Gdy wszystko się zmienia (W sercu Toskanii 1) ebook

Contents

Rozdział 1

Dzwonekbrzmiporaz ostatni w tym roku szkolnym, a ja z ciepłym uśmiechem obserwuję, jak klasa zamienia się w morze roziskrzonych oczu.

— Moi drodzy, życzę wam wspaniałych wakacji, bawcie się dobrze, spotykajcie się z przyjaciółmi i róbcie wszystko, co sprawia wam przyjemność. — Powietrze jest przepełnione beztroską lata, pełne obietnic przygód i słodkiej wolności, którą mogą przynieść tylko wakacje.

— Pani Sommer, naprawdę szkoda, że w przyszłym roku nie będzie już pani naszą wychowawczynią. Wszyscy pracowaliśmy na przerwach i po kryjomu podczas lekcji nad małym projektem, żeby pani mogła zawsze mieć przy sobie cząstkę nas — nagle przede mną staje Luca, klasowy błazen z wiecznie rozczochranymi włosami i swoim charakterystycznym, bezczelnym uśmieszkiem. Za nim stoi pozostała piętnastka moich uczniów, którzy wręczają mi prezent. To moment, który ogrzewa moje serce, a jednocześnie je obciąża.

Pochylam się w stronę dzieci, które przez lata prowadziłam i uczyłam i które znalazły szczególne miejsce w moim sercu. Z wdzięcznością przyjmuję ich prezent, artystyczny kolaż w kształcie drzewa. Został on starannie stworzony z niezliczonych małych zdjęć moich uczniów, a każde z nich to okno na czas, który spędziliśmy razem.

— Dziękuję wam bardzo, moi drodzy! Nie wyobrażacie sobie, jak bardzo się cieszę. Obiecuję, że nigdy o was nie zapomnę! — Mój głos lekko drży, przepełniony emocjami. Ale staram się, żeby brzmiał radośnie i zachęcająco, po raz ostatni jako ich nauczycielka.

— Mamy nadzieję, że nasz następny wychowawca będzie równie wspaniały jak pani! Do widzenia, pani Sommer — tymi słowami żegna się Emily, która zawsze wydawała się nieco zbyt poważna jak na swój wiek. Pozostali uczniowie również przytakują. Wszyscy machają mi jeszcze raz, zanim opuszczą klasę i rozpoczną letnie wakacje. Ich głosy odbijają się echem na korytarzu niczym słodkie echo przeszłości i przyszłości.

Właśnie pożegnałam swoją pierwszą klasę w szkole podstawowej. Z melancholijnym westchnieniem zamykam za sobą drzwi i pozwalam, by pożegnanie stało się faktem. Opadam na jedno z maleńkich krzeseł, czuję drewno pod palcami i pogrążam się we wspomnieniach. Mój umysł wraca do tej pierwszej jesieni tutaj, w szkole, świeżo po stażu, z sercem pełnym idealizmu i głową pełną teorii. Małe twarze, wtedy jeszcze nieśmiałe i z wielkimi oczami, spoglądały na mnie, szukając wiedzy, przewodnictwa, pocieszenia, a czasem tylko uśmiechu. Przez cztery lata dzieci rosły nie tylko fizycznie — rozwijały się też ich marzenia, umiejętności i osobowości. I muszę przyznać, że przez ten czas bardzo się z nimi zżyłam. To szalone, jak czas mija, jak kształtuje, zmienia, a jednak zachowuje to, co najważniejsze.

— Cześć, Julia, chcesz jak zwykle wpaść na małą przekąskę do kawiarni naprzeciwko, zanim wyjedziemy? — Drzwi się otwierają i tymi słowami moja koleżanka Sina wyrywa mnie z zamyślenia. Zaczynałyśmy razem w tej szkole, a po pierwszych rozmowach szybko okazało się, że nadajemy na tych samych falach. Sina stoi w drzwiach i uśmiecha się do mnie promiennie, rozświetlając pomieszczenie. Czwartek to dzień jogi. Zazwyczaj tego dnia po szkole jemy razem coś lekkiego i opowiadamy sobie, co wydarzyło się w ciągu tygodnia, zanim wspólnie pojedziemy na zajęcia. Można powiedzieć, że w ciągu ostatnich lat stało się to naszym osobistym rytuałem, kotwicą w zgiełku codzienności.

— Cześć, Sina, zupełnie zapomniałam ci powiedzieć. Tom ma dzisiaj urodziny i chcę go zaskoczyć czymś naprawdę wyjątkowym. Na początku tygodnia byłam w tym sklepie z bielizną za rogiem, o którym tyle mi opowiadałaś. Przygotuję mu zaraz jego ulubione danie, wskoczę w nową bieliznę i zaskoczę go, gdy tylko wróci z pracy do domu. Mówił, że spróbuje dziś skończyć o siedemnastej, co oznacza, że mam jeszcze cztery godziny. Przepraszam. — Patrzę na nią z miną zbitego psa, a ona zaczyna się śmiać.

