Dearest Dandelion ebook i audiobook

Fragment

Ty­tuł ory­gi­nału: De­arest Dan­de­lion

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Agnieszka Ka­lus

Co­py­ri­ght © Lex Mar­tin, 2026

This edi­tion: © Ri­sky Ro­mance/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt okładki: Da­mian Nie­wczyń­ski

Re­dak­cja: Stu­dio Edi­tio

Ko­rekta: Stu­dio Edi­tio

ISBN 978-91-8098-992-3

Opra­co­wa­nie e-bo­oka:Mar­cin Sło­ciń­ski / www.mo­ni­ka­imar­cin.com

Wszel­kie po­do­bień­stwo do osób i zda­rzeń jest przy­pad­kowe.

Ri­sky Ro­mance /Gyl­den­dal A/SKla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

Dla Matta i mo­ich ma­łych niedź­wiad­ków

Je­śli nie wal­czysz o to, co ko­chasz, nie płacz za tym, co tra­cisz.

– Au­tor nie­znany

Pro­log

Dani

Kiedy Tra­vis splata swoje palce z mo­imi, do­staję gę­siej skórki. Za­my­kam oczy i biorę się w garść.

– Je­steś pewna, że chcesz to zro­bić, Dani? – Jest zde­ner­wo­wany, cho­ciaż to on mnie na to na­mó­wił. – Bę­dzie bo­lało. Bar­dzo.

Brady wy­bu­cha śmie­chem.

– Prze­stań ją stra­szyć, go­ściu.

Brady jest sek­sowny, ma twarde mię­śnie i groźne ta­tu­aże. Wiem, że wła­śnie gapi się na moje ob­na­żone plecy. Jest poza moją ligą.

Oczy­wi­ście to je­dyny spo­sób, by fa­cet taki jak on mnie do­ty­kał.

Prze­ły­ka­jąc ślinę, po­ta­kuję i przy­trzy­muję ko­szulę przy piersi.

– Zróbmy to. Nie stchó­rzę.

Od­ro­bi­łam za­da­nie, spraw­dzi­łam, ja­kie jest naj­bar­dziej opty­malne miej­sce, na­czy­ta­łam się o bólu, me­to­dach i tak da­lej. Te­raz mu­szę już tylko zde­cy­do­wać się na ten ostatni ważny krok. To bę­dzie rok ro­bie­nia róż­nych rze­czy po raz pierw­szy.

– Co za dziew­czyna. Obie­cuję, że będę de­li­katny. – Brady od­suwa się ode mnie, roz­lega się brzę­cze­nie, ale za­raz cich­nie.

Tra­vis ści­ska mnie moc­niej.

– Gdyby twoja mama się do­wie­działa, że to ro­bisz, za­bi­łaby mnie – szep­cze, po­chy­la­jąc się nade mną.

Wy­su­wam rękę z dłoni mo­jego naj­lep­szego przy­ja­ciela, żeby go trzep­nąć.

– Co się z tobą dzieje? Nie pora na gadki o mo­jej ma­mie.

Dłoń w czar­nej rę­ka­wiczce prze­suwa się po moim ra­mie­niu, Brady od­chyla ra­miączko mo­jego czar­nego ko­ron­ko­wego sta­nika. Tak, do cho­lery, za­ło­ży­łam sek­sowną bie­li­znę.

– Po­czu­jesz zimno – mówi ci­cho.

Spi­nam mię­śnie, a on śmieje się pod no­sem.

– Skar­bie, roz­luź­nij się. To nie jest mój pierw­szy raz. – Głos Brady’ego brzmi tak uwo­dzi­ciel­sko, że aż czuję dresz­cze. Ta­tu­aży­sta po­woli na­ciera moją skórę, po­wie­trze wy­peł­nia woń al­ko­holu. – Do­brze się tobą zajmę. To, co so­bie wy­obra­żasz, jest gor­sze niż rze­czy­wi­stość. Za­ufaj mi. Z po­czątku bę­dzie bo­lało, ale przy­wyk­niesz do tego. Bę­dziesz czuła dys­kom­fort tylko przez kilka dni.

Ja pier­dzielę. Na­prawdę to ro­bię.

Zer­kam przez ra­mię i pa­trzę mu w oczy. Brady uśmie­cha się, czuję mo­tyle w brzu­chu. Uci­ska pal­cem mój mię­sień czwo­ro­boczny.

– Tu­taj? – pyta.

Po­ta­kuję, za­my­kam oczy i kładę brodę na opar­ciu krze­sła.

– Jest na­prawdę piękny. – Stuka w prze­zro­czy­stą kartkę z wzo­rem.

– To Gwiazda Po­larna. Że­bym umiała od­na­leźć swoją drogę – mó­wię bar­dziej do sie­bie niż do niego.

Brady przy­kłada pa­pier do mo­jej skóry i za­czyna po­cie­rać. Po­tem znowu sły­szę bzy­cze­nie i igła wnika w moją skórę.

Roz­dział 1

Trzy ty­go­dnie póź­niej

Dani

Opusz­kiem palca do­ty­kam wy­ta­tu­owa­nej li­nii na ra­mie­niu. Pa­mięć mię­śni pro­wa­dzi moją rękę do osi prze­cię­cia pół­nocy i po­łu­dnia, gdzie mam na­dzieję od­na­leźć rów­no­wagę. Bez­pieczny port. Sta­bi­li­za­cję.

Czuję ją w ko­ściach. Na­dzieję. Gdy za­czy­nam po­wta­rzać so­bie swoją mo­ty­wa­cyjną gadkę, na mo­ich ustach po­ja­wia się uśmiech.

Staje się peł­niej­szy… aż na­gle moja nowa współ­pra­cow­nica kła­dzie przede mną stos pa­pie­rów.

Laura po­syła mi me­cha­niczny uśmiech.

– Mam już plany na week­end, więc zo­sta­wiam to to­bie. Jako stu­dentka mar­ke­tingu po­win­naś się w tym do­brze od­na­leźć.

Za­ję­cia na uczelni jesz­cze się nie roz­po­częły, a ona już się ze mną dro­czy. Przy­gry­zam po­li­czek i pró­buję uło­żyć do­ku­menty na biurku.

Laura i ja je­ste­śmy no­wymi asy­stent­kami pro­fe­sora Zin­zera. Tej je­sieni bę­dziemy ko­or­dy­no­wać prace wszyst­kich stu­den­tów w pra­cowni i przy­go­to­wy­wać ma­te­riały na jego za­ję­cia. Do pro­wa­dze­nia swo­jego biura za­wsze za­trud­nia jedną stu­dentkę sztuki i jedną stu­dentkę za­rzą­dza­nia. Dzięki temu, że mój naj­lep­szy przy­ja­ciel Tra­vis stu­dio­wał u Zin­zera w po­przed­nim se­me­strze, mia­łam prze­wagę nad in­nymi i po­ko­na­łam wielu kan­dy­da­tów ubie­ga­ją­cych się o tę ro­botę.

Wkła­dam stos do­ku­men­tów do torby. Już się nie uśmie­cham.

– Zin po­trze­buje ich na po­nie­dzia­łek – szcze­bio­cze Laura.

In­nymi słowy, po­trze­buje ich na po­nie­dzia­łek po dłu­gim week­en­dzie z oka­zji Święta Pracy.

Za­ci­skam zęby.

Lau­rze na­wet odro­binę nie jest głu­pio, że zrzu­ciła to na mnie. Za­rzuca włosy na ra­mię.

– Dzięki, Dani – mówi. Aż się wzdry­gam, sły­sząc nie­zbyt sub­telny kom­ple­ment. – Je­steś taka… miła.

Gdy­bym była po­sta­cią z ko­miksu, z uszu bu­cha­łaby mi para. Żad­nego słowa bar­dziej nie nie­na­wi­dzi­łam. Je­śli jesz­cze raz usły­szę od ko­goś, że je­stem miła, nie zdzierżę tego. „Miła” spra­wia, że czuję się od­rzu­cona. Po­py­chana. Igno­ro­wana.

Kiedy by­łam dziec­kiem, są­dzi­łam, że po pro­stu mam do­bre ma­niery. Co, do cho­lery, jest złego w tym, że ktoś jest uprzejmy? Ale te­raz wi­dzę, że taki opis czło­wieka nie pa­suje do Bo­stonu, gdzie wszy­scy są znacz­nie bar­dziej ner­wowi. Środ­kowy Za­chód jest bar­dziej przy­ja­zny. Gdy ktoś na cie­bie wpad­nie w Chi­cago, mówi „prze­pra­szam”. Tu­taj prze­klina i spy­cha cię z drogi. Przy­zwy­cza­iłam się do szyb­szego tempa ży­cia, ale to nie ozna­cza, że mogę być ta­kim po­py­cha­dłem.

Mama po­wie­dzia­łaby „pier­dol się miło”. Chi­cho­czę pod no­sem. Jest bar­dziej wul­garna od po­łowy chło­pa­ków w szkole.

Do­my­ślam się, że tak się dzieje, kiedy umiera się z po­wodu na­czy­nia­ko­mię­śniaka.

Śmiech za­miera na mo­ich ustach, mru­gam oczami, żeby po­zbyć się przy­tła­cza­ją­cych mnie emo­cji, które po­ja­wiają się, ile­kroć my­ślę o ma­mie. Wal­czyła z ca­łych sił, żeby żyć, na­wet gdy stra­ciła wszyst­kie włosy i obie piersi. I po­ko­nała go. Przy­naj­mniej na ra­zie.

Kiedy wcho­dzę do mo­jego po­koju w aka­de­miku, na­dal my­ślę o tym, co chcia­ła­bym po­wie­dzieć Lau­rze. Dla­czego ni­gdy nie umiem zna­leźć od­po­wied­nich słów we wła­ści­wej chwili? Pa­trząc na stos do­ku­men­tów uło­żo­nych na biurku, czuję się tak sfru­stro­wana, że aż boli mnie żo­łą­dek. Przez cały week­end będę uzie­miona i za­miast się roz­pa­ko­wy­wać, będę przy­go­to­wy­wać bro­szury dla pro­fe­sora.

Moje spoj­rze­nie pada na mur z kar­to­nów usta­wiony w ma­łym po­ko­iku, który dzielę z dziew­czyną po­znaną w ze­szłym se­me­strze. Jenna jest prze­za­bawna. Cho­dzi­ły­śmy ra­zem na za­ję­cia z so­cjo­lo­gii. Były tak nudne, że, żeby się ro­ze­rwać, pi­sa­ły­śmy do sie­bie pi­kantne ese­mesy i spraw­dza­ły­śmy, która pierw­sza wy­buch­nie śmie­chem. Za­wsze wy­gry­wała. No tak, wy­kła­dowca mnie znie­na­wi­dził. Ale gdy Jenna pi­sała: „Chcę udła­wić się Twoim gru­bym ku­ta­sem”, nie mo­głam się po­wstrzy­mać i re­cho­ta­łam.

Jej po­łu­dniowy za­śpiew i per­fek­cyjne blond włosy z po­czątku od­rzu­cają czło­wieka. Naj­pierw my­ślisz so­bie, że jest sztywną suką, ale ona po chwili cię obej­muje i za­cho­wuje się, jak­by­ście znały się od lat. Nie mam po­ję­cia, jak za­przy­jaź­niła się z na­szą współ­lo­ka­torką Clem. Wi­dzia­łam ją tylko raz, ale dziew­czyna spra­wia wra­że­nie zim­nej jak góra lo­dowa. He­loł, wy­wró­ciła oczami, kiedy za­py­ta­łam ją, czy po­do­bały jej się Pa­mięt­niki wam­pi­rów.

Mu­szę za­ła­twić kilka spraw. W dro­dze do drzwi wyj­ścio­wych za­trzy­muję się przed lu­strem, żeby przy­gła­dzić dłu­gie włosy. Przy­po­mi­nam z wy­glądu swoją mamę.

Każdy mi mówi, że wy­glą­dam tak samo jak ona, gdy była młoda. Mam zie­lone oczy, ja­sną cerę i ciem­no­brą­zowe włosy z ró­żo­wymi pa­sem­kami, które po­far­bo­wa­łam w ze­szłym mie­siącu, a dzięki Vic­to­ria’s Se­cret mam wy­pu­kło­ści w od­po­wied­nich miej­scach.

Po­sta­na­wiam nie ro­bić ma­ki­jażu, biorę kurtkę i wy­cho­dzę.

Po­dróż me­trem trwa krótko, a kiedy do­cie­ram na po­wierzch­nię, mu­szę osło­nić oczy przed po­po­łu­dnio­wym słoń­cem. Cze­ka­jąc na zie­lone świa­tło, bez­wied­nie ga­pię się na fa­ceta, który pró­buje wy­nieść dzie­sięć pu­de­łek pizzy przez drzwi re­stau­ra­cji kilka kro­ków ode mnie. Pod­cho­dzę do niego, na­ci­skam klamkę i otwie­ram przed nim drzwi. Ką­tem oka wi­dzę ja­sne włosy dziew­czyny prze­my­ka­ją­cej przez re­stau­ra­cję, a po se­kun­dzie sły­szę jej chi­chot.

