Fake Deal: Jedna zasada. Jedna pokusa. (Miliarderzy z Manhattanu 3) ebook

Spis treści

Prolog — Emily

Nadzisiejszywieczórwyznaczyłam sobie dokładnie jeden cel: trzymać język za zębami. Po czterdziestu minutach spędzonych w tej sali staje się jasne, że doskonale radzę sobie z wyznaczaniem celów, których i tak nie potrafię dotrzymać.

Sala centrum kultury jest pełniejsza niż kiedykolwiek wcześniej, a widziałam już tutaj sąsiedzkie pchle targi, podczas których dwie dorosłe kobiety pokłóciły się o lampę lawową. Przyszła połowa Greenpointu. Rzędy składanych krzeseł ciągną się aż do drzwi. Pachnie kawą z ekspresu przelewowego i deszczem. Stoję z tyłu, pod ścianą, bo stamtąd mam najlepszy widok. Zboczenie zawodowe: zanim pomaluję ścianę, długo przyglądam się ludziom, którzy codziennie obok niej przechodzą. W końcu to dla nich maluję. Dziś wieczorem sama stoję pod ścianą i przyglądam się temu, z kim mamy do czynienia.

Z przodu, obok ekranu, stoi Adrian Vale.

Wiem już, jak się nazywa, bo jego nazwisko pojawia się na co drugim slajdzie, dyskretnie, w prawym dolnym rogu, niczym podpis pod czymś, co jeszcze nawet do niego nie należy. Ma na sobie garnitur, jakiego nie posiada nikt inny w tej sali, nawet na pogrzeb. I mówi ze spokojną pewnością siebie człowieka przyzwyczajonego do tego, że słuchają go całe sale.

Ani razu nie mówi wyburzenie. Mówi ratunek.

Dzielnica popada w ruinę, oznajmia. Fasady się kruszą, pustostany pochłaniają całe ulice, a każdy, kto jest ze sobą szczery, widzi przecież, że od lat więcej lokali się tu zabija deskami, niż otwiera. On przywróci Greenpointowi to, co utracił: inwestycje, bezpieczeństwo, nowe życie — wymienia je dokładnie w tej kolejności, robiąc między nimi krótkie pauzy, niczym sprzedawca wyliczający dodatkowe wyposażenie. Na ekranie pojawia się osiedle ze szkła, po którym przechadzają się wygenerowani komputerowo ludzie z kubkami kawy, wszyscy w rozwianych płaszczach, wszyscy skąpani w złotym świetle. Żaden z nich nie wygląda, jakby kiedykolwiek kupił pędzel w Hartmann – Farby i Sztuka.

Potem przychodzi pora na szczegóły. Ogród społecznościowy, w którym Mrs. Alvarez uprawia pomidory, na slajdzie nazywa się zielonym dziedzińcem o wysokich walorach użytkowych. To centrum kultury, w którym właśnie połowa dzielnicy siedzi na składanych krzesłach, ma zostać zastąpione przez nowe, nowoczesne centrum kultury, co w tłumaczeniu oznacza: stare zostanie wyburzone. Przedstawia plany rozbiórki tej sali, stojąc w samym jej środku. To albo niewiarygodna bezczelność, albo niezamierzony komizm. Prawdopodobnie jedno i drugie.

Stojąca obok mnie Mrs. Alvarez krzyżuje ramiona. Przyszła tu, żeby spojrzeć mu w twarz, jak powiedziała wcześniej, i właśnie to robi — z miną, którą zwykle odstrasza złodziei pomidorów od swoich grządek. — Jakość przestrzeni do przebywania — mruczy, nie spuszczając z niego wzroku. — Przebywam tam od piętnastu lat.

Kolejne ujęcie zupełnie mnie zaskakuje. Róg ulicy kilka przecznic dalej; rozpoznaję go po piekarni naprzeciwko. I po pozbawionej okien ścianie budynku. Od trzydziestu lat widnieje tam malowidło ścienne mojej babci: dwie kobiety na parkowej ławce, a między nimi koślawy pies, który — jak sama twierdziła — nigdy nie wyszedł jej tak, jak powinien. Na slajdzie ściana zniknęła. W jej miejscu stoi gładka fasada nowego budynku, beżowa i zupełnie pusta.

Wanda pracowała nad tym obrazem przez całe lato. Jako dziecko stałam pod jej rusztowaniem i podawałam jej farby.

Na slajdzie nie pozostał po nim nawet cień.

Naprawdę nie chcę nic mówić. Wiem, że nikt, kto mnie zna, by w to nie uwierzył, ale naprawdę usiłuję się powstrzymać. Zamiast tego orientuję się, że odepchnęłam się od ściany i wszystkie głowy obracają się w moją stronę. Moje ciało podjęło decyzję i nie poinformowało o tym zarządu.

