Kaprysy przeznaczenia. Tom 1 - Lewis K.G. - ebook
BESTSELLER

Kaprysy przeznaczenia. Tom 1 ebook

Lewis K.G.

4,4

102 osoby interesują się tą książką

Opis

Iwo Accardi – pewny siebie playboy oraz następca przywódcy Camorry. Cechują go arogancja i bezwzględność.

Delia Rossi – kobieta z charakterem oraz córka capo di tutti capi Cosa Nostry. Nie daje sobą pomiatać i zawsze ma swoje zdanie, nieraz podkreślane odgłosem tłuczonego szkła.

Ich historia wydaje się jedną z wielu, jakie spotykają ludzi zmuszonych do zaaranżowanego małżeństwa w mafijnym półświatku. Jednak nikt nie był w stanie przewidzieć kaprysów przeznaczenia, z jakimi przyjdzie im się zmierzyć. Początkowa niechęć Delii, która za wszelką cenę przeciwstawia się tradycjom panującym w jej konserwatywnym świecie, przeistacza się w szansę na życie we dwoje. Niestety nie trwa to długo, a ich rzeczywistość szybko wali się jak domek z kart. Zarówno Iwo, jak i Delia będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami przeszłości oraz nadchodzącą przyszłością. Czy uda im się być razem? Zdeterminowany Iwo będzie walczył z ich przeznaczeniem czy weźmie pod uwagę nastawienie Delii oraz jej hardość? Co się wydarzy, gdy dwa nieustępliwe i wybuchowe temperamenty zderzą się ze sobą, a wzajemne emocje wybuchną ogniem pożądania? Dodajmy do tego nieodpuszczających wrogów Accardiego, uparcie skrywaną przed Iwem tajemnicę Delii oraz nowego adoratora panny Rossi, a będzie się działo…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 503

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,4 (667 ocen)
413
144
67
32
11
Sortuj według:
margola25

Dobrze spędzony czas

Pełna akcji historia dwóch mafijnych Rodin z burzliwa miłością w tle. Polecam
10
Cami28

Nie oderwiesz się od lektury

Główna bohaterka trochę chaotyczna i bardzo wybuchowa, ciężko ją znieść ale książka sama w sobie jest ciekawa i wciągająca :)
10
Gabrysia3009

Nie oderwiesz się od lektury

Polecam serdecznie.
10
Wiolka2345

Nie oderwiesz się od lektury

Super
10
Lidkai

Z braku laku…

Bardzo naiwna, przejaskrawiona, toporna
10

Popularność




Spis treści

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

Rozdział 11

Rozdział 12

ROZDZIAŁ 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Podziękowania

Copyright © by K.G. Lewis 2020Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowaniaoraz udostępniania publicznie bez zgody Autora orazWydawnictwa pod groźbą odpowiedzialnościkarnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta I: Paulina Aleksandra Grubek

Korekta II: Aneta Krajewska

Zdjęcia na okładce: © by KDdesignphoto/Shutterstock.com

Projekt okładki: Adam Buzek

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree.com

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-66754-86-7

Wydawnictwo WasPosWarszawaWydawca: Agnieszka Przył[email protected]

AT. Michalak – za to, że uwierzyłaś w historię Iwa iDelii,a także we mnie. Doceniam, że mnie motywowałaśi służyłaś mi pomocą. Dziękuję, kochana!Uwielbiam Twojątwórczość.

PROLOG

Delia

Rzeczywistość, w jakiej przyszło mi żyć, szybko nauczyła mnie, żeby nie patrzeć na świat przez różowe okulary. Od zawsze byłam przygotowywana do roli, jaką miałam odegrać, wypełniając swoje przeznaczenie. W moim życiu krew, broń, przemoc, śmierć i walka o władzę były na porządku dziennym. Nie ma dla dziecka bardziej drastycznego doświadczenia niż uświadomienie sobie, że twój ukochany tatuś to ważny i niebezpieczny boss mafii. Ojciec nigdy nie trzymał mnie pod kloszem, więc dobrze wiedziałam, czym się zajmował, gdy nie czytał mi bajek. Otóż to, byłam jedyną córką capo di tutti capi Cosa Nostry. Super, prawda?

Normalnie życie jak z baśni, nie ma co. Mimo wszystko ojciec zawsze był świetnym rodzicem i razem z matką darzyli mnie oraz moich braci miłością, starając się dać nam szczęśliwe dzieciństwo. Nigdy też nie ukrywali tego, jaka czeka nas przyszłość. Jawnie mówili o możliwych zagrożeniach i zasadach panujących w świecie mafii. Tak więc niebezpieczeństwo mogło czyhać na mnie na każdym kroku. Przydzielony mi ochroniarz był moim cieniem, a bracia nauczyli mnie samoobrony i, co najważniejsze, jak obchodzić się z bronią. Lubiłam te zajęcia, bo pomagały mi pohamować na trochę mój wybuchowy charakterek poprzez potrzebę koncentracji i wysiłek fizyczny. To jedyny plus mojej sytuacji, a przechodząc do minusów, najgorsze były dla mnie dwierzeczy.

Mianowicie zasada nadrzędności mężczyzny nad kobietą. Najpierw taka szczęściara podlega ojcu, a następnie mężowi. No właśnie, mężowi… i to oczywiście najlepiej takiemu, którego wybierze ci tatulek; w dodatku ze względów „biznesowych”, a nie jakichś tam miłostek. Miłość małżeńska? W ogóle niepotrzebne określenie w słowniku mafii. Jeśli się wam uda i uczucie przyjdzie z czasem, tak jak u moich rodziców, to maciefart.

Z kolei wracając do określenia „podporządkowania” kobiety, oznacza to mniej więcej tyle, że biedaczka ma być posłuszna, nie wyrażać swojego zdania bez pozwolenia, a za każdą niesubordynację może ponieść srogą karę. Tu możliwości jest wiele: od pobicia, przez tortury, do zabójstwa. Krótko mówiąc, co tylko wspaniały mężulek sobie umyśli. Masz być potulną i cichą ozdobą swojego męża, który, jeśli będzie miał kaprys, może cię nawet wtrącić do lochu. Gdyby takowy oczywiście posiadał, ale kto tam wie jakim psychopatą będzie dochodowa partia wybrana dlaciebie.

Do tego o kontynuacji edukacji po szkole średniej możesz zapomnieć. Nieważne, że wyłącznie ona daje ci namiastkę normalności. Dalsza nauka? Po cholerę! W końcu do bycia milczącym atrybutem, rozkładającym nogi na polecenie męża, dyplom wyższej uczelni nie jestpotrzebny.

Cały czas sądzę, że te zasady ustanowili faceci z niskim poczuciem wartości i małymi penisami, w obawie przed tym, że kobiety mogłyby osiągnąć więcej od nich. Zapewne nie byłoby to zbyt trudne. A jeśli przewyższałyby ich inteligencją, mogłyby jeszcze stanąć po przeciwnej stronie. W ten oto sposób szczęściary, którym było dane ukończyć studia za przyzwoleniem ojca bądź męża, mogłam policzyć na palcach. Wraz z wiekiem doszłam do wniosku, że wynikało to ze strachu, że żona mogłaby być mądrzejszą stroną w małżeństwie, co było w zasadzie nawet niedopuszczalne. Tyle na temat mojej rzeczywistości. Po prostu cud-miód.

Jednak – jak się pewnie można domyślić – mnie wcale nie cechowało łagodne usposobienie, a o potulności nie było mowy. Charakterek to miałam i nadal mam, co przysporzyło moim rodzicom problemów – zwłaszcza ojcu – w czasie mojego nastoletniego życia. Ale hellllooooł, chyba nie ma się co dziwić? W końcu kiedy nastolatka orientuje się, że jej życie to jeden wielki teatr, a jej przeznaczenie to odegranie spektaklu, którego poszczególne akty są przed nią odkrywane w najmniej spodziewanych chwilach, to chyba normalne, że furia ją zalewa. Przecież każdego by kurwica wzięła, a latające wazony i talerze byłyby tylko skutkiemubocznym.

Nie moja wina, że gosposia musiała na bieżąco uzupełniać braki w zastawach, bo „trochę” przerzedziłam ich szeregi. Jeszcze raz powtarzam: nie moja wina! Nie trzeba było mi mówić: „Delia, nie możesz studiować, bo to wiąże się ze zbyt dużym ryzykiem, dziecko drogie”, a później dolewać oliwy do ognia i dodawać: „Poza tym w tym wieku to już będziesz ślub planowała, a nie tam uczelnię wybierała. Osiemnaście lat to idealny czas na zamążpójście”. Widzicie? Siła wyższa! Kieliszki, talerze roztrzaskiwały się o ściany, nawet nie wiem kiedy, a ich odgłosom towarzyszyły moje wrzaski. Mniej więcej w ten sposób wyglądała moja komunikacja z ojcem na temat mojej dalszej edukacji i konieczności zawarcia małżeństwa. On oznajmiał, ja wrzeszczałam i rzucałam przedmiotami, po czym biegłam do siebie, siejąc po drodze spustoszenie, a na koniec trzaskałam drzwiami. I tak w kółko, odnowa.

Miałam to szczęście, że byłam oczkiem w głowie tatusia i jedyną córką, więc miał do mnie słabość. Pozwalał mi na o wiele więcej, niż było dopuszczalne w naszym pojebanym świecie. Początkowo, zawsze stanowczy, ulegał całkowicie lub częściowo moim prośbom. Do tego wiele rzeczy uchodziło mi na sucho. Co by na to powiedział mafijny światek? Skandal, karygodne, wstyd, bla, bla, bla… ale tatę to nie interesowało. Jako capo di tutti capi Cosa Nostry miał potężną władzę i wysoką pozycję. Mógł sobie pozwolić na pewne „fanaberie”. Nie obawiał się przeciwników ani wypowiedzenia wojny. Nikt nie był w stanie zagrozić jego stanowisku. Każdy, kto podważał jego decyzje, kończył na OIOM-ie lub od razu wkostnicy.

