My Chance ebook i audiobook

Cad­do Mills to praw­dzi­we mia­sto w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, w sta­nie Tek­sas, w hrab­stwie Hunt.

Resz­ta hi­sto­rii jest fik­cyj­na i nie ma z nim nic wspól­ne­go.

Postacie, które należy poznać

Mi­ka­ela Rus­so – le­kar­ka. Po tym, jak na­rze­czo­ny zo­sta­wił ją dla in­nej, po­sta­no­wi­ła zmie­nić swo­je ży­cie. Obie­ca­ła so­bie, że nie zwi­ąże się z żad­nym mężczy­zną. Je­śli trze­ba, po­tra­fi ude­rzyć.

Ma­no­lo McKey – były żo­łnierz. Za­ło­żył ośro­dek szko­le­nio­wy. Jego ży­cio­wą mi­sją jest zdo­by­cie ser­ca upier­dli­wej le­kar­ki, któ­ra ci­ągle mu od­ma­wia. Nie na­le­ży do cier­pli­wych, ale ma w so­bie to coś.

So­nia McKey – le­kar­ka i wła­ści­ciel­ka przy­chod­ni. Wy­bu­cho­wa du­sza. W wy­ni­ku wy­pad­ku po­ru­sza się o la­sce. Ciot­ka Ma­no­la.

Bil­ly McKey – pro­wa­dzi bar. Za­wsze go­to­wy do po­mo­cy, we­so­ły i miły. Jest nie­zwy­kle dum­ny ze swo­je­go syna Ry­ana, ale jed­no­cze­śnie boi się o nie­go. Wuj Ma­no­la.

Da­vid Rus­so – tata Mi­ka­eli. Ge­ne­rał szta­bu, pra­ca za­wsze była dla nie­go naj­wa­żniej­sza. Nie za­uwa­żył, że tym sa­mym za­nie­dbał je­dy­ną cór­kę, ale po­sta­no­wił to na­pra­wić.

Ryan McKey – syn Soni i Bil­ly’ego, ku­zyn Ma­no­la. Ci­ągle prze­by­wa w woj­sku.

Bran­don Da­niels – za­wo­do­wy żo­łnierz. Były na­rze­czo­ny Mi­ka­eli. Typ na tyle bez­czel­ny, że pro­sił o zwrot pie­rścion­ka. Wró­cił do mia­stecz­ka z inną ko­bie­tą.

Nisa Ama­ni – naj­lep­sza przy­ja­ció­łka Mi­ka­eli. Rzad­ko kie­dy po­ka­zu­je swo­je emo­cje. Lubi rzu­cać lap­to­pem.

Adi­sa Wil­liam-Smith – za­mkni­ęta w so­bie ofia­ra po­rwa­nia. Sta­ra się na nowo od­na­le­źć sie­bie.

Finn Col­lins – le­karz woj­sko­wy. Przy­je­żdża do mia­stecz­ka, aby po­móc przy­ja­cie­lo­wi. Wiecz­ny ka­wa­ler, nie po­zwo­li się uwi­ązać.

Tom Smi­thy – sze­ryf. Tro­chę nie­po­rad­ny, ale kie­dy trze­ba, wie, co robi.

Ste­phen Brown – były żo­łnierz. Pra­cu­je w ośrod­ku szko­le­nio­wym Ma­no­la. Stra­cił żonę w wy­pad­ku sa­mo­cho­do­wym, za­czął pić i przez to zo­stał wy­rzu­co­ny z woj­ska.

Mary Po­well – na­sto­lat­ka, któ­ra od cza­su do cza­su pra­cu­je w re­cep­cji przy­chod­ni. Nie­zwy­kle mądra i uło­żo­na jak na swój wiek.

Hen­ry i Tor­ry McKey­owie – ro­dzi­ce Ma­no­la. Zgi­nęli w wy­pad­ku sa­mo­cho­do­wym, kie­dy miał pi­ęt­na­ście lat. Często ich wspo­mi­na.

Li­zet­te – ko­bie­ta, dla któ­rej Bran­don zo­sta­wił Mi­ka­elę. Nie lu­bi­my jej.

Prolog

Mika

– Czy ty, kur­wa, ro­bisz so­bie ze mnie jaja?! – wy­da­rłam się na nie­go.

Wi­dok mi­ło­ści mo­je­go ży­cia u boku in­nej ko­bie­ty to ból nie do opi­sa­nia. Wszyst­kie lata, któ­re ze sobą spędzi­li­śmy, były trud­ne nie tyl­ko dla mnie, ale i dla nie­go. Mia­łam jed­nak na­dzie­ję, że nasz zwi­ązek oka­że się tego wszyst­kie­go wart. Zno­si­łam jego ci­ągłe wy­jaz­dy na mi­sje woj­sko­we, bo wie­dzia­łam, że to tyl­ko umoc­ni na­szą re­la­cję. W ten spo­sób chcia­łam mu po­ka­zać, że bez względu na wszyst­ko, za­wsze sta­nę po jego stro­nie.

I co do­sta­łam?

Wy­wa­le­nie wszyst­kie­go, co bu­do­wa­li­śmy przez te lata, na bruk. Nie po­tra­fi­łam zro­zu­mieć, jak do tego do­szło, że zna­le­źli­śmy się w ta­kim punk­cie.

– Prze­pra­szam. Za­ko­cha­łem się – od­po­wie­dział Bran­don i miał w so­bie na tyle przy­zwo­ito­ści, by spu­ścić wzrok.

Stał przede mną z tą ma­ło­la­tą, któ­ra obej­mo­wa­ła go w pa­sie i nic nie ro­bi­ła so­bie z tego, że roz­wa­la­ła na­sze ży­cie. Pa­trzy­ła na mnie wy­zy­wa­jąco, jak­by nie ob­cho­dzi­ły jej moje uczu­cia i jak­by to była nor­mal­na ko­lej rze­czy.

Oni obo­je wszyst­ko znisz­czy­li…

W tym ca­łym sza­le mu­sia­łam przy­znać jed­no: przy­naj­mniej po­le­ciał na moje prze­ci­wie­ństwo. Na bez­mó­zgą ko­bie­tę, któ­ra wy­gląda­ła jak eks­klu­zyw­na pro­sty­tut­ka. Z ta­ni­mi do­cze­pa­mi we wło­sach, wul­gar­nym ma­ki­ja­żem i szpo­na­mi, któ­re inni na­zy­wa­li pa­znok­cia­mi. Jej su­kien­ka błysz­cza­ła jak cho­in­ka w Boże Na­ro­dze­nie, a bu­ta­mi mo­gła­by zro­bić ko­muś krzyw­dę.

– W du­pie mam two­je „prze­pra­szam”! – Nie na­le­ża­łam do po­tul­nych osób i je­śli my­ślał, że nic nie po­wiem, to się gru­bo my­lił. – Cze­ka­łam na cie­bie tyle lat! Wy­je­żdża­łeś co chwi­lę na mi­sje, ale się nie ska­rży­łam, bo wie­dzia­łam, że ko­chasz tę pra­cę. Że to two­je po­wo­ła­nie. A ty zna­la­złeś so­bie inną?! Za­je­bi­ście, kur­wa! – Prze­cze­sa­łam wło­sy pal­ca­mi, czu­jąc, jak emo­cje bio­rą nade mną górę. – Dwa­na­ście lat na cie­bie zmar­no­wa­łam, ty kre­ty­nie!

Po­świ­ęci­łam dla nie­go wszyst­ko, a on to tak ła­two za­prze­pa­ścił!

Naj­lep­sze lata mo­je­go ży­cia po­szły się wa­lić, a to wszyst­ko za spra­wą tej głu­po­ty, jaką jest mi­ło­ść. Plu­łam so­bie w bro­dę, że po­zwa­la­łam na wszyst­ko, cze­go chciał, za­miast za­ka­zać mu wy­jaz­dów i żądać ode­jścia z woj­ska. Zno­si­łam to, bo go ko­cha­łam, ale to uczu­cie przy­nio­sło mi wy­łącz­nie ból.

Mama Bran­do­na po­de­szła do mnie i ob­jęła mnie za ra­mię.

– Mika, uspo­kój się.

Za­wsze była dla mnie do­bra i od­kąd za­częłam się spo­ty­kać z jej sy­nem, przy­jęła mnie jak wła­sną cór­kę. Zży­łam się z nią tak bar­dzo, że po­wie­rzy­ła­bym jej swo­je naj­skryt­sze ta­jem­ni­ce, wie­dząc, że ni­g­dy ich nie zdra­dzi. Taka wła­śnie była. Na­wet nie po­tra­fi­łam so­bie wy­obra­zić, jak się w tej chwi­li czu­ła. Na pew­no była za­wie­dzio­na sy­nem i tym, co zro­bił, ale nie po­win­na się za­dręczać. To Bran­don pod­jął de­cy­zję.

Nie ona.

Wszy­scy wy­da­wa­li się zszo­ko­wa­ni w rów­nym stop­niu. By­łam prze­ko­na­na, że gdy zor­ga­ni­zu­ję dla nie­go przy­jęcie nie­spo­dzian­kę, będzie wnie­bo­wzi­ęty, mo­gąc się ze wszyst­ki­mi zo­ba­czyć. Li­czy­łam też na to, że po­czu­je się, jak­by nic go nie omi­nęło, na­wet je­śli wy­je­chał na je­de­na­ście mie­si­ęcy.

A on wró­cił z inną i po­ja­wił się z nią na swo­im przy­jęciu po­wi­tal­nym.

Nasi zna­jo­mi nie wie­dzie­li, gdzie skie­ro­wać wzrok, a ro­dzi­na Bran­do­na pa­trzy­ła na nie­go z wiel­kim roz­cza­ro­wa­niem. Za­wo­do­wy żo­łnierz, któ­ry oka­zał się nie­wier­ny. Spla­mił mun­dur i to nie tym, czym się zaj­mo­wał w trak­cie mi­sji, ale tym, co zro­bił wła­śnie te­raz. Zdra­dził, a dla tej ro­dzi­ny wier­no­ść była świ­ęto­ścią. Tego na pew­no nikt mu nie po­da­ru­je.

Po­zna­łam go, gdy mia­łam pi­ęt­na­ście lat, ale do­pie­ro w wie­ku sie­dem­na­stu coś się zmie­ni­ło i za­częli­śmy się spo­ty­kać. Szko­ła, stu­dia me­dycz­ne, a po­tem pra­ca, któ­rą pod­jęłam nie­spe­łna kil­ka mie­si­ęcy temu. Wszyst­ko za­pla­no­wa­li­śmy – na­wet we­se­le. Mia­ło się od­być za sie­dem mie­si­ęcy. Czu­łam się szczęśli­wa, że w ko­ńcu po­wie­my so­bie „tak” przed na­szy­mi bli­ski­mi. A te­raz zo­sta­łam z ro­ze­rwa­nym na ka­wa­łki ser­cem…

Jego ro­dzi­ce, wuj­ko­wie i ciot­ki, ku­zyn­ki i ku­zy­ni, do­słow­nie wszy­scy trak­to­wa­li mnie jak człon­ka ro­dzi­ny i oka­zy­wa­li mi to na ka­żdym kro­ku. Tyl­ko dzi­ęki moc­ne­mu uści­sko­wi pani Oli­vii nie roz­pa­dłam się do ko­ńca. Łzy szczy­pa­ły mnie w oczy, ale nie chcia­łam po­ka­zać, jak bar­dzo mnie zra­nił, bo na to nie za­słu­gi­wał.

Nie.

Nie po­zwo­lę mu się zła­mać.

Czu­łam się na tyle sil­na, aby wy­jść z tego domu z wy­so­ko pod­nie­sio­ną gło­wą, i tak też za­mie­rza­łam zro­bić. Na­wet je­śli moje ser­ce krwa­wi­ło i mó­wi­ło mi, że nie tak ła­two będzie się po­zbie­rać.

– Prze­pra­szam pa­nią. – Po­kle­pa­łam ko­bie­tę po dło­ni, nie chcąc nie­po­trzeb­nie jej de­ner­wo­wać. – Chy­ba będzie le­piej, je­śli wyj­dę.

– Ale… Mika? – Tata Bran­do­na do mnie pod­sze­dł. – Nie mu­sisz wy­cho­dzić.

Mężczy­zna sta­nął przede mną, jak­by chciał mnie po­wstrzy­mać, ale na to było zde­cy­do­wa­nie za pó­źno.

Uwiel­bia­łam pana Chri­sa, bo za­wsze miał dla mnie do­bre sło­wo. Czy wi­dzie­li­śmy się wczo­raj, czy kil­ka ty­go­dni wcze­śniej, trak­to­wał mnie tak samo. Miał w so­bie coś z de­li­kat­no­ści, cho­ciaż po­cho­dził z ro­dzi­ny woj­sko­wych. Ze słu­żby od­sze­dł z ho­no­ra­mi, a po­tem, kie­dy Bran­don po­sta­no­wił wstąpić do woj­ska, był nie­zwy­kle dum­ny. Wy­da­wa­ło mi się, że co­kol­wiek jego syn by ro­bił, pan Chris i tak by go wspie­rał. Na­wet je­śli chcia­łby pra­co­wać jako me­cha­nik czy zwy­kły pra­cow­nik biu­ro­wy.

Sądząc po jego mi­nie, miał jed­nak swo­je gra­ni­ce i jed­na z nich zo­sta­ła wła­śnie prze­kro­czo­na. Nie spo­dzie­wał się, że jego syn przy­pro­wa­dzi do domu inną ko­bie­tę. Naj­wy­ra­źniej żad­ne z nas tak na­praw­dę go nie zna­ło.

– Dzi­ęku­ję panu, ale nie mogę. – Le­d­wo uda­ło mi się za­pa­no­wać nad emo­cja­mi.

Dzi­siej­szy dzień był ja­kiś na­wie­dzo­ny i wszyst­ko szło z gór­ki… ale w złym zna­cze­niu. Mia­łam na­dzie­ję, że kie­dy mój na­rze­czo­ny wró­ci do domu, rzu­ci w moją stro­nę do­brą radą. Za­wsze od­zna­czał się spo­ko­jem, w prze­ci­wie­ństwie do mnie, po­ma­gał mi pod­jąć nie­któ­re de­cy­zje. My­śla­łam, że ten dzień nie może stać się gor­szy, ale, jak wi­dać, spo­tka­ła mnie ko­lej­na nie­spo­dzian­ka.

Igno­ru­jąc całe to­wa­rzy­stwo, a zwłasz­cza mo­je­go zdra­dziec­kie­go by­łe­go, przy­tu­li­łam szyb­ko jego ro­dzi­ców, za­pew­nia­jąc, że wszyst­ko będzie w po­rząd­ku, na­wet je­śli my­śla­łam ina­czej. Mach­nęłam nie­po­rad­nie do resz­ty jego ro­dzi­ny i na­szych przy­ja­ciół, po czym za­bra­łam to­reb­kę z bla­tu i wy­szłam z domu, za­my­ka­jąc za sobą ci­cho drzwi. Zi­gno­ro­wa­łam co­raz gło­śniej­sze gło­sy we­wnątrz, a co za tym idzie – zbli­ża­jącą się kłót­nię, bo to już nie był mój pro­blem.