— Przez cały wieczór używa pan słowa ratować — mówię. Mój głos jest donośniejszy, niż bym chciała. — Nie ratuje się dzielnicy, wyrzucając z niej ludzi, dzięki którym tętni życiem.

Zapada cisza. Prawdziwa cisza, tak głęboka, że słychać deszcz.

Adrian Vale patrzy na mnie. Nie z tą uprzejmą cierpliwością, z jaką mężczyźni w garniturach zwykle przeczekują zakłócenia. Patrzy na mnie tak, jak patrzy się na człowieka, a nie na publiczność. Przez dwie, może trzy sekundy nic nie mówi, a ja zdaję sobie sprawę, że wstrzymuję oddech.

— To uzasadnione zastrzeżenie — odpowiada, nie zmieniając slajdu. — Uważam, że ta koncepcja na nie odpowiada. Może mi pani później wyjaśnić, dlaczego jest inaczej.

Gdzieś ktoś kaszle, składane krzesło skrzypi, a on ciągnie dalej. Znów opieram się o ścianę i złoszczę się, że drżą mi ręce. Przez takiego typa.

Później, w tłumie przy wyjściu, między składanymi krzesłami i ociekającymi wodą parasolami, nagle staje przede mną. Tak po prostu, jakby miał do tego pełne prawo.

Z przodu, przy slajdach, był przeciwnikiem. Teraz stoi na wyciągnięcie ręki, o głowę wyższy ode mnie, i patrzy na mnie tak samo jak wcześniej. Tyle że teraz nie dzieli nas cała sala. Za moimi plecami połowa dzielnicy przeciska się ku drzwiom, ktoś się przepycha, a ja mimowolnie robię pół kroku do przodu. Wystarczająco blisko, by dostrzec, że jego oczy są szare, z odcieniem błękitu, który potrafiłabym odtworzyć z zamkniętymi oczami. Wystarczająco blisko, by jego chłodny, świeży zapach wody po goleniu zawisł między nami, a mój umysł na jedną niebezpieczną chwilę zapomniał, że ten mężczyzna jest powodem, dla którego w ogóle jestem wściekła. Jego wzrok na moment zsuwa się ku moim ustom, po czym wraca do góry. Tak szybko, że równie dobrze mogłam to sobie wyobrazić. Serce wali mi jak oszalałe, a ja chcę gardzić tym mężczyzną, naprawdę chcę. Mogłabym po prostu go wyminąć, drzwi są trzy kroki stąd. Nie robię tego.

— To pani mówiła o ratowaniu — odzywa się.

— A pan jest tym od dodatkowego wyposażenia.

Przechyla głowę, jakbym powiedziała coś interesującego, a nie bezczelnego. — Chciałbym zrozumieć, co pani ma na myśli.

— Nie. Chciałby pan, żebym to ja zrozumiała, co pan ma na myśli. To coś zupełnie innego.

Przygląda mi się przez chwilę, jakby zakładał mi w myślach teczkę. — Po takim wieczorze większość ludzi mówi mi, że koncepcja robi wrażenie.

— Pańskie plany robią na mnie mniej więcej takie samo wrażenie jak pański uśmiech.

Jego uśmiech odrobinę się poszerza. Właśnie go obraziłam, a jemu się to podoba. Znamy się od czterech minut, a ja już mam ochotę rzucić mu w głowę puszką farby.

— Jak się pani nazywa?

Mogłabym odmówić. Ale nie chcę być tą, która krzyczy z ostatniego rzędu, a potem anonimowo znika w deszczu.

— Emily Hartmann. Niech pan dobrze zapamięta.

— Właśnie to zamierzam — odpowiada, a najbardziej irytujące jest to, że wcale nie brzmi to jak groźba.

— Dobranoc, panie Vale.

Zostawiam go tam, zanim zdąży powiedzieć coś jeszcze, i wraz z ostatnimi sąsiadami przeciskam się przez drzwi. Na zewnątrz przestało padać. Idę Manhattan Avenue, mijając oświetlone okna, za którymi mieszkają ludzie, których nie ma na żadnym z jego slajdów, i po drodze postanawiam, że Adrian Vale jest idiotą. Cholernie przystojnym idiotą, o którym myślę już od sześciu przecznic.

Uspokaja mnie to znacznie mniej, niż powinno.

Rozdział 1 — Emily

Potrafiępomalowaćogromneściany zaskakująco niewielką ilością farby. Niestety ta sama zasada dotyczy mojego konta bankowego: bardzo mało pieniędzy, zaskakująco duże długi. Pierwsze to fach, nad którym pracuję od lat. Drugie po prostu się wydarzyło, zupełnie bez ćwiczeń. Niektórych talentów człowiek sobie nie wybiera.

