­tak­nęła druga. – To bar­dzo nie­przy­jemna sprawa. Był ich ostat­nią na­dzieją na po­prawę losu. Te­raz pan Rose jest na skraju ru­iny, pró­buje sprze­dać swój ma­ją­tek w Lon­dy­nie. Nie­wiele zresztą warty.

Mama się wier­ciła, oczy miała za­czer­wie­nione od łez, a usta ścią­gnięte w wą­ską li­nię. Pa­tience – ucie­le­śnie­nie cier­pli­wo­ści za­pi­sa­nej w imie­niu – po­ło­żyła głowę na ra­mie­niu matki i po­gła­dziła ją po dłoni.

Na szczę­ście na­bo­żeń­stwo za­koń­czyło się po kilku mi­nu­tach i ko­biety z ro­dziny Rose’ów jako pierw­sze po­de­rwały się z ławki, by wyjść. Gdy Pa­tience szła za sio­strami i matką, głosy wier­nych, sze­lest ubrań i szu­ra­nie stóp po wy­po­le­ro­wa­nym ka­mie­niu od­bi­jały się w świą­tyni gło­śnym echem. Pani Rose była wy­raź­nie zde­ner­wo­wana. Jedną rę­ka­wiczką za­sła­niała drugą, by ukryć łatę i gruby szew po sta­ran­nej na­pra­wie wy­ko­na­nej przez Anne, sio­strę Pa­tience – ro­dzinną haf­ciarkę i kraw­cową.

Kiedy wy­szły na świeże, mar­cowe po­wie­trze, dziew­czyna wes­tchnęła z ulgą i już miała ru­szyć po­lną ścieżką w stronę Rose Cot­tage, gdy ku jej za­sko­cze­niu matka po­wie­działa:

– Zo­stańmy jesz­cze chwilę.

To było do niej zu­peł­nie nie­po­dobne – to wier­ce­nie się, ten na­pięty uśmiech, tak bar­dzo nie­pa­su­jący do wy­razu wiel­kich, zmar­twio­nych oczu.

– Je­steś pewna, mamo? – za­py­tała Pa­tience.

– Wszy­scy za­raz wyjdą – za­uwa­żyła Anne, spo­glą­da­jąc na su­rowy ka­mienny ko­ściół oto­czony za­dba­nymi krze­wami i przy­strzy­żo­nym traw­ni­kiem.

Wzrok mamy po­wę­dro­wał ku drzwiom, skąd do­bie­gały co­raz gło­śniej­sze roz­mowy wier­nych.

– Rze­czy­wi­ście – przy­znała.

Ze­szły na bok żwi­ro­wej ścieżki.

– Mam po­mysł, który może po­móc ta­cie. Po­zy­tywne my­śli, prawda, dziew­częta? Skoro on jest w Lon­dy­nie, ja spró­buję zro­bić, co w mo­jej mocy. Nie za­szko­dzi, czyż nie?

– To za­leży – od­parła naj­star­sza z sióstr, dwu­dzie­sto­ośmio­let­nia Emily.

– Prze­ko­nasz się – po­wie­działa mama, po­sy­ła­jąc jej uśmiech tak wy­mu­szony, że Pa­tience prze­biegł dreszcz.

Wszyst­kie sio­stry nie­mal jed­no­cze­śnie przy­brały po­dobne miny.

Wierni je­den po dru­gim opusz­czali ko­ściół. Za­moż­niejsi pa­ra­fia­nie, ubrani w naj­lep­sze nie­dzielne je­dwa­bie i ak­sa­mity, wy­cho­dzili z do­stojną po­wagą, a prost­szy lud wio­ski po­dą­żał za nimi. Dzier­żawcy i oko­liczni rol­nicy mieli na so­bie mocne, szorst­kie, lecz czy­ste ubra­nia. Wśród nich mie­szali się pie­ka­rze, krawcy i rze­mieśl­nicy w nieco lep­szych, prak­tycz­nych stro­jach.

Gdy mi­jali ro­dzinę Rose’ów, roz­mowy na chwilę mil­kły, a kroki zwal­niały. Le­d­wie do­strze­gal­nymi, sub­tel­nymi skrę­tami i ner­wo­wymi spoj­rze­niami na boki zwięk­szali dy­stans mię­dzy sobą a Rose’ami, pil­nu­jąc, by dzie­liło ich co naj­mniej kilka kro­ków – jakby po­wie­trze wo­kół ko­biet było ska­żone skan­da­lem.

W końcu z ko­ścioła wy­szła lady Ju­stina Fit­zroy, mar­kiza de Vir­toux, w to­wa­rzy­stwie syna.

Pa­tience sku­bała brzeg swo­jej sukni. Mar­kiza była wy­soką, piękną ko­bietą o sze­ro­kich ra­mio­nach. Miała w so­bie kró­lew­ską wy­nio­słość i chłód. Wło­żyła no­wo­cze­sną suk­nię z wy­so­kim sta­nem – dość nie­zwy­kłą jak na ko­bietę w jej wieku, które zwy­kle trzy­mały się fa­so­nów no­szo­nych w mło­do­ści, z do­pa­so­waną ta­lią i roz­ło­ży­stą spód­nicą. Lady de Vir­toux była pa­tronką pa­ra­fii w Har­rin­ger i wła­ści­cielką po­bli­skiej po­sia­dło­ści, w któ­rej cza­sem spę­dzała zimę. Zbli­ża­jący się se­zon za­mie­rzała, jak co roku, spę­dzić w Lon­dy­nie.

Jej syn no­sił za­szczytny ty­tuł wi­ceh­ra­biego Mi­que, odzie­dzi­czony po ojcu. Był męż­czy­zną po czter­dzie­stce, do­brze zbu­do­wa­nym, o przy­stoj­nych, ostrych ry­sach twa­rzy, moc­nym no­sie i kwa­dra­to­wej szczęce. Wą­sko osa­dzone zie­lone oczy i bujna grzywa fa­lo­wa­nych czar­nych wło­sów nada­wały mu su­rowy wy­gląd.

Lady de Vir­toux rzu­ciła ma­mie, Pa­tience i jej sio­strom spoj­rze­nie pełne zdzi­wie­nia i od­razy, po czym od­wró­ciła wzrok i ru­szyła w prze­ciw­nym kie­runku, szep­cząc coś do wi­ceh­ra­biego.

Pa­tience przy­gry­zła wargę. Ża­ło­wała, że nie opu­ściły ko­ścioła wcze­śniej, jak ro­biły to od lat w każdą nie­dzielę, za­nim ich obec­ność zdą­żyła ura­zić tych, któ­rzy nie mieli w swo­ich ro­dzi­nach żad­nych ta­jem­nic ani skan­dali.

Dło­nie mamy drżały, gdy spla­tała je ner­wowo. Wcią­gnęła głę­boko po­wie­trze, jakby do­da­wała so­bie od­wagi, i ru­szyła pro­sto w stronę mar­kizy.

– Mamo! – syk­nęła Pa­tience, a Anne wy­cią­gnęła rękę, jakby chciała za­trzy­mać matkę.

To było jak pa­trze­nie na nie­uchronny wy­pa­dek, któ­rego nie spo­sób po­wstrzy­mać.

– Lady de Vir­toux – po­wie­działa mama, dy­ga­jąc. – Lor­dzie Mi­que. – Skło­niła się rów­nież przed mło­dzień­cem.

Oboje spoj­rzeli na nią z wy­ra­zem czy­stej grozy i cof­nęli się o krok.

– Pro­szę wy­ba­czyć – rzu­ciła mar­kiza, od­wra­ca­jąc się ple­cami do mamy, go­towa odejść.

– Pro­szę! – za­wo­łała mama. – Nie po­de­szła­bym, gdy­bym nie była w roz­pacz­li­wej sy­tu­acji. Zajmę pań­stwu tylko chwilę.

Pa­tience i jej sio­stry wy­mie­niły spoj­rze­nia. Anne miała łzy w oczach, po­liczki pło­nęły jej ze wstydu.

– Co ona robi? – szep­nęła Emily. – Czy nie wi­dzi, że jej obec­ność nie jest po­żą­dana?

– Po­wstrzy­maj łzy, Anne – wy­szep­tała Be­atrice. – Weź się w garść. Nie po­trze­bu­jemy ko­lej­nego upo­ko­rze­nia. Uśmiech­nij­cie się wszyst­kie. Jak za­wsze.

Pa­tience z prze­ra­że­niem pa­trzyła, jak usta sióstr roz­cią­gają się w nie­na­tu­ral­nych uśmie­chach, jakby wy­ry­so­wa­nych dzie­cięcą ręką – smutne oczy i cien­kie wargi wy­krzy­wione w gry­ma­sie.

W tej chwili z ko­ścioła wy­szedł pro­boszcz pa­ra­fii, pa­stor Me­non – ni­ski męż­czy­zna po pięć­dzie­siątce, o ja­jo­wa­tej gło­wie i wy­dat­nym brzu­chu. Na jego twa­rzy go­ścił sze­roki uśmiech, który znik­nął, gdy do­strzegł pa­nią Rose i mar­kizę.

Zmarsz­czył brwi, a lady de Vir­toux ciężko wes­tchnęła.

