Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Droga ucieczki ebook

Rachel Abbott  

4.33333333333333 (66)
Bestseller

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 542 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Droga ucieczki - Rachel Abbott

Spokojna i cicha angielska wieś aż kipi od tajemnic.
Gdy młoda dziewczyna, Abbie Campbell, zostaje potrącona i zostawiona na pewną śmierć na bocznej drodze wioski Little Melham, miejscowa społeczność jest w głębokim szoku. Jednocześnie uruchomiony zostaje łańcuch wydarzeń, wskutek którego na jaw mogą wyjść głęboko ukryte sekrety.

Prawda o tamtym wieczorze zagraża zarówno małżeństwu jak i dzieciom Ellie Saunders i kobieta musi za wszelką cenę chronić swoją rodzinę. A Ellie nie jest jedyną, która ma coś do ukrycia. Ona i jej siostra Leo żywią przekonanie, że mają już za sobą rozdział trudnego dzieciństwa, jednakże Leo dąży do poznania prawdy i ujawnia straszliwy sekret, który przez wiele lat był trzymany w tajemnicy.
Sąsiad Ellie, były detektyw Tom Douglas, uciekł do Little Melham w poszukiwaniu spokojnego życia i zostaje wciągnięty w sieć intryg i kłamstw.
Instynkt podpowiada mu, że to, co przydarzyło się młodej Abbie, było czymś znacznie więcej niż tylko tragicznym wypadkiem.

Spokojna angielska wieś ukrywa przerażające tajemnice, czyhające pod równo przystrzyżonymi żywopłotami, za zamkniętymi drzwiami eleganckich salonów i w niewypowiedzianych słowach…

Opinie o ebooku Droga ucieczki - Rachel Abbott

Fragment ebooka Droga ucieczki - Rachel Abbott

Prolog

Od ‌chwili ‌gdy zamknęły się ‌drzwi szafy i obie zostały ‌uwięzione w środku, wiedziała, ‌że ‌coś ‌nie pasuje. Powinno ‌być ‌tak, ‌jak ‌każdego innego ‌dnia, ‌ale ‌dało się dostrzec ‌różnicę. Poczuła znajomy ‌ból ‌i niepokój – taki ‌sam ‌jak zwykle. O co więc ‌chodziło?

Dziewczynka zaczęła ‌bezgłośnie ‌przesuwać nogi w ciasnej ‌przestrzeni, szukając palcami ‌stóp siostry, żeby znaleźć ‌pocieszenie i jednocześnie je ‌zapewnić. ‌Próbowała sprawić, żeby ‌siostra ‌poczuła się bezpiecznie. Wkrótce ‌to ‌się skończy. ‌Czuła ‌jednak, jak ‌po jej kręgosłupie ‌przesuwają się ‌palce przerażenia.

A potem siostra ‌wydała ‌z siebie dziwny ‌bulgoczący odgłos. ‌Jeszcze nigdy czegoś ‌takiego u niej nie ‌słyszała. Tak ‌jakby coś utkwiło jej ‌w gardle ‌i próbowała się tego pozbyć. ‌Dziewczynka w milczeniu błagała, żeby ‌siostra przestała.

Ciii. ‌Nie ruszaj się. ‌Bądź cicho.

Oparła brodę ‌na kościstych kolanach ‌i cały ‌czas ‌powtarzała ‌te słowa w głowie, ‌modląc się, żeby ‌młodsza siostra usłyszała jej ‌myśli ‌i wszystko ‌zrozumiała. ‌Jeśli którakolwiek z nich ‌zacznie ‌hałasować, ‌Matka się wścieknie i wszystko ‌skończy się ‌o wiele gorzej niż ‌cierpieniem ‌w milczeniu.

Chciała przekonać siostrę, że ‌nic im nie będzie. ‌Wcale nie musiały ‌być tutaj zamykane. ‌Ale Matka ‌zawsze powtarzała ‌to samo.

„Ja jestem Matką. ‌Ty ‌jesteś Córką. ‌Robisz, co ci ‌każę. Nie kłóć się ze mną. Mówiłam ci przecież, co dzieje się z niegrzecznymi dziećmi. Porywa je Zły Duch i zjada na kolację”. I wtedy wybuchała śmiechem. Dziewczynka bała się Złego Ducha. Może będzie jeszcze gorszy niż Matka.

Nieznacznie podniosła głowę. Przez wąskie pęknięcie w drewnianych drzwiach wnikała odrobina światła, które padało na niewielki fragment twarzy siostry. Była blada i lśniąca – trochę jak jajko na twardo, gdy zdjęło mu się skorupkę. Jeszcze nigdy nie widziała takiej twarzy. Siostra szarpnęła się do przodu i skuliła. Kręcone, wilgotne włosy przykleiły się do czoła, znowu wydała z siebie ten odgłos. Straszliwy, obrzydliwy odgłos. Zaczęło śmierdzieć.

Musiały siedzieć tutaj cicho jak myszy pod miotłą, w przeciwnym razie dostaną lanie. Na szczęście w tej chwili wydawane przez siostrę dziwne odgłosy były niesłyszalne na zewnątrz. Brzmiała tak, jakby był tutaj dzisiaj Wieprz. Przez cały czas wydawał z siebie takie odgłosy – jak świnia, którą widziała kiedyś w telewizji. Nienawidziła tego odgłosu, ale i tak był lepszy niż Krzykacza. Krzykacz zawsze wywrzaskiwał okrutne słowa. Nie wiedziała, co oznaczały, lecz gdy je wywrzaskiwał, brzmiały bardzo niemiło. Był jeszcze Jęczybuła. Raz spróbowała wyjrzeć przez szparę w drzwiach, bo wydawało jej się, że Jęczybułę coś bolało, ale nie spodobało jej się to, co zobaczyła, więc już więcej nie wyglądała. Jednak jej umysł cały czas pracował i za każdym razem gdy słyszała Jęczybułę, oczami wyobraźni widziała brzydki biały tyłek, unoszący się i opadający.

Wieprz zawsze był u nich bardzo krótko. Niedługo będzie musiała powstrzymać siostrę przed wydawaniem tego odgłosu.

Chrząkanie dochodzące z pokoju, w którym stała szafa, stawało się coraz głośniejsze i częstsze, co oznaczało, że Wieprz już prawie skończył – wtedy zawsze był bardzo głośny. Nie miała zbyt dużo czasu. Musiała uspokoić siostrę, zanim będzie za późno. Nie chciała, żeby została ukarana. Dziewczynka próbowała przesunąć się w ograniczonej przestrzeni, ale więzy na nadgarstkach i kostkach pocierały o sińce i obolałe miejsca. Stłumiła jęk bólu. Gdy wreszcie udało jej się zbliżyć, siostra patrzyła na nią wielkimi, lśniącymi oczami, w których stały łzy, a jej małe ciałko mocno się zatrzęsło.

Dziewczynka z przerażeniem uświadomiła sobie, że jej siostra wymiotuje – ale szeroka brązowa taśma klejąca, którą miała zaklejone usta, uniemożliwiała wymiocinom wydostanie się na zewnątrz. Potem zobaczyła same błyszczące białka oczu siostry. Po chwili mała opadła bezwładnie na stos starych brudnych butów.

Ktoś musiał pomóc jej siostrze. Dziewczynka wiedziała, że będzie miała kłopoty i że kara będzie bardzo bolesna, jednak jej to nie obchodziło. Przewróciła się na bok i przeturlała na plecy, podniosła bose, związane stopy w górę i z całych sił zaczęła kopać w drewniane drzwi szafy. Nie przestawała. Usłyszała zaskoczony krzyk, a potem wściekły pomruk. Wreszcie drzwi puściły. Mężczyzna o wielkiej, czerwonej twarzy i wielkim, granatowym nosie zajrzał przez niewielką szczelinę między drzwiami. Wokół stóp miał zaplątane spodnie i brudne białe majtki.

Wreszcie poznała Wieprza.

1

DZIEŃ PIERWSZY: PIĄTEK

Ellie Saunders wyjęła kilka cebul z koszyka na warzywa i zaczęła je obierać. Gotowanie zawsze ją uspokajało, a dzisiaj musiała zająć się czymś, na czym zdoła się skupić. Nie żeby robienie pasztetu z wątróbek drobiowych wymagało jakiejś wielkiej koncentracji; prawdopodobnie mogłaby upiec go we śnie. Zawsze jednak było to lepsze niż wpatrywanie się w ściany i zachodzenie w głowę, co dzieje się w innym miejscu.

– Ellie, przestań – mruknęła głośno do siebie. – Zachowujesz się absurdalnie. – Posiekała cebule, używając więcej siły niż to konieczne, i oddarła kawałek papierowego ręcznika, by wytrzeć łzawiące oczy.

Właśnie przekładała wątróbki drobiowe z plastikowego woreczka na talerz, gdy jej leżący na blacie telefon zaczął wibrować. Podskoczyła ze strachu.