– Mam na­dzieję, że dasz radę zjeść te wszyst­kie pizze z ko­le­gami – mówi na przy­de­chu. Nie wiem, czy pró­buje być sek­sowna, czy za­sa­pała się, bie­gnąc w jego stronę.

Wy­wra­cam oczami, ale wciąż stoję i przy­trzy­muję drzwi. Chło­pak przy­ci­ska ra­mię do szyby i wy­bu­cha śmie­chem.

– Je­stem pe­wien, że damy radę. Dzię­kuję, hm…

– Ta­mara.

– Ta­maro. Dzięki.

Przez szybę wi­dzę, jak dziew­czyna wy­ma­chuje ja­kąś kartką.

– Masz, za­dzwoń do mnie, je­śli bę­dziesz po­trze­bo­wał do­dat­ko­wych ust do tego… je­dze­nia. – Spo­sób, w jaki wy­ma­wia słowo „usta” su­ge­ruje, że nie mówi o pizzy. Ob­le­cha.

Jej syl­wetka znika za chło­pa­kiem, który trzyma ręce na sto­sie kar­to­nów, więc nie wi­dzę, czy bie­rze od niej kar­teczkę, ale po chwili pro­stuje się, jakby coś go za­sko­czyło.

Gdy dziew­czyna po­ja­wia się w za­sięgu mo­jego wzroku, ma pu­ste ręce. Okej, chyba wsu­nęła swój nu­mer te­le­fonu do kie­szeni jego spodni.

W po­rządku.

Chło­pak od­chrzą­kuje, za­nim od­zywa się do blon­dynki:

– Dzięki, la­leczko.

Kiedy po­now­nie wy­cho­dzi na chod­nik, mogę mu się po raz pierw­szy przyj­rzeć. Ma oku­lary prze­ciw­sło­neczne typu awia­tor, więc nie wi­dzę jego oczu, ale cała reszta jest cał­kiem sek­sowna. Jest wy­soki i szczu­pły. Cerę ma w od­cie­niu ja­snego kar­melu, jakby czę­sto prze­by­wał na słońcu. Jego ja­sno­brą­zowe włosy wy­glą­dają jak ucze­sane wia­trem. Pod ko­szulką prężą się twarde bi­cepsy, od któ­rych nie mogę ode­rwać oczu.

Za mną za­trzy­muje się SUV.

– Po­spiesz się, Jax. Nie mam za­miaru ro­bić jesz­cze jed­nego kółka – krzy­czy chło­pak z auta.

Jax śmieje się i od­wraca. W końcu mnie za­uważa i prze­chyla głowę. Znowu od­chrzą­kuje.

– Prze­pra­szam, że za­blo­ko­wa­łem wej­ście. Straszny ze mnie du­pek.

Mru­gam.

Uśmie­cha się do mnie, a mnie wy­daje się, że nie­biosa się roz­stą­piły, po­nie­waż jest tak za­je­bi­ście piękny. Pa­trze­nie na niego aż boli, ale za­nim je­stem w sta­nie ze­brać się na od­wagę, żeby coś po­wie­dzieć, jego kum­pel wci­ska klak­son. Jax pa­trzy na SUV-a, a po­tem na mnie, uśmie­cha się po­now­nie i od­cho­dzi.

O nie! By­łoby miło, gdy­bym zdo­łała coś po­wie­dzieć, gdy na­stęp­nym ra­zem za­gada do mnie za­bój­czo przy­stojny fa­cet.

Roz­dział 2

Jax

Mu­zyka dudni ze sto­ją­cego za mną ste­reo, ale po po­po­łu­dnio­wym tre­ningu je­stem zbyt zmę­czony, żeby się od­wró­cić i ją ści­szyć. Par­skam śmie­chem.

– Go­ściu, twoja sio­stra się upiła.

Sammy sie­dzi roz­wa­lona na krze­śle ze swoją ma­giczną kulą nu­mer 8 i gapi się na nią, jakby za­bawka znała wszyst­kie od­po­wie­dzi. Mój współ­lo­ka­tor, a jej brat Nick, rzuca tylko na nią okiem, po czym wraca do swo­ich kart.

– Na­wet nie myśl o pie­prze­niu mo­jej sio­stry, Jax.

Ude­rzam go w ra­mię.

– Ty dupku. Wiesz, że są dwa ro­dzaje dziew­czyn, któ­rych ni­gdy nie ty­kam – młod­sze sio­stry i współ­lo­ka­torki.

Nick unosi jedną brew.

– Wi­dzia­łem współ­lo­ka­torki two­jej sio­stry. Żad­nej ni­gdy nie wzią­łeś w ob­roty?

– Żar­tu­jesz so­bie? Clem urwa­łaby mi jaja i we­pchnęła je do gar­dła, gdy­bym do któ­rejś się zbli­żył. Ota­cza je opieką. – Co by o niej nie mó­wić, moja sio­stra bliź­niaczka jest na­rwana.

Nie wspo­mi­nam o nie­szczę­snym pierw­szym roku stu­diów.

Sammy hi­ste­rycz­nie się śmieje i po­trząsa swoją kulą.

– Czy jest ja­kiś fa­cet, który po­ko­cha mnie na za­wsze? – Zerka w czarny trój­kąt na dole kuli. Pro­mie­nieje, czy­ta­jąc od­po­wiedź. – Z całą pew­no­ścią.

Wy­wra­ca­jąc oczami, biorę duży łyk piwa i prze­glą­dam wia­do­mo­ści w te­le­fo­nie. Kelly, Ja­mie, Emma. Go­rące la­ski. Ka­tie. La­nie. Jesz­cze go­ręt­sze.

My­ślami wra­cam do dziew­czyny sto­ją­cej przed piz­ze­rią, tej, która po po­łu­dniu przy­trzy­mała mi drzwi. Nie wiem, dla­czego o niej my­ślę. Była piękna, ale bez ma­ki­jażu wy­glą­dała na bar­dzo młodą. Nie­winną i wiel­ko­oką.

Nie mój typ.

Za­sta­na­wiam się nad waż­niej­szymi ży­cio­wymi pro­ble­mami, ta­kimi jak roz­miar piersi, ale woda plu­ska­jąca w tej głu­piej kuli działa na mnie roz­pra­sza­jąco i od­rywa mnie od pla­no­wa­nia week­endu. Prze­chy­lam bu­telkę w stronę Sammy.

– Sam, z przy­kro­ścią mu­szę ci po­wie­dzieć, że to gówno zna­czy. Mam na­dzieję, że o tym wiesz, po­nie­waż za bar­dzo cię lu­bię, by po­zwo­lić ci my­śleć, że jest tu ja­kiś per­fek­cyjny fa­cet. – Młod­sza sio­stra Nicka cho­dzi do li­ceum i jest dość ładna, ale musi zmą­drzeć, bo ja­kiś ku­tas, taki jak ja, zła­mie jej serce. Ale to nie będę ja.

Pusz­cza moje słowa mimo uszu i wstrząsa kulą.

– Czy jest ja­kaś ide­alna dziew­czyna dla Jaxa Avery’ego, która sprawi, że prze­sta­nie się kur­wić? – Mruży oczy i od­czy­tuje od­po­wiedź, która po­ja­wia się na po­wierzchni. – Z pew­no­ścią tak.

Nick par­ska śmie­chem.

– Ile wy­pi­łaś? Oj­ciec sko­pie mi dupę, jak ju­tro wró­cisz do domu z ka­cem. – Wraca do swo­ich kart i do­daje pod no­sem: – Bo mu­sisz być pi­jana, skoro uwa­żasz, że to jest pi­sane Ja­xowi.

Sammy ma czkawkę, ję­czy, jakby coś ją bo­lało. Od­wraca się w moją stronę.

– Czy od­czu­wasz pustkę? Chciał­byś zna­leźć ja­kiś sens?

Ta dziew­czyna po­winna prze­stać oglą­dać tyle bab­skich fil­mów.

Biorę ko­lejną bu­telkę.

– To ma sens. Ozna­cza, że mogę po­dy­mać bez zo­bo­wią­zań. To piękna rzecz.

Robi taką minę, jak­bym na­srał jej na ta­lerz. Nie mam siły wy­ja­śniać, dla­czego związki są złym po­my­słem, ale gdyby tylko mo­gła przez dwie mi­nuty po­pa­trzeć na mo­ich ro­dzi­ców, sta­nę­łaby po mo­jej stro­nie.

Się­gam po ka­wa­łek pizzy, igno­ru­jąc ból w piersi.

– O któ­rej mamy ju­tro spo­tka­nie dru­żyny? Nick ze­zuje w moją stronę.

– O trze­ciej, ale ty po­wi­nie­neś być wcze­śniej. Sły­sza­łem, że tre­ner Pat­ter­son to twar­dziel.

– Dam radę. – Na­dal prze­glą­dam wia­do­mo­ści w te­le­fo­nie, roz­my­śla­jąc o tym, jak spę­dzić ko­lejne dwa­dzie­ścia cztery go­dziny, za­nim piłka cał­ko­wi­cie zdo­mi­nuje moje ży­cie. Za­sta­na­wiam się nad Ka­tie na dzi­siej­szy wie­czór i może La­nie na ju­tro po po­łu­dniu.

Mam już za­dzwo­nić do Ka­tie, kiedy nad­cho­dzi ja­kaś wia­do­mość. Na­ta­sha. Jesz­cze le­piej. Je­ste­śmy przy­ja­ciółmi z bo­nu­sem. Ale bez przy­jaźni.

Co ro­bisz wie­czo­rem?

Od­pi­suję, nie kry­jąc uśmie­chu: Będę cię pie­przył, aż za­czniesz wy­krzy­ki­wać moje imię.

Nie mija mi­nuta, gdy przy­cho­dzi od­po­wiedź:

Do­sko­nale. Będę za dwa­dzie­ścia mi­nut.

Sammy wzdy­cha, pa­trząc na mnie po­nad sto­łem, jakby wie­działa, co pla­nuję.

– Pew­nego dnia ja­kaś dziew­czyna sko­pie ci ty­łek, Jax. Mam na­dzieję, że to zo­ba­czę.

Dla­czego na­sto­latka po­ucza mnie na te­mat seksu?

– Nie ma szans, dzie­ciaku. Nie zwiążę się z żadną.

Już dawno się tego na­uczy­łem. Dziew­czyny są jak piwo. Mają uświet­nić sobą waż­niej­sze rze­czy.

***

Wci­skam gu­zik te­le­fonu i ekran się roz­świe­tla. Zo­stało tylko czter­dzie­ści pięć mi­nut do tre­ningu. Cho­lera. Przy­po­mi­nam so­bie ostrze­że­nie Nicka, że po­wi­nie­nem być wcze­śniej. Dla­czegotre­ningod­bywasięwśrodkudnia?Naj­le­piejćwi­czy mi się z sa­mego rana.

Od wczo­raj­szego wie­czoru mam zły hu­mor. Na­ta­sha i ja nie mo­gli­śmy wpaść w nasz zwy­kły rytm. Tak, oboje do­szli­śmy, ale mu­sia­łem się na­pra­co­wać.

Na­ta­sha to ro­syj­ska mo­delka, która ma pra­wie metr osiem­dzie­siąt wzro­stu i za­zwy­czaj wie, co lu­bię. Znamy się od roku. Nasz układ się spraw­dza. Spo­ty­kamy się, pi­jemy drinka lub dwa, tro­chę się po­śmie­jemy, pie­przymy się i idziemy każde w swoją stronę. Nie jest wy­lewna i jest bo­gata, więc mam pew­ność, że nie leci na mój fun­dusz po­wier­ni­czy. Nie mam po­ję­cia, dla­czego je­stem te­raz taki skwa­szony.

Mój na­strój jesz­cze się po­gar­sza, gdy na­sila się od­głos sior­ba­nia. Spo­glą­dam w dół i sta­ram się po­skro­mić gniew.

– La­leczko? Mu­simy koń­czyć. – Nie mam pa­mięci do imion.

„La­leczka” wiele uprasz­cza. Pa­suje do każ­dej. Tara, Tammy czy może Ta­mara pod­nosi wzrok i pró­buje się uśmiech­nąć z ustami peł­nymi mnie.

Boże, je­stem dup­kiem.

Wyj­muję ku­tasa z jej ust, uwa­ża­jąc na rząd błysz­czą­cych zę­bów, i cho­wam go w dżin­sach.

– Prze­pra­szam, Jax. – Ucieka oczami w bok. Kładę ręce na jej ra­mio­nach i po­ma­gam jej wstać. Nie każda dziew­czyna po­trafi ro­bić la­skę, choć jest to coś, czego po­winni uczyć w szko­łach obok sma­że­nia na­le­śni­ków. Dwie bar­dzo ważne umie­jęt­no­ści.