– No cóż, po nie­dziel­nym na­bo­żeń­stwie na­leży oka­zać cnotę i mi­ło­sier­dzie – po­wie­działa chłodno. – Czego pani ode mnie ocze­kuje, pani Rose?

Uko­rzona ko­bieta ob­li­zała su­che, blade wargi. Dło­nie wciąż jej drżały.

– Dzię­kuję. Jest pani bar­dzo ła­skawa, lady de Vir­toux.

Wi­ceh­ra­bia Mi­que stał z unie­sio­nym pod­bród­kiem, trzy­ma­jąc chu­s­teczkę tak, jakby był go­tów na­tych­miast za­sło­nić nią nos przed nie­ist­nie­ją­cym za­pa­chem.

– Cho­dzi o ma­ją­tek mo­jego męża. O nasz dom. Rose Cot­tage i pięć na­le­żą­cych do niego go­spo­darstw. Nie przy­szła­bym z tą prośbą, gdyby sy­tu­acja nie była tak roz­pacz­liwa. Mój mąż jest te­raz w Lon­dy­nie i pró­buje sprze­dać wszystko, by spła­cić długi. Więk­szość z nich wo­bec pań­stwa ro­dziny, oczy­wi­ście. Jest pani znana z wiel­kiego mi­ło­sier­dzia. Pro­szę, niech pani po­prosi męża, by wy­co­fał na­kaz ca­pias ad sa­tis­fa­cien­dum wo­bec nas.

Ca­pias ad sa­tis­fa­cien­dum – na­kaz aresz­to­wa­nia dłuż­nika – był środ­kiem praw­nym, na mocy któ­rego wie­rzy­ciel mógł do­pro­wa­dzić do uwię­zie­nia dłuż­nika do czasu spłaty na­leż­no­ści.

Górna warga lady de Vir­toux unio­sła się w wy­ra­zie nie­smaku.

– Sąd dał panu Rose’owi czas na ure­gu­lo­wa­nie na­leż­no­ści i uwa­żam, że zo­stał po­trak­to­wany aż nadto spra­wie­dli­wie.

– Ow­szem. Je­śli jed­nak nie znaj­dzie na­bywcy albo nie zdoła ze­brać ca­łej kwoty, trafi do wię­zie­nia dla dłuż­ni­ków. Pro­szę, lady de Vir­toux, za chwilę stra­cimy dom. Pro­szę nie od­bie­rać na­szym dzie­ciom ojca… Stra­ci­li­śmy już syna…

Ku prze­ra­że­niu wszyst­kich zgro­ma­dzo­nych pani Rose ci­cho za­szlo­chała przed ko­ścio­łem. Nie miała chu­s­teczki, a lord Mi­que z pew­no­ścią nie za­mie­rzał za­ofe­ro­wać swo­jej, więc otarła łzy pal­cami w rę­ka­wiczce.

Wspo­mnie­nie sa­mo­bój­stwa Johna spra­wiło, że wo­kół za­pa­dła ciężka ci­sza. Za­raz po­tem przez tłum prze­biegł szept – mie­sza­nina li­to­ści i po­gardy. Spoj­rze­nia wę­dro­wały mię­dzy pa­nią Rose a wy­nio­słą damą, spra­gnione wi­do­wi­ska. Nie­któ­rzy się od­wra­cali, a ich wy­pro­sto­wane, na­pięte ciała i cien­kie li­nie ust mó­wiły wszystko o ich dez­apro­ba­cie.

Anne mocno uści­snęła dłoń Pa­tience.

Wy­raz twa­rzy mar­kizy był otwar­cie szy­der­czy, gdy spoj­rzała na żonę dłuż­nika z góry.

– Śmie pani zwra­cać się do mnie z tak bez­czelną prośbą? Fi­nan­sowa hańba pani ro­dziny jest po­wszech­nie znana, a pani ma czel­ność szu­kać u mnie po­mocy? – Jej głos wprost ocie­kał po­gardą.

Twarz pani Rose po­bla­dła.

– Pro­szę, lady de Vir­toux, bła­gam… Mój mąż może umrzeć w wię­zie­niu dla dłuż­ni­ków, a wtedy moim cór­kom i mnie po­zo­sta­nie że­brać na ulicy.

– Trzeba było po­my­śleć o tym wcze­śniej, za­nim za­czę­li­ście po­ży­czać pie­nią­dze na prawo i lewo – oświad­czyła mar­kiza. – Poza tym jako ko­bieta po­winna pani znać swoje miej­sce, a nie wtrą­cać się do mę­skich in­te­re­sów. Niech pani nie waży się wię­cej do mnie zwra­cać. Nie ży­czę so­bie być ko­ja­rzona z ta­kim upad­kiem.

Pa­tience wy­stą­piła na­przód i de­li­kat­nie po­ło­żyła dłoń na ra­mie­niu matki. Bez mru­gnię­cia okiem od­wza­jem­niła lo­do­wate spoj­rze­nie wiel­kiej damy. Nie po­zwoli, by okru­cień­stwo tej ko­biety zła­mało du­cha jej ro­dziny. Znajdą spo­sób – tego na­uczyli ją mama i tata.

– Pro­szę wy­ba­czyć ma­mie, lady de Vir­toux – po­wie­działa, od­cią­ga­jąc szlo­cha­jącą matkę. – Nie bę­dziemy już pani nie­po­koić. I pro­szę być spo­kojną, po­ra­dzimy so­bie.

Pod cię­ża­rem spoj­rzeń i szep­tów ode­szły ubitą drogą w stronę Rose Cot­tage. Po­wrót pie­szo miał im za­jąć co naj­mniej go­dzinę, ale ruch do­brze zrobi ma­mie – po­zwoli ode­rwać my­śli od upo­ka­rza­ją­cej sceny, na­cie­szyć się słoń­cem i sku­pić się na po­zy­ty­wach.

Poza tym Pa­tience nie mo­gła się do­cze­kać po­wrotu do swo­ich róż.

Rze­czy­wi­ście, gdy wra­cały, mama się uspo­ko­iła i na­wet zdo­łała przy­wo­łać na twarz swój zwy­kły uśmiech.

– Mamo – ode­zwała się Pa­tience mniej wię­cej w po­ło­wie drogi, kiedy do­znała na­głego olśnie­nia – a gdy­by­śmy użyły la­wendy i płat­ków róż z mo­jego ogrodu, żeby zro­bić sa­szetki za­pa­chowe? Mo­gły­by­śmy sprze­dać je na targu i za­ro­bić parę gro­szy, za­nim tata wróci.

– Wspa­niały po­mysł, ko­cha­nie! – ucie­szyła się mama. – Wresz­cie twoje róże będą się mo­gły na coś przy­dać. Zo­stały ci jesz­cze su­szone kwiaty z ze­szłego roku?

– Z pew­no­ścią.

– Wiem, gdzie są – wtrą­ciła Anne. – Po­szu­kam.

Anne była naj­lep­szą przy­ja­ciółką Pa­tience – nie tylko dla­tego, że były naj­bliż­sze so­bie wie­kiem. Obie skry­cie ko­chały na­ukę: Anne pa­sjo­no­wała się ma­te­ma­tyką, Pa­tience bo­ta­niką, choć nie mo­gły dzie­lić się swo­imi za­in­te­re­so­wa­niami z ni­kim poza sobą na­wza­jem.

– Ale, Pa­tience – ode­zwała się Emily – kto by chciał od nas co­kol­wiek ku­pić?

Py­ta­nie za­wi­sło w ci­szy nad sied­mioma ko­bie­tami.

– Ktoś może – od­parła Pa­tience, choć bez wiel­kiego prze­ko­na­nia. – Spró­bo­wać warto.

Pół go­dziny póź­niej, gdy Anne po­szła szu­kać su­szo­nych płat­ków róż i la­wendy, Pa­tience udała się do ogrodu, by przy­ciąć swoje au­tor­skie krzy­żówki. Uklę­kła przy krze­wie, wcią­ga­jąc w płuca po­wie­trze nio­sące obiet­nicę wio­sny.

Miała na so­bie ja­sno­zie­loną suk­nię, któ­rej lata świet­no­ści dawno mi­nęły. Dół był ubru­dzony, a żółty far­tuch szpe­ciło co naj­mniej pięć łat. Grzbie­tem nad­garstka Od­su­wała ko­smyki ja­snych wło­sów wy­my­ka­jące się spod wy­słu­żo­nego słom­ko­wego ka­pe­lu­sza. Wo­lała pra­co­wać go­łymi rę­kami, choć od­bi­jało się to na ich sta­nie – miała od­ci­ski i za­dra­pa­nia, a pod pa­znok­ciami zie­mię, któ­rej nie po­tra­fiła usu­nąć, choćby szo­ro­wała je go­dzi­nami.

Po­nie­waż w domu nie było służby, każda z sióstr od­po­wia­dała za swoją część go­spo­dar­stwa. Pa­tience przy­padł ogród wa­rzywny cią­gnący się za do­mem. O tej po­rze roku nie­wiele dało się upra­wiać poza grosz­kiem i rzod­kiewką. W piw­nicy zo­stało jesz­cze tro­chę ze­szło­rocz­nych, po­marsz­czo­nych wa­rzyw ko­rze­nio­wych i ziem­nia­ków, lecz nie wy­star­czą już na długo.

