Grzeszny glina ebook

Pro­jekt okład­ki: Pa­weł Pan­cza­kie­wicz/Pan­cza­kie­wicz Art.De­sign

Re­dak­cja: Do­ro­ta Fi­lip

Ko­rek­ta: Ali­cja Ma­ty­jas

Re­dak­cja tech­nicz­na: Ma­riusz Goł­dyn

Kon­wer­sja e-bo­oka: Ga­briel Wy­glę­dacz – Stu­dio Aka­pit

Co­py­ri­ght © 2026

@ by Anna Mar­got

@ for this edi­tion by Wydawnictwo Wolf Sp. z o.o.

All ri­ghts re­se­rved

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne

ISBN 978-83-978740-1-5

Wy­daw­nic­two Wolf

Wy­da­nie I

Go­rzów Wiel­ko­pol­ski 2026

Wy­pro­du­ko­wa­no w Pol­sce

Mo­im ulu­bio­nym po­li­cjan­tom:

nad­ko­mi­sa­rzo­wi Ro­ber­to­wi za cier­pli­wość,

star­sze­mu sier­żan­to­wi Wojt­ko­wi z „Czwór­ki” za in­spi­ra­cje.

Roz­dział 1

Ne­la

– Pa­ni Ne­lo – zwró­cił się do mnie na­czel­nik wy­dzia­łu. Sie­dzia­łam po dru­giej stro­nie biur­ka w je­go ga­bi­ne­cie w Ko­men­dzie Miej­skiej Po­li­cji w To­ru­niu, gdzie tra­fi­łam pół­to­ra ro­ku te­mu, za­raz po szko­le po­li­cyj­nej. – Nie jest ta­jem­ni­cą, że pa­ni wkład w schwy­ta­nie i roz­bi­cie gru­py Czy­ste­go był nie­oce­nio­ny – kon­ty­nu­ował.

– Dzię­ku­ję – po­wie­dzia­łam nie­pew­nie.

Czy­sty był mó­zgiem zor­ga­ni­zo­wa­nej gru­py prze­stęp­czej, któ­ra spe­cja­li­zo­wa­ła się w kra­dzie­żach i roz­biór­kach nie­miec­kich sa­mo­cho­dów.

– Zro­bi­ła pa­ni ta­ki szum, że usły­sze­li go aż w wo­je­wódz­kiej.

– N-nie bar­dzo ro­zu­miem – za­wa­ha­łam się.

Na­czel­nik, mi­mo że z wy­glą­du przy­po­mi­nał plu­szo­we­go mi­sia, wzbu­dzał ogrom­ny re­spekt. Szcze­gól­nie u ta­kich mło­dych szcze­nia­ków, świe­żo po szko­le, jak ja. Ale i star­si ode mnie sta­żem i stop­niem nie­raz trzę­śli ga­cia­mi pod mun­du­rem, kie­dy na­czel­nik z plu­szo­wej pan­dy zmie­niał się w niedź­wie­dzia gri­zli. Te­raz jed­nak wy­glą­dał na przy­ja­zne­go.

– Jest pa­ni z na­mi pół­to­ra ro­ku, a już po­ka­za­ła, co po­tra­fi. Do­łą­czy­ła pa­ni do ze­spo­łu w po­ło­wie śledz­twa i bar­dzo szyb­ko nada­ła mu od­po­wied­nie tem­po.

– To mo­ja pra­ca.

– Gdy­by wszy­scy an­ga­żo­wa­li się tak jak pa­ni, pa­ni pod­ko­mi­sarz… – wes­tchnął. – Cho­ciaż nie, wte­dy wo­je­wódz­ka za­bra­ła­by nam wszyst­kich.

Spoj­rza­łam na nie­go, za­sta­na­wia­jąc się, do cze­go zmie­rzał.

– Wiem, że KMP1 nie do koń­ca by­ła pa­ni aspi­ra­cją.

– Do­brze mi tu­taj. Do­ga­du­ję się z ludź­mi z ze­spo­łu. Jest faj­nie. Już się za­akli­ma­ty­zo­wa­łam.

– Czy­li nie chce pa­ni do Byd­gosz­czy?

Mo­je oczy za­czę­ły się po­więk­szać w nie­do­wie­rza­niu. Czy ten fa­cet wła­śnie speł­niał mo­je ma­rze­nia? Chy­ba tak. I są­dząc po ni­kłym uśmie­chu na je­go wie­ko­wej, po­marsz­czo­nej twa­rzy, do­brze o tym wie­dział.

– Ma­ją wa­kat w la­bo­ra­to­rium, a to bar­dziej od­po­wia­da pa­ni wy­kształ­ce­niu niż kra­dzie­że i roz­biór­ki aut.

– Nie ro­zu­miem. Przed chwi­lą pan po­wie­dział, że się spraw­dzi­łam.

– Tak, i dla­te­go chcą pa­nią w wy­dzia­le tech­ni­ki kry­mi­na­li­stycz­nej. Za­re­ko­men­do­wać?

Za­gry­złam war­gi, że­by nie pi­snąć z eks­cy­ta­cji. Ta­kie wy­róż­nie­nie prak­tycz­nie na po­cząt­ku mo­jej ka­rie­ry! Mo­że to nie był praw­dzi­wy awans, bo da­lej zo­sta­wa­łam w stop­niu pod­ko­mi­sa­rza i ka­sa też by­ła po­dob­na, jed­nak mo­głam prze­nieść się z ko­men­dy miej­skiej do wo­je­wódz­kiej, i to do wy­dzia­łu tech­ni­ki kry­mi­na­li­stycz­nej, czy­li o kie­run­ku, o któ­rym ma­rzy­łam. Mo­gła­bym nie tyl­ko zbie­rać, ale i ba­dać w la­bo­ra­to­rium śla­dy bio­lo­gicz­ne. No i spra­wy by­ły­by cie­kaw­sze niż gan­gi zło­dziei sa­mo­cho­dów.

– Po pa­ni mi­nie wnio­sku­ję, że re­ko­men­do­wać – stwier­dził, przy­wra­ca­jąc mnie do rze­czy­wi­sto­ści.

Przy­tak­nę­łam tyl­ko, bo nie by­łam pew­na swo­je­go gło­su.

– Pro­szę. – Wrę­czył mi pi­smo. – W po­nie­dzia­łek o dzie­wią­tej pro­szę się sta­wić w Ko­men­dzie Wo­je­wódz­kiej Po­li­cji w Byd­gosz­czy. A te­raz od­ma­sze­ro­wać i świę­to­wać, w koń­cu ju­tro Hal­lo­we­en.

– Tak jest. – Wsta­łam i za­sa­lu­to­wa­łam.

Prze­cho­dzi­łam do wo­je­wódz­kiej. Hu­ra!

*

Przed Hal­lo­we­en wy­bra­ły­śmy się z ko­le­żan­ka­mi z li­ceum – Maj­ką i Zuz­ką – do mar­ke­tu.

– Dziew­czy­ny, nie­moż­li­we, że­by w ca­łym skle­pie by­ły tyl­ko trzy bu­tel­ki na­sze­go ulu­bio­ne­go wi­na – bia­do­li­łam na dzia­le al­ko­ho­lo­wym, wpa­tru­jąc się w re­gał z bia­ły­mi wi­na­mi jak sro­ka w gnat.

– Mo­że są jesz­cze gdzieś z ty­łu? – de­du­ko­wa­ła Maj­ka.

– Po­szu­kaj­my – po­le­ci­ła Zu­za. – Ja bio­rę po­czą­tek. Ma­ja, ty bie­rzesz tam­tą stro­nę – wska­za­ła prze­ciw­ny ko­niec re­ga­łu – a Ne­la bu­szu­je po­środ­ku.

– Tak jest!

– Ty już masz ja­kieś skrzy­wie­nie za­wo­do­we? – za­py­ta­ła Ma­ja i zmarsz­czy­ła się na mo­je sło­wa, któ­re mo­że fak­tycz­nie wy­po­wie­dzia­łam zbyt pew­nym gło­sem. – Szu­ka­my al­ko­ho­lu na im­pre­zę, a nie oma­wia­my szcze­gó­ły ja­kiejś ak­cji ter­ro­ry­stycz­nej. – Wes­tchnę­ła i za­czę­ła prze­trzą­sać pół­ki w po­szu­ki­wa­niu na­sze­go ulu­bio­ne­go wi­na. Spoj­rza­łam w pra­wo, gdzie Zuz­ka rów­nież prze­cze­sy­wa­ła swój re­wir. Nie po­zo­sta­ło mi nic in­ne­go, jak zro­bić to sa­mo. Na wy­so­ko­ści oczu ani na pół­ce ni­żej nic nie zna­la­złam. Schy­li­łam się, że­by spraw­dzić, czy na naj­niż­szej pół­ce nie ukry­ło się na­sze ulu­bio­ne wi­no.

– Nie ma – stwier­dzi­ła Zu­za.

– To znajdź­cie trzy in­ne, ale że­by by­ły ta­kie sa­me. Pół­wy­traw­ne char­don­nay – po­le­ci­ła Ma­ja.

– To ja idę po­szu­kać prze­ką­sek, a wy się tu­taj baw­cie – za­ko­mu­ni­ko­wa­ła dru­ga ko­le­żan­ka.

– Mam coś – ode­zwa­łam się z po­zio­mu pod­ło­gi. – Mo­że być smacz­ne.

– Trzy? – za­py­ta­ła Ma­ja.

– Jo2 – sap­nę­łam, prze­su­wa­jąc bu­tel­ki z brze­gu, że­by do­stać się na tył.

– To bierz.

To wzię­łam. Naj­pierw dwie bu­tel­ki, któ­re umie­ści­łam w ko­szy­ku. Kie­dy schy­la­łam się po trze­cią, usły­sza­łam su­ro­wy ton i aż pod­sko­czy­łam.

– Co pa­ni wy­ra­bia?! – Głos był twar­dy, sta­now­czy i przy­pra­wiał o dresz­cze.

Na­tych­miast się wy­pro­sto­wa­łam i ob­ró­ci­łam. Mo­je oczy spo­tka­ły się z czy­jąś… szy­ją?

Pod­nio­słam wzrok wy­żej, za­dzie­ra­jąc gło­wę, i zo­ba­czy­łam przy­stoj­ną twarz, z kil­ku­dnio­wym, ale rów­no przy­strzy­żo­nym za­ro­stem. Nie­ste­ty za­miast uśmie­chu był na niej wro­gi gry­mas.

– Nie ro­zu­miem – przy­zna­łam.

– Wło­ży­ła pa­ni swo­je za­ku­py do mo­je­go ko­szy­ka – wark­nął.

– Nie – od­po­wie­dzia­łam pew­nie.

Od­ru­cho­wo jed­nak spoj­rza­łam na wó­zek z za­ku­pa­mi. By­ło w nim peł­no wa­rzyw i ka­wa­łek wo­ło­wi­ny. Tak na oko skład­ni­ki na stro­go­no­wa. Na pew­no te­go nie ku­po­wa­ły­śmy. W do­dat­ku nie by­ło tam na­sze­go, wcze­śniej już wło­żo­ne­go, ulu­bio­ne­go wi­na. Za to był Jack Da­niels.

O cho­ler­ka.

– Prze­pra­szam – wy­bą­ka­łam. – By­łam pew­na, że to mój kosz.

– Tak? – Męż­czy­zna pod­niósł py­ta­ją­co brew, na­dal nie spusz­cza­jąc ani tro­chę z wred­ne­go to­nu. – To gdzie on ni­by jest? – Ro­zej­rzał się po pu­stej alej­ce.

Zro­bi­łam to sa­mo i… o cho­ler­ka. Zu­za za­bra­ła nasz wó­zek, idąc po prze­ką­ski.

– Ko­le­żan­ka mu­sia­ła za­brać. – Sta­ra­łam się po­słać mu prze­pra­sza­ją­cy uśmiech. Prych­nął, więc chy­ba nie po­dzia­ła­ło.