– Nie przej­muj się. Nie wie­dzia­łem, że jest tak późno. Może uda­łoby nam się spo­tkać in­nym ra­zem. – A może nie.

Aż za­świe­ciły jej się oczy. Zmu­szam się, żeby się uśmiech­nąć i ją przy­tu­lić, po czym biorę klu­czyki ze sto­lika.

Pod­cho­dzę do drzwi i do­strze­gam to w jej oczach. Chce, że­bym ją po­ca­ło­wał. Nie ma mowy. To nie ma nic wspól­nego z tym, jak ro­biła mi la­skę, i ma wiele wspól­nego z tym, jak śli­niła się na wi­dok mo­jego bmw M-5 Hur­ri­cane. Nie­mal wi­dzę sym­bole do­lara w jej oczach. Nie po­trze­buję ta­kich kom­pli­ka­cji. Co prawda do­piero za­czy­nam stu­dia praw­ni­cze, ale mogę się dok­to­ry­zo­wać z uni­ka­nia dziuń na­pa­lo­nych na kasę. Po­chy­lam się, żeby mu­snąć ustami jej po­li­czek, i dzię­kuję moim pier­do­lo­nym szczę­śli­wym gwiaz­dom, że je­ste­śmy u niej w miesz­ka­niu, po czym sal­wuję się ucieczką.

Gdy tylko do­cie­ram do mo­jej oazy sa­mot­no­ści, włą­czam mu­zykę i ru­szam z pi­skiem opon. Sil­nik mru­czy, a ja roz­ko­szuję się tym dźwię­kiem. Trzy­sta ty­sięcy, które za niego da­łem, to była oka­zja. Matka miała od­mienne zda­nie, ale kogo to ob­cho­dzi? Ma u mnie dług, któ­rego ni­gdy nie zdoła spła­cić.

Moje cacko w oka­mgnie­niu roz­pę­dza się do trzy­stu pięć­dzie­się­ciu ki­lo­me­trów na go­dzinę. Ja­dąc po Chest­nut Hill, nie je­stem w sta­nie roz­wi­nąć jego moż­li­wo­ści, ale i tak do­cie­ram na te­ren kam­pusu w re­kor­do­wym cza­sie. Bo­ston Col­lege znaj­duje się za­le­d­wie trzy ki­lo­me­try od mo­jego domu, ale leży w sa­mym środku pod­miej­skiego pie­kła. Spo­kojne uliczki. Wy­ma­ni­kiu­ro­wane traw­niki. Za­dbane ma­muśki. Spa­ce­ro­wi­cze i inne gówno. Dla­czego uczel­nia nie może stać w po­bliżu Fen­way, jak uni­we­rek mo­jej sio­stry? Ża­łuję, że nie wzią­łem prysz­nica na bo­isku pił­kar­skim. W tym upale nie­do­brze mi się robi od za­pa­chu dam­skich per­fum na mo­jej skó­rze.

Tre­ner Pat­ter­son stoi przed try­bu­nami, na któ­rych za­siada reszta mo­jej dru­żyny, trzyma ręce skrzy­żo­wane na piersi, jakby był na­szym wła­ści­cie­lem. I chyba nim jest, przy­naj­mniej przez kilka ko­lej­nych mie­sięcy. Do tej pory dru­żynę pro­wa­dził stary asy­stent tre­nera, ten tu­taj pod­pi­sał umowę w ze­szłym ty­go­dniu.

– Jax Avery, miło wi­dzieć, że wresz­cie do nas do­łą­czy­łeś. Je­stem na czas, więc, do cho­lery, nie wiem, w czym pro­blem.

– Masz być dzie­sięć mi­nut przed roz­po­czę­ciem tre­ningu, w prze­ciw­nym ra­zie je­steś spóź­niony – war­czy, jakby czy­tał w mo­ich my­ślach.

Sta­ram się nie wy­wra­cać oczami i sia­dam obok Nicka, który szy­der­czo się uśmie­cha.

– Mó­wi­łem ci, że­byś był wcze­śniej – szep­cze.

– Mu­sia­łem jesz­cze za­li­czyć ob­cią­ganko. To źró­dło mo­jej nad­ludz­kiej siły. – Pod­no­szę rękę i na­pi­nam mię­śnie, kiedy roz­lega się gwiz­dek tre­nera.

– Słu­chaj­cie. Nie jest ta­jem­nicą, dla­czego zo­sta­łem za­trud­niony przez tę szkołę. W ze­szłym roku by­li­ście o włos od zwy­cię­stwa w mi­strzo­stwach. I co się stało? Po­łowa z was schlała się na wie­czór przed me­czem.

Ja nie. Nie pi­łem. Nie je­stem idiotą.

– A druga po­łowa zo­stała przy­ła­pana z la­skami w ich aka­de­miku o dru­giej w nocy. Więk­szość z tych mi­łych pań zo­stała za­wie­szona.

Okej, przy­znaję się do winy. Kto mógł wie­dzieć, że w aka­de­miku dziew­czyn obo­wią­zują tak re­stryk­cyjne re­guły?

– Pro­po­nuję, że­by­ście prze­stali my­śleć tym, co ma­cie po­mię­dzy no­gami, i li­czyli się z ludźmi, na któ­rych ma­cie wpływ. Na­leży zro­bić krok do przodu i się­gnąć po pierw­szą lo­katę. Kiedy w maju przy­szłego roku ukoń­czy­cie stu­dia, mam na­dzieję, że uj­rzę w was męż­czyzn, a nie ma­łych chłop­ców, któ­rzy za bar­dzo sku­piają się na so­bie, żeby my­śleć lo­gicz­nie. – Wzdy­cha i do­daje: – Je­stem prze­ko­nany, że wszy­scy wie­dzą, iż ten se­zon jest dłuż­szy. Me­cze roz­strzy­ga­jące od­będą się po Świę­cie Dzięk­czy­nie­nia, co ozna­cza, że pod­czas prze­rwy świą­tecz­nej mu­si­cie się przy­czaić. Ma­cie się za­ko­pać pod zie­mię, bo je­śli do­wiem się, że zde­mo­lo­wa­li­ście ja­kiś po­kój ho­te­lowy w ośrodku wy­po­czyn­ko­wym, to wy­la­tu­je­cie. Bez mru­gnię­cia okiem.

Wszy­scy mil­czą, ale wiem, że chło­paki tylko cze­kają, aż tre­ner odej­dzie, żeby dać upust emo­cjom. Na­tych­miast uznają, że to był ja­kiś pie­przony żart.

Pat­ter­son prze­cha­dza się przez ja­kąś mi­nutę, po czym za­trzy­muje się przede mną i czeka na kon­takt wzro­kowy z mo­jej strony.

– Ko­niec z ole­wa­niem. Czas wy­ho­do­wać jaja i stać się od­po­wie­dzial­nym. Je­śli są­dzisz, że nie wy­le­cisz, bo je­stem tu nowy, to bar­dzo się my­lisz. Weź się w garść albo won. – Śmieje się, ale wiem, że nie jest mu do śmie­chu. – Nie będę trzy­mał was za rączki, cze­kał, aż wam się od­bije, i pod­cie­rał tył­ków. Tym niech zaj­mują się wa­sze mamy.

Ha, ha. Nie zna mo­jej matki.

Pat­ter­son ude­rza ręką w pod­kładkę na do­ku­menty.

– Wiem, że więk­szość z was chce grać pro­fe­sjo­nal­nie. Ma­cie ku temu nie­złe za­datki, więc w tym roku po­win­ni­śmy zdo­być mi­strzo­stwo, pod wa­run­kiem że bę­dzie­cie sku­piać się na tym, co naj­waż­niej­sze.

Oto jest py­ta­nie, co nie? Co jest naj­waż­niej­sze? Chciał­bym wie­dzieć.

Roz­dział 3

Dani

Po po­łu­dniu pró­buję się ro­ze­rwać i spo­ty­kam się z Tra­vi­sem, ale prawda jest taka, że do po­nie­działku będę miała urwa­nie dupy.

Mam ochotę na­ko­pać Lau­rze. Oczy­wi­ście tego nie zro­bię, ale mu­szę na­uczyć się aser­tyw­no­ści, w prze­ciw­nym wy­padku bę­dzie mnie wy­ko­rzy­sty­wała przez cały rok. Teo­re­tycz­nie wiem, jak to zro­bić. W prak­tyce nie je­stem pewna, czy zdo­będę się na od­wagę.

Na przy­kład wczo­raj nie po­tra­fi­łam wy­krztu­sić słowa do tego przy­stoj­niaka! Uśmie­cha się do mnie, a ja stoję jak słup soli. Stu­diuję na świet­nej uczelni i mam wy­soką śred­nią ocen. Można by przy­pusz­czać, że po­sia­dam ja­kieś umie­jęt­no­ści ję­zy­kowe.

Tra­vis jest nie­za­do­wo­lony, od­kąd wy­szli­śmy ze stu­dia ta­tu­ażu.

Chce mi się z tego śmiać. Kiedy kilka ty­go­dni temu zro­bi­łam so­bie ta­tuaż, Tra­vis rów­nież za­pra­gnął dziary. Ale dzi­siaj stchó­rzył, więc ja da­łam so­bie zro­bić pier­cing. Sztur­cham go bio­drem i strą­cam z chod­nika.

– Na­dal po­żą­dasz Brady’ego, prawda?

Od­wraca się w moją stronę, czarne włosy opa­dają mu na twarz.

– Co mnie zdra­dziło?

– To tylko prze­czu­cie. Szkoda, że Brady nie gra w two­jej dru­ży­nie.

– Ci do­brzy ni­gdy nie grają.

– Wy­da­wało mi się, że buja się w to­bie. – Tra­vis po­syła mi swój cha­rak­te­ry­styczny krzywy uśmiech, a ja kręcę głową. Wy­daje mu się, że po­do­bam się każ­demu fa­ce­towi.

– Brady jest już męż­czy­zną. Ma chyba dwa­dzie­ścia pięć czy sześć lat. Co naj­mniej. A ja do­piero skoń­czy­łam dwa­dzie­ścia. Poza tym on jest cały umię­śniony i sek­sowny. Nie ma szans, żeby się mną in­te­re­so­wał.

Ko­lej Tra­visa na krę­ce­nie głową i pa­trze­nie na mnie, jak­bym była sza­lona.

Ale to nie wszystko. Cho­ciaż Brady jest przy­stojny, nie mogę prze­stać my­śleć o chło­paku z re­stau­ra­cji. Jax. Cho­lera. Na­wet jego imię jest sek­sowne. Je­den jego uśmiech, a ja już zdej­muję majtki przez głowę. To wła­śnie kara za to, że pa­trzy­łam z góry na dziew­czynę, która dała mu swój nu­mer.

Tra­vis sztur­cha mnie łok­ciem.

– By­łaś pod­nie­cona, gdy Brady po­ło­żył na to­bie dło­nie?

– Tak, do­póki mnie nie dźgnął igłą. Dwa razy. – Po­pra­wiam ra­miączko sta­nika. – Jak my­ślisz, czy one… są ładne? – Nie umiem mó­wić o pier­cingu i się przy tym nie ru­mie­nić.

Tra­vis wy­mija star­szą pa­nią idącą w prze­ciw­nym kie­runku, spo­gląda na mnie i prze­lot­nie omiata wzro­kiem moje piersi.

– Są sza­łowe i cu­downe.

– Nie wy­glą­dam z nimi jak me­nelka? – py­tam bez za­sta­no­wie­nia, ale przy­naj­mniej py­ta­nie jest szczere.

– Pew­nie, że nie.

Po­doba mi się, że od­po­wiedź pada bez na­my­słu.

– Czyli chcia­ła­byś jesz­cze wię­cej mo­dy­fi­ka­cji ciała? Świet­nie z tym wy­glą­dasz.

Uśmie­cham się. Tra­vis za­wsze spra­wia, że czuję się piękna. Na pierw­szym roku miesz­ka­li­śmy na tym sa­mym pię­trze i od razu się ze sobą skum­plo­wa­li­śmy. Przez ostat­nie dwa lata by­li­śmy nie­mal nie­roz­łączni. Jest śliczny, ma czarne włosy i oczy ko­loru cze­ko­lady. Mój naj­lep­szy przy­ja­ciel jest wy­soki i smu­kły. To taki typ my­śli­ciela. Wszy­scy chłopcy go uwiel­biają. Ja też. Wy­pła­ki­wa­łam się na jego ra­mie­niu, gdy wio­sną ze­rwa­łam z Re­idem.

– Poza tym je­śli ktoś tu jest me­ne­lem, to ra­czej ja. Pa­mię­tasz? – Po­now­nie mnie sztur­cha. – Je­steś zbyt nie­winna, żeby zo­stać me­nelką.

