Dark dream Castle ebook

Dark dream Castle

D.C. Odesza

Przełożyła Sandra Langer

Rozdział 1

Madison

Kompletnie przemoczona, przecieram mokrą od deszczu twarz. Czy ten zabójca w ogóle zastanowił się nad tym, że Joaquim może mnie zapytać, dlaczego spaceruję po zamku w takim stanie?

Nie zostało mi wiele czasu, zanim zjawi się jego brat. Najlepiej będzie, jeśli wrócę do komnat Joaquima, przebiorę się i wysuszę włosy.

Wciąż lekko otumaniona środkiem usypiającym, przecieram oczy, gdy kieruję się brukowaną ścieżką do bocznego wejścia. Oby drzwi nie były zamknięte, inaczej będę skończona. Goryle Joaquima złapią mnie za włosy i zaciągną prosto pod jego tron, zanim zdążę im wyjaśnić, dlaczego bez nadzoru kręcę się po zamku.

Na głośny grzmot drgam przestraszona. Przeklęta burza. Towarzyszy mi przez całe życie niczym złowieszczy omen.

Gdy docieram do drewnianych drzwi, chwytam za klamkę. I rzeczywiście – nie są zamknięte. Dzięki Bogu.

Niepostrzeżenie wsuwam głowę przez szczelinę. Po drugiej stronie nikogo nie ma. Z ulgą wypuszczam powietrze. Niebo znów przecina błyskawica. Cicho wzdycham i szybko przeciskam się przez szparę. Chwytam grubą świecę stojącą na kamiennej posadzce, żeby się nie błąkać po ciemku. To byłaby najgorsza możliwa opcja – znaleźć się gdzieś w mrocznej piwnicy, korytarzu albo komnacie bez możliwości zobaczenia czegokolwiek. Upiorne.

Najciszej, jak potrafię, skradam się korytarzami wschodniego skrzydła, by potem wejść po tajnych kręconych schodach na pierwsze piętro.

Po drodze nikogo nie spotykam. Za to surowo patrzący arystokraci z obrazów wpatrują się we mnie z ponurą powagą. Zawsze mam dziwne wrażenie, że ich oczy śledzą każdy mój ruch. A co, jeśli naprawdę ktoś stoi za którymś z obrazów i mnie obserwuje? Ktoś taki jak ten zabójca?

Na samą myśl o tym po plecach przebiega mi lodowaty dreszcz.

Zamiast na pierwsze piętro schody prowadzą znacznie wyżej. Ten przeklęty zamek jest tak pełen zakamarków, tajnych przejść i schodów, że nigdy nie wiadomo, gdzie się ostatecznie wyjdzie.

– Cholera – mruczę, kiedy znajduję się w zupełnie obcym korytarzu z małą fiolką w dłoni. Pomieszczenie nie ma okien i tonie w ciemności. Lodowaty wiatr uderza mnie w twarz. – Niedobrze…

Trzymając świecę, oświetlam korytarz pokryty zieloną tapetą. Ze ścian spoglądają przerażające kamienne figury o szpetnych twarzach. Najlepiej będzie zawrócić i dostać się do komnat Joaquima przez hol wejściowy.

W chwili, gdy chcę się odwrócić, ciepły oddech muska moje prawe ucho. Czyjeś dłonie obejmują mnie w talii. Chwilę później zęby wbijają mi się w płatek ucha.

Natychmiast sztywnieję.

– Witaj, kwiatuszku. Tylko nie mów, że dostałaś przepustkę i właśnie szłaś do mnie.

Cholera. To Saturno.

– Zabierz łapy, dupku – odpowiadam, niepostrzeżenie wsuwam fiolkę do kieszeni szortów i próbuję się do niego odwrócić.

– Na twoim miejscu uważałbym na słowa. Wystarczy, że szepnę Joaquimowi, że jego dziwka spaceruje po zamku bez smyczy, a będziesz skończona.

Chce mnie szantażować?

Uśmiecham się lekko, zanim zostaję mocniej przyciągnięta.

– Na pewno czegoś zażądasz w zamian za milczenie, prawda?

– Cóż, jest coś, co mogłabyś mi dać.

Wyraźnie czuję przez materiał jego męskość, tuż nad moimi pośladkami.

– Dlaczego byłaś na zewnątrz?

– Żeby zaczerpnąć świeżego powietrza, bo tutaj, w środku, od nadmiaru testosteronu zaczyna brakować tlenu?

Śmieje się szyderczo tuż przy moim uchu, podczas gdy dłońmi zaczyna błądzić po nagim brzuchu, przesuwając się wyżej ku piersiom.

– Naprawdę nie jesteś głupia. Podoba mi się to. Tak się składa, że zanim Joaquim wróci, mamy jeszcze trochę czasu.