Przestała oddychać i zamarła z uniesioną w powietrzu ręką. Bez patrzenia na ekran wiedziała, kto mógł dzwonić. Czy powinna odebrać? Czy lepiej z nim porozmawiać, czy go zignorować? Nie chciała już z nim rozmawiać, nie mogła jednak przewidzieć, co on zrobi, jeśli zupełnie zacznie go unikać.

Otrząsnęła się z chwilowego oszołomienia, nerwowo wytarła dłonie w papierowy ręcznik i odebrała.

– Słucham – powiedziała łagodnie.

– Dlaczego płaczesz, Ellie?

Był tutaj. Ellie niemal upuściła telefon i spanikowana spojrzała w stronę wielkich dwuskrzydłowych szklanych drzwi, stanowiących jedną ścianę kuchni. Przez nie wychodziło się na teren leżący z boku domu. Ale ponieważ chmury zakrywały niebo, a kuchnia była bardzo jasno oświetlona, Ellie nie mogła niczego dostrzec w nieprzeniknionych ciemnościach ogrodu.

Głos mówił dalej:

– Obserwuję cię. Uwielbiam patrzeć, jak gotujesz. Ale nie bądź smutna. Wszystko będzie dobrze, obiecuję.

Serce Ellie waliło jak oszalałe, starała się jednak mówić pewnym głosem.

– Wcale nie płaczę i nie jestem smutna. Gdzie jesteś? Proszę… Nie powinno cię tu być. Nie mam nic więcej do dodania, powiedziałam ci już wszystko.

Usłyszała westchnienie pełne irytacji.

– Może wpuścisz mnie do środka, to porozmawiamy? Jestem tuż obok.

Głos był cichy i przekonujący, jednak Ellie trzęsła się ze strachu. Odwróciła się plecami do okna, tak by nikt z zewnątrz nie mógł dostrzec wyrazu jej twarzy. Nie mógł zobaczyć, że jego słowa robiły na niej wrażenie.

– Oczywiście, że cię nie wpuszczę. Max niedługo wróci do domu. Proszę, nie rób tego. Proszę.

Ciche mlaśnięcie powiedziało jej wszystko, nie musiał nawet nic mówić.

– Wiesz, że on jeszcze długo nie wróci do domu. Jest na przyjęciu – z nią. Oboje doskonale o tym wiemy. Widziałem go z nią, Ellie. Nawet ślepy by zauważył, jak blisko są ze sobą. Ale, kochanie, ja będę cię wspierać. Nigdy nie zraniłbym cię w ten sposób. Więc wpuść mnie, proszę. Pragnę tylko cię dotknąć i przytulić. – Zaśmiał się cicho, jego głos obniżył się o oktawę. – Tak naprawdę to pragnę lizać twoją jedwabiście gładką skórę i całować każdy centymetr kwadratowy twego ciała. Jesteś pyszna, wiesz? Twoje ciało w dotyku przypomina mi lody włoskie. Rzekłbym, że orzechowe. Chłodzą usta, mają ciemną, kremową barwę i delikatnie orzechowy, szalony smak. Wpuść mnie więc, żebym znowu mógł cię smakować.

– Nie!

Ellie rzuciła telefon na blat i podparła się rękami, dzięki czemu się nie przewróciła. Ile by dała, żeby upaść na podłogę i leżeć tak długo, aż to wszystko wreszcie się skończy. Ale on ją obserwował, nie mogła więc okazywać słabości.

Słyszała dobiegający przez telefon jego metaliczny głos, nie rozumiała jednak słów. Musiała to zakończyć, raz na zawsze.

Ponownie podniosła słuchawkę.

– Posłuchaj – powiedziała głosem w jej mniemaniu stanowczym. – Kocham mojego męża. To, co wydarzyło się między nami, nic nie znaczyło – było błędem. Proszę, proszę, daj mi spokój.

Miała nadzieję na wybuch wściekłości albo załamanie, otrzymała jednak kolejną dawkę pochlebstw.

– Daj spokój, Ellie. Przecież to nieprawda. Byłaś taka smutna, a dzięki mnie poczułaś się lepiej. Wiem o tym. I teraz też mogę sprawić, byś poczuła się lepiej. Pamiętasz to? Pamiętasz ten żar między naszymi ciałami? Czego się boisz? Nikt się o tym nie dowie – to pozostanie między nami.

Ellie zmusiła się do zachowania spokoju, ale w jej duszy szalało przerażenie. A co, jeśli Max się dowie? Nigdy mi nie wybaczy. Nie mogła jednak powiedzieć tego na głos, ponieważ znalazłaby się na straconej pozycji. Nabrała powietrza i zmusiła się do spokojnej odpowiedzi.

– Nie boję się. Po prostu chcę to zakończyć. Dość tego, wyłączam telefon. I zamknę wszystkie żaluzje, żebyś mnie nie widział. Przykro mi. Nigdy nie chciałam cię zranić ani dawać ci fałszywej nadziei. Więcej do mnie nie dzwoń.

Przerwała połączenie i ostentacyjnie podniosła komórkę, tak by – jeśli ją obserwował – mógł zobaczyć, jak ją wyłącza. Ze spuszczoną głową, żeby nie ryzykować ewentualnego kontaktu wzrokowego, ruszyła szybko w stronę okien i zamknęła żaluzje.

Natychmiast ktoś zaczął dzwonić na telefon stacjonarny. Przeszła przez kuchnię i go wyłączyła. Na górze też dzwonił, wzięła więc pilot od iPoda, wybrała album Coldplay i puściła tak głośno, żeby słyszano go w ogrodzie.

Jednakże jej odwaga się skończyła, a z kącików oczu popłynęły łzy rozpaczy w chwili, gdy wzięła do ręki kilka ząbków czosnku i zaczęła wyciskać z nich życie ostrzem noża.

2

Leo Harris wrzuciła kierunkowskaz i zjechała kabrioletem audi na główną ulicę Little Melham. Większość ludzi uważała ją za szaloną – miała kabriolet i mieszkała w Manchesterze – dzisiaj jednak w Cheshire było ciepło i duszno i jazda z otwartym dachem sprawiała jej prawdziwą przyjemność. Drogę z domu pokonywała zaledwie w pół godziny. Po wydostaniu się z miejskich korków i parnego powietrza cieszyła się chłodnym wiatrem we włosach. Niebo znowu zasłoniły ciemne chmury, po których trudno było poznać, że to przecież letni wieczór. Przez cały dzień panowała burzowa pogoda, pasująca do jej nastroju. Pojawiająca się od czasu do czasu na czarnym niespokojnym niebie błyskawica stanowiła niemal odzwierciedlenie jej uczuć.

Jechała powoli przez miasteczko, patrzyła na ładne witryny sklepowe, zauważyła nową winiarnię z aluminiowymi stolikami i krzesłami rozstawionymi na szerokim chodniku, klientów od przechodniów oddzielał rząd wielkich roślin. Była tam nawet wyglądająca na modną restauracja wciśnięta między warzywniak a piekarnię, w delikatnie oświetlonym wnętrzu Leo dostrzegła bordowe krzesła o wysokich oparciach i białe obrusy.

Idealne miejsce do życia.

Uśmiechnęła się na tę myśl, zjechała z głównej ulicy i skręciła w stronę budynku.

Na widok otwartej bramy zdjęła nogę z gazu. Odruch bezwarunkowy. Zwalczyła chęć zawrócenia i pojechania do domu. Stopa odnalazła pedał i samochód powoli ruszył do przodu. Miała nadzieję, że kierowca jedynego zaparkowanego w zatoczce samochodu nie zauważył jej dziwnego zachowania. Skręciła na podjazd i zahamowała.

Naszła ją przerażająca myśl. Po raz pierwszy przyjechała tu samochodem dwadzieścia dwa lata temu. Była ze swoim ojcem, zaparkowali niemal w tym samym miejscu. Pamiętała, że miała wrażenie, jakby płakała od kilku dni, ale to było tylko kilka godzin. Ojciec próbował z nią rozmawiać, ona jednak nie chciała słuchać tego, co mówił. Wreszcie zostawił ją w samochodzie i sam wszedł do domu.

Po jakimś czasie jej wycie zamieniło się w szloch przypominający czkawkę. I to właśnie wtedy jej uszu dobiegł krzyk. Jeszcze nigdy w swym młodym życiu nie słyszała czegoś takiego, brzmiało to tak, jakby wyrywano komuś duszę z ciała. Wrzask trwał i trwał.

Na to wywołujące dreszcz wspomnienie Leo zamknęła oczy.

Siedem lat później szła tym podjazdem po raz ostatni, nie oglądając się za siebie, rezygnując zarówno z domu, jak i wszystkich jego mieszkańców. Przez jakiś czas nie chciała mieć do czynienia nawet z Ellie, ale siostra z niej nie zrezygnowała i za to – a także za wiele więcej – Leo była jej wdzięczna. Potem nawet przez sekundę nie wyobrażała sobie, że mogłaby tutaj wrócić, stanąć w tym samym miejscu, próbować znaleźć w sobie odwagę do przekroczenia progu. Maksymalnie odwlekała tę wizytę, dzisiaj jednak, pod wpływem dziwnego i bardzo silnego impulsu, wrzuciła do torby kilka ubrań, złapała kluczyki do samochodu i ruszyła, nie wiedząc, czy dotrze do celu. Zachęcała ją tylko myśl o zaskoczeniu Ellie i uldze, którą siostra odczuje, gdy otworzy drzwi.

