Echoes ebook

Ostrzeżenie o treści

• Napaść,

• szantażowanie,

• krew i przemoc,

• zabawa krwią (w różnym zakresie),

• kanibalizm,

• znęcanie się nad dzieckiem / zaniedbywanie (tło fabularne),

• duszenie,

• trumny,

• cięcie,

• rozwód,

• narkotyki,

• odurzanie narkotykami,

• glory hole,

• seks grupowy,

• niepłodność,

• porwanie,

• zabawa nożami,

• nożyki do listów,

• choroby psychiczne (w tym cPTSD, PTSD, BPD, schizofrenia, problemy z panowaniem nad gniewem, OCD, depresja, lęk, myśli samobójcze, choroba dwubiegunowa),

• manipulacje psychologiczne,

• kostnice,

• morderstwo,

• jedzenie organów (tło fabularne),

• naznaczanie kogoś (intencjonalne tworzenie blizn lub tatuaży),

• usuwanie części ciała,

• blizny,

• napaść na tle seksualnym (wspomnienie),

• dawanie klapsów,

• dźganie,

• samobójstwo,

• przeklinanie,

• torturowanie,

• przemoc,

• różna broń.

Podsumowanie z pierwszej części

– Sam nie żyje – wyrzucam cicho z paniką, gdy do niego podchodzę.

Kiwa głową.

– Ta.

Jest tak znudzony całą tą sytuacją, że aż mnie tym niepokoi.

Nagle zaczynam wątpić we wszystko. Przecież Theo sam mi powiedział, że kogoś zabił i zrobiłby to ponownie…

Whittingham wchodzi do sali głównej. Tuż za nim próg przestępują funkcjonariusze policji. Zapewne prowadzą dochodzenie.

Czuję, że ktoś mi się przygląda, więc moje spojrzenie mimowolnie kieruje się w tamtą stronę i napotyka wzrok Damona. Chłopak zajmuje przeciwległy kąt i uśmiecha się do mnie lekko, przechylając głowę. Gdy się orientuje, że go przyłapałam, powraca do swojej stałej, pokerowej miny. Aż zaczynam się zastanawiać, czy to mi się nie przywidziało.

Policjanci rozmawiają z Whittinghamem, wszyscy wydają się poważni. Zadają pytania, a dyrektor potakuje, rozglądając się dookoła. Na sekundę zatrzymuje wzrok na Damonie, patrzy na niego spod byka, a potem lustruje kolejnych pacjentów. Kiedy dociera do mnie i Theo, już nie wodzi wzrokiem dalej i jeszcze bardziej poważnieje.

– Co się dzieje? – mruczę przerażona do Theo, gdy Whittingham wskazuje palcem na naszą dwójkę.

Policjanci się odwracają i ruszają w tym kierunku, a zebrani się rozstępują i tworzą im przejście.

Theo kładzie dłoń na moich plecach.

– Nic nie mów i nic nie rób – instruuje szeptem.

W jego głosie słychać jakąś nerwowość, która tylko potęguje mój strach. Czuję, jakby całe pomieszczenie zaczęło się poruszać i kręcić.

Wydaje mi się, że czas się zatrzymał, a funkcjonariusze potrzebują całej wieczności, by w końcu do nas dotrzeć. Tak naprawdę zajmuje im to niecałą minutę.

– Odsuń się – zwraca się do Theo pierwszy policjant i patrzy na niego ze złością. Ma pomarszczoną twarz i wydaje się starszym człowiekiem, co znaczy, że pewnie pracuje w policji od wielu lat. Trzyma dłoń na pasie w pobliżu broni, gotowy wyciągnąć ją w każdej chwili.

Theo robi krok w przód i odsuwa się, lecz wcześniej muska dłonią moje plecy. Funkcjonariusz lustruje go wzrokiem od góry do dołu, a potem odwraca się do mnie.

– Avery White? – pyta ostro.

Zamieram i zerkam na Theo.

– T-tak – jąkam się.

Próbuję zrozumieć, co się tu dzieje. Skupiam się na odznace policjanta, odczytuję jego nazwisko: posterunkowy Lennon.

Drugi funkcjonariusz zbliża się do Theo i pcha go na ścianę. Naprawdę muszę się pilnować, żeby nie zacząć na nich krzyczeć, by zostawili go w spokoju. Milczę jednak, tak jak chłopak mi kazał.

Wszyscy przyglądają się nam w ciszy. Odnajduję spojrzeniem Greya. Podchodzi właśnie do Damona i patrzy na mnie obojętnie. Przełykam ślinę i zmuszam się, żeby wrócić wzrokiem do Theo.

Posterunkowy Lennon zdejmuje metalowe kajdanki z drugiej strony paska. Serce mi się zatrzymuje, bo zaczynam rozumieć, co się dzieje. Najgorszy koszmar właśnie się spełnia.

Theo zabił Sama.

Policjant zbliża się do nas z wyciągniętymi kajdankami. Przesuwam się do Theo, zanim mogę się powstrzymać, bo tak bardzo chcę go chronić.

Lennon łapie moją rękę i również uderza mną o ścianę. Jęczę z bólu, a Theo krzyczy. Dzieje się wiele rzeczy jednocześnie. Mam wrażenie, że słyszę głos Greya, ale nie przywiązuję się do tej myśli, bo policjant mocniej przypiera mnie do muru i wykręca mi ręce za plecy. Ramiona mnie pieką, nienaturalnie naciągnięte. Piszczę cicho w nadziei, że funkcjonariusze zrozumieją, iż robią mi krzywdę, choć wcale nie mam zamiaru ich zaatakować.

Policjant klepie dłońmi całe moje ciało, czuję, jak coś ociera się o koszulkę, kiedy mnie przeszukuje.

Odwracam głowę i wpatruję się z niedowierzaniem w pracowniczą kartę dostępu, którą trzyma teraz posterunkowy Lennon. Zimny metal zaciska się na moich nadgarstkach. Słyszę ciche kliknięcie. Policjant dociska mi kolano do pleców i zatrzaskuje kajdanki.

– Avery Elizabeth White, zostajesz zatrzymana pod zarzutem morderstwa Samuela Josepha Hallmana. Masz prawo zachować milczenie…

Rozdział 1

Avery

Ring around the rosie. A pocket full of posies. Ashes… Ashes… We all fall down…1

Czy powinnam zacząć drżeć ze strachu? Śmiać się szalenie? Krzyczeć i płakać, aż zabraknie mi już sił?

Jaka reakcja wydaje się najbardziej odpowiednia na to, że właśnie zostało się wrobionym w morderstwo? Co innego, kiedy jest się oskarżonym o taki czyn i są ku temu podstawy, ale sprawa ma się inaczej, gdy nic się nie zrobiło. Co to za pokręcony, pełen ironii żart, co? Ja chyba śnię.

