Kaprysy przeznaczenia. Tom 2 - K.G. Lewis - ebook

Kaprysy przeznaczenia. Tom 2 ebook

Lewis K.G.

4,7

Opis

KONTYNUACJA BESTSELLERA! MAFIA I MIŁOŚĆ. DLA IWA I DELII NADCHODZI CZAS OSTATECZNEJ ROZGRYWKI Z PRZEZNACZENIEM.

Delia chciała dać nauczkę Accardiemu. Przeceniła jednak swoje siły, a przede wszystkim nie przewidziała uczuć, które ze zdwojoną mocą uderzyły w jej serce. Znowu wymknęła się Iwowi, ale czy na długo? Czy to będzie koniec ich historii, a nadzieja na życie we dwoje zostanie pogrzebana? O nie, już Iwo na to nie pozwoli.

Tylko co z tajemnicą, którą Delia tak uparcie przed nim ukrywa? Co się wydarzy, gdy Accardi pozna sekret swojej ukochanej? Cóż, świat bezwzględnego i bezkompromisowego bossa Camorry wywróci się do góry nogami. Do tego przeciwności losu nie odpuszczą i brutalnie wkroczą do ich rzeczywistości. A kaprysy, które tym razem przygotowało im przeznaczenie, zaskoczą ich oboje.

Czy mimo wszystko para doczeka się szczęśliwego zakończenia? Czy Delia będzie mogła patrzeć na świat przez różowe okulary, tak jak zawsze marzyła?

Przekonajcie się sami…

 

Kiedy wszystkie tajemnice wychodzą na jaw, nic już nie będzie takie samo. Niebezpieczny mafioso, który nie wybacza, i kobieta, która zataiła przed nim prawdę. Czy mężczyzna zrobi wyjątek dla ukochanej? Czy okiełzna swoje emocje, by stworzyć związek z Delią, która na pewno nie będzie mu niczego ułatwiać? Ostatni taniec tych dwóch wybuchowych charakterów sprawi, że napięcie sięgnie zenitu, a meandry losu napiszą im nową historię. Romans mafijny na najwyższym poziomie. Ja serdecznie polecam. - AT. Michalak, autorka

 

Myślałam, że przeczytałam już wszystko, aż wzięłam do ręki książkę K.G. Lewis. W pierwszej części autorka stworzyła dwie niesamowite, silne postaci, które błyskawicznie wciągnęły mnie do swojego świata. Latały talerze, wazony i inne elementy zastawy, nawet kule, a ja wciąż na nowo przeżywałam walkę bohaterów z kapryśnym przeznaczeniem. Jednak dopiero gdy sięgnęłam po tę część, naprawdę zrozumiałam, co znaczy powiedzenie „emocjonalny rollercoaster”. Delia wciąż pozostaje diablicą, a Iwo nieustępliwym bossem Camorry. Tych dwoje ma tak gwałtowne charaktery, że miłość, która ich łączy, jest równie dzika. Tak silne uczucia mogą być podstawą do zbudowania imperium albo spalenia wszystkiego do gołej ziemi. Co zrobią Delia i Iwo? Musicie przekonać się sami, do czego z całego serca Was zachęcam! - Sasha Tirunul, autorka książki „Tone. Ocalenie”

 

Przyjemna, lekka, spokojna… Nie, tego nie można napisać o tej powieści. Choć kartki same się przewracają podczas czytania, to autorka serwuje taki rollercoaster emocji, że nie sposób oderwać się od treści. Miłość, niebezpieczeństwo, lojalność, kłamstwa, dwa twarde charaktery – to wszystko znajdziecie u K.G. Lewis. - Jolanta Sad, autorka

 

K. G. Lewis zabrała nas w niesamowicie emocjonującą podróż, w której bohaterowie zacięcie walczą o swoje racje. Obydwoje są temperamentni i nie wahają się zaryzykować, gdy im na czymś zależy. Czy wyjdą z tego cało? Jedno jest pewne: Delia i Iwo to gorący duet, więc szykujcie się na kolejną jazdę bez trzymanki. - P. D. Hutton, autorka

 

Historii Delii i Iwa ani na chwilę nie da się odłożyć. To świat mafii, który jest wykreowany w sposób nietuzinkowy i oryginalny. Nie zabraknie rollercoastera emocji. Dajcie się porwać zaskakującej opowieści już teraz. Ja jestem zakochana! Polecam całym serduszkiem. - Justyna Dziura, autorka

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 500

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,7 (212 oceny)
166
31
13
2
0
Sortuj według:
Ludwina1

Nie oderwiesz się od lektury

polecam
00
martek79

Nie oderwiesz się od lektury

rewelacja
00
emiliamiyy

Nie oderwiesz się od lektury

bardzo dobrze spędzony,czas
00
Ruddaa

Z braku laku…

historia tej dwójki zdecydowanie NIE potrzebowala aż 2 tomow po ponad 500 stron! wiekszosc tekstu jest totalnie zbedna i nic nie wnosi do fabuły. Mozna bylo spokojnie zamknac całość w max 400 stronach.
00
mia1214

Nie oderwiesz się od lektury

Super książka, wciągnęła mnie, zaciekawiła, sporo się dzieje. Polecam ten gorący mafijny romans.
00

Popularność




Myślałam, że przeczytałam już wszystko, aż wzięłam do ręki książkę K.G. Lewis. W pierwszej części autorka stworzyła dwie niesamowite, silne postaci, które błyskawicznie wciągnęły mnie do swojego świata. Latały talerze, wazony i inne elementy zastawy, nawet kule, a ja wciąż na nowo przeżywałam walkę bohaterów z kapryśnym przeznaczeniem. Jednak dopiero gdy sięgnęłam po tę część, naprawdę zrozumiałam, co znaczy powiedzenie „emocjonalny rollercoaster”. Delia wciąż pozostaje diablicą, a Iwo nieustępliwym bossem Camorry. Tych dwoje ma tak gwałtowne charaktery, że miłość, która ich łączy, jest równie dzika. Tak silne uczucia mogą być podstawą do zbudowania imperium albo spalenia wszystkiego do gołej ziemi. Co zrobią Delia i Iwo? Musicie przekonać się sami, do czego z całego serca Waszachęcam!

Sasha Tirunul, autorka książki „Tone. Ocalenie”

K. G. Lewis zabrała nas w niesamowicie emocjonującą podróż, w której bohaterowie zacięcie walczą o swoje racje. Obydwoje są temperamentni i nie wahają się zaryzykować, gdy im na czymś zależy. Czy wyjdą z tego cało? Jedno jest pewne: Delia i Iwo to gorący duet, więc szykujcie się na kolejną jazdę beztrzymanki.

P. D. Hutton, autorka

Historii Delii i Iwa ani na chwilę nie da się odłożyć. To świat mafii, który jest wykreowany w sposób nietuzinkowy i oryginalny. Nie zabraknie rollercoastera emocji. Dajcie się porwać zaskakującej opowieści już teraz. Ja jestem zakochana! Polecam całym serduszkiem.

Justyna Dziura, autorka

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Delia

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Epilog

Prolog „Niespodzianki przeznaczenia”

Podziękowania

Copyright © by K.G. Lewis 2020Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialnościkarnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Zdjęcie na okładce: © by KDdesignphoto/Shutterstock.com

Projekt okładki: Adam Buzek

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/[email protected]

Ilustracje wewnątrz książki: © by MCvec z Pixabay

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-8290-016-3

Wydawnictwo WasPosWarszawaWydawca: Agnieszka Przył[email protected]

Dla wszystkich, którzy pokochali historię Iwa i Delii

Rozdział 1

Delia

Podróż powrotna do Palermo jest dla mnie dość traumatycznym przeżyciem. Nawet leki uspokajające nie pomagają mi sięwyciszyć…

Moja awersja do latania w połączeniu z rozdygotaniem emocjonalnym – związanym z tym, co wydarzyło się pomiędzy mną a Iwem w Czarnogórze – sprawia, że niemal wpadam w panikę. Chcę natychmiast ewakuować się z pokładu i poczuć ziemię podstopami.

Ostatecznie udaje mi się tego uniknąć tylko dzięki miłej, starszej kobiecie, która zajmuje miejsce obok i zagaduje mnie przez cały lot. Niewiele do mnie dociera z tego, co mówi, pokazując mi zdjęcia swojej uroczej rodzinki. Na koniec udziela mi rady, która mimo wszystko zapada mi w pamięć i ciągle tłucze się po zakamarkach mojegoumysłu.

O prawdziwą miłość zawsze warto walczyć. Nawet wbrewwszystkiemu.

Te słowa zapewne miały mnie podnieść naduchu…

Niestety, nic ztego.

Co tu dużo mówić, jestem w rozsypce, ale to moja kara za zuchwałość i premedytację, z jaką uwodziłam Accardiego, by po wszystkim dać mu kopa w cztery litery… Jak skończona idiotka dałam się skusić słodkiej wizji zemsty, która ostatecznie obróciła się przeciwko mnie.

Głupia, głupia ja! – mam ochotę wrzeszczeć, ale to i tak by niczego nie zmieniło, bo moje uczucia względem Iwa ponownie dały o sobie znać, pokazując, że wcale nie jestem taką twardą sztuką, za jaką chciałam sięuważać.

Nieobecna duchem przemierzam korytarze lotniska. Jak na autopilocie odbieram swój bagaż. Pogrążona we własnych myślach nie zwracam uwagi na otoczenie, przez co gdy odwracam się z walizką w ręku, wpadam na stojącą za mną postać w czapce bejsbolowej naciągniętej na głowę. Widocznie zderzenie, które spowodowałam, nie zrobiło na tym kimś większego wrażenia, bo nie zaszczyca mnie nawet spojrzeniem. Nie drgnie również ani o milimetr. Dziwne…

Na szybko nie jestem w stanie nawet stwierdzić, czy to kobieta, czy facet, choć posturę ma raczejwątłą.

– Przepraszam – bąkam pod nosem, jednak osoba w żaden sposób niereaguje.

W normalnych okolicznościach by mnie to zirytowało, ale teraz mam to gdzieś. Może ten ktoś ma równie chujowy dzień co ja albo jeszcze gorszy. W każdym razie nie zawracając sobie głowy nieznajomym, wymijam go obojętnie i pospiesznie zmierzam do wyjścia. Tam czeka już na mnie Matteo, którego poprosiłam, by zjawił się po mnie nalotnisku.

Widząc mój godny pożałowania stan, nie dopytuje się onic.

– Nie powinnaś była podróżować sama. Ochrona nie jest od parady – burczy karcąco pod nosem. – Następnym razem jadę z tobą – dodaje zły, po czym pomaga mi zająć miejsce i zamyka za mną drzwi od stronypasażera.

Podróż do posiadłości upływa nam w milczeniu, a ja biję się zmyślami.