Krótko po szóstej ulica należy do samochodów dostawczych i do mnie. Siedzę na drugim poziomie rusztowania nad narożną ścianą, a w powietrzu czuć wczorajszy podkład i pierwszą kawę, której zapach niesie się ulicą w dole. O tej porze światło pada płasko ponad dachami i uwidacznia każdą nierówność tynku. Dla ścian jest bezlitosne, dla mnie — idealne.

Pracuję od góry do dołu. Na mojej ścianie dzielnica jest już niemal gotowa: ulica z kawiarnią, sprzedawca gazet ze składanym stolikiem, chłopiec na zdecydowanie za dużej deskorolce, dwa plastikowe krzesła przed pralnią samoobsługową, które nigdy długo nie stoją puste. Niczego nie wymyśliłam.

Brakuje jeszcze nieba i właśnie niebo jest moim problemem. Nie pod względem artystycznym. Ultramaryna to najdroższa farba na mojej liście, a wiadro jest praktycznie puste. Wyskrobuję je szpachelką niczym słoik po Nutelli, mieszam resztkę w wiadrze do mieszania z taką ilością bieli, że promienne letnie południe zmienia się we wczesny poranek, po czym przykrywam całość. Musi wystarczyć na niebo. Ogłaszam, że to decyzja artystyczna.

O wpół do ósmej telefon w kieszeni kurtki zaczyna wibrować. Na wyświetlaczu widnieje jedno słowo: Bank. Sama ustawiłam to przypomnienie któregoś zimowego dnia, w nagłym przypływie dorosłości. Od tamtej pory każdego ranka odganiam je ruchem palca jak muchę, która ciągle wraca.

Wersja skrócona: jestem winna bankowi więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek miałam na koncie, a w lipcu bank zażąda całej kwoty naraz, nie w ratach. Mimo to nie potrafię żałować, bo te pieniądze były ratunkiem, a ratunku nie przelicza się na odsetki. Jedynymi osobami, które nigdy nie mogą się o tym dowiedzieć, są akurat ci dwoje, dla których ten ratunek był przeznaczony.

Mam plan, a plan składa się dokładnie z jednego etapu. Pewna sieć hoteli zapytała, czy wymaluję im cztery lobby, od Bostonu po Waszyngton — ręcznie malowane malowidła jako wizytówki obiektów. Słowo — autentyczność — pojawiło się w mailu trzy razy. Zaliczka pokryłaby płatność specjalną dla banku, a z takim kontraktem w kieszeni nawet moja opiekunka w banku znów odebrałaby telefon i porozmawiała o refinansowaniu. Od trzech tygodni słyszę, że decyzja zapadnie w tym tygodniu.

Dziś jest czwartek.

O ósmej ktoś na dole otwiera drzwi wejściowe. Właścicielka narożnej kamienicy, emerytowana nauczycielka, która zatrudniła mnie do wykonania tego malowidła ściennego, staje na chodniku i ze skrzyżowanymi ramionami ocenia postępy niczym sprawdzian, który wypadł lepiej, niż się spodziewała.

— Podoba mi się sprzedawca gazet — woła do mnie. — Kiedy pojawi się niebo?

— Niedługo.

— Proszę się nie spieszyć. Dopóki stoi rusztowanie, nikt nie parkuje mi przed drzwiami.

Zapłaciła mi połowę z góry i od tamtej pory zachowuje się tak, jakby reszta była czystą formalnością. Lubię ją za to. Za drugą połowę zdołam przeżyć mniej więcej dwa tygodnie, a to, co będzie później, zostawiam Emily z tygodnia po następnym. Niech ona też czasem coś zrobi.

Koło dziewiątej ktoś na dole gwiżdże dwie nuty i nawet nie muszę spoglądać w dół. Zoe stoi między moimi wiadrami z farbą, w każdej ręce trzyma kubek, a aparat jak zwykle ma przewieszony na ukos przez pierś.

— Łapówka — woła do mnie.

Schodzę z rusztowania. Kawa jest z lokalu na rogu, który od tygodni omijam szerokim łukiem, bo sześć dolarów za latte macchiato nie mieści się obecnie w moim budżecie. Wciąż jest gorąca i smakuje wspaniale. Postanawiam, że zirytuję się tym później.

— Jak idzie? — pyta Zoe i kiwa głową w stronę ściany.

— Doskonale.

Przygląda mi się o dwie sekundy za długo. Potem odpuszcza — niech ją Bóg za to błogosławi — i zamiast drążyć temat, unosi aparat.

— Stań przed swoją ścianą.

— Muszę? Trzymam kawę.

— Tym lepiej. Artystka przy pracy.

Zanim zdążę zaprotestować, aparat dwukrotnie klika, po czym Zoe go opuszcza. — Na później, kiedy będziesz sławna. Chcę wtedy móc udowodnić, że jako pierwsza w ciebie uwierzyłam.

— Wierzysz we mnie od przedszkola.