Na szczęście dom zupełnie nie przypominał już budynku, w którym w dzieciństwie przeżyła prawdziwy horror. Mądrze ukryte lampy delikatnie rozświetlały ogród składający się z trawników i szerokich rabat z różami – bardzo się różnił od zaniedbanego ogrodu z dzieciństwa. Zerwano popękany asfalt i położono starą kostkę brukową, ramy okienne pomalowano na jasnokremowy kolor, pięknie kontrastujący ze starą czerwoną cegłą. Jednakże największą zmianą było nowe, imponujące atrium, łączące długi niski dom ze stojącą obok stodołą. Zalane światłem, jako że niebo było zachmurzone, wydawało się ciepłe i zachęcające nawet dla Leo.

Ciężko oparła głowę o zagłówek. Nie mogła tak tutaj siedzieć, musiała wziąć się w garść.

Wcisnęła przycisk uruchamiający elektryczne zamykanie dachu auta. Nawet jeśli nie uda jej się przejść przez drzwi i rzuci się do ucieczki, może nie zdążyć przed deszczem. No i zawsze to kilkadziesiąt sekund więcej w samochodzie.

Gdy już zamknęła dach, wjechała do końca na podjazd i zaparkowała przed domem. Bez większego przekonania wysiadła z samochodu, wzięła torbę z tylnego siedzenia, zdeterminowana podeszła do drzwi frontowych i wcisnęła dzwonek. Nie musiała długo czekać.

– Leo! Boże, Leo! Co za fantastyczna niespodzianka! Zaczynałam myśleć, że już nigdy się nie zobaczymy!

Wystarczyło spojrzeć na Ellie, żeby nabrać przekonania, że decyzja o przyjeździe była słuszna. Czekoladowobrązowe, długie włosy Ellie okalały jej owalną twarz i opadały falami na ramiona. Piwne oczy błyszczały, ale nie z radości, której Leo się spodziewała. W otoczonych delikatnymi czerwonymi obwódkami oczach połyskiwały resztki łez i chociaż pełne usta były rozciągnięte w szerokim uśmiechu, Leo widziała, że radość była wymuszona. Z reguły uśmiech siostry potrafił rozjaśnić pokój.

– Wejdź, wejdź, to cudownie cię widzieć. Witam na odmienionej Willow Farm.

Właśnie tej chwili Leo tak strasznie się bała. Spodziewała się, że gdy tylko przekroczy próg, jej zmysły zostaną zbombardowane doznaniami, które przypomną o przeszłości, jednak stwierdziła z zaskoczeniem, że nic nie czuła, przynajmniej w tej chwili. Żadnego szalejącego tętna, żadnej znajomej niepewności.

A potem wszystko zrozumiała. Dom inaczej pachniał. Nie czuła już zatęchłego smrodu zaniedbania, nie odnosiła wrażenia, że w budynku brakuje powietrza. Przez otwarte okno wpadał chłodny wiatr, niosąc delikatny zapach róż. Spojrzała na siostrę i czekała na jej znajomy szeroki uśmiech. Ale się nie pojawił.

Aby uniknąć nieuchronnego siostrzanego przytulenia, Leo podniosła swą niewielką torbę i pochyliła się, by pocałować Ellie w policzek.

– Och, zanim zapomnę. Znalazłam to na progu – rzekła i wyciągnęła przed siebie różę herbacianą.

Ellie jak zahipnotyzowana wpatrywała się w kwiat, jednak nie wzięła go do ręki.

– Wszystko w porządku? – Leo zmarszczyła czoło i zmartwiona spojrzała na siostrę.

Ta pomachała dłonią przed swoją twarzą, jakby próbując odpędzić łzy.

– Och, tak… oczy. Przepraszam… obierałam cebulę. Mogłabyś rzucić tę różę do ogrodu? Pewnie upadła, gdy ścinałam kwiaty do domu. W każdym razie… wszystko w porządku. I bardzo się cieszę, że cię widzę. Nie umiem wyrazić, ile twój przyjazd dla mnie znaczy, i chciałabym, żebyś została jakiś czas.

– Przywiozłam ze sobą kilka rzeczy w nadziei, że wytrzymasz ze mną parę dni – odparła Leo i podniosła torbę jeszcze wyżej. – Nie mogę cały czas wymyślać wymówek, przynajmniej jeśli chcę widywać częściej ciebie i Maxa. Nie wspominając już o bliźniakach. Gdzie oni wszyscy są?

– Dopiero co położyłam dzieciaki do łóżka, ale możemy na chwilę do nich wejść i sprawdzić, czy już zasnęły. Oszaleją ze szczęścia na twój widok. Max jest na szkolnym grillu organizowanym na koniec każdego semestru. Tylko dla pracowników, nie wolno przychodzić z partnerami. Organizują to w klubie rugby i nie wiadomo, o której się skończy ani w jakim stanie mój mąż wróci do domu. Niby są nauczycielami, ale czasami zachowują się przerażająco. Dobrze, że uczniowie ich nie widzą.

Leo rozejrzała się wokół i zaszokował ją fakt, jak pięknie wyglądał stary dom. Szeroki korytarz nie był już zastawiony gratami, ze ściany zdarto ponurą i wyblakłą tapetę, która szpeciła ściany, gdy Leo tutaj mieszkała, pomalowano ją na jasnomiodowy kolor i powieszono kilka dużych zdjęć krajobrazów. Przy jednej ze ścian dostrzegła wysoki stolik z ciemnego drewna, który wyglądał na stary, ale miał wyraziste słoje. A we wnęce, w której niegdyś stał zniszczony zamykany sekretarzyk, zarzucony starą zakurzoną korespondencją i podartymi kopertami, znajdowało się teraz wielkie okno, z którego widać było ogród. Stał tam również wygodny fotel i niski stolik z wazonem z morelowymi i herbacianymi różami, stanowiącymi źródło delikatnego zapachu, który poczuła.

Leo spojrzała na zdenerwowaną Ellie, która prawdopodobnie zastanawiała się, czy siostra nie odwróci się na pięcie i nie ucieknie.

– W porządku, Ellie. Nic mi nie jest. Naprawdę. To zdumiewające, nigdy bym nie powiedziała, że to ten sam dom. Uspokój się.

Ellie uśmiechnęła się z ulgą. Złapała Leo za rękę i wciągnęła ją do środka.

– To tylko początek – skoro podoba ci się korytarz, to z pewnością spodoba ci się również jadalnia i kuchnia. Jestem zachwycona tym miejscem. Ledwo co się do niego przyzwyczaiłam – czasami w ogóle zapominam, że to jest nasz dom. Wiesz, mało brakowało, a byśmy tego nie zrobili. Wydaje mi się, że Max chciał go sprzedać, ale przecież wiesz, że nie mogłabym tego zrobić. To miejsce ma ogromny potencjał, wypędziliśmy duchy przeszłości – i to dosłownie. Max tańczył wokół, krzycząc, żeby w imię siły wyższej wszystkie duchy poszły precz – oczywiście to niby on był tą siłą wyższą. Wiesz, jaki jest. Znalazł nawet jakąś arabską strofę, której wyśpiewanie ma rzekomo naprawić szkody wyrządzone przez czary, co zdaje się stosowne, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że zawsze nazywał naszą matkę Starą Wiedźmą. Śmiałam się tak głośno, że z pewnością nie został już tutaj ani jeden duch.

Leo doskonale wyobrażała sobie tę scenę. Max zawsze się wydurniał i potrafił każdego rozbawić.

Postawiła torbę u podnóża schodów, a Ellie pociągnęła ją w stronę pokojów, które ledwo co rozpoznawała. Nie widziała tutaj niczego, co przypominałoby o przeszłości, a chociaż nie było jej tutaj od tak dawna, doskonale pamiętała każdy centymetr kwadratowy tego miejsca.

– Niesamowite. Masz rację. To nie ten sam dom. – Zaczęła zapewniać siostrę, że to miejsce bardzo jej się podoba. Jednak jej słowa nie oddawały zdumienia wywołanego wprowadzonymi zmianami.

Pokój, w którym teraz stały, był całkowicie nowy pod każdym względem. O ile w ogóle można go nazwać „pokojem”. Znajdowały się w atrium, które Leo widziała z podjazdu. Oczywiście pamiętała starą stodołę, nie przypominała sobie jednak, by często z niej korzystano, ponieważ wtedy nie było tutaj farmy. Teraz Ellie i Max stworzyli w atrium niesamowitą jadalnię z podłogą wyłożoną starymi kamiennymi płytami, łączącą stodołę z główną częścią budynku. Pochyły dach zrobiono ze starych dębowych belek i wielkich szklanych paneli pomiędzy nimi. Ciemne, ponure chmury ustąpiły miejsca ciepłym wieczornym promieniom słońca, które przez chwilę odbijały się od ścian. Leo wyobrażała sobie przyjęcia organizowane tutaj przez Ellie i Maxa.