Ból targający moim sercem łagodzi dopiero moja córeczka, wpadając w moje ramiona tuż po tym, jak przekraczam próg rodzinnej rezydencji w Palermo. Jest moim ukojeniem, którego desperacko pragnę. W dodatku ogromnie się za nią stęskniłam, tulę ją więc z całych sił, jakby od tego zależało moje życie. Wydaje mi się, że po części właśnie tak jest. W końcu bez niej nie mamnie.

Mama, widząc moje rozemocjonowanie i w dużej mierze desperację, zostawia nas same. Prawdopodobnie zrzuciła moje zachowanie na karb rozłąki z Alice, wymuszonej wyjazdem do Perast. Tym lepiej dla mnie, bo niewygodne pytania są ostatnim, czegopotrzebuję.

W pełni angażuję się w zabawę z Alice, chcąc wynagrodzić jej moją nieobecność, a także uwolnić się od natarczywych myśli o Iwie. Udaje mi się to, dopóki nie odbieram telefonu od Fabiana. Muszę wysłuchać tyrady brata, która, prawdę mówiąc, nie robi na mnie żadnego wrażenia. Zbyt absorbują mnie wewnętrzne rozterki, by przejmować się tym, jak drze japę, bluzgając na moją samowolkę. Jedyny plus jest taki, że Iwo nie próbuje bombardować mnie telefonami ani wiadomościami. Byłoby to dla mnie jak wbijanie odłamków szkła w i tak zranioneserce.

Fakt jest taki, że jak najszybciej muszę się pozbierać, po tym, co zaszło, i udawać, że moje serce wcale nie przeżyło kolejnych wstrząsów, a z czasem może zacznie mi się to wydawaćrzeczywistością.

Tym bardziej że wiem, iż wszystko między mną a Accardim jest z góry skazane na porażkę. Przeznaczenie już wyraźnie nam pokazało, że my razem nie mamy prawa bytu, a nasza relacja prowadzi do autodestrukcji. Dlatego nie ma mowy o żadnej formie remake’u naszej relacji, a ja muszę trwać w tympostanowieniu.

Mam nadzieję, że teraz, przy odrobinie szczęścia, po tym wszystkim, co wydarzyło się w Czarnogórze, Iwo odpuści sobie na dobre, dochodząc do wniosku, że nie warto za mnągonić.

Jakby nie było, znowu udało mu się dostać między moje nogi, więc otrzymał to, czego chciał. W końcu, nie licząc interesów, jakie prowadzi, to głównie fiut rządzi jego życiem. Problem tylko w tym, że nie jestem pewna, czy jego urażona duma pozwoli mu tak po prostuzrezygnować…

Ja zaś nie chcę być dla niego wyzwaniem. Nie chcę już brać udziału w żadnych gierkach. Nie mam też zamiaru być jego zdobyczą. Prawda jest taka, że z takiego podejścia nie wynikłoby nic dobrego. On po prostu planuje postawić na swoim. Wyłącznie z tego powodu w kółko powtarza, że należę do niego. Nie ma w tym żadnej miłości, jedynie pragnienie osiągnięcia celu i zrehabilitowania ego. Wymknęłam mu się dwa lata temu, a on zamierza pokazać mnie i wszystkim innym, że jego nikt nie wystawia, bo przecież Iwo Accardi zawsze dostaje to, czegochce.

Patrząc z dzisiejszej perspektywy, stwierdzam, że jego wyznania miłości to tylko puste słowa, które już dawno przeminęły. Teraz nie mają one żadnego pokrycia w rzeczywistości, a ja muszę to przyznać przed samą sobą, mimo że to cholernieboli.

Ja, on, nadmiar emocji, niewłaściwe motywy, niepewność, mafia i moja córka w samym centrum całego tego bałaganu – to murowany kataklizm dla nas wszystkich. A już tym bardziej dla dziecięcej psychikiAlice…

Właśnie przed tym chciałam ją chronić i nadal chcę, a w zasadzie muszę. Zresztą siebierównież.

Nie wiem, jak sprawić, by Iwo przestał postrzegać mnie jako swoją niespełnioną ambicję, ale coś wymyślę. To pierwszy krok, jaki muszę wykonać, byśmy mogli ruszyć do przodu. Jak już mi się to uda, to on znajdzie sobie kolejne wyzwanie, które jeszcze bardziej podbuduje jego ego, a ja spróbuję ułożyć życie sobie i Alice poza Sycylią, z dala od Włoch. Mam jednak świadomość, że dopóki Fabiano nie pozwoli mi wyjechać, nie mam na to szans, bo cień mojego niedoszłego męża zawsze będzie rzutował na mojesprawy…

Nie należę też do naiwniaczek i wiem, że to, co wydarzyło się w Czarnogórze, odbije się echem, a ja niedługo będę musiała skonfrontować się z Accardim. Czy mam na to ochotę, czy nie, to kiedyś nastąpi. Nawet jeśli nie pofatyguje się do mnie, to wpadniemy na siebie, załatwiając sprawy biznesowe. Skłamałabym, mówiąc, że mnie to nie rusza, bo jest wręcz przeciwnie. Na razie staram się jednak o tym nie myśleć, bo nie mam pojęcia, jak to zniosę, a raczej jak toprzetrwam.

Kiedy mała oddaje się popołudniowej drzemce, biorę w końcu prysznic i się przebieram. Niestety, choćbym nie wiem jak długą kąpiel brała, nie jest ona w stanie zmyć ze mnie wydarzeń z wczorajszej nocy… Trudno, muszę się po prostu nauczyć z tymżyć.

Z tym nastawieniem otwieram laptop. Przeglądam dokumenty przesłane przez Fabiana i po jakimś czasie wysyłam mu swoje uwagi. Po zakończeniu pracy nie mam za dużo czasu na zadręczanie się, bo Emilio, wyczaiwszy moją wolną chwilę, wciąga mnie w planowanie swojej imprezyurodzinowej.

Nie mam na to ochoty, ale szybko dochodzę do wniosku, że to lepsze zajęcie niż bezustanne bicie się z własnymi myślami. Tym bardziej że raz-dwa okazuje się, że jest wiele do zorganizowania, a raczejwszystko…

Mój brat, wykazując się swoim geniuszem, ogarnął jedynie miejscówkę i listę osób zaproszonych na huczne świętowanie. A cała reszta? To dla niego nieistotne szczegóły. Jednak nie narzekam, bo dzięki temu mój umysł pochłania masa spraw. Zapowiada się, że cały tydzień, który został do tej wielkiej imprezy, będzie dla mnie pracowity. Będę musiała wcisnąć planowanie jego urodzin pomiędzy obowiązki służbowe i Alice, bo w przeciwnym razie zgraja ludzi, których zaprosił Emilio, nie będzie miała co jeść ani pić, stojąc w wielkiej pustej sali bez muzyki wtle.

Gdyby wybrał jakiś klub, to przynajmniej niektóre rzeczy byłyby zapewnione, a tak trzeba nie tylko ustalić menu i zamówić alkohol, ale też wybrać DJ-a, zaaranżować wnętrze i tak dalej. Mój braciszek zdecydował się na jakiś hotel na odludziu, sporadycznie wynajmowany na różneuroczystości.

Jednego nie można mu odmówić: dzięki niemu będę mogła odgonić niechciane myśli o Iwie. Niestety nie podoba mi się to, że w tym wszystkim ma mi pomóc jego stanowczo przereklamowana psiapsi – Silvie. Pech chciał, że wczoraj wróciła do kraju i oczywiście już zaczęła owijać swoje macki wokół mojego ślepego i naiwnego – jeśli o nią chodzi – braciszka.

Rozdział 2

Delia

Jak się można było spodziewać, już po dwóch dniach spędzonych w towarzystwie Silvie i Emilia mam ochotę udusić tę małpę… I to próbkami tortów, których właśnie smakujemy. Oczywiście przed zamówieniem musieliśmy wybrać się na wielką degustację z prawdziwego zdarzenia, ponieważ Pani Światowa i Wszystkowiedząca uznała za bardzo istotną kwestię to, by smak był idealny. Serio, jakby to naprawdę miało jakiekolwiek znaczenie… Przecież zanim przyjdzie czas na tort, wszyscy będą już nawaleni jak szpadle i będą mieć ten spektakularny wypiek głęboko wdupie…

No ale co poradzić, skoro królowa snobistycznych suk wie lepiej, a ja się nieznam…

Przez te jej wymysły mam ochotę walić głową w ścianę, jednocześnie podtapiając kudłaty łeb tej wyniosłej pindy w klozecie. Tym bardziej że mój brat je jej z ręki, łykając wszystkie bzdety, które mu wciska. A jest ich naprawdę sporo! I choć dzięki niej nie mam czasu myśleć o swoich problemach, to i tak już sobie wizualizuję sto sposobów na pozbawienie tej zołzy życia, bo moja cierpliwość do niej kurczy się w zastraszającym tempie… Mówiłam, że to babsko jest okropne pod każdym względem i w najmniejszym razie nie przesadzałam. A jej zachowanie podczas organizacji całej tej uroczystości stanowi zaledwie niewielki procent tego, jak bardzo jest pieprznięta w mózg! Bo, proszę was, przecież to nie będzie żadne pierdolone wesele, tylko impreza urodzinowa! A znając Emilia, i tak przeistoczy się w dziką, szaloną orgię w hektolitrach alkoholu, który muszęzamówić.

Lojalnie ostrzegam, że za chwilę zacznę wrzeszczeć, ale najpierw wyrzygam się na sztuczne cycki tej sylikonowej pindy, które swoją drogą aż błagają o uwolnienie z za ciasnego dekoltu. No ale przecież ten małpiszon nigdy nie pogodzi się z tym, że mój braciszek jest odporny na jej wątpliwy seksapil i że nie ma mowy o czymś więcej niż przyjaźń, którą ją darzy, z niezrozumiałych dla mnie powodów. Niestety ona cały czas nie rezygnuje i jest gotowa na wszystko, byle spróbować zwrócić jego uwagę na swoje „wdzięki”. To czasami jest już nie tylko żenujące, ale iobleśne.

– Powinniśmy zorganizować też pokaz pirotechniczny. To teraz bardzo modne! – wypala nagle Silvie, odkładając energicznie malutki talerzyk z próbkąciasta.

Podskakuje entuzjastycznie na fotelu jak sprężynka, a jej silikonowe piersi ani drgną. Przez jedną ulotną chwilę zastanawiam się, czego ci chirurdzy jej tamnawkładali…

I czego ta pinda się, kurwa, naćpała, zanim tu przyjechała, że roją jej się w głowie coraz to bardziej poronione pomysły? Jej zachowania nie można już nazywać „działaniem mi na nerwy”. O nie, to już zaczyna być najwyższy poziom igrania z moimi morderczymiinstynktami.

– Będziemy poza miastem, więc efekt będzie niesamowity. Takiej okazji nie można zmarnować. – Klaszcze radośnie, stukając o siebie tymi oczojebnymitipsami.