– Wi­dzę pa­ni ko­le­żan­kę, ale wóz­ka na­dal nie.

– Za­bra­ła go in­na ko­le­żan­ka – wy­ja­śni­łam.

Dla­cze­go czu­łam się przy nim jak oskar­żo­na? Ma­ło te­go, czu­łam, że ten ar­gu­ment, mi­mo że był praw­dzi­wy, brzmiał jak ali­bi z du­py.

– A ja my­ślę – zmru­żył oczy, prze­wier­ca­jąc mnie na wy­lot swo­imi ciem­ny­mi tę­czów­ka­mi – że my­śla­ła pa­ni, iż nie za­uwa­żę i za­pła­cę za pa­ni al­ko­hol.

– No te­raz to pan wal­nął jak ły­sy war­ko­cza­mi o kant ku­li. Po­wie­dzia­łam, że my­śla­łam, że to mój ko­szyk.

– Co się dzie­je, Ne­li? – Maj­ka zna­la­zła się obok nas. – Kto to jest?

– Nie­chcą­cy wło­ży­łam na­sze wi­na do ko­szy­ka te­go pa­na.

– To za­bierz je, prze­proś i idzie­my szu­kać Zu­zy.

– Prze­pro­si­łam, ale pan star­szy oskar­ża mnie, że zro­bi­łam to ce­lo­wo, że­by za to za­pła­cił.

Maj­ka po­sła­ła mu zło­wro­gie spoj­rze­nie. Oczy­wi­ście nie zro­bi­ło to na nim żad­ne­go wra­że­nia.

– Pan jest nor­mal­ny? Kto tak ro­bi? Czy my wy­glą­da­my na ja­kieś bie­dacz­ki, któ­rych nie stać na wi­no?!

– Mo­że tak się ro­bi­ło kie­dyś, w pa­na cza­sach, ale nie te­raz – do­da­łam, bo ko­leś wy­glą­dał na oko­ło czter­dzie­ści lat. Czy­li był sta­ry. – I pro­szę nie rzu­cać we mnie bez­pod­staw­ny­mi oskar­że­nia­mi. Ar­ty­kuł dwa trzy czte­ry KK3– Też na nie­go wark­nę­łam. I jesz­cze za­dar­łam gło­wę, że­by mu po­ka­zać, że się go nie bo­ję. Ale, cho­ler­ka, w środ­ku czu­łam przed nim ja­kiś dziw­ny re­spekt. Mo­że dla­te­go, że był star­szy…

– La­ski, co tak dłu­go? – usły­sza­łam Zuz­kę i ode­tchnę­łam z ulgą. Pcha­ła nasz ko­szyk z wi­na­mi i prze­ką­ska­mi.

Męż­czy­zna ob­rzu­cił wzro­kiem nasz wó­zek, nie za­szczy­ca­jąc spoj­rze­niem mo­jej ko­le­żan­ki.

– Pro­szę za­brać te beł­ty z mo­je­go ko­sza i zejść mi już z oczu – wy­sy­czał, twar­do i do­sad­nie ar­ty­ku­łu­jąc każ­de sło­wo.

Na­tych­miast się do te­go za­bra­łam.

– Nie sraj ża­rem – bąk­nę­łam pod no­sem.

– Słu­cham?!

Kuź­wa, usły­szał.

– Nie­chaj twój zwie­racz cia­snym po­zo­sta­nie – wy­ja­śni­łam, si­ląc się na sta­ro­świec­ki ton, ale chy­ba na­dal nie ro­zu­miał. Wzię­łam wdech i za­ga­da­łam do nie­go ję­zy­kiem z je­go epo­ki. – Nor­mal­nie prze­pro­si­ła­bym pa­na jesz­cze raz, a po­nie­waż jest pan cha­mem i gbu­rem, to ży­czę, że­by pa­nu kar­ta przy ka­sie nie za­dzia­ła­ła.

Wy­ję­łam na­sze pysz­ne wi­na z ko­sza te­go bu­fo­na, ob­ró­ci­łam się na pię­cie i prze­ło­ży­łam do wóz­ka Zu­zy.

– Za­wsze mam przy so­bie go­tów­kę. – Po­słał mi krnąbr­ny uśmiech zwy­cięz­cy.

– No tak. Za sta­ry pan na no­wo­cze­sne tech­no­lo­gie.

– Nel­cia, od­puść już – szep­nę­ła ci­cho Maj­ka, gła­dząc uspo­ka­ja­ją­co mo­je ra­mię. – Prze­pra­sza­my – wy­ją­ka­ła do nie­zna­jo­me­go. – Do wi­dze­nia pa­nu.

– Do nie­zo­ba­cze­nia – rzu­ci­łam jesz­cze przez ra­mię, cią­gnię­ta przez ko­le­żan­kę.

– Kto to był? – za­py­ta­ła zdzi­wio­na Zuz­ka.

– Nie wiem. My­śla­łam, że zo­sta­wi­łaś ko­szyk i wpa­ko­wa­łam na­sze wi­na do je­go wóz­ka – za­śmia­łam się.

– Przy­stoj­ny.

– Sta­ry – za­uwa­ży­łam. – Mógł­by być na­szym oj­cem.

– Prze­sa­dzasz. Co naj­wy­żej star­szym bra­tem. Mo­głaś wziąć od nie­go nu­mer.

– Po co?

– Bo ład­ny? – Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

– Był cham­ski, nie­mi­ły i gbu­ro­wa­ty. Do te­go s-t-a-r-y – prze­li­te­ro­wa­łam jej po­wo­li ostat­nie sło­wo.

– Do-świad-czo-ny – prze­sy­la­bi­zo­wa­ła.

– Nie, Zuz­ka – prze­rwa­ła jej Ma­ja. – Ne­la ma ra­cję. Z tym fa­ce­tem ewi­dent­nie coś by­ło nie tak.

Praw­da. I te­go trze­ba się trzy­mać. Prze­cież się im nie przy­znam, że po­cią­ga­ła mnie ta je­go sta­now­czość. By­łam po­chrza­nio­na. I przy­cią­ga­łam do sie­bie sa­mych po­pa­prań­ców. Pew­nie dla­te­go do­brze czu­łam się w po­li­cji.

Po opła­ce­niu za­ku­pów za­pa­ko­wa­ły­śmy się do mo­jej Srebr­nej Te­re­sy, jak piesz­czo­tli­wie na­zwa­łam sta­rą To­yo­tę Au­ris. Ru­szy­ły­śmy w kie­run­ku Złejw­si Wiel­kiej – wio­ski po­ło­żo­nej w po­ło­wie dro­gi na tra­sie To­ruń–Byd­goszcz. Tam od nie­daw­na miesz­ka­ła na­sza czwar­ta ko­le­żan­ka, Klau­dia, któ­ra or­ga­ni­zo­wa­ła im­pre­zę hal­lo­we­eno­wą.

Po nie­speł­na pół go­dzi­nie par­ko­wa­łam już na miej­scu.

– Do­bra, la­ski – po­wie­dzia­łam, ga­sząc sil­nik. – Wy bie­rze­cie tor­by z za­ku­pa­mi, a ja na­sze prze­bra­nia.

– Tak jest! – Ma­ja sta­nę­ła na bacz­ność i mi za­sa­lu­to­wa­ła.

Skrzy­wi­łam się na ten jej gest i znie­sma­czo­na tyl­ko po­krę­ci­łam gło­wą.

– Idzie­my. – Za­mknę­łam au­to i skie­ro­wa­łam się w stro­nę przy­stro­jo­ne­go pa­ję­czy­na­mi ogro­dze­nia.

*

Każ­dy wie, że sześć win na czte­ry ko­bie­ty to ma­ło. Dwie bu­tel­ki po­szły już pod­czas prze­bie­ra­nia się i ma­lo­wa­nia. Klau­dia, któ­ra twier­dzi­ła, że ma w do­mu spo­ro wi­na, na­gle oznaj­mi­ła, że jed­nak ma tyl­ko jed­no.

– To mo­że wy­pi­je­cie z na­mi ru­dą? – za­pro­po­no­wał Bła­żej, na­rze­czo­ny Klau­dii, wska­zu­jąc za­pas whi­sky na sto­le. On rów­nież za­pro­sił kil­ku zna­jo­mych.

– Bie­dron­ka przy głów­nej uli­cy jest czyn­na do dwu­dzie­stej trze­ciej – za­ko­mu­ni­ko­wa­ła go­spo­dy­ni, któ­ra naj­bar­dziej na świe­cie nie lu­bi­ła sma­ku whi­sky.

Spoj­rza­łam na ze­ga­rek. Nie by­ło jesz­cze dzie­wią­tej.

– Ma­my pójść tak? – za­py­ta­łam, wska­zu­jąc na­sze stro­je.

– Oczy­wi­ście. Prze­cież jest Hal­lo­we­en. Dzi­siaj wszy­scy się prze­bie­ra­ją.

Wy­pi­ły­śmy więc jesz­cze jed­no wi­no na od­wa­gę, zo­sta­wi­ły­śmy chło­pa­ków w do­mu i ru­szy­ły­śmy przez wieś. Ja – sek­sow­na cza­row­ni­ca, Klau­dia – Ca­two­man, Zu­za – Mor­ti­cia Ad­dams i Ma­ja – gni­ją­ca pan­na mło­da. Kie­dy wy­szły­śmy, róż­ni­ca tem­pe­ra­tur pod­krę­ci­ła nasz stan upo­je­nia.

– Ra­ny, ja­kie cud­ne de­ko­ra­cje – po­dzi­wia­łam mi­ja­ne ogród­ki, za­sta­na­wia­jąc się, czy one są tak krzy­we, czy to mi aż tak krę­ci się w gło­wie.

– Co je­den, to cie­kaw­szy – przy­zna­ła Zuz­ka, po­ty­ka­jąc się o wła­sne no­gi. – U nas w mie­ście tak nie ma. Cza­sem w ja­kimś oknie w blo­ku, ale tu­taj jest ma­gicz­nie. – Za­to­czy­ła dło­nią pół­ko­le, wska­zu­jąc część uli­cy.

– A te w ogó­le nie­przy­stro­jo­ne? – Maj­ka wska­za­ła kil­ka po­se­sji i czknę­ła.

– Wi­docz­nie ci aku­rat nie świę­tu­ją Hal­lo­we­en. Wiesz, jak to w na­szym kra­ju. Choć z ro­ku na rok świę­tu­ją­cych jest co­raz wię­cej.

– A pa­trz­cie tu­taj. – Klau­dia wska­za­ła dom, po któ­re­go fa­sa­dzie wspi­na­ły się czar­ne pa­ją­ki. – Jest ciem­no, więc ni­ko­go nie ma, ale dom przy­stro­ili i na­wet zo­sta­wi­li przed drzwia­mi mi­ski z cu­kier­ka­mi dla dzie­ci.

– To mi­łe – przy­zna­łam. – U nas w blo­ku też ktoś raz tak zro­bił, ale pierw­sza grup­ka dzie­cia­ków od ra­zu za­bra­ła wszyst­ko.

– O, tu­taj zro­bi­li po­dob­nie. – Zu­za wska­za­ła dło­nią prze­ciw­ną stro­nę uli­cy. – W do­mu ciem­no, w ogro­dzie dy­nio­we lam­pio­ny i wia­der­ka z cu­kier­ka­mi na scho­dach.

– Skrę­ca­my tu, bę­dzie szyb­ciej. – Klau­dia zmie­ni­ła tra­sę.

– O, a tu­taj mu­si miesz­kać ktoś na­praw­dę mi­ły – ode­zwa­ła się Ma­ja, wska­zu­jąc na dom sto­ją­cy na ro­gu dwóch uli­czek. – Spójrz­cie, ni­jak nie­przy­stro­jo­ny, a przed drzwia­mi i tak ma wy­sta­wio­ne sło­dy­cze, a tu­taj… – po­de­szła bli­żej pło­tu – coś dla do­ro­słych – do­da­ła, po­ka­zu­jąc na trzy skrzyn­ki pi­wa.