— Właśnie. A bez zdjęć któregoś dnia nikt mi już nie uwierzy.

Cofa się kawałek, żeby zmieścić w kadrze całą ścianę, i zatrzymuje wzrok na chłopcu z deskorolką.

— To spojrzenie. Mieszanka rekordu świata i śmiertelnego przerażenia.

— Pozował mi, nawet o tym nie wiedząc.

— I co? Jak tam hotel?

— W tym tygodniu dostanę odpowiedź.

— Powtarzasz to od trzech tygodni.

— Tym razem brzmieli bardziej przekonująco.

— A jeśli nic z tego nie wyjdzie?

— Wyjdzie.

— Ale co, jeśli nie?

— Wtedy wypowiem umowę najmu i wprowadzę się do ciebie.

— Mam jeden pokój, który już dzielę ze sprzętem fotograficznym.

— Twój sprzęt fotograficzny mnie lubi.

Śmieje się do kubka.

Zoe pije i milczy w sposób uprzejmiejszy niż jakiekolwiek pytania. Cofając się, trąca stopą wiadro po ultramarynie, podnosi je i zagląda do środka. Jest wyskrobane czyściej niż mój talerz po śniadaniu.

— To się nazywa zrównoważony rozwój — mówię, zanim zdąży zapytać.

— Mhm. — Ostrożnie odstawia wiadro i krótko wzdycha. Potem musi już lecieć na sesję dla pary w Williamsburgu; klientka wyraźnie zażyczyła sobie mżawki, dla nastroju. Patrzę, jak Zoe odchodzi, bogatsza o kawę i ani o krok bliższa rozwiązania problemu.

Przedpołudnie mija tak, jak zwykle mijają przedpołudnia na rusztowaniu: ja maluję, a na dole ktoś niestrudzenie pomstuje na samochód dostawczy stojący w drugim rzędzie. Koło południa przy moich wiadrach hamuje deskorolka. Chłopiec z narożnej kamienicy kilka dni temu zobaczył na ścianie samego siebie i od tamtej pory codziennie kontroluje postępy, surowy niczym brygadzista. Zadziera głowę.

— Jestem już gotowy?

— Prawie — odpowiadam. — Twoja deskorolka już wyschła.

Przytakuje poważnie, jakbyśmy właśnie dobili targu, i odjeżdża. Właśnie dla takich chwil maluję ściany zamiast płócien: płótno wisi w korytarzu u jakiegoś kolekcjonera i poza nim już nigdy nikt go nie ogląda.

Niebo zostawiam na koniec. Przyznaję, to przesąd. Dopóki brakuje nieba, obraz nie jest gotowy, a dopóki obraz nie jest gotowy, świat musi jeszcze zaczekać ze swoimi decyzjami.

Telefon dzwoni dwadzieścia po czwartej. Numer z Midtown — mój żołądek wyczuwa to przede mną.

Kobieta po drugiej stronie jest miła. Zawsze są mili, tego człowiek uczy się w tym zawodzie: im cieplejszy początek, tym chłodniejsze zakończenie. Mówi, że przeprowadzili intensywne wewnętrzne konsultacje i z ciężkim sercem zdecydowali się na inną koncepcję. Motywy generowane cyfrowo, drukowane w dużym formacie, identyczne we wszystkich czterech hotelach.

— We wszystkich czterech? — pytam, jakby miało to cokolwiek zmienić.

— We wszystkich czterech. Motyw jest naprawdę bardzo udany. Wygląda niemal jak ręcznie malowany.

Jedna dziesiąta kosztów, jedna dziesiąta czasu, dodaje jeszcze. Tyle w kwestii autentyczności. Mają wielką nadzieję, że wykażę się zrozumieniem, i z pewnością będą o mnie pamiętać przy przyszłych projektach.

Słucham i kiwam głową, co przez telefon, jak powszechnie wiadomo, bardzo pomaga. Pode mną kobieta z dwiema torbami zakupów przechodzi przez ulicę, jakby dzisiejszy dzień niczym nie różnił się od pozostałych. Bez zaliczki nie będzie płatności specjalnej, a bez płatności specjalnej bank nie będzie już ze mną rozmawiał. Mówię, że rozumiem, i dziękuję za wiadomość. Najbardziej absurdalne jest to, że mój głos brzmi przy tym zupełnie normalnie.

Potem rozmowa się kończy, a ja siedzę na drugim poziomie rusztowania ponad swoją dzielnicą i trzymam w dłoni telefon, w którym przed chwilą rozłączył się mój jedyny plan.

Przez chwilę mój kciuk spoczywa na numerze Zoe. Wiedziałaby, jak przyjąć wiadomość, że zlecenie nie wypaliło — w naszych zawodach to się zdarza. Ale nie mogę jej powiedzieć, że wraz z tym zleceniem wali się coś więcej, bez opowiedzenia jej wszystkiego. Chowam telefon.