A gdy nie widzi entuzjazmu z naszej strony, patrzy na Emilia, błagając o akceptację tego pomysłu. Robi przy tym minę zbitego psiaka, jednocześnie wyginając napompowane wargi w podkówkę, co oczywiście działa na solenizanta, który z troską obserwuje jej zmieniający się wyraztwarzy.

Normalnie powiesić się można, patrząc na te jej dziecinnezagrywki.

– To rzeczywiście może być coś – odzywa się w końcu niemrawo Emilio, a ona trzepocze sztucznymi rzęsami. – Jeśli uważasz, że to dobry pomysł, zróbmy to – dodaje już pewniej, całkowicie jejustępując.

Ta rozpływa się od razu w radosnym uśmiechu, po czym rzuca mu się na szyję i ostentacyjnie cmoka go wpoliczek.

No nie wytrzymam dłużej tejszopki!

Jak on może zgadzać się na wszystkie brednie, które się z niej wylewają, tylko dlatego że za nic w świecie nie chce sprawić przykrości swojej psiapsi, która w rzeczywistości najchętniej grzałaby mułóżko!

– Nie sądzicie, że to już będzie lekka przesada? – pytam uszczypliwie, gdy rybie usta Silvie odrywają się od twarzy mojego brata, a jej tyłek ponownie ląduje nafotelu.

Oczywiście za tę uwagę od razu zostaję poczęstowana przez nią wyniosłymspojrzeniem.

– Wybacz, Delia – mruczy pobłażliwie, a jej oczy wyrażające pogardę skupiają się na mnie – ale z tego, co wiem, w przeciwieństwie do mnie nie miałaś ostatnio za wiele okazji, by być na ważnych wydarzeniach towarzyskich – zaznacza, uśmiechając się lekceważąco. – Dlatego pozwolę sobie stwierdzić, że z nas dwóch to raczej ja znam się na rzeczy. A możesz mi wierzyć, że urodziny zastępcy capo zaliczają się do właśnie takich hucznych zdarzeń i w żadnym wypadku nie można pozbawić ich blichtru oraz rozmachu – poucza mnie jak jakiegoś kapryśnegobachora.

Jeszcze chwila, a wbiję jej ten malutki widelczyk, na którym zaciskam palce, prosto woko.

– Ale oczywiście nie bierz tego do siebie, bo dopiero niedawno wróciłaś i zdążysz nadrobić zaległości – dorzuca, pochylając się i dobrodusznie poklepując mnie po zaciśniętejdłoni.

Uśmiecha się do mnie jadowicie, a ja przewracam oczami. Pieprzona żmija z niej. Doskonale wiem, że z największą przyjemnością próbuje mi wbić szpilę, coraz mocniej nadwerężając moją cierpliwość wobec niej. Mój braciszek oczywiście tego nie zauważa. Poza tym akurat dzwoni jego telefon, więc przeprasza i zostawia nassame.

– Skoro już mowa o twoim powrocie – mlaska z rozmysłem Silvie – jak tam Iwo Accardi? – pyta przesłodzonym tonem, a ja patrzę na nią beznamiętnie. – Kupę czasu go nie widziałam. Z tego, co pamiętam, miałaś zostać szczęściarą, która usidli tego przystojniaka, ale koniec końców nic z tego nie wyszło – mówi z zadumą. – W dalszym ciągu jest wolny? – dopytuje się, a wredny, wyrachowany uśmiech rozciąga jej ostrzyknięteusta.

Jeśli myśli, że musi sięgać po kaliber w postaci Iwa, by wyprowadzić mnie z równowagi, to jest w błędzie. Prawda jest taka, że wystarczy do tego jej naturalna osobowość cwanej, rządzącej się suki, próbującej wbić szpony w mojego rodzonego brata. W dodatku nie dam się zmylić jej pozornym zainteresowaniem Iwem, bo dobrze wiem, że jej celem jest Emilio. Od zawsze i nazawsze.

No chyba że nagle wpadła na genialny pomysł wykorzystania Accardiego do zwrócenia na siebie uwagi mojego brata i wzbudzenia w nim zazdrości. Takie posunięcie z jej strony byłoby niesamowicie żałosne, ale znając jej desperację, nie niemożliwe. Jednak jeśli rzeczywiście tak chce to rozegrać, to drogawolna.

Iwo leci na łatwe idiotki, więc ona idealnie się wpasuje, a on pewnie nie pogardzi, jeżeli rozłoży przed nim nogi. W końcu takich jak ona miał i zapewne nadal ma na pęczki. Domyślam się, że dla niego nie ma większego znaczenia jakość cipki, którą posuwa, bo liczy się głównie to, że chłop spuści sobie z krzyża, i tyle w tej kwestii. A mnie nic do tego, gdzie Accardi wciska swojego penisa, i tego będę się trzymać, choćby nie wiemco.

Nie mam pojęcia, czy ten cycaty pustak, który siedzi naprzeciwko mnie, ma świadomość, że pomijając wszystko inne, mój brat nie będzie miał raczej ochoty dojadać resztek po kutasie Accardiego. Ale kim ja jestem, żeby prawić jej morały? Przecież sama mówiła, że wie lepiej odemnie.

– Cóż, „wolny” to zapewne niezbyt precyzyjne określenie w stosunku do niego – stwierdzam spokojnie, posyłając jej uprzejmy uśmieszek. Za nic nie pokażę jej, że temat mojego byłego wzbudza we mnie jakiekolwiek emocje. Nadal nie przetrawiłam do końca tego, co wydarzyło się w Czarnogórze, ale to wyłącznie moja sprawa, od której ta ociekająca fałszem wiedźma powinna trzymać się jak najdalej. – Bo wiesz, Iwo zawsze ma jakieś zdzirowate pizdy w zanadrzu, więc na pewno się nie nudzi – rzucam obojętnie, a ona przygląda mi się, starając doszukać się jakiejkolwiek oznaki słabości czy też szczeliny w mojej masceopanowania.

Nic z tego, małpo! Za dobra jestem w te klocki, żeby przejrzała mnie taka porażka ewolucji jak ty. Radziłam sobie ze sprytniejszymi od ciebie, a postawa niewzruszonej królowej lodu to moja druga natura, więc nie masz ze mnąszans.

– Ale jeśli chciałabyś spróbować swoich sił i zawrócić go z tej lubieżnej drogi, to trzymam kciuki. A także życzę powodzenia – oznajmiam pobłażliwie. – Chętnie zobaczę, co z tego wyjdzie – dodaję zwyrachowaniem.

Silvie mruży oczy, chcąc ukryć nerwowe podrygi lewejpowieki.

A masz, amebo jedna! Jeden zero dlamnie!

Widzę, jak na moje słowa rumieniec złości wypełza na jej szyję oraz twarz i już ma mi powiedzieć, co jej leży na sercu, ale niespodziewanie wraca Emilio i jejprzerywa.

– Słuchajcie, dziewczyny – mamrocze z roztargnieniem, klikając coś w telefonie – wybrałyście już tort? – dopytuje się, podnosząc na nas wzrok. – Bo jak dla mnie wszystkie są w porządku, więc zdaję się na was. A poza tym muszę się zbierać. Delia, jedziesz ze mną? – rzucapospiesznie.

Ochoczo korzystam z szansy na ucieczkę od tej krowy, która nie tylko wymiona masilikonowe.

Dzięki takiemu obrotowi sprawy Silvie w końcu wybiera swojego faworyta wśród wypieków, a Emilio szybko składa zamówienie iwychodzimy.

Po chwili jesteśmy już przy swoich samochodach, a ta zołza żegna się ze mną, epatując przesadną słodyczą. Aż mnie mdli. Poza tym dobrze wiem, że to taka jej gra przed moim braciszkiem, by nadal myślał, że ona to przecież wcieleniedobra.

Fałszywa manipulantka, niech spierdala z powrotem do Monachium, czy skąd tam przyleciała, by zatruwać miżycie.

***

Ubiegły tydzień był beznadziejny, a jutrzejsza impreza będzie jegoukoronowaniem.

Nie dość, że już nie mogę patrzeć na Silvie bez zgrzytania zębami, to jeszcze domyślam się, że spotkam tam Iwa. A że nie widziałam się z nim od tamtej pamiętnej nocy w Czarnogórze, to nie wiem, czego mam się po nimspodziewać…

Najchętniej wymiksowałabym się z całego tego wyjazdu za miasto i uroczystości, ale już za późno. W dodatku Emilio by mi tego niewybaczył…

Po dłuższych przemyśleniach doszłam ostatnio do wniosku, że wolałabym, żeby pomiędzy mną a Accardim zapanował względny rozejm, pozwalający nam na niezależne, indywidualne funkcjonowanie w tym samym mieście. Nie mam jednak pojęcia, czy są na to jakiekolwiek szanse. I ta niepewność względem jego zachowania wprowadza mnie w dziwną nerwowość. To, że jeszcze się ze mną nie skontaktował, mogłabym uznać za sygnał, że w końcu dał za wygraną i zrezygnował z pogoni za mną. Tak byłoby najłatwiej, ale z nim lepiej niczego nie zakładać z góry. Nigdy nie wiadomo, co mu strzeli do tej łepetyny, więc równie dobrze może czekać, aż na siebie wpadniemy, by urządzić mi dziką awanturę czy też by okazać mi zupełną obojętność, pokazując w ten sposób, że odhaczył mnie ponownie na ramie swojego łóżka i tyle muwystarczy.

Nie lubię nie mieć kontroli, więc ta niepewność mnie wkurza, bo wolę być przygotowana na to, co mnie spotka. Ale będę musiała to jakoś przetrwać, a następnie przyjąć wszystko na klatę, bo na pewno nie zamierzam podpytywać Fabiana o Accardiego i jego reakcję na to, że bez uprzedzenia wyjechałam wcześniej zCzarnogóry.

Mój brat od powrotu do Palermo ma grobowy nastrój i jest cholernie drażliwy, aż strach się odezwać. Przed jego wzrokiem też lepiej uciekać. Przez te jego humorki nawet nie próbowałam się wykłócać, kiedy zarządził zwiększenie mojej obstawy, a teren wokół rezydencji usiał jeszcze większą liczbą najemników. Jego nastawienie do świata w ostatnich dniach nie zachęca do dyskusji, a ja zaczynam snuć podejrzenia, że Fabiano przeżywa swojego rodzaju PMS, serio.

Jednak mój poziom irytacji również rośnie. W tym tygodniu Silvie każdego dnia zaszczycała mnie swoim towarzystwem, przez co było miło, aż się rzygać chce. Całe szczęście w tym, że Emilio zdaje sobie sprawę z tego, że ona pod żadnym pozorem nie może się dowiedzieć o Alice, i trzyma swoją przyjaciółkę z dala od mojejcórki.