Byłam strasznie uparta, a ojciec w najważniejszych sprawach chciał być bezkompromisowy. Tak więc dopiero dwa miesiące i sześć ton tłuczonego szkła później spróbował podjąć ze mną konstruktywne negocjacje. Wątpiłam w to, że nagle zmiękło mu serce na moją krzywdę. Bardziej obstawiałam, że miał dość chrupania ceramiki pod butami i ciągłych remontów. Tu szpachlowanie, tam malowanie, a gdzie indziej wymiana szyby w oknie, bo trochę mi się ręka omsknęła. Ups, każdemu może sięzdarzyć.

W ten sposób dwa miesiące przed moimi siedemnastymi urodzinami doszliśmy z tatą do kilku kompromisów odnośnie do mojej przyszłości. Nie żebym skakała z radości, ale brałam, co się dało. Już mocniej nie przeginałam, wiedząc, że żadnej dziewczynie w mojej sytuacji nie dawano takich forów. No więc tadam: mogłam studiować. Hurrrra! Ale pod pewnymiwarunkami.

Otóż: będę studiować prawo; bo dobry i zaufany adwokat jest na wagę złota. Na renomowanej uczelni, ale nie za daleko od domu, żadnego akademika i oczywiście ochroniarz jedzie ze mną. I teraz najlepsze! Czujecie ten sarkazm? Czego ten mój tatulek nie wymyśli! W głowie się nie mieści. Po prostu można wyjść z siebie i stanąć obok. Ostatnim i decydującym warunkiem było poddawanie się co trzy miesiące badaniu ginekologicznemu, żeby mi studenckie życie czasami za bardzo do głowy nie uderzyło i „żebyśmy” mieli pewność, że zachowam dziewictwo dla mojego przyszłego męża. Zapewne psychopaty – mówię wam, znam swoje szczęście! Jeszcze bym zaszalała i dała się przelecieć koledze z roku, a nie dopiero obcemu facetowi, który wsunie mi obrączkę na palec. Boże broń, jakbym śmiała! Zaciskałam z całej siły pięści i usta, bo wszystko we mnie aż się rwało, żeby się przeciwstawić, ale udało mi się ograniczyć do przewracaniaoczami.

OK, temat nauki odhaczyliśmy. Pora na temat małżeństwa. To dopiero twardy orzech do zgryzienia. Po wielu trudach uzgodniliśmy, że męża wybiorę sama spośród kilku kandydatów wskazanych przez ojca. Przyszłego pana młodego mam prawo poznać kilka miesięcy przed ślubem, tak, żebym nie wyszła za obcego gościa z ulicy. Dodatkowym warunkiem transakcji, czyli mojego małżeństwa, ma być obowiązek szanowania mnie przez męża i zakaz traktowania jak pustej lali, co określiliśmy jako rozsądne równouprawnienie. Całkowity precedens. Rzecz, można powiedzieć, niemożliwa w tym świecie, ale, jak już wspomniałam, tatulek ma to w głębokim poważaniu. Wie, że i tak będzie górą, a inni przywódcy będą się przepychać, żebym wyszła za ich pierworodnych. Oczywiste jest, że niedotrzymanie tych ustaleń będzie skutkować rozwiązaniem umowy i wszczęciemwojny.

Cóż, szału nie ma, ale, jak to mówią, darowanemu koniowi… czy jakoś tak. Ja starałam się przyjąć to na klatę, mając nadzieję, że pomimo całej tej mafijnej otoczki wciąż istnieje szansa, że znajdę swoje szczęśliwe zakończenie. Kto wie, może nawet różowe okulary się przydadzą. Ojciec z kolei chyba był najbardziej zadowolony z tego pozornego spokoju, jaki zapanował po naszej rozmowie. Tak czy inaczej zawarliśmy umowę, a ślub miał się odbyć po moich dwudziestych czwartych urodzinach, kiedy to będę mieć dyplom wkieszeni.

Wszystko to dało mi powody do zadowolenia. Cieszyły mnie ustępstwa ojca, ale tak naprawdę nie zdawałam sobie sprawy, jak wiele jeszcze był gotów dla mnie zrobić. Jednak w tamtym momencie żadne z nas nie było świadome, jak kapryśne może okazać się przeznaczenie. Nikt nie przewidział, jaką niespodziankę szykuje namlos.

ROZDZIAŁ 1

Delia

Moje pozorne szczęście kwitło w najlepsze. Niedługo miałam rozpocząć czwarty rok na studiach, ciesząc się chwilą i nie myśląc, co mnie czeka po odebraniudyplomu.

Zanim udało mi się wrócić do nauki, poznałam Iwa… Było to niezobowiązujące spotkanie podczas letniej przerwy, którą spędzałam w domu. Widywaliśmy się od czasu do czasu w większym gronie. Coś nawet zaczęło iskrzyć, ale nie przywiązywałam do tego wagi. Jednak sytuacja zmieniła się trzy tygodnie przed moim powrotem nauczelnię…

– Delia, skarbie, napij się ze mną kawy na tarasie – odzywa się ojciec, wyłaniając się zza rogu, całkowicie mnie tym zaskakując, kiedy idę zamyślona korytarzem, wybierając się na porannyjogging.

– Jezu, tatku, nie strasz mnie tak! Nie słyszałam cię. Poza tym nie spodziewałam się nikogo w tej części domu o piątej trzydzieści. A ty wyskakujesz zza rogu jak diabeł zpudełka!

– Och, nie dramatyzuj, dziecko, nie sądziłem, że tak cię wystraszę, ale w takim razie może wolisz melisę zamiast kawy? Idziemy?

– Jasne. Jednak zostanę przy kawie. Czy coś się stało? Dobrze sięczujesz?

Zmartwiło mnie jego zainteresowanie moją osobą o tak wczesnej porze, w dodatku wyglądało to tak, jakby na mnieczekał.

– Maleńka, za chwilę znowu uciekniesz mi do szkoły, a dziwisz się, że chcę spędzić z tobą trochę czasu i napić się kawy? – pyta niby normalnie, ale coś w jego postawie sprawia, że odnoszę wrażenie, iż jest w tym drugiedno.

– W takim razie prowadź. Dam ci się nacieszyć moim towarzystwem, żebyś się za szybko za mną nie stęsknił, jak wyjadę. – Uśmiecham się i idę zanim.

Siadamy w wygodnych fotelach na tarasie z tyłu domu, mając widok na ogromny i piękny ogród. Wokół unosi się zapach świeżo parzonej kawy, a ja na chwilę się wyłączam, zapatrzona na miejsce, gdzie ogród schodzi się z brzegiem zatoki, nad którą wschodzisłońce.

Przerywa mi chrząknięcie taty, skutecznie przywracając dorzeczywistości.

– Dobrze spędziłaś wakacje w domu? Nacieszyłaś sięznajomymi?

– Owszem. Cieszę się z powrotu na uczelnię, bo lubię zajęcia i tęsknię za moją przyjaciółką Bellą. Jednak będzie mi trochę żal opuszczaćdom.

– Tylko trochę? Auć, to zabolało, skarbie. – Śmieje się ojciec, popijająckawę.

– Nie przesadzaj. Wiesz, że studia to dla mnie namiastka normalnego życia, tak odmiennego od naszej codzienności. Muszę korzystać z tej iluzji, dopóki trwa, bo za dwa lata sięskończy.

– No tak – stwierdza, po czym robi krótką przerwę, jakby potrzebował dobrać odpowiednie słowa. – Wracając do wakacji, słyszałem, że spędziłaś sporo czasu ze swoim bratem. Emilio mówił, że zabierał cię ze sobą na jakieś imprezy, żebyś poznała nowych ludzi, a nie siedziała tylko z Zitą i Paolą, narzekając na waszlos.

Rzeczywiście, mój brat uznał, że powinnam wyściubić nos z mojej niedoli i trochę się rozerwać. Oczywiście w granicach rozsądku, co oznaczało zabawę pod jego czujnym okiem. Uważał, że wspólne biadolenie z moimi przyjaciółkami z dzieciństwa niewiele mi da, a co najwyżej wpędzi w dołek. Tak się składało, że żadnej z nich ojcowie nie pozwolili na studiowanie. Zita była mężatką od roku, a Paola zajmowała się projektowaniem i robiła szał w świecie mody. Jednak jej tatko cały czas szukał jej odpowiedniego męża, na którym zrobi najlepszy interes. Na jej szczęście nie mógł się zdecydować, ale ona żyła w strachu, że może to nastąpić w każdejchwili.

Była w podobnej sytuacji do mnie, chociaż ja przynajmniej mogłam sama zdecydować, który z zaproponowanych przez ojca buców będzie spał przez resztę życia w moim łóżku. Co prawda od naszej rozmowy kilka lat temu w ogóle o żadnym nie wspominał, a ja będąc z dala od domu, całkowicie odsuwałam od siebie tę myśli. Jednak tu, na miejscu, nie tak łatwo było mi o tym zapomnieć, dlatego razem z Paolą psioczyłyśmy na to, co nas czeka, i wspólnie użalałyśmy się nad Zitą, która już doczekała się zaszczytumałżeństwa.

– Tak, zgadza się. Nie żałuję, mogłam spędzić z nim trochę czasu i do tego pozwalałeś opuszczać mi dom bez obstawy przyzwoitek. Dzięki temu też poznałam Elvirę, z którą się świetnie dogaduję. Jej też udało się podjąć naukę na uczelni, więc możemy razem ponarzekać na wykładowców. – Śmiejęsię.

Naprawdę ją polubiłam i znalazłyśmy wspólny język, omijając temat naszegopółświatka.

– Wiesz, córcia, że jak tylko jakiś idiota będzie ci robił problemy, możesz od razu do mnie dzwonić, a ja się wszystkim zajmę. – Przybiera poważny wyraztwarzy.

– Przestań, nie będę przecież do ciebie biegać z każdym niezdanym egzaminem. Sama dam sobie radę i pokażę, na co mnie stać. Poza tym wolę nie mieć żadnego docenta na sumieniu, bo jak cię nie posłucha, to skończy z kulką pośrodku czoła. – Nie mogę się powstrzymać i przewracamoczami.