Siostra musiała czytać w jej myślach.

– Zaprosiliśmy kilka osób na jutro na kolację, chcemy uczcić fakt, że wreszcie udało nam się skończyć dom. Mam zamiar ochrzcić to pomieszczenie.

Leo posmutniała. Ellie uwielbiała się bawić, ona jednak nie lubiła przebywać w dużym gronie, a perspektywa wielkiej imprezy napełniała ją niepokojem.

– Och, Ellie, przepraszam. Powinnam była uprzedzić o przyjeździe. Zawsze mogę wrócić jutro do domu albo zostać w pokoju podczas przyjęcia. Jak zapewne pamiętasz, jestem dobra w siedzeniu cicho!

Ellie uśmiechnęła się i wyglądała, jakby chciała przytulić siostrę. Leo zrobiła krok w tył i dostrzegła błysk rozczarowania w oczach siostry.

– Leo, nie bądź głuptasem. Nie ma szans, żebyśmy cię stąd teraz wypuścili, przecież dopiero co przyjechałaś. Zostań, jak długo chcesz. Mam mnóstwo jedzenia, poza tym przyjdzie też ciekawy człowiek. Nie żeby był dziwakiem, ale jest specyficzny. Całkiem miły, ale samotny, niedawno wprowadził się do domu obok. Jest policjantem, więc lepiej uważaj na to, co robisz – rzekła Ellie z uśmiechem. – Chodź. Kuchnia jest teraz tutaj, w starej stodole. A nad kuchnią moich marzeń znajduje się wymarzony pokój do słuchania muzyki Maxa. Ale jutro sam ci go pokaże.

Leo uchwyciła delikatny zapach cebuli i ulżyło jej, że to rzeczywiście ona była przyczyną łez Ellie. Odczuwała lekkie rozczarowanie, że przez weekend nie będzie miała dla siebie Maxa, Ellie i bliźniaków, ale może przyjęcie było lepszym sposobem na ponowne zaznajomienie się ze starym domem. Dawniej z pewnością nie zorganizowano w tym miejscu ani jednego przyjęcia.

***

Ale okropnie nie w porę, myślała Ellie. Tak długo czekała na to, by Leo przełamała barierę, która uniemożliwiała jej przyjazd tutaj podczas odnawiania domu. Teraz wreszcie się zjawiła – a Ellie pragnęła, żeby jak najszybciej wyjechała.

Kochała swą siostrę, ale straszne wspomnienia Leo z tego domu niemalże powstrzymały Ellie przed przeprowadzką tutaj. Niemal. Max też nie pałał szalonym entuzjazmem do tego pomysłu, chociaż jakoś go zaakceptował. Może po prostu było mu już wszystko jedno, gdzie mieszkali. Ostatecznie żadne z nich się jej nie przeciwstawiło. Wiedzieli, dlaczego to miało dla niej takie ogromne znaczenie, chociaż uważali, że to mrzonka.

Otworzyła szafkę, wyjęła kilka serwetek i wyłożyła sztućce na tacę. Mogli zjeść kolację w salonie – byle dalej od kuchni i wspomnień o wcześniejszej rozmowie telefonicznej. Otworzy butelkę dobrego wina. Po raz pierwszy w dorosłym życiu Ellie czuła, że nie musi martwić się o pieniądze, a mimo to życie wcale nie zdawało się lepsze, tylko o wiele gorsze.

Nowy status materialny zawdzięczali jej matce. Gdyby nie było to takie smutne, z pewnością bawiłaby ją ta sytuacja. Od czasu zniknięcia ich ojca wiele lat temu matka twierdziła, że jest biedna, jednak po jej śmierci Ellie odziedziczyła nie tylko dom, lecz także pokaźną sumę, jaką matka musiała odkładać przez Bóg wie jak długi czas. Ale Leo nie zostawiła ani grosza.

Ellie przywołała się do porządku. Leo mogła zejść na dół w każdej chwili, musiała się ogarnąć. Bliźniaki oszalały ze szczęścia na widok cioci, Ellie wiedziała, że z pewnością zmusiły ją do opowiadania jakichś historii. Przy dzieciach Leo przestawała być taka cyniczna i sztywna, dzisiaj jednak Ellie nie mogła na to patrzeć. Rozkleiłaby się i trudno by jej było to wyjaśnić.

Otworzyła drzwi lodówki i zaczęła wyjmować jedzenie na kolację. Mogli zjeść pasztet, chociaż jeszcze nie ostygł do końca, na lunch zrobiła też hummus dla bliźniaków. Trochę zostało.

Jej myśli krążyły gdzie indziej.

Stała, wpatrując się w zawartość lodówki, zimne powietrze chłodziło jej policzki, ale wcale nie widziała jedzenia na półkach. Teraz nikt nie mógł widzieć tego, co robiła w kuchni, doskonale jednak wyczuwała jego obecność, czaił się na zewnątrz w zapadającym mroku. Wpatrywał się w zamknięte żaluzje i była pewna, że gdyby nagle je otworzyła, zobaczyłaby zniekształcone rysy twarzy przyciśniętej do szyby. Spojrzała przez ramię, niemal spodziewając się, że czyhał na nią gdzieś w jakimś ciemnym kącie.

Ogarnij się. Spróbowała ponownie się skupić i przejrzeć zawartość lodówki. Ser. Mieli całe tony sera, kupionego na jutrzejszą imprezę. Mogli trochę zjeść, a jutro dokupi w delikatesach w miasteczku.

Ellie odkrywała naczynia, rozwijała ser i analizowała swoje trudne położenie. Dlaczego nie potrafił zaakceptować faktu, że to już koniec? Teraz pragnęła jedynie pozbyć się go ze swojego życia.

Wiedziała, że gdyby poprosiła Leo o pomoc, z pewnością by ją uzyskała. Ale przez dwadzieścia kilka lat to Leo miała świadomość, że może polegać na siostrze, była jedyną osobą, której całkowicie ufała. Ellie nie mogła więc rozwiać jej ostatnich złudzeń.

Wyłożyła resztę jedzenia na tacę, jeszcze raz zerknęła nerwowo na zamknięte żaluzje i wyłączyła światło. Zmusiła się do uśmiechu i poszła szukać Leo.

3

Wprawdzie późno się położyli, ale Leo cieszyła się, że pokonała swoje obawy i wreszcie przekroczyła próg tego domu. Tak dobrze było znowu zobaczyć Ellie; zbyt długo trzymała się na uboczu. Zawsze wolała spotkać się na dzień w Manchesterze czy Chester albo zaprosić całą rodzinę do siebie. Dzisiaj jednak jej się udało. Stoczyła walkę z demonami i wygrała. Teraz musiała jeszcze tylko udowodnić, że da radę tutaj spać. Bez wątpienia pomoże jej w tym wino.

Zajęła stary pokój Ellie, a malutki pokoik, który kiedyś należał do niej, stał się teraz uroczą łazienką. Wszystko się tutaj zmieniło; stare drzwi na półpiętrze zostały zastąpione nowymi, prowadzącymi z sypialni do łazienki. Nowoczesna biała armatura i dodatki lśniły na tle ciemnoszarych płytek, a blask punktowego oświetlenia odbijał się od wielkiego wiszącego nad zlewem lustra. Zero starych wspomnień.

Gdy dorastały, Leo nie wolno było wchodzić do pokoju Ellie, chociaż czasami dziewczynki ryzykowały gniew matki i nie przestrzegały tego zakazu. Ale Leo nigdy go nie złamała, kiedy sytuacja była poważna i Ellie jej potrzebowała. Od chwili gdy Ellie zrozumiała, że ich ojciec odszedł na dobre i bez pożegnania, opłakiwała jego zniknięcie w samotności w tych czterech ścianach. Leo leżała w swoim łóżku, słuchając przez ścianę płaczu siostry ze świadomością, że powinna spróbować ją pocieszyć, nie miała jednak pojęcia, jak to zrobić. Ellie nie rozumiała obojętności Leo po jego odejściu, a Leo szczerze wierzyła, że ostatnie lata życia w tym domu kompletnie pozbawiły ją wszelkich uczuć. Po swoim przyjeździe tutaj wiele razy płakała przed snem w samotności, a ojciec nie zrobił nic, by jej pomóc. To jego pogarda sprawiła, że Leo zamknęła się w sobie.

Niestety Ellie miała absurdalne przeświadczenie, że gdy tylko on uświadomi sobie, że jego żona zmarła, cudownie pojawi się w ich domu w charakterze ojca marnotrawnego. A teraz, kiedy już mieszkała w tym domu, żywiła przekonanie, że będzie wiedział, gdzie ją znaleźć.

Leo powinna coś z tym zrobić. Musiała się dowiedzieć, co tak naprawdę się z nim stało.

Rozmyślała o siostrze. Max nazywał ją cudną, pełną życia Ellie, co pokrywało się z rzeczywistością. Jednak dzisiaj wieczorem od czasu do czasu blask w oczach siostry znikał i Leo miała nadzieję, że jej przyjazd czegoś nie popsuł.