A na dokładkę moja rozmowa z Alexem, którą planowałam przeprowadzić z nim po tym, co stało się między mną a Iwem w Perast, nie do końca przebiegła po mojej myśli. Do teraz nie jestem pewna, jak to się stało, że wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej… Przecież wyczułam idealny moment i rzuciłam mu prawdę prosto w twarz. No dobra, ocenzurowaną prawdę. Iokrojoną.

Powiedziałam w skrócie, że nie jestem gotowa na pakowanie się w związek, a tym bardziej w żadną poważną relację. Wtedy zaskoczył mnie stwierdzeniem, że się tego domyślał i nie jest zdziwiony. Coś mi się wydaje, że właśnie przez to straciłam czujność. A kiedy padły frazesy o byciu przyjaciółmi, bo on nie chce rezygnować z naszej relacji, skoro świetnie się dogadujemy, za bardzo się rozluźniłam. W każdym razie zanim zorientowałam się w sytuacji, Alex uznał się za moją osobę towarzyszącą na imprezę Emilia, a ja nie miałam jak z tego wybrnąć, nie zdradzając mu zbyt wielu szczegółów, których w zasadzie i tak nie powinien znać. Jak oznajmił, jego obowiązkiem jako mojego przyjaciela jest pojawienie się tam razem ze mną i pomoc w przetrwaniu tego wieczoru, skoro przebąkiwałam, że muszę się tam pojawić, choć nie mam na to najmniejszejochoty…

Taa, więc, jak widać, ten weekend będzie ciekawy, aż strach siębać.

Nie zostało mi jednak nic innego jak po prostu zaczekać, co z tego wyjdzie. Dlatego też kończę właśnie pakować walizkę, a nową sukienkę wkładam do pokrowca. Gdy już mam wszystko gotowe na jutrzejszy wyjazd, schodzę do salonu spędzić ten czas z mojącóreczką.

Ona i jej śmiech zawsze pomagają mi naładować baterie i dają siłę przetrwać nawetnajgorsze.

Rozdział 3

Iwo

Minął prawie tydzień, odkąd jestem w Neapolu. Przyleciałem zaraz po tym, jak Victor zadzwonił, gdy byłem jeszcze w Czarnogórze. Mam nerwy jak postronki, przez co aż mnie nosi. Moja znikoma cierpliwość się wyczerpała, a ja jestem tykającąbombą.

A wszystko przez to, że mimo podjętych przeze mnie działań sukinsyn czyhający na Delię i na mnie nadal cieszy się przywilejem oddychania, chodząc po tym pieprzonymświecie.

Mimo że ostatnie dni były pracowite dla moich ludzi, to i tak nie przyniosły aż takich efektów jakich oczekiwałem. W związku z tym nadal nieustannie pracujemy nad lokalizacją wroga, by go ostatecznie unicestwić. Chociaż tyle dobrze, że chłopakom udało się przekopać przez utajnione pliki i korespondencję Martina, dzięki czemu zdołaliśmy już odbić większość kobiet z rąk oprawców, którym zachciało się bawić w Boga i płacić za prawo do rozporządzania cudzym losem. Wszystkim tym paniom została zapewniona odpowiednia opieka, a nam udało się ustalić kilka ważnychfaktów.

Wśród osób bawiących się w korzystanie z usług brudnego biznesu świętej pamięci Martina znalazły się dość interesujące persony, czego w przyszłości nie omieszkam wykorzystać jako karty przetargowej. Wśród krewnych ocalonych pań znalazły się również wpływowe osoby, które w wyrazie wdzięczności uznały się za moichdłużników.

Najważniejsze jednak było dla mnie to, że wyciągnęliśmy z tych biednych kobiet maksimum informacji, jakie mogły nam pomóc w poszukiwaniu osoby, z którą zbratał się Martin, by bawić się w handel ludźmi, a także knuć przeciwko mnie i mojejkobiecie.

Kto okazał się głównym odpowiedzialnym? No oczywiście, że Hades ispółka!

Mogłem się tego, kurwa, domyślić!

Już wcześniej przeczuwałem, że brak ukartowanych akcji w ostatnim czasie ze strony tego pojeba jest zaledwie ciszą przed burzą, i miałem pieprzoną rację! Byłem pewien, że ten skurwiel w którymś momencie znowu wypełznie z czeluści rynsztoka i spróbuje jeszcze bardziej mi namącić. Ale wikłanie mojej Delii w jego popierdolone gierki i porachunki ze mną to stanowcze przegięcie. Nie wiem, jaki on ma ze mną problem, ale mało mnie to obchodzi, bo jedyne, czego chcę, to jego pierdolonejśmierci.

Jego i każdego jegopoplecznika!

Teraz, dzięki ujawnionym konszachtom Martina z Hadesem, wiemy o tym sukinsynu dużo więcej. Jego działalność opiera się głównie na handlu żywym towarem i szeroko pojętym stręczycielstwie. Kutasina jedna panoszy się przede wszystkim w krajach Europy Wschodniej, a jego macki zahaczają również o tereny Rosji. Dlatego też w tym tygodniu odwiedziłem Dymitra, stojącego na czele tamtejszej mafii. Już wcześniej podjąłem z nim dialog biznesowy, a nowe okoliczności zmusiły mnie do wprowadzenia w życie tego, co i tak planowałem. Byłem zdeterminowany poszukać w nim sojusznika i wcale się nieprzeliczyłem.

Współpracowaliśmy już od dłuższego czasu, a nasze interesy układały się świetnie, dając nam obojgu zajebiste profity. W obecnej sytuacji Dimitri jak najbardziej jest za jeszcze większą eskalacją naszej wspólnej działalności i jednocześnie wkurwił się na wieść, że jakiś pajac ośmiela się mataczyć na jego terenie, więc zgodnie zawarliśmy sojusz w celu udupienia Hadesa i jegoludzi.

Fabiano, którego informowałem na bieżąco, dołączył do naszego przymierza, zresztą mając w tym swój interes. Najważniejsze jednak jest dla nas wyeliminowanie zagrożenia, jakie zawisło nad Delią, a co za tym idzie – priorytetem jest zgładzenieHadesa.

Niestety jak na razie, mimo połączonych sił, nie udało się nam znaleźć tego chuja, ale na podstawie zgromadzonych informacji moi żołnierze natrafili na trop jego pachołka, Aresa.

Przez to teraz on stał się głównym celem naszej obławy. Współpracując z naszymi sojusznikami na szeroką skalę, weryfikowaliśmy każdy związany z nim ślad, bo, jak to mówią, po nitce do kłębka. Najpierw on, później jegoszef.

Mimo że takie właśnie było założenie, dręczyło mnie irytujące przeczucie, że Hades nie będzie ostatnim ogniwem całego tego podejrzanegoszamba.

Co prawda nie mam pojęcia, na czyje rozkazy może on działać. Ale odkąd dawno temu podczas swojej egzekucji Alfreda wspomniał, że Hades przekazywał mu oczekiwania swojego szefa, ta informacja siedziała mi z tyłu głowy, nie dając spokoju. Owszem, mogły to być majaki czy też bzdury wygadywane na poczet ratowania swojego tyłka, ale ja dopatruję się w tym czegoś więcej. Nawet Vito, mój doradca, nie jest w stanie mi tego wyperswadować. Próbował przekonywać, że zapewne były to fałszywe informacje, które z premedytacją zostały wmówione Alfredowi na wypadek gdyby się wysypał. Mój doradca twierdził, że miało to na celu zmylenie nas, byśmy w oparciu o te poszlaki kręcili się w kółko, poszerzając zakres poszukiwań, jednocześnie gubiąc z celownika głównegoodpowiedzialnego.

Nie mówię, może mieć rację, ale moja intuicja podpowiada mi coinnego.

W każdym razie, w końcu mamy jakiś konkretny punkt zaczepienia i nie zostało mi nic innego, jak wzmocnić środki bezpieczeństwa oraz wzmóc czujność do momentu, aż ustalimy coś więcej w związku z Aresem i godorwiemy.

Dopiero wtedy będę mógł działać dalej. Motywację do tego mam dużo większą niż wcześniej, bo teraz w zasięgu tych wylewających się fekaliów znalazła się również Delia. Pozostaje nieświadoma zagrożenia, ponieważ razem z Fabianem zdecydowaliśmy, że tak będzie lepiej. Z tego, co mówił Rossi, względnie spokojnie przyjęła zwiększoną liczbę ochrony, choć i tak nie miała pojęcia o rzeczywistej liczebności obstawy, jaka jej towarzyszyła, gdy opuszczała mury ichrezydencji.

Co do mnie i Delii zaś, przez cały ten szajs, ku mojej frustracji, jeszcze się z nią nie widziałem, ale już dziś tonadrobię.

Zobaczę się z nią na urodzinach Emilia, bo moje pojawienie się tam jest konieczne, by zachować pozory i zmylić wroga, który nie wie, że zaczyna mu się palić poddupą.

Taka właśnie jest moja strategia, pozornie wrócić do normalności, nadzorując dalsze postępy moich ludzi, już z Palermo. Mój przedłużający się pobyt w Neapolu mógłby wzbudzić zbyt wiele podejrzeń i skłonić przeciwnika do tymczasowego odwrotu, a do tego dopuścić nie chcę. Jesteśmy coraz bliżej rozwiązania tej sprawy i nie możemy sobie pozwolić na to, by umyślnie zaczął jeszcze bardziej zacierać ślady. Zapewne już dotarło do Hadesa, że stracił Martina, ale wcale nie musi wiedzieć, że zaczynamy mu deptać po piętach, a mój powrót do Palermo odsunie od niego takowepodejrzenia.

Z kolei ja muszę się w końcu skupić na Delii. Mamy z moją małą diablicą niewyjaśnione sprawy, które należy ostatecznie rozstrzygnąć. To tyczy się również pieprzonego Crossa, który ku mojemu niezadowoleniu jeszcze nie eksmitował się z jejżycia.

Wiele pobłażałem mojej koteczce, ale miarka się przebrała i przyszedł czas, żebym podjął odpowiednie kroki zarówno w związku z nią samą, jak i jej pseudoadoratorem. Numer, jaki odwaliła mi w Czarnogórze, wystarczająco nadwerężył moją cierpliwość względem niej, a informacja o tym, że w minionym tygodniu znowu wybrała się z tym frajerem na kolacyjkę, doprowadziła mnie do szewskiejpasji.

Przez te jej wyskoki najchętniej od razu przełożyłbym ją przez kolano i złoił jej ten seksowny, ale niesubordynowany tyłek, jednak wiem, że przyjdzie na to czas. Mam zamiar rozegrać nasze sprawy zgodnie z tym, co już sobie obmyśliłem. Ale wszystko może nabrać przyspieszonego tempa, jeśli tylko Delia ponownie nadszarpnie mojeopanowanie.