— O la la, w takim razie życzę wam miłego wieczoru. Trzymam za ciebie kciuki, żeby wyszedł punktualnie z biura. — Puszcza do mnie oko, przytula mnie po raz ostatni i znika. Tak, to był problem z Tomem. Odkąd trzy lata temu przejął kancelarię, mogłam na palcach jednej ręki policzyć dni, kiedy wracał do domu przed dwudziestą. Jego praca wiele nam umożliwiała: piękny dom nad jeziorem, domek letniskowy w górach i ogólnie niczego nam nie brakowało. No cóż, oprócz wspólnie spędzanego czasu. Bo kiedy już jest w domu, często bywa wyczerpany i zestresowany. Cieszę się, jeśli wieczorem zjemy razem kolację.

To jednak miało się wkrótce zmienić. Kiedy prawie osiem miesięcy temu mi się oświadczył, wspomniał, że będzie szukał wspólnika do kancelarii, abyśmy mogli znów spędzać ze sobą więcej czasu.

Na myśl o dzisiejszym wieczorze czuję na skórze gorące mrowienie, a delikatny powiew oczekiwania tańczy w moich myślach. Nie mogę się doczekać blasku w jego oczach, gdy zobaczy mnie w nowej czerwonej koronkowej bieliźnie, która przylega do mojego ciała jak druga skóra. Tak bardzo tęsknię za tym spojrzeniem. Nie kochaliśmy się już od kilku tygodni, a może nawet miesięcy. Ale to się zmieni dziś wieczorem. Chwytam klucze i idę na parking. Z uśmiechem, którego ledwo mogę powstrzymać, wsiadam do samochodu i jadę w stronę domu.

Nasz przytulny dom znajduje się w idyllicznej okolicy, jest otoczony zadbanymi ogródkami, śnieżnobiałymi płotami i starannie przyciętymi żywopłotami. Po okazałych willach, które gdzieniegdzie się wyróżniają, na pierwszy rzut oka widać, że jest to zamożna okolica.

Gdy docieram przed dom, z uśmiechem spoglądam krótko na sąsiedni budynek. Przez chwilę zastanawiam się, czy nie zadzwonić do Angeli. Angela jest moją najlepszą przyjaciółką od czasów szkolnych. Łączy nas ta niepisana więź, która wykracza daleko poza zwykłą przyjaźń. Już wtedy uwielbiałyśmy, jak nasze rozmowy przechodziły od błahych codziennych historii do najśmielszych marzeń. Pamiętam jeszcze, jak jako nastolatki siedziałyśmy w moim pokoju, z podłogą usłaną czasopismami modowymi, i wyobrażałyśmy sobie, jak by to było mieszkać drzwi w drzwi. Gdy rok temu zwolnił się dom obok, od razu zadzwoniłam do Angeli, żeby przekazać jej tę wiadomość. Wiedziałam bowiem, że ona i jej chłopak od wieków szukali odpowiedniego domu. Miesiąc później nadszedł ten moment i oboje wprowadzili się obok nas.

Kilka lat temu z powodzeniem założyła własną działalność jako menedżerka mediów społecznościowych, więc pracowała głównie z domu. Uwielbiam to, że możemy się odwiedzać w każdej chwili, żeby wypić razem kawę i o wszystkim pogadać. W ostatnich miesiącach nasze spotkania stały się jednak rzadsze, ponieważ pozyskała dużego klienta, który teraz mocno ją angażuje. Gdy sąsiad z naprzeciwka przechodzi obok i macha do mnie, zdaję sobie sprawę, że mam jeszcze sporo do zrobienia. Powinnam zacząć gotować, by zgotować Tomowi wieczór jego życia.

Kiedy wjeżdżam na podjazd, widzę jednak czarny kabriolet Toma zaparkowany w garażu. Dziwne, czyż nie miał dziś pracować w biurze? Parkuję samochód za jego autem i idę do drzwi, a serce bije mi nieco szybciej. Dlaczego Tom wrócił tak wcześnie akurat dzisiaj? Może to niespodzianka albo coś pilnego? Odsuwam tę myśl na bok, sięgam po pęk kluczy i otwieram drzwi.