– Ellie, na pewno wszystko jest okej? – spytała raz jeszcze. – Wyglądasz na zatroskaną.

Siostra pochyliła się do przodu i zmarszczyła czoło. Zaczęła przyglądać się zawartości swojego kieliszka i zdjęła niewidzialny paproszek z małego palca.

– Ja? Wszystko w porządku. Naprawdę. Kilkumiesięczny remont i idące za tym zmiany były naprawdę absorbujące. Teraz, gdy to się skończyło, pewnie spada poziom adrenaliny. Czuję się trochę zmęczona, ale wszystko jest w porządku. Naprawdę.

Dwa razy „w porządku” i dwa razy „naprawdę”. Ale miała prawo być zmęczona. Nadzorowała remont, dbała o dom, opiekowała się pięcioletnimi bliźniakami i jeszcze pracowała kilka dni w tygodniu – nie ma osoby, której by to nie wykończyło.

Ale, co nietypowe dla Ellie, nie dała Leo zwyczajowego wykładu na temat „pokonania swoich barier” i znalezienia „odpowiedniego mężczyzny”. Leo wiedziała, że przeszłość pozostawiła po sobie głębokie blizny i poważne problemy, ale już dawno temu poradziła sobie z własnymi ograniczeniami. Stały się jej częścią. Jednak ani Ellie, ani Max tego nie zaakceptowali.

Położyła laptop na kolanach. Przed snem musiała jeszcze zrobić wpis na blog, jednak z jakichś względów odpowiednie słowa nie chciały nadejść. Od czasu gdy Leo została trenerem personalnym, codziennie próbowała pisać dla swoich klientów krótki post na podstawie własnych doświadczeń. Inspiracji szukała w wiadomościach, rozmowach podsłuchanych w supermarkecie albo obserwowaniu ludzkich zachowań. Dzisiaj jednak jej umysł był pusty – albo raczej wypełniony troską o Ellie. Wreszcie poddała się i wzięła do ręki czasopismo, jakie siostra z rozmysłem pozostawiła jej przy łóżku.

Nie mogła zasnąć, więc zgasiła światło dopiero po północy. Ale tuż po tym, jak zaczęła zapadać w sen, rozległ się przeraźliwy dźwięk telefonu. Pokój Leo znajdował się naprzeciwko pokoju Ellie, słyszała więc ciche pomruki siostry, a potem wyraźne napięcie w jej głosie. Po chwili Ellie powiedziała piskliwie coś jakby „nie”. Tylko to słowo Leo zdołała zrozumieć, ale odniosła wrażenie, że siostra jest zdenerwowana, i zastanawiała się, czy powinna to sprawdzić. Właśnie postanowiła wstać z łóżka, gdy uświadomiła sobie, że Ellie przestała mówić. Kilka minut później dobiegło ją skrzypnięcie drugiego stopnia na górze schodów. Najwyraźniej podczas remontu zapomniano go naprawić. Czyli Ellie schodziła na dół. Potem usłyszała bardzo odległy odgłos zamykania drzwi wejściowych, a chwilę później cichy pomruk silnika nowiutkiego mercedesa z napędem na cztery koła.

Co, u diabła, Ellie wyprawiała o tej porze?

Leo natychmiast poczuła niepokój, ale próbowała się uspokoić. Wiedziała, że przemawiał do niej dom, że rzucał swoje mroczne zaklęcia na wydarzenie, które z pewnością miało sensowne wyjaśnienie. Mimo to włączyła lampkę przy łóżku, wstała i otworzyła cicho drzwi. Pod nieobecność siostry powinna nasłuchiwać, czy u bliźniaków wszystko w porządku – tym bardziej dziwiła się, że siostra nie poinformowała jej, że wychodzi.

Pogodzona z faktem, że nie będzie spała do chwili powrotu Ellie, Leo wróciła do łóżka, wzięła laptop i zaczęła pisać.

JEDEN KROK: BLOG LEO HARRIS

W poszukiwaniu własnej tęczy

Dzisiaj rano obudził mnie odgłos deszczu nieubłaganie uderzającego w szybę. Na myśl od razu przyszły mi łzy i smutek. Gdy rozległ się grzmot, natychmiast pomyślałam o złości. Wystarczył przebłysk promieni słońca i wróciła mi wiara w radość na całym świecie.

Co jednak z lodowatym wiatrem zimy, który mrozi do kości? Że śniegiem, który tak pięknie wygląda, ale ukrywa zdradzieckie ścieżki; co ze zdumiewającymi lodowymi stalaktytami, zwisającymi z rynien, mogącymi w jednej chwili przeszyć ludzkie serce?

Które z tych zjawisk odzwierciedla twój związek?

Jaka jest twoja reakcja na to, gdy któraś z ukochanych osób staje w drzwiach? Czy wtedy wychodzi słońce, czy słyszysz odległy grzmot? Czy twoje serce otacza lód, bo wiesz, że droga, która cię czeka, będzie śliska i oblodzona, czy możesz rozsiąść się wygodnie w fotelu i rozkoszować promieniami słońca?

Pomyśl o swym sercu i swej duszy jak o pogodzie i wsłuchaj się w to, co ci mówią. Masz prawo czuć ciepło promieni słońca, ale dotarcie do tego miejsca może oznaczać, że wcześniej przetrwałeś deszczowe dni.

Gdy podczas twej defilady pada deszcz, patrz w górę zamiast w dół. Bez deszczu nie byłoby tęczy. – Gilbert K. Chesterton

4

Niebo zakrywały czarne burzowe chmury, a trawa za żywopłotem, na której boso kucała, była mokra i zimna. Jednak dziewczyna zdawała sobie sprawę, że nie wolno jej się ruszyć. Wiedziała, że ktoś ją śledził i najmniejsze drgnięcie zdradzi miejsce, w którym się schowała. Starała się kontrolować oddech, stłumiła szloch. Nie mogła wydać żadnego dźwięku.

Ucieczka zdawała się niemożliwa, a jednak jej się udało. Serce waliło jej w piersi jak oszalałe, ale wykorzystała chwilę, nacisnęła klamkę, otworzyła drzwi i uciekła w ciemną noc. Teraz musiała tylko trafić na drogę, znaleźć kogoś, kto jej pomoże. I wszystko dobrze się skończy. Musiała być silna. Jeśli tylko uda jej się dostać do domu, rodzice ją ochronią.

„Kochanie, nie pozwolimy, by ktokolwiek jeszcze cię skrzywdził. Z nami jesteś bezpieczna”. Powtarzali jej to przez całe życie, bez wątpienia w to wierzyli. Ale kto by przypuszczał…

Nie mogła teraz o tym myśleć. Musiała się skupić. Którędy powinna iść? Czuła, jak pot leje jej się po plecach, a mimo to ręce i nogi pokrywała gęsia skórka. Na chwilę skrzyżowała ręce na piersi, próbując powstrzymać ogarniającą ją panikę. Kucała za żywopłotem i cały czas trzymając głowę w dole, zaczęła się rozglądać. W miejscu, skąd przybyła, nadal było niebezpiecznie. Teraz myślała jedynie o tym, by uciec jak najdalej. Nie zastanawiała się, w którą stronę biec – po prostu popędziła jak najszybciej przed siebie. Ale kryjówkę mogła znaleźć tylko za którymś z żywopłotów lub rosnących z rzadka drzew. Pola były puste, nawet nie pasły się na nich żadne krowy.

Ciszę przerwał dźwięk, który zmroził ją do szpiku kości.

– Abbie, już wszystko w porządku. – Głos był łagodny i dochodził z bardzo bliska. – Nie zrobię ci krzywdy. Przepraszam, jeśli się przestraszyłaś. Abbie – gdzie jesteś?

Abbie skradała się wzdłuż kłujących krzewów głogu, które oddzielały dwa pola. Z całych sił starała się nie hałasować. Nagle poczuła straszliwe pieczenie, ale udało jej się przełknąć przeraźliwy krzyk. Wdepnęła w parzące pokrzywy, ból był niemal nie do zniesienia. Czuła, jak puchną jej stopy i łydki. Zawsze tak reagowała na poparzenie pokrzywami. Założyła ręce na piersi, jakby to miało przynieść pocieszenie i stłumić krzyk, który próbował wyrwać się z jej piersi.

Zaryzykowała i krzywiąc się z bólu, odsunęła się trochę od żywopłotu, chcąc sprawdzić, czy w świetle księżyca uda jej się zobaczyć drogę, po której szła. Ale księżyc i gwiazdy zasłaniały czarne chmury pokrywające niebo. Po policzkach dziewczyny płynęły łzy, nie odważyła się jednak nawet na najcichszy szloch. Wierzchem dłoni wytarła nos i twarz. Nie miała pojęcia, dokąd idzie. Wszystkie pola w Cheshire wyglądały tak samo, mogła więc zmierzać w sam środek hrabstwa, w złym kierunku.