Może na tym po­lega mój pro­blem. Fa­ceci po­strze­gają mnie jako grzeczną i miłą dziew­czynkę.

Głę­boko wzdy­cham.

– My­ślisz, że to dla­tego Reid prze­stał się mną in­te­re­so­wać?

– Reid prze­stał się tobą in­te­re­so­wać, bo jest de­bi­lem. To, że prze­spał się z twoją współ­lo­ka­torką parę go­dzin po roz­sta­niu z tobą, po­twier­dza tę tezę. A ty prze­cież nie by­łaś dzie­wicą. Po pro­stu nie wska­ku­jesz do łóżka każ­demu fa­ce­towi na świe­cie.

Wiem, że nie je­stem brzydka, nie je­stem też osobą, która ocze­kuje kom­ple­men­tów, ale fa­ceci wi­dzą we mnie dziew­czynę z są­siedz­twa, więc ra­czej nie przy­cią­gam ta­kich, któ­rych chcia­ła­bym za­trzy­mać na dłu­żej w łóżku. Ra­czej tych, któ­rzy wolą szybki nu­me­rek. Reid nie był wy­jąt­kiem. To dla­tego by­łam tak zszo­ko­wana ze­szłej wio­sny, gdy zo­ba­czy­łam, że wy­myka się z po­koju Ash­ley go­dzinę po tym, jak usły­sza­łam od­głosy porno do­cho­dzące zza drzwi. Przy­znaję, że ze­rwa­li­śmy ze sobą kilka dni wcze­śniej, ale mimo wszystko. Mdli mnie na myśl o tym, co krzy­czała. Moc­niej! O, Boże, tak, pieprz mnie moc­niej!

Są­dzi­łam, że po­de­rwała któ­re­goś z chło­pa­ków, na któ­rych miała oko. Co za na­iw­ność, jesz­cze jej ki­bi­co­wa­łam, cie­sząc się, że zna­la­zła ja­kie­goś na­pa­lo­nego go­ścia. Ale gdy drzwi się otwo­rzyły, uj­rza­łam w nich mo­jego by­łego chło­paka z go­łym tor­sem, roz­pię­tymi dżin­sami le­d­wie trzy­ma­ją­cymi się na jego bio­drach i jesz­cze na wpół na­brzmia­łym pe­ni­sem wy­brzu­sza­ją­cym się pod spodniami. Bra­ko­wało mu na­wet przy­zwo­ito­ści, by oka­zać za­że­no­wa­nie. Za­miast tego spoj­rzał na mnie w taki spo­sób, jakby chciał mi za­ko­mu­ni­ko­wać, że to ja je­stem pro­ble­mem, a nie on. Ja!

Boże, mam na­dzieję, że uda­wała.

Kiedy oglą­dam ta­kie sceny w fil­mach, po­rzu­cona ko­chanka za­wsze mówi coś bły­sko­tli­wego, żeby zra­nić fa­ceta i po­ka­zać mu, co stra­cił. Ale nie ja. Mnie ode­brało mowę. Nie wy­krztu­si­łam ani słowa. Na­dal mam ochotę strze­lić so­bie w łeb za to, że nic nie po­wie­dzia­łam.

W za­sa­dzie pra­wie w ogóle nie od­zy­wa­łam się do szczę­śli­wej pary, ile­kroć ich ra­zem wi­dzia­łam. Na­tu­ral­nie roz­pra­szał mnie wi­dok Re­ida pró­bu­ją­cego po­ma­so­wać ję­zy­kiem jej dziurki w no­sie. Trzeba przy­znać, że Ash­ley jest wy­soka i olśnie­wa­jąca. Ja przy niej je­stem pig­me­jem, więc ab­so­lut­nie nie wi­nię jej, że zwró­cił na nią uwagę. Ale czy na­prawdę mu­szą ro­bić ta­kie rze­czy na mo­ich oczach? W końcu cho­dzi­łam z nim przez pra­wie rok.

#Co­Za­Strata

Kiedy na­tknę­łam się na nich w ze­szłym ty­go­dniu, są­dzi­łam, że to już prze­szłość. Ale wtedy ona oskar­żyła mnie, że gdy wy­pro­wa­dza­łam się w po­przed­nim se­me­strze, ukra­dłam jej na­szyj­nik. Udało mi się za­le­d­wie wy­krztu­sić kilka słów, za­zgrzy­tać zę­bami i po­fan­ta­zjo­wać o tym, że wy­mie­rzam jej cios pro­sto w nerkę.

Tra­vis i ja zbli­żamy się do pie­karni, więc po­sta­na­wiam za­trzy­mać się, żeby coś zjeść. Za­pach chleba na za­kwa­sie spra­wia, że bur­czy mi w brzu­chu i w jed­nej chwili prze­staję my­śleć o tym dupku, moim by­łym.

Sia­damy w bok­sie i skła­damy za­mó­wie­nie, po czym otwie­ram mój dzien­nik.

– Sprawy nu­mer je­den i dwa: zro­bione! – Wyj­muję z torby neo­no­wo­ró­żowy pi­sak i od­ha­czam dwa punkty.

– Masz li­stę? – Wy­czu­wam w gło­sie Tra­visa szy­der­stwo, które pod­kre­ślają jego unie­sione brwi.

Po­sy­łam mu zna­czący uśmiech.

– Ma mi przy­po­mi­nać, co mam zro­bić, że­bym się nie po­gu­biła.

– Mogę ją zo­ba­czyć?

– Już wiesz, co na niej jest, a gdy zo­ba­czysz ją na wła­sne oczy, bę­dziesz się na mnie wy­ży­wał.

Mimo to sięga po no­tes i cią­gnie go do sie­bie jak bul­dog, aż nie pusz­czam. Przy­glą­dam mu się, kiedy spoj­rze­niem omiata stronę.

– Zro­bić so­bie ta­tuaż, prze­bić so­bie coś, pójść z kimś na jedną noc. – Tra­vis pod­nosi oczy znad kartki. – Po­win­naś za­cząć od trze­ciego punktu. Wię­cej za­bawy. A poza tym nie wiąże się z bó­lem. No chyba, że lu­bisz.

Jego brwi uno­szą się jesz­cze wy­żej, a ja wy­bu­cham śmie­chem.

– Chyba ra­czej cho­dzi o sa­mo­po­zna­nie, a ja jak dziecko do­piero sta­wiam pierw­sze kroki. A przy­naj­mniej taki mia­łam za­miar.

Tra­vis czeka, aż kel­nerka po­stawi na­sze sa­łatki, a gdy ko­bieta od­cho­dzi, po­chyla się w moją stronę.

– Punk­tów je­den i dwa nie na­zwał­bym dzie­cię­cymi kro­kami – mówi ci­cho, sięga po mój pi­sak i coś za­pi­suje na kartce.

– Hej, nie po­zwo­li­łam ci tam pi­sać. – Nikt, na­prawdę nikt, nie ma prawa pi­sać w moim dzien­niku. To w po­ło­wie pa­mięt­nik, w po­ło­wie szki­cow­nik. Nie ma tam ni­czego, o czym Tra­vis by nie wie­dział.

– Za późno – oznaj­mia śpiew­nym i uro­czy­stym to­nem, który pa­suje do jego za­do­wo­lo­nej miny.

Czy­tam na głos punkt czwarty.

– Za­tań­czyć na ba­rze. – Kręcę głową. – Tra­vis, to ta­kie ku­rew­skie.

Pry­cha.

– To ty chcesz przy­god­nego seksu.

Roz­glą­dam się po re­stau­ra­cji i rzu­cam w niego grzanką.

– Mo­żesz mó­wić ci­szej? To nie do końca tak, że chcę dać się prze­le­cieć. Po pro­stu…

– Wiem. Twój były cię wkur­wił i chcesz wy­czy­ścić konto. Ja­kiś go­rący ogier na pewno po­może – mówi, chwy­ta­jąc moją dłoń.

– Ro­zu­miem, że Reid jest dup­kiem, ale czy na­prawdę musi cho­dzić z Ash­ley? – Na samą myśl o tym, jak roz­grze­wali do czer­wo­no­ści jej łóżko, na­dal mam ochotę wy­dłu­bać im oczy tę­pym ołów­kiem.

– Żyj i się ucz, kotku. Wi­dzisz, nie mu­sisz już mar­twić się su­kami, po­nie­waż te­raz wiesz, czego się spo­dzie­wać. Po­win­naś uwa­żać na te, które wy­dają się przy­ja­zne.

– Głę­bo­kie prze­my­śle­nia.

– Wciąż nie mogę uwie­rzyć, że nie da­łaś im po­pa­lić.

– A co mia­łam po­wie­dzieć? „Ash­ley, by­łaś świetną współ­lo­ka­torką, do­póki nie za­czę­łaś sy­piać z fa­ce­tem, z któ­rym cho­dzi­łam przez dzie­sięć mie­sięcy?” – Zgnia­tam ser­wetkę i znowu kręcę głową. – Wiesz, że nie spraw­dzam się pod­czas kon­fron­ta­cji.

Tra­vis lekko wy­pina pierś.

– Z przy­jem­no­ścią sko­pał­bym jego prze­bie­głą dupę. I tak je­steś dla niego zbyt do­bra. Za­słu­guje na tę durną blon­dynę. Reid miał być pew­nia­kiem, kimś sta­łym na pięć lat oraz przy­szłość z pla­nem eme­ry­tal­nym. W sfe­rze seksu co prawda nie było trzę­sie­nia ziemi, ale wy­da­wało mi się, że wza­jem­nie się sza­nu­jemy i przy­jaź­nimy. By­łam idiotką, są­dząc, że to się li­czy.

– Na zdzi­ro­wate la­ski za­wsze go­towe na ob­cią­ganko.

Na do­miar złego Ash­ley wy­pro­wa­dziła się ra­zem z na­szą współ­lo­ka­torką, przez co w ostat­niej chwili mu­sia­łam zor­ga­ni­zo­wać so­bie kąt do spa­nia na trzeci rok stu­diów. Gdyby Jenna nie spy­tała mnie, czy chcia­ła­bym za­miesz­kać z nią i jej przy­ja­ciół­kami, nie wiem, co bym zro­biła.

Sprawa z Ash­ley do­pro­wa­dziła do tego, że stre­suję się na myśl, że mam za­miesz­kać z kimś no­wym.

Jenna jest za­bawna, ale w za­sa­dzie nie za do­brze się znamy. Kilka razy wy­głu­pia­ły­śmy się w kla­sie i parę razy ra­zem się uczy­ły­śmy.

Je­śli mam być szczera, tro­chę oba­wiam się Clem. Har­per wy­daje się miła, ale roz­ma­wia­łam z nią przez dwie mi­nuty. Po­nadto cała ich trójka jest na ostat­nim roku i przy­jaź­nią się od po­czątku stu­diów. Ja je­stem nowa.

– Dla­czego nie mogę po pro­stu za­miesz­kać z tobą? Czemu mu­szę miesz­kać z ob­cymi? – py­tam po­mię­dzy kę­sami je­dze­nia.

– Po­nie­waż ży­jemy w pu­ry­tań­skim spo­łe­czeń­stwie, które oba­wia się, że mój pe­nis cię zde­pra­wuje, a ich wa­giny nie – wzdy­cha Tra­vis.

Par­skam śmie­chem i za­nim zdążę za­sło­nić usta, pluję ka­wał­kami sa­łaty.

Tra­vis chwyta moją drugą rękę.

– Za­wsze mo­żesz przyjść i zo­stać u mnie na parę dni, je­śli coś nie bę­dzie po two­jej my­śli. Wiem, że Za­chodni Kam­pus nie jest tak od­jaz­dowy, jak sze­re­gowce przy Bay State Road, ale ile­kroć zmę­czysz się nad­mia­rem es­tro­genu, bę­dziesz mo­gła od­sap­nąć w CasadeTra­vis.

On i ja mamy czę­ściowe sty­pen­dia na za­kwa­te­ro­wa­nie i wy­ży­wie­nie, ale tylko wtedy, gdy miesz­kamy w kam­pu­sie. Są­dzę, że świet­nie by nam się ra­zem miesz­kało, ale nie ma szans na to, by było nas stać na czynsz w tej oko­licy.

– Dzięki. Je­steś naj­lep­szy. Je­stem pewna, że bę­dzie do­brze. – Mam na­dzieję. Po­now­nie rzu­cam w niego grzanką. – Za­re­zer­wuj dla mnie so­botni wie­czór, do­brze?

– Pew­nie. A co?

– Jenna robi im­prezę, a skoro nie znam żad­nej z jej przy­ja­ció­łek, po­trze­buję wspar­cia. Chcą iść na Lans­downe Street, a prze­cież tam są twoje te­reny ło­wiec­kie.