Przez jakiś czas po prostu siedzę na górze. Słońce zachodzi za dachami, kawiarnia na dole kończy pracę, krzesła zostają wniesione do środka, a ktoś do połowy opuszcza kratę.

W końcu schodzę z rusztowania i płuczę pędzle, aż z włosia zaczyna spływać czysta woda. Na szczęście ręce potrafią robić takie rzeczy same.

Potem staję na chodniku, mniej więcej w miejscu, w którym zwykle hamuje chłopiec, i spoglądam na swoją ścianę: ta sama ulica w wiecznym przedpołudniu, ze sprzedawcą gazet i chłopcem na deskorolce, gotowa z wyjątkiem nieba.

Rozcieńczony błękit w wiadrze wystarczy na jego fragment. W tej chwili nic nie sięga dalej.

Rozdział 2 — Adrian

Przezcałemojeżycie przegrałem dokładnie jedne negocjacje. Odbyły się przy stole w jadalni moich rodziców, a dopiero w drodze powrotnej zorientowałem się, że w ogóle do nich doszło.

W niedzielne wieczory jadamy u rodziców. Tak jest, odkąd Nora i ja wyprowadziliśmy się z domu. Po drodze odwołałem zakup gruntu, nad którym mój zespół pracował od dwóch miesięcy. Od wtorku liczby nie pozostawiały żadnych wątpliwości, tylko nikt nie chciał powiedzieć tego na głos. Tuż przed siódmą, w niedzielę, mój dyrektor finansowy potwierdził rezygnację i żaden z nas nie uznał tego za coś niezwykłego. Przed domem rodziców wyłączam telefon. Nigdzie indziej tego nie robię.

Eleanor gotuje sama. Przed laty Richard uparł się, że raz ją wyręczy. Tamtego wieczoru jedliśmy u Chińczyka na rogu, bo kuchnia tonęła w dymie, czujnik się uruchomił, a sąsiedzi dzwonili do drzwi z pytaniem, czy mają wezwać straż pożarną.

Od tamtej pory ma inny zakres obowiązków. Wciska mi do ręki kieliszek i przedstawia butelkę: region, rocznik, winiarz, który podobno produkuje zaledwie dwanaście beczek rocznie. W następną niedzielę będzie to inna butelka od innego winiarza. Kiwam głową w odpowiednich momentach. To jedyny punkt tygodnia, podczas którego nie muszę o niczym decydować. Pewnie dlatego go lubię.

Nora przychodzi spóźniona o dwadzieścia minut, z historią o metrze, która nie wytrzymałaby ani jednego dodatkowego pytania. Przychodzi sama i Eleanor jako pierwsza pyta, gdzie jest Dan.

— Jelitówka — odpowiada Nora. — Od wczoraj w nocy. Nie chcecie znać szczegółów.

Richard przyznaje jej rację i nalewa wina.

Podczas kolacji wieczór przebiega jak zawsze. Nora sięga przez stół i bierze chleb z mojego talerza. Robi tak, odkąd miała sześć lat.

— Koszyk stoi tuż obok ciebie.

— Twój lepiej smakuje. — Mówi to z pełnymi ustami i bez cienia skruchy.

Kręcę głową i z uśmiechem podsuwam jej talerz. Z moją siostrą się nie negocjuje. Ona po prostu konfiskuje.

— Wyglądasz na zmęczonego — zauważa.

— A ty na spóźnioną — odpowiadam.

— Wyszłam punktualnie. Na całą resztę nie miałam już wpływu.

Chcę coś odpowiedzieć, ale ona wcale mnie nie słucha. Wierci się na krześle i trzy razy sięga po kieliszek, ani razu nie biorąc łyka. Znam swoją siostrę od pierwszego dnia jej życia i czekam tylko, aż zaraz coś z niej wytryśnie.

Wytrzymuje dokładnie do głównego dania.

— No dobrze — mówi w końcu i odkłada sztućce. — Właściwie chcieliśmy wam to powiedzieć razem. Ale dłużej nie zdołam utrzymać tego w tajemnicy. — Sięga do kieszeni spodni, wsuwa coś na palec i kładzie otwartą dłoń między talerzami. Kamień jest niewielki, a mimo to skupia w sobie całe światło znad stołu.

— Zaręczyliśmy się.

Eleanor zrywa się na nogi szybciej, niż kiedykolwiek ją widziałem. Richard nic nie mówi, tylko kiwa głową, powoli i z zadowoleniem. Wstaję i obejmuję siostrę. Cieszę się jej szczęściem i nie muszę sam siebie do tego przekonywać. Mimo to coś we mnie stawia opór. Odnotowuję to i odsuwam na bok. Nie dzisiaj.