Rozdział 2

Wchodzącdodomu,przechodzę przez długi korytarz, mijam przestronną kuchnię i wchodzę do naszego przytulnie urządzonego salonu. Moja pasja do fotografii odzwierciedla się w migawkach z naszych krótkich wyjazdów, które zdobią nasze ściany. Na jednym z nich widać gondolę płynącą przed majestatycznym mostem Rialto w Wenecji. Na środku pokoju stoi duża, wygodna kanapa, która zachęca, by się na niej rozsiąść. Podczas wprowadzki ustawiłam ją tak, aby można było przez duże panoramiczne okno podziwiać wspaniały widok na malowniczo urządzony ogród z drzewami owocowymi i idylliczną kompozycją kwiatową. Za ogrodem rozciąga się lazurowe jezioro, raj, który latem zachęca do żeglowania. Można nawet kąpać się w jeziorze. Jednak moim ulubionym miejscem jest przytulny hamak rozciągnięty między naszymi dwoma okazałymi orzechami, z widokiem na jezioro. Wieczorem można tu wspaniale delektować się zachodem słońca z kieliszkiem wina. Nasz ogród to prawdziwa oaza spokoju.

Na poddaszu naszego pieczołowicie odnowionego zabytkowego domu Tom urządził sobie biuro, aby zaoszczędzić sobie codziennych podróży do zatłoczonego centrum miasta. Ponieważ jednak jego spotkania zwykle odbywają się na miejscu, z biegiem czasu przejęłam biuro dla własnych celów. Uwielbiam latem, w promieniach słońca, siadać na pięknym balkonie wyłożonym starannie wyselekcjonowanym drewnem naturalnym, obserwować żeglarzy na połyskującym jeziorze i puszczać wodze fantazji. Przy tym malowniczym widoku bez trudu daję upust kreatywności, przygotowując inspirujące lekcje lub po prostu sprawdzając klasówki.

Ale wróćmy do Toma. Prawdopodobnie postanowił pracować po południu z domu, aby być dziś na czas. To oznacza, że muszę zmienić plany… śmiała myśl błyska mi w głowie: może powinnam po prostu wskoczyć w moją urzekającą koronkową bieliznę i zaskoczyć go w jego gabinecie. Kolację możemy przełożyć na później.

Na szczęście moje nowe koronkowe dessous, ledwie muśnięcie, a jednak tak skuteczne, starannie ukryłam w głęboko czarnej aksamitnej torebce, w ukrytym zakątku pralni. Ponieważ to zwykle ja zajmuję się praniem ubrań, prawdopodobieństwo, że odkryje tam torbę, jest znikome. Z bijącym sercem przemykam na dół do pralni, ostrożnie zakładam moje zupełnie nowe, erotyczne dessous i robię krótki przystanek w łazience na parterze, aby dokładniej obejrzeć się w lustrze pełnej wielkości.

Bielizna idealnie podkreśla każdą krzywiznę, ale czegoś jeszcze brakuje. Rozpuszczam mój kucyk, pozwalam moim długim brązowym włosom swobodnie opaść, a następnie odrzucam je do tyłu. Teraz dzika, seksowna lwia grzywa obramowuje moją twarz – po prostu idealnie! Jeszcze trzy krople kwiatowych perfum, które podarował mi na ostatnie urodziny, i jestem gotowa, by zaparło mu dech w piersiach.

Teraz z gracją kota wspinam się na palcach po starych drewnianych schodach, starając się cichymi, ostrożnymi krokami ominąć charakterystyczne skrzypienie. Tom w żadnym wypadku nie może się zorientować, że już jestem w domu. Żywo wyobrażam sobie jego reakcję, gdy zaskoczę go w mojej uwodzicielskiej bieliźnie. Jednak właśnie gdy docieram do ostatniego stopnia na drugim piętrze, do moich uszu docierają niewyraźne dźwięki z sypialni.

Serce podchodzi mi do gardła. Coś tu ewidentnie jest nie tak. Ogarnia mnie głęboko zakorzenione uczucie paniki. Co się tutaj dzieje, w naszym domu – w naszym najbardziej intymnym pomieszczeniu? Zanim się obejrzę, stoję już na progu, drzwi są uchylone. Widok zapiera mi dech.

W chwili gdy wchodzę do sypialni, brakuje mi tchu. Tom, mężczyzna, którego miłość uważałam za niewzruszoną, i Angela, przyjaciółka, której ślepo ufałam, oddają się przyjemnościom w naszym wspólnym łóżku, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Co się tu, do cholery, dzieje? Skrzypienie drzwi przerywa ich poufne szepty, a czas wydaje się na niekończący się moment zatrzymać. Stoję jak wryta, wciąż w mojej uwodzicielskiej bieliźnie. Jeszcze trzy minuty temu planowałam uwieść mojego przyszłego męża według wszystkich zasad sztuki. Zamiast tego muszę patrzeć, jak radośnie i beztrosko zabawia się z moją najlepszą przyjaciółką.