***

Ubrany w czarne spodnie, koszulę i skórzaną kurtkę, około dziewiątej wieczorem przybywam do hotelu, gdzie odbywa się impreza Emilia. Towarzystwo już się rozkręciło, a zabawa trwa w najlepsze. Rozglądając się po rozszalałym tłumie, namierzam kumpla, po czym podchodzę do niego, wręczam mu prezent i składam życzenia, poklepując go poplecach.

– Dzięki, stary – odpowiada, po czym przybiera poważniejszy wyraz twarzy. – Uprzedzam, że ten cały Alex przyjechał tu z nią – informuje mnie, ściszając głos, a ja momentalnie zaciskam szczęki, wkurwiając się już na dzień dobry. – Ale nie masz co się za bardzo spinać, bo sytuacja wygląda niegroźnie. Zachowują się wobec sobie dość neutralnie. Żadnych podejrzanych czułości – dodaje pospiesznie, widząc moje rodzące sięrozjuszenie.

– Ona chyba sobie, kurwa, ze mnie żartuje! – daję upust swojemu rozsierdzeniu, uderzając pięścią w blat baru, przy którymstoimy.

Co ta cholerna baba sobie myślała, sprowadzając tutaj tego wymoczka?! Tym bardziej po tym, co zaszło między nami wPerast!

Do tego dobrze wiedziała, że tu będę, więc sama świadomie mi go wystawiła! Uprzedzałem ją, ale jak widać ma w dupie moje ostrzeżenia, więc pretensje za to, co się stanie, gdy na niego wpadnę, będzie mogła mieć tylko dosiebie!

Potrzebuję drinka i to na już, bo w przeciwnym razie wyciągnę gnata i zacznę strzelać do otaczającego nas tłumu, aż ten jebany Cross nie stanie oko w oko z moją spluwą, wymierzoną w jego parszywą gębę! A takie impulsywne działanie wywróci do góry nogami mój plan względemDelii!

– Nie wiem, po chuj ona go tu przyciągnęła – bąka pod nosem Emilio – ale facet wydaje się nawet w porządku – stwierdza, patrząc na mnie niepewnie, a ja obdarzam go spojrzeniem pełnym wkurwu i agresji. – Serio, nie widziałem, by w ogóle próbował ją obłapiać. Jest grzeczny i potulny jak baranek, więc wrzuć na luz – doradza mi, poklepując mnie po napiętym ramieniu. – Doskonale wiesz, że nic dobrego nie wyniknie z tego, że teraz rozpętasz piekło, poza tym mamy tu za dużo świadków – mruczy ugodowo, kiwając głową w stronę otaczających nas ludzi. – Nie chciałbym, żeby moja impreza przeszła do historii jako krwawa masakra – rzuca dla rozluźnienia atmosfery. – Poza tym cały czas z braćmi trzymamy rękę na pulsie i mamy na nich oko, więc napij się ze mną na rozluźnienie, w końcu dzisiaj moje święto – dorzuca, by mnie uspokoić, zapewne licząc na to, że alkohol odrobinę ukoi mój gniew. Zna sytuację moją i Delii i wie, jakjest…

Niechętnie odwracam się przodem do baru, a kumpel zamawia dla nas szoty. Po wypiciu trzech z rzędu w końcu ulegam pokusie i rozglądam się po sali, której wygląd przerobiono na styl klubunocnego.

I wtedy w jednej z lóż ustawionych pod ścianami dostrzegam ją. Siedzi tam, wyglądając jak mokry sen każdego faceta, ubrana w obcisłą czerwoną kieckę, a towarzystwa dotrzymuje jej oczywiście ten palantCross.

Moje palce automatycznie zaciskają się na kolejnym kieliszku, ale nieco się wyciszam, gdy dostrzegam, że jest z nimi jej brat Marco. Skanując ich uważnym wzrokiem, dochodzę do wniosku, że rzeczywiście sytuacja wygląda dość niewinnie. Alex rozmawia z Rossim, popijając drinka, a Delia siedzi w pewnej odległości od niego ze spojrzeniem zatopionym wkomórce.

Nie zmienia to jednak faktu, że i tak mi się to wszystko niepodoba.

– Coś się w niej ostatnio zmieniło – przebąkuje Emilio, dostrzegając, że lustruję jego siostrę i jej kompana. – Nie potrafię tego precyzyjnie określić, ale na pewno zaszła w niej jakaś zmiana – stwierdza, zwracając na siebie mojąuwagę.

Nie mam okazji rozwinąć tej kwestii, bo naszą wymianę zdań przerywa niespodziewane pojawienie się wysokiej brunetki ze zbyt napompowanym w stosunku do szczuplutkiej sylwetki biustem. Jej strój nie pozostawia zbyt wiele wyobraźni, a do tego laska bez ceregieli wciska się między nas i opiera plecami o bar, eksponując głębokidekolt.

– I jak się bawicie, chłopaki? – mruczy, bezpardonowo wpierdalając się w rozmowę. – Emilio, liczyłam, że wypijesz ze mną swoje zdrowie – zwraca się do Rossiego, wydymając rybiewargi.

Patrzę na nią jak na intruza, a wtedy zwraca się również domnie.

– Ciebie też miło w końcu widzieć, Iwo – wita się ze mną przymilnie, niezrażona moją wrogą postawą, a ja nie mam pojęcia, skąd mniezna.

Przez to zaczynam pospiesznie główkować, czy to przypadkiem nie jakaś panienka, którą kiedyś przeleciałem… Taka możliwość nie tylko kurewsko mi się nie podoba, ale i napawa mnie obawą, bo takowy zbieg okoliczności to ostatnie, czego dziśpotrzebuję.

– Jasne, Silvie, napij się z nami – zaprasza ją bez wahania Emilio, a ja mrużę oczy, bo za cholerę nie chcę w pobliżu żadnej dawnej kochanki. – Iwo, pamiętasz moją przyjaciółkę, Silvie Lucine? – pyta kumpel, a ja marszczę czoło. – Jej ojciec pracuje dla mojej rodziny. Znamy się od lat – wyjaśnia, a ja oddycham z ulgą, bo powoli zaczyna mi świtać, kim jest takobieta.

To ta namolna laska, która przez długi czas kręciła się wokół niego, przymilając się i robiąc słodkie oczka. Z tego, co pamiętam, pojawiała się też na większości imprez, na które razemchodziliśmy.

Na szczęście nigdy nie tknąłem jej nawet palcem, a ona od zawsze była wpatrzona w Rossiego. Muszę jednak przyznać, że dawno jej niewidziałem.

– Tak, teraz sobie przypominam – bąkam obojętnie, wychylając kolejny kieliszek, który uważam za większą atrakcję niż jejtowarzystwo.

– Dawno nie było mnie na Sycylii, ale wróciłam z Monachium specjalnie na urodziny tego wariata – grucha, poklepując Emilia popoliczku.

Nie mogąc się powstrzymać, unoszę brwi, obserwując ichinterakcję.

– Dlatego też mu nie odpuszczę i go dziś spiję – oznajmia radośnie. – Chętnie skorzystam z twojej pomocy – dorzuca konspiracyjnie, puszczając mi oczko. – Jednak zapowiadam, że wbrew pozorom lepiej dla was, żebyście nie zakładali, że mam słabą głowę, bo to może się, panowie, obrócić przeciwko wam – mówi prowokacyjnie – i to wy polegniecie – stwierdza, uśmiechając się do nas zalotnie. – To co pijemy? – dopytuje się zadowolona zsiebie.

Emilio odpowiada jej uśmiechem, a następnie zamawia dodatkowe szoty. Patrzę na to wszystko, ale nie komentuję. Ewidentnie widzę, że seksualna desperacja aż wylewa się z niej porami. Mój kumpel zaś nie wykazuje względem niej żadnego erotycznego zainteresowania. Ani nie lustruje jej kusego ubioru, ani nie wyłapuje żadnych podtekstów, jakie płyną z jejgestów.

Wypijamy razem kolejne kieliszki, a ja olewając jej nieudolne próby uwiedzenia Emilia, przez cały czas trzymam kontrolę nad sytuacją w loży na drugim końcusali.

Wiem, że Delia zdążyła się już zorientować, że się pojawiłem, ale stara się mnieignorować…

Ja zaś dalej popijam alkohol, a w międzyczasie Silvie robi się coraz bardziej towarzyska, wieszając się na moim kumplu i niby przypadkowo muskając moje ramię. Patrzę na jej zachowanie z mieszanką irytacji i zmieszania, zauważając jednocześnie, że mój przyjaciel nie zwraca zbytniej uwagi na to, jak ona go obłapia, i traktuje ten kontakt fizyczny jak coś naturalnego. Niestety gdy jego spojrzenie łowcy zawiesza się na jakieś tańczącej niedaleko panience, jego koleżanka zaczyna mi się coraz bardziejnarzucać.

Nie wiem, co tu jest grane i jakie relacje łączą tę dwójkę, ale nie mam zamiaru w to ingerować. Zresztą mam ważniejsze sprawy na głowie. W czasie naszej popijawy nie umyka mi, że Delia tańczy kilka kawałków z cholernym Crossem, który według mnie i tak zachowuje się w stosunku do niej zbyt poufale. Ponownie gotuję się z gniewu, gdy widzę, że odprowadzając ją do loży, pożera ją wzrokiem, przyklejając swoje obleśne spojrzenie do jej seksownychkrągłości.

Niech sobie bracia Rossi mówią, co chcą, ale wzrok tego skurwiela nie kłamie i w żadnym razie nie jest obojętny. O, nie. Jego spojrzenie jasno świadczy o tym, co ten fiut najchętniej zrobiłby z ciałem mojejkobiety.

Jednak pomiędzy wypitymi kieliszkami zdążyłem pochopnie obiecać Emiliowi, że nie odstawię dziś żadnej szopki, jeśli tylko będą trzymać tego chujka w ryzach. Dlatego wypuszczam długi oddech, starając się panować nad sobą. Pomaga mi myśl, że z tym, co mam ochotę zrobić, muszę zaczekać jedynie do jutra, a wtedy pierdolony Cross dostanie za swoje. To zaś powoduje, że uśmiecham się wrednie pod nosem. Niestety, przez mieszankę zazdrości oraz alkoholu rozgrzewającego krew, niewiele myśląc, pozwalam się zaciągnąć Silvie na parkiet. Chwilę temu ulotnił się tam Emilio i właśnie osacza swoją nowązdobycz.

Szybko żałuję swojej impulsywnej decyzji, bo panna desperatka przy każdym ruchu podczas tańca ociera się o moje krocze jak wyuzdana kotka. Nie mam pojęcia, co chce osiągnąć, ale mojego kutasa do pionu na pewno nie postawi. Ostatnio znowu posmakował cipki, która idealnie do niego pasuje, jakby została dla niego stworzona, więc nawet nie drgnie na poczynania brunetki. Poza tym i tak nigdy bym się na nią nie skusił, bo ona ewidentnie cośkombinuje.