Trzy­ma­łam gło­wę wy­so­ko, nie po­zwa­la­jąc, aby jego zdra­da znisz­czy­ła mnie psy­chicz­nie. To nie było ła­twe, bo zo­sta­wia­łam za sobą całe swo­je ży­cie, a zwłasz­cza przy­szło­ść, któ­rą skru­pu­lat­nie za­pla­no­wa­łam. Wie­dzia­łam jed­nak, że so­bie po­ra­dzę, na­wet je­śli po­cząt­ko­wo będzie mi się wy­da­wać, że to ko­niec wszyst­kie­go. By­łam nie­zwy­kle sil­na i na­uczył mnie tego tata, ale w tej chwi­li mia­łam ocho­tę po pro­stu za­szyć się gdzieś, gdzie nikt mnie nie znaj­dzie.

Ode­tchnęłam głębo­ko, czu­jąc, jak co­raz bar­dziej się roz­kle­jam. Za­częłam ma­chać ręką przed ocza­mi, sta­ra­jąc się po­wstrzy­mać łzy fru­stra­cji, bez­sil­no­ści i wście­kło­ści. Stra­ci­łam nie tyl­ko na­rze­czo­ne­go, ale i pra­cę. Kto by przy­pusz­czał, że ten dzień będzie jesz­cze gor­szy niż za­kła­da­łam.

Mo­głam się spo­dzie­wać, że to się wy­da­rzy. Dy­rek­tor szpi­ta­la, w któ­rym od­by­wa­łam staż, miał nie­zwy­kłą sła­bo­ść do mło­dych stu­den­tek – wy­star­czy­ło pó­jść z nim do łó­żka, aby do­stać po­sa­dę. Z tej szan­sy sko­rzy­sta­ła dziew­czy­na, któ­ra za­częła za­le­d­wie dwa mie­si­ące temu, a te­raz wsko­czy­ła na moje miej­sce. Mia­łam pod­pi­sa­ną umo­wę i zo­bo­wi­ąza­nia, ale naj­wy­ra­źniej nie było to na tyle wa­żne, aby ktoś się tym przej­mo­wał. W jed­nej chwi­li zo­sta­łam z ni­czym.

Chcia­łam wal­czyć o tę po­sa­dę ze wszyst­kich sił, ale sło­wa mężczy­zny spra­wi­ły, że nie po­tra­fi­łam.

„W szpi­ta­lu zda­rza­ją się błędy. Pa­cjen­ci umie­ra­ją. Chy­ba nie chcesz, żeby tra­fi­ło na two­je­go pa­cjen­ta?”

Nie spo­dzie­wa­łam się, że ktoś mógł być tak bez­dusz­ny, by spra­wić, że zo­sta­ła­bym po­zba­wio­na pra­wa do wy­ko­ny­wa­nia za­wo­du. Wie­dzia­łam, że nie mam szans z dy­rek­to­rem, któ­ry trzy­mał wie­le osób w ga­rści. Po­go­dzi­łam się z po­ra­żką. Jed­na głu­pia le­kar­ka, któ­ra po­sta­no­wi­ła się pu­ścić, po­grze­ba­ła moje szan­se na pra­cę w na­praw­dę pre­sti­żo­wym szpi­ta­lu. Nic mi w tej chwi­li nie po­zo­sta­ło.

– Mi­ka­ela!

Sta­nęłam z ręką na drzwiach sa­mo­cho­du, kie­dy usły­sza­łam jego głos.

Bran­don zmie­rzał w moim kie­run­ku żwa­wym kro­kiem, a na jego twa­rzy ma­ja­czył prze­pra­sza­jący uśmiech. Se­rio, kur­wa? W jed­nej chwi­li roz­trza­skał mój świat i miał czel­no­ść pa­trzeć na mnie, jak­by przed chwi­lą nie znisz­czył na­sze­go ży­cia? Nie­do­cze­ka­nie.

– Cze­go chcesz? – Ota­rłam łzę, któ­ra ze­bra­ła mi się w kąci­ku oka.

Jego wi­dok bo­lał. Li­czy­łam, że w ko­ńcu będzie­my mo­gli cie­szyć się sobą, tym bar­dziej że mie­li­śmy po­roz­ma­wiać o za­ko­ńcze­niu jego ka­rie­ry. Był ode mnie star­szy o pięć lat, więc nie­daw­no ob­cho­dził trzy­dzie­ste czwar­te uro­dzi­ny. Po tak wie­lu wy­jaz­dach bez pro­ble­mu mógł prze­jść na eme­ry­tu­rę, zwłasz­cza że za­ci­ągnął się za­raz po osiem­na­st­ce, więc wy­pra­co­wał już mi­ni­mal­ny okres słu­żby wy­no­szący pi­ęt­na­ście lat.

Nie spo­dzie­wa­łam się jed­nak jego ko­lej­nych słów.

– Czy mo­żesz… – Chrząk­nął, wpa­tru­jąc się w swo­je buty. – Mo­żesz od­dać mi pie­rścio­nek?

Do­pie­ro wte­dy pod­nió­sł na mnie wzrok.

– Co?

– Chcia­łem dać go Li­zet­te – oznaj­mił, pa­trząc na mnie bła­gal­nie.

Co za skur­wy­syn.

My­śla­łam, że po tylu la­tach zdąży­łam go po­znać na wy­lot, ale on ko­lej­ny raz wy­sko­czył z czy­mś ta­kim, że za­sta­na­wia­łam się, jak to mo­żli­we, że wy­trzy­ma­łam z nim tak dłu­go. W tej chwi­li wy­da­wa­ło mi się, że nasz zwi­ązek ni­g­dy nie był praw­dzi­wy.

– Je­steś nie­mo­żli­wy – za­śmia­łam się z ab­sur­du tej sy­tu­acji. Ja prze­ży­wa­łam za­ko­ńcze­nie wszyst­kie­go, na co cze­ka­łam od lat, a on za­py­tał mnie o cho­ler­ny pie­rścio­nek. – Nie – po­wie­dzia­łam sta­now­czo.

– Ale… do­sta­łaś go ode mnie. – Wpra­wi­łam go w zdu­mie­nie.

– Wła­śnie, do­sta­łam. – Otwo­rzy­łam drzwi za­ma­szy­stym ru­chem. – Kup swo­jej Li­zet­te… – po­wie­dzia­łam zja­dli­wie – …coś, co do niej pa­su­je. Może pie­rścio­nek z wi­ze­run­kiem sra­jącej świ­ni? – za­su­ge­ro­wa­łam, ma­jąc nie­zły ubaw z jego skon­ster­no­wa­nej miny.

Nie cze­ka­jąc na jego od­po­wie­dź, wsia­dłam do sa­mo­cho­du i rzu­ci­łam to­reb­kę na fo­tel pa­sa­że­ra. Nie przej­mo­wa­łam się tym, że coś do mnie krzy­czał. Prze­kręci­łam klu­czyk w sta­cyj­ce i ru­szy­łam z pi­skiem opon, aby jak naj­szyb­ciej się od nie­go od­da­lić. Jesz­cze chwi­la, a na­praw­dę nie przej­mo­wa­ła­bym się tym, że mogę wy­lądo­wać w wi­ęzie­niu za roz­je­cha­nie go na krwa­wą mia­zgę.

– Co za ku­tas! – krzyk­nęłam w prze­strzeń.

Spoj­rza­łam na pie­rścio­nek na mo­jej dło­ni. Wi­ęcej łez po­to­czy­ło się po mo­jej twa­rzy, jak­by tama w ko­ńcu pu­ści­ła. Mia­łam dwa­dzie­ścia dzie­wi­ęć lat. My­śla­łam, że nie­dłu­go wyj­dę za mąż, za­ło­żę z Bran­do­nem ro­dzi­nę i wy­bu­du­je­my dom, ale ży­cie po­sta­no­wi­ło po­trak­to­wać mnie nie­spra­wie­dli­we.

Nie wie­dzia­łam, co mnie na­pa­dło, ale pod wpły­wem chwi­li wci­snęłam przy­cisk na drzwiach, aby otwo­rzyć okno, po czym zsu­nęłam z pal­ca pie­rścio­nek za­ręczy­no­wy. Pa­mi­ęta­łam do­kład­nie mo­ment, w któ­rym Bran­don mi się oświad­czył, przy­klęk­nąw­szy na jed­no ko­la­no. Pa­trzył wte­dy na mnie z ta­kim uwiel­bie­niem i mi­ło­ścią, że zgo­dzi­ła­bym się zro­bić dla nie­go wszyst­ko. Za­śmia­łam się szy­der­czo z ab­sur­du tam­tej sy­tu­acji. W tym mo­men­cie pie­rścio­nek nic już dla mnie nie zna­czył, więc bez zbęd­nych uczuć wy­rzu­ci­łam go przez okno, ma­jąc na­dzie­ję, że kto­kol­wiek będzie je­chał tą dro­gą, roz­je­dzie go tak, że nic z nie­go nie zo­sta­nie. Tak samo jak z mo­je­go uczu­cia do by­łe­go na­rze­czo­ne­go.

– Ni­g­dy wi­ęcej nie po­zwól so­bie za­ufać mężczy­źnie. Ni­g­dy wi­ęcej, bo sko­ńczysz ze zła­ma­nym ser­cem. W su­mie nie ufaj żad­ne­mu fa­ce­to­wi, nie­za­le­żnie od tego, czym się zaj­mu­je, a zwłasz­cza żo­łnie­rzom – mó­wi­łam sama do sie­bie.

Ni­g­dy wi­ęcej.

Rozdział 1

Mika

Dwa tygodnie później

Po czter­na­stu dniach wszyst­ko spa­ko­wa­łam do sa­mo­cho­du. Cały mój do­by­tek, któ­ry znaj­do­wał się w miesz­ka­niu. Od tam­te­go fe­ral­ne­go dnia Bran­don się w nim nie po­ja­wił. I bar­dzo do­brze, bo mia­łam czas, aby wszyst­ko upo­rząd­ko­wać i prze­my­śleć. Do­szłam do wnio­sku, że nie chcę miesz­kać w tym sa­mym miej­scu, bo za bar­dzo mi o nas przy­po­mi­na­ło.

Tak więc sprze­da­łam miesz­ka­nie i od­czu­łam ulgę, że tak szyb­ko zna­la­zł się na nie na­byw­ca, któ­ry być może znaj­dzie w nim szczęście. Wte­dy ru­szy­łam w dro­gę.

Tuż po nie­szczęsnym wie­czo­rze wró­ci­łam do domu i upi­łam się całą bu­tel­ką wina. Po­tem włączy­łam lap­to­pa i za­częłam prze­glądać ofer­ty pra­cy. Sama nie wiem, co mnie na­pa­dło, ale za­nim się obej­rza­łam, wy­mie­ni­łam kil­ka wia­do­mo­ści z moim po­ten­cjal­nym pra­co­daw­cą, a kie­dy na­stęp­ne­go dnia za­dzwo­nił te­le­fon, nie wie­dzia­łam, o co cho­dzi. Do­pie­ro kie­dy usły­sza­łam o mo­żli­wo­ści za­trud­nie­nia, wszyst­ko sta­ło się ja­sne. Przy­po­mnia­łam so­bie, jak bar­dzo na­wy­wi­ja­łam. Ta pra­ca spa­dła na mnie nie­spo­dzie­wa­nie, ale po­sta­no­wi­łam iść za cio­sem i od razu ją przy­jęłam.

Po raz pierw­szy po­sta­no­wi­łam zro­bić coś dla sie­bie i nie oglądać się na ni­ko­go. Może to było sza­lo­ne, że tak ra­dy­kal­nie zmie­nia­łam swo­je ży­cie, ale tego wła­śnie po­trze­bo­wa­łam, aby od­ci­ąć się od prze­szło­ści.

Nie­wiel­kie mia­stecz­ko Cad­do Mills – w hrab­stwie Hunt, w Tek­sa­sie. Na­wet nie wie­dzia­łam, że ta­kie ist­nie­je, ale spraw­dzi­łam to w In­ter­ne­cie. Mia­ło le­d­wo ty­si­ąc pi­ęćset miesz­ka­ńców, więc wi­ęk­szo­ść z nich za­pew­ne się zna­ła. Będzie dziw­nie wkro­czyć w ich spo­łecz­no­ść i za­cząć wszyst­ko od po­cząt­ku. Lu­dzie za­pew­ne nie­pręd­ko prze­sta­ną mnie ob­ser­wo­wać i oce­niać, czy się na­da­ję, ale by­łam go­to­wa.

W tam­tej­szej przy­chod­ni bar­dzo pil­nie szu­ka­li le­ka­rza, któ­ry chcia­łby zo­stać z nimi na dłu­żej, bo obec­nie pra­cu­jąca le­kar­ka nie da­wa­ła już rady ze względu na wiek. Czy chcia­łam tam zo­stać na sta­łe? Tego nie wie­dzia­łam, bo całe ży­cie spędzi­łam w Se­at­tle.

Kie­dy jed­nak wje­cha­łam na dro­gę pro­wa­dzącą do mia­stecz­ka, po­czu­łam, że może uda mi się tam zna­le­źć wła­sne miej­sce. Mia­łam wra­że­nie, jak­bym zno­wu je­cha­ła do bab­ci na wieś, jak wte­dy, gdy od­wie­dza­łam ją jako dziec­ko. Spędza­łam tam całe wa­ka­cje. Te chwi­le były dla mnie wy­jąt­ko­we.

Na­wi­ga­cja po­ka­zy­wa­ła, że już nie­dłu­go po­win­nam do­trzeć na miej­sce. Mi­ja­łam roz­ci­ąga­jące się aż po ho­ry­zont pi­ęk­ne pola, od któ­rych nie mo­żna było ode­rwać wzro­ku. Zło­te po­ła­cie zbóż mie­ni­ące się ni­czym sło­ńce i pi­ęk­ne zie­lo­ne łąki, na któ­rych ro­sły dzi­kie kwia­ty. Cu­dow­ny wi­dok.

Im bli­żej by­łam, tym bar­dziej się ba­łam, że nie wpa­su­ję się w kli­mat. Ba­łam się, że lu­dzie będą mie­li mnie za mia­sto­wą, któ­ra dłu­go u nich nie wy­trzy­ma. By­łam jed­nak upar­ta, więc wie­dzia­łam, że wy­trwam na­wet w naj­ci­ęższych wa­run­kach.

Za­trzy­ma­łam się pod ba­rem, tak jak wska­za­ła mi na­wi­ga­cja. Ro­zej­rza­łam się za wol­nym miej­scem i zna­la­złam je do­pie­ro na ko­ńcu par­kin­gu. Wzdy­cha­jąc, za­trzy­ma­łam sa­mo­chód i za­częłam pa­ni­ko­wać. To była dla mnie ca­łko­wi­cie nowa sy­tu­acja, a tych nie­na­wi­dzi­łam naj–bar­dziej. Czu­łam wte­dy, jak robi mi się go­rąco, a dło­nie pocą się ze stre­su.

– Dasz radę – wy­mam­ro­ta­łam, wy­cho­dząc z sa­mo­cho­du.

Od razu ude­rzył we mnie po­dmuch go­rące­go po­wie­trza, na co aż jęk­nęłam. Że też nie po­my­śla­łam o tym, aby spraw­dzić po­go­dę. Prze­cież w Tek­sa­sie na­wet zimą było cie­pło.

Mo­men­tal­nie po­czu­łam spły­wa­jący po ple­cach pot, a je­an­sy przy­lgnęły do nóg. Je­dy­ną roz­sąd­ną de­cy­zją, jaką pod­jęłam, było za­ło­że­nie zwy­kłych tram­pek, a nie szpi­lek czy in­nych dro­ższych bu­tów, bo od razu bym je ubru­dzi­ła py­łem i pia­chem.

Z gło­śnym trza­skiem za­trza­snęłam drzwi sa­mo­cho­du.