Od­da­wa­nie się bo­ta­nicz­nym pro­jek­tom – ta­kim jak krzy­żo­wa­nie róż – było nie­prak­tyczne, więc mu­siała się spie­szyć, za­nim mama lub któ­raś z sióstr, poza Anne, ją przy­ła­pie.

Pal­cami ba­dała krzew, wy­szu­ku­jąc mar­twe lub chore po zi­mie pędy. Więk­szość ro­śliny była jesz­cze naga, w fa­zie spo­czynku, ale na koń­cach ga­łą­zek pęcz­niały już drobne, czer­wo­nawe pąki li­ści – pierw­sze oznaki no­wego wzro­stu. Krzew był wznie­siony i silny, z mniej­szą liczbą kol­ców niż u ty­po­wej róży ga­lij­skiej, co uła­twiało pie­lę­gna­cję. Choć nie miał jesz­cze kwia­tów, Pa­tience po­tra­fiła je so­bie wy­obra­zić.

Reszta ogrodu kwi­tła. Pa­tience na­prawdę uwiel­biała zaj­mo­wać się ro­śli­nami – ob­ser­wo­wać, jak ro­sną mar­chew, ka­pu­sta i pa­ster­nak, szu­kać spo­so­bów na walkę ze szkod­ni­kami, ulep­szać re­cep­tury na­wo­zów, ob­my­ślać me­tody na zwięk­sze­nie plo­nów. Wszystko roz­kwi­tało pod jej opieką.

Ogró­dek wa­rzywny i sad z ja­bło­niami i gru­szami były w do­sko­na­łym sta­nie, go­towe na nowe za­siewy, na­wo­że­nie, pie­lę­gna­cję i zbiory.

Kilka me­trów da­lej stała ma­leńka Rose Cot­tage. W prze­ci­wień­stwie do sadu i ogrodu wa­rzyw­nego dom nie był wcale za­dbany – od lat po­pa­dał w ru­inę. Biała farba na fra­mu­gach okien i krzy­wych okien­ni­cach dawno się złusz­czyła. Ce­gły kru­szały. Je­den na­roż­nik da­chu się za­padł i prze­cie­kał tak bar­dzo, że na ścia­nach i su­fi­cie po­ja­wiła się pleśń. Kilka szyb od dawna było wy­bi­tych i za­stą­pio­nych de­skami.

Gdyby tylko John żył… Skoń­czyłby Oks­ford, zo­stałby praw­ni­kiem w Lon­dy­nie i wspie­rałby ojca – kon­tak­tami, pie­niędzmi. Może po­mógłby też nie­któ­rym z sióstr do­brze wyjść za mąż…

– Pa­tience, tu je­steś! – za­wo­łała Anne, pod­bie­ga­jąc do niej. Złote loki, ty­powe dla Rose’ów, pod­ska­ki­wały przy każ­dym kroku. – Tata wró­cił z Lon­dynu! Roz­pacz­li­wie cię szuka.

– Nie po­wie­dzia­łaś im, że je­stem przy ró­żach? – jęk­nęła Pa­tience. – Nie chcę, żeby wie­dzieli, że wciąż się nimi zaj­muję.

– Moja za­pra­co­wana ogrod­niczka – dro­czyła się Anne, sia­da­jąc obok sio­stry na ziemi. – Ale to chyba nie o róże cho­dzi.

– Wró­cił wcze­śniej. – Pa­tience otrze­pała dło­nie z ziemi. – Mó­wił, czy udało mu się sprze­dać po­sia­dłość? – Ści­snęło ją w piersi na myśl o opusz­cze­niu je­dy­nego domu, jaki znała przez osiem­na­ście lat. Jej róże. Jej wa­rzywa. Jej sad.

– Nie – od­parła Anne, po­ma­ga­jąc jej wstać. – Wszę­dzie cię szuka, jakby ktoś go go­nił.

Pa­tience unio­sła brwi.

– Czego mógłby ode mnie chcieć? – Była wdzięczna, że jest naj­młod­sza, bez per­spek­tyw i ocze­ki­wań. Mo­gła upra­wiać ogród, czy­tać i pro­wa­dzić swoje małe ba­da­nia. – My­ślisz, że zna­lazł spo­sób, by po­pra­wić na­szą sy­tu­ację i unik­nąć wię­zie­nia dla dłuż­ni­ków?

Anne ci­cho za­chi­cho­tała.

– Je­steś nie­po­prawną opty­mistką, sio­strzyczko.

Pa­tience się uśmiech­nęła.

– Czyż nie wszyst­kie ta­kie je­ste­śmy?

Spo­kój ogrodu za­kłó­ciły na­głe szyb­kie, cięż­kie kroki na żwi­rze. Pa­tience pod­nio­sła głowę, a serce przy­spie­szyło, kiedy usły­szała zna­jome głosy ro­dzi­ców.

– Pa­tience! Pa­tience! – wo­łała mama, uno­sząc w biegu spód­nicę. – Gdzie je­steś, na­sza ma­rzy­cielko?

– Wró­ci­łem z no­winą, która od­mieni na­sze ży­cie na za­wsze! – krzy­czał tata, a jego głos niósł się po ca­łym obej­ściu.

Pa­tience i Anne wy­mie­niły za­sko­czone spoj­rze­nie. Po­de­rwały się na nogi, za­cie­ka­wione i za­nie­po­ko­jone. Gdy po­spie­szyły w stronę domu, Pa­tience do­strze­gła cztery po­zo­stałe sio­stry po­dą­ża­jące za ro­dzi­cami.

Oj­ciec, ni­ski męż­czy­zna o fa­lu­ją­cych, si­wych wło­sach do ra­mion, od­dy­chał ciężko. Miał okrą­głą twarz i duże nie­bie­skie oczy. Ubrany był w zno­szony, za­bru­dzony be­żowy płaszcz i bry­czesy.

– Jest! – Mama wska­zała na Pa­tience, ła­piąc od­dech. – Oto ona, pa­nie Rose!

– Ach, Pa­tience, chodź tu­taj! – za­wo­łał oj­ciec, za­trzy­mu­jąc się i chwy­ta­jąc za okrą­gły brzuch. Twarz miał za­czer­wie­nioną z emo­cji. – Dziew­częta, zbierz­cie się.

Sio­stry wy­mie­niły nie­spo­kojne spoj­rze­nia, a en­tu­zjazm matki przy­gasł pod cię­ża­rem na­pię­cia, które za­wi­sło w po­wie­trzu.

– Mó­wi­łem wam – cią­gnął oj­ciec, uno­sząc ręce – żeby ni­gdy nie tra­cić na­dziei. Na­wet w naj­czar­niej­szej go­dzi­nie.

– Czy ta go­dzina mi­nęła, tato? – za­py­tała Emily. – Zna­la­złeś kupca?

– Nie. Stało się coś lep­szego!

Przy­ga­sły wzrok ojca spo­czął na Pa­tience, a na jego twa­rzy po­ja­wił się nie­mal obłą­kany uśmiech, który wzbu­dził w dziew­czy­nie nie­po­kój.

– Pa­tience, moja droga – oznaj­mił – wy­cho­dzisz za mąż za księ­cia!

Za­pa­dła ogłu­sza­jąca ci­sza. Pa­tience po­czuła, jakby ktoś ude­rzył ją w pierś i po­zba­wił tchu. Sio­stry wpa­try­wały się w nią z nie­do­wie­rza­niem. W ich oczach do­strze­gła szok i coś jesz­cze… za­zdrość.

– Ja? Za księ­cia? – wy­du­siła z le­d­wo­ścią Pa­tience.

– Ow­szem – po­twier­dził oj­ciec z dumą. – Książę Rath po­pro­sił o twoją rękę, a ja przy­ją­łem jego pro­po­zy­cję w twoim imie­niu. To mał­żeń­stwo ocali na­szą ro­dzinę od nę­dzy.

Brudna dłoń Pa­tience za­ci­snęła się na far­tu­chu. Czuła, że zie­mia usuwa się jej spod stóp. Sły­szała słowa ojca, lecz nie po­tra­fiła ich po­jąć. Jak książę mógł chcieć wła­śnie ją? Ni­gdy nie by­wała w to­wa­rzy­stwie. Nikt z wyż­szych sfer na­wet nie wie­dział o jej ist­nie­niu.

– Dla­czego ja? – za­py­tała drżą­cym gło­sem. – Mam pięć star­szych i bar­dziej uta­len­to­wa­nych sióstr!

Spoj­rzała na Anne, która uśmiech­nęła się po­krze­pia­jąco.

– Książę po­pro­sił o naj­młod­szą – wy­ja­śnił oj­ciec – bo uznał, że naj­mniej praw­do­po­dobne jest, byś była uwi­kłana w ro­manse albo miała ad­o­ra­to­rów. Zda­wał się też po­ru­szony tym, co sły­szał o two­jej ła­god­nej na­tu­rze.

Słowa za­wi­sły w po­wie­trzu, a ogród za­wi­ro­wał Pa­tience przed oczami. Mru­gała szybko, szu­ka­jąc opar­cia – zna­la­zła je w ra­mie­niu Anne, moc­nym i pew­nym. Gdy pró­bo­wała coś po­wie­dzieć, z jej ust wy­do­był się je­dy­nie szept:

– K… książę?