Przestań, Abbie. Pomyśl. Rozglądała się bojaźliwie na boki w obawie, że zaraz dostrzeże wyłaniającą się z mroku postać, a w każdym szmerze liści słyszała nadchodzące niebezpieczeństwo. Mimo to zmusiła się do skupienia. Najłatwiej byłoby się poddać. Nie mogła jednak tego uczynić. Zaczęła się zastanawiać, gdzie znajdował się dom, z którego właśnie uciekła. Ale nie wiedziała. Gdy ją tu przywieziono, miała zawiązane oczy.

W oddali dostrzegła latarnie uliczne. Tam znajdowało się miasteczko. By się jednak do niego dostać, musiałaby wrócić drogą, którą tutaj przyszła. Tego nie zrobi. Musi znaleźć inną trasę.

I nagle przypomniała sobie rozmowę z tatą. O gwiazdach. Opowiadał jej o Gwieździe Polarnej i o tym, jak ją odszukać. Spojrzała w górę i zapragnęła, by chmury rozstąpiły się na tyle długo, żeby mogła zorientować się w swoim położeniu. Księżyc nadal krył się za chmurami, widziała jednak Wielki Wóz – i to powinno jej wystarczyć, ale jej umysł słabo pracował. Odwróciła się i stanęła twarzą do, jak jej się zdawało, Gwiazdy Polarnej i już wiedziała, gdzie się znajduje. Była na wschód od miasteczka. Dzięki, tato.

Droga powinna znajdować się gdzieś na prawo. Tata nazywał ją boczną drogą. Jeśli tam dotrze, być może uda jej się znaleźć kogoś, kto jej pomoże.

Abbie wiedziała, że w jakiś sposób musi przedostać się przez nieosłonięte pola. Ponieważ ma na sobie białą koszulkę, natychmiast stanie się widoczna. Szybko ściągnęła ją i wytarła w trawę – wykorzystała nawet krowie łajno. Miała to gdzieś. Po chwili włożyła brudną koszulkę i z przerażeniem uświadomiła sobie, że przecież nie zachowywała się najciszej. Usłyszała zbliżające się kroki, ktoś stąpał po mokrej trawie.

– Abbie, wiem, gdzie jesteś. Już po ciebie idę. Zostań tam. Nie zrobię ci krzywdy. Obiecuję.

Tym razem głos rozległ się o wiele bliżej, więc Abbie rzuciła się biegiem przez łąkę. Teraz już nie przejmowała się tym, że była widoczna. Musiała uciec, a droga dawała jej największą szansę na ocalenie. Nie nasłuchiwała odgłosów pogoni. Tylko biegła w milczeniu.

Bolały ją poparzone pokrzywami nogi i ciężko dyszała, gdy nagle zobaczyła błysk reflektorów samochodowych. Droga znajdowała się jakieś dwieście metrów od niej. Miała rację. Zmusiła się do biegu i przebyła tę odległość w mniej niż minutę, miała jednak wrażenie, że zajęło jej to całe godziny. A potem przerażona zaczęła szlochać. Między nią a drogą znajdował się kolejny żywopłot z głogu, przeszkoda nie do sforsowania.

Ale przecież musiał istnieć jakiś przesmyk? Zawsze istniał. Zaczęła rozglądać się po polu i z przerażeniem dostrzegła, że przejście było, tylko że musiałaby iść w stronę domu, z którego uciekła, a to oznaczało niebezpieczeństwo.

Powoli się odwróciła, sparaliżowana strachem, że dostrzeże postać prześladowcy biegnącego przez pole, lecz w mroku wydawało jej się, że nikogo tam nie ma. Może jednak była bezpieczna. Ale wiedziała za dużo i ten ktoś nigdy nie pozwoli jej uciec. Może lepiej przesiedzieć tutaj aż do rana? Do tej pory rodzice z pewnością zaczną się o nią martwić.

A potem sobie przypomniała. Przecież dzisiaj w ogóle miała nie wracać do domu. Rodzice myśleli, że nocuje u Emily. Ucieszyli się, że zostaje u koleżanki, i z pewnością nie będą się martwić. Była głupia i tak strasznie naiwna.

Rozpłakała się z żalu nad sobą. Odkąd dziesięć minut temu zobaczyła światła na drodze, nic nią nie przejechało. Abbie spojrzała na trasę, którą przebyła, i nagle poczuła przypływ nadziei. Tak bardzo przejmowała się tym, czy ktoś ją gonił, że nie zauważyła niewielkiego przejścia w żywopłocie. Jeśli uda jej się przedostać na następne pole, wyjdzie na drogę.

Ostrożnie sprawdziła, czy nikt jej nie goni, a następnie ruszyła pomału w stronę szczeliny. Przez cały czas czekała tylko, aż z mroku wyłoni się straszliwa postać. Serce waliło jej mocno i była pewna, że słychać je na pięćdziesiąt metrów. Skradała się, trzymając głowę poniżej linii żywopłotu. A potem przeszła przez szczelinę i znowu rzuciła się pędem przed siebie. Na drugim końcu pola dostrzegła bramę i wydała z siebie stłumiony okrzyk ulgi. Wreszcie uda jej się dotrzeć do drogi.

Pozbawiona tchu i zrozpaczona dziewczyna wdrapała się na bramę, zeskoczyła po drugiej stronie izaczęła iść drogą, oddalając się od miasteczka. Wydawało jej się, że tak będzie bezpieczniej. Po drugiej stronie drogi był las, do którego jako dziecko chodziła z ojcem, by oglądać konwalie, ale nigdy ich nie zrywali. Nocą las wyglądał zupełnie inaczej, cały czas zerkała nerwowo w jego kierunku. Gdy usłyszała ryk silnika samochodu jadącego od strony miasteczka, poczuła olbrzymią ulgę, odwróciła się, wyskoczyła na środek drogi i zaczęła machać rękami, żeby go zatrzymać. Rozpoznała pojazd w ostatniej chwili. Siedziała w nim jeszcze kilka godzin wcześniej. Prześladowca wrócił po samochód… i ją znalazł. Wrzasnęła przeraźliwie, zbiegła z drogi i rzuciła się między drzewa. Samochód zatrzymał się z piskiem opon w wąskiej zatoczce, rozległ się trzask drzwi. Pogoń rozpoczęła się na nowo – jednak Abbie dobrze znała ten las. Teraz był przerażający, ale być może dzięki temu miała przewagę.

Nagle poczuła przypływ energii i wbiegła między drzewa. Nie była widoczna z drogi, ale jednocześnie znajdowała się na tyle blisko, że w każdej chwili mogła wyskoczyć przed maskę jakiegoś samochodu. W lesie nie było żadnej ścieżki, a gałązki i kamienie boleśnie kaleczyły delikatną skórę stóp. Na polach było jaśniej. Chociaż jej oczy przyzwyczaiły się już do mroku, czarne sylwetki drzew co chwila wyłaniały się z cienia i musiała zwolnić. Brak widoczności dodatkowo utrudniał sprawę, chociaż od czasu do czasu pojawiał się blask księżyca, który oświetlał mokrą nawierzchnię i pomagał Abbie zorientować się w położeniu, tak by mogła trzymać się jak najbliżej drogi.

Wiedziała, że coraz bardziej oddala się od miasteczka i cywilizacji, nie miała jednak pojęcia, co innego mogłaby uczynić. Zatrzymała się, by złapać oddech, i usłyszała gałęzie trzaskające pod wpływem czyichś kroków. Przypomniała sobie, jak tata mawiał, że strach zawsze dodaje skrzydeł, i po raz pierwszy w życiu zrozumiała, co tak naprawdę miał na myśli. Teraz rzeczywiście potrzebowała skrzydeł. Dyszała tak głośno, że nie potrafiła ocenić, jak daleko znajdował się prześladowca.

Gdy na chwilę wstrzymała oddech i zaczęła wsłuchiwać się w las, zapadła cisza. Nic nie słyszała. Wiedziała, że jak się poruszy, zdradzi swoje położenie, czekała więc, próbując opanować oddech i nasłuchując przerażającego głosu wołającego cicho jej imię. Ale dźwięk, jaki usłyszała, brzmiał o wiele cudowniej. Był to ryk potężnego silnika.

Puściła się pędem na skraj lasu, gotowa na rzucenie się pod koła każdego nadjeżdżającego samochodu. Wybiegła na drogę, ale spóźniła się kilka sekund. Kierowca jechał tak szybko, jakby jego również ktoś gonił. Zaczęła machać rękami, żeby zwrócić na siebie jego uwagę, ale on nawet jej nie zauważył. Z jej ust wydobył się głośny jęk zawodu. I wtedy zdradziła swoje położenie. Pobiegła z powrotem na skraj lasu i zaczęła pędzić, nie oglądając się za siebie.

A potem na tle ciemnego, burzowego nieba zobaczyła poruszające się w jej stronę dziwne światło. Natychmiast zrozumiała, co to było – światła samochodu, oświetlające baldachim gałęzi nad drogą. Bogu dzięki, pomyślała. Musiała odpowiednio to rozegrać. Aż do ostatniej chwili będzie ukrywać się między drzewami przy drodze. Nie chciała zdradzić swojego położenia, bo samochód mógł się nie zatrzymać.