– Mi­ka­ela Rus­so? – Ci­chy dam­ski głos spra­wił, że się wzdry­gnęłam.

– Ale mnie pani prze­stra­szy­ła! – Spoj­rza­łam na ko­bie­tę sto­jącą za mną. Od­ru­cho­wo zła­pa­łam za na­szyj­nik w kszta­łce­nie ser­ca, chcąc cho­ciaż tro­chę uspo­ko­ić ko­ła­ta­nie w pier­si. – Pro­szę mi mó­wić Mika – do­da­łam.

– Prze­pra­szam, moja dro­ga. – Po­sła­ła mi skru­szo­ne spoj­rze­nie. – Jak tra­sa?

– Dłu­ga. Trzy­dzie­ści dwie go­dzi­ny sa­mej jaz­dy, a do­dat­ko­wo kil­ka przerw oraz drze­mek. Je­stem wy­ko­ńczo­na – oznaj­mi­łam szcze­rze.

– Ro­zu­miem cię. – Po­ki­wa­ła gło­wą. – Cho­dźmy do środ­ka, bo tu­taj za­raz się ugo­tu­jesz. – Żwa­wo ru­szy­ła w kie­run­ku we­jścia.

Do­go­ni­łam ją w kil­ku kro­kach. Pa­trzy­łam na nią prze­ni­kli­wie i z za­cie­ka­wie­niem, za­sko­czo­na tak cie­płym po­wi­ta­niem. Ko­bie­ta mo­gła być po pi­ęćdzie­si­ąt­ce, więc nie była tak sta­ra, jak mi się wy­da­wa­ło przez te­le­fon. Tyl­ko la­ska, na któ­rej się mo­men­ta­mi opie­ra­ła, po­zwa­la­ła zro­zu­mieć, dla­cze­go nie da­wa­ła już rady pra­co­wać tak, jak do tej pory. Ża­den le­karz nie re­zy­gnu­je z wła­snej woli. Mu­sia­ło być jej ci­ężko.

– Py­taj, Mika, bo wi­dzę, że je­steś cie­ka­wa – po­wie­dzia­ła, wcho­dząc do środ­ka. – A tak w ogó­le, mam na imię So­nia, więc nie ty­tu­łuj mnie „pani”, bo przez to czu­ję się jesz­cze star­sza. – Za­śmia­ła się.

My­śla­łam, że w środ­ku nie spo­tkam zbyt wie­lu osób, ale miło się za­sko­czy­łam. Prak­tycz­nie wszyst­kie miej­sca były za­jęte przez roze­śmia­nych lu­dzi, na­wet te przy ba­rze. Jak tyl­ko we­szły­śmy do po­miesz­cze­nia, roz­mo­wy od razu uci­chły, a wszy­scy za­trzy­ma­li wzrok na mnie. Czu­łam, że mnie oce­nia­ją, dla­te­go nie chcia­łam im się po­ka­zać jako nie­śmia­ła dziew­czy­na z mia­sta. Po­sta­no­wi­łam im udo­wod­nić, że je­stem tak samo od­wa­żna jak oni, dla­te­go prze­ska­no­wa­łam wzro­kiem całe po­miesz­cze­nie.

– A wy na co się pa­trzy­cie? – krzyk­nęła ko­bie­ta, ude­rza­jąc la­ską w podło­gę. – Cho­dźmy. Po­znasz mo­je­go Bil­ly’ego – po­wie­dzia­ła, ci­ągnąc mnie za dłoń w stro­nę baru.

Za­czy­na­łam ją lu­bić, bo była bez­po­śred­nia i otwar­cie mó­wi­ła, co my­śli.

Kie­dy tam do­ta­rły­śmy, So­nia nie przej­mo­wa­ła się sie­dzący­mi na krze­słach mężczy­zna­mi i ka­za­ła im zwol­nić miej­sca. Byli od nas o wie­le wi­ęk­si, ale bez szem­ra­nia spe­łni­li po­le­ce­nie, za­bie­ra­jąc ze sobą ku­fle z pi­wem. Ich miny wy­ra­źnie wska­zy­wa­ły, że z przy­jem­no­ścią od­stąpi­li nam miej­sce. Po­sła­łam im de­li­kat­ny uśmiech, a w od­po­wie­dzi je­den z nich pu­ścił do mnie oczko.

– Jest pani bar­dzo sta­now­cza – po­wie­dzia­łam, sia­da­jąc obok So­nii.

Po tylu go­dzi­nach jaz­dy nie­chęt­nie usia­dłam na sto­łku – chcia­łam tyl­ko oprzeć się cho­ćby o ścia­nę i za­snąć na naj­bli­ższe kil­ka­na­ście go­dzin. Czu­łam się, jak­by roz­je­chał mnie czo­łg, ni­g­dy wcze­śniej nie po­ko­na­łam tak dłu­giej tra­sy.

Wi­dząc jed­nak szczęśli­wą minę ko­bie­ty, nie po­tra­fi­łam tak po pro­stu jej po­wie­dzieć, że po­roz­ma­wia­my pó­źniej. I tak cze­ka­ła na mnie pra­wie dwa ty­go­dnie, więc mo­głam wy­trzy­mać jesz­cze go­dzin­kę czy dwie bez spa­nia.

– A jak! – stwier­dzi­ła. – Mężczy­źni są od tego, aby spe­łniać na­sze za­chcian­ki.

Po­pa­trzy­łam na bar­ma­na za ladą. Miał wło­sy przy­pró­szo­ne si­wi­zną, a na jego twa­rzy przez cały czas wid­niał nie­wiel­ki uśmiech. Prze­nió­sł na mnie pe­łne de­li­kat­no­ści spoj­rze­nie, od któ­re­go od razu zro­bi­ło mi się cie­plej na ser­cu. Było w nim coś, przez co od razu czu­łam, że mo­gła­bym go po­lu­bić, a na­wet z nim jesz­cze nie roz­ma­wia­łam.

– Oczy­wi­ście, ko­cha­nie – od­pa­rł od razu. – Mężczy­źni są od tego, aby spe­łniać wa­sze za­chcian­ki – par­sk­nął.

– Nie par­skaj mi tu. – Po­gro­zi­ła mu pal­cem. – Wie­dzia­łeś, na co się pi­szesz, kie­dy się za mną uga­nia­łeś.

– To ra­czej ty za mną. Po­le­cia­łaś na mój mun­dur. – Mru­gnął do niej i po­chy­lił się w jej stro­nę.

– Może i tak. – Po­sła­ła mu roz­ma­rzo­ne spoj­rze­nie.

Miło było zo­ba­czyć parę, któ­ra, po­mi­mo lat, na­dal pa­trzy­ła na sie­bie tak jak na po­cząt­ku zwi­ąz­ku. Opa­rłam gło­wę na rękach, ob­ser­wu­jąc ich za­chwy­co­na, cho­ciaż już w ta­kie uczu­cia nie wie­rzy­łam.

– Co ci po­dać, ko­cha­na? – za­py­tał mężczy­zna i z tru­dem ode­rwał wzrok od żony.

– Nie prze­szka­dzaj­cie so­bie – wes­tchnęłam.

– Wi­dzisz? – Pac­nął So­nię w rękę. – Taka mło­da dziew­czy­na, a pa­trzy na mnie jak za­ko­cha­na.

– Jaki pan jest uro­czy. – Wy­szcze­rzy­łam się.

Po­tra­fił za­kręcić oso­bą, z któ­rą roz­ma­wiał, i tak się sta­ło ze mną po za­le­d­wie dwóch zda­niach. Co­raz bar­dziej za­czy­na­ło mi się tu po­do­bać.

– A ty ślicz­na. – Mru­gnął do mnie.

– Bil­ly, daj jej coś do je­dze­nia, bo od pra­wie dwóch dni jest w dro­dze. – Klep­nęła męża w ra­mię.

– Roz­kaz, ka­pi­ta­nie. – Za­sa­lu­to­wał i znik­nął za drzwia­mi.

Mia­łam czas, aby ro­zej­rzeć się po wnętrzu. Po­dzi­wia­łam, jak pi­ęk­nie wy­gląda­ło – to pew­nie tym przy­ci­ąga­ło klien­tów. Cały bar utrzy­ma­ny był w ja­snych od­cie­niach brązu, co spra­wia­ło, że oka­zy­wał się o wie­le wi­ęk­szy, niż wy­da­wa­ło się z ze­wnątrz. Nie było tu ja­kiś zbęd­nych do­dat­ków w po­sta­ci bi­be­lo­tów czy ró­żnych an­ty­ków, któ­rych na­wet nie mo­żna do­tknąć. Pa­no­wał mi­ni­ma­lizm, co ja­sno wska­zy­wa­ło na to, że wła­ści­ciel sta­wiał na wy­go­dę go­ści.

Za­sko­czy­ło mnie, że na jed­nej ze ścian w kil­ku rzędach wi­sia­ły zdjęcia mło­dych mężczyzn ubra­nych w stro­je woj­sko­we. Zdo­bi­ły ją ni­czym tro­feum i spra­wia­ły, że nie mo­głam ode­rwać od nich wzro­ku. Było w tym coś pi­ęk­ne­go.

– To ro­bo­ta Bil­ly’ego – szep­nęła do mnie So­nia, gdy za­pa­trzy­łam się na zdjęcia. – Wszy­scy ci chłop­cy tu­taj miesz­ka­li albo na­dal miesz­ka­ją. Mój mąż w ten spo­sób chciał po­ka­zać, że ka­żdy z nas jest z nich dum­ny.

– Pi­ęk­ne. – Po­sła­łam jej ni­kły uśmiech, bo od razu przy­po­mnia­łam so­bie o tej jed­nej oso­bie, o któ­rej sta­ra­łam się za­po­mnieć.

– Ale z ja­kie­goś po­wo­du nie dla cie­bie. – Przyj­rza­ła mi się uwa­żnie, jak­by czy­ta­ła w mo­ich my­ślach. – Inni po­dzi­wia­ją te zdjęcia i mó­wią, że to za­szczyt po­znać twa­rze lu­dzi wal­czących za nasz kraj. A ty, mimo że wi­dać w two­ich oczach po­dziw, ukry­wasz za nim coś wi­ęcej.

Pra­wie mnie roz­gry­zła.

– Jest pani bar­dzo spo­strze­gaw­cza – od­pa­rłam, po­cie­ra­jąc pal­ca­mi dłoń, na któ­rej jesz­cze nie­daw­no znaj­do­wał się pie­rścio­nek za­ręczy­no­wy.

Jej wzrok od razu podążył w tym kie­run­ku. Bia­ły pa­sek od­zna­czał się na mu­śni­ętej sło­ńcem skó­rze ni­czym wiel­ki neon, ale nic w tym dziw­ne­go, sko­ro no­si­łam pie­rścio­nek od do­brych kil­ku lat i bar­dzo rzad­ko go zdej­mo­wa­łam. Nie dało się tego prze­ga­pić, a już wie­dzia­łam, że ko­bie­ta jest bar­dzo by­stra.

– Dłu­go by­li­ście ra­zem? – za­py­ta­ła ze wspó­łczu­ciem.

– Dwa­na­ście lat – wy­zna­łam z go­ry­czą. – Ale je­śli pod­su­mo­wać wszyst­kie jego mi­sje, wy­szło­by tego znacz­nie mniej.

– Cza­sa­mi roz­łąka może spra­wić, że nie­któ­re zwi­ąz­ki nie prze­trwa­ją. Trud­ne jest ży­cie żony woj­sko­we­go. – Po­ki­wa­ła gło­wą, jak­by mó­wi­ła o so­bie.

Z ja­kie­goś po­wo­du wie­dzia­łam, że po­tra­fi­ła­by zro­zu­mieć mój ból, więc chcia­łam jej o tym opo­wie­dzieć. Nie na­le­ża­łam do osób, któ­re ukry­wa­ją praw­dę – tym bar­dziej, że ja nie mia­łam się cze­go wsty­dzić. Wy­bór, któ­re­go do­ko­nał mój były na­rze­czo­ny, spra­wił, że za­częłam pa­trzeć na świat z szer­szej per­spek­ty­wy niż do tej pory. Na czas zwi­ąz­ku z nim pod­po­rząd­ko­wa­łam swo­je ży­cie pod Bran­do­na, ale te­raz mo­głam ro­bić do­słow­nie wszyst­ko i już nikt mnie nie ogra­ni­czał.

– Cze­ka­ła­bym na nie­go na­wet do ko­ńca ży­cia, ale naj­wy­ra­źniej dla nie­go nie mia­ło to zna­cze­nia, i wy­brał inną. – Sta­ra­łam się o tym mó­wić bez emo­cji, ale naj­wy­ra­źniej mi nie wy­szło. Ta rana była zbyt świe­ża, ale wie­dzia­łam, że so­bie z tym po­ra­dzę.

– Przy­kro mi, dziec­ko. – Na­wet nie zda­wa­łam so­bie spra­wy z tego, że Bil­ly przy­słu­chi­wał się na­szej roz­mo­wie. Po­sta­wił przede mną ta­lerz pa­ru­jące­go je­dze­nia. Obok usta­wił szklan­kę z so­kiem i mo­gła­bym się za­ło­żyć, że sa­mo­dziel­nie wy­ci­snął owo­ce. – Fa­cet nie wie­dział, co ma. – Po­chy­lił się w moją stro­nę. – Ale w na­szym mia­stecz­ku jest wie­lu in­nych żo­łnie­rzy i oni będą ci od­da­ni. – Mru­gnął. – Je­śli tyl­ko będziesz chcia­ła.

– Dzi­ęku­ję bar­dzo – par­sk­nęłam, bio­rąc wi­de­lec do ręki. – Ko­niec z fa­ce­ta­mi, a już zwłasz­cza z tymi, co byli w woj­sku.

– Ni­g­dy nie mów ni­g­dy – po­wie­dział, od­cho­dząc do ko­lej­ne­go klien­ta.

Wzi­ęłam kęs so­czy­ste­go ste­ku i aż jęk­nęłam. Ide­al­nie do­pra­wio­ny i w do­dat­ku śred­nio wy­sma­żo­ny, tak jak uwiel­bia­łam naj­bar­dziej. Ten mężczy­zna cza­ro­wał w kuch­ni i dał mi je­dze­nie, któ­rym wprost się za­chwy­ca­łam. Jak­by tego było mało, na ta­le­rzu zna­la­zły się pie­czo­ne ziem­nia­ki i sa­łat­ka z pora, któ­re do­pe­łnia­ły to da­nie. Czu­łam się zmęczo­na, ale roz­ko­szo­wa­łam się ka­żdym gry­zem.

– Wow – wes­tchnęłam, pa­trząc na męża So­nii, któ­ry był nieś­wia­do­my mo­je­go spoj­rze­nia.

Mężczy­zna roz­ma­wiał z przy­ja­ció­łmi. Jego lu­źna po­sta­wa i spo­sób, w jaki kle­pa­li się po ra­mio­nach, mó­wi­ły, że byli ze sobą bli­sko.

– Jest do­brym ku­cha­rzem – rzu­ci­ła So­nia, spo­gląda­jąc na mnie z uśmie­chem.

– Jest mega do­brym ku­cha­rzem – po­pra­wi­łam ją.

By­łam tak głod­na, że po­chło­nęłam cały ta­lerz w ci­ągu kil­ku mi­nut. Pod­ró­żo­wa­łam przez tyle go­dzin, że kar­mi­łam się ka­nap­ka­mi z au­to­ma­tów, prze­kąska­mi w pacz­kach czy owo­ca­mi, aby jak naj­szyb­ciej do­je­chać na miej­sce. Po­pi­ja­łam wła­śnie sok, kie­dy Bil­ly pod­sze­dł do nas z po­wro­tem.