– No chy­ba nie – od­par­łam.

– No jak nie? To po co ktoś by je usta­wiał jed­na na dru­giej tak bli­sko pło­tu?

– Nie wiem, mo­że nie miał miej­sca w ga­ra­żu.

– Coś ty, wi­dzisz ten dom? Nie mów mi, że nie zna­leź­li­by miej­sca na ski­tra­nie trzech skrzy­nek pi­wa. To jest dla nas. Mó­wię wam.

– Ne­la, ty je­steś naj­bar­dziej wy­spor­to­wa­na z nas wszyst­kich – pod­ła­pa­ła Maj­ka. – Prze­chyl się przez płot i wy­cią­gnij nam po jed­nym.

– Osza­la­łaś? To jest wtar­gnię­cie na czy­jąś po­se­sję, to jest prze­stęp­stwo.

– Bę­dzie­my trzy­mać ci no­gi. Na­wet nie do­tkniesz zie­mi, więc nie ma mo­wy o żad­nym prze­stęp­stwie.

– Kra­dzież – do­da­łam.

– Po­czę­stu­nek hal­lo­we­eno­wy – wy­ja­śnia­ła da­lej Maj­ka.

– Ty wiesz, co mi za to mo­że gro­zić? Ktoś pew­nie jest w środ­ku.

– Świa­tła się nie pa­lą.

– Na ze­wnątrz też jest ciem­no, a my się tyl­ko po­czę­stu­je­my. Nic nam nie gro­zi. Wy­lu­zuj, za­baw się.

Chy­ba fak­tycz­nie by­łam już pi­ja­na, bo nie ba­cząc na kon­se­kwen­cje, zgo­dzi­łam się na plan mo­ich ko­le­ża­nek. Płot był sto­sun­ko­wo ni­ski. Sta­nę­łam na be­to­no­wym po­stu­men­cie, prze­chy­li­łam się do przo­du i z ła­two­ścią się­gnę­łam po pi­wo. Kie­dy się pro­sto­wa­łam, za­krę­ci­ło mi się w gło­wie. Po­da­łam Klau­dii bu­tel­kę.

– Nie­miec­kie – po­wie­dzia­ła, oglą­da­jąc ety­kie­tę.

– Da­jesz, Ne­la, jesz­cze trzy – po­na­gli­ła mnie Zu­za.

– Co? Osza­la­ły­ście?

– Jest nas czte­ry. Każ­da po jed­nym na dro­gę.

– Po­rzy­gam się za­raz, jak zro­bię ko­lej­ny ta­ki skłon.

– Dasz ra­dę. Je­steś z nas naj­tward­sza.

Po al­ko­ho­lu ro­bi­łam głu­pie rze­czy. Na przy­kład ła­two ule­ga­łam na­mo­wom i choć w ra­zie przy­pa­łu mo­głam stra­cić przez to bla­chę, po­wtó­rzy­łam czyn­ność jesz­cze trzy ra­zy.

– Trzy­maj­cie mi no­gi, bo po­le­cę – po­pro­si­łam, zwi­sa­jąc gło­wą w dół.

– Trzy­mam. – Zu­za zła­pa­ła mnie za kost­ki. – Ale masz zgrab­ną du­pę – do­da­ła, na co par­sk­nę­łam śmie­chem. – Se­rio, chy­ba też mu­szę za­cząć cho­dzić na si­łow­nię.

– A ja­kie jędr­ne po­ślad­ki. – Po­czu­łam, jak Maj­ka ugnia­ta mi pół­dup­ki.

– La­ski, bo za­raz spad­nę – śmia­łam się już w głos, czu­jąc co­fa­ją­ce się z żo­łąd­ka do gar­dła wi­no.

Po ostat­nim skło­nie usia­dłam na zie­mi i dy­sząc jak lo­ko­mo­ty­wa, opar­łam tył gło­wy o płot.

– Ja pier­dzie­lę. – Przy­mknę­łam oczy. Krę­ci­ło mi się w gło­wie.

– Dziew­czy­ny – ode­zwa­ła się Klau­dia. – Mu­si­my ogar­nąć otwie­racz. – Za­czę­ła roz­glą­dać się … w za­sa­dzie nie wiem za czym.

– Po­dejdź­my do ja­kie­goś do­mu, gdzie jest im­pre­za, to na pew­no nam po­ży­czą – za­su­ge­ro­wa­ła Zu­za.

– Je­zu – wes­tchnę­łam. – Daj mi to. – Wy­cią­gnę­łam rę­kę po pi­wo.

1. KMP – skrót od Ko­men­da Miej­ska Po­li­cji.

2. Jo – zwrot uży­wa­ny na Ka­szu­bach, Ku­ja­wach i Po­mo­rzu ma­ją­cy wie­le zna­czeń, naj­czę­ściej uży­wa­ny, aby wy­ra­zić zgo­dę, po­twier­dze­nie, ak­cep­ta­cję, po­dziw, nie­do­wie­rza­nie.

3. KK – Ko­deks Kar­ny.

Roz­dział 2

Bru­no

– Co ty się tak ga­pisz co chwi­lę w ten te­le­fon? – za­py­tał mój są­siad, a za­ra­zem naj­lep­szy kum­pel, pro­ku­ra­tor Mi­chał Tar­now­ski.

Wła­śnie sie­dzie­li­śmy w je­go sa­lo­nie i po­pi­ja­li­śmy whi­sky. W no­gach grzecz­nie le­żał mój eme­ry­to­wa­ny kum­pel z pra­cy, jak zwy­kłem na­zy­wać owczar­ka bel­gij­skie­go ma­li­no­isa, któ­re­go przy­gar­ną­łem po służ­bie. Co praw­da z in­ne­go wy­dzia­łu, ale i tak na­zy­wa­łem go kum­plem z pra­cy. No więc sie­dzie­li­śmy i ra­czy­li­śmy się kil­ku­na­sto­let­nią whi­sky. Co in­ne­go mie­li­śmy ro­bić? By­ła so­bo­ta.

– Ka­me­ra co chwi­lę wy­sy­ła mi po­wia­do­mie­nia.

– Trze­ba by­ło nie zo­sta­wiać cu­kier­ków przed drzwia­mi – za­śmiał się.

– Jest Hal­lo­we­en, jak­bym nie zo­sta­wił, ob­rzu­ci­li­by mi ścia­ny jaj­ka­mi al­bo na­sra­li na scho­dach. – Upi­łem łyk.

– Prze­sa­dzasz, nikt tak nie ro­bi. Weź, wy­łącz dziś te po­wia­do­mie­nia, bo na­wet po­ga­dać spo­koj­nie się nie da. I po­wiedz, co cię dzi­siaj tak zde­ner­wo­wa­ło, mój przy­ja­cie­lu.

– Ja­kaś mło­da sik­sa my­śla­ła, że uda jej się prze­my­cić wi­no w mo­im ko­szy­ku.

– Co?

– Wrzu­ci­ła mi dwie bu­tel­ki, a po­tem uda­wa­ła, że po­my­li­ła ko­szy­ki.

– Dzie­cia­ki już tak nie ro­bią. Ma­ją też róż­ne apli­ka­cje, gdzie do­da­ją so­bie lat.

– Nie, ta by­ła peł­no­let­nia. Na pew­no.

– To po co ni­by mia­ła­by to ro­bić?

– Nie wiem. – Wzru­szy­łem ra­mio­na­mi. – Że­bym za­pła­cił?

– To by­ło ja­kieś dro­gie wi­no?

– Nie. Si­kacz za trzy dy­sz­ki.

– To nie ku­mam. Mo­że fak­tycz­nie zro­bi­ła to przez po­mył­kę. Ta­kie rze­czy czę­sto się zda­rza­ją. Za rzad­ko cho­dzisz po skle­pach – za­re­cho­tał.

– To nie jest śmiesz­ne. – Spoj­rza­łem na nie­go, marsz­cząc brwi.

– Jest. Wszę­dzie wie­trzysz pod­stęp. Każ­dy chce oszu­kać wiel­kie­go pa­na nad­ko­mi­sa­rza – za­drwił, ob­ni­ża­jąc głos o ja­kieś dwa to­ny.

Upi­łem ko­lej­ny łyk.

– Ład­na by­ła? Przy­znaj się.

– By­ła mło­da – moc­no za­ak­cen­to­wa­łem ostat­ni wy­raz.

– Tu cię bo­li… – Zmru­żył oczy. – Sam po­wie­dzia­łeś, że by­ła do­ro­sła, więc mnie – uniósł rę­ce w ge­ście pod­da­nia – nic do te­go.

Tiaa, pan pro­ku­ra­tor, kur­wa. Je­mu wy­star­czy­ło, że­by mia­ła skoń­czo­ne pięt­na­ście lat, to by­ła cał­ko­wi­cie le­gal­na. I to ni­by ja mia­łem skrzy­wie­nie za­wo­do­we.

– Co jesz­cze, po­za tym, że by­ła mło­da i ład­na?

– Nie prze­stra­szy­ła się mnie. Nie pod­ku­li­ła ogo­na. I jesz­cze na­wrzu­ca­ła mi bez­czel­nie.

– Aaa, tym cię wzię­ła – przy­znał z uzna­niem. – Wiesz, te­raz mło­dzież ma du­żo mniej po­ko­ry. Przy­zwy­cza­jaj się, bo co­raz wię­cej bę­dziesz ta­kich spo­ty­kać.

– Nie – za­prze­czy­łem. – To nie to.

Nie do­koń­czy­łem, bo te­le­fon zno­wu wy­dał z sie­bie dźwięk po­wia­do­mie­nia.

– Pro­si­łem, że­byś to wy­łą­czył, i tak wszyst­ko ci się na­gry­wa.

– Co do cho­le­ry? – po­wie­dzia­łem bar­dziej do sie­bie niż do nie­go.

– Co jest?

– Patrz. – Wska­za­łem na ko­mór­kę.

– Nie wi­dzę, po­każ bli­żej. – Pró­bo­wał za­brać mi te­le­fon.

– Cze­kaj, też chcę wi­dzieć, co one ro­bią.

– To chodź na ka­na­pę.

Prze­sie­dli­śmy się z fo­te­li i oglą­da­li­śmy ob­raz z ka­me­ry. Czte­ry sik­sy, prze­bra­ne jak­by szły na Hal­lo­we­en, któ­re od­by­wa­ło się na pla­nie Por­n­hu­ba, kra­dły mi bro­wa­ry. Te, któ­re ku­pi­łem już na przy­szło­ty­go­dnio­wą im­pre­zę z oka­zji mo­je­go awan­su na kie­row­ni­ka sek­cji.

– Ty, mia­łeś ra­cję, że­by ku­pić te droż­sze ka­me­ry. A zrób zbli­że­nie na jej ty­łek – ode­zwał się mój ko­le­ga, kie­dy jed­na pa­nien­ka za­wi­sła na pło­cie, wy­pi­na­jąc się wprost do oka re­je­stra­to­ra. Wy­cią­gnę­ła rę­ce i chwy­ci­ła jed­ną bu­tel­kę.

Nie zro­bi­łem nic. Sie­dzia­łem i przy­glą­da­łem się, ile we­zmą. Z do­mu Mi­cha­ła do mo­je­go by­ło mniej niż pół mi­nu­ty, a la­ski by­ły ewi­dent­nie na­wa­lo­ne. Nie mu­sie­li­śmy się spie­szyć.

– Kur­wa – sko­men­to­wał elo­kwent­nie, kie­dy przy czwar­tym prze­chy­le zło­dziej­ce pod­wi­nę­ła się spód­ni­ca. – Da­waj zoo­ma, już.