Nora promienieje i opowiada dalej. — Wszystko zaplanował — mówi. — Wyjazd do San Francisco, mojego ulubionego miasta, nawet przemowę. O niczym nie wiedziałam. A potem w czwartek zatrzymał się nagle pośrodku ścieżki w Golden Gate Park i zupełnie zamilkł. Zbladł tak bardzo, że pomyślałam, że jest mu niedobrze.

— I rzeczywiście tak było — mówi Richard.

— Tato, no co ty, dopiero dwa dni później. — Nora macha ręką. — W każdym razie nagle klęka pośrodku ścieżki, między dwojgiem biegaczy a mężczyzną z trzema psami. Zaczyna: — Noro, od dnia, w którym... — a ja już wtedy powiedziałam tak.

— Przerwałaś mu — mówi Eleanor.

— Oszczędziłam mu roboty. Później powiedział, że od czterech tygodni nosił pierścionek w kieszeni kurtki — mówi Nora. — Cztery tygodnie! A potem oświadcza mi się między dwojgiem biegaczy. — Mówi to tak, jakby był to największy dowód miłości, jaki zna.

— W przyszłym tygodniu koniecznie musicie udawać zaskoczonych — dodaje. — Obiecajcie. Zwłaszcza ty, tato!

Richard macha ręką, po czym unosi kieliszek: — Za Norę i Dana, za dobre decyzje i za ludzi, dzięki którym stajemy się lepsi. — Wszyscy piją.

Dan jest w porządku. Wiem to lepiej niż ktokolwiek przy tym stole: w pierwszym roku zleciłem dokładne i dyskretne sprawdzenie go. Nora nigdy by mi tego nie wybaczyła. Właśnie dlatego nigdy się nie dowie.

Eleanor przeciera wierzchem dłoni skórę pod okiem i twierdzi, że to przez alergię. Potem mówi, na wpół do Nory, na wpół zamyślona: — Ślub w rodzinie. A kto wie, co będzie później.

— Mamo — mówi Nora.

— Mówię tylko, że pokój gościnny na piętrze był kiedyś pokojem dziecięcym.

Nikt przy stole nie ma wątpliwości, co to znaczy. To nie wyrzut, lecz tęsknota, i właśnie dlatego nie da się nic na to odpowiedzieć.

I wtedy, pośród całej tej radości, dzieje się to, czego się spodziewałem: moi rodzice spoglądają na siebie, jednocześnie i bez porozumienia, a potem patrzą na mnie. To nie jest złe spojrzenie. Jest życzliwe, ciepłe i absolutnie nie do zniesienia, a mówi: ktoś wciąż siedzi tu sam.

Wytrzymuję je, bo nauczyłem się wytrzymywać spojrzenia. Czego oczekują? Że wytrząsnę kogoś z rękawa, bo moja siostra wychodzi za mąż?

Nora również zauważyła to spojrzenie. Czeka, aż rodzice sprzątną ze stołu i pójdą po deser, po czym obraca kieliszek za nóżkę i patrzy na mnie. Bez drwiny. W jej przypadku to prawdziwy sygnał ostrzegawczy.

— Wiesz, na czym polega twój problem? — mówi cicho. — Firmą możesz sterować. Człowiekiem nie. I właśnie tego się boisz.

Biorę łyk wina. W tej chwili nie ma żadnego smaku.

— Chciałam dobrze — mówi.

— Wiem. To wcale nie pomaga.

Rodzice wracają z ciastem i wieczór toczy się dalej jak gdyby nigdy nic. Dopóki Richard, pół żartem, pół serio, nie stwierdza, że właściwie od dawna jestem żonaty — z firmą — a ona przynajmniej nie robi problemów.

— To, że nikogo wam nie przedstawiam — słyszę własny głos — nie znaczy, że nikogo nie ma.

Przy stole zapada głęboka cisza.

— Od kiedy? — pyta Eleanor.

— Od niedawna.

— Znamy ją?

— Nie.

— Jak ma na imię? — pyta Nora.

— Dowiecie się, kiedy nadejdzie odpowiednia pora.

Z czterech wymijających zdań moi rodzice w dwie minuty budują poważny związek i wspólną przyszłość. Przez moment mógłbym wszystko sprostować. Pozwalam mu minąć, bo mój ojciec śmieje się właśnie tak, jak nie śmiał się od miesięcy.

— Skoro tak — mówi Richard i odchyla się na krześle — to może na moich siedemdziesiątych urodzinach porozmawiamy jednak o czymś więcej niż tylko o przyjęciu. — Nigdy nie ukrywał, że przekazanie firmy uzależnia od spełnienia pewnego warunku: nastąpi to wtedy, gdy jego syn znajdzie swoje miejsce i będzie miał u boku drugiego człowieka. Nigdy nie wypowiedział tego warunku na głos. Dziś wieczorem brzmi on jak prezent, o którym ojciec może mi wreszcie opowiedzieć.