Przyjaciel, dostrzegając cyrk, jaki odstawia jego koleżanka, posyła mi znad ramienia panny przyciśniętej do jego ciała spojrzenie w stylu „co jest grane?”. Na co ja jedynie wzruszam ramionami, całkowicie obojętny na wulgarne zaloty jego psiapsiółki. Laska zachowuje się tak, jakby koniecznie potrzebowała udrożnienia kanału rodnego, i to na wczoraj, ale ja nie mam zamiaru zostać jej popychaczem. Jeśli ma aż takie parcie, to będzie musiała znaleźć sobie jakiegoś innego fagasa, bo ja stanowczoodpadam.

Po dwóch piosenkach zdecydowanie odpuszczam sobie dalszy taniec, mając dość ocierania się jej ciała o moje. Oczywiście Silvie nie kryje niezadowolenia moją dezercją i piorunuje mnie wkurzonymwzrokiem.

Jednak olewam to, zostawiając ją pośrodku bawiącego się tłumu, i podchodzę do baru, przy którym wypijam kolejny kieliszek. Po chwili dołącza do mnieEmilio.

– Co tam się, do cholery, odstawiało?! – pyta wściekły i mierzy mnie nieprzychylnym spojrzeniem. – Myślałem, że chcesz odzyskać moją siostrę, a nie jeszcze bardziej zaognić wasze stosunki – zarzuca mizirytowany.

– Chcę Delii, i tylko jej – zapewniam z przekonaniem. – To twoja koleżaneczka chciała potańczyć, więc się zgodziłem, ale nie wiem, co w nią nagle wstąpiło. W każdym razie ja nie jestem zainteresowany jej agresywnym podrywem, dlatego się zmyłem – wyjaśniam beznamiętnie, nawet nie zerkając na parkiet, a Emilio ciężkowzdycha.

– Silvie jest niereformowalna – burczy z rezygnacją. – Wiem, że jest dorosła, ale bywa, że puszczają jej hamulce, a wtedy bawi się, nie patrząc na konsekwencje. Nie mogę się wpierdalać w to, co robi, ale jest moją przyjaciółką i nie chciałbym, żeby się w coś wpakowała przez takie lekkomyślne podejście do życia – mruczyzmartwiony.

I w tej chwili dociera do mnie, że on naprawdę ma się jedynie za jej przyjaciela, podczas gdy ta suczka ma chrapkę na coś więcej. No chyba że się mylę, patrząc przez pryzmat jej parcia na ostrerżnięcie…

– Nie znam jej za dobrze, ale jak dla mnie panna ma braki, i to duże. Co więcej, jest zdeterminowana je dziś nadrobić – wypalam prosto z mostu. – Ale nie mnie to oceniać – dodaję, wzruszającramionami.

– Mam nadzieję, że wie, co robi. Nie chcę zostać chrzestnym jej pamiątki po dzisiejszej imprezie – wzdycha niepocieszony, przywołującbarmana.

– Nie masz co się tak przejmować. Jak mówiłeś, jest już dużą dziewczynką i to jej decyzje, a nie twoje – pocieszam go, poklepując po ramieniu. – Idę zapalić – oznajmiam i odpycham się od baru, zostawiając Emilia samego z jegorozterkami.

Oddalam się od dudniącej muzyki, udając się do niewielkiego holu, gdzie panuje względny spokój, a w kącie stoi popielniczka. Większość imprezowiczów oddaje się swojemu nałogowi na świeżym powietrzu, dlatego mam przywilej cieszyć się chwiląsamotności.

W momencie gdy dopalam papierosa, słyszę niewyraźny stukot szpilek, który zwraca moją uwagę. Zza winkla wyłania się maszerująca raźnym krokiem Delia z telefonem w ręce. Wygląda powalająco w ognisto czerwonej kiecce, uszytej z szerszych i węższych kawałków materiału opinających jej ciało. Mimo że długość sukienki kończy się dopiero powyżej kolana, to krój sprawia, że Delia wygląda bardziej podniecająco niż jakakolwiek modelka zrozkładówki.

Na jej widok mój fiut momentalnie twardnieje, a ciało się rozgrzewa, pragnąc poczuć ją jak najbliżej siebie. I to najlepiejnagą.

Nie zauważa mnie, ale szybko to naprawiam. Gaszę niedopałek i niespiesznie zachodzę jej drogę. Zamyślona i zapatrzona w ekran komórki, nie zwraca na to uwagi, przez co zatrzymuje się dopiero, gdy zderza się z moją klatką piersiową. Traci równowagę, ale ja usłużnie ją podtrzymuję, chłonąc jejbliskość.

– Och, przepraszam, nie chciałam… – zaczyna, po czym podnosi wzrok i zaciska usta w wąskąkreskę.

– Nic się nie stało – zapewniam z bezczelnym uśmieszkiem, nie przejmując się jej niezadowoleniem. – Nie mam nic przeciwko, żebyś na mnie wpadała, kiedy tylko będziesz miała na to ochotę – odzywam się ochryple i zjeżdżam dłonią w dół jej pleców, przyciskając ją mocniej dosiebie.

Nic nie poradzę na to, że ogarnia mnie natychmiastowa potrzeba poddania się jej bliskości, a pojawiające się równocześnie pożądanie sprawia, że krew aż się we mnie gotuje. Co prawda minął zaledwie tydzień od naszej wspólnej nocy w Perast, ale przez to, z czym borykałem się w ostatnich dniach, odnoszę wrażenie, jakby to było całe wieki temu. A wyłącznie przy Delii moje siły regenerują się w magiczny sposób. Tylko ona tak na mnie oddziałuje, ona stanowi moją osobistą nirwanę. Dlatego teraz potrzebuję jej jeszcze bardziej niżwcześniej.

Do tego słodki zapach mojej ukochanej wabi moje zmysły, sprawiając, że chcę się w niej zatracić. Na krótki czas zapomnieć o całym świecie, tak by była tylko ona ija.

– Wybacz, ale nie skorzystam – fuka, stanowczo się ode mnieodsuwając.

Tym samym sprowadza mnie na ziemię, prosto z obłokówrozmarzenia.

Ma zamiar mnie wyminąć, ale jej na to nie pozwalam, patrząc jej nieustępliwie woczy.

– Myślę, że mamy kilka spraw do omówienia – rzucam znacząco, mając na myśli wydarzenia zCzarnogóry.

– Co konkretnie? – Zachowuje nonszalancką postawę, przeczesując rozpuszczone, pofalowanewłosy.

W odpowiedzi na jej próbę uniku kącik ust sam unosi mi się w ironicznymgrymasie.

– Czy naprawdę sądzisz, że pozwolę ci na odstawianie takich akcji? – pytam kpiąco, nie dając się zbić z tropu. – Wpuściłaś mnie do swojego łóżka i przypieczętowałaś tym nasz los, który zresztą i tak był z góry przesądzony – przypominam, w razie gdyby pamięć płatała jejfigle.

– Iwo, proszę, daj spokój – rzuca spokojnie. – Przespałam się z tobą, ale nie zamierzam zostać twoją kolejną zabaweczką. Uznajmy, że tamten seks był zamknięciem naszego rozdziału, i zostawmy przeszłość za sobą. Odpuść i ruszmy każdy w swoją stronę – mówi łagodnie, ale stanowczo, z determinacją patrząc mi woczy.

Każde jej słowo coraz bardziej podnosi miciśnienie.

– Co ty pieprzysz, mała? – warczę zdębiały. Jakie odpuść? Jakie zamknięcie? Szaleju się najadła czy co?! – Jesteś moja i ja nigdy z ciebie nie zrezygnuję – oświadczam surowo, zaciskając dłoń w pięść. – Za to ty odpierdalasz jakieś chore numery, sprowadzając tu tego skurwiałego gogusia, podczas gdy jeszcze tydzień temu krzyczałaś moje imię, dochodząc na moim kutasie! – wkurzam się, a moje opanowanie ulatnia się wmig.

– Możesz się nie wyrażać tak dosadnie w miejscu, w którym ktoś mógłby podsłuchać naszą rozmowę? – karci mnie, krzywiąc się z niesmakiem, a w jej tęczówkach błyska stalowa nuta. – Iwo, ja już w nic z tobą nie gram i chciałabym, żebyś ty też przestał. Alex przyjechał tu wyłącznie jako mój przyjaciel, więc skończ fiksować z tym swoim urażonym ego – oznajmia ze zdecydowaniem i lekkim zmęczeniem wgłosie.

Za to ja prycham gniewnie podnosem.

– Jako przyjaciel? – pytam z oburzeniem. – Czy ty słyszysz, co mówisz? Koteczku, nigdy nie byłaś naiwna i nie do twarzy ci z tym. Przejrzyj na oczy i dostrzeż prawdę. Nie wiem, czym ten debil cię mami, ale to oczywiste, że chce się dobrać do twoich majtek – warczę furiacko, górując nad nią, rozeźlony tym, że ona ma tego gnoja zaniewiniątko.

– Naprawdę nie mam zamiaru się z tobą kłócić – odpowiada beznamiętnie. – Ja i Alex zostaliśmy przyjaciółmi i na tym opiera się teraz nasza znajomość, a ty przestań popadać w paranoję oraz mierzyć wszystkich swoją miarą. Nie każdemu facetowi zależy tylko na ostrym rżnięciu. Daj mi spokój i wróć na imprezę. Znajdź sobie inny obiekt zainteresowania – przemawia spokojnie, a mnie do tego spokoju cholernie daleko! – Wydaje się, że Silvie jest w dużej potrzebie, więc może skup się na tym, by ją zaspokoić – sugeruje oschle, ponownie chcąc mniewyminąć.

Jednak i tym razem staję jej na drodze, więc niechętnie spogląda mi woczy.

– Wyjebane mam na przyjaciółkę twojego brata i na to, co odpieprza. W dupie mam jakieś panny, chcę wyłącznie ciebie – cedzę przez zaciśnięte zęby. – Czy to kiedyś do ciebie w końcu dotrze? – unoszę się wzburzony i zniecierpliwiony tym, że ona ciągle robi nam podgórkę.

To wszystko między nami mogłoby być takie proste. Wystarczy, by przestała stwarzać problemy i zaakceptowała, że naszym przeznaczeniem jest byćrazem.

– Jasne – zgadza się obojętnie, nie wykazując ani krzty zainteresowania moimi deklaracjami. Zaraz przez tę babę nie wytrzymam! – A teraz przepraszam, ale muszę oddzwonić do mamy – oznajmia stanowczo i cofa się o krok, chcąc mniewyminąć.

– Mała. – Chwytam ją za przedramię, gdy mnie mija, i ścieramy się spojrzeniami. Moje nieustępliwe, a jej płonące hardością. – Moja cierpliwość się skończyła i mam dość kręcenia się w kółko – mówię szorstko, starając się zapanować nadwzburzeniem.