Przy­bli­ży­łem, ale tyl­ko tro­chę. Nie by­li­śmy prze­cież pod­glą­da­cza­mi. Cho­ciaż… Do­bra, przy­bli­ży­łem jesz­cze tro­chę.

– Co one ro­bią?

– Nie wiem. Wiedź­ma-zło­dziej­ka mdle­je, a ko­bie­ta-kot roz­glą­da się, czy aby nikt ich nie wi­dział al­bo szu­ka po­mo­cy.

– Nie. Cze­kaj. Pró­bu­ją je te­raz otwo­rzyć. Otwie­ra­cza szu­ka­ły – za­śmiał się. – Spójrz, ta na bia­ło pró­bu­je o ogro­dze­nie.

– Są na ty­le głu­pie, że­by ster­czeć na miej­scu prze­stęp­stwa? – zdzi­wi­łem się. – My, jak kra­dli­śmy owo­ce z dzia­łek są­sia­dów, to od ra­zu spier­dzie­la­li­śmy.

– Mó­wi­łem ci, cza­sy się zmie­ni­ły. Mło­dzież się zmie­ni­ła.

– Ma­my nie­ca­łe czter­dzie­ści lat. Nie je­ste­śmy aż ta­cy sta­rzy – zi­ry­to­wa­łem się jesz­cze bar­dziej, przy­po­mi­na­jąc so­bie, że ko­bie­ta ze skle­pu na­zwa­ła mnie „pa­nem star­szym”.

– Mo­że cze­ka­ją, aż cza­row­ni­ca się le­piej po­czu­je. Chy­ba krę­ci jej się w gło­wie. Za­raz ci na­rzy­ga na płot. – Mi­chał do­brze się ba­wił.

– To nie jest, kur­wa, śmiesz­ne – wark­ną­łem.

– Jest. I to bar­dzo. Mu­sisz to zgrać, po­ka­że­my chło­pa­kom za ty­dzień.

– Ty, patrz. – Wska­za­łem po­now­nie na ekran, choć obaj i tak ca­ły czas wga­pia­li­śmy się w nie­go z nie­do­wie­rza­niem. – Chy­ba jej le­piej.

– Co ona ro­bi?

– Owi­ja szyj­kę bu­tel­ki wło­sa­mi.

– Po co?

Nie zdą­ży­łem po­my­śleć, bo zo­ba­czy­li­śmy od­po­wiedź na ekra­nie.

– Otwo­rzy­ła bro­wa­ra? Wło­sa­mi? – Mi­chał był rów­nie zdzi­wio­ny jak ja.

– Tak – po­twier­dzi­łem. – Jak spraw­nie – przy­zna­łem. – Patrz, le­ci z ko­lej­nym.

– Ale ja­ja – par­sk­nął.

– Do­bra. – Wsta­łem. – Ko­niec tej dzie­ci­na­dy. Idzie­my – za­de­cy­do­wa­łem.

– Okej, ale ja ga­dam.

– Dla­cze­go ty? Prze­cież za­wsze naj­pierw wcho­dzi gli­niarz, a do­pie­ro po­tem pro­ku­ra­tor.

– Bo wzię­ły tyl­ko czte­ry. Ni­ska szko­dli­wość spo­łecz­na czy­nu. A ja mo­że i so­bie któ­rąś za­gar­nę. Dup­ka wiedź­my wy­da­wa­ła się cał­kiem ku­szą­ca. Chciał­bym spraw­dzić, czy rze­czy­wi­ście ta­ka jest.

– A co ja mam do te­go?

– Jak ty wkro­czysz do ak­cji, to je od­stra­szysz, a ja stra­cę szan­sę na do­brą za­ba­wę – do­dał, za­kła­da­jąc kurt­kę.

– Ba­ry, zo­stań – rzu­ci­łem do psa, za­nim wy­sze­dłem.

*

– Dzień do­bry, a pa­niom co tak we­so­ło? – za­py­tał roz­chi­cho­ta­ne dziew­czy­ny Mi­chał.

Prze­bra­na za bab­kę z ro­dzi­ny Ad­dam­sów la­ska spoj­rza­ła na nie­go męt­nym wzro­kiem.

– Bo jest Hal­lo – czknę­ła – we­en?

– Mo­że­my ja­koś po­móc? – cią­gnął za­ba­wę.

– Wska­żą nam pa­no­wie dro­gę do Bie­dron­ki? – za­py­ta­ła gni­ją­ca pan­na mło­da. – Chy­ba się zgu­bi­ły­śmy – za­chi­cho­ta­ła.

– Nie zgu­bi­ły­śmy się – od­par­ła la­tek­so­wa ko­ci­ca. – Wiem, gdzie je­ste­śmy. Ale mo­że nas pan pod­wieźć.

– Nie wsią­dę z ni­kim ob­cym do au­ta – ode­zwa­ła się, na­dal sie­dzą­ca na gle­bie, cza­row­ni­ca. Jej blond wło­sy opa­da­ły ka­ska­dą, za­sła­nia­jąc twarz.

– A do ra­dio­wo­zu? – spy­ta­łem w koń­cu ja, sta­jąc obok kum­pla.

Na­gle wszyst­kie czte­ry spoj­rza­ły na nas z prze­stra­chem.

– Spo­koj­nie. Ko­le­ga żar­tu­je – uspo­ko­ił je Mi­chał. – Nie ma­my tu żad­ne­go ra­dio­wo­zu. – Na­dal pa­trzy­ły na nas bez sło­wa. – Je­stem pro­ku­ra­to­rem – wy­pa­lił Mi­chał.

– Ja pier­dzie­lę – ode­zwa­ła się wiedź­ma z do­łu i od­gar­nę­ła wło­sy z twa­rzy.

I… O kur­wa. Nie­moż­li­we. Nie… Tak… To by­ła ona. Prze­bra­na, moc­niej po­ma­lo­wa­na, ale to na pew­no ona. La­ska z Au­cha­na.

– Co jest z wa­mi nie tak? – Pa­trzy­ła za­cię­cie na mo­je­go kum­pla.

Cie­ka­we, kie­dy spoj­rzy na mnie i się zo­rien­tu­je? Bio­rąc pod uwa­gę stan jej upo­je­nia al­ko­ho­lo­we­go, nie­szyb­ko.

– Nie ro­zu­miem? – do­cie­kał Tar­now­ski.

– Jak stu­diu­je­cie pra­wo, mó­wi­cie, że – ob­ni­ży­ła głos – stu­diu­je­cie pra­wo. – Te­raz czknę­ła. – Jak za­czy­na­cie prak­ty­kę za­wo­do­wą, to też w co dru­gim zda­niu wtrą­ca­cie „je­stem ad­wo­ka­tem, je­stem pro­ku­ra­to­rem”. Co z wa­mi nie tak? Ma­cie ja­kiś kom­pleks czy co?

Cho­ciaż z ca­łych sił pró­bo­wa­łem, nie wy­trzy­ma­łem i par­sk­ną­łem śmie­chem, bo mia­ła ra­cję. Wte­dy prze­nio­sła wzrok na mnie. Zmru­ży­ła oczy. Oho. Chy­ba po­wo­li za­czy­na­ła łą­czyć wąt­ki.

– Kur­de. Nie wie­rzę.

– A ja za to mam co­raz więk­sze prze­ko­na­nie, że chcia­łaś mnie na­cią­gnąć na za­kup wi­na.

– Co?! Nie­praw­da! – Wsta­ła, chwie­jąc się lek­ko.

Mi­chał spoj­rzał na mnie, na nią i zno­wu na mnie. Ko­le­żan­ki wiedź­my dziw­nie mil­cza­ły.

– Ta, a to, co to by­ło? – Wska­za­łem gło­wą na czte­ry sto­ją­ce mię­dzy ni­mi pi­wa. Mo­je pi­wa.

– Sam pan wi­dział, że ko­le­żan­ka z ko­szy­kiem i wi­na­mi wró­ci­ła po nas do tej cho­ler­nej alej­ki.

– A te­raz co to by­ło? – za­py­ta­łem.

– Ar­ty­kuł dwa sie­dem dzie­więć, pa­ra­graf pierw­szy Ko­dek­su Kar­ne­go – ode­zwał się mój ko­le­ga pro­ku­ra­tor.

– Ooo, wy­pra­szam so­bie. – Cza­row­ni­ca pod­nio­sła har­do gło­wę. – Ni­g­dzie się nie wła­ma­łam.

– Ma­my na­gra­nie z mo­ni­to­rin­gu – wtrą­ci­łem.

– Tak? To do­brze, bo na­wet nie do­tknę­łam pań­skiej zie­mi, są­sie­dzie pro­ku­ra­to­ra, nie mó­wiąc już o po­sta­wie­niu tam sto­py. Wła­ma­nie od­pa­da.

W su­mie, pa­trząc z jej per­spek­ty­wy, mo­gła mieć tro­chę ra­cji.

– Ar­ty­kuł dwa sie­dem osiem… – spró­bo­wał Mi­chał z in­nej stro­ny.

– Gów­no praw­da – prze­rwa­ła mu. – Jest Hal­lo­we­en, a to – wska­za­ła na kra­tę pi­wa za pło­tem – jest po­czę­stu­nek. Po­czę­sto­wa­ły­śmy się, a nie kra­dły­śmy.

– W Hal­lo­we­en zo­sta­wia się cu­kier­ki – wy­ja­śnił ze sto­ic­kim spo­ko­jem Mi­chał.

A ja za­sta­na­wia­łem się, skąd u niej ta­ka zna­jo­mość ko­dek­su. Mu­sia­ła być już nie­raz oskar­ża­na o po­dob­ne wy­bry­ki. Je­dy­ne lo­gicz­ne wy­ja­śnie­nie.

– No i zo­sta­wił – od­po­wie­dzia­ła mu. – Na przo­dzie dla dzie­ci, a na ty­łach, do­brze ski­tra­ne, dla do­ro­słych.

– Co?! – Nie wie­rzy­łem wła­snym uszom. Jej spo­sób my­śle­nia był prze­ra­ża­ją­cy. – Kto tak ro­bi?! – zdzi­wi­łem się gło­śno.

– Mi­li lu­dzie – wark­nę­ła, po­sy­ła­jąc mi wro­gie spoj­rze­nie. – Jed­nak, sko­ro to pan tu miesz­ka, to za­raz za­pła­cę. Fak­tycz­nie, pan nie był­by tak uprzej­my. Blik­nę pa­nu pięć dych. Ob­słu­gu­jesz ta­kie tech­no­lo­gie? Dziad­ku? – do­da­ła, czym wkur­wi­ła mnie nie­mi­ło­sier­nie.

– Do­syć tej za­ba­wy. Dzwo­nię po pa­trol. Są nie­trzeź­we i ukra­dły mo­je pi­wa.

– Za­cze­kaj. – Mi­chał chwy­cił mnie za przed­ra­mię, bo mo­ja rę­ka już nur­ko­wa­ła do kie­sze­ni w po­szu­ki­wa­niu te­le­fo­nu. – Prze­cież nie za­cho­wu­ją się źle.

– Wła­śnie. Je­ste­śmy grzecz­ne – ode­zwa­ła się ko­ci­ca. – Ale w ra­zie cze­go, pa­nie praw­ni­ku, obro­ni nas pan? – Za­mru­ga­ła do nie­go za­lot­nie. A że by­ła rów­nie pi­ja­na jak resz­ta, za chuj jej to nie wy­szło.

Mi­chał ro­ze­śmiał się gar­dło­wo.

– To jest pro­ku­ra­tor, idiot­ko, a nie ad­wo­kat – wy­sy­cza­ła wiedź­ma.

– A co to za róż­ni­ca?

– Ja pier­dzie­lę, z kim ja się za­da­ję. – Wznio­sła oczy ku nie­bu. – Ad­wo­kat jest od obro­ny. Pro­ku­ra­tor – wska­za­ła na Mi­cha­ła – jest oskar­ży­cie­lem.