Od kajdanek mam podrażnione i zaczerwienione nadgarstki. Metal ociera się i przesuwa nieprzyjemnie po mojej delikatnej skórze. Przywiązano mnie łańcuchem do stolika w zimnym, jasnoszarym pomieszczeniu. Widzę przed sobą wyraźnie, że w tym pokoju zamontowano lustro weneckie.

Wyglądam okropnie.

Wpatruję się w swoje odbicie, całkowicie zahipnotyzowana tym, jak żałośnie się prezentuję. Zastanawiam się, co sobie myślą o mnie ci po drugiej stronie. Wydaje mi się, że jestem jak małpa w zoo. Przykuta w klatce i wystawiona na pokaz przed innymi.

Come one, come all. Hear the echoes of my hauntings2.

Jestem niewinna, ten jeden raz naprawdę jestem bez winy. Ale kto mi teraz uwierzy? Przecież zabiłam własnego ojca.

Zaczynam się śmiać. Na początku cicho, ale potem ten śmiech przeradza się w maniakalny i głośny. Dla kogoś z zewnątrz musi to wyglądać, jakbym postradała zmysły. I chyba tak się dzieje. Ale tak naprawdę to moje własne nieszczęście nie daje mi spokoju. Jestem dręczona przez duchy przeszłości, które trzymają się mnie i ciągną na dno. Próbowałam z nimi walczyć, bo nie chciałam dać się pochłonąć i zniszczyć, ale może właśnie takie jest moje przeznaczenie.

Powinnam była umrzeć wtedy, tamtego dnia. Ale przez krótką chwilę prawdziwie uwierzyłam, że może przeżyłam to wszystko z jakiegoś powodu. Teraz dociera do mnie, że to tylko beznadziejne i czcze życzenie. Ponieważ ludzie tacy jak ja nie dostają drugiej szansy. Zostaliśmy stworzeni tak, by przeżywać męczarnie i cierpienie; zbudowani tak, by stać się upadłymi i zapomnianymi.

Cóż, było miło, choć tylko przez chwilę.

Przez moment znów mogłam doświadczyć szczęścia i w jakimś stopniu wolności. Jestem za to wdzięczna.

W oddali rozbrzmiewają śpiewne głosy. Dobiegają zza drzwi pomieszczenia, w którym się znajduję. Może mi się wydaje, a może słyszę ludzi zamkniętych w celach? Wiem tylko jedno – jestem sama i ktoś mi się przygląda, jakbym stała się obiektem eksperymentu.

Czy czekają, żebym się złamała i wyznała swoje grzechy?

A może, co gorsze, zostałam zupełnie zapomniana? Całe życie byłam kimś, o kim przypominano sobie na końcu, o ile w ogóle miałam szczęście, żeby ktokolwiek o mnie pamiętał.

Co za ironia, że zapomnieli o tobie po tym, jak aresztowali cię pod zarzutem morderstwa. Takie coś trudno przebić.

Czas stanął w miejscu. Zegar na ścianie nie działa. Ale nawet jeśli wskazówki się nie poruszają, to wciąż dwa razy dziennie wskazują dobrą godzinę. Wszystko, co znajduje się w tym pomieszczeniu, jest formą szydzenia ze mnie – zegar, metal na moich nadgarstkach, własne odbicie w lustrze.

W końcu przychodzi funkcjonariusz. Jest po czterdziestce. Ma ładnie przycięty siwy zarost i uważnie przygląda się wszystkiemu swoimi niebieskimi oczami. Zauważa, że jestem zakuta w kajdanki. Gdy siada naprzeciwko mnie, nogi jego krzesła szurają po podłodze. Brzmi to tak, jakby ktoś przesuwał paznokciami po tablicy. Wzdrygam się i potem robię to jeszcze raz, kiedy facet wypuszcza z dłoni beżową teczkę z aktami, a ta z hukiem upada na stolik.

– Panno White – zaczyna, przyglądając się bacznie mojej twarzy. – Czy wie pani, z jakiego powodu doszło do aresztowania?

Wzruszam ramionami.

– Posterunkowy Lennon mówił, że zatrzymano mnie pod zarzutem morderstwa.

Nie umyka mojej uwadze, że użył słowa „aresztowanie”, więc w tej chwili nie ma mowy o wystosowaniu konkretnego oskarżenia. Mimo to nie przywiązuję się zbytnio do tej furtki, przecież i tak nie ma wyjścia z tej sytuacji.

– Nazywam się detektyw Vernon – mówi ze znudzeniem. – Zapewne jest pani świadoma tego, że dzisiaj na terenie ośrodka Lilydale odnaleziono ciało. Powiedziano mi, że znała pani zmarłego. – Sprawdza swoje notatki. – Pana Samuela Hallmana.

Powracają do mnie wspomnienia z dnia, kiedy zostałam zatrzymana z powodu morderstwa taty. Już raz znalazłam się w takiej sytuacji, więc wiem, jakie pytania zadaje policja.

I wiem, jak to się kończy.

– Tak.

Nie jestem pewna, co mogłabym dopowiedzieć. Oczywiście, że go znałam. A oni sądzą, że to ja go zabiłam. Nie wygląda to za dobrze. Świadkowie widzieli, jak się kłóciliśmy. To też żadna tajemnica, że Sam trafił do szpitala po brutalnym ataku i było to związane ze mną. Z taką łatwością można skierować podejrzenia na mnie, udowodnić, że to ja jestem winna jego śmierci, iż nawet potrafię zrozumieć, dlaczego założyli, że ja to zrobiłam.

Ale nie potrafię zrozumieć, jak to się stało, że karta dostępu jednego z pracowników wylądowała w mojej kieszeni…

– Dowiedziałem się, że pani i zmarły mieliście dość burzliwą relację.

Nie umiem powstrzymać grymasu. Cała się przy tym wzdrygam. „Burzliwa” to dobre określenie, ale twierdzenie, że między nami istniał jakiś rodzaj relacji, to już przekroczenie pewnych granic.

Sam mnie nienawidził, i to z niewiadomego mi powodu. To przez niego moje życie w Lilydale stało się istnym koszmarem. Ale najgorsze jest to, że próbował mnie też skrzywdzić. Kto wie, do czego by się posunął, gdyby nie interwencja Theo.

Theo.

Na wspomnienie tych czarnych oczu łamie mi się serce. Jeśli to on zabił Sama, muszę go chronić. Tak jak on ochronił mnie.

To nie byłoby sprawiedliwe, gdyby musiał ponieść konsekwencje za powstrzymanie psychotycznego gwałciciela przed zrobieniem czegoś okropnego. To pracownicy ośrodka powinni nas chronić, ale w Lilydale nikt tego nie robi. Zostawia się nas na pastwę losu, skazanych na walkę o przetrwanie. Jesteśmy wyrzuceni ze społeczeństwa i określeni mianem „złoczyńców”. Już dawno by mnie tu nie było, gdyby nie Theo… i Grey. Cholera, nawet Damon w jakimś stopniu mi pomógł.