Nie zawsze taki był. Dawniej przy tym stole rozmawiano wyłącznie o wynikach. Nie mam mu tego za złe. Po prostu do dziś siedzę tutaj i czekam, aż znowu zacznie mnie odpytywać.

— Przyprowadź ją kiedyś — mówi Eleanor. — Wkrótce. Nie dopiero na przyjęcie.

W drodze powrotnej przez most ponownie włączam telefon. Czternaście wiadomości, dwie pilne, żadna równie pilna jak to, co właśnie zrobiłem. Dociera do mnie, że dziś wieczorem odbyły się negocjacje. Moi rodzice dostali wszystko, czego chcieli, a ja sam podyktowałem warunki. Rzadko przegrywa się aż tak doszczętnie.

W domu siadam przy biurku i traktuję problem jak każdy inny: rozkładam go na części. Dziewczyna, którą pokażę rodzinie jeden raz, niczego nie rozwiąże; na siedemdziesiąte urodziny ojciec chce mieć pewność. Wszystko zmierza więc ku zaręczynom. Potrzebna jest kobieta, która przez trzy miesiące będzie wiarygodnie trwać u mojego boku, potrafi dochować tajemnicy, potrzebuje czegoś, co mogę jej zaoferować, i nie ma nic wspólnego z moim światem. Cztery kryteria.

Problem stanowi pierwsze. W moich kręgach pierwsze podejrzenie zawsze pada na układ i zazwyczaj jest trafne. Potrzebuję kogoś, kogo nikt na świecie nie podejrzewałby o to, że zaręczyny zostały zaaranżowane.

Jeszcze zanim otwieram szufladę, wiem, że rozwiązanie leży w szufladzie.

Wycinek pochodzi z działu lokalnego. Zdjęcie ze spotkania w centrum kultury, kobieta między składanymi krzesłami, wyglądająca tak, jakby cała sala należała do niej, a nad tym nagłówek o aktywistce, która stawia czoła Vale’owi. Pod spodem widnieje zapisane moim pismem nazwisko z tamtego wieczoru. Emily Hartmann. Proszę je sobie zapamiętać — powiedziała.

Posłuchałem. Zachowałem je, choć w moim systemie nie ma miejsca, do którego by pasowało. Nie zadawałem sobie pytania, dlaczego.

Spełnia pierwsze kryterium nie dobrze, lecz bez najmniejszej luki. Nikt nie uwierzyłby, że kobieta, która rozniosła mnie na strzępy na oczach całej dzielnicy, zawarłaby ze mną aranżowane zaręczyny. Każdy bez wahania by się pod tym podpisał. To, czy spełnia pozostałe trzy kryteria, nie jest kwestią przeczucia, lecz informacji. Dyktuję notatkę dla Malicka: dyskretne, dokładne sprawdzenie, bez nawiązywania kontaktu. Malick nie pyta, po co. Malick nigdy nie pyta, po co. Za to również mu płacę. Potem długo nie mogę zasnąć, co zrzucam na wino.

Dwa dni później dossier leży na moim biurku, równie szczegółowe jak wszystko, za co kancelaria Malicka wystawia rachunki. Emily Hartmann, muralistka, uchodzi w swoim środowisku za jedną z najlepszych. Rynek jest innego zdania. Traci zlecenia, odkąd hotele i sieci zaczęły zamawiać wydruki imitujące ręczną pracę. Ma poważne zobowiązania wobec banku i ratę płatną latem, której nie zdoła spłacić o własnych siłach. Dla niej to katastrofa. Dla mnie — karta przetargowa. Odnotowuję, że ta myśl mi nie przeszkadza, i czytam dalej. Jej rodzice od dziesięcioleci prowadzą w dzielnicy sklep z farbami. Żadnych skandali ani powiązań z moim światem. Jedna kwestia pozostaje niewyjaśniona: według Malicka struktura własnościowa kamienicy, w której mieszka, wciąż jest ustalana, ponieważ formalności rejestrowe wymagają czasu. Pomijam ten fragment. Dla moich celów nie ma znaczenia.

Innymi słowy: potrzebuje pieniędzy, można do niej dotrzeć i nikt nie posądziłby jej o wyrachowanie. Dossier nie musi zawierać niczego więcej.

To czyste rozwiązanie brudnego problemu, a jutro złożę jej ofertę, którą będzie chciała odrzucić, ale nie zdoła.

Rozdział 3 — Emily

Spędzamcałezawodoweżycie, sprawiając, że różne rzeczy stają się widoczne. Ścian, ulic, ludzi, którzy w przeciwnym razie nie znaleźliby się na żadnym obrazie. Tylko w jednym miejscu robię coś dokładnie odwrotnego i tak się składa, że to moje ulubione miejsce w całym Greenpoincie.