– Jak tam sobie chcesz, ale pamiętaj, że zawsze masz taką opcję. Wierz mi, mają takie miękkie jaja, że sama perswazja bywystarczyła.

Znowu przewracam oczami, inaczej się po prostu nieda.

– Elvira, mówisz. Czy to nie córka Floriana Accardiego? – zmieniatemat.

– Możliwe, ale nie jestem pewna. Nie poruszałyśmy drażliwych kwestii. – Patrzę na niegoznacząco.

– A czy poznałaś jej rodzeństwo? Z tego, co wiem, twój brat utrzymuje kontakt z dwojgiem jejbraci.

– Elvira przedstawiła mi wyłącznie jednego. Ma na imię Iwo. Drugiego może poznałam, ale nie wspominała o pokrewieństwie z jeszcze którymś z chłopaków. – Wzruszam ramionami i biorę się do picia mojej kawy z dużą ilościąmleka.

– Poznałaś Iwa? – Ojciec unosi brwi, na co ja tylko kiwam głową, zbyt zajęta moim pysznym nektarem. – I co o nim sądzisz? – dopytujesię.

Siada wygodnie, po czym zakłada kostkę jednej nogi na drugą nogę i gładzi się ręką po brodzie, wlepiając we mnie intensywnespojrzenie.

Prawie krztuszę się pitą kawą, która przestaje mi smakować. Po tym pytaniu już wiem, że coś jest nie tak, i robię się czujna. Nabieram przekonania, iż od początku się nie myliłam i nie jest to zwykła pogawędka ojca z córką. Coś tu śmierdziało i to bardzo. Doskonale wiedziałam, że na pewno nie spodoba mi się kierunek, w jakim potoczy się tarozmowa.

A dzień miał być takipiękny…

– Nie wiem, nie znam go za dobrze – gram na zwłokę i za żadne skarby świata nie przyznam się, że nawet mi się spodobał. – Trochę rozmawialiśmy i kilka razy zatańczyliśmy, ale nie jest to relacja, na podstawie której mogłabym wysnuć konkretne osądy – ostrożnie rozgrywam temat, bo z góry wyczuwam uknuty tuspisek.

– Cóż, radzę ci jednak, żebyś doszła do jakichś wniosków w tej kwestii i to szybko. Jeśli twoja opinia będzie pozytywna, za tydzień, w sobotę odbędą się wasze zaręczyny – rzuca nonszalancko, jakby nie zrzucił właśnie bomby, która rozpieprzyła mnie nałopatki.

– Co? – pytam jak głupia, bo mózg jeszcze nie ogarnął natłoku myśli, nie mogąc się zdecydować, co pierwsze chcepowiedzieć.

– Skarbie, to, co słyszałaś. Sama miałaś wybrać męża, a to mój pierwszy kandydat. Jest pierworodnym synem bossa Camorry, a przymierze z nimi wiele by nam dało, ale tak jak obiecałem, ostatnie słowo należy do ciebie. – Uśmiecha siępotulnie.

– Ty chyba żartujesz! Ściągasz mnie tu pod byle pretekstem, a później jak gdyby nigdy nic rzucasz, że mam się za tydzień zaręczyć! – krzyczę, natychmiast podnosząc się zfotela.

– Uspokój się – mówi spokojnie, a mnie krew zalewa. – Wolałem cię najpierw delikatniepodpytać.

– W głowie się nie mieści! – I buch! dzbanek z kawą ląduje na płytkach tarasu, a ojciec siedzi jakby to nie robiło na nim żadnego wrażenia. – Jak możesz być takim… – z tej furii brakuje mi słów – zimnym draniem dla własnej córki! – Filiżanka dołącza do dzbanka na podłodze. – Nie mogę z tobą rozmawiać! Nawet nie chcę na ciebie patrzeć! – wrzeszczę, po czym obracam się na pięcie i już mnie niema.

Prędko zmierzam do wyjścia. Muszę się stąd ewakuować, zanim rozpierdolę ten dom w drobny mak. Zaręczyny? Szybka decyzja? Chybaby się tatusiowi wycieczka do psychiatryka w jedną stronę przydała. Jestem prawie przy drzwiach, gdy ojciec chwyta mnie za łokieć i obraca w swoimkierunku.

– Nie jesteś nastolatką i pora zacząć się zachowywać, jak na dorosłą przystało – syczy mi prosto w twarz. – Nie testuj mojej cierpliwości, dziecko. Tu nie ma miejsca na twoje fochy. Miałaś wybrać, więc decyduj. Masz czas do jutra rana. Jeśli się zgodzisz, przyjęcie odbędzie się dokładnie za tydzień, a jak nie, to niezwłocznie zabieram się do poszukiwania zastępstwa dla Iwa. Pamiętaj, ja wywiązuję się z mojej części umowy, ale jeśli ty zaczniesz się migać, to ją unieważnię, a ty podzielisz los wszystkich innych kobiet w tym świecie! – podnosigłos.

– Ale umawialiśmy się, że poznam mojego męża dużo wcześniej, żeby nie był dla mnie kimś zupełnie obcym – dukam, bo ojciec nadal trzyma mnie za rękę i zachowuje się jak nieon.

Nie poznaję go. Często się unosił, ale nigdy w tensposób.

– Zgadza się. Przed ślubem. A do tego momentu zostało wam dużo czasu na poznawanie się. W przypadku Iwa masz ten przywilej, że spędziłaś z nim trochę czasu przed podjęciem decyzji o zaręczynach. – Patrzy mi jeszcze przez chwilę w oczy, po czym dodaje: – Z następnym możesz nie mieć takiej szansy. – Puszcza mnie i odchodzi, a ja stoję jak wmurowana z rozdziawionymi ustami. – Pamiętaj! Jutro chcę znać twoją odpowiedź. Lepiej się dobrze zastanów. Wiele ci pobłażałem, ale widzę, że za dużo i pora z tym skończyć – rzuca na odchodnym i znika zadrzwiami.

ROZDZIAŁ 2

Delia

Jeszcze przez chwilę stoję całkowicie zmrożona takim obrotem sytuacji. Ojciec… on nigdy się tak do mnie nie odnosił. Pierwszy raz zachował się jak rasowy boss mafii, mający uczucia swojej córki zupełnie w dupie. Jestem w totalnym szoku, ale strząsam z siebie zamroczenie i wychodzę z domu. Muszę przewietrzyć głowę. Wszystko sobie poukładać, przemyśleć i o ile jest to możliwe, zrozumieć.

Zanim się orientuję, biegnę ile sił w nogach, a po moich policzkach płyną łzy rozmywające mi obraz. Nie ma to dla mnie znaczenia, bo i tak nie zwracam uwagi na otoczenie, a nawet na kierunek, w którym pędzę. Zwykle podczas porannego joggingu skupiam się na oddechu, wyłączeniu myśli oraz relaksie. Dzisiaj dzieje się coś zgołainnego.

Tak jakby bieg mógł pomóc mi uciec od tej popierdolonej sytuacji i zwrócić wolność. Zalewa mnie masa różnych emocji od rozpaczy, przerażenia przez samotność, bezsilność do furii i poczucia zdrady. Na koniec przychodzi coś na kształt zrozumienia. Poszczególne elementy wskakują na swoje miejsce, a ja już wiem, że zbyt heroicznie postrzegałam ustępstwa ojca względem mojego małżeństwa. Od zawsze miał zamiar mnie przehandlować w zamian za lepszy lub gorszy interes, w zależności od tego, na którego wybranka się zgodzę. Tak, wybór niby należał do mnie. Jednak dopiero teraz dociera do mnie, że to decydowanie pomiędzy większym a mniejszym złem. Jak sam zaznaczył, chciałam poznać przyszłego męża przed ślubem, a nie samymi zaręczynami. Miał rację, dokładnie to był mój warunek, i nie sądziłam, że własny tatko będzie mnie chwytał za słówka. On zachował się jak na cholernego mafiosa przystało i wykorzystał moją ówczesnąnaiwność.

Kiedy rozjaśnia mi się trochę w głowie, zauważam, że odbiegłam spory kawałek od posiadłości, której widzę tylko zarys. Rozglądam się po brzegu zatoki, który mnie tu doprowadził, i widzę skały, na których siadam, chowając twarz w dłoniach. Najgorsze jest uświadomienie sobie faktu, że mój ojciec wcale nie stawia mnie wyżej od swojego biznesu, a mój wiek zobowiązuje go do tego, żeby mnie zaklepał dla jakiegoś mafijnego idioty. Naiwnie sądziłam, że poznam kilku wybranych przez niego chłopaków, aż znajdę takiego, dla którego moje serce zabije mocniej, i będę gotowa razem z nim stawić czoła pieprzonej mafijnej rzeczywistości. Liczyłam, że będę miała czas na spokojne przemyślenie swoich uczuć, a tata będzie szukał kolejnych kandydatów do skutku, aż zadowolona z efektu powiem „tak”. Cóż, teraz wiem, że z tego nic niebędzie.

Co mi pozostało? Wybrać Iwa, którego chociaż w minimalnym stopniu znam, albo odrzucić go i czekać na następnego wybranka. A mam przeczucie, że długo czekać nie będę. Po tym, co powiedział ojciec, domyślam się, że nie da mi szansy na jakiekolwiek zaznajomienie się z potencjalnym narzeczonym i co najwyżej będzie musiała mi starczyć krótka rozmowa oraz ocena wizualna. Jestem też świadoma tego, że im bardziej będę wybredna, tym tata szybciej spełni swoją groźbę i wybierze zamnie.