Przez chwilę jestem przekonana, że jego dłonie odnajdą fiolkę w kieszeni moich spodni.

Cholera. Nie będę skończona, jeśli Saturno mnie wyda, tylko wtedy, gdy znajdzie to małe szkiełko.

– Tak, całe szczęście – odpowiadam z udawaną ulgą i wtulam się w niego, opierając tył głowy o twardą klatkę piersiową.

Prowadzę jego lewą dłoń z dala od pasa moich spodenek, wsuwam ją prosto pod materiał.

– Proszę, proszę. Spodziewałem się kopniaków i ciosów, a nie tego.

Mimo że tylko gram, żeby odwrócić jego uwagę, czerpię przyjemność z tego, jak palce mężczyzny suną między moimi udami i rozchylają wargi sromowe. Zdobycie zaufania Saturno może się przecież przydać.

– Po prostu kompletnie źle mnie oceniasz – dyszę, mocniej zaciskając dłoń na jego nadgarstku oplecionym skórzanymi bransoletkami.

Wsuwa we mnie jeden z palców, a ja na moment zamykam oczy. Delikatnie przygryza moje ucho. Jego dymny zapach, przypominający zamsz i piżmo, wypełnia mi nozdrza.

– Wygląda na to, że tak. Najlepiej będzie, jeśli dokończymy to u mnie.

Wyciąga palec, unosi do moich warg i oczekuje, że wezmę go do ust. Cholera, chce się bawić. Ale przynajmniej nie jest brutalny. Zamiast ssać, powoli go oblizuję. Obejmuje moją brodę, odchyla mi głowę do tyłu i spogląda na mnie z góry. W ciepłym blasku świec połyskują piercingi.

– Więc chodź.

Wygląda na to, że zabłądziłam na jego piętro. Chwyta moją rękę, chwilowo daje mi swobodę, a potem przez ciemny zielony korytarz z posągami potworów prowadzi mnie do masywnych dwuskrzydłowych drzwi ozdobionych złotymi okuciami.

Moje serce bije nienaturalnie szybko z napięcia.

Tak naprawdę to fatalny pomysł, żeby iść do niego, bo powinnam jak najszybciej dostać się do komnat Joaquima i podać mu zawartość fiolki. Tylko wtedy wykonam zadanie zabójcy i znów zobaczę mojego brata. Ale jeśli nie pójdę z Saturno, wyda mnie.

Jasna cholera. Znowu utknęłam między młotem a kowadłem.

Otwiera zamknięte wcześniej drzwi i wskazuje wnętrze pomieszczeń. Świece ustawione na parapetach rozświetlają przytulny salon z turkusowym szezlongiem stojącym przy oknie, kominkiem, w którym płonie ogień, oraz ogromną brązową kanapą ustawioną przed gigantycznym telewizorem z konsolami do gier i kolekcją DVD.

Zamyka za nami drzwi, a do moich uszu dociera zdradliwe kliknięcie zamka. Siedzę tu jak mysz w pułapce.

Natychmiast odwracam się w jego stronę. Saturno nie ma dziś na sobie koszuli i eleganckich spodni jak zazwyczaj, lecz ciemnoszarą bluzę z kapturem i czarne dresy. Długie pasma jego fryzury opadają na lewe oko. Włosy sięgają mu mniej więcej do brody, a poniżej szczęki skórę pokrywają czarne tatuaże. Ma je nawet na wygolonej części głowy, gdzie włosy są przycięte niemal do zera.

Mimo swojego nietypowego stylu zawsze wygląda schludnie i elegancko.

– Rozbieraj się – rozkazuje bez owijania w bawełnę.

– Co? – pytam zaskoczona.

– Dobrze słyszałaś. Pozbądź się ubrań.

– Nie tracisz czasu na miłe słówka, co?

– Po co miałbym to robić? Mam cię dokładnie tam, gdzie chciałem. – Prowokacyjnie unosi prawą brew i kącik ust, co nadaje jego twarzy wyraz poczucia wyższości. – Mam powtórzyć czy ci pomóc?

Przełykam ślinę. Jeśli próbuje mnie zastraszyć, przez chwilę mu to wychodzi.

Mimo to nie daję niczego po sobie poznać.

– Nie, nie musisz.

Rozsuwam zamek bluzy, a on bacznie to obserwuje. Napawa się tym widokiem. Napawa się moim wahaniem i tym, jak gorączkowo szukam w głowie słów, które dałyby mi pretekst, by się od niego wymknąć. Kiedy pozwalam opaść na kamienną podłogę przemoczonej bluzie, spod niej wyłania się czerwony koronkowy top.

Spokojnie opiera prawe ramię o futrynę, podczas gdy ja dyskretnie rozglądam się po pomieszczeniu. Dostrzegam zamknięte drzwi, które najpewniej prowadzą do sypialni.