Po raz pierwszy w życiu wiem dokładnie, co muszę w tej sytuacji zrobić. Theo to jedna z niewielu osób, które się mną przejęły. Sprawił, że poczułam się wyjątkowa i zauważona. Jeśli to ta jedna szansa, ten jeden raz, kiedy mogę kogoś ocalić, zamiast tkwić w ciągłej potrzebie bycia zbawianą przez innych, to powinnam to zrobić. Tak właśnie należy postąpić. Nie wiem, co czeka mnie w przyszłości, jeśli w ogóle jakąkolwiek przed sobą mam, ale przynajmniej Theo może zyskać szansę na swoją przyszłość.

– Czy nie powinnam odpowiadać na jakiekolwiek pytania dopiero w obecności prawnika? – pytam, zbywając temat.

Detektyw Vernon zerka na mnie. Nadal wygląda na znudzonego naszym spotkaniem.

– Nie postawiono pani żadnych zarzutów. Na razie. W tej chwili tylko rozmawiamy.

– To wydaje się nielegalne – prycham. – Wygłoszono mi formułkę o moich prawach, więc możecie wykorzystać to, co teraz powiem, żeby obciążyć mnie zarzutami. Mam prawo do obecności prawnika.

Detektyw zamyka z hukiem akta i odchyla się na krześle. Otwiera usta, ale zanim cokolwiek może wypowiedzieć, ktoś puka w wyblakłe niebieskie drzwi. Oboje jednocześnie się odwracamy i widzimy w progu funkcjonariuszkę, która wsuwa głowę przez szparę między skrzydłem a futryną.

– Przyjechali – informuje detektywa i nawet na mnie nie spojrzy.

– Przyprowadź ich – odpowiada jej Vernon.

Patrzę na niego, potem na drzwi i próbuję zrozumieć, o kim w tej chwili mówią. Mija zaledwie parę sekund, a wejście znów się otwiera. Wytrzeszczam oczy na widok znajomej osoby.

Do pomieszczenia wchodzi Margaret. Jak zawsze nienagannie ubrana. Posyła mi ciepły uśmiech. Tuż za nią kroczy mężczyzna, którego nie rozpoznaję.

– Avery – odzywa się kobieta przyjacielskim tonem. Zachowuje się, jakbyśmy były dobrymi przyjaciółkami. – Jak się miewasz?

– Cudownie.

Detektyw Vernon wstaje i bierze w dłoń akta.

– Dajcie mi znać, kiedy skończycie – mruczy i wychodzi.

Kiedy tylko zamykają się za nim drzwi, Margaret zajmuje jego miejsce naprzeciwko mnie. Zerka na moje ręce.

– Masz rany – zauważa. – Mogę ich poprosić, żeby zdjęli ci kajdanki.

– Nie kłopocz się – zbywam ją. – Nie słyszałaś? Znowu jestem złą i okrutną morderczynią – stwierdzam z sarkazmem, choć nie wiem, czy nie jestem nadal obserwowana przez kogoś po drugiej stronie lustra weneckiego. Może to właśnie dlatego oni tu są; to jakiś podstępny sposób na to, żebym się przyznała.

Odnajduję niewielkie pocieszenie w tym, że chociaż Margie zna prawdę.

– Co się stało? – pyta, ignorując mój komentarz.

Wzruszam ramionami.

– Nie wiem. W jednej chwili byłam jeszcze tam, a w kolejnej jestem już tu. Mówiłam ci, że to miejsce nie okaże się dobre. Nigdy nie powinnam trafić do tej placówki.

Przenoszę spojrzenie na mężczyznę. Nadal stoi w pobliżu drzwi. Źle się czuję z tym, że tutaj jest. Nie znam go, a on tak wyraźnie wsłuchuje się w rozmowę o mojej przeszłości. Margaret podąża za moim wzrokiem i delikatnie kiwa głową do swojego towarzysza.

– Avery, chciałabym, żebyś poznała Alexandra.

Pomimo że przecież wyraźnie zwróciłyśmy na niego uwagę, ten nawet się nie porusza. Przygląda mi się przymrużonymi zielonymi oczami. Przez sekundę zatrzymuje spojrzenie na kajdankach, a potem ogląda mnie od stóp do głów, jakby próbował coś rozgryźć. Poruszam się na krześle i czuję się nieswojo. Odwracam się znów do Margaret.

– O co chodzi? Co się tu dzieje?

Uśmiecha się nienaturalnie.

– Alexander przybył tutaj w imieniu ośrodka. Jest jednym z członków rady.

– Czy to nie konflikt interesów? – pytam zdezorientowana. – Czy może zjawił się tu po to, żeby oficjalnie poinformować mnie o zakończeniu mojego pobytu w placówce?

– W większości przypadków to byłby konflikt interesów – odpowiada złośliwie mężczyzna i podchodzi do stolika.

Nie czuję się komfortowo pod ostrzałem jego uważnego spojrzenia. Nie ma w tym nic seksualnego, ale zdecydowanie odnoszę wrażenie, jakbym była ofiarą namierzoną przez drapieżnika. Przyglądam się mu dobrze. Oprószone siwizną włosy zaczesał starannie do tyłu. Ma na sobie drogi garnitur od Armaniego, który dobrze na nim leży pomimo wysokiego wzrostu.

To pewnie wszystko dzięki tym opłatom i darowiznom, które otrzymuje ośrodek…

– Więc dlaczego pan tu jest? – pytam cicho.

Jestem całkiem oszołomiona i zmęczona tym wszystkim. Oczekiwałam, że detektywi będą mnie przepytywać przez parę godzin, aż się złamię, a potem wyląduję w ciemnej i zimnej celi. W życiu nie spodziewałabym się takiego spotkania. Gdyby nie obecność Margie, naprawdę czułabym się całkiem zagubiona. Nieznacznie uspokaja mnie to, że tu jest. Dzięki niej jeszcze jakoś się trzymam.

Alexander nie odpowiada na moje pytanie. Patrzy tylko na Margaret i lekko kiwa do niej głową. Ona wzdycha z ulgą i uśmiecha się do mnie.

– Czy ktoś mi może, kurwa, powiedzieć, co tu się dzieje? – warczę z frustracją.

– Rada Lilydale Foundation Center podjęła decyzję, że nie wniesie przeciwko tobie oskarżenia i przyjmie cię ponownie do placówki. Oczywiście pojawią się pewne warunki – oznajmia Margaret. Wygląda na podekscytowaną tymi wieściami, jakby przekazywała najlepszą wiadomość, jaką kiedykolwiek można by było komuś przekazać.