Ca­ges, klub na­le­żący do jego wujka, jest jed­nym z naj­mod­niej­szych lo­kali w oko­li­cach parku Fen­way, który cią­gnie się wzdłuż wschod­niej czę­ści kam­pusu. Od­kąd za­czę­li­śmy stu­dia, jest to na­sze ulu­bione miej­sce spo­tkań. Do­dat­kową ko­rzy­ścią jest to, że jego wu­jek po­zwala nam wcho­dzić za darmo.

– Chęt­nie. – Tra­vis unosi wi­de­lec do ust, ale za­trzy­muje się w pół drogi. – Może przy oka­zji od­ha­czymy ko­lejny punkt na two­jej li­ście. – Mruga do mnie, a ja wy­wra­cam oczami.

O, Boże. Mam na­dzieję, że mówi o tańcu na ba­rze.

Roz­dział 4

Jax

Za­sta­na­wiam się nad tym przez cały czas, gdy bie­gam po bo­isku. Dla­czego, do cho­lery, nie do­sze­dłem po po­łu­dniu? Kogo ob­cho­dzi, że jej tech­nika wy­maga więk­szej wprawy? Uwaga dziew­czyny sku­piona na moim ku­ta­sie po­winna wy­star­czyć do peł­nej sa­tys­fak­cji. A jed­nak wczo­raj w nocy z Na­ta­shą rów­nież nie wszystko po­szło po mo­jej my­śli.

Pró­buję ode­pchnąć od sie­bie obawę, że coś ze mną jest nie w po­rządku. Może przy­szedł czas, że­by­śmy z Na­ta­shą zna­leźli so­bie no­wych part­ne­rów do seksu. Pie­prze­nie to pie­prze­nie. Pro­sta sprawa. Bio­lo­giczna. Nie po­trzeba do tego żad­nej fi­lo­zo­fii.

Pot spływa mi po twa­rzy, pie­cze w oczy. Tre­ner Pat­ter­son daje nam po­pa­lić. Wszy­scy je­ste­śmy w do­brej kon­dy­cji po przed­se­zo­no­wych tre­nin­gach, ale dzi­siej­szy za­pier­dol ma na celu uświa­do­mie­nie nam, kto tu rzą­dzi.

Gdy do­cie­ram do domu, ma­rzę je­dy­nie o wej­ściu pod prysz­nic, a po­tem wy­pi­ciu piwa przed te­le­wi­zo­rem. Kiedy na te­le­fon przy­cho­dzi wia­do­mość, nie­zbyt chęt­nie spo­glą­dam na ekran. Kilka mi­nut póź­niej ko­mórka za­czyna dzwo­nić i nie chce prze­stać.

– Tak trudno to ogar­nąć? To, że nie od­po­wia­dam, ozna­cza, że masz spier­da­lać – mam­ro­czę do te­le­fonu.

– Nie pier­dol, Avery – mówi ze śmie­chem mój naj­lep­szy kum­pel Da­ren. Przy­jaź­nimy się od uro­dze­nia. Jest jak brat. Kiedy do­ra­sta­li­śmy, by­li­śmy są­sia­dami i prak­tycz­nie miesz­ka­li­śmy w swo­ich do­mach, ale jego ro­dzice, w prze­ci­wień­stwie do mo­ich, nie mieli go w du­pie. Po­dej­rze­wam, że to z tego po­wodu te­raz uzna­wany jest za szla­chet­nego oby­wa­tela, pod­czas gdy ja po­ja­wiam się je­dy­nie w kro­nice to­wa­rzy­skiej na szó­stej stro­nie ma­ga­zynu „Post”.

No tak, w tym mie­ście Da­ren czyni cuda. By­łoby to strasz­nie wkur­wia­jące, gdyby on sam nie był tak fajny.

Tylko raz coś sta­nęło po­mię­dzy nami – to, że wy­dy­mał moją sio­strę, a ja pra­wie zła­ma­łem mu za to szczękę. Za­pewne bym to zro­bił, gdyby dwóch go­ści nie od­cią­gnęło mnie od niego. Ta sprawa pra­wie znisz­czyła na­szą przy­jaźń, ale obaj tra­fi­li­śmy do Bo­ston Col­lege, on na peł­nym sty­pen­dium za osią­gnię­cia w fut­bolu, ja w piłce noż­nej, i ja­koś się po­go­dzi­li­śmy. No, pra­wie.

– Wy­cho­dzisz gdzieś wie­czo­rem? – pyta.

– Je­stem zbyt zmę­czony. Po­sie­dzę w domu.

– To ku­pię coś do je­dze­nia. Wpadnę i po­gramy w Callof Duty. – To ty­powe dla Da­rena Slo­ana, że nie pyta, co o tym są­dzę.

Go­dzinę póź­niej przy­bie­ramy toż­sa­mość gra­czy i ja wy­pru­wam mu flaki moim ka­ra­bi­nem sztur­mo­wym AK-12.

– Kurwa! – krzy­czy w stronę mo­ni­tora.

Cie­sząc się wy­graną, roz­sia­dam się wy­god­nie na sfa­ty­go­wa­nej skó­rza­nej ka­na­pie i szcze­rzę zęby w uśmie­chu. Nie je­stem idiotą. Wiem, że dawno już mi­nęły czasy, kiedy da­wa­łem so­bie radę z Da­re­nem, więc cie­szę się chwilą i roz­ko­szuję tym, że wir­tu­al­nie mu do­ko­pa­łem. Kie­dyś by­li­śmy so­bie równi, ale od­kąd za­czę­li­śmy stu­dia, on zro­bił się na­pa­ko­wany, gra­jąc w fut­bol ame­ry­kań­ski, pod­czas gdy ja schu­dłem od bie­ga­nia za piłką.

– Pipa. – Po pro­stu mu­szę się z nim po­dro­czyć.

– Pipa roz­po­zna inną pipę.

– Je­śli o tym mowa, to gdzie po­działa się twoja przy­czepa dziś wie­czo­rem?

Da­ren gło­śno wzdy­cha, ale za­miast sta­nąć w obro­nie tej suki, tylko wzru­sza ra­mio­nami. Cho­dzi z Ve­ro­nicą, od­kąd ze­rwał z moją sio­strą. Cały czas się łu­dzę, że pew­nego dnia do­trze do niego, że Ve­ro­nica kręci z nim tylko dla­tego, że jest bo­gaty, nie mó­wiąc o tym, że jest naj­lep­szym roz­gry­wa­ją­cym w BC. Jed­nak ich ostatni po­ważny kry­zys miał miej­sce dwa lata temu, więc za­czy­nam się mar­twić, że może na­wet po­ślu­bić tę cipę. Nie wiem dla­czego. Trak­tuje go jak gówno. Je­śli to ma być praw­dziwa mi­łość, to trzy­maj­cie mnie od niej z da­leka.

– Co pla­nu­jesz na uro­dziny? – pyta, jedną ręką re­se­tu­jąc grę, a drugą się­ga­jąc po piwo.

– Idę na im­prezę na Uni­wer­sy­tet Bo­stoń­ski, a po­tem do Ca­ges przy Lans­downe. Po­wi­nie­neś do­łą­czyć. – Nie mó­wię, kto tam bę­dzie. Je­stem pe­wien, że on wie.

Wy­gląda, jakby przez chwilę roz­wa­żał tę pro­po­zy­cję, po czym wzru­sza ra­mio­nami.

– Nie mogę się szla­jać przed koń­cem se­zonu. Tre­ner urwałby mi jaja, gdy­bym za­ba­lo­wał. – Da­ren jest po­waż­nym kan­dy­da­tem do Tro­feum He­ismana. Za­pie­prza jak sza­lony. Na samą myśl o tym czuję się zmę­czony. – Ale wio­sną je­dziemy na Maui. Ja sta­wiam. Spóź­niony pre­zent uro­dzi­nowy. Co ty na to?

– Su­per. Za­bierz mnie z Bo­stonu. Osza­leję, je­śli w tym roku bę­dzie tyle śniegu, co w ze­szłym.

Pau­zuję grę, żeby na­ło­żyć so­bie do­kładkę je­dze­nia na ta­lerz, i wła­śnie w tej chwili sły­szę krzyk.

– Cho­lera. To znowu oni – ję­czę. Po­wód sto pierw­szy, żeby ni­gdy się nie że­nić: Han­nah i Greg. Wska­zuję na ścianę. Od dwóch lat, czyli od­kąd wpro­wa­dzi­łem się tu­taj z Nic­kiem na dru­gim roku stu­diów, są mo­imi są­sia­dami. – Roz­wo­dzą się.

Kiedy kilka mi­nut póź­niej ktoś puka do drzwi, za­sko­czony Da­ren unosi brwi.

– No go­ściu, mam na­dzieję, że nie masz nic wspól­nego z ich pro­ble­mami.

– Pieprz się. Nie ty­kam mę­ża­tek. – Przy­po­mina mi się roz­mowa, którą od­by­łem wczo­raj wie­czo­rem z moim współ­lo­ka­to­rem. Okej, za­tem są trzy ro­dzaje la­sek, któ­rych nie ty­kam. Może je­stem dup­kiem, ale nie je­stem to­tal­nym de­bi­lem.

Otwie­ram drzwi i wi­dzę Han­nah z za­pła­kaną czte­ro­let­nią córką Chloe.

– Wszystko w po­rządku? – Nie mó­wię, że sły­sza­łem wrza­ski, cho­ciaż ona za­pewne o tym wie.

Han­nah po­twier­dza ski­nie­niem i ociera bu­zię ma­łej rę­ka­wem swe­tra.

– Mogę cię o coś pro­sić, Jax? Czy ze­chciał­byś po­pil­no­wać Chloe? Przez ja­kąś go­dzinę?

– Nie ma pro­blemu. – Biorę dziew­czynkę na ręce. – Cześć, Chloe, wiesz co? Na­gra­łem ten pro­gram, który tak ci się po­doba. Ten o księż­niczce, która roz­ma­wia ze zwie­rzę­tami.

W jed­nej chwili za­dziera główkę.

– Jej wy­so­tość Zo­sia? – Nie wy­ma­wia K, przez co jest jesz­cze roz­kosz­niej­sza.

– Chyba tak. Chodź, po­pro­simy mo­jego ko­legę, żeby ją dla cie­bie włą­czył.

Na jej buźce po­ja­wia się uśmiech, gdy sta­wiam ją na pod­ło­dze. Od razu za­czyna wspi­nać się na ka­napę.

– Dzięki, Jax. – Han­nah wy­gląda, jakby ka­mień spadł jej z serca. Kilka razy pil­no­wa­łem jej córki, kiedy mu­siała coś za­ła­twić na mie­ście. – Źle się czuję z tym, że słu­cha na­szych kłótni – mówi ci­szej. – Bar­dzo ci dzię­kuję, że chcesz się nią za­jąć. Przy­rze­kam, że upiekę ci górę cia­stek.

Uśmie­cham się.

– Ni­gdy nie od­ma­wiam, gdy ktoś pro­po­nuje je­dze­nie, ale na­prawdę nie mu­sisz. To grzeczna dziew­czynka. Przyjdź po nią, jak bę­dziesz mo­gła. Bez po­śpie­chu.

Han­nah po­woli za­myka oczy.

– Je­stem twoją dłuż­niczką. – Od­wraca się i wcho­dzi do swo­jego miesz­ka­nia.

Kiedy sia­dam na ka­na­pie, oka­zuje się, że Da­ren już zna­lazł bajkę Chloe, lecz dziew­czynka sie­dzi sku­lona w naj­dal­szym ką­cie ka­napy.

– Chloe, je­steś głodna? Chcesz coś zjeść?

– Tat, pro­szę – mówi.

Kładę na ta­lerz ka­napkę, do szklanki na­le­wam soku i sta­wiam przed nią. Sięga po je­dze­nie z uśmie­chem. Skła­mał­bym, mó­wiąc, że nie mam sła­bo­ści do tego dziecka. Jest za­bawna, słodka i szczera, czyli taka jak więk­szość dziew­czy­nek, za­nim do­ro­sną i staną się nie do znie­sie­nia.

– Chloe, to mój przy­ja­ciel Da­ren.

Od­gryza kęs ka­napki i ma­cha do niego.

– Jats, mo­żemy znowu zro­bić fort? Jat stoń­czy się Zo­sia?

– Pew­nie. Mo­żemy na­wet po­ba­wić się w księż­niczkę i ry­ce­rza. Oczy­wi­ście ty bę­dziesz księż­niczką. A ja ry­ce­rzem. Dzi­siaj na­wet bę­dziesz mo­gła jeź­dzić konno.

Śmieję się, gdy do Da­rena do­ciera, że moja czte­ro­let­nia są­siadka za­raz owi­nie go so­bie wo­kół palca.

Go­dzinę póź­niej sły­szę, że ktoś otwiera drzwi wej­ściowe.

– Co tu się, do cho­lery, wy­pra­wia, Jax? – Nic­kowi nie jest do śmie­chu.