Biorę kilka głębokich oddechów i analizuję, co będzie lepsze. Jakiś obcy frajer czy podstępny baran, którego już znam. Iwo, starszy ode mnie o pięć lat, to w połowie Włoch, w połowie Hiszpan, a co za tym idzie, jest najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego widziałam, tym bardziej że jest świetnie zbudowany. Jest idealnie umięśniony, ale bez przesady, jego sylwetka to połączenie twardości mięśni i zwinności potrzebnej w walce wręcz. Nie wygląda jak kulturysta, tylko jak facet, który świadomie dba o własne ciało, a rzeźbę zawdzięcza ćwiczeniom. Nie jestem niska, ale on z tymi swoimi prawie dwoma metrami wzrostu i tak nade mną góruje. Do tego ciemnobrązowe włosy z jaśniejszymi refleksami, krótsze po bokach, a dłuższe u nasady, które zawsze wyglądają jak potargane wiatrem. Ten seksowny nieład powoduje, że jego wygląd jeszcze mocniej rozpala kobietę, bo pragnie ona zatopić w nich palce. W dodatku w tych jego oczach o barwie płynnej czekolady można się zatracić. Z kolei cień zarostu pokrywający jego szczękę dodaje mu drapieżności, przez którą niejedna pragnie z nimzgrzeszyć.

Prawda jest taka, że przy pierwszym spotkaniu pojawiła się między nami chemia, ale zważywszy na nowe fakty, nie jest takprzekonująca.

Gdyby nie zagrywka taty, mogłabym sobie wyobrazić Iwa w roli swojego faceta, ale obecnie dopatruję się w tym zasadzki i zuchwałości. Momentalnie stwierdzam, że już go nie lubię. Wcześniej miałam go za fajnego gościa, z którym dobrze mi się gadało i nawet flirtowało. Nieźle się razem bawiliśmy i nie zwracałam uwagi na spojrzenia, jakie posyłał zapatrzonym w niego kobietom; a tych nie brakowało. Teraz jednak wiem, że jeśli się zgodzę, za tydzień będę miała narzeczonego, który pieprzy wszystko, co ma cycki i waginę – tym bardziej że doszły mnie słuchy na temat jego reputacji playboya. Przecież zgodnie z panującymi zasadami jemu wolno było być męską dziwką, podczas gdy ja muszę zachować dziewictwo i całkowitą wierność temu kutasowi – w przenośni i dosłownie. Znowu zaczyna targać mną wściekłość. Dobrze wiem, że nic mi z niej nie przyjdzie, więc skupiam się na dalszej analiziesytuacji.

Jeśli nie wybiorę Iwa, mogę wpaść z deszczu pod rynnę. Następny wybranek może nie być ani przystojny, ani sympatyczny. Co gorsze, może być dużo starszy od niego i może być jeszcze większym dziwkarzem. Z Iwem chociaż można normalnie porozmawiać i sprawiał wrażenie inteligentnego, błyskotliwego faceta. Odmówić ojcu i liczyć na lepsze rozdanie kart? Czy wybrać Iwa, nacieszyć się czasem, jaki został mi na uczelni, a później pokazać mu swój charakterek i zawalczyć o swoje? Hazard nigdy nie był moją dobrą stroną. Może jak już opadnie moja złość i ustalimy pewne warunki naszej relacji, to jakoś to będzie. Być może damy radę się dogadać? Jeśli powiem „nie”, mogę trafić na jakiegoś mruka, który nie będzie grzeszyćrozumem.

Rozglądam się dookoła i zapatruję na otaczający mnie krajobraz. Wokół panuje przyjemny spokój, w przeciwieństwie do tego, co dzieje się w mojej głowie. W końcu stwierdzam, że nie ma co się nad sobą użalać, bo to i tak nie zmieni rzeczywistości, a ja nie mam zamiaru dać ojcu satysfakcji, pokazując, jak bardzo zdruzgotało mnie to, co powiedział dzisiejszego poranka. Po prostu otworzył mi oczy na to, że mam ograniczenia, których nie przeskoczę, a on jest capo di tutti capi Cosa Nostry – czego szczerzenienawidzę.

Wstaję i wracam do domu. Jestem świadoma, że wyglądam jak gówno, cała opuchnięta od płaczu, z zaczerwienionymi oczami i nosem. W połowie drogi powrotnej zaczynam się zastanawiać, czy moi bracia już wiedzą o zamiarach naszego ojca i decyzji, jaką kazał mi podjąć. Dochodzę do wniosku, że zapewne tak. Fabiano jako najstarszy wiedział pewnie jeszcze przede mną, ale Marco, Oskar i Emilio… I nagle prawda spada na mnie jak grom z jasnego nieba. Emilio nie tylko wiedział wcześniej, ale również brał udział w tym cholernym spisku! To on zabrał mnie na imprezę, na której „przypadkowo” poznałam Iwa. Tak samo na wszystkie inne wypady. Chciał, żebym się trochę rozerwała, akurat! Zdradził moje zaufanie, menda jedna! Skoro on się do tego przyczynił, to reszta braci też o tym wiedziała i żaden nie stanął po mojej stronie ani nawet nie raczył mnie uprzedzić o rewolucji, jaką szykuje dla mnietatko.

Przecieram oczy i osuszam resztki łez, doprowadzając się do porządku. Znowu bierze mnie kurwica, tym razem na moje pieprzone rodzeństwo. Ja bym za nimi w ogień skoczyła, a oni się na mnie wypieli w tak ważnej dla mnie sprawie! W końcu spędzę z moim mężem resztę smętnego życia! Na fali wściekłości ponownie zaczynam biec, mając w planach rozprawić się z nimi, wygarniając im, co sądzę o nich i ich wielkiej braterskiej miłości. Jaka ze mnie ukochana siostrzyczka, skoro oni nawet nie zachowali jakiejkolwiek lojalności wobec mnie? Jako pierwszego mam zamiar dorwać Emilia, to on najbardziej maczał w tym palce. Sprawdzam godzinę na zegarku i okazuje się, że nie było mnie dobre dwie godziny. Jednak nadal jest na tyle wcześnie, żebym mogła zastać tego zdrajcę w jego apartamencie. Znając jego zwyczaje, ledwie co podniósł się z łóżka. Jeśli jeszcze tego nie zrobił, to ja mu pobudkęurządzę!

Z tą właśnie myślą wbiegam po schodach na piętro, gdzie znajdują się mieszkania moichbraciszków.

ROZDZIAŁ 3

Delia

Dopadam do drzwi apartamentu Emilia i z całej siły zaczynam walić w nie pięścią. Przez dłuższy czas nie ma żadnej reakcji, ale nieustępuję.

– Wstawaj i otwieraj, do cholery! – krzyczę dla wzmocnienia efektu, by wyciągnąć braciszka złóżka.

W końcu słyszę niemrawe kroki i Emilio otwiera. Stoi w samych bokserkach, z potarganymi włosami, przecierając zaspane oczy. Jego wygląd jeszcze bardziej potęguje moją złość. On sobie błogo śpi, a za jego sprawą moje życie sypie się jak domek z kart. Jak on śmie wyglądać tak beztrosko w poranek, który wyrzucił przez okno mojenadzieje?

– Hej, siostra, co się tak rzucasz od bladego świtu? – Próbuje patrzeć na mnie przez opadającepowieki.

Nie odpowiadam, jedynie z zaciśniętymi ustami przepycham się obok niego, wchodząc dośrodka.

Kiedy go mijam, dociera do mnie smród przetrawionego alkoholu, co utwierdza mnie w tym, że Emilio nie tylko jest zaspany, ale ma też ogromnego kaca. O ile już zdążył wytrzeźwieć. Oczywiście, ojciec postanowił wylać mi dzisiaj kubeł zimniej wody na głowę, a ten idiota odsypia swoją libację. Mam ich wszystkich po dziurki wnosie!

– Rzucam się? O nie, mój drogi, jeszcze nawet nie zaczęłam. – Odwracam się do niego przodem, zatrzymując się na środku salonu i rozglądając się, co by tu roztrzaskać na jego tępym łbie tak, żeby najbardziej zabolało. – Radzę ci szybko się obudzić i zacząć tłumaczyć, co takiego sprawiło, że postanowiłeś mnie zdradzić, zanim zdemoluję ci mieszkanie – oznajmiam lodowatym tonem, chwytając kryształową popielniczkę, która po chwili rozbija się o ścianę obok głowy mojego braciszka. – Jakim trzeba być fiutem, żeby zdradzić swoją jedyną siostrę bez mrugnięcia okiem, co?! – krzyczę, a dezorientacja widoczna jeszcze sekundę temu na jego twarzyznika.

– Więc ci powiedział – stwierdza fakt, którego dopiero się domyślił, i zamyka drzwi, spuszczającwzrok.

Chwytam ramkę z naszym wspólnym zdjęciem, która stoi na stoliku obok sofy, i rzucam nią w niego. Niestety chłopak ma dobry refleks i schyla się, pozwalając, żeby rozbiła się na ścianie, a nie na jegotwarzy.

– A żebyś, kurwa, wiedział! Co ty sobie ubzdurałeś w tej tępej łepetynie?! Tak trudno było mnie uprzedzić o planach ojca zamiast wpuszczać na minę? – Kurwica roznosi mnie od środka, przez co zaczynam chodzić po salonie, łapiąc wszystko, co wpadnie mi w ręce, i ciskając tym gdzie popadnie. – Jesteś moim bratem! Życie bym za ciebie oddała, a ty tak mnie wystawiłeś?! – wydzieram się naniego.

Emilio rusza powoli w moją stronę, stąpając ostrożnie, bo przecież biedaczek jest boso, a podłoga jest usiana odłamkami potrzaskanychprzedmiotów.

– Mała, słuchaj, to nie tak. – Wyciąga do mnie rękę, uderzając w troskliwyton.

Chyba sobieżartuje!

– Nie dotykaj mnie i się, kurwa, nie zbliżaj! – Odsuwam się od niego, rzucając kolejny wazon pod jego nogi. – Jesteśmy rodzeństwem, a ja cię w ogóle nie znam, do cholery! Nigdy bym się po tobie czegoś podobnego nie spodziewała. Tym bardziej zdrady! – Chwytam się za włosy, bo w głowie mi się nie mieści, że to dzieje sięnaprawdę.