Czuję ucisk w żołądku.

– A co, jeśli nie będę chciała wrócić?

Nie jestem pewna, czego obecnie potrzebuję. Z jednej strony, oczywiście, że wolałabym zostać w ośrodku, chociaż w życiu bym się tego nie spodziewała, lecz pytanie brzmi: jaki będzie tego koszt? Kto wie, w jakim chaosie pogrążyło się teraz Lilydale i co czeka mnie w przyszłości.

Kto wie, co się ze mną stanie.

Jeśli sprawa morderstwa zostanie oddalona, to nie oznacza końca kłopotów. Nadal będę zmuszona stanąć twarzą w twarz z wściekłością innych pacjentów. I z Damonem…

O Boże.

Czy to jedno z zagrań Damona? Najpierw wrabia mnie w morderstwo, a potem ratuje, żebym tylko wróciła do jego królestwa i przekonała się o tym, jaką ma władzę?

Plus jest taki, że znów mogłabym się spotykać z Theo. Ale coś mi mówi, że nie byłabym bezpieczna. I nawet ci, na których mi zależy, znaleźliby się na linii ognia.

– Avery – duka z niedowierzaniem Margaret. – Dlaczego nie chcesz wrócić? Wiesz przecież, że jeśli się nie zgodzisz, odsiedzisz resztę swojego wyroku w więzieniu federalnym.

Znajduję jedno miejsce na ścianie i skupiam na nim wzrok.

– Lilydale nie jest takie, jak się je przedstawia. Bez urazy – dodaję, zerkając na Alexandra.

Jest oziębły, bezwzględny w swoim obyciu. Staram się nie zadrżeć, kiedy patrzy na mnie martwymi oczami spode łba.

– Wrócisz tam – mruczy niskim i ostrzegawczym tonem. – Detektywi prowadzą dochodzenie w sprawie śmierci Hallmana i rozmawiają z pacjentami. Wstępne ustalenia wskazują na samobójstwo.

Cóż, przynajmniej nazywa nas „pacjentami”. W przeciwieństwie do dyrektora, który uparcie określa nas „uczniami”, ten facet mówi, jak jest.

Ściągam w zdziwieniu brwi.

– I pan w to wierzy?

– Nie – odpowiada bez chwili zawahania. – Jestem świadomy tego, jakie zachowania przejawiają pacjenci i do czego są zdolni. Ale wątpię, żebyś ty to zrobiła. Nie do końca jednak rozumiem, dlaczego próbowałabyś udźwignąć kłamstwo takiego kalibru, chociaż szczerze, nie obchodzi mnie to. Tu chodzi o naszą reputację i o to, że została ona teraz narażona. Wrócisz do Lilydale. Rada podjęła już decyzję w tej sprawie.

– Zostałam wrobiona – wyrzucam z siebie szybko.

Alexander zatrzymuje się przy drzwiach i patrzy na mnie. Nieznacznie krzywi się z obrzydzenia.

– Oczywiście – rzuca z sarkazmem. – Teraz omówicie warunki twojego powrotu. Ufam, że Arthur też będzie miał coś do powiedzenia w tej sprawie.

Otwiera zamaszyście drzwi i częściowo wychodzi na zewnątrz, ale w ostatniej chwili zerka przez ramię i dodaje:

– Aha, i jeszcze jedno, panno White.

– Tak?

– Następnym razem nie będę już taki pobłażliwy.

Wiem, że moją drugą opcją pozostaje więzienie, ale w tonie mężczyzny wybrzmiała bardzo wyraźna groźba i w moim odczuciu nie ma nic wspólnego z ewentualną odsiadką.

W tej chwili chodzi mu o moje życie.

Rozdział 2

Grey

Szkarłatne krople powoli spływają po ścianach.

Zazwyczaj widok krwi mnie uspokaja. Jest coś w tym, że to kwintesencja naszej egzystencji – życia, które dzięki niej zyskujemy i tego, jak strumieniami potrafi ono z nas uciekać. Przypomina mi, że możemy wykorzystać ją jako broń. Krew może ratować, ale i kończyć życie innych.

Ale nie dzisiaj.

Nie dzisiaj, kurwa.

Cofam pięść i jestem gotowy znowu uderzyć w betonową ścianę. Powstrzymuje mnie jednak znajomy głos:

– Możesz przestać chociaż na pięć minut? – warczy Damon. – Nie mam czasu na czyszczenie ścian. Są teraz ważniejsze rzeczy do załatwienia.

Odwracam się gwałtownie. Oczy powiększają mi się w reakcji na najgorsze emocje, jakie może poczuć w sobie człowiek.

Damon siedzi na łóżku i opiera się plecami o ścianę. Tkwimy w jego pokoju od dwóch, a właściwie prawie trzech godzin. Zaczynam wariować.

Mam ochotę stąd wyjść, bo mogę, kurwa, ale tylko kumpel jest w stanie trzymać mnie przy zdrowych zmysłach. Od chwili kiedy ten dziad Arthur kazał wszystkim wrócić do pokoi, nie umiem znaleźć sobie miejsca. Cały czas słyszę krzyki Avery. Wracam myślami do tego, jak rzucono nią o ścianę i zakuto w kajdanki. Dotykał jej ktoś inny. Muszę wyrządzić komuś krzywdę.

Naprawdę musiałem zebrać nadludzkie siły, żeby powstrzymać się przed rozerwaniem na strzępy tych policjantów. Ale przydała się też siła Damona, bo ostatecznie musiał mnie trzymać, kiedy ludzie z zaciekawieniem przyglądali się temu, jak wyprowadzano Avery z sali. Gdybym w tamtej chwili mógł cokolwiek zrobić, wszyscy skończyliby tak jak ten żałosny typ Samuel Hallman.

Wiem, kogo muszę skrzywdzić. Na kogo potrzebuję skierować swój gniew.

Na pierdolonego Theo Ashwooda.

Powinien był zrobić więcej, by ją chronić. Policja go przytrzymała, ale przecież mógł postarać się bardziej.

Powinien był ich zniszczyć, kiedy miał ku temu szansę.

A teraz Avery zniknęła.

– Jeśli zamierzasz „załatwić rzeczy”, na twoim miejscu zrobiłbym to szybko. Masz jeszcze pięć minut. Po tym czasie wyjdę stąd i wypatroszę każdego, kto wejdzie mi w drogę.

Damon przewraca oczami i zapisuje coś na laptopie.

– Grey, usiądź. Właśnie nad tym pracuję. A nie mogę cię równocześnie niańczyć. Na czym mam się skupić? Czego chcesz?

Niechętnie muszę się z nim zgodzić. Wskakuję na biurko i siadam na krawędzi.

– Potrzebuję odpowiedzi. I to w tej chwili.