Tom napotyka moje spojrzenie, a w jego oczach maluje się mieszanka przerażenia i poczucia winy. Jego skóra, zwykle tak ciepła i pełna życia, blednie do upiornej bieli. Angela, w nagłym przypływie wstydu, chwyta najbliższe prześcieradło, by zakryć nagość, jakby to miało cokolwiek zmienić. Tom odrzuca pościel i czołga się w moim kierunku w desperackim geście skruchy; jego słowa gubią się w jąkającym się chaosie. — Zgadnę, to nie jest to, na co wygląda? — rzucam w jego stronę, z gorzką ironią w głosie, który nie pozostawia miejsca na żadne wykręty.

Zimny dreszcz rzeczywistości przenika mnie na wskroś. Ściany naszego domu, kiedyś wypełnione miłością i śmiechem, teraz wydają się przytłaczać, niczym więzienie zdrady. Moje serce, kiedyś bezpieczne w naszym związku, rozpada się na tysiąc kawałków. Ta świadomość uderza mnie z siłą huraganu. Jestem na skraju załamania – muszę się stąd wydostać, i to jak najszybciej.

Mechanicznymi ruchami, jakbym była jedynie pustą skorupą, wchodzę do przyległej garderoby, narzucam na siebie pierwszą lepszą letnią sukienkę i pospiesznie pakuję kilka ubrań. W rogu dziesięciometrowej garderoby stoi mała walizka, której zwykle używam na nasze krótkie wyjazdy. Pospiesznie wpycham do niej ubrania i bieliznę, po czym wsuwam na stopy białe tenisówki.

Błagania Toma, bym została, spływają po mnie jak woda po kaczce. Jego słowa, kiedyś balsam dla mojej duszy, są teraz niczym więcej niż odległym echem. Otacza mnie tarcza ochronna z odrętwienia, powstrzymujący łzy cisnące się do oczu.

Gdy zbiegam po schodach, słyszę, jak Tom i Angela wołają za mną. Ale ich głosy są niczym wiatr w drzewach, bez znaczenia i odległe. Tuż przy drzwiach chwytam torebkę, którą wcześniej powiesiłam na wieszaku w przedpokoju.

Uciekając, otwieram drzwi i biegnę w dół podjazdu, trzymając w jednej ręce torebkę, a w drugiej ciągnąc za sobą walizkę. Tom i Angela zdążyli się już ubrać i pędzą za mną. W momencie, gdy Tom jest już o krok od złapania mnie, dostrzegam moje wybawienie.

Ulicą jedzie czarny samochód z jaskrawożółtym znakiem taksówki – prosto w moim kierunku. Czyż to nie znak! Bez wahania rzucam się na ulicę, tuż przed jadący pojazd. Taksówkarz musi gwałtownie zahamować i patrzy na mnie przerażonymi oczami. Ale mną kieruje tylko jedna myśl: uciec stąd, uciec od bólu, uciec od zniszczenia naszego wspólnego życia. Otwieram więc drzwi, wskakuję do samochodu i kątem oka widzę osłupiałych Toma i Angelę stojących na podjeździe. — Proszę jechać, gdziekolwiek — wyduszam z siebie; mój głos jest tylko złamanym szeptem.

Gdy taksówka rusza, słyszę, jak Tom rozpaczliwie próbuje ją zatrzymać, biegnąc za nią i uderzając płaską dłonią w bagażnik. Jednak kierowca przyspiesza i kręci głową, patrząc w lusterko wsteczne. Czy to była ostatnia rozpaczliwa próba Toma, by poskładać rozbite kawałki naszego życia? Jest już za późno. Dystans między nami rośnie z każdą sekundą, a wraz z nim świadomość, że nie ma już powrotu.

Rozdział 3

Pogrążonawmyślachprzeglądam w pamięci ostatnie czternaście lat. Pamiętam dzień, kiedy siedział obok mnie na lekcji chemii, gdy nasze spojrzenia się spotkały i w powietrzu zawisła cicha obietnica. Tom, który swoim krzywym uśmiechem i błyszczącymi oczami zdobył moje serce w mgnieniu oka. Od pierwszego nieśmiałego pocałunku w migoczącym świetle szkolnej dyskoteki, aż po plany zbudowania wspólnego życia, był moją kotwicą, moim światem. Pamiętam, jak beztroscy i pełni marzeń, jechaliśmy na południe naszym starym, poobijanym samochodem. Marzyliśmy o przyszłości, trzymając się za ręce, dopóki czas delikatnie by nas nie zabrał...