– Znasz ojca i wiesz, że nie miałem wyjścia. Musiałem spełnić jego rozkaz – mówi spokojnie, ale mnie do spokoju baaardzodaleko.

– Tu nie chodzi o ojca i jego chorą intrygę, tylko o ciebie! Kurwa, miałeś wiele możliwości! Zaczynając od tego, żeby powiedzieć mi, co on planuje, albo choćby napomknąć, że na poważnie zabrał się do wybierania przyszłego zięcia. Mogłeś też wspomnieć, że Iwo jest jego kandydatem na męża dla mnie, po tym jak go już poznałam! Albo uprzedzić, że zabierasz mnie na imprezę, żebym poznała swojego potencjalnego narzeczonego. Jak nie chciałeś tego robić od razu, to trzeba było odczekać jakiś czas i zapytać, co o nim myślę, bo ojciec niedługo ma zamiar spuścić mi na głowę bombę atomową! – Kolejne rzeczy się roztrzaskują, a ja rozglądam się za następnąamunicją.

Chwilę po tym, jak mosiężny posążek rozbija taflę lustra w drobny mak, drzwi wejściowe otwierają się na oścież i dołączają do nas pozostali bracia. Zarówno Fabiano, jak i Marco oraz Oskar trzymają broń w pogotowiu, rozglądając się uważnie dookoła. Kiedy dostrzegają mnie i Emilia stojących naprzeciwko siebie przy aneksie kuchennym, dociera do nich, że nie ma żadnego zagrożenia, i chowająspluwy.

– Co tu się, do kurwy, wyprawia? – pyta Fabio podniesionym głosem, zmierzając w naszymkierunku.

Co się wyprawia? Ja ci dopiero pokażę, braciszku! Chwytam za szklanki stojące na wyspie obok mnie i rzucam z całej siły w stronę najstarszego z braci. Ten przeskakuje z nogi na nogę, starając się uniknąć szklanych pocisków rozbijających się opodłogę.

– Ty jeszcze się pytasz?! Jesteś większym skurwielem, niż myślałam! Do tego bezczelnym! Dobrze wiem, że też o wszystkim wiedziałeś! Jak znam życie, pewnie nawet zanim Emilio poznał wytyczne. O ile sam na to nie wpadłeś i nie podsunąłeś ojcu tego genialnego pomysłu! – Zrzucam kolejne rzeczy, a Fabiano nawiązuje kontakt wzrokowy zEmiliem.

– Ojciec jej powiedział – stwierdza tendrugi.

Miny moich czterech braci są bezcenne. Trudno określić, ale jest to coś pomiędzy przerażeniem, poczuciem winy a troską. Szkoda na nich słów. Wszyscy starsi ode mnie, ale wcale niemądrzejsi.

– Nie patrzcie tak na mnie, jestem świadoma, że każdy z was wiedział, co się szykuje, i nie puścił pary z gęby! Fajnie się bawiliście, robiąc ze mnie niczego nieświadomą idiotkę? – pytam, na co wszyscy jak jeden mąż spuszczajągłowy.

Co mi teraz po ich skrusze? Dosłownie nic, bo mleko sięwylało.

– Jako moi bracia byliście dla mnie najważniejsi, ale widać, że nie było to obustronne. Bardziej od siostry liczą się dla was pierdolone interesy imafia!

Spokojnie wysłuchują mojej tyrady, mając w oczach błaganie ozrozumienie.

– Dobitniej nie mogliście pokazać, jak macie mnie w dupie! Jeśli tak zachowują się rodzeni bracia, to wolę nie przekonywać się, do czego zdolny jest najgorszy wróg. Wolałabym już, żeby któryś z was strzelił mi w plecy, niż przyczynił się do tegogówna!

– Wystarczy tego! – Fabio odzyskuje panowanie nad sobą. – Nie wygaduj takich rzeczy, mała! Wiesz, jak jest, gdyoj…

– To ty mi tu nie pierdol farmazonów! Jako bracia powinniście się o mnie troszczyć, a nie wpierdalać w bagno! Nie mogę na was patrzeć, bo mi się rzygać chce. Zdrada to zdrada, a wy nie wykazaliście się nawet odrobiną lojalności wobec jedynej siostry! Nie mam wam nic więcej do powiedzenia oprócz tego, że nie będę z wami rozmawiać i od dziś nie mam braci! – Zmierzam do wyjścia, omijając każdego znich.

Widzę, jak zerkają na mnie z przerażeniem w oczach, ale żaden na szczęście nie odważa się mnie zatrzymać. Gdy jestem prawie u celu, odzywa się cichoEmilio.

– Nie mówiliśmy ci tylko dlatego, żebyś mogła bez presji poznać Iwa i się do niego przekonać. To dobry facet i na pewno będzie się starał, znam go od lat. Uwierz, był najlepszym wyborem spośród wszystkich zlisty.

– Z listy? – Zamieram.

– Tak, ojciec sporządził listę kilku odpowiednich kawalerów, a Iwo był na pierwszym miejscu. Jest moim kumplem i wiem, że będzie cię traktował z szacunkiem – wyznaje zeskruchą.

– Co do innych nie mamy już tej pewności – dodajeFabiano.

Odwracam głowę i widzę, że idzie w moją stronę. Zapewne myśli, że te rewelacje ostudzą moją postawę względem nich, ale się myli i to bardzo, bo to niczego niezmienia.

– Sam fakt sporządzenia listy jest pojebany, a co gorsza, mieliście w nią wgląd i o tym też mi nie wspomnieliście. Co do poznawania Iwa nie musieliście przecież mówić mi o planowanych zaręczynach w chwili naszego spotkania, ale chociaż tydzień bądź miesiąc później. Jednak wy woleliście, żeby to tatuś oświecił mnie dopiero po ponad dwóch miesiącach, pokazując, jakim chujem potrafi być. Zresztą tak samo jak wy. Żegnam. Od dzisiaj się w ogóle do mnie niezbliżajcie.

Wychodzę, nie oglądając się za siebie, i trzaskamdrzwiami.

Resztę dnia spędzam roztrzęsiona w swoim apartamencie. Nie zawracam sobie głowy posiłkami, bo ani mi się śni schodzić do mojej „kochanej rodzinki” na wspólną kolację. Od dzisiaj są dla mnie jak powietrze. Mam zamiar ograniczyć konieczność komunikacji z nimi do minimum. Nawet matka zapewne o wszystkim wiedziała, ale oczywiście trzyma z tatuśkiem wspólny front, jak na dobrą żonę przystało. Kiedy zajrzała do mnie wieczorem, nawet nie podniosłam się z łóżka, tłumacząc się migreną i wynikającą z tego niechęcią do rozmowy. Na szczęście odpuściła i dała mi spokój. Najbardziej chciałabym, żeby oni wszyscy dali mi święty spokój i wymeldowali się z mojegożycia.

Jedyną osobą, z którą rozmawiałam, była Paola. Gdy tylko się dowiedziała, jak sprawy wyglądają, pragnęła do mnie przyjechać, ale nie miałam ochoty na towarzystwo. Długo rozmawiałyśmy przez telefon, a ona przez cały czas próbowała podnieść mnie na duchu. Odgrażała się, że poucina moim braciom ich interesy, to wtedy zobaczą, jak to jest, jak ktoś ci życierozpierdala.

I tak oto jedną rozmowę i butelkę chardonnay później podejmuję decyzję, która zaważy na mojej przyszłości. Następnie, mając dosyć tego dnia, kładę się spać, pozwalając, żeby łzy spływające po policzkach utuliły mnie dosnu.

ROZDZIAŁ 4

Delia

Rano budzi mnie potężny ból głowy. Zwlekam się z łóżka, łykam tabletkę przeciwbólową i idę pod prysznic. Pozwalam, żeby woda zmyła ze mnie wczorajsze wydarzenia. Następnie staję przed lustrem i nie poznaję swojego odbicia. Dziewczyna, która na mnie spogląda, ma puste, zimne spojrzenie. Jedyne, co zwraca uwagę, to zapuchnięte powieki. Zaparzam sobie świeżo mieloną kawę i z zimnym żelowym okładem na oczach kładę się na sofie w salonie. Po trzydziestu minutach czuję się lepiej. Głowa mi nie pęka, a kofeina daje nadzieję, że jakoś dam radę stawić czołaojcu.

Niechętnie podnoszę tyłek i idę do garderoby. Wybieram krótkie spodenki jeansowe i różowy obcisły top. Dzisiaj ma być upalnie, a mi gorąco na samą myśl o tym, co mnie czeka. W łazience szybko nakładam delikatny makijaż, licząc, że zakryje efekty trudnej nocy i braku snu. Po wszystkim patrzę w lustro i stwierdzam, że rezultat jest naprawdę zadowalający. Dopijam kawę, spoglądając na zegarek. Rodzice powinni być już po śniadaniu, a ojciec zapewne przesiaduje w swoim gabinecie. Zbieram się prędko, chcąc mieć ten cały cyrk za sobą. Na pewno nie dam ojcu satysfakcji i nie będę czekać, aż jeden z jego piesków przyjdzie po mnie, żeby doprowadzić na spotkanie z nim. Wybiegam z apartamentu i szybkim krokiem pokonuję schody w dół. Po drodze mijam Marca, ale traktuję go jakpowietrze.

Przed gabinetem ojca biorę głęboki wdech i otwieram drzwi. W obecnej sytuacji nie mam zamiaru tracić energii na grzecznościowebanały.

– Zgadzam się – mówię, stając wprogu.

Ojciec w odpowiedzi na moje słowa podnosi głowę znaddokumentów.

– Potrzebuję wiedzieć, czy Iwo zna mojewarunki?

Tata niespiesznie ściąga okulary z nosa i patrzy mi prosto woczy.

– Tak, zapoznałem go ze wszystkimi warunkami oraz ewentualnymi konsekwencjami. Wie, że nie będziesz szarą myszką w tym małżeństwie, i się na tozgodził.

Kiwam tylko głową, żerozumiem.