Jestem na niego zły, że mnie przytrzymał. Ale tak, jak powiedział mi w sali, nie ma sensu przelewać krwi policjantów, ponieważ wtedy i mnie by zabrano, odseparowano od wszystkich. I od tego nie byłoby już odwrotu.

– Wiem, że tego potrzebujesz – odpowiada łagodniej. Zwraca się tak tylko do tych, z którymi jest najbliżej. Nie zdarza się to często, to ulotne chwile, gdy sobie na to pozwala. – Dostanę się do nich.

– Mówię serio, Trup. Pięć minut i wychodzę. Nie obchodzi mnie nic. Zaraz udekoruję korytarze na czerwono i rozwieszę wnętrzności innych jak lampki na pieprzone Boże Narodzenie.

Damon odkłada laptop na bok i wstaje. Po części liczę, że wymierzy mi cios tak mocny, iż zwinę się z bólu, ale wiem, że tego nie zrobi. Jest fizycznie silny, wystarczająco, by mnie powstrzymać, ale jeszcze silniejszą ma psychikę.

– Czas wolny się skończył, więc nie pozwolą nam już dzisiaj wyjść – odpowiada jak gdyby nigdy nic, trzymając uniesioną rękę. Krzywię się z wściekłości na samą myśl, że niczego się nie dowiemy aż do jutra. – Ale zamierzam porozmawiać z Arthurem. Sprawdzałem nagrania z kamer. Policja właśnie wyszła. Zabrano ciało Hallmana.

– Zabrano na dół? – dopytuję.

– Nie, do kostnicy miejskiej. Policja musi wykonać własną autopsję, żeby zakończyć śledztwo, wtedy rodzina będzie mogła się zająć pogrzebem. Nie jest już pod pieczą Lilydale.

Krzyżuję ręce.

– Ona nie może za to odpowiedzieć, Damon. To nie fair.

Przymruża złowieszczo oczy.

– A kogo to obchodzi, czy odpowie? Nie przejmujesz się tym, co ci zrobiła?

Przypominam sobie niewyraźne nagranie z monitoringu oraz dźwięki jęków w kostnicy. I tyle wystarcza, żebym znów poczuł wściekłość.

– Dużo przeszła – wypluwam z siebie, czym zaskakuję Damona.

– Ty ją kochasz. – Śmieje się z niedowierzaniem. – Powinienem był się tego domyślić.

– Kochałem – poprawiam go.

– Nie, nadal ją kochasz – zauważa. Otwiera drzwi i zerka na cichy korytarz. – Czy ty uważasz mnie za idiotę, Grey? Myślałem, że masz więcej oleju w głowie.

Prycham.

– Miłość i wybaczenie to dwie całkiem odrębne rzeczy.

Damon opiera się o framugę i spogląda na mnie ze znudzoną miną.

– Wiem, że masz problemy z wybaczaniem, ale pomijając tę sprawę, tobie nadal na tej dziewczynie zależy.

– Na Avery – mówię przez zaciśnięte zęby. – Ona ma imię. Avery.

Przyjaciel unosi brew.

– To dla mnie tak samo nieistotne jak to, że Hallman już nie oddycha. Chodź, możesz pójść ze mną na spotkanie z Arthurem. Myślę, że przyda się go trochę postraszyć. Przecież wszyscy zdajemy sobie sprawę, że będzie się musiał nagimnastykować, żeby uciszyć ten skandal.

Zerkam ostatni raz na ściany pokoju Damona, które pokryte są moją krwią. Uśmiecham się złowieszczo na samą tylko sugestię, że pozwolił mi trochę komuś dopiec.

Idziemy we dwóch pustym korytarzem, aż docieramy do końca części zamkniętej ośrodka. Przy drzwiach stoi Connor. To bez dwóch zdań mój ulubiony strażnik – najlepszy. Nie musimy mu płacić ani centa. Gdyby Arthur tylko się dowiedział, jak dużo kontroli mamy nad tym miejscem… Naprawdę odnoszę wrażenie, że sam ułatwia nam zadanie.

– Rusz się – nakazuje Connorowi Damon i zbywa go machnięciem dłoni.

Mężczyzna odsuwa się na bok i opiera o ścianę. Nieważne, ilu strażników zatrudnią, nigdy nie zdołają nad nimi zapanować. Jasne, paru próbuje się nam postawić, ale szybko podcinamy im skrzydła i wtedy muszą się pogodzić z tym, kto tu ma władzę. Prędko podkulają ogon po tym, jak pokazujemy im, do czego jesteśmy zdolni.

Panel dostępu się rozświetla, gdy Damon wpisuje kod. Zaraz przechodzimy na drugą stronę ośrodka. Natychmiast zauważam, że drzwi gabinetu Arthura są otwarte na oścież. On sam siedzi za biurkiem i wykrzykuje coś do telefonu. Poruszamy się cicho. Nie słyszy naszych kroków, a jednak nas wyczuwa. Podnosi w pośpiechu wzrok i widzi, że się zbliżamy.

– Muszę kończyć – rzuca i z impetem odkłada telefon.

Uśmiecham się lekko, gdy Arthur wstaje z miejsca. Robi to dokładnie w momencie, kiedy wkraczamy do jego gabinetu.

– Żadnej ochrony? – szydzę. – Oj, czyżbyś nie słyszał? Na wolności grasuje morderca.

Przygląda mi się gniewnie. Damon już podnosi dłoń i ucisza nas obu.

– Arthurze – wita się z nim sztucznie. – Zawsze miło cię widzieć. Jak tam? Masz za sobą stresujący dzień?

Przyjaciel obchodzi bok biurka, na co spięty chuj Whittingham aż się potyka i zaczyna cofać. Śmieję się. Arthur na chwilę traci rezon, a w tym momencie Damon zajmuje fałszywy tron.

Dyrektor może sobie udawać, że dzierży nad nami władzę, ale wszyscy wiemy, iż to nieprawda. Powinien się bać. I to naprawdę bardzo.

Teraz znalazł się pomiędzy nami dwoma. Nie ma innego wyjścia, jak wziąć się w garść i udawać, że zostały mu jakieś jaja.

– Czego chcesz? – warczy do Damona. – Mam cholernie dużo pracy, odbieram setki telefonów od policji i rady.

– Czyli jesteś świadomy tej sytuacji, tak? – odzywa się mój przyjaciel.

Czuję się zdezorientowany. Oczywiście, że każdy wie, co się dzieje, więc skąd to pytanie? Chyba że mówi w tej chwili o innej sytuacji, o której ja jeszcze nic nie wiem…

Wyraz twarzy Whittinghama staje się mroczniejszy.

– Tak. Nie jestem z tego zadowolony.

– Brzmi to jak twój własny problem, Arthurze, ale i tak ci powiem, co się wydarzy. Moja ekipa da ci dostęp administracyjny do nagrań z monitoringu. Jeśli twoi ludzie od komputerów są warci choć centa z tego, co im płacisz, znajdziecie to, czego szukacie. Nie będziesz jednak nikogo karał. Wszystko potoczy się tak jak zawsze.