– I jak? – za­py­tał.

– Uwiel­biam pana kuch­nię. – Od­sta­wi­łam szklan­kę ze stuk­ni­ęciem. – Od dzi­siaj przy­cho­dzę tu­taj co­dzien­nie.

– Cie­szy mnie to. – Mru­gnął, za­bie­ra­jąc pu­sty ta­lerz.

Po­pra­wi­łam się na krze­śle, chcąc w ko­ńcu prze­jść do kon­kre­tów, bo sko­ro już się naja­dłam, mo­głam się do­wie­dzieć cze­goś wi­ęcej. Wie­dzia­łam, jaki będzie za­kres mo­ich obo­wi­ąz­ków, a ta­kże ja­kie otrzy­mam wy­na­gro­dze­nie, jed­nak wie­le rze­czy mnie cie­ka­wi­ło. So­nia przez te­le­fon za­pew­ni­ła, że nie mu­szę się ni­czym przej­mo­wać – wy­star­czy, że przy­ja­dę, a ona mi wszyst­ko do­kład­nie wy­tłu­ma­czy.

– Nie że­bym była nie­cier­pli­wa, ale gdzie do­kład­nie będę miesz­kać?

To za­sta­na­wia­ło mnie naj­bar­dziej – i może by­łam kre­tyn­ką, że na po­cząt­ku o to nie za­py­ta­łam, ale moc­niej przej­mo­wa­łam się tym, aby jak naj­szyb­ciej opu­ścić stan Wa­szyng­ton.

– O tu­taj, nie­da­le­ko. – Mach­nęła nie­dba­le ręką. – Przy­szy­ko­wa­li­śmy dla cie­bie do­mek. Będziesz po­trzeb­na tym chłop­com. Ośro­dek musi mieć swo­je­go sta­łe­go le­ka­rza na miej­scu. A kil­ka­na­ście go­dzin w ty­go­dniu będziesz mi po­ma­ga­ła w przy­chod­ni.

– Ja­kim chłop­com? – za­py­ta­łam, nie ro­zu­mie­jąc, o czym ona do mnie mówi.

W ogło­sze­niu nie było nic o tym, że mia­ła­bym wy­ko­ny­wać inną pra­cę niż tę w przy­chod­ni. Może cho­dzi­ło jej o to, że mia­łam sa­mo­dziel­nie je­ździć do pa­cjen­tów? Coś w jej mi­nie mi nie pa­so­wa­ło, po­ja­wi­ła się nie­pew­no­ść.

– Tych, co wła­śnie we­szli. – Kiw­nęła gło­wą w stro­nę drzwi.

Z ja­kie­goś po­wo­du była za­chwy­co­na, a ja czu­łam co­raz wi­ęk­szy mętlik w gło­wie.

Od­wró­ci­łam się we wska­za­nym przez nią kie­run­ku. Pierw­sze, co rzu­ci­ło mi się w oczy, to ich czar­ne ko­szul­ki i spodnie w moro. Na no­gach mie­li buty… kur­wa jego mać, woj­sko­we. Za­czy­na­łam ro­zu­mieć, o czym So­nia mó­wi­ła, i po­czu­łam, jak­by po raz ko­lej­ny ktoś ro­bił so­bie ze mnie żar­ty.

Opu­ści­łam jed­no miej­sce, aby nie pa­trzeć na tego kre­ty­na Bran­do­na, a wpa­dłam w ko­lej­ne, któ­re mo­gło się oka­zać jesz­cze gor­sze. Czu­łam się za­nie­po­ko­jo­na całą sy­tu­acją i wie­dzia­łam, że na pew­no nie będę mo­gła spro­stać wy­ma­ga­niom So­nii. To było dla mnie zde­cy­do­wa­nie za dużo. Chcia­łam za­cząć ukła­dać so­bie ży­cie od nowa, ale nie będę mo­gła tego zro­bić, je­śli po raz ko­lej­ny zo­sta­nę wrzu­co­na w po­dob­ne ba­gno.

– Nie mogę z nimi pra­co­wać. Nie pi­sa­łam się na to!

– Pod­pi­sa­łaś umo­wę na pół roku – wy­tknęła mi.

– W obo­wi­ąz­kach nie wspo­mnia­łaś nic na ten te­mat. – Wska­za­łam ręką mężczyzn.

– To zwy­kła pra­ca. – Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi. – Kie­dy cię za­trud­nia­łam, nie wie­dzia­łam, że masz awer­sję do żo­łnie­rzy i uni­kasz ich za wszel­ką cenę. Bez obaw, nie będziesz mia­ła przy nich dużo pra­cy, mu­sisz być tyl­ko w po­go­to­wiu. Oni tak ła­two nie dają się zra­nić. – Po­kle­pa­ła mnie po dło­ni, jak­by to było ta­kie pro­ste.

Mu­sia­łam przy­znać jej ra­cję, bo nie mo­gła od­po­wia­dać za coś, o czym kom­plet­nie nie mia­ła po­jęcia. Nie po­win­nam była od razu prze­no­sić na nią tego, że czu­łam się z tą sy­tu­acją źle.

– Mu­szę się na­pić cze­goś moc­niej­sze­go, aby to prze­tra­wić – za­żąda­łam, pa­trząc w stro­nę Bil­la.

– Prze­pra­szam, ko­cha­na, ale je­dziesz sa­mo­cho­dem – przy­po­mniał to, o czym kom­plet­nie za­po­mnia­łam.

– Kur­wa, no… – jęk­nęłam sfru­stro­wa­na.

– I już mó­wisz jak my. – Za­śmiał się. – Chłop­cy! – krzyk­nął w ich stro­nę.

– Co ty ro­bisz? – wark­nęłam ści­szo­nym gło­sem.

Nie by­łam głu­pia. Po­tra­fi­łam ob­ser­wo­wać – w ba­rze prze­wa­ża­li mężczy­źni, więc lo­gicz­ne było, że w tym mie­ście bra­ko­wa­ło płci pi­ęk­nej. Ta­kże to so­bie wy­go­oglo­wa­łam i, je­śli do­brze za­pa­mi­ęta­łam, licz­ba mężczyzn prze­wy­ższa­ła licz­bę ko­biet trzy­krot­nie. Je­śli któ­ry­kol­wiek z nich po­my­ślał, że by­łam ko­lej­ną, któ­ra tu osi­ądzie i za­ło­ży ro­dzi­nę, to bar­dzo szyb­ko wy­pro­wa­dzę go z błędu.

– Mu­sisz się przy­wi­tać, sko­ro masz z nimi pra­co­wać. – Nie­win­ny wzrok Bil­ly’ego ani tro­chę do mnie nie prze­ma­wiał, a tyl­ko utwier­dzał w prze­ko­na­niu, że mężczy­zna chciał na­mie­szać w moim ży­ciu. – Chło­pa­ki! – krzyk­nął gło­śniej. – Do mnie.

Będę mu­sia­ła ich po­znać. Nie mia­łam ani chwi­li spo­ko­ju. Jak­by ży­cie zwró­ci­ło się prze­ciw­ko mnie i po­now­nie wrzu­ca­ło mnie w świat żo­łnie­rzy, cho­ciaż bar­dzo chcia­łam od nie­go uciec. To wy­gląda­ło tak, jak­by wi­sia­ło nade mną ja­kieś fa­tum. Nie mo­żna tego ina­czej wy­tłu­ma­czyć.

– Bil­ly. – Je­den z nich pod­sze­dł do męża So­nii i po­kle­pał po ple­cach.

– Wol­ny dzień? – za­py­tał.

– W ko­ńcu Ma­no­lo dał nam ode­tchnąć. – Ro­ze­śmiał się. – Jed­nak już wiem, dla­cze­go mu­si­my prze­cho­dzić po­now­ne szko­le­nia.

– A tak w ogó­le, gdzie on jest?

Przy­słu­chi­wa­łam się roz­mo­wie, kie­dy obok mnie po­ja­wił się wspo­mnia­ny mężczy­zna.

– Je­stem – oznaj­mił ze spo­ko­jem.

Nie dało się prze­ga­pić tego, z ja­kim re­spek­tem i sza­cun­kiem resz­ta obec­nych na nie­go pa­trzy­ła. Kom­plet­nie nie mia­łam po­jęcia, cze­go do­ty­czy­ła roz­mo­wa i dla­cze­go tak wie­lu żo­łnie­rzy prze­by­wa­ło w tym jed­nym miej­scu, ale czu­łam, że prędzej czy pó­źniej się tego do­wiem. Sko­ro pod­pi­sa­łam umo­wę, to mu­sia­łam się z niej wy­wi­ązać, czy tego chcia­łam, czy nie. Moje do­świad­cze­nia nie po­win­ny na to wpły­wać.

Mężczy­zna wpa­try­wał się we mnie z wiel­kim za­in­te­re­so­wa­niem, ale też z dozą nie­uf­no­ści. Gdy­bym nie wie­dzia­ła, czym się zaj­mu­je, to może i bym się koło nie­go za­kręci­ła, bo był na­wet przy­stoj­ny… cho­ciaż ja­sno obie­ca­łam so­bie, że ko­niec z mężczy­zna­mi. Na­le­ża­łam te­raz do wol­nych ko­biet i mo­głam w pe­łni z tego ko­rzy­stać. No i wie­dzia­łam, czym się zaj­mo­wał, więc od razu mi prze­szło. Obiet­ni­ca to obiet­ni­ca. Ko­niec z żo­łnie­rza­mi.

– Cze­ść. Po­dob­no je­steś na­szą nową le­kar­ką. – Ode­rwa­łam wzrok od mężczy­zny imie­niem Ma­no­lo i prze­nio­słem go na ko­lej­ne­go żo­łnie­rza, któ­ry opa­rł się bio­drem o bar i po­chy­lił nie­znacz­nie w moją stro­nę. – Jaka je­steś ślicz­na. – Wy­ci­ągnął w moją stro­nę dłoń. – Mam na imię Luke.

– Na­wet nie pró­buj – od­pa­rłam bez­na­mi­ęt­nym to­nem, nie po­da­jąc mu ręki. – Gdy­bym od po­cząt­ku wie­dzia­ła, że mam się wami zaj­mo­wać, to bym tu nie przy­je­cha­ła.

– A co jest z nami nie tak? – za­py­tał Ma­no­lo.

Stał z ręka­mi za­ło­żo­ny­mi na pier­si, pa­trząc na mnie prze­ni­kli­wie. Po wcze­śniej­szym za­cie­ka­wie­niu nie było śla­du, za to po­ja­wi­ła się nie­chęć. Czy­li czuł do­kład­nie to samo co ja, kie­dy się do­wie­dzia­łam, że będą się wo­kół mnie kręcić. Nie przej­mo­wa­łam się tym zbyt­nio, bo by­łam po­nad to.

– Chłop­cy, daj­cie jej spo­kój. Wła­śnie zo­sta­wił ją fa­cet, któ­ry był woj­sko­wym. – So­nia ude­rzy­ła ka­żde­go po ko­lei la­ską, by od­su­nąć ich ode mnie.

Wes­tchnęłam ci­cho zła na nią, że tak otwar­cie po­wie­dzia­ła o czy­mś, co było moją pry­wat­ną spra­wą. Mój błąd, bo nie wie­dzia­łam, że wy­ko­rzy­sta te sło­wa. A z dru­giej stro­ny… może to i le­piej, bo dzi­ęki temu nie ze­chcą się ze mną zbyt­nio spo­ufa­lać i będę mo­gła w spo­ko­ju pra­co­wać.

– My je­ste­śmy inni – za­zna­czył Luke, mru­ga­jąc do mnie.

Ca­łko­wi­cie nie przej­mo­wał się moją po­sta­wą, jak­by chwi­lę wcze­śniej nie usły­szał, że wła­śnie za­ko­ńczy­łam zwi­ązek.

– Ta, ja­sne – prych­nęłam, ale nie mia­łam za­mia­ru się z nimi sprze­czać. – Wy rób­cie swo­je, a ja będę ro­bić swo­je. Resz­ta mnie nie ob­cho­dzi.

– Ra­nisz mnie. – Zła­pał się za pie­rś.

Par­sk­nęłam śmie­chem na ten uda­wa­ny prze­kaz. Nic a nic nie było po nim wi­dać, żeby się gnie­wał, ale sko­ro chciał się tak ba­wić, to ja po­sta­no­wi­łam nie być dłu­żna.

– Wiesz co? – Za­trze­po­ta­łam ko­kie­te­ryj­nie rzęsa­mi. – Chy­ba jed­nak zmie­nię zda­nie. – Do­tknęłam dło­nią jego tor­su. Sta­nęłam na pal­cach, zbli­ży­łam się do jego ucha i zmy­sło­wym gło­sem wy­szep­ta­łam: – Jak będziesz grzecz­ny, to może ci po­ka­żę, co cie­ka­we­go mo­żna ro­bić ze ste­to­sko­pem. Będzie za­ba­wa. – Mru­gnęłam do nie­go, śmie­jąc się z jego za­fa­scy­no­wa­nej miny.

– Ej! – Po chwi­li zro­zu­miał, że żar­to­wa­łam. Na­bur­mu­szył się jak dziec­ko. – To nie fair. Nie mówi się cze­goś ta­kie­go fa­ce­to­wi.

– Prze­ży­jesz. – Za­chi­cho­ta­łam, zaj­mu­jąc po­now­nie miej­sce.

Mężczy­źni po­śmia­li się tro­chę z ko­le­gi, któ­re­mu pod­ryw ca­łko­wi­cie nie wy­sze­dł, bo po­rwał się na prze­ciw­ni­ka o wie­le moc­niej­sze­go niż on sam. Śmia­li się wszy­scy z wy­jąt­kiem Ma­no­la, któ­ry w dal­szym ci­ągu nie spusz­czał ze mnie wzro­ku, co za­częło być tro­chę nie­zręcz­ne. Nie wie­dzia­łam, co o tym sądzić, dla­te­go wy­ko­rzy­sta­łam jego broń. Pa­trząc na nie­go z unie­sio­ną brwią, ska­no­wa­łam jego cia­ło. W ko­ńcu za­trzy­ma­łam się na jego twa­rzy, na któ­rej ma­ja­czył nie­wiel­ki uśmiech.

Boże…

Co to był za cu­dow­ny wi­dok. Po­czu­łam prąd prze­szy­wa­jący moje cia­ło. Naj­wy­ra­źniej w mo­men­cie wy­rzu­ce­nia pie­rścion­ka przez okno od­zy­ska­łam wszyst­kie swo­je zmy­sły, a tym sa­mym po­ci­ąg do mężczyzn.

– Ma­no­lo, po­dob­no da­jesz im w kość. – Bil­ly wy­sze­dł zza baru, aby sta­nąć za żoną. – Daj im tro­chę luzu.

– Oni nie po­trze­bu­ją luzu, mają się na­uczyć przy­dat­nych rze­czy, aby prze­żyć – oznaj­mił mężczy­zna.

– Je­steś za­wzi­ęty jak za­wsze. – Bil­ly po­kręcił gło­wą.

– Ty mnie tego na­uczy­łeś, wuju – od­pa­rł mi­ęk­ko.

– Se­rio je­ste­ście ro­dzi­ną? – za­py­ta­łam ci­cho So­nię.