– OK – ucinam ten temat. – Chcę jechać na tydzień do domu w górach i zabrać ze sobą Bellę iPaolę.

Ojciec milczy przez moment, uważnie mi sięprzyglądając.

– Zaręczyny odbędą się za tydzień, w sobotę – stwierdza, nie wiem po co, fakt, z którym zapoznał mniewczoraj.

– Wiem, dlatego wrócę w sobotę rano, żeby ze spokojem przygotować się do przyjęcia – odpowiadam, przewracającoczami.

– Musisz jeszcze wybrać odpowiednią sukienkę na tę okazję. Zjedzie się wiele ważnych osób pragnących pogratulować wamzaręczyn.

Słucham tego i od razu zbiera mi się nawymioty.

Muszę się stąd szybko zawinąć, inaczej rzygnę tatuśkowi nabiurko.

– Matka na pewno lepiej niż ja wybierze stosowną kreację. Zjawię się w sobotnie przedpołudnie, żeby dopilnować reszty – mówię, patrząc wyczekująco na ojca, a ten milczy przez dłuższąchwilę.

– W porządku, jedź. Przyda ci się jakiś czas poza domem, ochłoniesz. – Macha ręką, jakby chciał mnie odprawić, więc czym prędzej obracam się na pięcie. – Ochrona jedzie z wami – dodaje, a ja kiwam głową, stojąc tyłem doniego.

Biegnę do siebie spakować potrzebne rzeczy. Jak tylko udaje mi się zlokalizować telefon, od razu przekazuję dziewczynom informację o wyjeździe. Później dzwonię do mojej głównej „niańki”.

– Matteo, wiesz już, żewyjeżdżamy?

– Tak – odpowiadakrótko.

– Świetnie, po drodze zabierzemy dziewczyny, ale nie po to dzwonię. Wyślij kogoś, proszę, po dwie skrzynki wina. Jedną z czerwonym półwytrawnym, a drugą z białympółsłodkim.

– Szef nic nie wspominał, że będziesz tam organizować jakąś imprezę. Wiesz, że powinien wiedzieć o twoich planach, a ja potrzebuję więcej ludzi do obstawy – mówi, a ja wybucham nieprzyjemnymśmiechem.

– Mój drogi Matteo, nie będzie żadnej większej imprezy, będziemy wyłącznie my trzy. Jednak pogodzenie się z żałobą po moim dotychczasowym życiu i wizja czarnej przyszłości to wyższa konieczność, wymagająca odpowiednich nakładów. Ten zapas starczy nam na trochę, a resztę dokupimy na miejscu. Mogę cię jedynie ostrzec, że w najbliższym czasie mam zamiar nie trzeźwieć. Jestem pewna, że na trzeźwo temu nie podołam – wypowiadam szeptem ostatniezdanie.

– OK. Rozumiem. Za ilewyjeżdżamy?

– Za dwie godziny będę gotowa. – Rozłączam się i biorę doroboty.

Kończąc pakowanie, wracam myślami do rozmowy z ojcem. Wychodzi na to, że Iwo wszystko wie, a tatko zapewne niezwłocznie poinformował jego rodzinę o mojej decyzji. Kręcę głową, to jest tak bardzo popieprzone. To nie te czasy, żeby dochodziło do aranżowanych małżeństw. Świat mafii zatrzymał się chyba w średniowieczu. Kiedy stawiam gotowe walizki przy drzwiach, uderza mnie nagłarefleksja.

Jeśli ja miałam mieć okazję poznać Iwa, to równie dobrze on mógł pragnąć ocenić i zaakceptować „towar” przed ostatecznym zakupem. To nawet logiczne, że nie chciał kupować kota w worku i wiele by wyjaśniało. Być może to właśnie z tego powodu nikt nie poinformował mnie o sytuacji. Po prostu nie byli pewni, czy mężczyzna będzie zadowolony z „przedmiotu” transakcji i pozwolili, żebym była nieświadoma tego, co ma miejsce. Nie rozumiem, jak ojciec i moi bracia mogli się na to zgodzić, to jest tak bardzo upokarzające! Gdy przychodzi mi to do głowy, automatycznie zalewa mnie złość. Znowu. Jednak wiem, że nie warto marnować energii na coś, na co i tak nie mam wpływu. Nieważne, jak mocno chciałabym to zmienić. Teraz liczy się wyłącznie okres, który mogę spędzić z przyjaciółkami, z dala od mojej popieprzonejrodzinki.

Biorę orzeźwiający prysznic i szybko wkładam wygodne szorty oraz lekką bluzkę, postanawiając nie poświęcać tym absurdom ani chwili w czasie, który pozostał mi do wydania na siebie wyroku i przyjęcia pierścionka zaręczynowego. Skoro zarówno moja rodzina, jak i przyszły narzeczony mają mnie oraz moje uczucia w dupie, to ja odwdzięczę się im tym samym. Wyjeżdżam i od dziś do soboty liczymy się tylko ja i moje kumpele! Biorę się jeszcze do poprawienia makijażu, bo jedynie tego brakuje mi do polepszenia nastroju. Jakoś muszę zamaskować beznadzieję wyzierającą z mojej twarzy, żeby się nie krzywić za każdym razem, jak spojrzę w swojeodbicie.

Kiedy jestem już gotowa, Matteo puka do drzwi. Zabiera moje walizki, a ja podążam za nim lekkim krokiem. Na schodach mijam się z Emiliem, który patrzy na mnie zdziwiony i zatrzymujesię.

– Wyjeżdżasz?

– Nie, uciekam z tego cyrku z nonszalancją – odpowiadam z wrogim sarkazmem i idędalej.

– Iwo chciałby się z tobą spotkać, właśnie do ciebie szedłem. Prosił też o twój numertelefonu.

Zatrzymuję się i odwracam w stronębrata.

– W dupie mam, czego chce Iwo. Zobaczy mnie w sobotę. Co do mojego numeru, nie mam najmniejszej ochoty się z nim kontaktować. A jak życzy sobie dobrać krawat do mojej sukienki, to niech się z matką skontaktuje. Gdyby to ode mnie zależało, mogłabym wystąpić w worku na ziemniaki. – Robię przerwę i spoglądam na niego uważnie. – Poza tym myślałam, że wyraziłam się wczoraj wystarczająco jasno. Nie mam braci. Zostawiliście mnie z tym wszystkim samą, tracąc jednocześnie prawo nazywania się moim rodzeństwem. Tak więc nie zawracajcie mi głowy, bo dla mnie już nie istniejecie – mówię chłodno, zaskakując samą siebie spokojem, z jakim wypowiadam te słowa, i ruszam wdół.

Przy wyjściu przystaję i patrzę bratu prosto woczy.

– Ty jeden najbardziej powinieneś wiedzieć, że ta sytuacja jest dla mnie do dupy. Ty miałeś możliwość wybrania sobie dziewczyny z zewnątrz, bo się zakochałeś. Mogłeś sam zadecydować o swojej przyszłości i bylibyście szczęśliwi, gdyby ta krowa cię nie wystawiła, bo nie podołała tej popierdolonej rzeczywistości, w której przyszło namżyć.

W ten oto sposób żegnam się z Emiliem, zostawiając go z zaciśniętymipięściami.

– Wiesz, że po zaręczynach i tak zdobędzie twój numer. Będzie miał do tego prawo, a ty nic na to nieporadzisz.

Na te słowa pokazuję mu środkowy palec lewej ręki, a następnie trzaskamdrzwiami.

Przede mną relaks i dni winem płynące. Wyjeżdżając z podjazdu, nawet nie oglądam się za siebie. Ten dom i wszystko, co się z nim wiąże, nie istnieje dla mnie w najbliższym czasie. Potrzebujęzapomnienia.

I właśnie to dostaję. Tylko pierwszy wieczór poświęcamy z dziewczynami na biadolenie nad moim beznadziejnym przeznaczeniem. Pomagają nam w tym litry mojito, na które składniki niezawodna Paola przemyciła w swoim bagażu. Obie moje przyjaciółki zdecydowały, że takiemu kalibrowi sytuacji podoła tylko mocniejszy alkohol. Płaczą razem ze mną i obiecują wspierać. Belli – osobie z „zewnątrz” – w ogóle się to w głowie nie mieści. Mnie też, ale cóż zrobić. Na koniec wieczoru przyrzekamy sobie nie wracać do bolesnych tematów i nacieszyć się sobą, pozwalając mi tym samym zapomnieć o tym, co się wydarzy popowrocie.

Dziewczyny dołożyły wszelkich starań, żeby mnie zająć i nie dać szansy na pogrążenie w czarnych myślach. Bawiłyśmy się niesamowicie. Niestety tydzień wspólnej zabawy zleciał bardzo szybko, a ja żałowałam, że nie mogę zatrzymać czasu i zostać tu już na zawsze. Z dala od absurdów mojegożycia.

Dzisiaj miałyśmy wracać. Rano usiadłyśmy do śniadania, ale ja stanowczo nie byłam w humorze. Chwilę wcześniej włączyłam komórkę, która przez cały nasz pobyt była schowana w szafce nocnej. Wiedziałam, że jeśli ojciec będzie potrzebował się ze mną skontaktować, to zrobi to przez mojego ochroniarza. Jak telefon się włączył, dostałam masę powiadomień i zaległych wiadomości. Kilka nieodebranych połączeń od braci, najwięcej od Fabiana – aż osiem. Dzwoniła też mama, ale nie mogąc się ze mną skontaktować, napisała mi kilka wiadomości. Wszystkie dotyczyły dzisiejszej uroczystości. Tak jakby mnie to w ogóle interesowało. Głównie skupiała się na wyborze sukienki, w ostatnim MMS-ie przesłała mi zdjęciekreacji.