– To nie­spra­wie­dliwe! – obu­rzyła się Be­atrice. – Emily i ja by­wa­ły­śmy już w to­wa­rzy­stwie! Star­sze sio­stry po­winny wy­cho­dzić za mąż przed naj­młod­szą!

– Zga­dzam się – przy­tak­nęła Pa­tience. – Może książę chciałby zo­ba­czyć ob­razy Emily… albo po­słu­chać śpiewu Be­atrice? Zmie­niłby zda­nie!

Cla­rice prych­nęła.

– Czy nie dość, że stra­ci­ły­śmy brata?

Na wzmiankę o Joh­nie Pa­tience drgnęła. Serce znów ści­snął jej do­brze znany ból.

– A te­raz mamy jesz­cze zno­sić ko­lejne upo­ko­rze­nie, bo po­mi­nięto nas przy za­mąż­pój­ściu? – wtrą­ciła Fran­ces.

– Ko­chane – ode­zwała się mama – nie ule­gaj­cie mrocz­nym emo­cjom. Za­zdrość… tak was nie wy­cho­wa­li­śmy. Pa­mię­taj­cie o ko­szyku. Za­mknij­cie to wszystko w środku.

– Do­brze po­wie­dziane, naj­droż­sza – przy­tak­nął oj­ciec. – Książę był nie­ugięty. Sam by­łem tak samo zdu­miony jak wy. Po­pro­sił o rękę naj­młod­szej… Spłaci moje długi za­raz po ślu­bie, dzięki czemu nie tra­fię do wię­zie­nia dla dłuż­ni­ków, nie bę­dziemy mu­sieli sprze­da­wać domu ani wy­jeż­dżać. Ale po­sta­wił też wa­runki.

Pa­tience prze­łknęła ślinę. W wy­obraźni wi­działa, jak jej róże usy­chają bez opieki, jak więdną gro­szek i rzod­kiewki. Ni­gdy nie do­koń­czy swo­jej pracy. Krzy­żówka róży, któ­rej na­wet nie nadała jesz­cze na­zwy, umrze ra­zem z jej ma­rze­niami.

– Po roku mał­żeń­stwa książę prze­każe nam po­sia­dłość, która za­pewni stały do­chód – cią­gnął oj­ciec. – Jed­nak przez ten czas mu­sisz z nim po­zo­stać. Je­śli odej­dziesz, umowa prze­staje obo­wią­zy­wać.

Pa­tience za­lała fala roz­pa­czy. Zro­zu­miała, jak wiel­kiej ofiary się od niej wy­maga. Ma­rze­nia o ba­da­niach bo­ta­nicz­nych i ukoń­cze­niu pracy wy­my­kały się jej z rąk.

Nie chciała tego. Ni­gdy nie chciała wy­cho­dzić za mąż – a już na pewno nie za księ­cia. Co, je­śli był stary, lu­bieżny i okrutny, a ona miała być tylko środ­kiem do celu?

Mama po­ło­żyła dłoń na ra­mie­niu córki i spoj­rzała na nią bła­gal­nie wiel­kimi, brą­zo­wymi oczami.

– Taka jest rola ko­biety, ko­cha­nie – po­wie­działa ci­cho. – Po to ro­dzimy się dziew­czę­tami. By za­wrzeć ko­rzystne mał­żeń­stwo: dla sie­bie i dla ro­dziny. Od­kąd nie ma Johna, nie­wiele może nas ura­to­wać. To je­dyna szansa.

Cię­żar ocze­ki­wań przy­gnia­tał Pa­tience z co­raz więk­szą siłą. Wie­działa jed­nak, że nie może po­zwo­lić, by po­chło­nęła ją roz­pacz. Za­wsze była opty­mistką – te­raz bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek mu­siała się tego trzy­mać.

– Do­brze – od­parła, czu­jąc łzy pod po­wie­kami. – Wyjdę za księ­cia Rath.

Mama za­pisz­czała z ra­do­ści, ta­cie wy­rwał się okrzyk szczę­ścia. Sio­stry znów za­częły się spie­rać, a Anne spoj­rzała na Pa­tience z tro­ską.

Jej do­tych­cza­sowe ży­cie do­bie­gło końca – i nie było już od­wrotu.

Roz­dział 3

Dzień ślubu – trzy dni póź­niej

Spoj­rze­nie Do­riana co chwila ucie­kało w dół nawy, ku ma­syw­nym dę­bo­wym drzwiom, przez które lada chwila miała wejść jego przy­szła żona.

Raz po raz za­ci­skał i roz­luź­niał zra­nioną dłoń, pró­bu­jąc zmniej­szyć ucisk skó­rza­nej rę­ka­wicy na bli­zny. Stary dzie­kan Ka­te­dry Świę­tego Be­ne­dykta w Ra­th­ford raz po raz po­dejrz­li­wie spo­glą­dał w jej stronę.

Ka­te­dra wy­glą­dała tego dnia szcze­gól­nie pięk­nie: wszę­dzie pło­nęły świece, a mi­ster­nie rzeź­bione ko­lumny, ławy i oł­tarz za ple­cami dzie­kana – przy­kryty śnież­no­bia­łym ob­ru­sem – przy­brano drob­nymi bu­kie­tami prze­bi­śnie­gów, kro­ku­sów i pier­wiosn­ków. Ściany zdo­biły bo­gato ha­fto­wane go­be­liny.

Po­wie­trze było gę­ste od za­pa­chu psz­cze­lego wo­sku, ka­dzi­dła i per­fum do­stoj­nych go­ści. Dla Do­riana cuch­nęło jed­nak ni­czym w wię­zie­niu.

Drew­niane ławy wy­peł­niał tłum. Jego ciotka sie­działa obok jed­nej ze swo­ich naj­lep­szych przy­ja­ció­łek, księż­nej wdowy Gran­dhamp­ton, po dru­giej stro­nie miała zaś lady Cha­stity. Sio­stra Do­riana nie mo­gła uwie­rzyć wła­snym uszom, gdy do­wie­działa się o na­głych za­rę­czy­nach. Miej­sca za nimi za­jęli lord Spen­cer Se­aton z żoną Jo­anną, a także bra­cia Spen­cera – Ri­chard i Pre­ston – wraz z mał­żon­kami. Sio­stra Spen­cera, Cal­liope, od nie­dawna księżna, sie­działa u boku męża, Na­tha­niela, księ­cia Kel­ford.

Ich szepty wy­peł­niały prze­strzeń, a Spen­cer co chwila po­sy­łał Do­ria­nowi spoj­rze­nia pełne współ­czu­cia, ale i zdu­mie­nia. Jak wszy­scy, był wstrzą­śnięty za­pro­sze­niem na na­gły ślub przy­ja­ciela, który przy­siągł po­zo­stać ka­wa­le­rem.

Za Se­ato­nami sie­dzieli Pryde, Enve­igh, Ec­cess, Ir­re­ve­rence i For­tyne – każdy z in­nym wy­ra­zem twa­rzy. Pryde spo­glą­dał na Do­riana po­nuro. Przez cały ty­dzień nie usta­wał w swych ka­za­niach: co on so­bie wy­obraża, za­mie­rza­jąc po­ślu­bić sio­strę czło­wieka, któ­rego za­bił? Czy nie bie­rze pod uwagę, że prawda może wyjść na jaw? A co ze szcze­ro­ścią? Przy­się­gli mil­czeć, za­po­mnieć, uznać sprawę za za­mkniętą – a te­raz na­ra­żał się na kon­se­kwen­cje karne, je­śli córka Rose’ów kie­dy­kol­wiek do­wie się, co się na­prawdę wy­da­rzyło.

Lu­cien sku­piał się głów­nie na tym, że Do­rian wresz­cie bę­dzie mógł roz­ła­do­wy­wać mroczną ener­gię każ­dej nocy w ra­mio­nach jed­nej ko­biety.

Ec­cess był w do­sko­na­łym hu­mo­rze, śmiał się jak zwy­kle, upo­jony my­ślą, że mał­żeń­stwo z nie­zna­jomą to na­der za­bawny żart losu.

Ir­re­ve­rence, ze swą bun­tow­ni­czą na­turą, twier­dził, że to i tak nie ma szans się udać.

Enve­igh tylko pa­trzył na Do­riana spod ciem­nych wło­sów, a w jego sta­lo­wym spoj­rze­niu czaił się ból. „Ro­bisz coś, na co wszyst­kim nam za­bra­kłoby od­wagi”, po­wie­dział.

For­tyne zaś skwi­to­wał chłodno, że je­śli już ktoś ma się że­nić, po­wi­nien wy­brać żonę z po­sa­giem i ko­nek­sjami. Mał­żeń­stwo to trans­ak­cja, nie akt mi­ło­sier­dzia.

Wszy­scy jed­nak nie­cier­pli­wie cze­kali, by zo­ba­czyć pannę młodą – tak samo jak Do­rian.

Wie­dział tylko, że ma osiem­na­ście lat i na­zywa się panna Pa­tience Rose.