– Wiedziałem, że miałeś z tym coś wspólnego – syczy. – Czy ty zdajesz sobie sprawę, ile pieniędzy wydała ta placówka na naprawę kamer?

Damon wzrusza ramionami.

– Może i zabrzmię, jakbym się powtarzał, ale to twój problem, nie mój. To, co ci damy, zakończy dochodzenie. Śmierć Hallmana zostanie uznana za samobójstwo. Jeśli chcesz udawać poruszenie i kazać wszystkim przeżywać jego odejście, proszę cię bardzo. Ale to koniec tej sprawy.

– Przekażę nagranie policji i co potem?

Uśmiecham się, bo Damon odchyla się w fotelu i kładzie stopy na biurku Arthura. Przy okazji specjalnie przewraca kubek z kawą, która rozlewa się po rozrzuconych na blacie dokumentach.

– Potem zrobisz to, w czym jesteś najlepszy. Przeprowadzisz proces rekrutacji. Jestem pewien, że rada ma już jakiegoś kandydata na miejsce Hallmana. Nie wątpię, że dysponują długą listą potencjalnych pacjentów.

Ach, tak. Jedyne, co liczy się dla Whittinghama, to pieniądze. To one nakręcają to okropne miejsce.

– A co z tą drugą sprawą? – dopytuje dyrektor.

Nie podoba mi się, jakim tonem zwraca się do Damona, więc wykonuję jeden krok. Z satysfakcją obserwuję, jak facet szybko się cofa.

Przyjaciel patrzy na mnie i uśmiecha się lekko.

– Wydaje mi się, że ta rozwiąże się już za chwilę. Zajmij się tym z należytą starannością – sugeruje złowrogo.

– Naprawdę kawał gnoja z ciebie.

I tyle wystarczy, bym w dwóch krokach dopadł do Arthura, pchnął go z impetem na ścianę i złapał za gardło. Z przerażeniem przenosi wzrok na moją dłoń. Knykcie nadal mam ubrudzone zaschniętą krwią.

– Ani mi się waż znowu tak się do niego zwracać – cedzę, zaciskając mocniej palce na jego szyi. – Bo w przeciwnym razie będzie to ostatnia rzecz, jaką w życiu zrobisz.

Muszę przyznać, że ten stary dziad jednak potrafi się wziąć w garść. Szybko przełyka swój strach i patrzy spod byka na Damona.

– Musiałeś zabrać ze sobą przydupasa? – warczy.

– Prawą rękę – poprawia go cierpliwie. – Potrzebował się trochę rozweselić. Ale na twoim miejscu posłuchałbym jego rady i uważał na to, co mówię. Nie powstrzymam go, bo marzy mu się zemsta. – Puszcza do mnie oczko.

Ściskam gardło Arthura z taką siłą, że ten aż pluje i nieudolnie próbuje złapać powietrze.

Kiedy w przypływie desperacji zaczyna mnie drapać, a jego twarz przybiera ładny fioletowy odcień, w końcu go puszczam. Opada ciężko na ścianę za sobą i stara się dotlenić.

– Jestem świadomy twojego… „związku”. – Celowo akcentuje ostatnie słowo i przygląda mi się z mordem w oczach.

Och, proszę cię, prowokuj mnie dalej. Proszę, proszę… Zrób cokolwiek, żebym nie potrafił się powstrzymać. Błagam cię.

Damon wzdycha. Wydaje się już tym znudzony.

– Wszyscy wiemy, że ni chuja nie obchodzą cię relacje nawiązywane w tym ośrodku. Oprócz oczywiście tej, którą masz z Dorotheą. Chętnie wmieszam się w tę sprawę, jeśli nie będziesz w stanie się kontrolować i robić tego, co ci się każe.

Arthur przenosi wzrok na Damona.

– Nie strasz, chłopcze. Nie tkniesz jej.

Przyglądam się temu, jak przyjaciel wstaje z fotela, wsuwa dłonie w kieszenie spodni i spokojnym krokiem podchodzi do Arthura. Patrzy na niego z góry, a ten niemal kurczy się w sobie.

– Wyrucham ją tak, że będzie krzyczeć głośniej niż kiedykolwiek przy tobie i za sprawą twojego żałosnego kutasa – mruczy ze złością. – A potem każę Greyowi wyrwać jej serce, żebyś mógł dla upamiętnienia trzymać je na tym swoim biurku za pół miliona dolarów. Ale nie martw się, jestem pewien, że rada zastąpiłaby ją kimś odpowiednim, żebyś mógł zyskać nową zabaweczkę do pieprzenia i nadużywania swojej władzy, której i tak masz niewiele w tym miejscu.

Arthur się prostuje i spogląda z dołu na Damona.

– Postaraj się utrzymać swoich przydupasów w ryzach. Może i tym razem udało ci się coś zdziałać, ale nie zawsze tak będzie. Twój czas się powoli kończy, chłopcze.

– Powtarzaj to sobie dalej – szepcze mój przyjaciel, w ogóle nieporuszony. – I może wtedy w to uwierzysz. – Powoli się odwraca i kiwa do mnie głową. – Chodźmy. Musimy złożyć wizytę jeszcze jednej osobie.

Posyłam Arthurowi buziaka, a potem wychodzę za Damonem z gabinetu. Zamykam kopniakiem drzwi i podejrzliwie przyglądam się przyjacielowi. Znikają moja wesoła mina i swobodna postawa.

– Co to za druga sprawa, o której wspominałeś?

Zatrzymuje się i odwraca w moją stronę.

– Zawarłem umowę z członkiem rady, żebyśmy mieli jakąś kartę przetargową. Wychodzi na to, że wstrzeliłem się z tym w idealny moment.

Drzwi do tej części ośrodka się otwierają i z zewnątrz, z ciemności, wyłaniają się jacyś ludzie. Serce mi staje, gdy rozpoznaję Avery z zakutymi w kajdanki rękami, prowadzoną przez dwóch policjantów.

Szare oczy dziewczyny powiększają się w zdziwieniu. Zatrzymuje się, gdy mnie zauważa.

– Witaj z powrotem, Avery – mówi głośno Damon. Jego głos odbija się echem od ścian. – Widzimy się niebawem.

Dziewczyna zerka z przerażeniem na mojego przyjaciela, po czym szybko przenosi wzrok z powrotem na mnie i czeka na jakąkolwiek reakcję.

Ja jednak utrzymuję nieprzenikniony wyraz twarzy. Odwracam się od Avery, jakby była obcą osobą, która nawet nie zasługuje na więcej niż jedno chłodne spojrzenie. Podążam za Damonem do drzwi, przy których stoi strażnik. Słyszę płytki oddech dziewczyny, stanowiący niemą prośbę o to, bym odezwał się chociaż jednym słowem.