– Je­ste­śmy – od­po­wie­dział za nią Ma­no­lo, dla­te­go prze­nio­słam na nie­go wzrok. Nie zda­wa­łam so­bie spra­wy z tego, że było mnie sły­chać, ale że nie na­le­ża­łam do osób wsty­dli­wych, to nie za­częłam uni­kać jego spoj­rze­nia. – A co? – za­py­tał.

– Oni są mili. – Wska­za­łam ręką na ma­łże­ństwo, jak­by to mia­ło wszyst­ko wy­ja­śnić, ale kie­dy Ma­no­lo spoj­rzał na mnie z wy­so­ko pod­nie­sio­ną brwią, po­sta­no­wi­łam do­pre­cy­zo­wać: – Z ko­lei ty za­cho­wu­jesz się, jak­by coś cię bo­la­ło i sama moja obec­no­ść była ci nie na rękę. Więc za­sta­na­wiam się, jak tak ró­żne oso­by mogą być ze sobą spo­krew­nio­ne – wy­zna­łam do­bit­nie.

Spoj­rza­łam na jego minę – naj­wy­ra­źniej, nie spodo­ba­ła mu się moja od­po­wie­dź.

Rozdział 2

Manolo

Roz­pie­ra­ła mnie duma na samą myśl o tym, co uda­ło mi się stwo­rzyć. Za­pew­nia­łem żo­łnie­rzom od­po­wied­nie szko­le­nia, aby po po­wro­cie na woj­nę mo­gli je wy­ko­rzy­stać. Nic bar­dziej mnie nie wkur­wia­ło niż to, że nas, mło­dych, wrzu­ca­no do woj­ska, a tam tre­no­wa­no jak psy. Ro­zu­mia­łem, że to mia­ło nas na­uczyć dys­cy­pli­ny i wal­ki o prze­trwa­nie, ale tym spo­so­bem nie wy­ko­rzy­sty­wa­li­śmy ca­łe­go na­sze­go po­ten­cja­łu.

Nie było cza­su na to, aby na­uczyć się wszyst­kie­go. Do­pie­ro na woj­nie oka­zy­wa­ło się, jak bar­dzo się my­li­li­śmy co do tego, jak to wszyst­ko wy­gląda. Lu­dzie gi­nęli od przy­ja­ciel­skie­go ognia1, bo byli za mało wy­szko­le­ni. Dla­te­go ten pro­jekt był dla mnie wa­żny.

Zbu­do­wa­na prze­ze mnie pla­ców­ka szko­le­nio­wa mia­ła za za­da­nie na­uczyć mło­dych lu­dzi tego, cze­go nie mie­li cza­su na­uczyć się pod­czas tre­nin­gów pod­sta­wo­we­go szko­le­nia woj­sko­we­go. Szko­li­li­śmy ich od pod­staw, a kie­dy ktoś nie mógł so­bie z czy­mś po­ra­dzić, po­wta­rza­li­śmy to do cza­su, aż za­ła­pał.

To nie był je­dy­ny cel otwo­rze­nia prze­ze mnie pla­ców­ki. Mo­żna było się w niej do­szko­lić, ale rów­nież prze­jść od nowa wszyst­kie te­sty. Kon­tu­zje, nie­od­po­wied­nie za­cho­wa­nia czy nie­sub­or­dy­na­cja spra­wia­ły, że żo­łnie­rze lądo­wa­li tu­taj.

Te­ren uda­ło mi się po­zy­skać dzi­ęki ko­nek­sjom Bil­ly’ego i jego kon­tak­tom w Wa­szyng­to­nie. Bur­mistrz nie miał wte­dy nic do ga­da­nia i mu­siał od­pu­ścić, cho­ciaż rzu­cał mi kło­dy pod nogi. Nie wie­dzia­łem, dla­cze­go nie chciał wy­dać mi po­zwo­le­nia na bu­do­wę, tym bar­dziej że sam wszyst­ko fi­nan­so­wa­łem.

W ko­ńcu się uda­ło. Pra­co­wa­łem na to dnia­mi i nie­prze­spa­ny­mi no­ca­mi. W za­le­d­wie rok po­wstał wy­spe­cja­li­zo­wa­ny ośro­dek za­pew­nia­jący wszyst­ko, cze­go po­trze­bo­wa­li­śmy, po­cząw­szy od si­łow­ni, a sko­ńczyw­szy na strzel­ni­cy. Wszyst­ko przy­go­to­wa­łem na jak naj­wy­ższym po­zio­mie, spe­łni­łem ka­żde wy­ma­ga­nie licz­nych urzęd­ni­ków, bo wie­dzia­łem, że będzie war­to.

Bra­ko­wa­ło nam tyl­ko jed­ne­go, co było ko­lej­nym wa­run­kiem, na któ­re­go spe­łnie­nie mia­łem okre­ślo­ny ter­min. Le­ka­rza, któ­ry za­jąłby się po­wa­żny­mi ra­na­mi, ja­kie od­no­si­li żo­łnie­rze pod­czas szko­le­nia. Moja ciot­ka nie za­wsze mo­gła przy­je­chać od razu po te­le­fo­nie, a to przy­spa­rza­ło nam pro­ble­mów. Za­trud­nie­nie le­ka­rza na miej­scu było do­brym wy­jściem, dla­te­go przy­sta­łem na jej pro­po­zy­cję, cho­ciaż kie­dy usły­sza­łem, że miał przy­je­chać ktoś ze Se­at­tle, za­cząłem się za­sta­na­wiać, czy da radę pra­co­wać w tak ma­łym mia­stecz­ku. U nas nie było licz­nych skle­pów czy ba­rów, więc to może być dla tej oso­by spo­re wy­zwa­nie.

Da­łem chło­pa­kom je­den dzień od­de­chu, a po­tem mie­li­śmy wzi­ąć się ostro do pra­cy. Wła­śnie dla­te­go za­bra­łem ich do baru na­le­żące­go do mo­je­go wuja. We­szli­śmy do środ­ka, a tam cze­ka­ło mnie za­sko­cze­nie. Mój wzrok od razu po­wędro­wał do nie­zna­jo­mej ma­łej blon­dyn­ki z nie­bie­ski­mi ocza­mi. Bar­dzo rzad­ko ktoś spo­za mia­stecz­ka za­glądał do baru – i w do­dat­ku tak cie­pło ubra­ny jak na tę porę roku.

Jak się oka­za­ło pod­czas roz­mo­wy, to nowa le­kar­ka, któ­ra mia­ła dla mnie pra­co­wać, ale o tej wi­zy­cie ciot­ka za­po­mnia­ła mi po­wie­dzieć. Do­brze, że przy­naj­mniej do­mek zo­stał przy­go­to­wa­ny ja­kiś czas temu. A już na pew­no za­po­mnia­ła wspo­mnieć o tym, że przy­je­dzie ko­bie­ta, któ­ra we­dług mnie nie nada­wa­ła się do miesz­ka­nia wśród tylu mężczyzn, mogą przez to wy­nik­nąć pro­ble­my. Stwier­dzi­łem jed­nak, że sko­ro mam nóż na gar­dle, będę przej­mo­wał się tym do­pie­ro wte­dy, kie­dy na­dej­dzie od­po­wied­nia pora. Je­śli w ci­ągu ty­go­dnia nie zna­la­złbym od­po­wied­niej oso­by, ośro­dek mó­głby zo­stać tym­cza­so­wo za­mkni­ęty, a na to nie mo­głem so­bie po­zwo­lić.

Roz­mo­wa szła opor­nie i wła­śnie to mi się w tej ko­bie­cie nie po­do­ba­ło, bo w wi­ęk­szo­ści przy­pad­ków spo­ty­ka­łem się z otwar­to­ścią płci pi­ęk­nej. Do­pie­ro wzmian­ka o tym, że jej eks­fa­cet był woj­sko­wym, dała mi do my­śle­nia i tłu­ma­czy­ła jej za­cho­wa­nie. Z ja­kie­goś po­wo­du wzbra­nia­ła się przed kon­tak­tem nie tyl­ko ze mną, ale i z chło­pa­ka­mi.

– Se­rio je­ste­ście ro­dzi­ną? – wy­szep­ta­ła do mo­jej ciot­ki, za­pew­ne nie zda­jąc so­bie spra­wy, że i tak po­wie­dzia­ła to zbyt gło­śno.

– Je­ste­śmy – od­po­wie­dzia­łem za nią. – A co?

– Oni są mili. – Wska­za­ła ręką na mo­je­go wuja i ciot­kę. – Z ko­lei ty za­cho­wu­jesz się, jak­by coś cię bo­la­ło i sama moja obec­no­ść była ci nie na rękę. Więc za­sta­na­wiam się, jak tak ró­żne oso­by mogą być ze sobą spo­krew­nio­ne.

Nie spo­dzie­wa­łem się po niej ta­kiej szcze­ro­ści.

Za­ci­snąłem moc­no szczęki, aby nie pal­nąć cze­goś głu­pie­go, co znaj­do­wa­ło się na ko­ńcu języ­ka. Ta ko­bie­ta mia­ła cha­rak­te­rek, a sądząc po tym, jak na mnie spoj­rza­ła, będą z nią pro­ble­my. I to licz­ne.

– Ja też je­stem miły – oznaj­mi­łem, aby co­kol­wiek po­wie­dzieć.

Kie­dy chło­pa­ki wy­buch­nęli śmie­chem, ko­bie­ta do nich do­łączy­ła. Mia­ła czy­sty i pi­ęk­ny śmiech, któ­rym ka­żdy by się za­chwy­cił, w tym ja. Mu­sia­łem się otrząsnąć i nie tra­cić zim­nej krwi, bo nie po­trze­bo­wa­łem, aby mie­sza­ła mi w jed­no­st­ce.

– Cho­dźmy, Miko, bo ni­g­dy nie po­roz­ma­wia­my. – So­nia zła­pa­ła ją za dłoń i po­ci­ągnęła w stro­nę sto­łów na środ­ku po­miesz­cze­nia.

– Nie idź jesz­cze – wy­jęczał Luke z za­wie­dzio­ną miną.

– Luke – wark­nąłem. – Sia­daj na du­pie.

Sam za­jąłem miej­sce zwol­nio­ne przed chwi­lą przez moją ciot­kę.

– Co ty taki dra­żli­wy? – Przyj­rzał mi się.

– Zo­ba­czył coś, co mu się spodo­ba­ło. – Bil­ly nie wie­dział, kie­dy le­piej się za­mknąć.

Wzi­ąłem od nie­go piwo, nie przej­mu­jąc się tym, że po­zo­sta­li prze­krzy­ki­wa­li się, żeby za­py­tać o wi­ęcej. Jed­no moje spoj­rze­nie spra­wi­ło, że za­mil­kli. Nie mia­łem naj­mniej­sze­go za­mia­ru wda­wać się z nimi w dys­ku­sję, ale to nie ozna­cza­ło, że sam nie do­py­tam ciot­ki o szcze­gó­ły. Mu­sia­łem wie­dzieć, kogo wpusz­czam do swo­jej jed­nost­ki.

Mika

Usia­dłam przy sto­le z So­nią. Ko­bie­ta rzu­ci­ła mi szyb­kie spoj­rze­nie, niby od nie­chce­nia, ale od razu je wy­ła­pa­łam. Po­chy­li­łam się w jej stro­nę, bo przez har­mi­der w po­miesz­cze­niu trud­no było nam po­roz­ma­wiać.

– Mo­żesz po­wie­dzieć, o co ci cho­dzi? – za­py­ta­łam, bo nie mo­głam się oprzeć.

Po­ło­ży­łam łok­cie na sto­li­ku, cze­ka­jąc na od­po­wie­dź.

Je­śli oznaj­mi, że nie po­do­ba­ło jej się moje za­cho­wa­nie, będzie mu­sia­ła się do tego przy­zwy­cza­ić, bo nie na­le­żę do osób, któ­re trzy­ma­ją w so­bie to, co my­ślą.

– Po­do­basz się Ma­no­lo­wi – stwier­dzi­ła. – A jemu nikt się nie po­do­ba.

– Jak to? – za­py­ta­łam za­cie­ka­wio­na. – Wi­dzę, jak wy­gląda.

Jesz­cze raz na nie­go spoj­rza­łam. Krót­kie brązo­we wło­sy i te cze­ko­la­do­we oczy, mo­żna było od nich stop­nieć. W do­dat­ku cia­ło, któ­re­go po­zaz­dro­ści­łby mu ka­żdy. Ide­al­nie wy­rze­źbio­ne mi­ęśnie, zwłasz­cza te na brzu­chu. Do­strze­głam je, gdy z za­ło­żo­ny­mi ręka­mi stał kil­ka kro­ków ode mnie. A te­raz sie­dział przy ba­rze, pi­jąc piwo pro­sto z bu­tel­ki.

– Ko­bie­ty za­pew­ne lgną do nie­go – stwier­dzi­łam.

– Oj tak, ale to on żad­nej nie po­zwo­lił się do­tknąć.

– Dla­cze­go?

– Nie wiem. – Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi. – Za­wsze kie­dy ko­bie­ta za bar­dzo się do nie­go zbli­ża, on ją od sie­bie od­su­wa. Mo­men­ta­mi my­śla­łam, że jest ge­jem, bo tyle cza­su spędza w ich to­wa­rzy­stwie. – Kiw­nęła gło­wą w stro­nę mężczyzn.

Wy­buch­nęłam śmie­chem, nie mo­gąc się opa­no­wać. Usły­sze­nie z jej ust cze­goś ta­kie­go roz­wa­li­ło­by ka­żde­go, a tym bar­dziej mnie. Za­kry­łam war­gi dło­nią, pa­trząc na cały wia­nu­szek sie­dzących przy ba­rze fa­ce­tów, któ­rzy nie byli świa­do­mi na­szej roz­mo­wy. Może to i do­brze, bo jesz­cze by się wście­kli. Kto ich tam wie.

– To było do­bre. – Le­d­wo opa­no­wa­łam śmiech i od­wró­ci­łam od nich wzrok, choć to nie było ła­twe. Te­sto­ste­ron aż wy­le­wał się z ka­żde­go ka­wa­łka ich ciał. – Chy­ba świet­nie się zna­cie.

– Całe ży­cie. – Po­pra­wi­ła się na krze­śle. – Ma­no­lo to syn mo­jej sio­stry. Do­bry chło­pak, ale nie wie­dział, co ma w ży­ciu ro­bić, więc wstąpił do woj­ska ra­zem z moim sy­nem.

Od razu do­strze­głam, że trak­to­wa­ła go jak wła­sne dziec­ko. Ta mat­czy­na czu­ło­ść była aż za­nad­to wi­docz­na, przez co na mo­ich ustach ufor­mo­wał się uśmiech.

– A twój syn nie ma za­mia­ru wra­cać? – za­py­ta­łam cie­kaw­sko.

Co mo­głam po­ra­dzić na to, że by­łam jed­ną z tych, któ­re chcia­ły wszyst­ko wie­dzieć? Zwłasz­cza je­śli mia­łam u Ma­no­la pra­co­wać. Na pew­no nie do­wiem się tego od nie­go, bo ja­koś od pierw­sze­go mo­men­tu się nie po­lu­bi­li­śmy, a wo­la­łam po­znać czło­wie­ka, któ­ry był moim pra­co­daw­cą. No, w su­mie w po­ło­wie, bo dzie­lił to mia­no z sie­dzącą na­prze­ciw­ko mnie ko­bie­tą.

– Na ra­zie twier­dzi, że chce ura­to­wać tylu, ilu się da, ale woj­na jest pod­stęp­na.

– Mu­si­cie być z nie­go bar­dzo dum­ni.