Jej ro­dzina sie­działa po dru­giej stro­nie nawy – ru­miani, o ja­snych wło­sach i nie­bie­skich oczach – i wszy­scy wier­cili się z prze­ję­cia. Je­śli choć odro­binę przy­po­mi­nała ich wszyst­kich – a także Johna, o nie­mal aniel­skiej uro­dzie – z pew­no­ścią była bar­dzo uro­dziwa.

Wresz­cie or­gany za­brzmiały uro­czy­ście, a po ple­cach Do­riana prze­biegł ner­wowy dreszcz. Coś w nim pę­kło. Nie na­le­żał do lu­dzi, któ­rzy ucie­kają przed nie­bez­pie­czeń­stwem. Ura­to­wał Jo­annę, żonę Spen­cera, przed śmier­cią. Re­gu­lar­nie wy­gry­wał walki bok­ser­skie. Wy­zy­wał na po­je­dynki co naj­mniej tu­zin razy – na Boga.

A jed­nak w wi­doku ko­biety, z którą miał się zwią­zać na za­wsze, był ja­kiś nie­moż­liwy do unie­sie­nia cię­żar.

Od­wró­cił się od drzwi. Se­kundy upły­wały w ryt­mie gwał­tow­nych ude­rzeń jego serca. Czuł ucisk w piersi, żo­łą­dek miał ści­śnięty w su­peł, a puls w zra­nio­nej dłoni bił jak bę­ben wo­jenny.

Usły­szał skrzy­pie­nie drzwi i ci­chy sze­lest tka­nin, kiedy go­ście ob­ra­cali się w jej stronę, szep­cząc pod­eks­cy­to­wani. Nie­osło­nięta lewa dłoń była śli­ska od potu – wy­tarł ją, zu­peł­nie nie po ksią­żę­cemu, o czarne pan­ta­lony.

Pa­nie, czy to może się już skoń­czyć?

To cier­pie­nie miało być jego po­kutą za naj­więk­szy grzech. To mał­żeń­stwo – drob­nym kro­kiem ku od­ku­pie­niu nie­wy­ba­czal­nego.

Nie było już od­wrotu. Mu­siał spoj­rzeć w oczy swo­jemu lo­sowi. Zo­ba­czyć swoją straż­niczkę wię­zienną. Swo­jego kata w sukni ślub­nej.

Od­wró­cił się.

Jego wzrok spo­czął na niej.

Czas się za­trzy­mał.

Nie – on w ogóle prze­stał ist­nieć.

Znik­nęło wszystko poza drobną, słodko za­okrą­gloną, ja­sno­włosą po­sta­cią o wiel­kich, błę­kit­nych oczach i ide­al­nej, aniel­skiej twa­rzy. Pro­mień słońca wpa­da­jący przez wi­traże ka­te­dry spra­wiał, że zda­wała się ja­śnieć mięk­kim, zło­tym bla­skiem, a włosy ukła­dały się wo­kół głowy ni­czym au­re­ola. Wiel­kie oczy iskrzyły. Wy­so­kie ko­ści po­licz­kowe ry­so­wały się w mięk­kiej, peł­nej twa­rzy. Pro­sta, ładna li­nia nosa do­peł­niała har­mo­nij­nych ry­sów. Pełne usta w ko­lo­rze ró­ża­nego płatka, z wy­raź­nie za­ry­so­wa­nym łu­kiem ku­pi­dyna, kon­tra­sto­wały z nieco peł­niej­szą dolną wargą. Ob­fity biust za­zna­czał się de­li­katną bruzdą nad li­nią de­koltu. Ra­miona były za­okrą­glone – cała syl­wetka krą­gła, miękka, pełna ży­cia. Na­wet stara mu­śli­nowa suk­nia, za­pewne nie­gdyś biała, dziś o od­cie­niu spra­nego, żół­ta­wego płótna, nie była w sta­nie stłu­mić tego dziw­nego, gwał­tow­nego uczu­cia swo­bod­nego spa­da­nia, które roz­lało się w żo­łądku księ­cia.

Do­rian wi­dział w ży­ciu wiele piękna. Olśnie­wa­jące ko­biety lon­dyń­skiej so­cjety, wła­sny ele­gancki dom z im­po­nu­jącą ko­lek­cją sztuki, gro­ma­dzoną przez ojca i przod­ków. Po­dró­żo­wał nad Mo­rze Śród­ziemne, w Alpy i do Szko­cji. Co mie­siąc by­wał w Eli­zjum, w to­wa­rzy­stwie naj­pięk­niej­szych ko­biet lek­kich oby­cza­jów, ja­kie Lon­dyn miał do za­ofe­ro­wa­nia. Oglą­dał za­pie­ra­jące dech w pier­siach za­chody słońca, pej­zaże, po­tęgę mo­rza.

Ale ta aniel­ska twarz, ten nie­winny uśmiech, to spoj­rze­nie szcze­rej do­broci nio­sły w so­bie we­wnętrzne świa­tło – tak od­mienne od mroku, który skry­wał w so­bie.

Zro­zu­miał to z prze­ra­ża­jącą ja­sno­ścią w jed­nej chwili.

Przez całe trzy­dzie­ści dwa lata swo­jego ży­cia nie wi­dział nic pięk­niej­szego niż panna Pa­tience Rose.

Jego żona.

Roz­dział 4

Pa­tience szła nawą, nie czu­jąc wła­snego ciała.

Prze­strzeń przed nią – wspa­niała, czy­sta mo­zaika po­sadzki – zda­wała się cią­gnąć w nie­skoń­czo­ność, a po le­wej i pra­wej stro­nie wy­peł­niały ją ławy pełne wpa­tru­ją­cych się w nią lu­dzi. Ośle­pia­jące świa­tło spra­wiało, że nie wi­działa naj­waż­niej­szej osoby – męż­czy­zny cze­ka­ją­cego na nią na końcu nawy.

Męż­czy­zny, który miał ją po­siąść, wy­da­wać jej po­le­ce­nia, ro­bić z nią, co ze­chce. Prze­szedł ją dreszcz. Zmie­rzała do oł­ta­rza, by po­ślu­bić nie­zna­jo­mego, który miał dość wła­dzy i ma­jątku, by za­aran­żo­wać to mał­żeń­stwo, nie wi­dząc jej wcze­śniej ani razu.

Dla­czego wła­ści­wie jej chciał?

Po le­wej stro­nie sie­działa jej ro­dzina – mama i sio­stry w swo­ich naj­lep­szych stro­jach, w wie­lo­krot­nie ce­ro­wa­nych czep­kach ozdo­bio­nych prze­bi­śnie­gami, z pe­le­ry­nami peł­nymi łat i sta­ran­nie zszy­tych dziur. Tata, w swoim zwy­kłym be­żo­wym sur­du­cie i bry­cze­sach, umył kę­dzie­rzawą siwą czu­prynę. Ły­sina na czubku głowy i czer­wone po­liczki lśniły. Ja­sno­nie­bie­skie oczy pa­trzyły na nią z uwiel­bie­niem i mi­ło­ścią – bo miała po­ślu­bić księ­cia i ich oca­lić.

Ja­koś sta­wiała kroki, choć każdy był jak bro­dze­nie w ba­gnie. Czuła się ma­leńka i nic nie­zna­cząca pod wy­so­kimi, skle­pio­nymi su­fi­tami, idąc tą długą, do­stojną nawą.

Po dru­giej stro­nie sie­dzieli go­ście księ­cia – piękni, dumni męż­czyźni i ko­biety, tak olśnie­wa­jący, że każdy z nich mógłby ucho­dzić za ob­raz albo dzieło sztuki. Ich stroje nie miały dziur ani łat, nie było na nich plam. No­sili bi­żu­te­rię, mi­ster­nie wy­ko­nane kwiaty z je­dwa­biu i atłasu, wy­so­kie kra­waty i herby ro­dowe. Plecy mieli wy­pro­sto­wane, dło­nie wolne od brudu i od­ci­sków, skóra pach­niała dro­gimi per­fu­mami.

Byli wspa­niali, wy­socy, ważni.

I do tego świata miała wejść?

Ona, która co nie­dzielę sia­dała na końcu ko­ścioła, bo żadna sza­no­wana ro­dzina w pa­ra­fii nie chciała sie­dzieć bli­sko Rose’ów. Ona, która dzie­liła łóżko z dwiema sio­strami. Ona, któ­rej pa­znok­cie ni­gdy w ży­ciu nie były na­prawdę czy­ste.

Ona – księżną…

Cóż za żart.

Żart i strata. Ni­gdy nie do­koń­czy swo­jej pracy, ni­gdy nie zo­ba­czy efek­tów wie­lo­let­nich prób krzy­żo­wa­nia róż. Nie wie­działa pra­wie nic o by­ciu księżną, ale była nie­mal pewna, że nie­wiele ma wspól­nemu z dniami wy­peł­nio­nymi grze­ba­niem w ziemi.

Zrobi jed­nak, co bę­dzie trzeba. Naj­waż­niej­sze, żeby za­pew­nić ro­dzi­nie bez­pie­czeń­stwo. John miał po­pra­wić ich los dzięki stu­diom w Oks­for­dzie i pracy praw­nika w Lon­dy­nie. Ale oczy­wi­ście już tego nie zrobi.

Zrobi to ona.