I wtedy to usłyszała.

– Abbie, Abbie. Przestań uciekać. Nie zrobię ci krzywdy. Poczekaj na mnie.

Prześladowca deptał jej po piętach.

Zobaczyła, że samochód wchodzi w zakręt. Poczekała do ostatniej chwili, a potem skoczyła.

5

DZIEŃ DRUGI: SOBOTA

Leo była na dole w kuchni i robiła dzieciom śniadanie, gdy zjawił się Max. Miał czerwone i zapuchnięte oczy. Jego krótkie ciemnobrązowe włosy były jeszcze bardziej nastroszone niż normalnie, a dolną część twarzy pokrywał zarost.

– Dzień dobry, Leo. Jak miło cię widzieć… chyba.

Uniosła brwi i czekała, czy zacznie się pogrążać.

– To znaczy, miło, że tutaj jesteś, po prostu boję się otworzyć szerzej oczy, bo bardzo mnie to boli. – Uśmiechnął się bezczelnie. – Ellie powiedziała mi o twoim przyjeździe. Dzięki, że zajęłaś się śniadaniem dzieciaków.

– Nie wiedziałam, czy wczoraj byłeś na tyle przytomny, by w ogóle zauważyć moją obecność – odparła. – Byłam przygotowana na to, że przywitasz mnie zszokowany i przerażony.

– Nigdy bym tego nie zrobił. – Złapał ścierkę i rzucił nią w Leo. Chybił, co dziwne, ponieważ z reguły miał niezłego cela. – Ale przecież powinnaś to wiedzieć. Jestem zachwycony faktem, że przyjechałaś, a twoja starsza siostra będzie miała jeden powód do zmartwień mniej. No i mam nadzieję, że nie wpadłaś tutaj tylko na chwilę. Wiesz, że możesz zostać, jak długo zechcesz, prawda? Ellie powiedziała, że obudziła cię i poprosiła o nakarmienie potworów, za co będę ci dozgonnie wdzięczny. Kiedy wróciłem w nocy do domu, na szczęście spała jak zabita! Dzięki Bogu nie widziała, w jakim byłem stanie.

Podszedł do dzieci, które radośnie jadły płatki i pomrukiwały do siebie w niezrozumiałym dla innych języku – robiły tak od wczesnego dzieciństwa. Pocałował każde z nich w głowę i oderwał kawałek tostu leżącego na talerzu na środku stołu – ku oburzeniu Ruby, która najwyraźniej upatrzyła sobie tę samą kromkę.

Leo cieszyła się, że Max stał plecami do niej, a gdy się odwrócił, zdołała zapanować nad swoim zaskoczeniem. Co w takim razie Ellie robiła w środku nocy? Leo wmówiła sobie, że siostra pojechała po Maxa na imprezę na koniec semestru. Ale najwyraźniej się myliła.

– Zakładam, że nie prowadziłeś samochodu do domu, będąc pod wpływem? Teraz masz tyle pieniędzy, że raczej stać cię na taksówkę.

Dogryzła mu, nie mogła się powstrzymać, ale Max uśmiechnął się do niej skromnie.

– Dzieciaku, stare nawyki się nie zmieniają – odparł z pełnymi ustami. – W zeszłym tygodniu ciągnęliśmy słomki, żeby ustalić, kto będzie prowadzić, i na szczęście – albo na nieszczęście, przynajmniej tak teraz to czuję – nie ja prowadziłem. Ale muszę się ogarnąć do dzisiejszej kolacji. Ellie z pewnością zacznie panikować, myślała, że będzie mieć cały dzień na przygotowania, a teraz okazało się, że nie przyjedzie do domu przed trzecią.

– Co się stało? Mówiła, że musi wyjść, ale byłam zbyt nieprzytomna, żeby spytać, co się dzieje.

– Najwyraźniej jakiś kryzys w pracy. Teraz ma tylko kilka dyżurów w tygodniu, ale zeszłej nocy była jakaś sytuacja awaryjna i w szpitalu brakło wykwalifikowanych pielęgniarek. To pewnie przez to, że jest lato i okres urlopowy.

– Jeśli to pomoże, to mogę zająć się bliźniakami – zaproponowała Leo. – Tylko nie każ mi gotować.

Odchrząknął.

– Jeśli którekolwiek z nas wtrąci się do gotowania, to znajdziemy się w prawdziwych tarapatach. Rozumiem, że Panienka Zorganizowana już wszystko zamówiła i muszę tylko iść do warzywniaka, sklepu rybnego i rzeźnika. Wczoraj wieczorem zeżarłaś pół sera, trzeba więc trochę dokupić. Alkohol już mamy, chyba że go wypiłaś. Wszystko musi być na tip-top. Będę za jakąś godzinę. Dasz sobie radę?

Ściągnęła brwi, słysząc ton jego głosu, ale on tego nie zauważył.

– To będzie dla mnie przyjemność – odparła. – Jeśli nie masz nic przeciwko, zabiorę bliźniaki na spacer. Gdybym wcześniej na to wpadła, wymieniłabym się z Ellie samochodami, żebym miała foteliki.

Uniósł brwi.

– Naprawdę sądzisz, że pozwoliłaby ci jeździć swoim nowym samochodem? Możesz dalej marzyć.

Oderwał kawałek ręcznika papierowego, żeby wytrzeć tłuste od masła dłonie.

– Leo, muszę o to spytać. Jak sobie tutaj radzisz? Przebywanie w tym miejscu z pewnością nie jest dla ciebie łatwe, jednak bardzo się cieszę, że przyjechałaś. Ellie martwiła się, że kiedy przeprowadzimy się do tego domu, powstanie między wami bariera nie do pokonania.

Leo unikała jego wzroku. Znała go, odkąd skończyła czternaście lat, traktowała jak starszego brata. Nauczyła się jednak ukrywać wszystkie swoje uczucia i nawet on nie mógł przebić się przez stawiany latami mur.

– Max, to tylko dom. Cegły i zaprawa murarska.

Roześmiał się, a potem złapał za głowę, która najwyraźniej go rozbolała.

– Dzieciaku, mnie nie oszukasz. Ale jesteś dzielna. A skoro już mówimy o byciu dzielnym…

Jęknęła, wiedząc, co teraz nastąpi.

– …czy byłaś na tyle dzielna, by znaleźć sobie faceta – takiego do „związku” w przeciwieństwie do przygody na jedną noc – czy nadal osądzasz każdego faceta na świecie na podstawie jednego zdemoralizowanego egzemplarza? Wiesz, nie wszyscy jesteśmy tacy źli. W gruncie rzeczy część z nas to imponujące bestie – dodał, wskazując na siebie obiema dłońmi i uśmiechając się promiennie do Leo.

Pokręciła głową z udawaną rozpaczą. Dlaczego każdy mężczyzna uważał, że kobieta niemająca męża ponosiła porażkę w życiu?

– Dzięki, ale tak jest mi dobrze. Pytasz mnie o to za każdym razem, gdy cię widzę, i zawsze odpowiadam w ten sam sposób. I zanim zaczniesz ekscytować się wyciąganiem ze mnie szczegółów mojego sporadycznego życia seksualnego, proszę cię, odwal się.

Spojrzała z niepokojem na dzieci, które na szczęście nadal były zajęte rozmową i prawdopodobnie nie miały pojęcia, o czym mówiła.

W tym momencie Max z reguły robił jej wykład na temat jego „szczęśliwego małżeństwa”, teraz jednak powstrzymał się od komentarza, więc Leo wykorzystała okazję i zmieniła temat.

– À propos mojego zdemoralizowanego egzemplarza mężczyzny: co zrobimy z obsesją Ellie na temat naszego ojca? Szczerze mówiąc, jest to jeden z powodów mojego przyjazdu. Wczoraj wieczorem próbowałam z nią o tym porozmawiać, ale nic z tego nie wyszło. Max, on z pewnością nie pojawi się znienacka. Dlaczego ona nie potrafi dostrzec w nim osoby, jaką był w rzeczywistości?

Przez chwilę miał poważną minę.

– Gdy tylko ją o niego pytam, okazuje się, że ona prawie nic nie wie. Ten facet to chyba jakiś duch, który pojawił się w waszym życiu i zniknął, dając z siebie tak mało, jak to tylko możliwe.

– Dobrze powiedziane – odparła Leo i pokiwała głową. – Zjawiał się, gdy akurat miał taką zachciankę. Matka Ellie zdawała się go nienawidzić, ale jemu to wisiało. Zero odpowiedzialności. Gdy jednak do nas przychodził, Ellie wychodziła z siebie, by go zadowolić. Kiedy tylko stawał w drzwiach, biegła do niego i się przytulała. Targał jej włosy i mówił coś w rodzaju: „Boże, aleś ty urosła” albo „Bardzo ładnie dziś wyglądasz”. I to wszystko. Komplementy od niego były nagrodą za oddanie. Spójrzmy prawdzie w oczy – Ellie bardzo łaknęła miłości i zainteresowania. Z obojga rodziców bez wątpienia stanowił mniejsze zło, ale przeważnie zachowywał się wobec nas obojętnie. Nic dziwnego, że nie mam czasu na facetów, prawda?