– Nie prze­kli­naj – wo­łam. – Przy­szła do nas Chloe.

W chwili, w któ­rej wy­glą­dam zza po­duszki, Chloe i Da­ren za­czy­nają szarżę zza ka­napy.

– Za­bić smoka! – krzy­czy Da­ren, wio­ząc Chloe na ple­cach.Dziecko pisz­czy, jej śmiech spra­wia mi ogromną przy­jem­ność.

Chloe dźga mo­jego współ­lo­ka­tora mie­czem z fo­lii alu­mi­nio­wej, a on po­syła mi mor­der­cze spoj­rze­nie.

– To jest ten na­gły wy­pa­dek? – wy­bu­cha.

– No a jak? Mu­sie­li­śmy mieć smoka. Ja je­stem ry­ce­rzem. Da­ren ko­niem. To ja­sne, że po­trzeba nam było jesz­cze jed­nej osoby.

Nick po­chyla się i głasz­cze Chloe po ja­snych wło­sach.

– Cześć, słodka. Ba­wisz się z wuj­kiem Ja­xem?

– Aha. – Uśmie­cha się. – Już zdo­by­li­śmy za­met.

– Do­bra ro­bota. – Po­syła jej uśmiech, po czym roz­gląda się po po­koju, żeby oce­nić roz­miar strat. Na dłu­żej za­trzy­muje się na swoim kocu i po­dusz­kach, któ­rych po­trze­bo­wa­łem do zbu­do­wa­nia fortu.

– Wy­bacz. – Wzru­szam ra­mio­nami. – Tak jak mó­wi­łem, na­gły wy­pa­dek.

Do­my­ślam się, że na końcu ję­zyka ma ja­kieś prze­kleń­stwo, ale w tej chwili Chloe chwyta go za mały pa­lec i po­syła mu ten swój uśmiech, więc mam pew­ność, iż już jest ku­piony.

Nick wzdy­cha i przy­kuca.

– A gdzie jest nora smoka, Chloe?

Dziew­czynka wska­zuje kuch­nię i za­czyna kla­skać, cie­sząc się, że Nick chce włą­czyć się do za­bawy.

– Znowu mam za­ło­żyć rę­ka­wice ku­chenne? Ostat­nim ra­zem świet­nie uda­wały pa­zury smoka.

– Tat! Za­łóż rę­ta­wice!

Kiedy Chloe kryje się w swo­jej for­tecy, od­cią­gam Nicka na stronę.

– Prze­pra­szam. Była bar­dzo zde­ner­wo­wana, bo Han­nah i Greg darli się na sie­bie. Chcia­łem ją roz­we­se­lić.

– Ro­zu­miem. – Za­uważa, że mam na so­bie pe­le­rynę Bat­mana i wy­bu­cha śmie­chem. – Na­prawdę da­jesz z sie­bie wszystko.

– Idź na ca­łość – żar­tuję.

– To je­dyna dziew­czyna, któ­rej udało się zdo­być twoje serce, a ma do­piero cztery lata. – Kle­pie mnie w plecy.

– Ale jak tu się nie za­ko­chać? Poza tym nie za­słu­guje na to wszystko, co dzieje się wo­kół niej. Więc je­śli po­tra­fię ją roz­we­se­lić, to czemu nie? W końcu mogę się na coś przy­dać.

Nick od­wraca się, żeby spoj­rzeć mi pro­sto w oczy.

– Je­steś do­brym czło­wie­kiem, Jax.

– Pieprz się.

Śmieje się, a ja ude­rzam go w ra­mię, po czym lecę po­móc Chloe ufor­ty­fi­ko­wać jej za­mek.

– Chloe – krzy­czę – tylko ty mo­żesz za­bić smoka. Wsia­daj na ko­nia, prze­jedź przez fosę, a ja po­mogę ci wy­gnać be­stię z ja­skini.

Chciał­bym, żeby wszyst­kie ko­biety można było tak ła­two zro­zu­mieć. Jed­nak ich mo­ty­wa­cje ni­gdy nie są tak pro­ste.

Roz­dział 5

Dani

Ni­czego nie ża­łuj. Są­dzi­łam, że słowa mo­jej mamy to ostat­nia rzecz, jaka może przyjść mi do głowy, gdy ty­dzień póź­niej stoję przed du­żym lu­strem w bu­tiku przy New­bury Street. Wąt­pię jed­nak, żeby miała wła­śnie to na my­śli.

– Jak się za­kręcę, bę­dzie mi wi­dać dupę. – Spo­co­nymi dłońmi pró­buję za­pa­no­wać nad war­stwami ja­skra­wo­ró­żo­wego tiulu, który unosi się pod krótką czarną spód­nicą.

Tra­vis kuca przede mną i mruży jedno oko.

– Nie wi­dzę dupy, o któ­rej mó­wisz, ale może uda mi się coś temu za­ra­dzić. – Za­dziera mi spód­nicę, jakby czuł się ura­żony, że ma­te­riał za­sła­nia mu wi­dok. – Słonko, nie zro­zum mnie źle, ale te szorty są na­prawdę sek­sowne. – Kle­pie mnie w ty­łek, aż pod­ska­kuję. – Może cza­sem warto bły­snąć dupą.

– Nie są­dzisz, że Brit­ney ża­ło­wała tego, że po­ka­zała pipę?

– Ale ty prze­cież nie pój­dziesz na ca­łość. Nie wi­dać ci na­wet warg sro­mo­wych.

Krę­cąc się wkoło, zbli­żam się do niego i ude­rzam go w ra­mię.

– Fuj!

Śmieje się i roz­ciera rękę.

– No co? Prze­cież spę­dzi­łaś tyle czasu u ko­sme­tyczki, która zaj­mo­wała się tymi re­jo­nami. Mo­gła­byś te­raz nimi tro­chę po­świe­cić.

Za­kry­wam twarz i ję­czę.

– Pro­szę, nie roz­ma­wiajmy już ni­gdy o de­pi­la­cji bra­zy­lij­skiej. Bo­lało jak skur­wy­syn.

Za­sła­nia usta i robi wiel­kie oczy.

– Wow. Udało mi się spro­wo­ko­wać cię do po­wie­dze­nia słowa na „K”. Punkt dla Tra­visa!

– Nie mo­żesz już mnie na­ma­wiać na ko­lejne za­biegi ko­sme­tyczne.

Chwyta pa­smo mo­ich dłu­gich ciem­nych wło­sów, na­wija je na pa­lec, pod­nosi do nosa i wą­cha. Dzi­wak.

Unosi jedną brew.

– Są­dzę, że dziś wie­czo­rem po­win­naś wy­kre­ślić punkt trzeci ze swo­jej li­sty. Za­tań­czysz ze mną i spró­bu­jemy na­mie­rzyć dla cie­bie naj­lep­szego fa­ceta. Na­tu­ral­nie, je­śli bę­dzie ge­jem, to ja będę przy­nętą.

Na myśl o jed­no­ra­zo­wym nu­merku ro­bię się ner­wowa. Nie cho­dzi o ta­kie nerwy jak wtedy, gdy na wi­dok sek­sow­nego go­ścia mam ki­siel w majt­kach, lecz o zde­ner­wo­wa­nie i strach przed nie­zna­jo­mym, który nie wia­domo kim się okaże. Pój­ście z pierw­szym lep­szym to za­wsze ry­zyko. Zna­jąc swoje szczę­ście, skoń­czę z fa­ce­tem, który kiep­sko ca­łuje i ma fe­tysz na punk­cie ob­fi­cie owło­sio­nych ko­biet.

– Jak miło z two­jej strony, że chcesz mnie za­stą­pić w ra­zie ko­niecz­no­ści – mó­wię do Tra­visa.

– Na co ma się ho­mo­sek­su­al­nych przy­ja­ciół?

Od­wra­cam się i wy­dy­mam dolną wargę.

– Jaka szkoda, że nie je­steś he­tero. By­li­by­śmy wspa­niałą parą.

Przy­tula mnie do swo­jej piersi.

– Wiem. By­li­by­śmy do­sko­nali. Mo­gli­by­śmy na­wet cho­dzić na randki w ubra­niach tego sa­mego ko­loru.

– To by­łoby świetne!

– Co nie? – Od­gar­nia włosy z twa­rzy. – A tak przy oka­zji, dziś wie­czo­rem nie py­taj fa­ceta, jak ma na imię. Nie chcesz się z nim wią­zać, więc nie przy­zwy­cza­jaj się do niego. – Gdy to mówi, wszystko wy­daje się ta­kie pro­ste. Tra­vis wy­pusz­cza mnie z ob­jęć i zdej­muje ko­szulkę z wie­szaka. Po­daje mi ją. – Masz, przy­mierz.

Zdej­muję pod­ko­szu­lek i wci­skam się w ma­leńki top na cien­kich ra­miącz­kach. Przy­ja­ciel po­maga mi wsu­nąć ciuch pod pa­sek spód­nicy, po czym ca­łuje mnie w czu­bek głowy.

– Ocie­kasz sek­sem. Masz wiel­kie cycki w tym ró­żo­wym sta­niku z push-upem.

– To ilu­zja optyczna. Je­stem drobna, więc pro­por­cjo­nal­nie wy­dają się duże. – Kiedy upra­wia­łam gim­na­stykę, nie­na­wi­dzi­łam swo­ich cyc­ków. Te­raz nie są ta­kie złe.

Gdy się prze­bie­ram i z po­wro­tem za­kła­dam dżinsy i pod­ko­szu­lek, Tra­vis przy­kłada spód­niczkę do sie­bie, więc wy­bu­cham śmie­chem.

– Za­mie­rzasz pójść jako drag? – By­łaby z niego śliczna dziew­czyna, po­nie­waż jest ślicz­nym chło­pa­kiem, ale wiem, że nie cią­gnie go w tę stronę.

Wy­wraca oczami i od­daje mi ubra­nia.

Spo­glą­dam na metkę z ceną i ża­łuję, że to zro­bi­łam.

– Cho­lera. Ale dro­gie. Co przy­po­mina mi, że po­win­nam ci po­dzię­ko­wać za wkrę­ce­nie mnie do pracy. Pro­fe­sor Zin­zer jest za­chwy­ca­jący, a praca w tym miej­scu zmusi mnie do tego, że­bym zro­biła coś z po­my­słami za­no­to­wa­nymi w no­te­sie. Chyba bę­dzie mi się tam po­do­bało. – Je­dy­nym pro­ble­mem jest moja głu­pia ko­le­żanka z pracy, która już trak­tuje mnie jak po­py­cha­dło. Cie­szę się jed­nak, że będę mo­gła się tam po­krę­cić i na­siąk­nąć kre­atyw­no­ścią wy­działu sztuki.

– Cała przy­jem­ność po mo­jej stro­nie. Skoro nie udało mi się na­mó­wić cię do zmiany kie­runku, to przy­naj­mniej spró­buję pod­dać cię pra­niu mó­zgu. Nie mam po­ję­cia, dla­czego pre­fe­ru­jesz za­da­wa­nie się ze sztyw­nia­kami w gar­ni­tu­rach.

Nikt nie ro­zu­mie mo­jego wy­boru stu­diów, na­wet mój naj­lep­szy przy­ja­ciel. Do li­cha, cza­sami sama sie­bie nie ro­zu­miem. Nie­źle mi idzie na za­ję­ciach, ale stu­dia nie wstrzą­sają moim świa­tem w po­sa­dach tak jak sztuka. Ale co, do cho­lery, mo­gła­bym ro­bić jako ma­gi­ster sztuki?

Po skoń­czo­nym za­rzą­dza­niu będę mo­gła zna­leźć ja­kieś za­trud­nie­nie.

Wi­dzia­łam, jak mama za­ła­mała się po odej­ściu taty. Nie, dzięki. Jak naj­bar­dziej in­te­re­sują mnie fa­ceci, randki, mi­łość i na­miętny seks, ale jest jedna rzecz, jaką mu­szę dla sie­bie zro­bić, i zro­bię ją po swo­jemu.

***

Kilka go­dzin póź­niej gło­śna mu­zyka wpra­wia moje ciało w wi­bra­cje. Za­sta­na­wiam się, co ja so­bie, do cho­lery, my­śla­łam. Tra­vis wciąż po­wta­rza, że nikt się nie gapi, i tylko dla­tego nie ucie­kam ani nie cho­wam się pod stół. Ta­niec na ba­rze ja­kimś dziw­nym tra­fem prze­ro­dził się w wi­cie się w klatce, a ja od dwu­dzie­stu mi­nut pró­buję się przy­go­to­wać do tego emo­cjo­nal­nie.

– Wy­glą­dasz oszo­ła­mia­jąco, la­ska. – Od­dech Tra­visa pach­nie so­kiem po­ma­rań­czo­wym i wódką. – Uwiel­biam pod­wiązki. – Kła­dzie dłoń na moim udzie i po­ciąga za wstążkę pod­trzy­mu­jącą poń­czo­chy, a ja od­ga­niam jego rękę.