Oj­ciec nie trafi do wię­zie­nia dla dłuż­ni­ków, mama i sio­stry nie skoń­czą w przy­tułku ani na ulicy. Po­świę­ce­nie ró­ża­nego pro­jektu i na­uko­wych am­bi­cji było tego warte.

Mu­siała tylko od­wró­cić się od smutku, prze­łknąć łzy i przy­brać uśmiech – tak jak ro­biła to przez całe ży­cie, od śmierci Johna. Sku­pić się na ja­snej stro­nie rze­czy­wi­sto­ści i za­po­mnieć o tym, co traci.

Spoj­rzeć pro­sto przed sie­bie – na przy­szłego męża.

Ośle­pia­jące świa­tło wresz­cie osła­bło i mo­gła zo­ba­czyć męż­czy­znę sto­ją­cego obok pa­stora.

I wtedy resztki opa­no­wa­nia, ja­kie zdo­łała w so­bie ze­brać, wy­pa­ro­wały.

Był wy­soki. Sto­jąc na pod­wyż­sze­niu przy oł­ta­rzu, zda­wał się się­gać aż do skle­pio­nych, go­tyc­kich stro­pów. Star­szy od niej, lecz nie tak stary, jak się oba­wiała – ra­czej około czter­dziestki. Miał w so­bie coś po­są­go­wego, coś po­nad­cza­so­wego. Pa­smo si­wi­zny na tle ciem­nych, nie­mal atra­men­to­wych wło­sów spra­wiało, że jego ude­rza­jąco błę­kitne oczy wy­da­wały się jesz­cze ja­śniej­sze.

Była już bli­sko po­de­stu i nie po­tra­fiła ode­rwać wzroku od księ­cia.

Na Boga, był zbu­do­wany jak grecki po­sąg – ma­te­riał czar­nych pan­ta­lo­nów opi­nał grube, mu­sku­larne uda. Wą­skie bio­dra, szczu­pła ta­lia, sze­roka klatka pier­siowa i ra­miona ry­so­wały się wy­raź­nie pod ide­al­nie skro­jo­nym czar­nym sur­du­tem. Pod nim miał kar­ma­zy­nową ka­mi­zelkę i sta­ran­nie za­wią­zany śnież­no­biały kra­wat.

Ko­smyki w mod­nym nie­ła­dzie, jakby po­tar­gane wia­trem, oka­lały kan­cia­stą, ogo­loną twarz. Miał wy­so­kie ko­ści po­licz­kowe, a pro­stą li­nię nosa prze­ci­nało nie­wiel­kie zgru­bie­nie – może po zła­ma­niu? Do­strze­gła też kilka drob­nych nie­do­sko­na­ło­ści: ja­śniej­szą plamkę skóry na jed­nej trze­ciej dłu­go­ści gę­stej, czar­nej brwi oraz biały ślad po le­wej stro­nie peł­nej dol­nej wargi. Czy to były bli­zny? Po czym?

Pa­trzył na nią z tak prze­szy­wa­jącą in­ten­syw­no­ścią, że dreszcz prze­biegł jej po ple­cach. Jakby za­glą­dał pod ma­skę jej uśmie­chu – pro­sto w strach, smu­tek i po­czu­cie straty. Nie mo­gła się po­zbyć wra­że­nia, że zu­peł­nie tu nie pa­suje – jakby uno­siła się w próżni, wy­rwana z ko­rze­niami.

Nogi miała jak z waty, w żo­łądku kłę­bił się rój brzę­czą­cych psz­czół. Nie czuła rąk trzy­ma­ją­cych bu­kiet prze­bi­śnie­gów, choć ką­tem oka wi­działa, jak białe płatki drżą. Była lepka od potu i roz­pa­lona, pło­nęła od środka. Im bli­żej do niego pod­cho­dziła, tym mniej­sza się czuła pod tym chłod­nym, prze­ni­kli­wym spoj­rze­niem wspa­nia­łego męż­czy­zny.

Jej mąż. Naj­waż­niej­szy czło­wiek w jej ży­ciu. Miała do niego na­le­żeć, być jego…

Boże, co ten za­chwy­ca­jący męż­czy­zna mu­siał o niej my­śleć? Z pew­no­ścią wi­dział po­żół­kły ma­te­riał jej sukni, każdą łatę i cerę.

Nie. Co ro­biła, gdy była prze­ra­żona albo nie­pewna?

Uśmie­chała się. My­ślała po­zy­tyw­nie. I ni­gdy, prze­nigdy nie po­ka­zy­wała tych ciem­nych, nie­zdro­wych uczuć – ani in­nym, ani so­bie.

Więc to wła­śnie zro­biła.

Roz­cią­gnęła usta w sze­ro­kim uśmie­chu i spoj­rzała na niego.

I wtedy się po­tknęła.

Jej stopa za­ha­czyła o kra­wędź schodka. Drew­niana pod­łoga mknęła ku jej twa­rzy. Ude­rze­nie by­łoby straszne – czuła już, jak ból eks­plo­duje w po­liczku, oku i no­sie, w czaszce. Ja­kież to upo­ka­rza­jące – pierw­szą rze­czą, jaką zrobi przed swoim mę­żem, księ­ciem, jego ary­sto­kra­tycz­nymi go­śćmi i pa­sto­rem, bę­dzie ru­nię­cie twa­rzą na po­sadzkę.

Po ka­te­drze prze­to­czył się zbio­rowy jęk prze­ra­że­nia.

Ale pod­łoga ni­gdy nie do­tknęła przy­szłej panny mło­dej.

Uczu­cie spa­da­nia na­gle się urwało. Za­wi­sła w po­wie­trzu, gdy dwie silne dło­nie chwy­ciły ją za ra­miona. Jakby zstą­pił anioł stróż – siła była więk­sza niż co­kol­wiek, czego do­tąd do­świad­czyła.

Po­czuła cie­pło, bez­pie­czeń­stwo, ochronę. I lekki brak tchu. Jego do­tyk wy­wo­łał w niej mro­wie­nie, jakby po ciele prze­bie­gły drobne, kłu­jące iskierki.

Po chwili po­sta­wił ją na nogi i pu­ścił. Znów stała sama, z ser­cem wa­lą­cym o że­bra, wpa­trzona w lo­do­wate oczy księ­cia.

Pa­stor od­chrząk­nął, a szmer gło­sów i dźwięk or­ga­nów uci­chły.

– Czy mogę za­cząć, Wa­sza Ksią­żęca Mość?

– Tak – od­parł książę Rath.

Och, ten głos… Głę­boki i gładki jak ak­sa­mit.

Reszta ce­re­mo­nii mi­nęła jak we mgle. Pa­stor mo­no­ton­nie wy­po­wia­dał bło­go­sła­wień­stwa i mo­dli­twy, po­tem książę po­wie­dział „tak” – i ona, prze­klęta, też.

Wresz­cie przy­szła pora, by na­ło­żył jej ob­rączkę. Zimna, wil­gotna dłoń drżała, gdy wy­cią­gała ją w jego stronę. Kiedy ujął ją w swoją, za­uwa­żyła coś dziw­nego – miał na so­bie jedną rę­ka­wiczkę, prawą. Grubą, czarną, skó­rzaną. Skóra była gładka, poza kil­koma prze­tar­tymi i zma­to­wia­łymi miej­scami. Dla­czego za­sła­niał dłoń? Czy był ranny? Może to rana po jeź­dzie kon­nej, która wciąż się go­iła.

Pal­cami le­wej dłoni wsu­nął złotą ob­rączkę na jej czwarty pa­lec – ten, który, jak mó­wiono, łą­czy się bez­po­śred­nio z ser­cem. Do­tyk jego cie­płej, su­chej skóry prze­szył ją dresz­czem. Miał dłu­gie palce, dużą, zde­cy­do­wa­nie mę­ską dłoń, lekko opa­loną, z otar­ciami na kost­kach. Ude­rzył coś nie­dawno? Jak wy­glą­dała druga dłoń, skoro tę miał od­sło­niętą?

Po­tem pod­pi­sali księgę pa­ra­fialną i było po wszyst­kim.

Wśród okrzy­ków i szep­tów ze­szli nawą, nie do­ty­ka­jąc się, i wsie­dli do cze­ka­ją­cej przed ka­te­drą ka­rety. Ktoś ob­sy­pał ich płat­kami kwia­tów.

Ale w jej sercu nie tliła się ra­dość. To był naj­trud­niej­szy dzień w jej ży­ciu, choć pró­bo­wała się trzy­mać po­zy­tyw­nych my­śli. Oj­ciec bę­dzie bez­pieczny. Mama i sio­stry będą bez­pieczne.

Ale co z nią?

Roz­dział 5

Ka­reta ko­ły­sała się pod nią, a za oknem prze­su­wał się za­pie­ra­jący dech w pier­siach kra­jo­braz – fa­lu­jące wzgó­rza i ży­wo­płoty pod nie­bem w ko­lo­rze oczu jej męża…

Po­wie­trze było świeże, a jed­nak Pa­tience bra­ko­wało tchu.

Byli sami.