Przechodzimy na drugą stronę. Kiwam do Connora głową i czuję ogromną ulgę, kiedy zamyka za nami ciężkie skrzydło i odcina mi widok.

Mówi się, że co z oczu, to z serca… ale to cholerna bzdura. Teraz, kiedy wiem, że Avery ponownie jest w tym samym budynku co ja, znów coś mnie do niej przyciąga.

Ta niewidzialna więź na nowo daje o sobie znać. Wykorzystam ją, by omotać dziewczynę i zawładnąć jej delikatnym ciałem. Nie wiem tylko, czy zrobię to, by ją wyruchać, czy może zabić. Tego jeszcze nie wiem.

Rozdział 3

Avery

Wraz z kolejnymi krokami do moich uszu dobiega dźwięk chrzęszczącego żwiru. Spoglądam w górę, na budynek Lilydale. Mam odrętwiałe nadgarstki. Są całe pokrwawione i posiniaczone. Czuję się nie na miejscu, bo wiem, że właśnie powracam do swojego osobistego piekła. Mam wrażenie, jakbym doświadczała déjà vu. Zatrzymuję spojrzenie na nieskazitelnie białych ścianach.

Jest późno. Słońce już dawno zaszło, teraz nawiedzają mnie cienie. Śmiech w mojej głowie przypomina, dlaczego się tu znalazłam.

Policjanci mocno wbijają mi palce w ręce i praktycznie ciągną w górę po schodkach wejściowych. Napawam się tą myślą, że zaraz znajdę się w swoim pokoju, zostanę tam sama i wtedy odetchnę oraz przemyślę sobie to, co wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku godzin.

Nadal nie wszystko pojmuję, ale przynajmniej do rana będę bezpieczna.

Jeden z funkcjonariuszy popycha drzwi i je otwiera. Dziwię się, że nie są zamknięte. Pewnie czekali tu na mnie, świadomi, że za chwilę się pojawię.

Najpierw wyczuwam zapach róż, a potem pojawia się dziwne uczucie, wręcz przecinające mnie na wskroś, jakby ktoś użył noża. Unoszę niepewnie spojrzenie. Bezwiednie szukam go w ciemności. Moje ciało po prostu wie, że on gdzieś tu jest.

Grey i Damon stoją na korytarzu i przyglądają mi się przenikliwie. Ledwie zauważalnie się potykam i zatrzymuję. Wykręca mi się żołądek, kiedy krzyżuję wzrok z Greyem.

Udaje mi się wychwycić zdziwienie malujące się na jego twarzy, jednak to momentalnie znika, zastąpione tą bezwzględną, zaciętą miną. Moje ciało staje się ciężkie, jakby się poskręcało i całkiem zamarło pod ostrzałem zimnego spojrzenia chłopaka.

– Witaj z powrotem, Avery. Widzimy się niebawem – oznajmia ponurym głosem Damon, czym mnie przestrasza.

Szybko znikają mi z oczu, a ja czuję mocno walące serce, kiedy zatrzaskują się za nimi drzwi. Po sekundzie w progu swojego gabinetu pojawia się Whittingham. Ma kwaśną minę.

– Wprowadźcie ją tutaj.

Pojękuję lekko, kiedy policjanci znów łapią mnie mocno, wyrywając mnie z rozmyślań, i wprowadzają do środka. Nie umyka mojej uwadze to, w jakim stanie jest biurko dyrektora. Wiem, że to miejsce parę minut temu nawiedzili Grey i Damon.

Jeden z funkcjonariuszy popycha mnie, żebym usiadła. Następnie posłusznie patrzy na Whittinghama i czeka na polecenia.

– Ściągnijcie je – rzuca beznamiętnie Arthur, jednocześnie podnosząc mokre kartki z biurka.

Policjant łapie mnie brutalnie za nadgarstki i, nie przejmując się widocznymi ranami na skórze, ściąga kajdanki. Pocieram ręce, próbując ukoić szczypiący ból. Czekam, aż Whittingham się odezwie.

– Możecie iść – zwraca się do mężczyzn, wskazując im drzwi.

Kiedy zostajemy sami, siada w swoim fotelu. Przymyka oczy i pociera palcami skronie.

– Sprawia pani więcej kłopotu, niż jest tego warta, panno White.

– Przepraszam? – prycham. Nie jestem pewna, czy rzeczywiście przepraszam, czy po prostu nie dowierzam w to, co usłyszałam.

Whittingham powoli uchyla powieki. Patrzy mi w oczy z rozdrażnieniem, złością i odrobiną czegoś jeszcze, czego nie potrafię określić.

– Rozumiem, że została pani poinformowana o warunkach powrotu – mówi, ignorując mnie i swój wcześniejszy komentarz.

Potakuję. Przypominam sobie naszą krótką rozmowę z Margie, zanim wyszłam z komendy. Wszyscy przyglądali się temu, jak opuszczałam budynek. Obserwowali tę scenę z obrzydzeniem, jakbym była kryminalistką wypuszczoną na wolność. Nie do końca się mylili.

– Dobrze – stwierdza ostro. – Odprowadzę panią do pokoju. Niemniej zanim wyjdziemy, chcę powiedzieć, że ja też mam własne warunki.

– Jakie? – Unoszę brwi.

Sprawa już i tak wygląda źle, bo narzucono mi restrykcyjne warunki powrotu, a to niby jeszcze nie koniec?

Whittingham wstaje i opiera dłonie o krawędź biurka. Patrzy na mnie wymownie, z poważną miną.

– Jutro doktor Smith wykona pani diagnozę psychiatryczną. Jeśli wynik będzie negatywny, zostanie pani umieszczona w odosobnieniu do czasu, aż będzie się nadawać do funkcjonowania między innymi uczniami.

Wzdrygam się na to ostatnie słowo, ale nic nie mówię.

– A jeśli jeszcze raz okaże się pani zamieszana w jakiekolwiek inne incydenty, niezależnie od „niewinności”, osobiście dopilnuję, żeby już nigdy pani noga nie przestąpiła progu mojej placówki.

– Dobrze – wyszeptuję. – Coś jeszcze?

– Tak, jeszcze jedna sprawa. Może mnie pani informować o zajściach, w których biorą udział pani znajomi. Polecam też trzymać się z dala od tych, z którymi tak się pani, wygląda na to, zżyła. W przeciwnym razie dopilnuję, by szybko usunąć z Lilydale i te osoby.

Nie mogę się ruszyć. Przyglądam się twarzy mężczyzny i nie jestem do końca pewna, co miałam nadzieję tam odnaleźć. Chce, żebym trzymała się z dala… ale od kogo, tak konkretnie? Greya i Damona? Theo? Ich wszystkich razem wziętych?