– Wy­glą­dam jak dziwka. – Kiedy się przy­go­to­wy­wa­łam w za­ci­szu miesz­ka­nia przy­ja­ciela, te ciu­chy wy­da­wały się od­po­wied­nie na oka­zję – prze­brać się, sza­leć na par­kie­cie w zwa­rio­wa­nym stroju i za­po­mnieć się na chwilę – te­raz jed­nak nie je­stem prze­ko­nana. Poza try­ko­tami, które no­si­łam, gdy upra­wia­łam gim­na­stykę, ni­gdy nie po­ka­zy­wa­łam tyle ciała. Mu­szę jed­nak przy­znać, że po­do­bają mi się buty typu Mary Jane, po­nie­waż do­dają mi kilka cen­ty­me­trów.

– Istot­nie, ale to jest za­je­bi­ste – krzy­czy mi pro­sto do ucha moja przy­ja­ciółka Margo, aż za­czyna mi w nim dzwo­nić. – O któ­rej mają przyjść twoje współ­lo­ka­torki?

– Nie wiem do­kład­nie – od­krzy­kuję. – Jesz­cze ich nie wi­dzia­łam.

Po wy­mie­nie­niu kilku wia­do­mo­ści z Jenną uświa­da­miam so­bie w końcu, że dzi­siej­sze wyj­ście zwią­zane jest z dwu­dzie­stymi pierw­szymi uro­dzi­nami Clem. Wszy­scy ich zna­jomi spo­ty­kają się na kilka drin­ków przed wyj­ściem do klubu, ale po­nie­waż ja przy­jaź­nię się tylko z Jenną, po­sta­na­wiam od­pu­ścić so­bie to przy­ję­cie, by unik­nąć nie­zręcz­nej sy­tu­acji.

– Ci­śnie mnie sta­nik – mó­wię, ob­cią­ga­jąc go ni­żej.

– Ale te ku­leczki uszczę­śli­wią dzi­siaj ja­kie­goś fa­ceta. – Margo obej­muje dłońmi moje cycki i ści­ska je, aż krzy­wię się z bólu.

Kręcę głową, za­sta­na­wia­jąc się, dla­czego moja przy­ja­ciółka uważa, że może mnie ob­ma­cy­wać na środku par­kietu. Śmie­jąc się, pod­no­szę głowę i spo­ty­kam się wzro­kiem z… naj­przy­stoj­niej­szym fa­ce­tem, ja­kiego wi­dzia­łam w ży­ciu. O, Je­zu­siczku. Jest wy­soki, szczu­pły i umię­śniony. Ma krót­kie włosy po bo­kach i nieco dłuż­sze na gó­rze. Opa­dają mu na oczy, co zwraca moją uwagę na wy­so­kie ko­ści po­licz­kowe i wy­datne usta. Jest ubrany w czarną ob­ci­słą ko­szulkę z dłu­gim rę­ka­wem i dżinsy. Są­dząc po iro­nicz­nym uśmie­chu, do­sko­nale wi­dział, jak Margo mnie do­ty­kała.

Boże, wy­daje mi się zna­jomy.

Ga­pię się. On wpa­truje się we mnie.

Moje serce prze­staje bić.

– Mu­szę się na­pić. Ja­kie­goś bar­dzo, bar­dzo moc­nego drinka. – Od­wra­cam się i, wy­mi­ja­jąc tań­czą­cych, idę do baru, za któ­rym urzę­duje Joe, wu­jek Tra­visa. No tak, gdy za­uwa­żam przy­stoj­niaka, ucie­kam, aż się za mną ku­rzy. #Ale­Klasa

Plan na wie­czór? Pić. Dużo. Tań­czyć. Uda­wać, że Pan Sek­sowny nie za­uwa­żył, że Margo ści­skała moje cycki. I przy sprzy­ja­ją­cych wia­trach do­żyć do ju­tra.

– Co so­bie ży­czysz, Dani? – Joe prze­ciera wil­gotny blat i sięga po kie­li­szek do mar­tini. – To co za­wsze?

– Po­pro­szę! – Mu­szę prze­krzy­ki­wać mu­zykę, żeby mnie usły­szał.

Cho­ciaż żadne z nas nie ma jesz­cze dwu­dzie­stu je­den lat, wu­jek Tra­visa wie, że nie zro­bimy nic głu­piego, więc wpusz­cza nas i po­zwala nam wy­pić kilka drin­ków.

Po­daje mi jabł­kowe mar­tini i ma­cha ręką, gdy pró­buję za­pła­cić.

– Bę­dziesz tań­czyła w klatce. Go­rzała na koszt firmy. Uśmie­cham się i po­chy­lam nad ba­rem, żeby po­rwać wi­sienkę z tacy, na któ­rej leżą do­datki.

Krzy­żuje krzep­kie ręce na piersi i kręci głową.

– Nie do­sta­niesz kopa w dupę tylko dla­tego, że je­steś taka śliczna. – Pró­buje zgry­wać twar­dziela, lecz się uśmie­cha. Pusz­czam więc do niego oko i wra­cam do przy­ja­ciół.

Kiedy znaj­duję Margo i Tra­visa, mają skwa­szone miny.

– Co się dzieje? – py­tam i po­cią­gam łyk mo­jego drinka.

Margo sztur­cha mnie łok­ciem i wska­zuje głową ko­goś po dru­giej stro­nie par­kietu.

– Przy­szedł du­pek.

To może ozna­czać tylko jedną osobę. Mo­jego by­łego.

Re­ida.

– Prze­cież nie­na­wi­dzi klu­bów – mó­wię pod no­sem.

O iro­nię za­krawa to, że za­wsze na­zy­wał mnie sztyw­niarą, po­nie­waż to on ni­gdy nie chciał wy­cho­dzić do klu­bów. A te­raz tu przy­szedł, stoi kilka kro­ków da­lej wy­stro­jony w ciemną ko­szulkę polo. Cho­lera. Nie­źle wy­gląda. Po chwili do­łą­cza do niego Ash­ley i wpija się w niego ustami. Na­wet wi­dzę jej ję­zyk, za­nim ich usta się sty­kają. Ohyda.

Wy­pi­jam resztę drinka w na­dziei, że al­ko­hol zmniej­szy ból w mo­jej piersi, i od­wra­cam się w stronę przy­ja­ciół.

– Wy­pi­łam już dwa drinki. Zróbmy to, za­nim stchó­rzę. – Po­nie­waż nic tak nie od­wraca uwagi dziew­czyny od jej by­łego chło­paka, jak wi­cie się w klatce.

Kiedy do­cie­ram do plat­formy, od­wra­cam się i wpa­dam na Tra­visa, który musi mnie przy­trzy­mać, że­bym nie upa­dła. Gdy od­zy­skuję rów­no­wagę, chwyta mnie za ra­miona i po­chyla się nade mną.

– Dani, wiem, że sam wpi­sa­łem to na twoją li­stę, ale je­śli nie chcesz tego ro­bić, nie mu­sisz.

– Nie wy­co­fam się. Na pewno nie wtedy, gdy jest tu ten ku­tas. – Przy­kła­dam usta do jego ucha i szep­czę: – Do­brze wy­glą­dam? – Wy­gła­dzam spód­nicę. O rety, jaka jest krótka.

– Wy­glą­dasz jak cho­dzący seks, a on do­sta­nie skrętu ją­der, kiedy zo­ba­czy twój na­pa­lony ty­łek w tym miej­scu. – Tra­vis kle­pie mnie w pupę i po­ga­nia po schod­kach do góry. Na szczę­ście są jesz­cze cztery inne klatki, więc nie będę główną atrak­cją.

Gdy tu do­tar­li­śmy, wuj Tra­visa po­wie­dział, że jedna z dziew­czyn wzięła wolne, więc mój naj­lep­szy przy­ja­ciel usłuż­nie za­pro­po­no­wał, że mogę wsko­czyć na jej miej­sce. By­łam tu wiele razy, więc wiem, jak dziew­czyny się po­ru­szają, i je­śli tylko nie będę za dużo o tym my­ślała, wszystko po­winno być w po­rządku.

Zna­la­zł­szy się na szczy­cie scho­dów, od­wra­cam się, żeby po­słać Tra­vi­sowi ner­wowy uśmiech. Te­raz albo ni­gdy. Prze­ły­kam ślinę i ża­łuję, że nie wy­pi­łam jesz­cze jed­nego drinka, po czym wcho­dzę do klatki, za­nim zdążę zmie­nić zda­nie.

Za­my­kam oczy, sku­piam się na bi­ciu serca, a na­stęp­nie za­czy­nam po­ru­szać bio­drami i chwy­tam się prę­tów, jakby od nich za­le­żało moje ży­cie. Wszy­scy są za­jęci sobą. Nikt cię nie za­uważy.

Za­wsze by­łam nie­złą tan­cerką, za­pewne jest to za­sługa wie­lo­let­nich tre­nin­gów gim­na­stycz­nych. Mam na­dzieję, że uda mi się od­ha­czyć punkt czwarty na li­ście i się przy tym nie skom­pro­mi­to­wać.

Za­czy­nam się roz­krę­cać. Serce, które wcze­śniej o mało nie wy­rwało mi się z piersi, za­czyna się uspo­ka­jać i do­ciera do mnie rytm mu­zyki. Nade mną pul­sują świa­tła, po­ru­szam bio­drami i wy­pi­nam piersi. Na po­licz­kach mam ru­mieńce, na skó­rze kro­pelki potu.

Na­bie­ram od­wagi i otwie­ram oczy. Z po­czątku pa­trzę tylko na pod­łogę klatki. Do­piero po kilku mi­nu­tach zbie­ram się na od­wagę, żeby spoj­rzeć na tłum. A po­tem ża­łuję, że to zro­bi­łam.

Po­nie­waż gapi się na mnie Pan Sek­sowny.

Fał­szywa skrom­ność to nie moja działka. Margo jest w tym mi­strzy­nią. Po­trafi wa­bić fa­ce­tów i prze­żuć ich, za­nim zo­rien­tują się, co się dzieje.

W za­mro­czo­nym al­ko­ho­lem mó­zgu pada de­cy­zja, by uda­wać, że je­stem nią. Dla­czego nie wy­my­śli­łam tego wcze­śniej? To tylko za­bawa. Nic wiel­kiego. Czemu pod­cho­dzę do tego tak po­waż­nie? Wła­śnie o tym za­wsze mówi moja mama. Je­stem zbyt spięta i sztywna. Na­zbyt miła, do cho­lery. W mo­ich ży­łach za­czyna krą­żyć złość i przy­po­mi­nam so­bie wszyst­kie te chwile, gdy okre­ślano mnie tym sło­wem. Reid mó­wił, że je­stem miła. Pie­przyć miłą.

Pusz­czam oko do Pana Sek­sow­nego i uznaję, że ko­niecz­nie po­trze­buję wię­cej al­ko­holu. Przez boczną ścianę klatki wi­dzę Tra­visa i ge­stem po­ka­zuję mu, że chcę drinka, a on po­ta­kuje. Na­dal tań­czę, kiedy wcho­dzi do klatki z mar­tini, które po­chła­niam jed­nym hau­stem.

– Cho­lera. Po­woli.

– Nie je­stem wy­star­cza­jąco pi­jana, żeby to ro­bić. Staje obok mnie.

– Prze­suń się – mówi z uśmie­chem. – Za­sła­niasz świa­tło re­flek­tora.

Chwyta mnie za bio­dra i od­wraca twa­rzą w stronę tłumu. Na­stęp­nie przy­ciąga mnie do sie­bie i ociera o mnie, aż brak mi tchu.

– My­śla­łam, że nie in­te­re­sują cię dziew­czyny – krzy­czę.

– Chciał­bym móc po­wie­dzieć, że ten drą­gal jest dla cie­bie, ale przed chwilą tań­czy­łem z Eva­nem.

Śmieję się i tań­czę z nim, aż oboje je­ste­śmy zgrzani i spo­ceni. Przy­wie­ram do niego bio­drami i za­rzu­cam mu ręce na szyję, pod­czas gdy on prze­suwa dło­nie w dół mo­jego ciała. Ob­raca mnie twa­rzą w swoją stronę i sztur­cha mnie bio­drami. Okej.

Śmieje się, wi­dząc moją minę.

– Prze­sa­dzi­łem? – szep­cze mi do ucha.

– Ni­gdy nie mia­łam tak dłu­giej gry wstęp­nej z żad­nym fa­ce­tem he­tero.

Znowu się śmieje i ca­łuje mnie w po­li­czek, po czym od­wraca mnie w stronę wi­downi.

– Wielka szkoda, kotku.

Kiedy spo­glą­dam w dół, Pana Sek­sow­nego już nie ma. Kurde.

Szu­kam go, prze­cze­suję wzro­kiem tłum, ale po pół­go­dzi­nie się pod­daję.