Chyba po raz pierw­szy w ży­ciu zna­la­zła się sam na sam z do­ro­słym męż­czy­zną, który nie był jej oj­cem ani bra­tem. Po raz pierw­szy też sie­działa w ka­re­cie za­przę­żo­nej w cztery ko­nie, z woź­nicą i dwoma lo­ka­jami sto­ją­cymi z tyłu. Po raz pierw­szy była w po­jeź­dzie wy­ło­żo­nym czar­nymi i kar­ma­zy­no­wymi je­dwa­biami, ha­fto­wa­nymi zło­tymi lwami w pło­mie­niach.

Koszt za­słon i je­dwa­bi­stej ta­pi­cerki ścian mu­siał być wyż­szy niż war­tość wszyst­kich su­kien jej sióstr ra­zem wzię­tych. Do­bry Boże, Anne mo­głaby uszyć z tego ma­te­riału suk­nię ba­lową.

Za oknem wi­działa te­raz białe ob­łoki prze­su­wa­jące się po nie­bie, dzier­żaw­ców pra­cu­ją­cych na po­lach, kępy drzew roz­siane po kra­jo­bra­zie, prze­pla­tane krze­wami i za­ro­ślami.

Wszystko to na­le­żało do niego. Tak jak ona.

Ner­wowo sku­bała fałdę sukni dłońmi w sta­rych ko­ron­ko­wych rę­ka­wicz­kach. Całe ciało miała wil­gotne od potu, ta­siemki czepka wpi­jały się jej bo­le­śnie pod brodą.

On sie­dział na­prze­ciwko – przy­stojny i onie­śmie­la­jący, z oczami te­raz ciem­no­nie­bie­skimi, ko­loru bez­kre­snego oce­anu, pod dłu­gimi, gę­stymi, ele­gancko wy­gię­tymi brwiami. Przez za­pach skóry, drewna i czy­stej tka­niny wy­czu­wała jego woń – piżmo, ber­ga­motkę i pieprz. Na Boga, na­wet wy­glą­dał tro­chę jak lew. Bli­sko osa­dzone oczy, wy­so­kie ko­ści po­licz­kowe i nos – sze­roki i długi, a za­ra­zem kró­lew­ski i po­cią­ga­jący. Ostra, kan­cia­sta li­nia szczęki pra­co­wała pod ide­al­nie gładką skórą, pełne usta były ścią­gnięte w cienką li­nię. Ra­miona pod ide­al­nie skro­jo­nym sur­du­tem po­zo­sta­wały na­pięte, a wiel­kie dło­nie za­ci­skały się na kra­wę­dziach sie­dzi­ska tak mocno, że skó­rzana rę­ka­wiczka na pra­wej dłoni była roz­cią­gnięta do gra­nic moż­li­wo­ści. Roz­sze­rzone źre­nice błą­dziły po wi­doku za oknem. Od­dy­chał szybko – kra­wę­dzie kar­ma­zy­no­wej ka­mi­zelki uno­siły się i opa­dały.

Zde­cy­do­wa­nie był nie­za­do­wo­lony. A może po pro­stu rów­nie spięty jak ona, po ślu­bie z nie­zna­jomą.

Po­trzeba roz­ła­do­wa­nia na­pię­cia, zła­go­dze­nia at­mos­fery, spra­wie­nia, by po­czuł się swo­bod­niej, nie po­zwa­lała jej da­lej mil­czeć. To było to, co po­tra­fiła naj­le­piej.

Ale o co za­py­tać wła­snego męża, kiedy nie wie­działa o nim nic?

Czy po­winna spy­tać, dla­czego jest tak roz­draż­niony?

Co jadł na śnia­da­nie?

Jaki jest jego ulu­biony ko­lor?

Co lubi czy­tać?

Czy po­trafi za­żar­to­wać? Boże, ze­ślij jej ja­kiś po­mysł na żart…

Nic. Je­dyne, o czym po­tra­fiła my­śleć, to jak wiele miej­sca zaj­mo­wał w cia­snej prze­strzeni ka­rety… która wcale prze­cież nie była cia­sna. Zda­wała się więk­sza niż spi­żar­nia w Rose Cot­tage.

Ci­sza mię­dzy nimi gęst­niała i cią­gnęła się tak długo, że dźwię­czała w uszach wy­so­kim, nie­przy­jem­nym to­nem. Nie wie­działa, gdzie po­dziać nogi, by nie do­tknąć jego ko­lan – było to nie­moż­liwe. Jego dłu­gie, mu­sku­larne nogi obej­mo­wały jej ko­lana. Ro­biła wszystko, by nie wpa­try­wać się w ry­su­jące się pod ma­te­ria­łem li­nie mię­śni. Po chwili skrzy­żo­wał po­tężne ra­miona na piersi – na­wet przez war­stwy ubra­nia wi­działa wy­raźny za­rys na­pię­tych mu­sku­łów.

W końcu coś w niej pę­kło i nie była już w sta­nie po­wstrzy­mać słów.

„Na li­tość bo­ską, po­wiedz co­kol­wiek po­zy­tyw­nego!” – na­ka­zała so­bie, za­nim otwo­rzyła usta.

– Chyba na­leżą się nam gra­tu­la­cje – ode­zwała się za­chryp­nię­tym gło­sem.

Był jak lew – chłodny, czujny, ob­ser­wu­jący zdo­bycz. Jego spoj­rze­nie prze­szyło ją na wskroś. Po­czuła się naga i bez­bronna, choć była szczel­nie okryta rę­ka­wicz­kami, czep­kiem i dłu­gim płasz­czem.

– Gra­tu­la­cje z ja­kiego po­wodu? – wark­nął.

Och, ten głos… Na­wet pod­szyty iry­ta­cją był naj­pięk­niej­szym, naj­głęb­szym mę­skim gło­sem, jaki kie­dy­kol­wiek sły­szała.

– Na­szego ślubu.

– Nie są­dzę, by było w zwy­czaju skła­dać so­bie na­wza­jem gra­tu­la­cje.

Za­śmiała się ner­wowo.

– Chyba rze­czy­wi­ście.

Znów za­pa­dła ci­sza. Sku­bała miękką ta­pi­cerkę pal­cami w rę­ka­wicz­kach. Nitka za­ha­czyła o nie­rów­ność pa­znok­cia i aż ją świerz­biło, by ją uwol­nić, wy­gła­dzić, ale nie śmiała.

Czuła się bar­dziej bez­bronna niż kie­dy­kol­wiek.

Znów od­wró­cił wzrok w stronę okna. Li­nia jego szczęki pra­co­wała ner­wowo, jakby pod skórą było uwię­zione ja­kieś stwo­rze­nie. Gor­set ści­skał jej klatkę pier­siową – prze­klęty gor­set – więc ła­pała po­wie­trze, pró­bu­jąc się uspo­koić. Boże, jak długo może trwać droga z ko­ścioła do Rath Hall?

Ktoś mu­siał coś po­wie­dzieć. Co­kol­wiek.

To była bez wąt­pie­nia naj­bar­dziej na­pięta i nie­zręczna sy­tu­acja w jej ży­ciu. Nie mo­gła dłu­żej zno­sić ci­szy. Dys­kom­fort uno­sił się w po­wie­trzu ni­czym gry­zący za­pach, któ­rego roz­pacz­li­wie pra­gnęła się po­zbyć.

– Co ja­dłeś na śnia­da­nie? – pal­nęła, a on spoj­rzał na nią z dez­orien­ta­cją.

Nie uśmiech­nął się, ale przy­naj­mniej z jego twa­rzy znik­nął gniewny gry­mas. Usta się roz­luź­niły, a oczy po­ja­śniały, przy­bie­ra­jąc ko­lor nieba tuż przed zmierz­chem. Coś w niej sa­mej jakby odro­binę się roz­luź­niło.

– To­sty – od­parł. – I pi­łem kawę.

– Kawę… – po­wtó­rzyła.

Jej my­śli od razu po­bie­gły do ka­wowca, Cof­fea ara­bica. Po­cho­dził z gór­skich re­jo­nów Afryki Wschod­niej i ro­dziła czer­wone ziarna, które po wy­pra­że­niu były ce­nione przez tak wielu. Rósł w wil­got­nym, cie­płym kli­ma­cie strefy pod­zwrot­ni­ko­wej. Ma­rzyła, by kie­dyś zo­ba­czyć praw­dziwy krzew ka­wowy i móc go zba­dać.

Ale to nie były rze­czy, o któ­rych po­winna mó­wić księżna.

– Ni­gdy nie pi­łam kawy – przy­znała. W isto­cie w ich domu nie było pie­nię­dzy na­wet na po­rządną her­batę, pili więc na­pary z mięty, la­wendy, owo­ców dzi­kiej róży i in­nych ziół, które Pa­tience upra­wiała lub zbie­rała w po­bli­skim le­sie. – Czy jest smaczna?

Pa­trzył na nią tym swoim prze­szy­wa­ją­cym spoj­rze­niem.

– Tak.

– A jak sma­kuje?

– In­ten­syw­nie. Można po­wie­dzieć, że jest tro­chę gorzka, ale przy­jem­nie pa­lona.

– Och. Czy to prawda, że po ka­wie czło­wiek czuje się żyw­szy i ma wię­cej ener­gii?

Ski­nął głową.

– Chyba tak.

Za­śmiała się ci­cho.