– Se­rio? – nie do­wie­rza­ła la­tek­so­wa ko­le­żan­ka. – Czy­li że ma­my moc­no prze­sra­ne?

– Spo­koj­nie. Je­śli są pa­nie grzecz­ne…

– Ja je­stem nie­grzecz­na – prze­rwa­ła Ad­dam­so­wa. – Pro­szę mnie skuć. – Wy­sta­wi­ła przed sie­bie złą­czo­ne rę­ce.

– Sku­wa się z ty­łu – wy­ja­śnił.

– Od ty­łu też lu­bię. – Pu­ści­ła mu oko.

– Zuz­ka, kuź­wa, skończ. – Wiedź­ma prze­tar­ła twarz i… pod­wi­nę­ła i tak krót­ką spód­nicz­kę. Już chcia­łem po­wie­dzieć, że za­pła­ta cia­łem to ro­dzaj ła­pów­ki, kie­dy ona z poń­czo­chy wy­cią­gnę­ła zwi­nię­ty bank­not. Za­trzy­ma­łem na chwi­lę wzrok w miej­scu ko­ron­ko­we­go za­koń­cze­nia poń­czo­chy. By­łem zdro­wym fa­ce­tem, do cho­le­ry.

– La­ski, mó­wi­łam wam, że to głu­pie. – Wiedź­ma na­gle jak­by otrzeź­wia­ła. Po­de­szła do nas, a jej przy­ja­ció­łecz­ki, jak te głu­pie gą­ski, za nią. – Mam na­dzie­ję – zwró­ci­ła się do mnie – że to po­kry­je szko­dy ma­te­rial­ne. – Po­ma­cha­ła bank­no­tem do ka­me­ry (kie­dy ona zdą­ży­ła się ro­zej­rzeć i ją do­strzec?) i we­pchnę­ła mi do rę­ki pięć dych. – Szkód mo­ral­nych nie mam za­mia­ru po­kry­wać. Obyś oczo­plą­su do­stał, oglą­da­jąc to na­gra­nie.

I po­szła. Gni­ją­ca pan­na mło­da, ta z ro­dzi­ny Ad­dam­sów i ko­bie­ta-kot za nią. A my sta­li­śmy jak słu­py, nie wie­dząc, co tu się wła­ści­wie od­je­ba­ło.

– Ne­la! – krzyk­nę­ła na­gle za nią ta ostat­nia.

O, przy­naj­mniej po­zna­łem już jej imię. Tyl­ko po co mi to by­ło? Prze­cież i tak jej wię­cej nie spo­tkam.

– Co?! Masz jesz­cze ja­kieś mą­dre, głu­pie po­my­sły?! – Cza­row­ni­ca za­trzy­ma­ła się i od­wró­ci­ła do ko­le­żan­ki. By­ła wku­rzo­na.

– Tyl­ko ta­ki, że do Bie­dry idzie się w dru­gą stro­nę.

Za­śmia­li­śmy się z Mi­cha­łem, a dziew­czy­ny za­wró­ci­ły. Prze­szły ko­ło nas. Ne­la na­wet nie za­szczy­ci­ła nas spoj­rze­niem. Za to jej ko­le­żan­ki aż za bar­dzo.

– Do zo­ba­cze­nia, pa­nie pro­ku­ra­to­rze. – Pa­ni Ad­dams po­ma­cha­ła do nas, pu­ści­ła ca­łu­sa w po­wie­trzu i do­go­ni­ła ko­le­żan­ki.

– Eskor­tu­je­my je? – za­py­tał Mi­chał.

– Osza­la­łeś? Po co?

– Ta Mor­ti­cia by­ła cał­kiem spo­ko.

– Kto?

– Mor­ti­cia Ad­dams.

– Aaa ta, pa­ni „Pro­szę Mnie Skuć” – par­sk­ną­łem.

– Skuł­bym, skuł – za­du­mał się, po­cie­ra­jąc bro­dę, wga­pio­ny w jej ty­łek.

– Idę o za­kład, że wie, że się ga­pisz i spe­cjal­nie tak krę­ci.

– I do­brze. Niech krę­ci.

– To są dzie­ci.

– Dam so­bie rę­kę uciąć, że dwa­dzie­ścia skoń­czy­ły już daw­no. To do­ro­słe ko­bie­ty.

– Ko­bie­ty się tak nie za­cho­wu­ją.

– Te z po­ko­le­nia Z ta­kie wła­śnie są.

– Po­ko­le­nia Z?

– Tak, Z, bo wi­dać je Z da­le­ka – za­śmiał się, wska­zu­jąc na od­da­la­ją­ce się la­ski.

Pa­trzy­łem za ni­mi jesz­cze chwi­lę.

– Daj spo­kój. Stu­dent­ki pew­nie. Chcia­ły się za­ba­wić. Przy­po­mnij so­bie, co ty ro­bi­łeś na stu­diach.

– Do­bra. Nie­waż­ne. Wra­ca­my. Wód­ka sa­ma się nie wy­pi­je.

– Za­sta­na­wiam się, skąd ta jed­na by­ła ta­ka ob­cy­ka­na w pa­ra­gra­fach – wy­po­wie­dział na głos mo­je my­śli.

– Wi­dać wie­lo­krot­na zło­dziej­ka. One już tak ma­ją. Trze­ba by­ło je prze­trze­pać, na pew­no wy­szło­by, że wca­le nie jest ta­ka świę­ta.

– Mo­że… Ale przy­znaj, że faj­ne z nich la­ski.

– Ukra­dły mi pi­wa.

– Tyl­ko się po­czę­sto­wa­ły po jed­nym. Nie zbied­nie­jesz. Po­za tym za­pła­ci­ły z na­wiąz­ką. Chodź.

Roz­dział 3

Ne­la

W po­nie­dzia­łek ra­no pod­je­cha­łam pod wo­je­wódz­ką. Chło­pa­ki z mo­jej obec­nej ko­men­dy po­ra­dzi­ły, że­bym umie­ści­ła za szy­bą swój nu­mer te­le­fo­nu. Po­dob­no par­king tu­taj jest tak cia­sny, że lu­dzie się wza­jem­nie za­sta­wia­ją. Na po­cząt­ku my­śla­łam, że kum­ple ro­bi­li so­bie ze mnie ja­ja, ale fak­tycz­nie w kil­ku sa­mo­cho­dach za­uwa­ży­łam kar­tecz­ki. Zro­bi­łam więc tak sa­mo i wy­sia­dłam.

Roz­mo­wa z na­czel­ni­kiem wy­dzia­łu tech­ni­ki kry­mi­na­li­stycz­nej po­szła nad­zwy­czaj do­brze. Pod­in­spek­tor Zdzi­sław Ma­ciej­czyk zro­bił na mnie po­zy­tyw­ne wra­że­nie. Sam opro­wa­dził mnie po dwóch pię­trach wy­dzia­łu, a po­tem na­wet od­pro­wa­dził do wyj­ścia.

– Adam – zwró­cił się na­gle do sto­ją­ce­go przy por­tier­ni wy­so­kie­go, do­brze zbu­do­wa­ne­go, kró­ciut­ko ob­cię­te­go sza­ty­na. – Po­znaj, pro­szę, nasz no­wy na­by­tek. Pod­ko­mi­sarz Ne­la Ro­gac­ka, bę­dzie­cie ra­zem pra­co­wa­li.

Męż­czy­zna uśmiech­nął się do mnie uprzej­mie.

– Pa­ni Ne­lo – kon­ty­nu­ował na­czel­nik – to ko­mi­sarz Adam Sło­wac­ki, pa­ni przy­szły men­tor.

– Cześć. – Męż­czy­zna przy­wi­tał się ser­decz­nie. Ład­ny był.

– Cześć. – Wy­cią­gnę­łam do nie­go dłoń.

– Adam je­stem. Jak sły­sza­łaś, Sło­wac­ki, ale dla zna­jo­mych Mic­kie­wicz. – Bły­snął sze­ro­kim uśmie­chem, jak­by grał w re­kla­mie pa­sty wy­bie­la­ją­cej do zę­bów. W su­mie na­wet by mógł, ład­ny miał ten uśmiech.

– Ne­la – przed­sta­wi­łam się. – Po pro­stu Ne­la. Moi ro­dzi­ce nie mie­li ta­kie­go po­czu­cia hu­mo­ru. – Od­wza­jem­ni­łam uśmiech. Mi­ło by­ło od ra­zu przejść na „ty”.

– To ja pań­stwa zo­sta­wię – wtrą­cił na­czel­nik – i się po­że­gnam.

– To od kie­dy do nas do­łą­czasz? – za­py­tał Adam Sło­wac­ki vel Mic­kie­wicz, kie­dy pod­in­spek­tor się od­da­lił.

– Jak tyl­ko wpły­nie roz­kaz o prze­nie­sie­nie z urzę­du.

– Mam na­dzie­ję, że na­stą­pi to bar­dzo szyb­ko.

– Ja rów­nież. Tak daw­no nie ba­wi­łam się prób­ka­mi i mi­kro­sko­pem, że już nie mo­gę się do­cze­kać.

– To ty je­steś tą świe­żyn­ką z to­ruń­skiej gru­py sa­mo­cho­do­wej?

– Tak. I już nie mo­gę się do­cze­kać tej zmia­ny.

– Za­zwy­czaj trwa to kil­ka dni. My­ślę, że naj­póź­niej za ty­dzień spo­tka­my się już przy ro­bo­cie. Wi­dzia­łaś już wy­dział?

– Tak. Na­czel­nik opro­wa­dził mnie na szyb­ko.

– Po­waż­nie? Sta­ry sam oso­bi­ście cię opro­wa­dzał? – za­py­tał jak­by z nie­do­wie­rza­niem. – Szko­da. Mnie opro­wa­dzał mój men­tor w pierw­szym dniu pra­cy. – Wy­dął śmiesz­nie war­gi, uda­jąc smu­tek.

– Tyl­ko tak po­bież­nie. My­ślę, że bę­dę po­trze­bo­wa­ła po­wtór­ki w wol­niej­szym tem­pie, że­by to wszyst­ko ogar­nąć. – Za­śmia­łam się.

– O. I to mi się po­do­ba. – Po­sze­rzył uśmiech.

– W ta­kim ra­zie do zo­ba­cze­nia.

– Mam na­dzie­ję, że już nie­ba­wem.

Po­że­gna­łam się z Ada­mem i w wy­śmie­ni­tym na­stro­ju wra­ca­łam na par­king. Przy­ja­zny na­czel­nik, sym­pa­tycz­ny opie­kun. Co mo­gło­by pójść nie tak?

Z uśmie­chem na ustach od­szu­ka­łam w to­reb­ce klu­czy­ki i zbli­ża­jąc się do au­ta, od­blo­ko­wa­łam za­mek pi­lo­tem. Mo­ja ko­cha­na To­yo­t­ka za­mru­ga­ła do mnie świa­teł­ka­mi.

– W koń­cu, kur­wa! – Usły­sza­łam wark­nię­cie i aż pod­sko­czy­łam.

Spoj­rza­łam w kie­run­ku gło­su i po­czu­łam zim­ne kro­pel­ki po­tu na ple­cach.

O. Cho-ler-ka.

– Co ty od­pier­da­lasz? – zwró­cił się do mnie męż­czy­zna z hi­per­mar­ke­tu, są­siad pro­ku­ra­to­ra ze Złejw­si Wiel­kiej.

– Nie bar­dzo ro­zu­miem.

– Za­sta­wi­łaś mnie tak, że nie mo­gę wy­je­chać. – Wska­zał na swo­je­go wiel­kie­go Je­epa Grand Che­ro­kee.

– Trze­ba by­ło ku­pić so­bie au­to z mniej­szym pro­mie­niem skrę­tu – od­py­sko­wa­łam. – Po­za tym zo­sta­wi­łam te­le­fon, jak­by pan nie za­uwa­żył.