Scho­dzę po scho­dach na główny par­kiet. Ucho­dzi ze mnie po­wie­trze, gdy my­ślę o tym, że stra­ci­łam szansę na udany wie­czór. Ale kogo ja oszu­kuję? Na­wet gdy­bym po­roz­ma­wiała z tym fa­ce­tem, to oka­za­łoby się, że ma dziew­czynę. Albo dzie­sięć dziew­czyn. Jest zbyt przy­stojny, żeby był sam.

Za­uwa­żam lukę w tłu­mie tań­czą­cych i po­sta­na­wiam udać się do baru, by uto­pić roz­cza­ro­wa­nie w wódce.

Kiedy się od­wra­cam, wpa­dam pro­sto na Re­ida i Ash­ley.

Roz­dział 6

Jax

Od­kąd do­tar­łem do Ca­ges, od­kle­jam z ko­szuli na­klejki w kształ­cie serc. Wy­da­wa­łoby się, że spodoba mi się za­da­nie po­le­ga­jące na by­ciu ca­ło­wa­nym przez dziew­czyny, żeby za­słu­żyć na uro­dzi­nowy pre­zent. Nie ma nic lep­szego od week­endu na nar­tach w Su­gar­loaf w Ma­ine. Chło­paki wie­dzą, że uwiel­biam ten sport. Dzięki niemu nie mu­szę my­śleć o po­rą­ba­nej szkole. Ale po trze­ciej dziew­czy­nie mia­łem już dość. Ca­ło­wa­nie tylu la­sek przy­pra­wiło mnie o mdło­ści. Na­wet bez ję­zyczka. Nie po­winno tak być – nie­które z nich to świetne la­seczki – ale po kilku eks­cy­ta­cja znik­nęła.

Roz­glą­dam się po pul­su­ją­cym par­kie­cie i nie wi­dzę jesz­cze żad­nych na­szych przy­ja­ciół. Mam wra­że­nie, że Nick mnie opu­ścił dla tej wy­so­kiej dziew­czyny z brac­twa, którą spo­tka­li­śmy po dro­dze. Za­sta­na­wiam się, czy po­wi­nie­nem cze­kać na resztę na­szej grupy, czy może za­mó­wić tak­sówkę do domu, kiedy do­strze­gam pewną la­skę pa­trzącą na swoje na­gie ra­mię.

Ro­bię kilka kro­ków w jej stronę i za­uwa­żam ta­tuaż na jej ple­cach. Przed­sta­wia nie­bie­ską gwiazdę. Dziew­czyna od­wraca się, a ja obej­muję wzro­kiem całą jej syl­wetkę. Jest piękna, drob­nej bu­dowy, ma dłu­gie ciemne włosy, gładką ja­sną cerę i twarz pie­przo­nego anioła.

Serce wali mi w piersi. Na­prawdę wali. Cho­lera.

Jej ko­le­żanka ła­pie ją za cycki i obie wy­bu­chają śmie­chem.

Na­gle ob­rzuca mnie spoj­rze­niem i za­miera w bez­ru­chu. Na twa­rzy mam iro­niczny uśmiech. Nie kryję roz­ba­wie­nia fak­tem, że wi­dzia­łem, jak ją ob­ma­cy­wano na środku klubu.

Ob­raca się do mnie ty­łem i od­cho­dzi, za­nim zdążę do niej za­ga­dać. Hmm, tego się nie spo­dzie­wa­łem.

Pod­ska­kuję, gdy ktoś kle­pie mnie w plecy.

– Hej, go­ściu. Wy­cho­dzę z Tracy – mówi Nick, wska­zu­jąc dłu­go­nogą bru­netkę. – Dasz so­bie radę?

– Spoko. Za chwilę przyjdą po­zo­stali. – Zer­kam na jego la­skę. – Do­brej za­bawy.

Przy­ja­ciel unosi ką­cik ust w uśmie­chu.

– Nie cze­kaj na mnie, Ma­mu­siu. Wiesz, jak lu­bię la­ski z Uni­wer­sy­tetu Bo­stoń­skiego.

Je­śli tylko bę­dzie trzy­mał łapy z dala od mo­jej sio­stry, niech robi, co chce.

– Pew­nie. Do zo­ba­cze­nia ju­tro.

Ru­szam w stronę baru, który stoi przy naj­dal­szej ścia­nie ogrom­nego po­miesz­cze­nia. Wy­pi­łem już kilka szo­tów i nie mam ochoty się dzi­siaj schlać, więc biorę piwo i opie­ram się o ko­lumnę, ob­ser­wu­jąc tłum i szu­ka­jąc dziew­czyny z ta­tu­ażem.

Za­uwa­żam ją kilka mi­nut póź­niej. Jest z przy­ja­ciółmi i zmie­rza w stronę pod­wyż­sze­nia, które znaj­duje się na­prze­ciw baru. Z su­fitu zwisa pięć kla­tek. Ta w środku jest pu­sta, a ładna dziew­czyna wspina się po scho­dach i wcho­dzi do niej, po czym za­czyna się ko­ły­sać.

Boże, jest osza­ła­mia­jąca.

Klatki są ską­pane w ja­snym świe­tle. Ona ma na so­bie coś, co wy­gląda, jakby było żyw­cem wy­jęte z bur­le­ski: pod­wiązki, krótką spód­nicę z tiulu i ob­ci­sły top, który pod­kre­śla jej naj­lep­sze atuty. Jest szczu­pła, lecz pier­sia­sta. Staje mi od sa­mego pa­trze­nia na nią. Do­my­ślam się, że wła­śnie o to cho­dzi.

Prze­cze­suje dło­nią swoje gę­ste włosy, które się­gają jej do po­łowy ple­ców. Wy­gląda jak pin-up girl, po­zuje i po­ru­sza się, jakby po­cho­dziła wprost z mę­skiej fan­ta­zji ero­tycz­nej. We wło­sach ma ko­lo­rowe pa­semka, ale z tej od­le­gło­ści nie wi­dzę, ja­kiego są ko­loru. W końcu otwiera oczy i mógł­bym przy­siąc, że pod zmy­sło­wym ma­ki­ja­żem na jej pięk­nej twa­rzy kryje się nie­win­ność. Coś w niej wy­daje mi się zna­jome, ale nie mogę so­bie przy­po­mnieć, gdzie ją wi­dzia­łem.

Nie­które z dziew­czyn na gó­rze wy­glą­dają głu­pio, lecz ona jest świetną tan­cerką i wie o tym, trzyma się krat i po­ru­sza do rytmu. Sto­jąc tu­taj i pa­trząc na każdy jej ruch, czuję się jak stal­ker.

Mu­zyka cich­nie, po­zo­staje tylko rytm wy­bi­jany przez per­ku­sję. Wła­śnie wtedy mnie za­uważa. Naj­pierw od­wraca wzrok. Czy jest nie­śmiała? Po chwili znowu na mnie zerka i pusz­cza do mnie oko, a na­stęp­nie ob­raca się i kręci bio­drami. Okej, ciek­nie mi ślinka.

Kiedy do jej klatki wcho­dzi wy­soki chło­pak i przy­ciąga ją do sie­bie, przez chwilę mar­twię się, że są ze sobą, ale wy­daje mi się, że dzie­sięć mi­nut temu wi­dzia­łem go, jak kleił się do ja­kie­goś fa­ceta.

Ale to oczy­wi­ste, że są ze sobą bli­sko. Po­ru­szają się tak, jakby od dawna byli part­ne­rami, a jej nie prze­szka­dza, że chło­pak kła­dzie ręce na jej ciele. Ja pier­dolę, niech on bę­dzie ge­jem.

Przy­cho­dzi kilku mo­ich kum­pli, przez chwilę z nimi roz­ma­wiam, ale cały czas zer­kam na jej klatkę.

W końcu robi so­bie prze­rwę i wraca na par­kiet. Zmniej­szam dzie­lący nas dy­stans, gdy pod­cho­dzi do niej ja­kaś para. Ona robi minę wy­ra­ża­jącą coś po­mię­dzy urazą a nie­sma­kiem.

Nie na­my­śla­jąc się ani chwili, staję obok niej i obej­muję ją w pa­sie. Ona aż pod­ska­kuje, ale kiedy za­uważa, że to ja, uśmie­cha się.

– Ach, tu­taj je­steś – mówi, jakby znała mnie od za­wsze.

A po­tem robi coś nie­sa­mo­wi­tego. Pod­nosi rękę, gła­dzi moją twarz, wplata palce w moje włosy i przy­ciąga mnie do sie­bie. Gdy jej usta do­ty­kają mo­ich, wy­daje mi się, że umar­łem i tra­fi­łem do nieba. Są mięk­kie, a kiedy od­suwa się se­kundę póź­niej, mam na ustach smak ja­błek.

– Cześć, ko­cha­nie – mó­wię tak gło­śno, by usły­szeli mnie jej zna­jomi.

Aż błysz­czą jej oczy. Wi­docz­nie po­doba jej się ta gierka. Ob­li­zuje usta, jakby pró­bo­wała po­znać mój smak, po czym obej­muje mnie w pa­sie i od­wraca się do fa­ceta i jego blon­dyny.

Prze­krzy­wia głowę i po­syła im uśmiech.

– Reid, nie mam nic do po­wie­dze­nia to­bie i Ash­ley. Nie mam tego na­szyj­nika. Już ci mó­wi­łam. – Mówi bar­dzo gło­śno, żeby prze­krzy­czeć mu­zykę.

– Da­nielle, by­łaś w moim po­koju, gdy ostatni raz go wi­dzia­łam – skrze­czy Ash­ley.

ManaimięDa­nielle.

– To, że nie pa­mię­tasz, co z nim zro­bi­łaś, nie ozna­cza, że mo­żesz mnie ob­wi­niać.

– By­łaś wku­rzona, że dał go mnie, a nie to­bie. – Jad w gło­sie Ash­ley i spo­sób, w jaki pa­trzy na swoje sztuczne pa­znok­cie i pry­cha, kwa­li­fi­kują ją do miana suki.

Da­nielle wzru­sza ra­mio­nami, wspiera się na mnie, a ja za­rzu­cam rękę na jej ra­mię. Jej drobne ciało ide­al­nie wpa­so­wuje się w moje.

– Ash­ley, chyba za­po­mnia­łaś, że Reid i ja już wtedy ze sobą nie cho­dzi­li­śmy, a ty wsko­czy­łaś mu do jesz­cze cie­płego łóżka. Poza tym uwa­żam, że twój mały móż­dżek i jego krótki fiu­tek czy­nią z was do­braną parę.

Par­skam śmie­chem. Da­nielle pod­nosi na mnie wzrok i po­syła mi uśmiech. Nie mogę się po­wstrzy­mać. Po­chy­lam się i po­now­nie ją ca­łuję.

Roz­dział 7

Dani

Reid i Ash­ley od­cho­dzą, a ja za­tra­cam się w po­ca­łunku. Sto­imy w miej­scu, lu­dzie nas po­trą­cają, ki­wa­jąc się w rytm mu­zyki. Lgnę do niego jak fala roz­bi­ja­jąca się na plaży.

Nie wiem, co mnie opę­tało, żeby ni z tego, ni z owego go po­ca­ło­wać i uda­wać, że je­ste­śmy ra­zem. Być może winę po­nosi jabł­kowe mar­tini. Po pro­stu nie mo­głam znieść ko­lej­nego spo­tka­nia z Re­idem, pod­czas któ­rego ją­ka­ła­bym się jak ja­kiś ma­toł. Czy mi się wy­daje, czy wła­śnie opier­dzie­li­łam swo­jego by­łego? Trudno się my­śli, bę­dąc wtu­loną w tę wspa­niałą istotę. Prze­su­wam dło­nie po jego smu­kłym ciele, wbi­jam opuszki pal­ców w twarde mię­śnie jego klatki pier­sio­wej. Świet­nie pre­zen­tuje się w ubra­niu, lecz na myśl o tym, jak wy­gląda bez niego, moje ciało wy­gina się z roz­ko­szy. Sta­ram się wy­pa­lić w pa­mięci uczu­cie, które mnie prze­peł­nia, gdy go do­ty­kam.

Kiedy w końcu prze­ry­wamy po­ca­łu­nek, żeby za­czerp­nąć po­wie­trza, przy­glą­damy się so­bie przez chwilę. A po­tem wy­bu­chamy śmie­chem.

– Niech to szlag. – Kładę dłoń na ustach, po­nie­waż ogar­nia mnie za­wsty­dze­nie, że przez ostat­nie pięć mi­nut pró­bo­wa­łam go po­łknąć. – Cześć.

– Cześć. – Uśmie­cha się.

Nie sły­szę go za do­brze, ra­czej czy­tam z ru­chu jego ust, które mogę te­raz po­dzi­wiać, skoro już ode­ssa­łam się od niego.