Jeszcze jeden raz ebook

Dla Janine,

za życie pełne miłości, które nam dała

Nie możesz się cofnąć i zmienić początku,

ale możesz zacząć tam, gdzie jesteś, i zmienić zakończenie.

C.S. LEWIS

Nazywali to „burzą roku”. Na całej długości Market Street w Filadelfii deszcz zacinał ukośnymi strugami, a wiatr szalał z siłą huraganu. Autobusy pokonywały ogromne kałuże, a niebo rozbrzmiewało dudnieniem piorunów.

W samym środku tego chaosu nagle pojawiła się kobieta, młoda, niemająca jeszcze dwudziestu lat. Jej gęste, czarne jak węgiel włosy rozwiewały się dziko wokół twarzy, zakrywając jej oczy. Wyglądała na zdezorientowaną, jakby burza ją zaskoczyła.

Przytrzymała torebkę i ją otworzyła, podczas gdy deszcz zdążył już przemoczyć jej dżinsy i przykleić je do nóg. Wyjęła jakiś mały przedmiot, spojrzała na niego, a następnie powoli schowała go z powrotem.

Podniosła wzrok i dostrzegła wejście do domu towarowego Gimbels. Zmrużyła oczy na widok obrotowych drzwi oraz młodego mężczyzny za szybą, który machał rękami.

Wciągnęła gwałtownie powietrze. Zadrżała lekko, po czym ruszyła w jego kierunku spokojnym, pewnym krokiem, jakby już kiedyś tu była.

Detektyw cmoknął z niezadowoleniem. Wpatrywał się w siwowłosego mężczyznę po drugiej stronie stołu.

– No dalej, przyjacielu. Jak to zrobiłeś?

Cisza.

– Możemy tak tu siedzieć cały dzień, jeśli tego chcesz. Tego właśnie chcesz? Siedzieć tu cały dzień?

Niewielkie, duszne pomieszczenie na komisariacie prosiło się o remont. Znajdowały się w nim jedynie drewniany stół i dwa krzesła, teraz zajęte. Detektyw Vincent LaPorta otworzył paczkę cukierków, wyjął z niej jeden, o smaku wiśniowym, i włożył go do ust.

– Poczęstujesz się?

Mężczyzna parsknął śmiechem.

– Co cię tak bawi?

– Nazwa.

– Life Savers?

– Tak.

– „Ratownicy”? Pewnie byś chciał, żeby i ciebie ktoś teraz uratował?

– Już i tak za często byłem ratowany.

LaPorta czekał na dalszy ciąg, ale podejrzany splótł dłonie i spuścił wzrok, jakby się modlił. Miał ogorzałą, nieogoloną twarz, wyraźnie zarysowane szczękę i kości policzkowe, może nawet zbyt wyraźnie, jak u kogoś, kto schudł z powodu choroby. Koszula w kolorze musztardy i granatowe spodnie były mocno pogniecione, jakby mężczyzna w nich spał.

– Przejdźmy do zarzutów przeciwko tobie – powiedział LaPorta. – Może to odświeży ci pamięć.

Przesunął zdjęcie w poprzek stołu.

– Podczas jednej wizyty w największym kasynie na wyspie trafnie obstawiłeś trzy kolejne numery w ruletce, wygrywając ponad dwa miliony dolarów. Potem wyszedłeś.

– Czy to przestępstwo?

– Nie, ale tylko dlatego, że nie udało nam się ustalić, jak to zrobiłeś.

– Więc to nie przestępstwo?

– Posłuchaj no, przyjacielu. Moja praca polega na łapaniu oszustów w kasynach. Robię to od dawna. W Vegas. W Atlantic City. A teraz tutaj, na Bahamach. Tego, co zrobiłeś, nie da się dokonać bez łamania prawa.

– Rozumiem. – Mężczyzna skinął głową z namysłem. – Mogę zadać panu pytanie, detektywie?

– Bardzo proszę.

– Dlaczego wybrał pan właśnie taką pracę?

– A ty co, psycholog?

– Pytam ze zwykłej ciekawości.

LaPorta uśmiechnął się kpiąco.

– Powiedzmy, że nie lubię ludzi, którzy naginają zasady.

– Ach. W takim razie nie przypadłbym panu do gustu.

Podejrzany był wysoki i szczupły, w lewym uchu miał mały kolczyk, na gołych stopach znoszone mokasyny. LaPorta ocenił, że facet musiał dobiegać sześćdziesiątki i nie był zbyt zamożny. Pod tym względem nie różnił się od wielu innych gości kasyna na wyspie. Podczas przesłuchania zachowywał się jednak dość dziwnie. Najczęściej zatrzymani wiercili się nerwowo, pocili i odpowiadali zbyt szybko lub zbyt wolno. Ten wydawał się niemal znudzony.

– No dalej. Powiedz mi, jak to zrobiłeś. Masz kogoś w środku?

– Nie popełniłem żadnego przestępstwa.

– Trzy kolejne numery w ruletce? Nie uważasz, że to podejrzane?

– Podejrzenia i wiara nie idą w parze.

– Co to niby ma znaczyć?

– To znaczy, że gdybym powiedział panu prawdę, musiałby pan uwierzyć w coś, w co nie może pan wierzyć.

– Przekonajmy się. Dawaj.

Mężczyzna zmrużył oczy.

– Nie.

– Zdajesz sobie sprawę, że za oszustwo w kasynie możesz trafić do więzienia?

– Tak.

– Na dłuższy czas.

– Czas nie ma dla mnie większego znaczenia.

– Dlaczego?

– To skomplikowane.

LaPorta rozgryzł twardy cukierek.

– Opowiedz mi o kobiecie, która nazywa się Gianna Rule.

Twarz mężczyzny zmieniła wyraz. LaPorta się ożywił. Wreszcie! Czyli idziemy w dobrym kierunku.

– Po wygranej poszedłeś do banku i całą kwotę przelałeś na konto niejakiej Gianny Rule. Możemy ją znaleźć i tu sprowadzić. Być może oskarżyć o współudział. Czy tego właśnie chcesz?

Mężczyzna zamrugał. LaPorta pochylił się nad stołem.

– Jak już powiedziałem: dawaj.

– No dobrze – odparł podejrzany, po czym głośno wypuścił powietrze. – Kiedy mnie aresztowaliście, miałem przy sobie torbę.

– I co z tego?

– Będę jej potrzebował.

LaPorta zastanawiał się przez chwilę.

– Nie ruszaj się stąd.

Wstał, zamknął za sobą drzwi i poszedł do swojego biura po wytartą skórzaną torbę. Wrócił do pokoju przesłuchań i wręczył ją mężczyźnie, a ten sięgnął do środka i wyciągnął zeszyt w czarnej marmurkowej okładce. Na etykiecie widniało siedem napisanych odręcznie słów: „Dla Szefowej, do przeczytania po mojej śmierci”.

Podejrzany przesunął zeszyt w stronę detektywa.

– Co? – zapytał LaPorta. – Mam to przeczytać?

– Tylko jeśli chce pan uzyskać odpowiedź.

Detektyw przejrzał ręcznie zapisane strony.

– Co to takiego? – mruknął.

Mężczyzna niemal się uśmiechnął.

– Historia miłosna – odparł.