– Ta? To trze­ba go by­ło, kur­wa, ode­brać. – Da­lej na mnie war­czał. Czy on nie po­tra­fił mó­wić nor­mal­nie?

Wy­ję­łam te­le­fon z to­reb­ki. Cho­ler­ka – za­klę­łam w my­ślach i aż się skrzy­wi­łam. Miał ra­cję. Wy­łą­czy­łam go na czas roz­mo­wy z na­czel­ni­kiem i za­po­mnia­łam po­now­nie włą­czyć.

– Fak­tycz­nie. Mu­sia­łam go wy­łą­czyć, a po­tem za­po­mnia­łam włą­czyć. Już od­jeż­dżam. Prze­pra­szam.

Je­zu, ja­kie by­ły szan­se, że on też tu­taj pra­cu­je? A mo­że przy­je­chał tyl­ko zło­żyć ze­zna­nia w ja­kiejś spra­wie? A na­wet je­śli… Ko­men­da jest dość du­ża, więc choć­by w niej pra­co­wał, na pew­no nie wi­dy­wa­ła­bym go co­dzien­nie. Je­dy­nie spo­ra­dycz­nie na par­kin­gu, jak te­raz. Zresz­tą i to nie­ko­niecz­nie. Tę czar­ną kro­wę wi­dać z da­le­ka. Po­dej­rze­wam, że mo­że i z ko­smo­su. Za­wsze mo­gę omi­jać ją sze­ro­kim łu­kiem. Ba, na pew­no bę­dę tak ro­bić, w ra­zie cze­go. Ale nie… On nie mo­że być po­li­cjan­tem. Nie wy­glą­da. Jest zbyt aro­ganc­ki i zbyt cham­ski. Prę­dzej mógł­by być pa­pu­gą4. Ooo tak. Po­li­cja so­bie fla­ki i ży­ły wy­pru­wa, a przyj­dzie ta­ki ad­wo­ka­ci­na prze­brzy­dły i bę­dzie pod­wa­żać wszyst­kie do­wo­dy. Suk­ce­syw­nie je­den po dru­gim. Tak, do te­go mi bar­dziej pa­su­je. Pier­dzie­lo­ny zie­lo­ny5.

– Na co te­raz cze­kasz? – Wil­cze wark­nię­cie otrzą­snę­ło mnie z pry­wat­nych dy­wa­ga­cji. – Za­bie­raj stąd te­go roz­je­cha­ne­go klesz­cza!

– Nie ob­ra­żaj Srebr­nej Te­re­sy, bo jak usły­szy, to strze­li fo­cha i nie od­pa­li – za­gro­zi­łam.

– Co, kur­wa? – Na je­go twa­rzy od­ma­lo­wa­ło się szcze­re zdzi­wie­nie.

– Ona nas sły­szy – szep­nę­łam kon­spi­ra­cyj­nie. – I jest bar­dzo wraż­li­wa, wiesz?

Na­praw­dę po­do­ba­ło mi się wy­pro­wa­dza­nie te­go go­ścia z rów­no­wa­gi. Wspo­mi­na­łam już, że mam nie­rów­no pod su­fi­tem?

– Nie po­win­naś być te­raz na ob­ser­wa­cji psy­chia­trycz­nej? – ode­zwał się, jak­by czy­tał mi w my­ślach.

– Ja? Nie. Na­to­miast pan ewi­dent­nie od kil­ku dni za­po­mi­na za­ży­wać Re­la­nium.

Wsia­dłam do sa­mo­cho­du. Po­gła­ska­łam czu­le kie­row­ni­cę mo­je­go uko­cha­ne­go au­tka i od­pa­li­łam.

To­yo­ta Au­ris nie by­ła du­ża. W po­rów­na­niu z lan­da­rą te­go gbu­ra by­ła ma­lut­ka, więc bez pro­ble­mu, na raz wy­je­cha­łam z zaj­mo­wa­ne­go miej­sca. Ten buc jed­nak tak mnie wner­wił, że za­po­mnia­łam o usta­wie­niu na­wi­ga­cji. Nie zna­łam tak do­brze Byd­gosz­czy, wo­la­łam dla pew­no­ści włą­czyć GPS. Za­trzy­ma­łam się przed wy­jaz­dem z par­kin­gu i otwo­rzy­łam le­żą­cą na miej­scu pa­sa­że­ra to­reb­kę. Nie zdą­ży­łam na­wet od­na­leźć ko­mór­ki, gdy po­czu­łam puk­nię­cie z ty­łu.

O cho­ler­ka – po raz ko­lej­ny dziś. Zro­bi­ło mi się ciem­no przed ocza­mi. Wy­pa­dek. Ma­ma, ta­ta, Len­ka. Cho­le­ra, cho­le­ra, cho-le-ra.

Trzy głę­bo­kie wde­chy, jak ra­dzi­ła psy­cho­log. Po­licz do dzie­się­ciu, za każ­dym ra­zem też trzy wde­chy. Nie mo­głam wpaść w pa­ni­kę. Nie te­raz. Spo­koj­nie, Nel – mó­wi­łam do sie­bie. – Tyl­ko spo­koj­nie.

Na­tych­miast się od­wró­ci­łam i zo­ba­czy­łam wiel­kie­go, czar­ne­go Je­epa.

Tyl­ko we mnie puk­nął, nic wiel­kie­go. Ży­je­my.

Po raz ko­lej­ny te­go dnia – o cho­le­ra.

Jesz­cze dwa wde­chy, spo­kój, zen i luz.

Wy­sia­dłam. Przede mną już stał pan Gra­do­wo-Bu­rzo­wa Chmu­ra. Ocza­mi ci­skał we mnie gro­my i pio­ru­ny.

– Na. Chuj. Się. Za­trzy­ma­łaś?! – wy­sy­czał przez zę­by.

– Że­by usta­wić GPS – od­po­wie­dzia­łam nad wy­raz spo­koj­nie, bio­rąc pod uwa­gę za­ist­nia­łą sy­tu­ację i mo­je trau­ma­tycz­ne prze­ży­cia zwią­za­ne z wy­pad­kiem, któ­ry prze­ży­łam ja­ko dziec­ko.

– A nie mo­głaś te­go zro­bić, za­nim ru­szy­łaś?

– Nie. Ka­zał mi pan jak naj­szyb­ciej zro­bić miej­sce dla swo­je­go zwa­li­ste­go wo­zu.

– A jak ja mam ni­by te­raz szyb­ko czy na­wet w ogó­le wy­je­chać, sko­ro za­sta­wi­łaś nie tyl­ko mnie, ale i ca­ły wy­jazd z tej stro­ny?

Wró­cił do swo­je­go au­ta i usil­nie oglą­dał ka­ro­se­rię. Po­de­szłam za nim. U nie­go nie by­ło żad­ne­go otar­cia, śla­du, nic. Na­wet ma­łej ry­ski. Za to u mnie bar­dzo wi­docz­ne wgnie­ce­nie wiel­ko­ści pię­ści.

– Uszko­dził mi pan sa­mo­chód. – Wpa­try­wa­łam się w pęk­nię­ty błot­ni­czek mo­je­go au­tka. – Bo­li cię, Te­re­niu? – za­py­ta­łam czu­le, głasz­cząc miej­sce uszko­dze­nia.

– Słu­chaj no, nie mam cza­su na pa­ja­co­wa­nie, zjeż­dżaj stąd, ale już.

– Słu­cham?! – Od­wró­ci­łam się do nie­go. – Puk­ną­łeś mo­ją Te­re­sę. Ma wgnie­ce­nie i pęk­nię­ty błot­nik. To bę­dzie ja­kiś ty­siąc zło­tych.

– Chy­ba żar­tu­jesz? Pierw­szy lep­szy me­cha­nik wy­kle­pie ci to i za­szpa­chlu­je za flasz­kę, za któ­rą pew­nie, i tak nie za­pła­cisz, tyl­ko po­wtó­rzysz swój nu­mer z mar­ke­tu. Ktoś się na pew­no na­bie­rze.

– Nie ro­bię ta­kich rze­czy – wy­sy­cza­łam pi­skli­wie. Mia­łam na­wet ocho­tę po­dejść i dźgać go przy tym pal­cem. Opu­ści­łam jed­nak rę­kę i za­ci­snę­łam pięść, co nie uszło je­go uwa­dze.

– Ta, ja­sne. – Się­gnął do kie­sze­ni i wy­cią­gnął z niej port­fel. Bar­dzo szyb­ko wy­jął stów­kę i rzu­cił nią we mnie. Nie zła­pa­łam. Na­wet nie pró­bo­wa­łam. Spa­dła na zie­mię.

– Co to mia­ło być?! – za­py­ta­łam. By­łam co­raz bar­dziej podi­ry­to­wa­na. A na­wet i wku­rzo­na.

– Re­kom­pen­sa­ta – wy­ar­ty­ku­ło­wał z po­gar­dą w gło­sie.

– My­ślę, że gdy po­pro­si­my ja­kie­goś po­li­cjan­ta… – Spoj­rza­łam w bok na bu­dy­nek ko­men­dy. – Do­sta­nę mi­ni­mum pięć ra­zy ty­le. A pan do­dat­ko­wo z ar­ty­ku­łu sześć­dzie­siąt osiem ko­dek­su wy­kro­czeń trzy stó­wy, sześć punk­tów kar­nych i stra­ci pan zniż­ki. A ubez­pie­cze­nie te­go… po­two­ra – wska­za­łam na je­go wiel­gach­ne au­to – za­pew­ne ta­nie nie jest.

– Słu­cham?! Mo­ja wi­na, że się za­trzy­ma­łaś?

– Nie za­cho­wał pan na­le­ży­te­go od­stę­pu i ostroż­no­ści. Za­sa­da ogra­ni­czo­ne­go za­ufa­nia. Mó­wi to pa­nu coś? Do­my­ślam się, że praw­ko zda­wał pan pół wie­ku te­mu, ale tak ele­men­tar­ne pod­sta­wy po­win­ny się pa­nu wy­ryć na sta­łe.

Ko­leś pa­trzył na mnie zdę­bia­ły. Jak­by się dzi­wił, że mu się sta­wiam. Do dia­bła, prze­cież to ja mia­łam ra­cję. Ja by­łam po­szko­do­wa­ną w tym zda­rze­niu! Ale je­śli rze­czy­wi­ście był ad­wo­ka­tem, to nic dziw­ne­go, że się wy­bie­lał. Miał to we krwi. A ja przez nie­go za­cznę prze­kli­nać jak szewc. Ile ra­zy już dziś po­my­śla­łam „cho­le­ra”?

– Co tak pa­trzysz?! – Nie wy­trzy­ma­łam.

Męż­czy­zna otrzą­snął się, jak­by wy­rwa­ny z transu.

– Ile ra­zy by­łaś już oskar­żo­na, że znasz na bla­chę ty­le pa­ra­gra­fów?

Mó­wi­łam, pa­pu­ga jak nic.

– Nie two­ja spra­wa! To nie jest te­raz naj­waż­niej­sze! – Pra­wie ki­pia­łam ze zło­ści. – Wje­cha­łeś mi w du­pę, do cho­le­ry!

– Uwierz mi. – Męż­czy­zna zbli­żył się do mnie nie­bez­piecz­nie, ce­dząc przez za­ci­śnię­te zę­by. – Gdy­bym wje­chał ci w du­pę… – pod­szedł jesz­cze bli­żej – mo­im po­two­rem… – Za­trzy­mał się bli­sko i na­chy­lił tak, że czu­łam je­go cie­pły od­dech na po­licz­ku. – To na pew­no byś to po­czu­ła – do­koń­czył ci­cho. – I gwa­ran­tu­ję ci, że dar­ła­byś się, ale nie z wście­kło­ści, la­lecz­ko.