– Je­ste­śmy, ale to nie jest ła­twe. – Po­gła­dzi­ła swo­je uda, a na­stęp­nie po­ma­so­wa­ła je po­su­wi­sty­mi ru­cha­mi. – Jest ci­ężko, kie­dy ktoś puka do drzwi, a ty my­ślisz, że to ten mo­ment, w któ­rym mu­sisz się po­że­gnać z dziec­kiem.

– Na pew­no nic ta­kie­go się nie sta­nie. – Po­kle­pa­łam ją po dło­ni. – Do­brze się czu­jesz? – za­py­ta­łam, nie­po­ko­jąc się o nią. Mu­sia­ło ją coś bo­leć, ale z ja­kie­goś po­wo­du sta­ra­ła się to ukry­wać.

– Tak, tak – za­pew­ni­ła mnie. – Od cza­su wy­pad­ku ból cza­sa­mi mi do­ku­cza.

– Było źle? – Spoj­rza­łam na jej nogi.

– Z po­cząt­ku nie wy­gląda­ło to naj­le­piej – przy­zna­ła. – Sko­ńczy­ło się na tym, że te­raz z po­mo­cą la­ski uda­je mi się prze­jść wi­ęk­sze od­le­gło­ści. Dla­te­go Bil­ly tak bar­dzo na­le­gał na to, żeby ko­goś za­trud­nić. – Pa­trzy­ła na mnie bła­gal­nie.

Wie­dzia­łam, co ro­bi­ła, i nie po­do­ba­ło mi się to, że sta­wia­ła mnie pod ścia­ną, ale po­lu­bi­łam ją, więc jak mia­ła­bym jej w tej chwi­li od­mó­wić, sko­ro sama nie da­wa­ła rady. I tak mia­łam pod­pi­sa­ną umo­wę na kil­ka mie­si­ęcy, a na samą myśl, że mia­ła­bym wra­cać do Se­at­tle przez ko­lej­ne kil­ka­dzie­si­ąt go­dzin, mia­łam ocho­tę po pro­stu rwać so­bie wło­sy z gło­wy.

– So­niu – po­wie­dzia­łam ostrze­gaw­czym to­nem. – Ro­zu­miem to, ale po­sta­wi­łaś mnie w nie­cie­ka­wej sy­tu­acji.

– Dla­cze­go?

– Nie­daw­no roz­sta­łam się z na­rze­czo­nym.

Mia­łam mętlik w gło­wie. Nie wie­dzia­łam, jak w ta­kim wy­pad­ku mia­łam pra­co­wać z tymi mężczy­zna­mi. Sam ich wi­dok przy­po­mi­nał mi, jak za­ko­ńczył się mój zwi­ązek. Cho­ciaż nie po­win­nam prze­no­sić swo­ich uczuć na in­nych, bo to nie oni za­wi­ni­li… ale nic nie mo­głam po­ra­dzić na to, że chcia­łam się na nich rzu­cić w zło­ści tyl­ko dla­te­go, że no­si­li mun­dur.

– Ko­cha­na – zła­pa­ła mnie za dłoń – na two­im miej­scu ko­rzy­sta­ła­bym z tego, że je­steś wol­na – po­wie­dzia­ła zna­cząco.

– Czy ty chcesz we­pchnąć mnie w ich ra­mio­na? – za­py­ta­łam z nie­do­wie­rza­niem.

Nor­mal­nie by­łam w szo­ku. Po­zna­łam ją dzi­siaj, a ona już ro­bi­ła coś ta­kie­go. Nie wie­dzia­łam, czy mam się wście­kać, czy ra­czej śmiać z tej sy­tu­acji.

– Nie wszyst­kich oczy­wi­ście.

– Oczy­wi­ście – wy­mam­ro­ta­łam.

– Tyl­ko w ra­mio­na Ma­no­la. – Mru­gnęła do mnie prze­kor­nie.

– So­niu! – pi­snęłam, nie mo­gąc się po­wstrzy­mać. – Je­steś nie­mo­żli­wa.

– Ko­cha­na, po pro­stu ko­rzy­staj z ży­cia. Nikt nie mówi, że masz się z nim od razu wi­ązać i wy­cho­dzić za mąż.

Cho­ciaż świat mó­wił mi, że sko­ro je­stem wol­na, to mogę się za­ba­wić, nie wie­dzia­łam, czy by­ła­bym do tego zdol­na. Przez tyle lat w moim ży­ciu był tyl­ko je­den part­ner. Pa­trząc jed­nak na to, w jaki spo­sób sko­ńczy­łam, mo­żna do­jść do wnio­sku, że to był wła­śnie mój błąd i przy­szła pora coś zmie­nić.

Jej sło­wa dały mi do my­śle­nia, ale to nie ozna­cza­ło, że tak szyb­ko prze­ko­nam się do tego po­my­słu.

Nie­dłu­go pó­źniej po­że­gna­łam się z So­nią i jej mężem, któ­ry nie za­mie­rzał słu­chać o tym, że chcę za co­kol­wiek pła­cić. Przy­tu­li­łam go w po­dzi­ęko­wa­niu i obie­ca­łam, że przyj­dę jesz­cze nie­je­den raz. Przez jego pysz­ne je­dze­nie prędzej czy pó­źniej wpad­nę w na­łóg, ale ży­cie było zbyt krót­kie, by się tym przej­mo­wać.

Na­stęp­ne­go dnia mia­łam za­cząć pra­cę i wdro­żyć się w jej sys­tem. Wie­dzia­łam, że to będzie coś ca­łkiem in­ne­go, tym bar­dziej że So­nia po­krót­ce przed­sta­wi­ła mi, jak dzia­ła jej przy­chod­nia. Do­wie­dzia­łam się, że nie było w niej tak, jak w wie­lu pla­ców­kach, w któ­rych wszyst­ko za­ła­twia­ło się in­ter­ne­to­wo. Tu­taj na­wet re­cep­ty wy­pi­sy­wa­no ręcz­nie ze względu na wiek wie­lu pa­cjen­tów. Ro­zu­mia­łam to i ani tro­chę mi to nie prze­szka­dza­ło.

Nie mo­głam się do­cze­kać, aż za­cznę w ko­ńcu ro­bić to, co ko­cham.

Le­czyć lu­dzi.

Po­ma­gać.

Da­wać na­dzie­ję.

Moim ma­rze­niem było zo­stać chi­rur­giem, ale po zwol­nie­niu ze szpi­ta­la stra­ci­łam taką mo­żli­wo­ść, a moja dal­sza ka­rie­ra za­trzy­ma­ła się, za­nim tak na­praw­dę się roz­pędzi­ła. Nie mo­głam wy­brać na nowo spe­cja­li­za­cji, bo w wi­ęk­szo­ści pla­có­wek miej­sca zo­sta­ły już ob­sa­dzo­ne, więc jak­kol­wiek by na to spoj­rzeć – nie mia­łam wy­jścia. Gdzieś po dro­dze prze­sta­ło mi na tym tak bar­dzo za­le­żeć.

Li­czy­łam na to, że cała ta hi­sto­ria wyj­dzie mi na do­bre i osta­tecz­nie będę o wie­le lep­szym le­ka­rzem. Za­częcie wszyst­kie­go od nowa, w ca­łko­wi­cie ob­cym miej­scu, mia­ło być ko­lej­nym kro­kiem na­przód, a ta­kże spo­so­bem na za­po­mnie­nie o by­łym na­rze­czo­nym.

Z ci­ężkim ser­cem zo­sta­wi­łam nowo po­zna­nych przy­ja­ciół w ba­rze, ale czu­łam, jak do­słow­nie pa­dam na pysk. Chcia­łam tyl­ko się po­ło­żyć i prze­spać resz­tę dnia. Le­d­wo uno­sząc nogi, wpa­ko­wa­łam się do sa­mo­cho­du. Nie zda­wa­łam so­bie spra­wy, że tak pro­za­icz­na rzecz może mnie tak wy­ko­ńczyć.

Prze­kręci­łam klu­czyk w sta­cyj­ce… i nic. Spró­bo­wa­łam po raz ko­lej­ny, ale i tym ra­zem to­tal­ne NIC. Na­wet nie za­świe­ci­ły się kon­tro­l­ki na de­sce roz­dziel­czej. Wy­star­czył mi je­den rzut oka na prze­łącz­nik świa­teł, abym do­zna­ła olśnie­nia i zro­zu­mia­ła, jaka ze mnie idiot­ka.

Zno­wu za­po­mnia­łam wy­łączyć świa­tła, kie­dy wy­sia­da­łam z po­jaz­du. Opa­rłam gło­wę na kie­row­ni­cy i za­częłam bia­do­lić nad swo­im lo­sem. Jak mo­żna być tak nie­roz­gar­ni­ętym i ci­ągle za­po­mi­nać je zga­sić? Gdy­by to zda­rzy­ło się pierw­szy raz, nie by­ła­bym zdzi­wio­na, ale po­wtó­rzy­ło się już kil­ka razy w ci­ągu ostat­nie­go mie­si­ąca. Chy­ba pora umie­ścić na kie­row­ni­cy kart­kę przy­po­mi­na­jącą, bo któ­re­goś dnia zo­sta­wię w sa­mo­cho­dzie klu­czy­ki i już ni­g­dy go nie zo­ba­czę.

Moje au­tko nie było nowe, bo mia­ło sie­dem­na­ście lat, ale je lu­bi­łam. Zwy­kła To­yo­ta, któ­rą mo­głam po­ru­szać się po mie­ście, na tyle wy­god­na, abym czu­ła się w niej kom­for­to­wo. Nie pa­trzy­łam na ba­je­ry typu pod­grze­wa­ne sie­dze­nia czy kom­pu­ter uła­twia­jący par­ko­wa­nie. A jej czar­ny ko­lor nie wy­ró­żniał się tak bar­dzo jak ja­kiś neo­no­wy la­kier. Tyle w zu­pe­łno­ści mi wy­star­cza­ło.

Pu­ka­nie w szy­bę od­su­nęło ode mnie my­śli o tym, że po­win­nam strze­lić so­bie w twarz. Za­uwa­ży­łam przez szy­bę, że Ma­no­lo pa­trzy na mnie z mie­szan­ką kpi­ny i za­do­wo­le­nia. Tym ra­zem mógł my­śleć, że jest górą.

– Pro­ble­my z sa­mo­cho­dem? – za­py­tał z ręka­mi na pier­si.

– Może. – Zmru­ży­łam oczy.

– Wy­sia­daj, może coś na to po­ra­dzi­my – za­pro­po­no­wał.

Zła­pał za klam­kę i otwo­rzył dla mnie drzwi. Po­win­nam za­re­ago­wać, że tak się rządzi, ale po­słusz­nie opu­ści­łam auto.

– A masz aku­mu­la­tor? – za­py­ta­łam z prze­kąsem.

Nie­zra­żo­ny moim za­cho­wa­niem po­chy­lił się do środ­ka i po­ci­ągnął za dźwi­gnię pod kie­row­ni­cą. Od razu roz­le­gło się klik­ni­ęcie. W za­le­d­wie kil­ka se­kund zdo­łał otwo­rzyć ma­skę i pod nią za­nur­ko­wać. Opa­rłam się o bok To­yo­ty, pa­trząc, jak z za­in­te­re­so­wa­niem przy­gląda się wszyst­kim częściom. Nie po­wie­dział nic na te­mat tego, w ja­kim sta­nie one były. Fakt. Mo­głam za­dbać o wy­mia­nę wszyst­kie­go, co trze­ba, ale uni­ka­łam tego tak dłu­go, jak mo­głam. Nie cho­dzi­ło o pie­ni­ądze, ale o czas, któ­re­go nie mia­łam zbyt dużo, będąc cały czas na dy­żu­rach w pra­cy.

– Skąd wiesz, że to aku­mu­la­tor?

– Bo zo­sta­wi­łam włączo­ne świa­tła – od­po­wie­dzia­łam, opie­ra­jąc się moc­niej o drzwi.

Przy­mknęłam oczy, chcąc od­dać się w ten spo­sób zmęcze­niu, któ­re ka­za­ło mi za­snąć na sto­jąco. Mu­sia­łam do­stać się do mo­je­go tym­cza­so­we­go lo­kum, ale oba­wia­łam się, że prędzej po­ło­żę się na tyl­nym sie­dze­niu i po pro­stu pój­dę spać.

– Okej. – Za­mknął z trza­skiem kla­pę. – Te­raz i tak ci w tym nie po­mo­gę, ale po­je­dziesz z nami. Rano to za­ła­twi­my.

– Do­brze. – Nie chcia­ło mi się z nim kłó­cić.

– Żad­ne­go „ale”? – za­py­tał roz­ba­wio­ny.

– Nie mam na to dzi­siaj siły – wes­tchnęłam, otwie­ra­jąc ba­ga­żnik.

Chcia­łam wy­ci­ągnąć tor­bę, ale mi na to nie po­zwo­lił. Od­su­nął mnie i sam ją wy­jął. Po raz ko­lej­ny mnie za­sko­czył – naj­wy­ra­źniej jego po­cząt­ko­we za­cho­wa­nie mnie zmy­li­ło i nie był taki zły. Jak­by było ina­czej, na­wet by nie za­pu­kał w szy­bę i by mnie tu zo­sta­wił.

– Cho­dźmy, bo za­raz nam tu za­śniesz – po­wie­dział, kła­dąc dłoń na mo­ich ple­cach.

Po­czu­łam, jak przez moje cia­ło, od czub­ka gło­wy aż po pla­ce stóp, prze­bie­gł przy­jem­ny dreszcz. Ten fa­cet zwia­sto­wał kło­po­ty i utwier­dza­łam się w tym co­raz bar­dziej. Wma­wia­łam so­bie, że to wszyst­ko przez So­nię i te jej „do­bre rady”, abym za­sza­la­ła.

– Chło­pa­ki, pani je­dzie z nami – oznaj­mił Ma­no­lo.

W od­po­wie­dzi usły­sza­łam grom­kie krzy­ki, a po­tem ka­żdy chciał sie­dzieć obok mnie. Roz­ba­wi­ło mnie to, bo mo­men­ta­mi na­praw­dę za­cho­wy­wa­li się jak dzie­ci, a mo­gli być w moim wie­ku. Naj­wy­ra­źniej nie­któ­rzy mężczy­źni ni­g­dy nie do­ra­sta­li.

Sko­ńczy­ło się na tym, że zo­sta­łam usa­dzo­na po­mi­ędzy dwo­ma mło­dy­mi żo­łnie­rza­mi, któ­rzy tyl­ko nie­znacz­nie się do mnie uśmiech­nęli. Z nich wszyst­kich tyl­ko ci dwaj nic nie mó­wi­li i pa­trzy­li przed sie­bie.

A dro­ga? Dro­ga była bar­dzo krót­ka i nie spo­dzie­wa­łam się, że wje­dzie­my w szcze­re pole. Za­raz po­tem wy­ro­sła przede mną wiel­ka bra­ma, któ­ra otwo­rzy­ła się, gdy tyl­ko pod­je­cha­li­śmy. Otrzy­ma­łam wska­zów­ki od Soni, jak tra­fić do ośrod­ka szko­le­nio­we­go, ale na­praw­dę cie­szy­łam się, że mój sa­mo­chód się ze­psuł, bo nie wie­dzia­ła­bym, jak do­je­chać. Tra­sa wy­da­wa­ła się pro­sta, ale mo­głam się za­ło­żyć, że nie było jej na ma­pie, więc na­wet na­wi­ga­cja w te­le­fo­nie by mi nie po­mo­gła.