Ale jak mogłam tak ślepo wpaść w tę iluzję? Jak mogłam przeoczyć znaki, pęknięcia w fundamencie naszego wspólnego domu? A to, że Angela, moja bratnia dusza od czasów, gdy jeszcze bazgrałyśmy w szkolnych ławkach, stała się wspólniczką w tej zdradzie, rani głębiej niż jakiekolwiek ostrze. Jej śmiech, który wcześniej brzmiał w moich uszach jak muzyka, jest teraz dla mnie melodią zdrady. Stoję tu, na krawędzi moich złamanych marzeń, walcząc o oddech w gęstej mgle rozczarowania. Oboje, moja pierwsza wielka miłość i przyjaciółka z młodości, jednym druzgocącym ciosem wytrącili grunt spod moich stóp. Czy można kiedykolwiek wybaczyć coś takiego? Jak mogli tak lekkomyślnie zniszczyć te cenne wspomnienia? Czy nasza miłość, nasza przyjaźń, była tylko piękną fasadą, za którą kryła się pustka? Okej, w ostatnich latach wiele się zmieniło. Tom musiał dużo pracować i prawie się nie widywaliśmy. Ale co dokładnie było decydującym momentem? Po prostu nie mogę zatrzymać tej karuzeli myśli w mojej głowie.

Gdy patrzę przez okno, na niebie rysuje się maleńki obraz samolotu, który elegancko kreśli swoją drogę przez pochmurne przestworza. Jakże chciałabym być na pokładzie i po prostu odlecieć, daleko od wszystkich dzisiejszych wydarzeń. Najlepiej na południe, nad morze, gdzie woda mieni się w niezliczonych odcieniach błękitu, a słońce delikatnie całuje skórę. Wyobrażam sobie, jak spaceruję po plaży, czuję ciepły piasek między palcami, sól na skórze i szum fal w uszach.

— Proszę pani, czy mogłaby mi pani powiedzieć, dokąd mam panią zawieźć? — głos taksówkarza wyrywa mnie z karuzeli myśli. Zagubiona w obserwowaniu mijanych fasad Heidelbergu, dopiero teraz zauważam, że stoimy na czerwonym świetle, wtopieni w historyczne serce miasta. Nagłe zatrzymanie wydaje się niemal symboliczne dla zastoju w moim życiu. Ale wtedy, jak grom z jasnego nieba, przeszywa mnie pewien pomysł! Rzucam krótkie, zdecydowane spojrzenie do mojej torebki, jakbym szukała fizycznego dowodu na moje spontaniczne natchnienie. Mój wzrok pada na portfel; szybko sprawdzam, czy mam ze sobą dowód osobisty. Nagle wszystko staje się jasne.

— Proszę zawieźć mnie na najbliższe lotnisko! — proszę, mój głos brzmi pewniej niż się spodziewałam. Kierowca, wyraźnie zaskoczony moją nagłą decyzją, rzuca mi przez lusterko wsteczne krótkie, badawcze spojrzenie. Ale gdy z nutą żądzy przygody w oczach zdecydowanie kiwam głową, rozpoznaje moją powagę. Światło zmienia się na zielone i bez słowa rusza dalej, jakby rozumiał moje pragnienie zmiany, wolności. Jest jedna rzecz, którą zawsze chciałam zrobić. Pojechać na lotnisko ze spakowaną walizką, spontanicznie wsiąść do najbliższego wolnego samolotu i odlecieć.

Kiedy stoję przy stanowisku na lotnisku i pytam o najbliższy lot, dostaję listę wolnych miejsc. Pierwszy jest do Londynu, drugi do Helsinek, a trzeci — do Florencji. Przy Florencji na chwilę się zatrzymuję. Lisa, moja siostra, mieszka w pobliżu Florencji, w małej miejscowości tuż nad morzem. Podczas studiów projektowania wnętrz Lisa poznała swojego chłopaka, z którym zamieszkała po kilku miesiącach. Wprawdzie po kilku latach się rozstali, ale Lisa czuła się już we Włoszech tak dobrze, że stały się jej nowym domem.

— Wezmę bilet do Florencji — tymi słowami kupuję bilet i udaję się do bramki. Kiedyś z Lisą byłyśmy nierozłączne. Ale przez przeprowadzkę do Włoch nasze drogi się rozeszły pod wieloma względami. Co prawda rozmawiamy telefonicznie raz w miesiącu i odwiedzamy się też raz czy dwa razy w roku, ale odległość jest niestety zbyt duża, by utrzymać tę bliską relację, którą kiedyś miałyśmy.