Max wielokrotnie próbował przekonać Leo, że jej ojciec stanowił wyjątek, a nie regułę, tym razem jednak ledwo na nią spojrzał, co zinterpretowała jako „jesteś beznadziejna”, i podszedł do ekspresu do kawy.

– Chcesz? Ta cudowna maszyna robi najlepszą – i najdroższą – kawę na świecie. W każdym domu powinien być taki ekspres, nie sądzisz?

Wcisnął guzik. Leo usłyszała odgłos mielenia ziaren i kuchnię wypełnił cudowny zapach świeżej kawy, gdy ciemnobrązowy płyn powoli zaczął spływać do małego kubka na espresso.

– A robi też cappuccino? – spytała.

– Owszem, ale to już wymaga odrobiny wysiłku. Przynieś mi butelkę mleka, a zdradzę ci kolejne tajemnice tego cudownego i najważniejszego sprzętu kuchennego.

Leo nigdy nie uważała, żeby sarkazm był mocną stroną Maxa, ale może na kacu zawsze tak gadał. A może myliła się co do tego domu, którego złośliwości nie dawało się zakryć kilkoma warstwami farby.

6

Kilkaset metrów dalej, w domu z czerwonej cegły, Tom Douglas odpoczywał na wygodnej sofie, otoczony rozłożonymi sobotnimi gazetami. W tle leciał stary album Fleetwood Mac, który kupił z sentymentu. Gdy był mały, jego tata non stop puszczał Rumours; kiedy zatem zobaczył ten album na iTunes, nie mógł się powstrzymać.

Próbował przyzwyczaić się do tych leniwych dni, ale po kilku godzinach nicnierobienia ogarniało go zniecierpliwienie. Kiedy wreszcie stwierdził, że powinien już wstać i zrobić coś pożytecznego, zadzwonił dzwonek u drzwi. Nie miał pojęcia, kto zdołał go tutaj znaleźć. Nie znał nikogo poza sąsiadami, którzy zaprosili go na kolację.

Przypomniał sobie, że jeszcze jedno miał do zrobienia: powinien zdjąć drzwi wejściowe z zawiasów i podheblować je od dołu. Teraz, żeby je otworzyć i przywitać się z niespodziewanym gościem, musiał mocno szarpnąć.

– Steve! Cześć! Co za niespodzianka. Co sprowadza cię do tych lasów? Wejdź.

Miło było zobaczyć starego przyjaciela. Kilka lat wcześniej Steve pracował z Tomem w Manchesterze. Awansował ze stopnia sierżanta i przeniesiono go do policji w Cheshire. Utrzymywali ze sobą sporadyczny kontakt, ale nie widzieli się, odkąd trzy lata wcześniej Tom przeprowadził się do Londynu.

Tom zapomniał już, jaki Steve jest wysoki. Facet był wielki i szeroki w barach, i chociaż Tom, który sam miał ponad metr osiemdziesiąt, sprawdził, czy zmieści się pod niskimi belkami stropowymi swego domu, Steve, który był o dwanaście centymetrów wyższy, musiał czuć się niekomfortowo. No i nie miał już włosów, które zamortyzowałyby ewentualne uderzenie. Najwyraźniej nie widzieli się dłużej, niż się Tomowi wydawało.

Steve schylił głowę, ruszył w stronę salonu i zaczął mówić:

– Przepraszam, ale to pierwszy raz, gdy mam okazję do ciebie wpaść. Gdy otrzymałem twój mail z informacją, że przeprowadzasz się z powrotem na północ, nie mogłem w to uwierzyć, ale ci się nie dziwię.

Rozejrzał się po salonie.

– Wow, elegancko tutaj. Nie wiedziałem, że zajmujesz się wystrojem wnętrz. Nowa praca, co? – Mrugnął do Toma, tak jak miał w zwyczaju – Tom zupełnie o tym zapomniał. Kiedy zobaczył go po raz pierwszy, podejrzewał, że sierżant ma jakiś tik.

Po chwili Tom spojrzał na ciemnofioletową sofę, stalowe fotele stojące obok kominka i na perkate porcelanowe lampy na masywnych drewnianych stolikach.

– Chyba żartujesz – odparł. – W Chester jest świetny sklep, jego pracownicy wszystko mi urządzili. Po tym, jak w Londynie mieszkałem w szalenie eleganckim, ale chłodnym miejscu, miło jest wreszcie czuć się gdzieś jak w domu.

– Też nigdy nie lubiłem Londynu. Ale dobrze jest mieć cię znowu na północy. Wpadłbym wcześniej, ale ostatnio mamy mnóstwo roboty. Wiesz, jak to jest.

Tom się uśmiechnął. Owszem, wiedział.

– Przynieść ci coś do picia? Piwo, wino, a jeśli jesteś na służbie, to może kawę albo herbatę?

– Chętnie napiję się piwa, ale tylko szklaneczkę, bo prowadzę. Oficjalnie zakończyłem służbę kilka godzin temu, jednak miałem jeszcze coś do załatwienia po sąsiedzku.

– Już idę po piwo. Rozgość się, zaraz wracam.

Tom poszedł do kuchni, otworzył butelkę piwa i wziął dwie szklanki.

– Proszę – powiedział po chwili, podał szklankę Steve’owi i powoli ją napełnił.

– Dzięki. Bardzo mi tego trzeba.

Stuknęli się szkłem i Tom usiadł.

– Nie wspominałeś, dlaczego postanowiłeś wyjechać z Londynu. Po prostu oznajmiłeś, że sprowadzasz się tutaj. Coś się stało? Jakieś problemy?

– Nie. Nic z tych rzeczy. – Tom pokręcił głową, ale w głębi duszy wiedział, że nie do końca jest szczery z przyjacielem. – Lucy i jej matka wróciły do Manchesteru, a spotykanie się z małą raz na jakiś czas nie było dobre dla żadnego z nas. Ona ma dopiero osiem lat, miałem wrażenie, że bardzo dużo mnie omija, postanowiłem więc zamieszkać w takiej odległości od nich, żeby móc dojechać samochodem. Jutro po raz pierwszy przyjedzie do mnie na cały dzień. Przywiezie ją matka, ale znasz Kate – pewnie chce tylko rozejrzeć się po moim nowym domu.

– A jak się żyło w wielkim świecie? – Steve ponownie mrugnął, a Tom utkwił wzrok w swej szklance, żeby ukryć uśmiech.

– Jeśli masz na myśli policję, to dostałem rewelacyjnego szefa. Ale miał problemy zdrowotne i przeszedł na wcześniejszą emeryturę, a ja jakoś nie znalazłem powodu, dla którego miałbym tam zostać. Spakowałem się więc i przeniosłem tutaj. I teraz szukam pracy.

– Cholera, Tom, trochę ryzykujesz, prawda? A co będzie, jeśli nic nie znajdziesz?

– Coś zawsze się znajdzie – odparł Tom i wzruszył ramionami. Nie chciał rozmawiać o sobie. – Ale do rzeczy: co robisz w tej części Cheshire w sobotę po południu? Zakładam, że nie jesteś tutaj tylko przejazdem?

Steve napił się piwa i odstawił szklankę na stół. Natychmiast przestał się uśmiechać.

– Mam naprawdę okropną sprawę. Wczoraj w nocy potrącono młodą dziewczynę na bocznej drodze. Wiesz, gdzie to jest? To tutejsza nazwa drogi, która przecina dwie główne trasy po obu stronach miasteczka. W każdym razie ten, kto ją potrącił, porzucił ją na poboczu i zostawił na pewną śmierć. – Steve pokręcił wielką głową. – Bydlę. Mam nadzieję, że go złapię. Nasz zespół pracuje już na tym terenie, pomyślałem więc, że pojadę okrężną drogą do domu i sprawdzę, jak sobie radzi.

Tom oparł się na sofie.

– Boże, Steve, strasznie mi przykro. Nigdy nie lubiłem takich spraw. Zabójstwem mogę zająć się w każdej chwili, ale ucieczka z miejsca wypadku to prawdziwe tchórzostwo, prawda? Ile miała lat?

– Miała, a raczej ma, czternaście. Mimo że została porzucona na poboczu niczym ranne zwierzę, najwyraźniej ktoś znalazł ją tuż po wypadku. Jest w śpiączce, ale żyje. Ledwo. Jednak lekarze nie mają zbyt dużej nadziei. Problem z boczną drogą jest taki, że brak tam monitoringu, i chociaż przesłuchaliśmy okolicznych mieszkańców, trudno będzie cokolwiek komukolwiek udowodnić.

Steve podał Tomowi jeszcze kilka informacji, przeanalizowali wszystkie standardowe sposoby zdobywania materiału dowodowego. Gdy Tom poznał szczegóły dochodzenia i to, co udało się ustalić policji, musiał przyznać, że nie wyglądało to obiecująco. Widział, że Steve nie wiązał zbyt dużych nadziei z tą sprawą, ale nie potrafił go pocieszyć.

Po jakimś czasie Steve zerknął z żalem na zegarek.