Po­dzi­wia­łam ogrom­ne bu­dyn­ki, któ­re w świe­tle za­cho­dzące­go sło­ńca wy­da­ły się wręcz im­po­nu­jące. To nie był zwy­kły ośro­dek szko­le­nio­wy, jak na po­cząt­ku mi się wy­da­wa­ło, a na­praw­dę do­brze pro­spe­ru­jąca jed­nost­ka woj­sko­wa. Za­nim się obej­rza­łam, za­trzy­ma­li­śmy się przy ci­ągnących się je­den obok dru­gie­go dom­kach, któ­re były nie­mal iden­tycz­ne.

Kie­dy je­den z mężczyzn wy­sia­dł, mo­głam wy­do­stać się z sa­mo­cho­du. Spoj­rza­łam na nie­wiel­ki bu­dy­nek i by­łam za­sko­czo­na, że będę miesz­kać w tak pi­ęk­nym miej­scu, po­do­ba­ło mi się. W ko­ńcu po­czu­łam, że to po­czątek cze­goś nie­sa­mo­wi­te­go.

– Nie wie­dzia­łem, czy ci się spodo­ba – oznaj­mił zza mnie Ma­no­lo.

– Jest do­brze. – Po­sła­łam mu wdzi­ęcz­ny uśmiech i wy­ci­ągnęłam dłoń po tor­bę. – Dzi­ęku­ję.

Sta­li­śmy, pa­trząc na sie­bie, a w po­wie­trzu sły­chać było cy­ka­nie świersz­czy. To zu­pe­łnie inny świat, w któ­rym lu­dzie nie spie­szy­li się jak za­klęci, a czas mi­jał nie­sły­cha­nie po­wo­li. Tyle lat naj­pierw stu­dio­wa­łam me­dy­cy­nę, a na­stęp­nie bie­ga­łam po ca­łym szpi­ta­lu byle tyl­ko się wy­ro­bić, a wy­star­czy­ło wy­je­chać do in­ne­go miej­sca i cały stres od razu mi­jał.

Dziw­ne uczu­cie osia­dło na mo­ich bar­kach, gdy nie od­ry­wa­łam od nie­go wzro­ku. Jak­by coś in­ten­syw­ne­go na­kła­nia­ło mnie, by zro­bić krok do przo­du i oprzeć dłoń na jego pier­si. Mu­sia­łam być na­praw­dę zmęczo­na i bra­ko­wa­ło mi sek­su, dla­te­go re­ago­wa­łam na nie­go w taki spo­sób.

Do­pie­ro kie­dy za­trąbił sa­mo­chód, wszyst­ko mo­men­tal­nie znik­nęło.

– Jesz­cze raz dzi­ęku­ję. – Uśmiech­nęłam się sztyw­no, za­bra­łam od nie­go tor­bę i ru­szy­łam w stro­nę dom­ku, by nie zro­bić z sie­bie jesz­cze wi­ęk­szej idiot­ki.

Rozdział 3

Mika

Sta­łam opar­ta o fra­mu­gę okna i ska­no­wa­łam całe oto­cze­nie zmęczo­nym wzro­kiem. Po szyb­kim prysz­ni­cu chcia­łam jesz­cze raz się prze­ko­nać, że to praw­da i znaj­du­ję się w tym miej­scu. Spo­gląda­łam przez szy­bę i chło­nęłam wi­dok z za­par­tym tchem.

Na ze­wnątrz, po­mi­mo tak pó­źnej pory, na­dal kręci­ło się kil­ku mężczyzn. La­tar­nie roz­miesz­czo­ne na dwo­rze da­wa­ły nie­wie­le świa­tła, więc nie wi­dzia­łam za bar­dzo, czy wśród nich byli ci z baru, ale to mało wa­żne. Wa­żniej­sze było to, że chy­ba zwa­rio­wa­łam, chcąc tu zo­stać. Jak mia­ło­by to wy­glądać? Sama wśród tylu fa­ce­tów – i to w do­dat­ku woj­sko­wych.

To nie była pra­ca, któ­rą po­cząt­ko­wo pla­no­wa­łam wy­ko­ny­wać, ale może to do­bry spo­sób, by na­uczyć się po­now­nie ufać mężczy­znom. Kto wie, może przy­ja­źnie, któ­re tu­taj za­wrę, będą zu­pe­łnie inne i mile się za­sko­czę?

– Je­steś głu­pia, Mi­ka­elo – wy­mam­ro­ta­łam do sie­bie.

Przez chwi­lę się za­sta­na­wia­łam, czy mnie po­lu­bią, a prze­cież ni­g­dy nie przej­mo­wa­łam się czy­imś zda­niem. Po­win­nam sku­pić się na pra­cy – nic poza tym. Mu­sia­łam za coś żyć.

Za­sło­ni­łam okno i z wes­tchnie­niem ulgi w ko­ńcu po­ło­ży­łam się do łó­żka. Po­ściel była zim­na, a to wy­du­si­ło jęk z mo­je­go zmęczo­ne­go cia­ła. Ma­te­rac oka­zał się tak przy­jem­ny, że mia­łam wra­że­nie, jak­bym uno­si­ła się w po­wie­trzu.

Czu­łam, że po­wie­ki za­czy­na­ją mi ci­ążyć, ale umy­sł wal­czył, by nie za­snąć. Naj­wi­docz­niej to, że prze­ci­ągnęłam sen, dało mi się we zna­ki.

Ob­ró­ci­łam się na brzuch, żeby wy­god­nie się uło­żyć, a dłoń wpa­ko­wa­łam pod po­dusz­kę. Ci­sza wo­kół po­zwo­li­ła mi od­pły­nąć w spo­koj­ny i dłu­gi sen.

Za­cie­kłe wa­le­nie w drzwi wy­bu­dzi­ło mnie ze snu. Wzdry­gnęłam się i usia­dłam, by ro­zej­rzeć się wo­kół. Obce miej­sce przy­po­mnia­ło mi, że nie znaj­do­wa­łam się w domu, lecz w pla­ców­ce szko­le­nio­wej.

Od­gar­nęłam wło­sy z twa­rzy, prze­ci­ąga­jąc po nich pal­ca­mi. Si­ęga­ły mi do ra­mion, więc bar­dzo ła­two uda­ło mi się je ujarz­mić. Tego sa­me­go nie mo­głam po­wie­dzieć o zmęcze­niu i wy­czer­pa­niu po tak dłu­giej pod­ró­ży.

– Do ja­snej cho­le­ry – wy­mam­ro­ta­łam, gdy ude­rza­nie w drzwi się po­no­wi­ło. – Lu­dzie, daj­cie mi spać. – Z jękiem pod­nio­słam się z wy­god­ne­go łó­żka, bo kto­kol­wiek tam stał, mu­siał mieć po­wód. Cho­ciaż chcia­łam jesz­cze po­spać, nie mia­łam wy­jścia. Je­śli do­wiem się, że to ja­kiś głu­pi żart, po­zna­ją moją praw­dzi­wą twarz.

Za­rzu­ci­łam na ra­mio­na cien­ki swe­ter i wy­szłam z sy­pial­ni, po­włó­cząc no­ga­mi. Cho­ciaż po­go­da była pi­ęk­na, a wpa­da­jące do środ­ka pro­mie­nie sło­ńca ogrze­wa­ły moją syl­wet­kę tak, że wca­le nie po­trze­bo­wa­łam okry­cia, to nie chcia­łam, żeby ktoś wi­dział moje pier­si pod wy­zy­wa­jącą ko­szul­ką. Otu­li­łam się szczel­nie ma­te­ria­łem, prze­cho­dząc przez sa­lon.

Po­do­ba­ło mi się w tym domu to, że prak­tycz­nie wszyst­ko, poza wiel­ką sy­pial­nią i ła­zien­ką do niej przy­le­ga­jącą, było na par­te­rze.

– Halo? – Zza drzwi do­bie­gło mnie gło­śne wo­ła­nie, a po­tem ten ktoś zno­wu za­czął mal­tre­to­wać nie­szczęsne drew­no swo­ją dło­nią. Albo nogą, kto go tam wie.

– Idę! – krzyk­nęłam, otwie­ra­jąc drzwi szarp­ni­ęciem.

By­łam wście­kła za prze­rwa­ny sen. Li­czy­łam na od­po­czy­nek w ci­szy i spo­ko­ju, a do­sta­łam ja­kie­goś nie­dźwie­dzia wa­lące­go do mo­jej oazy. Nie mia­łam po­jęcia, ile go­dzin prze­spa­łam, ale czu­łam się, jak­by mi­nęły do­słow­nie mi­nu­ty. A zmęcze­nie ani tro­chę mi nie prze­szło.

– Dzień do­bry. – W drzwiach sta­ło dwóch mężczyzn. Jed­nym z nich był Luke, któ­ry się przy­wi­tał, z ko­lei dru­gie­go nie zna­łam.

– Nie wiem, czy taki do­bry. – Ły­pa­łam na nich za­spa­na.

– Mamy dla cie­bie kawę – oznaj­mił Luke, wpy­cha­jąc mi w dłoń ku­bek ter­micz­ny. – Chcie­li­śmy zo­ba­czyć, jak miesz­kasz.

Nie przej­mu­jąc się tym, że sta­łam mu na dro­dze, prze­su­nął mnie na bok i wsze­dł do środ­ka. Pa­trzy­łam na nie­go za­sko­czo­na, kie­dy znik­nął w sa­lo­nie, jak­by był u sie­bie. Ta­kie­go za­cho­wa­nia jesz­cze ni­g­dy nie do­świad­czy­łam, dla­te­go nie wie­dzia­łam, jak za­re­ago­wać. Naj­wy­ra­źniej lu­dzie w tym mia­stecz­ku nie przej­mo­wa­li się kon­we­nan­sa­mi i od razu chcie­li się za­przy­ja­źnić.

– Je­stem Max. – Mężczy­zna z de­li­kat­nym uśmie­chem na ustach wy­ci­ągnął w moją stro­nę dłoń. On naj­wy­ra­źniej czuł się tak samo nie­zręcz­nie jak ja.

– Mhm… – od­pa­rłam z usta­mi pe­łny­mi kawy, bo nie mo­głam się oprzeć i wzi­ęłam kil­ka ły­ków.

Mach­nęłam na nie­go ręką, za­pra­sza­jąc do środ­ka, bo sko­ro już tu przy­szli, to nie mo­głam ich tak wy­rzu­cić. Nie by­łam tak nie­wy­cho­wa­na.

– Prze­pra­szam za nie­go, ale on tak się na­kręcił, żeby tu przy­jść, że nie dało się go uspo­ko­ić – po­wie­dział, dra­pi­ąc się po szyi.

– Nic nie szko­dzi – uspo­ko­iłam go, bo naj­wy­ra­źniej nie czuł się z tym do­brze. – Wej­dź, usi­ądź.

– Ale masz faj­ny te­le­wi­zor! – krzyk­nął Luke z sa­lo­nu.

Sta­nęłam w drzwiach, pa­trząc na to, jak roz­sia­dł się wy­god­nie i włączył ja­kiś mecz. Za­sko­czy­ło mnie, że tak szyb­ko zna­la­zł od­po­wied­ni ka­nał, ale jego mina ja­sno wska­zy­wa­ła na to, że był fa­nem fut­bo­lu.

Jego za­do­wo­le­nie mó­wi­ło, że nie mie­li ta­kich atrak­cji na co dzień. Po części zro­bi­ło mi się go szko­da, ale wła­śnie taki był los za­wo­do­we­go żo­łnie­rza. Lu­dzie re­zy­gno­wa­li ze swo­ich pa­sji, ży­cia, a na­wet i ro­dzi­ny tyl­ko po to, aby słu­żyć kra­jo­wi. To jak nie­ko­ńcząca się wal­ka.

– Nie ma­cie te­le­wi­zo­ra? – za­py­ta­łam, sia­da­jąc na brze­gu ka­na­py.

– Mamy tam ja­kiś te­le­wi­zor, ale ka­żdy chce oglądać co in­ne­go i za­nim się na coś zde­cy­du­je­my, czas na roz­ryw­kę do­bie­ga ko­ńca – od­pa­rł wpa­trzo­ny w ekran.

Max za­jął miej­sce obok nie­go, jak­by i on nie po­tra­fił się oprzeć – spo­glądał na ekran, a na jego twa­rzy po­ja­wiał się wa­chlarz emo­cji, gdy z za­par­tym tchem śle­dził grę.

– To lipa – stwier­dzi­łam. – Ale jak chcesz, mo­żesz tu przy­cho­dzić i oglądać, co tyl­ko ze­chcesz.

Mnie to nie prze­szka­dza­ło, a jemu naj­wy­ra­źniej bra­ko­wa­ło tej roz­ryw­ki. Z sze­ro­ko otwar­ty­mi usta­mi oglądał za­ci­ętą roz­gryw­kę na ekra­nie. Było w tym coś fa­scy­nu­jące­go, jak bar­dzo mo­żna zmie­nić fa­ce­ta, je­dy­nie włącza­jąc mu pro­gram spor­to­wy.

– Se­rio?

– Pew­nie. – Wsta­łam. – Ja i tak nie lu­bię te­le­wi­zji, więc mi się nie przy­da.

– Ożeń się ze mną. – Spoj­rzał na mnie za­chwy­co­ny.

Jak na żo­łnie­rza, był nie­zwy­kle po­god­ny i roz­ga­da­ny. Za­śmia­łam się na jego sło­wa, bo miał w so­bie coś ta­kie­go, że od razu dało się go lu­bić. Za­sta­na­wia­łam się, co zde­ter­mi­no­wa­ło go do tego, by się za­ci­ągnąć, bo jak dla mnie był na to wszyst­ko zbyt do­bry.

Wie­le razy wi­dzia­łam, jak lu­dzie wra­ca­li po kil­ku mie­si­ącach z mi­sji, a stres po­ura­zo­wy nisz­czył im ży­cie. Moje pierw­sze prak­ty­ki od­by­wa­łam w szpi­ta­lu woj­sko­wym dzi­ęki ko­nek­sjom mo­je­go taty, ale było to dla mnie zbyt wiel­kie wy­zwa­nie, dla­te­go prze­nio­słam się do zwy­kłe­go szpi­ta­la. Pa­trze­nie na tych wszyst­kich mężczyzn i ko­bie­ty, któ­rzy nie po­tra­fi­li po­ra­dzić so­bie z kon­se­kwen­cja­mi tego, co zro­bi­li, było dla mnie zbyt trud­ne. Ja się po pro­stu do tego nie nada­wa­łam i po­tra­fi­łam to przy­znać.

Chrząk­ni­ęcie w drzwiach spro­wa­dzi­ło Luke’a i Maxa na zie­mię i od razu pod­nie­śli się do pio­nu. Na­wet ja wsta­łam z opar­cia ka­na­py, za­cie­ka­wio­na, co będzie miał do po­wie­dze­nia sto­jący w prze­jściu Ma­no­lo. Nie li­czy­łam na tak szyb­kie spo­tka­nie z nim.

– Mo­że­cie mi wy­ja­śnić, co wy tu ro­bi­cie? – za­py­tał z ręka­mi za ple­ca­mi, pa­trząc na swo­ich żo­łnie­rzy z na­ga­ną.

Jego mina ja­sno wska­zy­wa­ła, że nie miał za­mia­ru tak ła­two im od­pu­ścić.

– Ja ich za­pro­si­łam – od­po­wie­dzia­łam, nie chcąc, żeby mie­li pro­ble­my. I tak pew­nie się im za to obe­rwie, dla­te­go chcia­łam zmi­ni­ma­li­zo­wać szko­dy.