W tym ośrodku przebywa tylko setka pacjentów, cóż, w tej chwili dziewięćdziesięciu dziewięciu, więc to nie do końca możliwe wszystkich unikać, nawet jeśli bardzo bym się postarała.

Nie wiem nawet, ile dyrektor ma tu władzy i czy może tego ode mnie oczekiwać. Nie jest tajemnicą, że tym królestwem włada ktoś inny, ale nawet królowie mogą polec w walce.

Jestem wycieńczona, przybita. Czuję zmęczenie w każdej części ciała. Kilka ostatnich dni zafundowało mi istny rollercoaster emocji. Poczynając od tego, że poufne informacje na mój temat zostały upublicznione, poprzez to, co wydarzyło się z Theo i Greyem, a kończąc na śmierci Sama i moim aresztowaniu. Gdy patrzę teraz na to wszystko z dystansu, wydaje się bardzo prawdopodobne, że nie przejdę diagnozy psychiatrycznej. Ani teraz, ani nigdy. Jak można po takich przeżyciach wrócić do siebie?

Nie umiem się zmusić do mówienia, ale na szczęście dla Whittinghama wydaje się to mało ważne. Obchodzi biurko i w pośpiechu pokazuje mi, żebym ruszyła za nim. Wstaję z miejsca i podążam za dyrektorem, który kieruje się do mojego pokoju.

Nasze kroki obijają się echem od ścian korytarza, a ja nie mogę przestać się zastanawiać, jak będzie wyglądać jutrzejszy dzień. Jest tu tak dziwnie cicho. Zwyczajowe krzyki pacjentów rozpłynęły się w nicość, a przez tę nienaturalną ciszę po kręgosłupie przebiega mi dreszcz. Po takim chaosie jak ten z dzisiaj oczekiwałam czegoś więcej. To wiele zdradza i już samo to mnie przeraża.

Stoję przed drzwiami do swojego pokoju i spoglądam na cyfry. Po chwili zostaję wepchnięta do środka. Wszystko wygląda tak jak wcześniej, a jednak wydaje się, że jest jakoś inaczej.

– Proszę poczekać. – Odwracam się, aby spojrzeć na Whittinghama stojącego w progu. – Czy mogę wziąć prysznic?

Zamyka mi drzwi przed nosem, nie udzielając odpowiedzi na pytanie.

Wzdycham, podchodzę ciężko do łóżka i się kładę.

Pomimo wszechogarniającego zmęczenia nie mogę zasnąć. Wpatruję się w wejście, oczekuję, że za chwilę ktoś się tu zakradnie. Ale mijają kolejne godziny i dociera do mnie, że nikt nie przyjdzie. Znowu jestem sama, jak zawsze.

Powinnam się do tego przyzwyczaić. Przecież tak wyglądało całe moje życie, to jest cała moja egzystencja. Ale teraz…

Teraz wydaje się to gorszym losem niż śmierć.

***

Ledwo przesypiam trzy godziny, gdy drzwi się otwierają i uderzają z hukiem o ścianę.

Spanikowana podnoszę się natychmiast. Pierwsze poranne promienie mnie oślepiają, a senność nadal jeszcze rozmywa wszystko dookoła.

W tym dziwnym stanie rozpoznaję stojącego w wejściu strażnika. Trzyma dłoń na przytwierdzonej do paska broni.

– Wstawaj! – krzyczy.

Krzywię się i z trudem podnoszę z łóżka. Niebezpiecznie chwieję się na boki.

– Co się dzieje?

Nigdy nie budzono nas aż tak wcześnie. A wnioskując po tym, jaka cisza zalega na korytarzu, nikt inny jeszcze nie wstał.

– Idziemy – oznajmia i łapie mnie mocno za rękę.

Jęczę pod nosem, bo pozostawia ślady na mojej skórze. Nogi ledwo co mają siłę mnie unieść, a pomimo to zostaję wyciągnięta na korytarz.

Docieramy do wspólnych łazienek i czuję ulgę na myśl, że będę mogła wziąć prysznic. Wchodzę do pomieszczenia, ale nie zdążam jeszcze nic zrobić, bo nieoczekiwanie strażnik popycha mnie na podłogę.

Udaje mi się na czas zareagować i wesprzeć na dłoniach, którymi z impetem uderzam o brudne kafelki. Kolana niestety też oberwały. Gryzę się w język i wciągam gwałtownie powietrze, czyli robię to, co potrafię najlepiej – nie zdradzam się przed nikim ze swoim bólem.

– Czyść to – nakazuje mi strażnik i rzuca ścierkę tuż obok mojej dłoni.

– Słucham? – Kucam i zerkam przez ramię na faceta.

Pcha stopą mój bark, przez co znów przewracam się w przód.

– Masz wyczyścić łazienkę, morderczyni. Tak kazał Whittingham.

Z racji niewyspania potrzebuję kilku sekund, by zrozumieć, co właśnie powiedział, po czym niechętnie łapię szmatkę i zaczynam szorować fugi. Strażnik prycha i przewraca wiadro, którego zawartość wylewa mi się na dłonie i wsiąka w szorty.

– Oczywiście użyjesz do tego wybielacza. Przez to, ile syfu tu wnosicie, aż zbiera się człowiekowi na wymioty.

Czuję palący ból palców. Szybko klękam i wycieram w pośpiechu dłonie o przód spodenek.

– Piecze – skarżę się.

– To niefajnie. Bierz się do roboty.

Odsuwam się od kałuży wybielacza i czyszczę kafelki. Rozglądam się po łazience. Jest wielka. To niemożliwe, żeby jedna osoba wysprzątała całe to pomieszczenie bez odpowiedniego sprzętu. Ale najwyraźniej muszę udowodnić sama sobie, że się mylę. Po prostu do wykonania tego zadania w pojedynkę potrzeba niewyobrażalnie dużo czasu.

Zatem po kilku długich godzinach, gdy w końcu dostaję rozkaz zakończenia pracy, mam czerwone i piekące dłonie. Strażnik, który najpewniej znudził się już patrzeniem w telefon, ugiął się i pomógł mi wstać z podłogi.

– Czas na śniadanie – mruczy i ciągnie mnie w stronę drzwi.

– Muszę umyć ręce – sprzeczam się z nim, ale to ignoruje.

Udajemy się prosto do sali. Kiedy tylko przechodzę przez próg, wiem, że przyszłam ostatnia. Pacjenci siedzą przy stolikach i jedzą. Oczywiście, śmierć jest czymś normalnym w Lilydale, życie toczy się dalej.

1 Angielska rymowanka dziecięca, której w pewnym sensie mogłoby odpowiadać polskie Kółko graniaste (przyp. tłum.).

2 Dalsza część tej samej rymowanki (przyp. tłum.).