– Czy wie pan, że we­dług le­gendy kawa zo­stała od­kryta, gdy kozy zja­dły jej ja­gody i za­częły bie­gać jak opę­tane?

– Nie. Nie wie­dzia­łem.

– A same ro­śliny są po­dobno bar­dzo ładne. Tak przy­naj­mniej wy­nika z ilu­stra­cji bo­ta­nicz­nych, które wi­dzia­łam. Błysz­czące li­ście. Białe kwiaty. Czer­wone owoce.

Zmru­żył oczy.

– Ilu­stra­cji bo­ta­nicz­nych?

– Tak. Brat przy­wiózł nam księgę z ilu­stra­cjami bo­ta­nicz­nymi, gdy od­wie­dził nas w cza­sie stu­diów w Oks­for­dzie.

Wy­raz jego twa­rzy zmie­nił się gwał­tow­nie – za­sko­cze­nie ustą­piło miej­sca na­głej bla­do­ści, jakby zo­ba­czył du­cha.

A po­tem w jed­nej chwili znów się od­mie­nił. Mię­dzy jego brwiami po­ja­wiły się bruzdy. Źre­nice się roz­sze­rzyły, a oczy po­ciem­niały do barwy wzbu­rzo­nego mo­rza.

– Droga pani, zrobi pani przy­sługę i so­bie, i mnie, je­śli przez resztę drogi za­chowa pani mil­cze­nie.

Otwo­rzyła usta, po czym je za­mknęła. Co tak bar­dzo go roz­zło­ściło?

Mama miała ra­cję. Nie po­winna była tak in­te­re­so­wać się bo­ta­niką. On był księ­ciem – oczy­wi­ście mógł nie po­chwa­lać jej na­uko­wych za­pę­dów. Boże, psuła to mał­żeń­stwo już w pierw­szych mi­nu­tach.

Może po­winna wró­cić do bez­piecz­niej­szych te­ma­tów – na przy­kład do śnia­da­nia – byle nie wspo­mi­nać o ro­śli­nach, choć jej my­śli upar­cie wra­cały do ka­wowca: do sys­temu ko­rze­nio­wego, do tego, jak do­pro­wa­dzić go do kwit­nie­nia i owo­co­wa­nia.

– Lubi pan dżem tru­skaw­kowy? – za­py­tała.

Nie myśl o tru­skaw­kach! O tym, że naj­le­piej ro­sną w prze­pusz­czal­nej, gli­nia­stej gle­bie i owo­cują od póź­nej wio­sny do wcze­snego lata, zwłasz­cza przy ob­fi­tym słońcu.

Zmarsz­czył brwi.

– Pro­si­łem, pani, byś mil­czała.

– My­śla­łam, że dżem tru­skaw­kowy to bez­pieczny te­mat. Lubi pan dżem tru­skaw­kowy?

Od­chrząk­nął.

– Nie mam nic prze­ciwko.

Prze­twory były więc bez­piecz­nym te­ma­tem.

– Ja też. A ma­li­nowy?

Ści­snął pal­cami na­sadę nosa.

– Pro­szę. Bła­gam. Nie musi pani wy­peł­niać ci­szy py­ta­niami o moje pre­fe­ren­cje do­ty­czące dże­mów.

– Pro­szę mi wy­ba­czyć. Hm… A może pan chciałby za­dać mi ja­kieś py­ta­nie?

– Nie.

Za­mru­gała.

– Och. Czy tak dzia­łają ksią­żęce mał­żeń­stwa? Nikt z ni­kim nie roz­ma­wia?

– Tego wła­śnie bym so­bie ży­czył.

– Mu­szę przy­znać, że ni­gdy nie by­łam do­bra w mil­cze­niu. Mama za­wsze mó­wiła, że uro­dzi­łam się pod ga­du­ło­watą gwiazdą – do­dała z na­dzieją w gło­sie.

Jego lo­do­wate spoj­rze­nie znów na niej spo­częło.

– A ja uro­dzi­łem się pod gwiazdą, która ceni ci­szę i spo­kój.

– Ale na pewno jest coś, o czym lubi pan roz­ma­wiać – pró­bo­wała jesz­cze. – Po­li­tyka? A może ko­nie? Męż­czyźni zwy­kle je lu­bią… przy­naj­mniej tak czy­ta­łam.

W jego oczach mi­gnęło coś nie­ja­snego.

– Tak pani czy­tała?

Och, było jed­nak le­piej, kiedy mil­czał.

– Tak. Nie znam wielu męż­czyzn. Czy ra­czej wielu lu­dzi. Więk­szość tego, co wiem, po­cho­dzi od mamy i taty oraz z ksią­żek.

Przyj­rzał się jej uważ­nie – po­czuła, jak jej po­liczki ob­lewa pa­lący ru­mie­niec.

Do­bry Boże, był taki świa­towy, taki do­świad­czony. Przez chwilę czuła za­zdrość. Z pew­no­ścią my­ślał, że jest młoda, na­iwna i za­mknięta w swoim wiej­skim świe­cie. Ja­kie ona miała prawo być żoną tak pew­nego sie­bie męż­czy­zny? Po­trze­bo­wał przy swoim boku ko­goś sil­nego. Ja­kież to mu­siało być ko­jące – wie­dzieć do­kład­nie, czego się chce, i nie pró­bo­wać ni­kogo za­do­wa­lać.

– Nie ma pani żad­nych przy­ja­ciół na wsi? Córki miej­sco­wego pa­stora pew­nie z li­to­ści ra­czą do­trzy­my­wać pani to­wa­rzy­stwa.

Wstyd ude­rzył ją jak fala go­rąca.

– Ow­szem, pa­stor i jego żona oraz córki to je­dyni są­sie­dzi, któ­rzy utrzy­my­wali z nami kon­takty. Ale ra­czej z obo­wiązku niż z sym­pa­tii. Mimo to do­brze było mieć ko­goś, z kim można po­roz­ma­wiać, poza sio­strami i ro­dzi­cami.

Na twa­rzy księ­cia od­ma­lo­wało się zdu­mie­nie, a po­tem coś na kształt bo­le­snego po­czu­cia winy. Przy­gar­bił ra­miona, spoj­rze­nie przy­ciem­niało. Od­wró­cił się, a żyły na jego szyi pul­so­wały.

Wy­glą­dał, jakby ba­lan­so­wał na kra­wę­dzi fu­rii – ni­czym roz­wście­czony lew. Po­winna zo­sta­wić go w spo­koju. A jed­nak wciąż draż­niła dra­pież­nika.

Drgnęła skó­rzana rę­ka­wiczka na jego pra­wej dłoni. Wy­da­wało jej się, że po jego twa­rzy prze­mknął gry­mas bólu.

– Czy mogę za­py­tać, co stało się z pań­ską dło­nią? – ze­brała się na od­wagę. – Za­uwa­ży­łam rę­ka­wiczkę.

Przez chwilę wy­glą­dało, jakby miał się zła­mać, zda­wało się, że nieco się roz­luź­nił. Lecz za­raz znów ze­sztyw­niał, a gdy się ode­zwał, jego głos był zim­niej­szy niż sy­be­ryj­skie wia­try.

– Droga pani, czy twoim za­mia­rem jest drę­czyć mnie py­ta­niami? Czy też masz na tyle skromne zdol­no­ści in­te­lek­tu­alne, że moja wy­raźna prośba o mil­cze­nie oka­zała się dla cie­bie trudna do zro­zu­mie­nia?

Pa­tience cof­nęła się, jakby ją ude­rzono. Na po­liczki wy­pły­nął ru­mie­niec wstydu, ale i cze­goś na kształt gniewu. Sta­rała się być uprzejma, pró­bo­wała roz­ła­do­wać na­pię­cie, a on od­pła­cił jej po­gardą. Gdy w końcu się ode­zwała, jej głos był ci­chy, lecz twardy – aż sama się zdzi­wiła.

– Sta­ra­łam się tylko spra­wić, by ta po­dróż była mniej… przy­tła­cza­jąca. Co, jak wi­dzę, nie jest ła­twym za­da­niem.

Wy­da­wało jej się, że w jego oczach mi­gnął cień żalu. Lecz znik­nął rów­nie szybko, jak się po­ja­wił – ustę­pu­jąc miej­sca lo­do­wa­tej ma­sce.

Reszta drogi mi­nęła w cięż­kiej, nie­zno­śnej ci­szy, która zda­wała się trze­cim pa­sa­że­rem. Pa­tience sie­działa z dłońmi zło­żo­nymi na ko­la­nach, a jej my­śli ga­lo­po­wały.

Oj­ciec mó­wił, że książę chciał szybko się oże­nić i że wy­brał ją, bo chciał żony „ule­głej” – i wła­śnie taka pró­bo­wała być: miła, ugo­dowa, to­wa­rzy­ska. Ale skoro tak bar­dzo pra­gnął ci­szy i sa­mot­no­ści, po co w ogóle się że­nił? Miał prze­cież do wy­boru znacz­nie le­piej uro­dzone panny, przy­go­to­wane do roli księż­nej. Na na­zwi­sku Rose cią­żył skan­dal. Ona nie znała się na ni­czym poza ogro­dem, ró­żami i tym, jak trzy­mać głowę wy­soko oraz my­śleć po­zy­tyw­nie.