Obchodziło mnie to jak zeszłoroczny śnieg. Cieszyłam się tylko, że nie wybrała nic ździrowatego. Jednak to zbyt wyraźnie przypomniało mi o tym, co czeka mnie wieczorem, skutecznie odbierając apetyt. Jeśli nie wezmę się w garść, zarzygam dzisiaj przynajmniej połowę zaproszonych gości. Dwa dni temu postanowiłam, że nie dam po sobie poznać, jak bardzo ta sytuacja jest dla mnie dramatyczna. Nie mam zamiaru dać im możliwości żerowania na mojej osobistej tragedii i towarzyszącej temu rozpaczy. Wyjeżdżając z tego urokliwego zakątka, mam zamiar nałożyć maskę zimnej suki, która ma wszystko i wszystkich w głębokimpoważaniu.

Droga mija nam w milczeniu, każda z nas zna powagę sytuacji i nie ma sensu bawić się w pozory. Żegnam się z nimi, chociaż z Paolą zobaczę się wieczorem, gdy przybędzie wraz z rodzicami na moje nieszczęsne zaręczyny. Czas podróży poświęcam na przybranie opanowanej i chłodnej postawy, pokazującej, że nic mnie nie rusza. Od teraz jestem wyprana z wszelkich emocji. Tylko to pozwoli mi przetrwać dzisiejszy wieczór. Za kilka dni zaczną się zajęcia i znowu uda mi się uciec na trochę od tego cyrku. Kto wie, może ojciec pozwoli mi wcześniej wyjechać, jeśli spełnię jegooczekiwania?

Po powrocie od razu idę do swojego apartamentu, nie witając się z nikim. Oni nie liczą się ze mną, to ja nie będę poświęcać im mojej uwagi. Napełniam wannę. Relaksująca kąpiel jest tym, czego potrzebuję. Dużo piany, olejki zapachowe, kilka świec – to jest to, colubię.

Rozluźniam się tak, że prawieprzysypiam.

Delikatne pukanie do drzwi przywraca mnie do rzeczywistości. Wychodzę, wycieram się i wkładam dres. W sypialni czeka już na mnie mama, która prezentuje mi suknię. Informuje mnie też o zaplanowanej wizycie kosmetyczki i fryzjera. Zanim wyjdzie, dotyka czule mojegopoliczka.

– Rozchmurz się, córcia, będzie dobrze – stara się brzmiećpokrzepiająco.

Jestem tak otumaniona, że jedynie kiwamgłową.

Godzinę później zaczyna się cyrk przygotowań, ja przez cały czas siedzę i zachowuję się jak manekin. Na koniec wkładam sukienkę, z którą pomaga mi matka. Spoglądam na siebie w lustrze, podziwiając efekt kilkugodzinnej pracy profesjonalistów. Blond włosy z rudymi refleksami do ramion mam wyprostowane i rozpuszczone. Wystopniowane końcówki fryzury zachodzą mi na twarz. Efektu dopełnia mocniejszy niż zwykle, ale nadal delikatny makijaż. Jedynie wargi są pomalowane ciemnoczerwoną szminką, nadając mi trochę drapieżnego wyrazu. W dodatku suknia leży na mnie jak druga skóra, opinając wszystkie warte uwagi krągłości. Jestem szczupła i wysportowana, ale natura nie poskąpiła mi sporego biustu i zaznaczonej linii bioder. Kreacja jest ciemnogranatowa, ma głęboki dekolt i jeszcze większe wycięcie spływające do dołu pleców. Brzegi są obszyte białymi i czarnymi kryształkami, łapiącymi każde odbicie światła. Mimo żałobnego nastroju muszę przyznać, że wyglądam olśniewająco. Tylko nie wiem po co, skoro nie zależy mi, żeby robić wrażenie na kimkolwiek. Spoglądam na mamę i widzę, że wyciera łzę spod oka. Sama prezentuje się wyjątkowo elegancko w swojej długiej bordowej sukni. Przerywa nam otwarcie drzwi, w których stajeFabiano.

– Już pora. – Bierze mamę pod rękę i wyprowadza nakorytarz.

Podążam za nimi, za wszelką cenę starając się zachować opanowanie, mimo że w środku cała drżę. O dziwo, nie kierujemy się do sali głównej, w której ma się odbyć przyjęcie, ale do gabinetu ojca. Brat wraz z matką wchodzą bez pukania, a ja za nimi, wprost w szponyprzeznaczenia.

ROZDZIAŁ 5

Delia

Dyskretnie rozglądam się po pomieszczeniu. Znajdują się tu moja rodzina oraz Iwo z rodzicami, bratem i siostrą. Gdy tylko przekraczam próg, ich spojrzenia skupiają się na mnie. Zauważam, że mój przyszły narzeczony od siedmiu boleści również przyłożył się do swojego wyglądu. Ma na sobie dopasowany, szyty na miarę, czarny garnitur i granatową koszulę. Przycięty zarost pokrywa szczękę, a włosy niby w nieładzie wyglądają, jakby ktoś poświęcił dużo czasu na uzyskanie takiegoefektu.

– Iwo, zdążyłeś poznać moją piękną córkę Delię – mówi ojciec, podchodząc i chwytając mnie zarękę.

Kieruje się ze mną w stronę tego idioty, a ja ciągle zachowuję maskę chłodnego opanowania. Chociaż z największą ochotą przywaliłabym temu debilowi w tę uśmiechniętągębę.

Jeszcze chwila, a jego arogancki uśmieszek wyprowadzi mnie zrównowagi.

– Wierzę, że będziesz dla niej dobrym mężem, traktującym ją z należytym szacunkiem. Jest moim największym skarbem i nie chciałbym żałować, że ci ją powierzyłem. – Patrzy swojemu przyszłemu zięciowi prosto w oczy, a cała jego postawa wyraża niemągroźbę.

– Spokojnie, Stefano, umiem zadbać o to, co najcenniejsze, i to docenić – odpowiada spokojnie Iwo z uśmiechem, jakby niewypowiedziane ostrzeżenie nie robiło na nim żadnegowrażenia.

No, w końcu jest następcą przywódcy Camorry, więc pewnie nieraz mu grożono. Kiedy oni sobie tak dyskutują, mnie szlag trafia, że mówią o mnie, jakby mnie tu nie było i jakbym była przedmiotem. Powstrzymuję emocje, zaciskając usta i modląc się, żeby ten cyrk jak najszybciej się zakończył. W tym czasie Iwo podchodzi do nas i spogląda namnie.

– Będzie ze mną bezpieczna, nie musisz się martwić. – Wyciąga rękę w moją stronę, czekając na reakcję mojegotatusia.

– Dołóż wszelkich starań, żeby nie naruszyć zaufania, jakim cię obdarzam, oddając ci rękę mojej malutkiej – odpowiada tatko, podając moją dłońIwowi.

Kiedy nasze ręce się dotykają, moja zimna jak lód, jego gorąca, przechodzi mnie dziwny dreszcz. Jednak zachowuję obojętny wyraz twarzy, a Iwo patrzy na mnie, nie ukrywając, że podoba mu się to, cowidzi.

Gdy ścieramy się spojrzeniami, mam wrażenie, że pokój zaczyna wypełniać ogromne napięcie, a w powietrzu między nami zaraz pojawią się iskry. Najchętniej rozwaliłabym mu na głowie wazon z różami, który stoi w moim zasięgu. Może i wygląda seksownie, nawet z tą swoją władczą postawą, ale niewiele mnie to rusza, zważywszy na fakt, że znalazłam się tu zprzymusu.

Dawaj mi już ten przeklęty pierścionek i kończmy to przedstawienie, bo potrzebuję procentów, żeby przetrwać kolejne godziny męki – poganiam go wmyślach.

Niestety ciszę przerywa mójojciec.

– Dobrze, zostawmy dzieciaki na chwilę same. Zaraz do nas dołączą, a my chodźmy powitać gości. Floriano, Eleno, zapraszam. Mam nadzieję, że pozytywnie rozważyliście naszą propozycję zostania do jutra. Z przyjemnością was ugościmy, pokoje czekają – zwraca się do rodziców Iwatata.

Trzyma mamę pod rękę i razem zmierzają dowyjścia.

On chyba sobie żartuje, żebym jeszcze jutro musiała znosić widok tego imbecyla! Litości, docholery!

Ale oczywiście dla nich najważniejsze są pozory i początki integracji dwóch najważniejszych rodzin mafijnych. Wszyscy wychodzą, zostawiając mnie sam na sam z psychopatą, który ma być moim mężem. Ojciec przed wyjściem posyła mi ostrzegawcze spojrzenie, jakby obawiał się, że jak zniknie, ja ucieknę stąd z krzykiem. Przecież nie odpierdolę szopki i nie pozwolę, żeby ochrona doprowadziła mnie tu siłą. W odpowiedzi przewracam oczami, a on zamykadrzwi.

Od razu wyrywam rękę z uścisku Iwa i oddalam się od niego o dwa kroki. Patrzy na mnierozbawiony.

– I tak ode mnie nie uciekniesz, kotku.

Zerkam na niego z pogardą, ale trzymam język za zębami w obawie przed tym, co mogłoby wypłynąć z moich ust. Przynajmniej na razie, bo nie wiem, jak długo będę w stanie siępowstrzymać.

– Od dzisiaj będziesz tylko moja – oznajmia władczo, po czym sięga do kieszeni rozpiętej marynarki i wyciąga czarne pudełeczko. – Cieszę się, że to właśnie ty zostaniesz moją żoną. – Chwyta pewnie moją dłoń i nasuwa mi na palec pierścionek zaręczynowy. – Już się nie mogę doczekać nocy poślubnej – dodaje arogancko, myśląc chyba, że mnie tym zawstydzi. Nic bardziejmylnego.

– Dobrze, że chociaż jedno z nas jest zadowolone z takiego obrotu sprawy – sarkam, podtrzymując przez chwilę kontaktwzrokowy.

Następnie uwalniam dłoń i spoglądam na szeroki platynowy krążek z ogromnym brylantem o szlifie princessa na środku i dwoma niewiele mniejszymi diamentami po bokach. Twarz mi się wykrzywia z niezadowolenia i nie jestem w stanie nad tymzapanować.

– U jubilera nie mieli nic bardziej ostentacyjnego i rzucającego się w oczy? – przemawia przeze mnie irytacja, bo na pewno nie mam zamiaru nosić tego cholerstwa przez resztężycia.