O cho­ler­ka – ko­lej­na w cią­gu kil­ku­na­stu mi­nut. A to co mia­ło ni­by zna­czyć? Prze­łknę­łam ner­wo­wo śli­nę. Nie mo­głam się pod­dać. Nie. Ne­la Ro­gac­ka się nie pod­da­je. Za­ci­snę­łam moc­niej pię­ści ze zło­ści.

– Chciał­byś, co? – Unio­słam dum­nie pod­bró­dek. – Nie-do-cze-ka-nie – prze­sy­la­bi­zo­wa­łam dla lep­sze­go efek­tu.

Nie­spo­dzie­wa­nie mo­ja ko­mór­ka roz­dzwo­ni­ła się z sie­dze­nia pa­sa­że­ra, więc cof­nę­łam się, że­by spraw­dzić, kto dzwo­nił. Wu­jek Ma­rek. On ni­g­dy nie dzwo­nił bez po­wo­du. Po­now­nie te­go dnia po­czu­łam zim­ny pot na ple­cach. Ode­bra­łam.

– Ne­luś, tyl­ko się nie de­ner­wuj – za­czął.

Ta, nikt po ta­kich sło­wach by się nie zde­ner­wo­wał. Wca­le a wca­le.

– Co się sta­ło, wuj­ku? Coś z dziad­kiem?

– Ci­śnie­nie mu pod­sko­czy­ło. Już jest do­brze, ale je­ste­śmy w szpi­ta­lu.

– Któ­ry szpi­tal?! – za­py­ta­łam zde­ner­wo­wa­na.

– Na Bie­la­nach. Ale już w po­rząd­ku. Nic mu nie bę­dzie.

– Bę­dę za nie­ca­łą go­dzi­nę.

Roz­łą­czy­łam się. Szyb­ko usta­wi­łam na­wi­ga­cję i wsia­dłam do sa­mo­cho­du.

W tym mo­men­cie mia­łam już głę­bo­ko w du­pie mój zde­rzak i te­go aro­gan­ta. Dzia­dek. Tyl­ko on się te­raz li­czył. Był naj­waż­niej­szy. Był naj­bliż­szą oso­bą, któ­ra mi zo­sta­ła.

Za­uwa­ży­łam w lu­ster­ku, że ad­wo­kat dia­bła stoi i pa­trzy na mo­je po­czy­na­nia jak kro­wa na po­ciąg. W gło­wie na bank two­rzył już wnio­sek o umiesz­cze­nie mnie w za­kła­dzie dla obłą­ka­nych.

Ru­szy­łam z pi­skiem opon, tro­chę przy tym ku­rząc py­łem. Nie da­ło mi to sa­tys­fak­cji. Dzia­dek. Tyl­ko on za­przą­tał te­raz mo­je my­śli.

*

Do szpi­ta­la za­je­cha­łam w nie­ca­łe czter­dzie­ści mi­nut. O tej go­dzi­nie mu­sia­łam mo­men­ta­mi prze­kra­czać pręd­kość, ale by­łam do­brym kie­row­cą. Ja­ko dziec­ko mia­łam wy­pa­dek, jed­nak aku­rat nie spo­wo­do­wał lę­ku przed pro­wa­dze­niem po­jaz­dów. Zo­sta­ły mi po nim gor­sze rze­czy, mię­dzy in­ny­mi strach przed jaz­dą ja­ko pa­sa­żer, jed­nak na szczę­ście nie przed pro­wa­dze­niem, nie ja­ko kie­row­ca.

W szpi­ta­lu do­sko­na­le wie­dzia­łam, do­kąd iść, więc od ra­zu skie­ro­wa­łam się na od­dział. W sa­li przy dziad­ku sie­dział wu­jek Ma­rek, je­go syn, a brat mo­je­go ta­ty.

– Nel­cia… – Dzia­dek sie­dział na łóż­ku. Wy­glą­dał cał­kiem do­brze. Wu­jek nie kła­mał co do je­go sta­nu. – Nie­po­trzeb­nie Ma­rek do cie­bie dzwo­nił. Je­cha­łaś pew­nie na zła­ma­nie kar­ku.

– Dziad­ku, wiesz, że co jak co, ale jeż­dżę bez­piecz­nie.

– Wiem – przy­znał.

– Prze­pra­szam – ode­zwał się wu­jek. – My­śla­łem, że by­łaś w To­ru­niu na swo­jej ko­men­dzie. Do­pie­ro przed chwi­lą dzia­dek po­wie­dział mi o two­im awan­sie i dzi­siej­szej roz­mo­wie w Byd­gosz­czy. Swo­ją dro­gą gra­tu­lu­ję.

– Nie jest to tak do koń­ca awans…

– Prze­cho­dzisz z miej­skiej do wo­je­wódz­kiej i bę­dziesz ro­bi­ła to, co lu­bisz.

– Fakt, trak­tu­ję to w ka­te­go­riach oso­bi­ste­go awan­su. Dzię­ku­ję. A ty dziad­ku? Jak się czu­jesz?

– Dzie­ci­no… – za­czął dzia­dek i do­pie­ro po mo­jej mi­nie za­uwa­żył, że się za­po­mniał. – Prze­pra­szam.

Pięt­na­ście lat te­mu uczest­ni­czy­łam w wy­pad­ku sa­mo­cho­do­wym. Mia­łam wte­dy dzie­więć lat. Wje­chał w nas pi­ja­ny kie­row­ca. Ti­rem. Ro­dzi­ce i mo­ja młod­sza sio­stra zgi­nę­li na miej­scu. Ja w sta­nie kry­tycz­nym tra­fi­łam do szpi­ta­la. Mnie jed­nak się uda­ło. Opie­kę na­de mną prze­ję­li dziad­ko­wie. Nie­ste­ty kil­ka lat te­mu bab­cia zmar­ła na ra­ka i zo­sta­li­śmy z dziad­kiem sa­mi.

Po wy­pad­ku do­syć dłu­go sły­sza­łam w gło­wie to sło­wo. Pra­co­wa­łam nad tym z psy­cho­lo­giem, bo ja­ko dziec­ko twier­dzi­łam, że to ta­ta, tyl­ko zmie­nio­nym gło­sem, mó­wił do mnie: „Żyj, dzie­ci­no”. Ma­ło te­go, w to­ku śledz­twa oka­za­ło się, że to by­ły re­al­ne sło­wa. Wy­po­wia­dał je, jak man­trę, ra­tow­nik, któ­ry mnie wte­dy re­ani­mo­wał.

Mi­nę­ło ty­le cza­su, ży­łam już nor­mal­nie. Cza­sa­mi jed­nak pa­mięć sa­ma przy­wo­ły­wa­ła bo­le­sne wspo­mnie­nia.

4. Pa­pu­ga – po­tocz­ne okre­śle­nie ad­wo­ka­ta.

5. Od­nie­sie­nie do zie­lo­ne­go ża­bo­tu w to­dze ad­wo­kac­kiej.

Roz­dział 4

Ne­la

Pierw­szy ty­dzień pra­cy mi­nął mi spo­koj­nie. Po­zna­łam kil­ka­na­ście faj­nych osób i po­wo­li wpa­da­łam w rytm pra­cy wy­dzia­łu. Adam był bar­dzo cier­pli­wym men­to­rem i jak do tej po­ry na­praw­dę do­brze mi się z nim pra­co­wa­ło. Co praw­da nie tra­fi­ło się jesz­cze nic eks­cy­tu­ją­ce­go, ale i tak jak na ra­zie nie ża­ło­wa­łam de­cy­zji o prze­nie­sie­niu. Do cza­su. Kon­kret­nie do piąt­ku.

Wła­śnie wpro­wa­dza­łam od­ci­ski dak­ty­lo­sko­pij­ne do sys­te­mu AFIS6, kie­dy usły­sza­łam głę­bo­ki ba­ry­ton, od któ­re­go aż pod­sko­czy­łam, i po­czu­łam wbi­ja­ją­ce się w kark szpi­lecz­ki.

– Adam!

Zna­łam ten głę­bo­ki i moc­ny głos, ale prze­cież to by­ło nie­moż­li­we, że­by to był on…

Wy­chy­li­łam się zza mo­ni­to­ra i rów­nie szyb­ko, je­śli nie szyb­ciej, znik­nę­łam za nim z po­wro­tem. A do te­go pró­bo­wa­łam jesz­cze bar­dziej – o ile by­ło to moż­li­we – scho­wać się przed tym gbu­rem. Al­bo mia­łam zwi­dy, al­bo rze­czy­wi­ście naj­bar­dziej ne­ga­tyw­ny czło­wiek na zie­mi stał wła­śnie w drzwiach na­sze­go la­bo­ra­to­rium i wo­łał mo­je­go opie­ku­na, jak­by wo­łał kum­pla.

– No­wy kie­row­nik sek­cji – szep­nął Adam, wsta­jąc.

Że, cho­ler­ka, co?!

Pri­ma apri­lis już był. I to daw­no.

A mo­że to ja­kaś ukry­ta ka­me­ra?

Mic­kie­wicz pod­szedł do te­go gbu­ra. W do­dat­ku po­dał mu rę­kę na po­wi­ta­nie. Brr. Aż mną wstrzą­snę­ło. Jak ta­ki sym­pa­tycz­ny ko­leś mógł się za­da­wać z tym nie­przy­jem­nym ty­pem?

Za­raz…

Kie­row­nik sek­cji?

Ale że ja­kiej sek­cji? Na­szej?

Że to ni­by ten gbur nim był?!

Wła­śnie za­czę­ło do mnie do­cie­rać, że ten na­dę­ty bu­fon był nie tyl­ko zna­jo­mym mo­je­go men­to­ra. Był na­szym sze­fem. Był mo­im sze­fem…

O cho­ler­ka. I ożeż kur­na.

– Za pięć mi­nut w kon­fe­ren­cyj­nej. No­wa spra­wa jest do prze­ga­da­nia.

– Ja­sne. – Mój opie­kun zgo­dził się od ra­zu.

– Aa, sły­sza­łem, że masz ja­kie­goś świe­ża­ka. Weź go ze so­bą, niech się mło­dy wpra­wia.

– Oczy­wi­ście, tyl­ko to nie jest świe­żak. Bar­dziej świe­żyn­ka. – Po­słał mu uśmie­szek za­do­wo­le­nia i od­wró­cił się, szu­ka­jąc mnie wzro­kiem. Za­uwa­ży­łam to, śle­dząc ich przez szpa­rę mię­dzy mo­ni­to­ra­mi.

– Ne­la, chodź, po­znasz kie­row­ni­ka sek­cji.

Oczy­wi­ście, jak na do­ro­słą oso­bę przy­sta­ło… uda­łam, że go nie sły­szę. Do te­go jesz­cze bar­dziej się cof­nę­łam. Zdą­ży­łam tyl­ko za­uwa­żyć, że na dźwięk mo­je­go imie­nia kie­row­nik się spiął.

– Ne­la – po­pę­dził mnie Adam.

Do­bra. Raz ko­zie śmierć.

Nie mia­łam za bar­dzo wyj­ścia. Wsta­łam. Czu­łam, że mój czas w wo­je­wódz­kiej wła­śnie do­bie­ga koń­ca. No to so­bie po­pra­co­wa­łam. Nie ma co.

– Pa­nie nad­ko­mi­sa­rzu – za­czął ofi­cjal­nie, ale z uśmie­chem, ni­cze­go nie­świa­do­my Sło­wac­ki. – Pod­ko­mi­sarz Ne­la Ro­gac­ka, na­sza no­wa pa­ni tech­nik.

Na po­cząt­ku chcia­łam pod­ku­lić ogon i nie pa­trzeć na te­go po­tom­ka sza­ta­na, ale po­tem po­my­śla­łam, że sko­ro i tak mam stąd wy­le­cieć, to cho­ciaż zro­bię to z pod­nie­sio­ną gło­wą.

– Ne­lu, to nad­ko­mi­sarz Bru­no Bo­rzych, kie­row­nik sek­cji.