W końcu któreś z nas musi być tą racjonalnąstroną.

– W takim razie dobrze się składa. Odpuść i oboje będziemy zadowoleni – przerywa mi ripostą, która w jej mniemaniu jestoczywistością.

Mimo woli nieco mocniej zaciskam palce na jejręce.

– Nic z tego, koteczku – zapewniam, pochylając się niebezpiecznie w jej stronę, i posyłam najbardziej arogancki uśmieszek, na jaki mnie stać. – Nie dałaś mi dokończyć i powiedzieć najważniejszego – stwierdzam bezczelnie, po czym drugą dłonią ujmuję delikatnie jejbrodę.

Delia patrzy mi butnie w oczy, nie wyrywając się. Wiem, że w ten sposób chce mi pokazać, że moje zachowanie nie robi na niej wrażenia. Jednak pod palcami wyczuwam, jak jej pulsprzyspiesza.

– Przez to całkiem opacznie zrozumiałaś moje słowa, no ale zawsze miałaś do tego skłonność, więc nic dziwnego – mruczę pobłażliwie z pewnością siebie. – Chciałem ci tylko przypomnieć, że już wcześniej dostałaś ode mnie ostrzeżenie, ale jak widać nie zrobiło ono na tobie wrażenia – zauważam wyniośle. – W każdym razie dałem ci możliwość podjęcia dobrowolnej decyzji o powrocie do mnie, ale ty, jak się okazuje, wolisz mi się dalej przeciwstawiać i nie zamierzasz z niej skorzystać. Dlatego miarka się przebrała i przyszedł czas, żebym wziął sprawy w swoje ręce – oświadczam surowo i bezdyskusyjnie. – Zresztą już dawno powinienem był to zrobić, a nie bez końca pobłażać twoim wymysłom – dodaję stanowczo, przewiercając na wskroś jej tęczówki, w których szaleje burzagradowa.

Wiem, że moje słowa jej się nie podobają i gdyby tylko mogła, najchętniej powaliłaby mnie tym morderczym spojrzeniem. Ja jednak, nie przejmując się jej bojowym nastawieniem, przybliżam twarz do jej twarzy. Wyczuwam, jak jej ciało napina się od przypływu adrenaliny, a ona chce mi odpyskować, jednak uniemożliwiam jej to, przytrzymując mocniej jej brodę i układając place na jej kuszącychwargach.

– Nie wziąłem pod uwagę tego, jak bardzo jesteś zawzięta i że przez tę zawziętość podejmujesz same złe decyzje – mlaskam z niesmakiem. – Jednak niedługo to naprawię – zapewniam miękko, choć z przekonaniem, po czym muskam jej usta opuszką palca. – A ty pamiętaj, że cokolwiek się stanie, sama będziesz sobie winna, bo ja wezmę to, co jest moje, i nie będę miał żadnych skrupułów – szepczę, niemal ocierając się wargami o jej wargi. Wypuszczam spomiędzy palców jej brodę, słysząc, że ktoś zmierza w naszą stronę. – Dlatego nie miej do mnie pretensji, skoro sama nie dajesz mi wyboru – dorzucam, odsuwając się od niej, bo nie chcę robić przedstawienia przed kimś, kto postanowił naruszyć naszą chwilęprywatności.

Widzę, jak jej policzki naznaczają się różem, oczy piorunują mnie z intensywnością tajfunu, a ona cała aż wrze. Widzę, że zamierza skomentować moją wypowiedź, jednak ostatecznie zaciska zęby, by powstrzymać ten potok przekleństw pod moim adresem, bo właśnie do holu wkraczają dwie pracownice hotelu. A przecież żadne z nas nie potrzebujeświadków.

Wiedząc, że tym razem to ja wygrałem naszą słowną potyczkę, posyłam jej zwycięskie spojrzenie i z buńczucznym uśmieszkiem odwracam się na pięcie, by wrócić na główną salę. Powiedziałem jej, co chciałem, a ona nich się lepiej przygotuje na to, co nastąpi na dniach, bo w moich słowach nie było ani odrobinyściemy.

W nieco lepszym nastroju podchodzę znowu do baru i tym razem zastaję tamFabiana.

– Gdzie solenizant? – pytam, rozglądając się swobodniedookoła.

– Zniknął w jakimś kącie z laską, która ewidentnie chciała zostać jego prezentem urodzinowym – odpowiada beznamiętnie, po czym kieruje uważne spojrzenie na moją twarz. – Widziałeś się z moją siostrą? – pyta ostrożnie, zapewne starając się wybadać, czy już wiem o obecności Crossa i jaki mam do tegostosunek.

Nie dziwi mnie to, że chce wiedzieć, czy szykuje się jakaś grubszaafera.

– Owszem – przyznaję zuchwale, pokazując barmanowi, by podał midrinka.

Rossi nie spuszczając ze mnie wzroku, czeka, aż powiem coświęcej.

– Spokojnie, nie rozpierdolę tej imprezy – zapewniam go z ironicznym grymasem. – Ale mogłeś mnie uprzedzić, że ten fiut tu zawita – burczę do niego, unosząc szklankę z alkoholem doust.

– Sami dowiedzieliśmy się dopiero, gdy tu z nią przyjechał – wzdycha, sięgając po swój napój. – Jednak od razu przejęliśmy kontrolę nad sytuacją – informuje, a ja kiwam głową, bo już to słyszałem od jegobrata.

– W każdym razie właśnie rozmawiałem z Delią – oznajmiam, dopijając na raz zawartość mojej szklanki. – O ile można to tak nazwać – dodaję, odstawiając ze stukotem szkło na blat, i wypuszczam powietrze przez nos, starając się pohamować moje impulsywne ciągotki, by jeszcze dziś przystąpić do działania i raz na zawsze ukrócić jejwolność.

Cierpliwość ostatnio nie jest moją mocnąstroną…

– I co? – dopytuje się podejrzliwiekumpel.

– I nic – odpowiadam zwięźle, a on unosi brwi. – Twierdzi, że ten dupek to tylko jej przyjaciel. Ale ja wiem, że to jawna ściema, bo widzę, jak na nią patrzy – bąkam zgryźliwie. – I choć próbowała mnie zbyć, to uprzedziłem ją, że jej czas minął i teraz zamierzam po swojemu naprostować tę popierdoloną sytuację między nami. Chociaż nie wiem, czy to do niej dotarło. – Wzruszam ramionami. – Jednak na tym etapie nie jest to już aż tak istotne – mruczę pod nosem, bo skończyłem z dobrodusznympodejściem.

– Cóż, zobaczymy. Nawet ona nie może bez końca walczyć – kwituje Fabio, po czym zamawiamy kolejne drinki i stukamy sięszkłem.

Resztę wieczoru też spędzamy razem w prywatnej loży. Omawiamy bieżące sprawy, a w międzyczasie Delia wraca na salę, prezentując pełnięopanowania.

Oczywiście od razu dołącza do Crossa i Marca, który przez cały czas dotrzymuje towarzystwa temu pajacowi. Gołym okiem widać, że panicz Alex jest na najlepszej drodze do zalania się w trupa, o co usłużnie dba braciszek mojej kobiety, nieustannie podsuwając mu kolejne pełnekieliszki.

Z tego, co powiedział mi Fabiano, to właśnie Marcowi przypadła dziś rola robienia za ich przyzwoitkę, bo, jak to określił, bracia wolą chuchać na zimne. Wiedząc, że teoretycznie wszystko jest pod kontrolą, pozwalam sobie wrzucić na większyluz.

Po dłuższym czasie dosiada się do nas Emilio. Jego brązowe włosy, dłuższe u góry, wyglądają, jakby jakaś panna namiętnie za nie ciągnęła, goszcząc go między swoimi udami. I zapewne tak było, bo sądząc po jego sfatygowanej granatowej koszuli, jest to jak najbardziej wiarygodny scenariusz. A kiedy wyczuwam od niego słodkie perfumy i ewidentny zapach seksu, już wiem, jak spędził ostatnie dwie godziny. Ten facet naprawdę nie przegapi żadnej okazji, by zamoczyć. Jest jeszcze gorszy niż ja za czasów sprzedDelii…

– Skończyłeś już świętować? – pyta go uszczypliwie Fabio, posyłając zniesmaczonespojrzenie.

Widać, że irytuje go swawola Emilia, ale swoją drogą on też mógłby odpuścić, wyrwać jakąś dupę i się wyluzować, bo ostatnie komplikacje dość mocno dają mu w kość. Wiem, że nie jest święty, tylko po prostu nie lubi afiszować się swoimi podbojami i wolałby, by jego braciszek również miał takie podejście do swojego życia seksualnego. Nie ma jednak szans, by udało mu się ujarzmić brata, bo on już nigdy się nie zmieni, a wszyscy wiemy dlaczego. Fabio zaś choć dzisiaj mógłby sobie pofolgować i porzucić swoje zasady. Ale nic mi do tego, każdy z nas robi, co uważa zaodpowiednie.

– Nic bardziej mylnego – ripostuje natychmiast Emilio, nie przejmując się jego zgryzotą. – Mam na później umówiony trójkącik w ramach jeszcze jednego prezentu urodzinowego. – Szczerzy się, a jego brat kręci głową. – Jak chcesz, to też ci coś skombinujemy – dorzuca specjalnie, za co zostaje zgromiony krytycznym spojrzeniem. – No co? Nie jestem samolubem, a ty czasami też mógłbyś zaszaleć – kpidalej.

– O mnie się nie martw, sam potrafię zadbać o swoje potrzeby, ty zaś powinieneś zacząć doceniać coś takiego jak dyskrecja – warczy Fabiano – nie wszyscy muszą wiedzieć o podbojach mojego zastępcy – syczy.

Emilio już ma mu odpyskować w beztroskim tonie, jednak uprzedzam go, zmieniająctemat.

– A jak tam Oskar? Nadal poza Sycylią? Bo z tego, co widzę, nie udało mu się dzisiaj do nas dołączyć – dopytuję się o ich brata, który zajmuje się tropieniem wrogów Cosa Nostry, a następnie wedle rozkazów także ichegzekucjami.

Oskar działa w tym sektorze, odkąd pamiętam, i to jeszcze za życia Stefana. Ojciec zadbał, by był najlepszym z najlepszych w swoim fachu. To mu doskonale wyszło, bo jego syn stał się niezrównany w swojejrobocie.