Po dotarciu do bramki mam jeszcze godzinę do rozpoczęcia odprawy. Ponieważ miałam już wystarczająco dużo niespodzianek na dziś, uważam, że dobrym pomysłem będzie poinformowanie mojej siostry o moich planach wizyty. Wyciągam telefon, palce wahają się przez moment nad ekranem. Czym innym jest zaskoczyć Lisę telefonem, a czym innym skonfrontować ją ze spontaniczną wizytą. Po wybraniu jej numeru słyszę znajomy sygnał, a potem jej głos – kawałek domu, który niespodziewanie rozgrzewa moje serce.

— Cześć Julia, miło, że dzwonisz, jak się masz? — Znajomy głos mojej siostry na drugim końcu linii jest jak emocjonalna fala, która mnie zalewa.

Ze łzami zaczynam opowiadać o Tomie i Angeli i o tym, jak przyłapałam ich razem w naszej sypialni. Opowiadam jej o jeździe taksówką i myśli, by po prostu uciec jak najdalej od wszystkiego, co wydarzyło się w ciągu ostatnich godzin. Na końcu informuję ją o bilecie do Florencji, który teraz spoczywa w mojej kieszeni jak złota obietnica. Lisa reaguje tak, jak ją znam: ciepło i pragmatycznie jednocześnie.

— Siostrzyczko, nie zasłużyłaś na to wszystko! Wiesz co, odbiorę cię z lotniska i możesz najpierw zostać u mnie. Spędzimy miły czas jak kiedyś. Moja współlokatorka wyjechała na wakacje do rodziców i na pewno nie będzie miała nic przeciwko, jeśli zamieszkasz w jej pokoju na ten czas. — Jej słowa są jak balsam dla mojej niespokojnej duszy.

Propozycja zamieszkania u niej to więcej, niż śmiałam mieć nadzieję. Gdy nasza rozmowa zmierza ku końcowi, moje serce wypełnia wdzięczność. Ten nieoczekiwany zwrot, rezerwacja lotu do Florencji, nagle wydaje się absolutnie właściwy. Rozłączam się, uśmiech przebija się przez łzy, a ja spoglądam na tablicę ogłoszeń, która zapowiada boarding. Potem wstaję, ustawiam się w kolejce pasażerów i z każdym krokiem czuję się lżejsza. Lecę do Florencji!

Kiedy w końcu opadam na moje zarezerwowane miejsce przy przejściu w samolocie, pozwalam sobie na westchnienie ulgi. Samolot jest dość wypełniony, co z pewnością wynika z rozpoczęcia wakacji letnich. To, że miejsca w tych samolotach na krótkich trasach nie są stworzone do spokojnego relaksu, z ledwo wystarczającą przestrzenią na nogi i prawie bez miejsca na ręce, jest w tym momencie nieistotne. Zamykam oczy i wspominam ostatni raz, kiedy odwiedziłam moją siostrę w jej malowniczej włoskiej wiosce. Właśnie gdy sen zaczyna rozpościerać swoją kojącą zasłonę nade mną i znajduję się w kojącej ciszy moich myśli, otoczona monotonnym szumem silników samolotu, nagły huk wyrywa mnie z półsnu.

— Uwaga! — rozbrzmiewa w samolocie, a moje oczy gwałtownie się otwierają – tylko po to, by ujrzeć spadającą walizkę, która wyrwała się z luku bagażowego. Ironia losu, myślę sobie. Ledwo uciekłam od narzeczonego, a już grozi mi, że zostanę powalona przez zabłąkany bagaż w samolocie. Obrazy nagłówków migają przed moim wewnętrznym okiem: „Kobieta podczas ucieczki zabita przez walizkę”.

Gdy już przygotowuję się na nieuniknione uderzenie, naprzód wyskakuje jakaś postać. Mężczyzna o atletycznej budowie biegacza i szybkości reakcji drapieżnika rzuca się przede mnie, wyciągając ramiona, by zatrzymać walizkę w ostatniej chwili.

— To było cholernie blisko — mówi, podczas gdy jego uśmiech, tak ciepły i uspokajający jak promień słońca, trafia w moją przerażoną twarz. Ma około 1,75 m wzrostu i nosi koszulkę, która chwali się nonszalanckim spokojem odpoczywającego psa – „Nope, not today” – jest na niej napisane. Jego oczy, duże i brązowe, migoczą błyskiem humoru i człowieczeństwa, podczas gdy ja wciąż walczę, by znaleźć odpowiednie słowa.

Mamroczę pospieszne podziękowanie, gdy stewardesa pędzi przez przejście, sprawdza ponownie zabezpieczenia i prosi nas wszystkich, byśmy zajęli swoje miejsca i zapięli pasy. Kim jest mój wybawca, ten nieznany bohater pośród chaosu lotu? Jednak tak szybko, jak się pojawił, tak szybko zniknął w tłumie pasażerów. Tylko jego figlarny uśmiech pozostaje w mojej pamięci.