Pan nad­ko­mi­sarz, jak na oso­bę wyż­szą ran­gą przy­sta­ło, pierw­szy wy­cią­gnął do mnie dłoń. Nie po­zo­sta­ło mi nic in­ne­go, jak od­wza­jem­nić gest. Nie­spo­dzie­wa­nie prze­szedł mnie prąd. Cho­ler­nik miał przy so­bie włą­czo­ny pa­ra­li­za­tor czy jak? On chy­ba też to po­czuł, bo bar­dzo szyb­ko cof­nął rę­kę. Jak­bym go pa­rzy­ła. Mi­mo że uścisk dło­ni był nad­zwy­czaj krót­ki, mo­głam stwier­dzić, że chwyt miał moc­ny, sil­ny i pew­ny… Mę­ski.

Stop, Ne­li! Nie idź tą dro­gą.

– Od kie­dy to przyj­mu­ją do po­li­cji zło­dziej­ki? – O pro­szę, jak szyb­ko moż­na wró­cić na wła­ści­we to­ry. Je­go wzrok prze­szy­wał mnie na wskroś. Do te­go zmru­żył oczy. – Co?! – Uniósł le­wą brew.

Adam ewi­dent­nie był w szo­ku. Rzu­cał spoj­rze­nie to na mnie, to na prze­ło­żo­ne­go, nie mo­gąc się zde­cy­do­wać, na kim dłu­żej je za­trzy­mać.

– Nie kra­dłam. Mó­wi­łam, że mo­je wi­no przez przy­pa­dek zna­la­zło się w pa­na ko­szy­ku – Si­li­łam się na spo­koj­ny ton. Czy mógł ta­ki być przez za­ci­śnię­te zę­by?

– A mo­je pi­wa?

– By­ło Hal­lo­we­en. A one sta­ły przy ogro­dze­niu. Po­czę­sto­wa­łam się. – Mój głos sta­wał się co­raz bar­dziej pi­skli­wy. Nie­do­brze. Ogar­nij się, Ne­la.

– Sta­jąc na mur­ku i prze­wie­sza­jąc się przez płot?

– Prze­cież mu­sia­ły być po­za za­się­giem dzie­ci.

– Ta, ja­sne.

– Mó­wi­łam, że my­śla­łam, że to po­czę­stu­nek dla do­ro­słych. Nie za­bra­ły­śmy wszyst­kie­go, po­czę­sto­wa­ły­śmy się po jed­nym. Kie­dy wy­ja­śnił pan, do­syć do­sad­nie do­daj­my, że nie jest pan uprzej­mym czło­wie­kiem i pi­wa nie by­ły po­czę­stun­kiem dla ba­wią­cych się są­sia­dów, za­pła­ci­łam pa­nu. Do­dam, że wię­cej, niż kosz­to­wa­ły.

– Sły­sza­łem o tym. To by­łaś ty?! – Adam za­czął się śmiać. – Bru­no ku­pił ty­dzień wcze­śniej pi­wa na na­szą im­pre­zę, bo aku­rat by­ła pro­mo­cja – chi­chrał się już na ca­łe­go. – Se­rio po­tra­fisz otwo­rzyć bro­wa­ra wło­sa­mi?

– Tak. Ob­ca­sem i pier­ścion­kiem też, jak­by co.

– Mu­sisz mnie kie­dyś na­uczyć.

– Z wło­sa­mi mo­że być cięż­ko. – Spoj­rza­łam na je­go fry­zu­rę na je­ża. – Ob­ca­sów też ra­czej nie no­sisz.

– Ale mam ob­rącz­kę. Nada się?

– Ła­two ją znisz­czyć w ten spo­sób. Żo­nie mo­gło­by się to nie spodo­bać.

Adam lek­ko przy­gasł. Czyż­by ci­che mał­żeń­skie dni? Sły­sza­łam od ko­goś, że ostat­nio nie ukła­da mu się z żo­ną.

– Skoń­czy­li już pań­stwo tę pry­wa­tę?! – huk­nął Bo­rzych. – To za­pra­szam do sa­li. Ma­my spra­wę.

W po­miesz­cze­niu po­za na­mi by­ło jesz­cze kil­ka in­nych osób z wy­dzia­łu. Kie­row­nik rzu­cił na stół wo­re­czek stru­no­wy z za­krwa­wio­nym no­żem ku­chen­nym.

– Co to? – za­py­tał je­den z funk­cjo­na­riu­szy.

– Do­wód? – od­parł py­ta­niem re­to­rycz­nym kie­row­nik.

– Bar­dzo śmiesz­ne. A coś wię­cej? – ode­zwał się in­ny po­li­cjant.

– Go­ściu le­ży nie­przy­tom­ny w szpi­ta­lu, żo­na twier­dzi, że sam się nie­chcą­cy na­dział, jak go­to­wa­ła obiad.

– A ty my­ślisz… – za­czął Adam.

– Że zu­pa by­ła za sło­na – wy­ja­śnił nad­ko­mi­sarz.

– A żon­ka? – za­py­tał jesz­cze ktoś in­ny.

– Sie­dzi na doł­ku i mio­ta się w ze­zna­niach jak gów­no na wie­trze.

– A mo­że to on się nad nią znę­cał, a ona w koń­cu nie wy­trzy­ma­ła? – za­py­tał jesz­cze ktoś in­ny.

– Też jest ta­ka moż­li­wość – przy­znał Bru­no.

Słu­cha­łam tych roz­mów jed­nym uchem, ale w wo­re­czek stru­no­wy z no­żem wpa­try­wa­łam się jak sro­ka w gnat.

– Mło­da. – Z za­du­my wy­rwał mnie głos Bo­rzy­cha. Unio­słam na nie­go wzrok, a on prze­su­nął wo­rek w mo­ją stro­nę. – Eks­per­ty­za. Na ci­to. Na wczo­raj.

Za­ci­snę­łam usta w wą­ską li­nię, że­by nie pi­snąć z eks­cy­ta­cji.

– Pi­sarz – zwró­cił się do Ada­ma Sło­wac­kie­go. – Nad­zo­ruj, że­by te­go nie spier­do­li­ła – do­dał, ga­sząc mój za­pał jak świecz­kę na tor­cie.

Zo­sta­li­śmy z Ada­mem go­dzi­nę dłu­żej, że­by zba­dać nóż ku­chen­ny i przy­go­to­wać ra­port dla kie­row­ni­ka. Kie­dy wy­cho­dzi­łam, jesz­cze w dro­dze na par­king wy­sła­łam wia­do­mość do mo­ich dziew­czyn.

Ja: Red Alarm! Drzew­ko szczę­ścia. 19.00.

Na od­po­wie­dzi nie mu­sia­łam dłu­go cze­kać.

Klau­dia: Bę­dę.

Maj­ka: Bę­dę.

Zu­za: Ja też.

*

Do do­mu do­je­cha­łam po ko­lej­nej go­dzi­nie. Dzia­dek czuł się już cał­kiem do­brze i wła­śnie od­grze­wał mi zu­pę po­mi­do­ro­wą.

– A co to za mi­na, Ne­lit­ko? – za­py­tał z tro­ską.

– Mój szef to naj­gor­sze zło te­go świa­ta – burk­nę­łam, sia­da­jąc przy sto­le w kuch­ni.

– Co? Prze­cież mó­wi­łaś, że jest sym­pa­tycz­ny.

– Mój bez­po­śred­ni prze­ło­żo­ny tak. Mam na my­śli kie­row­ni­ka sek­cji.

– Idź, umyj rę­ce i za­raz wszyst­ko mi opo­wiesz – po­wie­dział, na­le­wa­jąc zu­pę na ta­lerz.

Zro­bi­łam, jak pro­sił. Tyl­ko co ja mu mia­łam po­wie­dzieć? No prze­cież się nie przy­znam, że wi­sia­łam pi­ja­na na pło­cie mo­je­go sze­fa, świe­cąc mu wy­pię­tym tył­kiem do ka­me­ry.

– No to opo­wia­daj. Ja­ki on jest? – Dzia­dek po­sta­wił przede mną ta­lerz po­mi­do­ro­wej i usiadł na­prze­ciw­ko. To był nasz co­dzien­ny ry­tu­ał.

– Jest bar­dzo wy­ma­ga­ją­cy.

– No to chy­ba do­brze. Ta­ki po­wi­nien być, nie?

– Jo – przy­zna­łam – ale mam wra­że­nie, że po­mia­ta pra­cow­ni­ka­mi. – No do­bra, tu­taj tro­chę prze­ko­lo­ry­zo­wa­łam. Pod­czas ca­łe­go spo­tka­nia Bru­no ni­ko­mu nie dał od­czuć, że ktoś jest mniej waż­ny al­bo że je­go po­mysł jest głu­pi. Wszyst­kich słu­chał z uwa­gą. Tak na­praw­dę mia­łam wra­że­nie, że al­bo wszy­scy przy­sto­so­wa­li się do je­go spo­so­bu by­cia, al­bo tyl­ko ja go nie lu­bi­łam.

– Mob­bing jest ka­ral­ny. Zro­bił ci coś?

Dzia­dek się prze­jął. Cho­ler­ka, jesz­cze mu ci­śnie­nie pod­nio­słam nie­świa­do­mie.

– Nie. Mnie nie. Cho­dzi o to, że bi­je od nie­go ta­ka nie­przy­jem­na au­ra.

– I tyl­ko to? – do­cie­kał.

Wzru­szy­łam ra­mio­na­mi. Co wię­cej mo­głam mu po­wie­dzieć?

– Mu­sisz się przy­zwy­cza­ić. Zo­ba­czysz, jak roz­wi­nie się sy­tu­acja – do­ra­dził. – Też masz sil­ny cha­rak­ter. Nie py­skuj mu za wie­le, ale nie da­waj so­bą po­mia­tać. Wiesz, co le­ży w two­ich obo­wiąz­kach i wy­ko­nuj je naj­le­piej, jak po­tra­fisz.

– Wiem, dziad­ku.

– A jak coś ci zro­bi, daj znać, oso­bi­ście sko­pię mu du­pę.

Wy­obra­zi­łam so­bie mo­je­go osiem­dzie­się­cio­pię­cio­let­nie­go dziad­ka z nad­ci­śnie­niem, któ­ry pró­bu­je kop­nąć wy­so­kie­go, wy­spor­to­wa­ne­go i przy­stoj­ne­go nad­ko­mi­sa­rza.

Za­raz.

Przy­stoj­ne­go?

Nie. Na pew­no tak nie po­my­śla­łam.

– Ne­li?

– Tak?

– Py­ta­łem, ja­kie pla­ny na wie­czór.

– Od­świe­żę się i wy­cho­dzę na mia­sto. Umó­wi­łam się z dziew­czy­na­mi na drin­ka. A ty? Bę­dziesz sie­dział przy krzy­żów­kach?

– Nie. Ma­ry­sia wpa­da z Pusz­kiem. – Uśmiech­nął się za­do­wo­lo­ny.

– I na­lew­ką – do­da­łam.

Pa­ni Ma­ry­sia to na­sza są­siad­ka z trze­cie­go pię­tra. Dwa la­ta te­mu po­cho­wa­ła mę­ża i od nie­speł­na ro­ku co­raz czę­ściej wpa­da do dziad­ka z ru­dym szpi­cem mi­nia­tu­ro­wym i na­lew­ką wła­snej ro­bo­ty. Wi­śniów­ka, cy­try­nów­ka, pi­gwów­ka nie ma­ją przed nią ta­jem­nic. Jest sym­pa­tycz­na. Lu­bię ją i cie­szę się, że po śmier­ci bab­ci dzia­dek jest ak­tyw­ny to­wa­rzy­sko.

[…]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

6. Sys­tem AFIS – elek­tro­nicz­ny re­jestr od­ci­sków dak­ty­lo­sko­pij­nych.