Dzwonek nad drzwiami sklepu Hartmann – Farby i Sztuka jest starszy ode mnie i tak też brzmi. W środku pachnie olejem lnianym, terpentyną i kawą, którą mój ojciec od niepamiętnych czasów zostawia na tej samej płycie grzewczej. Na ścianie za ladą stoją słoiki z pigmentami ustawione w kolejności zrozumiałej tylko dla niego, a na stołku obok mieszalnika odrabiałam w dzieciństwie lekcje, podczas gdy pastele olejne na dolnej półce czekały, aż ulegnę pokusie.

Na tym samym stołku wymieszałam swoją pierwszą własną farbę, z trzech pigmentów i zdecydowanie zbyt dużej ilości spoiwa. Ojciec obejrzał ją z całą powagą, zakręcił wieczko i przykleił etykietę: Emily 1. Słoik do dziś stoi na samej górze, po lewej, na skraju, gdzie nikomu nie przeszkadza, a mimo to każdy go widzi.

Ojciec stoi przy mieszalniku i podaje klientowi puszkę farby, jakby właśnie wydał werdykt.

— To odcień pańskiej ramy okiennej — mówi. — Ale szczerze mówiąc, niech pan najpierw porządnie oczyści to miejsce i bardzo delikatnie przetrze je drobnym papierem ściernym. Może stara warstwa pod spodem jest jeszcze wystarczająco dobra. Wtedy wystarczy panu co najwyżej pisak z lakierem, a nie cała puszka.

Klient i tak kupuje puszkę, z wdzięczności, a do tego dwa pędzle, których właściwie nie potrzebuje. Ten sklep funkcjonuje tak od dziesięcioleci: ojciec odwodzi ludzi od zakupów i właśnie dlatego do niego wracają.

Matka wychodzi z magazynu, widzi mnie i rozpromienia się, jakbym nie była tutaj zaledwie przedwczoraj. — Emily! Mam cynamonowe bułeczki. Tylko nie mów, że już jadłaś, bo i tak ci nie uwierzę.

Siadam na swoim stołku, jem cynamonową bułeczkę i przez chwilę wszystko jest dokładnie takie, na jakie wygląda.

Ta chwila trwa mniej więcej cztery minuty.

— Wiesz, kto był tu dziś rano? — pyta matka i przeciera ladę, chociaż nie ma na niej niczego, co można by zetrzeć. — Kobieta ze sklepu papierniczego po drugiej stronie ulicy. Podnieśli im czynsz prawie dwukrotnie. Dwukrotnie, Emily. Teraz liczą, czy zdołają dotrwać do końca roku, czy od razu zamknąć sklep.

Ojciec tymczasem zakręca wieczko. — Mieliśmy szczęście — odpowiada.

— Szczęście — mówi matka. — Nazywasz to szczęściem? To nie szczęście, tylko przyzwoity człowiek. — Odwraca się do mnie, bo to ja jestem jej publicznością. — Nowy właściciel. Odkąd przejął nasz sklep, ani razu nie podniósł czynszu. Ani o dolara. Zarządca zawsze pisze tylko: Wszystko pozostaje zgodnie z ustaleniami.

— Anioł — mówi sucho ojciec i naprawdę tak uważa.

— Na Boże Narodzenie znów przekazałam mu kartkę przez zarządcę — mówi matka. — Nawet nie wiadomo, jak się nazywa. Ale gdzieś tam ten człowiek siedzi i pozwala nam spokojnie pracować, a za to wypada podziękować.

— Zawsze wyobrażam go sobie jako cichego starszego pana — dodaje. — Kogoś, kto kiedyś sam prowadził sklep i wie, jak to jest.

— Może to kobieta — mówię.

— W takim razie cicha starsza pani. — Matka nie pozwoli sobie odebrać tego wyobrażenia.

Uśmiecham się i nic nie mówię.

Kartka dotarła do mnie na początku stycznia wraz z rozliczeniem od zarządcy. Leży w domu, w kuchennej szufladzie, razem z pozostałymi. Każdą od razu przeczytałam. Wszystkie napisane ręką mojej matki. Wszystkie skierowane do człowieka, który nie istnieje.

W skrócie: kiedy kilka lat temu budynek został sprzedany, nowi nabywcy mówili o dostosowaniu czynszu do poziomu rynkowego. A ten poziom rynkowy wykończyłby sklep moich rodziców w ciągu roku. Zrobiłam więc to, co robi się, kiedy rodzice poświęcili tym czterem ścianom połowę życia, a na dodatek opłacili mi studia, które do dziś uważają za dobrze zainwestowane pieniądze: kupiłam lokal użytkowy. Tylko parter z dwiema witrynami. Za wszystko, co dał mi bank. A bank nie był przy tym hojny. Od tamtej pory moi rodzice płacą czynsz zarządcy, a czynsz pokrywa część rat kredytu. W lipcu kredyt trzeba będzie spłacić jednorazowo.