Z sercem, które wciąż wali o moją pierś, ale teraz wypełnione nową lekkością, moje oczy znów się zamykają i poddaję się wezwaniu snu. Bezpieczna i nietknięta dzięki obcemu, który znalazł się we właściwym miejscu o właściwej porze.

Rozdział 4

Gdyopuszczamlotniskowe Florencji, Lisa już na mnie czeka. Stoi tam, obraz letniej beztroski, z rudymi, kręconymi włosami, w obcisłych dżinsach i lekkiej koszulce, na której widnieje wzór z dzikich kwiatów. Jej opalona skóra emanuje naturalnym ciepłem, które niewątpliwie zdradza, że jej życie toczy się teraz tutaj, we Włoszech, w pobliżu lazurowego morza. Jej ramiona otwierają się w geście bezpieczeństwa, a kiedy się przytulamy, czuję, jak całe napięcie dnia ze mnie spływa.

— Miło cię znowu widzieć, mała siostrzyczko — z tymi słowami wyprowadza mnie z ruchliwego gwaru lotniska we Florencji. Mieszanka głosów i pospieszny stukot walizek na kółkach powoli zanikają, gdy wsiadamy do jej małego, ognistoczerwonego samochodu, którego lakier zdaje się lśnić w promieniach włoskiego słońca. Drzwi zamykają się z satysfakcjonującym kliknięciem, a wewnątrz otacza nas świat przyjemnego ciepła i zapachu wiśni z odświeżacza powietrza, który kołysze się na małym lusterku wstecznym. Deska rozdzielcza to istny zbiór bibelotów i wspomnień: mozaika naklejek z każdego miasta, które Lisa kiedykolwiek odwiedziła, a schowek na rękawiczki jest przepełniony mapami i przewodnikami — świadkami przygód, których doświadczyło już to małe auto.Gdy wyjeżdżamy na drogę prowadzącą przez serce Toskanii, miasto znika w lusterku wstecznym. Krajobraz rozciąga się jak żywy obraz, który z każdym kilometrem staje się coraz bardziej kolorowy. Przejeżdżamy przez łagodne wzgórza, otoczone ciemnozielenią cyprysów i jaskrawą żółcią słoneczników. Droga wije się przez ten malowniczy pejzaż, mijając małe miejscowości, które wyglądają jak perły nanizane na sznurek. Zapach świeżo skoszonej trawy i dzikich ziół wpływa przez otwarte okna, gdy zbliżamy się do morza.

— Rozmawiałam już z Astrid, moją współlokatorką — zaczyna opowiadać Lisa, gdy jedziemy krętymi drogami. — Spędzi resztę lata u swojej rodziny w Szwecji. Zaproponowała, żebyś na ten czas zamieszkała w jej pokoju. — W tym momencie czuję, jak spada mi z serca ogromny ciężar.

— Dziękuję, Lisa! Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo się z tego cieszę! — Całuję Lisę w policzek i marzycielsko wyglądam przez okno. To zdecydowanie najlepsza wiadomość dzisiejszego dnia. W końcu docieramy do nadmorskiej wioski niedaleko Livorno, gdzie morska bryza łagodzi upał dnia, a słone powietrze ożywia zmysły. Podróż z lotniska trwała niewiele ponad godzinę, ale wyraźnie da się odczuć różnicę między miejskim pośpiechem a spokojem nadmorskiego życia.

Dom Lisy ukrywa się za artystycznie kutą bramą. Prowadzi mnie po kamiennych schodach, otoczonych dzikim bluszczem i kwitnącymi kwiatami. Każdy krok zostawia echo w wieczornej ciszy. Gdy docieramy na górę, Lisa otwiera ciężkie drewniane drzwi i otacza nas fala ciepła.

Mieszkanie emanuje nutą nostalgii dzięki wysokim ścianom zdobionym sztukateriami, podczas gdy miękkie meble i małe, starannie rozmieszczone pamiątki sprawiają, że jest zapraszające i pełne życia. Lisa wskazuje na drzwi naprzeciwko wejścia.

— Tutaj możesz się rozgościć, czuj się jak u siebie — mówi z uśmiechem. Jej następny uścisk jest mocny i serdeczny, przekazując bez słów, jak bardzo cieszy się z mojej obecności.