Nie tylko działa niczym cień, ale również bardzo efektywnie uzyskuje informacje. Czasami zajmuje mu to więcej czasu, czasami mniej. Wszystko zależy od charakteru sprawy, nad którą pracuje, i właśnie dlatego rzadko bywa w domu. Zwłaszcza że jeśli wymagają tego okoliczności, działa nawet na skalę międzynarodową. Umiejętnie śledzi przeciwnika, powoli zachodząc go od tyłu, by dorwać go, kiedy ten najmniej się tego spodziewa. Facet wyrobił sobie przez lata takie kontakty, że nawet ja do końca nie zdaję sobie z tego sprawy. W każdym razie ostatni raz widziałem go na pogrzebie ich ojca, bo zaraz po uroczystości opuścił Sycylię. Jak się domyślałem, w celu przyszpilenia nadal nieznanych morderców staregoRossiego.

– Wiesz, jak jest. Ma robotę i nie może sobie zrobić przerwy – odzywa się Fabiano. – Niedawno się ze mną kontaktował i powiedział, że wpadł na obiecujący trop, więc musi go zbadać, bo uważa, że to pozwoli nam na przełom w sprawie ojca – wyjaśnia. – Nadałem mu też sprawę Hadesa i obiecał się temu przyjrzeć. Może uda mu się coś przy okazji ustalić, a nie zaszkodzi mieć jakiegoś asa w rękawie, na wypadek gdyby sprawy z Aresem nie potoczyły się po naszej myśli – dodaje, po czym zerka na swoją wibrującą komórkę. Marszcząc czoło, bierze ją do ręki i odblokowuje. – Marco właśnie dał mi cynk, że przykładny obywatel Cross najebał się w trzy dupy i odpłynął. Biedak nie podołał i dał się spić – komentuje rozbawiony, odkładając telefon namiejsce.

Wszyscy jak na komendę odwracamy głowy, by podziwiać efekt działań Marca. Niestety moja złośliwa satysfakcja nie trwadługo.

Po krótkiej i zapewne ostrej wymianie zdań z bratem Delia próbuje postawić Alexa do pionu. Jak tylko jej się to udaje, ten uwiesza się na niej i chwiejnym krokiem ruszają do wyjścia z sali. Tyle mi wystarczy, bym w ułamku sekundy podniósł się z miejsca. Już mam biec w ich stronę, gdy pospiesznie podchodzi do nich niezawodny Matteo i przejmuje od mojej kobiety pijane zwłoki tego kutafona. Delia, uwolniona od ciężaru, pokazuje Marcowi środkowy palec i udaje się zamężczyznami.

– Cóż, dla niego impreza już się skończyła – kwituje wrednie Fabio. – A my wypijmy za jego słabą głowę – proponuje z zadowoleniem – i za powodzenie naszego planu, bo facet będzie jutro przeklinał sam siebie i nawet nie przyjdzie mu do głowy, by cokolwiek kombinować za naszymiplecami.

O tak, za to chętnie wypiję. Przynajmniej będę mógł ze spokojem wdrażać plan mający na celu wyeliminowanie Alexa z życiaDelii.

W świetnych humorach gadamy w najlepsze, wlewając w siebie kolejne kieliszki, gdy dostaję SMS. Jest od jednego z moich ludzi, którzy mają za zadanie mieć oko na Delię. Niestety jak tylko ją odczytuję, mój nastrój od razu przechodzi do wkurwu. „Napierdolony Cross wylądował w pokoju pannyRossi”.

– Co, do chuja – syczę, a furia zalewa moje ciało. Palce automatycznie zaciskają się na trzymanejkomórce.

Może i fiut ma w sobie taką ilość wódy, że będzie trzeźwieć przez tydzień, przez co nie uda mu się nic zdziałać, choćby nie wiadomo jak chciał, ale chodzi o sam fakt. Granica została przekroczona i nie ma odwrotu. Tak jak powiedziałem Delii, kończę z tym cyrkiem, a skoro doszło do takiej sytuacji, to mimo wcześniejszych założeń nie będę zwlekać ani sekundydłużej.

– Zajebię tego skurwiela! Już jest jebanym trupem! – warczę, zrywając się gwałtownie z miejsca, a mój wzrok natychmiast przysłaniaczerwień.

Przedzieram się przez tłum, nie zważając na nic ani na nikogo. Mój cel jest jeden i jak tylko dopadnę Alexa, wyzionie ducha, gdy moje ręce zacisną się na jego szyi. Już niemal słyszę trzask łamanych kości karku. Gnam przed siebie z pełną determinacją, a wszyscy schodzą mi z drogi. Fabiano woła coś za moimi plecami, ale ja nie mam czasu mu niczego tłumaczyć. Jestem już niemal w holu, w którym znajdują się windy, gdy na mojej drodze staje pięciu postawnych żołnierzyRossiego.

Gdy ani myślą mnie przepuścić, cały się najeżam, bez zastanowienia sięgając pobroń.

– W tej chwili spierdalać mi z drogi – grzmię, odbezpieczając spluwę, a moi ludzie, dotychczas incognito wmieszani w tłum, pojawiają się po moich bokach w pełnejgotowości.

Mój palec już ślizga się po spuście, gdy zza moich pleców rozchodzi się stanowczy głosFabiana.

– Iwo, co tu się, do cholery, dzieje?! – syczy.

– Każ swoim psom zejść mi z drogi, bo inaczej zajebię każdego z nich – cedzę, unosząc nieco górną wargę w okrutnymgrymasie.

– Accardi, co ty odpierdalasz?! Weź, do chuja, na wstrzymanie i opuść broń – żąda zdezorientowany, starając się przemówić mi dorozsądku.

– Dorwę go, Fabio, nawet jeśli jego los będą musieli podzielić również twoi ludzie – ostrzegamnisko.

– Co ty pieprzysz, stary?! Chcesz, by przez twoją impulsywność nasze rodziny stanęły przeciwko sobie?! Zamiast świrować, powiedz lepiej, co ci odwaliło, i pomyśl o tym, że teraz naszym rodzinom sojusz jest potrzebny bardziej niż kiedykolwiek, bo w tym wszystkim chodzi o bezpieczeństwo Delii, a ty właśnie chcesz to zrujnować – zwraca się do mnie ostrym tonem. – Jesteś dla mnie jak brat, ale wiesz, że to, co chcesz zrobić, będzie mieć konsekwencje, które wymuszą na nas obojgu podjęcie odpowiednich kroków i postawią wszystko pod znakiem zapytania. Dlatego odeślijmy ludzi i pogadajmy jak kumple – sugeruje dyplomatycznie, a ja zaciskam szczęki targany jednocześnie żywiołowym wzburzeniem i racjonalnością słówRossiego.

– Kurwa – bluzgam z frustracją, po czym niechętnie chowam gnata do wewnętrznej kieszeni skórzanejkurtki.

Daję znać swoim przybocznym, by się oddali. Ludzie Fabiana również się rozchodzą, a przede mną wyrasta on sam wraz z Emiliem iMarkiem.

– Co jest? Dlaczego zerwałeś się jak opętany i chciałeś rozstrzelać moich chłopaków? – domaga się odpowiedzi, bacznie mi sięprzyglądając.

– Wasza siostra wylądowała w jednym pokoju ze spitą dupą Crossa, a to oznacza, że on zaraz uzyska status denata, i w dupie mam to, że wcześniej powiedziałem, że mu dziś odpuszczę – warczę dziko, trzęsąc się z chęcimordu.

Mimo szału dostrzegam zaskoczone spojrzenia, jakie wymieniają bracia. Fabio zaś natychmiast sięga po komórkę i, wycofując się, dzwoni dokogoś.

Spinam niecierpliwie mięśnie, wściekły na niego i jego rodzeństwo, że utrudniają mi przedarcie się na górę. Po szybkiej rozmowie Fabiano podchodzi i kładzie mi ciężką rękę na ramieniu, podczas gdy ja patrzę na niego spode łba, coraz bardziej tracącopanowanie.

– Uspokój się, do cholery – poleca, a mi wyrywa się niski warkot. – Wszystko jest pod kontrolą. Okazuje się, że ten napruty idiota zgubił kartę do swojego pokoju, więc Delia kazała Matteo położyć go na kanapie u siebie w przedpokoju, po czym zamknęła się w swojej sypialni. Cross jak tylko poczuł legowisko pod dupą, od razu odleciał, a Matteo będzie trzymał rękę na pulsie i pilnował, by nic głupiego nie przyszło mu do głowy – wyjaśniastanowczo.

Ja z kolei jeszcze bardziej zaciskam szczęki, bo tak czy siak nie podoba mi się to, że ten palant będzie tak blisko mojej śpiącejkobiety…

– To niczego nie zmienia, los tego kutasa jest już przesądzony – nie ustępuję, a Fabio ciężkowzdycha.

– Słuchaj, wiesz tak samo jak ja, że takie sprawy lepiej załatwiać na chłodno – zauważa, próbując odwoływać się do logicznej strony mojejosobowości.

Patrzymy na siebie w napięciu przez dłuższą chwilę, aż w końcu wypuszczam ciężki oddech i z frustracją przeczesuję włosydłońmi.

Może rzeczywiście lepiej będzie pohamować dziś impulsywne zapędy i wprowadzić w życie plan, który i tak miałem na podorędziu? W końcu po tym, jak dowiedziałem się, że Cross ośmielił się przywlec tu za Delią, i tak miałem zrealizować mój pomysł wcześniej, niż zakładałem… Jeśli od razu dam znać Viniemu, to on zacznie działać już teraz i raz-dwa będzie po sprawie. Z początku zakładaliśmy, że na spokojnie wyczai odpowiedni moment, ale ja nie zamierzam już dłużej zwlekać, a on w związku z tym będzie musiał sięspiąć.

Tak, to dobry pomysł. A już sama myśl o efekcie napawa mnie cholerną satysfakcją, dzięki czemu moja wcześniejsza furia, zaczyna sięwyciszać.

Patrząc każdemu z braci Rossich w oczy, wyciągam swoją komórkę i wybieram numerViniego.

– Wszystko tak, jak mówiliśmy – odzywam się, gdy odbiera. – Ale termin realizacji uległ zmianie – zapowiadam bezdyskusyjnie. – To musi stać się jutro. Nie wiem, jak to zaaranżujesz, ale to nie podlega dyskusji. Masz wszystkiego dopilnować. Liczę, że będziesz skuteczny jak zawsze. Czekam z niecierpliwością na raport – warczę do telefonu, po czym się rozłączam, a bracia przyglądają mi się z konsternacją. – Dziś mu odpuszczę, ale tylko dziś. – Zaznaczam, chowając komórkę do kieszeni, a oni nie spuszczają ze mnie uważnego wzroku. – Czas, by dostał nauczkę i na własnej skórze przekonał się, że nie należy stawać mi na drodze – wyrokuję niskim tonem, a lodowata pewność siebie przepływa przez moje ciało, studząc gotującą siękrew.

Już dawno trzeba było się pozbyć tego śmiecia, to dziś nie musiałbym się takwkurwiać.

– Ale wiesz, że jak Delia się domyśli, że to ty za tym stoisz, to dostanie istnego pierdolca i urządzi ci piekło na ziemi? – dopytuje się niepewnie Emilio, a