– Ty? – za­py­tał z po­wąt­pie­wa­niem. – A mo­żesz mi po­wie­dzieć, w jaki spo­sób ich za­pro­si­łaś? Bo je­śli po­wiesz mi, że prze­cho­dzi­li obok z kub­kiem kawy z logo na­sze­go ośrod­ka i przy­pad­kiem na cie­bie wpa­dli, to mu­sia­łby to być na­praw­dę cud. – Spo­glądał na moją dłoń.

– Yyy… – No tego to się nie spo­dzie­wa­łam, był zde­cy­do­wa­nie zbyt spo­strze­gaw­czy. Po­sta­no­wi­łam jed­nak uda­wać da­lej, bo przy­zna­nie się do kłam­stwa nie wcho­dzi­ło w grę. – W su­mie to tak. Było tak, jak po­wie­dzia­łeś. – Po­ki­wa­łam gło­wą.

A na ko­niec wy­szcze­rzy­łam się, my­śląc, że to coś da, jed­nak wy­raz jego twa­rzy nie wska­zy­wał na to, by mi uwie­rzył. Sama bym so­bie nie uwie­rzy­ła w tak głu­pie wy­tłu­ma­cze­nie, ale za­sko­czył mnie swo­ją bez­po­śred­nio­ścią.

– Wy­jazd, ale już. – Wska­zał ręką na drzwi.

Luke i Max na­wet się nie za­sta­na­wia­li. Wy­pa­ro­wa­li z mo­je­go domu, jak­by się pa­li­ło. Naj­wy­ra­źniej czu­li re­spekt w sto­sun­ku do Ma­no­la. Chcia­łam mu po­wie­dzieć, że ta­kim za­cho­wa­niem tyl­ko zra­ża do sie­bie lu­dzi, ale przy­po­mnia­łam so­bie, że to on tu rządził.

– Wpad­nij­cie jesz­cze! – krzyk­nęłam za nimi, nie przej­mu­jąc się jego zi­ry­to­wa­ną miną. Naj­wy­ra­źniej nie­źle mi wy­cho­dzi­ło wy­pro­wa­dza­nie go z rów­no­wa­gi. – Mu­sia­łeś ich tak wy­go­nić? – za­py­ta­łam kąśli­wie.

– To żo­łnie­rze, a nie two­je ko­le­żan­ki – wark­nął wy­ra­źnie wku­rzo­ny.

Ktoś tu wstał dzi­siaj lewą nogą.

– Za­pa­mi­ętam, ale te­raz pro­szę, abyś wy­sze­dł. – Po­ka­za­łam mu wy­jście.

Sko­ro on nie był w sto­sun­ku do mnie miły, to i ja nie mia­łam ta­kie­go za­mia­ru. Jak by nie pa­trzeć, był moim pra­co­daw­cą, więc mó­głby za­cho­wy­wać się cho­ciaż tro­chę sto­sow­niej do swo­je­go sta­no­wi­ska, bo te­raz spra­wiał wra­że­nie, jak­bym co naj­mniej zro­bi­ła mu ja­kąś krzyw­dę, a ja tyl­ko za­pro­si­łam z grzecz­no­ści oso­by sto­jące pod mo­imi drze­wa­mi.

– Za­baw­na je­steś. – Po­sta­wił krok w moją stro­nę, nic nie ro­bi­ąc so­bie z mo­ich słów, jak­by do nie­go nie do­cie­ra­ły. Był ode mnie o wie­le wy­ższy, mu­sia­łam za­drzeć gło­wę, aby na nie­go spoj­rzeć. – Je­steś na moim te­re­nie, więc prze­strze­gaj za­sad – mó­wił ta­kim to­nem, jak­by mi roz­ka­zy­wał.

Tyl­ko że nie by­łam jed­nym z jego żo­łnie­rzy. A po­wiedz­my so­bie szcze­rze, ni­g­dy nie na­le­ża­łam do po­słusz­nych.

– A ja­kie one są? – spy­ta­łam za­czep­nie, aby się z nim pod­ra­żnić.

– Nie wcho­dź w bli­ższe re­la­cje z in­ny­mi mężczy­zna­mi na te­re­nie jed­nost­ki – oświad­czył.

– Czy cie­bie też to do­ty­czy? – Stąpa­łam po cien­kim lo­dzie, ale jego re­ak­cja była bez­cen­na. Za­śmia­łam się, wi­dząc, że na­praw­dę się wy­stra­szył, ale ja tyl­ko żar­to­wa­łam. – Nie oba­wiaj się. – Po­kle­pa­łam go po pier­si, sta­ra­jąc się igno­ro­wać na­pi­ęcie, któ­re aż trzesz­cza­ło. – Nic ci z mo­jej stro­ny nie gro­zi. A te­raz prze­pra­szam, ale mu­szę przy­go­to­wać się do pra­cy. – Po­now­nie wska­za­łam mu drzwi.

Mo­men­tal­nie jego oczy zje­cha­ły po moim cie­le, za­trzy­ma­ły się na ko­szul­ce. Skąpa sa­ty­na le­d­wo za­kry­wa­ła pier­si, a kie­dy swe­ter się roz­chy­lił, miał jesz­cze lep­szy wi­dok. W do­dat­ku spoden­ki tyl­ko tro­chę za­kry­wa­ły moje uda, ale by­łam po­nad to i się tym nie przej­mo­wa­łam.

– Wi­dzisz coś, co ci się po­do­ba? – za­py­ta­łam roz­ba­wio­na.

Na­wet gdy­bym ocze­ki­wa­ła od­po­wie­dzi, to i tak bym jej nie do­sta­ła. Za bar­dzo był we mnie wpa­trzo­ny.

Wy­ko­rzy­stu­jąc jego słab­szy mo­ment, po­sta­wi­łam ku­bek na ko­mo­dzie przy wy­jściu i ru­szy­łam na górę, aby się przy­go­to­wać na nad­cho­dzący dzień. Dal­sza roz­mo­wa nie mia­ła sen­su, a wie­dzia­łam, że je­śli będę zwle­kać, zro­bię coś głu­pie­go. Wła­śnie od­kry­łam, że na­dal po­do­bam się mężczy­znom, a to było nie­sa­mo­wi­te uczu­cie.

– Nie myśl so­bie, że tak ła­two od­pusz­czę – od­pa­rł, kie­dy by­łam w po­ło­wie scho­dów. W jego gło­sie wy­brzmie­wa­ła gro­źba.

Od­wró­ci­łam się, ale zo­ba­czy­łam tyl­ko, jak drzwi się za nim za­my­ka­ją. Zna­łam już tego typu cwa­nia­ków, któ­rzy my­śle­li, że wszyst­ko wie­dzą le­piej, i na­praw­dę mia­łam dość ta­kich osób.

To będzie cie­ka­we móc ob­ser­wo­wać i te­sto­wać jego gra­ni­ce, aby na ko­niec po­ka­zać mu, że wca­le nie był taki nie­wzru­szo­ny, ja­kie­go pró­bo­wał uda­wać.

Go­dzi­nę pó­źniej pod­je­cha­łam pod przy­chod­nię swo­im sa­mo­cho­dem, któ­ry, jak się oka­za­ło, stał na pod­je­ździe. Ma­no­lo pod­sta­wił go bez mo­jej wie­dzy i na­wet wy­mie­nił dla mnie aku­mu­la­tor, bo po­przed­ni naj­wy­ra­źniej zde­chł bez­pow­rot­nie.

Nie mia­łam cza­su, żeby mu po­dzi­ęko­wać, ale po­sta­no­wi­łam to zro­bić, jak tyl­ko wró­cę. W do­dat­ku nie omiesz­kam wy­tknąć, że mógł coś po­wie­dzieć, bo sko­ro po­ja­wił się nie­za­po­wie­dzia­ny w moim domu, to za­pew­ne on od­po­wia­dał za na­pra­wę To­yo­ty. Strasz­nie iry­to­wał mnie tym swo­im za­cho­wa­niem.

Wy­sia­dłam z auta i z nie­do­wie­rza­niem pa­trzy­łam na bu­dy­nek, któ­ry miał być przy­chod­nią. Do środ­ka pro­wa­dzi­ły bar­dzo sta­re drzwi, a ele­wa­cja wy­gląda­ła, jak­by mia­ła za­raz od­pa­ść. Chcia­łam wy­ci­ągnąć te­le­fon i za­dzwo­nić do So­nii, by za­py­tać, czy by­łam w do­brym miej­scu, ale za­uwa­ży­łam le­d­wo wi­docz­ny szyld z na­pi­sem „Przy­chod­nia”, z któ­re­go far­ba już daw­no ode­szła.

Jak mo­żna w ta­kich wa­run­kach przyj­mo­wać lu­dzi?

Od razu upo­mnia­łam samą sie­bie, że to nie Se­at­tle, a zwy­kłe małe mia­stecz­ko, któ­re nie po­sia­da­ło za wie­le fun­du­szy. Ci­ężko będzie się prze­sta­wić, bo sko­ro od sa­me­go we­jścia to miej­sce wy­da­wa­ło się za­nie­dba­ne, to mo­głam so­bie tyl­ko wy­obra­zić, jak wy­gląda­ło od środ­ka. Od cze­go są wy­zwa­nia? Sko­ro mia­łam sta­nąć przed jed­nym z nich, to może na­uczę się cze­goś no­we­go.

Od razu po we­jściu zmie­ni­łam zda­nie. Z ze­wnątrz może i nie pre­zen­to­wa­ło się to zbyt do­brze, ale w środ­ku na pierw­szy rzut oka wi­dać było, że ktoś się bar­dzo po­sta­rał, aby miej­sce spra­wia­ło wra­że­nie przy­tul­ne­go: świe­żo po­ma­lo­wa­ne ścia­ny i nowa re­cep­cja.

Na ścia­nach wi­sia­ły wy­ko­na­ne przez dzie­ci ko­lo­ro­we ry­sun­ki, na co na mo­ich ustach po­ja­wił się wiel­ki uśmiech. Jak nic ka­żdy z miesz­ka­ńców do­ło­żył coś od sie­bie, aby to miej­sce sta­ło się cie­płe i przy­ja­zne.

Za­miast krze­seł za­uwa­ży­łam czte­ry wiel­kie ka­na­py, na któ­rych le­ża­ły ko­lo­ro­we po­dusz­ki i koce. Gdy­bym nie wi­dzia­ła wcze­śniej szyl­du, po­my­śla­ła­bym, że był to wiel­ki dom pe­łen sym­pa­tii i mi­ło­ści. Mile się za­sko­czy­łam.

– Dzień do­bry. Wi­ta­my.

Za­nim się obej­rza­łam, sta­nęła przede mną bar­dzo mło­da dziew­czy­na z tecz­ka­mi w rękach. Jej wiel­ki i szcze­ry uśmiech spra­wił, że od razu ją po­lu­bi­łam. Była mniej wi­ęcej mo­je­go wzro­stu, mia­ła brązo­we oczy i si­ęga­jące pasa wło­sy w tym sa­mym ko­lo­rze. Do­sko­czy­ła do mnie za­do­wo­lo­na, a wszyst­kie jej dzia­ła­nia wy­da­wa­ły się pod­szy­te cie­ka­wo­ścią. – Jak się cie­szę, że w ko­ńcu mogę cię po­znać. Je­stem Mary Po­well. – Wy­ci­ągnęła w moją stro­nę dłoń.

– Mika. – Uści­snęłam jej rękę.

– Nie mo­głam się do­cze­kać, kie­dy po­wie­dzie­li, że będzie­my mie­li no­we­go le­ka­rza. Jaka ty je­steś ślicz­na – za­chwy­ca­ła się.

To już ko­lej­na oso­ba, któ­ra po­wie­dzia­ła mi taki kom­ple­ment, więc czu­łam się tro­chę nie­swo­jo.

By­łam po pro­stu zwy­czaj­ną ko­bie­tą z blond wło­sa­mi do ra­mion i nie­bie­ski­mi ocza­mi. Nie wy­ró­żnia­łam się, więc nie ro­zu­mia­łam, dla­cze­go tak się za­chwy­ca­li moim wy­glądem, tym bar­dziej, że nie przej­mo­wa­łam się nim tak bar­dzo. Oczy­wi­ście by­łam wy­spor­to­wa­na, sta­ra­łam się utrzy­mać swo­je cia­ło w for­mie, ale nie ma­lo­wa­łam się zbyt­nio czy nie upi­ęk­sza­łam swo­je­go cia­ła za­bie­ga­mi. Po pro­stu by­łam zwy­czaj­na.

– Dzi­ęku­ję – od­po­wie­dzia­łam po­wo­li.

– Prze­pra­szam, że tak ga­dam, z re­gu­ły je­stem wy­ga­da­na. – Po­ło­ży­ła tecz­ki na bla­cie biur­ka, po czym spoj­rza­ła na mnie pod­eks­cy­to­wa­na. – Go­to­wa do pra­cy?

– Już nie mogę się do­cze­kać. – Na samą myśl o pra­cy, od razu się od­pręży­łam.

– Więc cho­dźmy. – Po­ci­ągnęła mnie w stro­nę pierw­szych drzwi po pra­wej. Nie było tu zbyt wie­le po­miesz­czeń, ale na tylu miesz­ka­ńców na pew­no wy­star­cza­ło. – To będzie twój ga­bi­net. Wiem, że może nie są to wa­run­ki, w ja­kich do tej pory pra­co­wa­łaś, ale tak to już u nas jest. – Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

– Po­do­ba mi się – za­pew­ni­łam ją.

Nie chcia­łam, aby czu­ła się przez to źle albo my­śla­ła o mnie jak o snob­ce. Po­tra­fi­łam do­sto­so­wać się do sy­tu­acji i – cho­ciaż nie będzie mi ła­two – po ja­ki­mś cza­sie się do­pa­su­ję.

– To do­brze. – Ode­tchnęła z ulgą.

– Mary, po­wiedz mi, ile masz lat? – za­py­ta­łam cie­kaw­sko. Jak dla mnie wy­gląda­ła zbyt mło­do, żeby uko­ńczyć ja­kieś stu­dia, ale może tyl­ko mi się wy­da­wa­ło. – Prze­pra­szam, je­śli to nie­kom­for­to­we py­ta­nie, ale wy­da­jesz się dość mło­da jak na taką pra­cę – do­da­łam.

– Nie przej­muj się, nie gnie­wam się. – Mach­nęła ręką. – Sko­ńczy­łam do­pie­ro szes­na­ście lat i wiem, że nie po­win­nam tu pra­co­wać, ale jako je­dy­na mam prze­szko­le­nie me­dycz­ne, więc chcia­łam to wy­ko­rzy­stać.

– Je­steś bar­dzo od­po­wie­dzial­na jak na swój wiek – za­uwa­ży­łam.

– Mu­sisz zro­zu­mieć, że nie ma tu­taj wie­lu wy­kszta­łco­nych lu­dzi – mó­wi­ła, kie­dy roz­gląda­łam się po ga­bi­ne­cie. – Wi­ęk­szo­ść to rol­ni­cy, me­cha­ni­cy czy ro­bot­ni­cy. To mia­sto nie daje wi­ęk­szych per­spek­tyw, ale mu­si­my mieć ko­goś, kto będzie mógł nam po­móc. Je­stem mło­da, nie boję się krwi i może kie­dyś do­sta­nę się na stu­dia pie­lęgniar­skie.

Wła­śnie pa­trzy­łam na nie­zwy­kle am­bit­ną, mło­dą ko­bie­tę, któ­ra wie­dzia­ła, cze­go chce od ży­cia.

– Ro­zu­miem.