Jeśli weszłabym z tym do wody, istnieje szansa, że bym się utopiła, bo jego ciężar pociągnąłby mnie nadno.

– Wszyscy mają z daleka widzieć, że jesteś zajęta i należysz do mnie. To swego rodzaju znak ostrzegawczy, żeby się nie zbliżali i nie tykali tego, co moje – mówi pewny siebie, jakby oświadczał coś oczywistego. – Jestem Iwo Accardi i nikt przy zdrowych zmysłach ze mną nie zadziera, kotku. Pierścionek został specjalnie dla ciebie zaprojektowany orazoznaczony.

– Oznaczony? – pytamniepewnie.

– Spójrz na grawer, po wewnętrznej stronie – stwierdza zadowolony zsiebie.

Zsuwam ozdobę i już rozumiem, o co mu chodzi. „Własność I. Accardiego”. Zalewa mniefuria.

– Serio?! – piszczę, nie dowierzając, ale on pozostaje niewzruszony. – W głowie się nie mieści. Wiedziałam, że jesteś aroganckim dupkiem, ale nie sądziłam, że ażtak.

Widzę, że jedynie zaciska usta na moje słowa, więc kontynuuję. Zobaczymy, jaką cierpliwością potrafi wykazać się mójnarzeczony.

– Niepotrzebnie się fatygowałeś, bo i tak mi się nie podoba. – Macham lekceważąco ręką, na której ponownie znajduje się błyskotka. – Nie będę nosić tego badziewia poza okolicznościami, w których będzie to niezbędnie konieczne. Nie lubię tak ordynarnej biżuterii – rzucam zpogardą.

W mgnieniu oka Iwo znajduje się tuż obok i chwyta mnie mocno zaprzedramię.

Zaskakuje mnie tym, ale staram się zachować pokerową twarz. Jednym szarpnięciem przyciąga mnie do siebie i mówi prosto w moje wargi, a nasze usta dzieląmilimetry.

– Będziesz go nosić, jeśli wiesz, co dla ciebie dobre. Chyba nie chcesz mieć na sumieniu żadnego biedaka, który się zapędzi, nieświadom sytuacji, bo nie będziesz mieć pierścionka. A uwierz mi, kochana, że każdy bez wyjątku skończy w piachu, zanim zdążysz mrugnąć. To świecidełko nie jest dla bezpieczeństwa twojego, tylko idiotów, którzy pomyślą, że mają jakąkolwiek szansę na zbliżenie się do ciebie – syczy mi w twarz. – Radzę ci się nad tym dobrzezastanowić.

Próbuję wyswobodzić się z jego uścisku, ale mi na to nie pozwala. Złość coraz szybciej zaczyna krążyć po moimciele.

– Trzeba było od razu kupić mi obrożę wysadzaną diamentami, to pozwoliłoby ci uniknąć wszelkich nieporozumień. A teraz mnie puść, bo to zaczyna boleć – warczęgniewnie.

Poluźnia chwyt, a ja podchodzę dodrzwi.

– Chodźmy na to pieprzone przyjęcie. Im szybciej zaczniemy ten cyrk, tym szybciej będę mogła wrócić do siebie i się od ciebieuwolnić.

– Jest jeszcze coś, co musimy zrobić, zanim stąd wyjdziemy, droga narzeczono – mówi nonszalancko, podchodząc do mnie wolnym i pewnym krokiem. – Wydaje mi się, że o czymś zapomniałaś, kotku. – Jednym stanowczym ruchem przyciska mnie do swojego ciała, a jego ręce błądzą po moich nagich plecach. – Po nałożeniu pierścionka i przyjęciu oświadczyn narzeczona powinna pocałować swojego przyszłego męża. – Uśmiecha się bezczelnie i zanim mam szansę zareagować, gwałtownie mniecałuje.

Zamroczyło mnie trochę, a on wykorzystał moje rozchylone wargi. Szybko zauważam, że sytuacja podoba mu się aż za mocno, a ja czuję go dosłownie całego wbijającego się w moje podbrzusze. Wywołuje to automatyczny impuls, przez który gryzę go mocno w dolną wargę, jest chwilowo zdezorientowany, a ja odsuwam się i z całej siły go policzkuję, aż mu się głowaodchyla.

– Nigdy więcej tego nie rób. Do dnia ślubu nie masz prawa mnie całować poza sytuacjami, kiedy ci na to pozwolę lub będzie tego wymagała oficjalna okoliczność. Znam swoje prawa i nie zamierzam pozwolić na przekraczanie tej granicy – fukam zzawziętością.

Jeszcze przez moment patrzy na mnie, jakby nie dowierzając, po czym uśmiecha się zadowolony zsiebie.

– Masz niezłe pazurki, koteczku. Podoba mi się to i to bardzo. Z przyjemnością poświęcę czas na ich poskromienie – mówi pewnysiebie.

Za tę jego arogancką postawę mam ochotę wydrapać mu oczy, tym bardziej że cholerny uśmieszek nie schodzi mu zfacjaty.

– Nie nazywaj mnie więcej koteczkiem i przestań się durnie uśmiechać – żądam gniewnie i otwieram drzwi. – A teraz chodźmy. Chcę mieć to za sobą i jak najszybciej o tym zapomnieć. – Wychodzę, a on idzie zamną.

– Jak sobie życzysz… koteczku – szepcze mi bezczelnie zaplecami.

Powtarzam sobie, że nie pora się wkurzać, lecz zebrać wszelkie pokłady opanowania, żeby przetrwać tenwieczór.

Gdy podchodzimy do schodów prowadzących do wielkiej sali, w której tłumnie zgromadzili się goście, Iwo bierze mnie pod rękę, a ja przywołuję najbardziej sztuczny grymas, jaki mam w repertuarze. Tak kroczymy do zebranych. Są tu wszystkie liczące się osobistości, nawet kilku ważnych polityków siedzących w kieszeni mafii. Wszyscy od razu odwracają się w naszym kierunku, a muzykacichnie.

– Nie odzywaj się do mnie bez potrzeby i najlepiej trzymaj się ode mnie z daleka po oficjalnej części – szepczę do Iwa, kiedy jesteśmy w połowiedrogi.

W odpowiedzi tylko ściska mniemocniej.

Gdy jesteśmy wreszcie na dole, podchodzą do nas nasiojcowie.

– Panie i panowie, z dumą ogłaszam zaręczyny mojej jedynej córki Delii z synem mojego dobrego przyjaciela, Iwem Accardim. Małżeństwo tej dwójki połączy nasze rodziny na zawsze. Mamy nadzieję, że będziecie się dobrze bawić, świętując z nami tę szczególną okazję. Ślub odbędzie się za dwa lata, a dokładną datę uroczystości ogłosimy w odpowiednim czasie – mówi dumnie ojciec, całując mnie w policzek i ściskając dłoń mojemunarzeczonemu.

Następnie podchodzi Floriano i całuje mnie w obapoliczki.

– Cieszę się, że mój syn będzie miał tak piękną i inteligentną żonę. Nie mogę się doczekać, aż wejdziesz do naszej rodziny, kochanie. – Uśmiecha się do mnie czule jak ojciec docórki.

Poważnie? Czy on myśli, że ja również jestem zadowolona z tego faktu? Szybko mnie puszcza i obejmuje syna, poklepując poplecach.

– Dziękuję, że zechcieliście towarzyszyć naszym rodzinom w tak ważnym dla nas dniu. Mój syn znalazł odpowiednią wybrankę na resztę życia i jestem dumny, że będzie nią piękna Delia – zwraca się głośno dotłumu.

Iwo nachyla się, po czym najpierw całuje moją dłoń z pierścionkiem, a następnie delikatnie muska moje wargi, na co rozlegają się głośnie wiwaty i pomruki zadowolenia. Pocałunek trwa na szczęście kilka sekund, bo za dużo już tego wszystkiego na moje nerwy i nie wiem, czy zaraz nie przeżyję pierwszego w życiu załamania nerwowego. A nie chcę dać tym ludziom satysfakcji z bycia świadkami tego zdarzenia. Potrzebuję alkoholu, zdecydowanie. Jak na zawołanie narzeczony podaje mi kieliszek z szampanem, a ojciec wznosi toast i wreszcie mogę się napić, co robię, pochłaniając całą zawartość na raz. Potrzebujęwięcej.

– Nie tak szybko, bo jeszcze mi się upijesz na samym początku, koteczku – szepcze mi do ucha ten gad, zwany moim przyszłymmężem.

Co on tam wie. Mam całkiem mocną głowę i niejeden kumpel z roku odpadł przede mną, jak razem piliśmy, i nie był to słaby szampan. Uśmiecham się chytrze, uświadomiwszy sobie, że Iwo zapewne spodziewa się, że jestem niedoświadczonym niewiniątkiem. Oj, ależ się myli. Nie tylko potrafię pić, ale zaliczyłam też kilka zbliżeń damsko-męskich na studiach. Może i muszę pozostać dziewicą dla swojego męża, ale nie powstrzymało mnie to przed innymidoświadczeniami.

– Już niech cię o to głowa nie boli, kochaniutki. – Uśmiecham się diabelsko, widząc, że nic nierozumie.

Nie mamy czasu na dalszą rozmowę, bo podchodzą do nas pozostali członkowie rodziny, ściskając nas i rozpoczynając falęgratulacji.

Ludzie, tu nie ma czego gratulować, do cholery! Weźcie się ogarnijcie! – mam ochotę wykrzyczeć to na całe gardło, ale jak na dobrą córeczkę capo di tutti capi mafii przystało, milczę, przytulając się delikatnie do pożal się Bożenarzeczonego.

ROZDZIAŁ 6

Delia

Po trzech godzinach mam nerwy w strzępach. Odliczam minuty, aż będę mogła opuścić przyjęcie i zaszyć się w łóżku, wypłakując cały buzujący we mnie żal. Policzki już mnie bolą od ciągłych uśmiechów, a