Powoli wchodzę do mojego tymczasowego domu: pokoju, którego okna otwierają się na idylliczne wewnętrzne podwórze, gdzie cytrynowe drzewka w terakotowych donicach i bugenwilla w żywych kolorach prześcigają się w blasku. Stawiam walizkę obok łóżka, pośrodku oazy spokoju, podczas gdy Lisa znika w kuchni, żeby przygotować nam margarity. Łóżko stoi zapraszająco, przykryte pachnącą, świeżo wypraną pościelą, która natychmiast czyni ten prosty pokój przytulnym. Niewielka szafa ma szeroko otwarte drzwi, ukazując wnętrze w połowie wypełnione ubraniami Astrid. Przed otwartym oknem, przez które delikatny powiew sprawia, że zasłony tańczą, stoi masywne biurko z ciemnego drewna. Jego powierzchnia nosi ślady czasu, opowiadając historie nocnych sesji nauki i twórczych uniesień. Stoi na nim kwitnąca orchidea w prostej białej doniczce. Jej kwiaty są delikatnie białe z odrobiną magenty w środku.

Opuszczam pokój i przechadzam się korytarzem, którego ściany zdobią wakacyjne zdjęcia. Na końcu korytarza pomieszczenie otwiera się na skąpaną w słońcu kuchnię, w której dominuje duże okno. Sama kuchnia jest bardzo przestronna, a blaty z jasnego marmuru zachęcają do tworzenia kulinarnych dzieł i spędzania tam czasu. Lisa stoi przy wyspie kuchennej i kroi limonkę, ostatni składnik naszych margarit.

— Dziękuję, siostrzyczko, dobrze jest być u ciebie.

Ze słowami „jesteś zawsze mile widziana” głaszcze mnie po plecach i prowadzi przez przytulny salon na balkon, z którego roztacza się piękny widok na morze. Siadamy na brązowych drewnianych krzesłach ustawionych przed balustradą i przez chwilę patrzymy na otwarte morze. Potem Lisa patrzy mi ze współczuciem w oczy:

— Chcesz mi opowiedzieć, jak się czujesz? — Jest mi tak niewiarygodnie dobrze w jej towarzystwie, że nie mogę się dłużej powstrzymać i wszystko ze mnie wybucha.

— Po prostu tego wszystkiego nie rozumiem — zaczynam, próbując zachować spokój. — Jak Tom i Angela mogli mi to zrobić? Do tej pory miałam wrażenie, że Tom jest ze mną szczęśliwy. Tak wiele razem przeżyliśmy i osiągnęliśmy. Wszystko, o czym kiedykolwiek marzył, spełniło się. Studia prawnicze? Zdał z wyróżnieniem. Kancelaria? Otworzył ją. Dom nad jeziorem, którego zawsze pragnął, jest naszym domem od dwóch lat. Ponieważ musi tak dużo pracować, uwielbia krótkie wypady do miast. Trzy razy w roku wyjeżdżaliśmy na przedłużony weekend do Londynu, Berlina, Kopenhagi lub do jakiejś innej tętniącej życiem europejskiej metropolii. Rezerwował nam tam luksusowy hotel i zamieniał noc w dzień.

A ja pragnę po prostu znowu pojechać z nim nad morze, poleżeć na piasku i posłuchać szumu fal, cieszyć się wiejskim spokojem albo zakończyć dzień wspólną kolacją. Nawet nasz dom wakacyjny w górach rzadko już odwiedzamy. Poza tym marzę o własnej małej rodzinie. A Angela... moja najlepsza przyjaciółka z dzieciństwa. Nigdy bym się tego po niej nie spodziewała! — Walczę ze łzami, a Lisa podaje mi chusteczkę.

— Mała siostrzyczko, mam wrażenie, że gdzieś w ciągu ostatnich lat zaczęłaś prowadzić życie, którego nigdy nie chciałaś. Pamiętasz jeszcze swoje życzenie z tamtej nocy spadających gwiazd, kiedy byłyśmy dziećmi? — Jej głos jest łagodny i pełen nostalgii.

Kiwam głową z uśmiechem i nagle znów jesteśmy małymi dziewczynkami w naszym domku na drzewie, z błyszczącymi oczami pod rozgwieżdżonym niebem. Tata zbudował z nami ten domek podczas tamtych letnich wakacji, a my z miłością pomalowałyśmy go na zielono.

— Pamiętasz, jak upierałaś się, żebyśmy pomalowały każdy kąt kwiatkami? — pytam Lisę. Śmieje się i słyszę w jej głosie radość z tamtych dni:

— Tak, cieszyłyśmy się każdym pociągnięciem pędzla, każdym kolorem, który nakładałyśmy na drewno. — Wspólnie wspominamy, jak wyłożyłyśmy wnętrze poduszkami i kocami, a ściany ozdobiłyśmy naszymi dziecięcymi dziełami sztuki. — To było więcej niż tylko domek na drzewie — dodaje zamyślona. To był nasz mały raj, nasza kryjówka.