– Dalej – ponagla. – Mam ci pokazać, jak to się robi?

Posyłam mu gniewne spojrzenie, co wywołuje na jego twarzy znużony uśmiech.

Kiedy zdejmuję top, a potem szorty, wzrok Saturno powoli sunie po moim ciele.

– Naprawdę jest na czym zawiesić oko.

Faktycznie – choć pieprzył mnie wcześniej na stole Joaquima, nigdy nie widział mojego nagiego ciała w całości. Gdy stoję przed nim zupełnie goła, potężny grzmot sprawia, że podłoga drży nam pod stopami. Saturno natychmiast zauważa, że się wzdrygam.

– Boisz się burzy?

– Trochę.

Niczym drapieżnik, który dokładnie obejrzał swoją zdobycz, odpycha się od futryny. W drodze ku mnie ściąga przez głowę bluzę i niedbale rzuca ją na podłogę. Odsłania czarne tatuaże pokrywające jego umięśnioną klatkę piersiową, ramiona i biodra. Prawe przedramię ma całkowicie zaczernione tuszem, jakby chciał ukryć pod nim wcześniejszy tatuaż.

Kiedy podchodzi, bez wysiłku unosi mnie za biodra. Odruchowo obejmuję jego umięśnione barki.

– Nie lubisz tracić czasu.

– Przecież właśnie tego chcesz – mruczy tuż przy moich ustach, pochylając twarz bliżej i przygryzając mi dolną wargę.

Muska kąciki ust zaskakująco delikatnie, niemal powściągliwie. Nie spodziewałam się tego po nim. Tacy faceci jak on zwykle biorą to, czego pragną. Wygląda jednak na to, że on chce, bym się do niego przyzwyczaiła.

Odwzajemniam pocałunek, bo podejrzewam, że całuje naprawdę dobrze. Gdy nasze języki się stykają, drażnią i splatają ze sobą, dostaję potwierdzenie. Całuje obłędnie dobrze.

Metalowa kulka jego piercingu przesuwa się po moim języ­ku. Mimowolnie zaczynam wyobrażać sobie, jak by to było, gdyby pieścił mnie tym kolczykiem.

Już po kilku chwilach, podczas których pokazał mi swoją łagodniejszą stronę, pocałunki Saturno stają się bardziej natarczywe, wymagające i wygłodniałe. Jego duże dłonie przesuwają się z moich bioder na pośladki i unoszą mnie, kołysząc w górę i w dół. Ociera się o moje ciało, zanim zbliża się do okien, za którymi szaleje burza, a deszcz bębni o szyby.

Właśnie zaczynam się zastanawiać, dlaczego nie ma go z Joaquimem. Jeśli zabójca miał rację, wszyscy jego sprzymierzeńcy są w sali bilardowej. A może jednak nie?

Układa mnie na obitym aksamitem szezlongu i sekundę później znajduje się nade mną. Dysząc, odrywam dłonie od jego ramion i podsuwam się nieco wyżej.

– Dlaczego jesteś taka dziwnie cicha, kwiatuszku? – pyta, wpatrując się w moją twarz w słabym świetle migoczących świec. Niemal przygważdża mnie spojrzeniem, od którego nie potrafię uciec.

– Ja jestem cicha? – odpowiadam pytaniem na pytanie.

– Jesteś. Knujesz coś?

Natychmiast kręcę przecząco głową.

– Nie. Dlaczego tak myślisz?

– Bo zwykle gryziesz, kiedy ktoś cię dotyka. A w chwilach, gdy powinnaś siedzieć cicho, zawsze masz na końcu języka jakiś bezczelny komentarz. Jesteś chora?

Krzywię się, jakby powiedział coś kompletnie absurdalnego.

– Nie jestem.

Po prostu myślę o moim bracie.

O tym, czy misja się powiedzie.

O tym, czy kiedykolwiek opuszczę tę piekielną wyspę.

– Więc o co chodzi?

– Chciałbyś wiedzieć – drażnię się z nim i próbuję wysunąć spod niego jeszcze bardziej.

Łapie mnie jednak w talii i wciska biodra między moje nogi, które odruchowo uginam. Teraz czuję go w pełni. I cholera, jest naprawdę duży.

– Możesz mi się zwierzyć, Madison. Nigdy nie zaszkodzi uczynić z obcych przyjaciół zamiast wrogów.

Tak, jasne.

Nie zamierzam zdradzać mu swoich problemów ani zmartwień. Może sobie pomarzyć.

– Innym razem przy herbacie, Saturno – odpowiadam, unosząc brew.

Wydaje z siebie niski, dwuznaczny pomruk, po czym pochyla głowę, obejmuje moje piersi dłońmi i obsypuje pocałunkami skórę pomiędzy nimi.

– Jeszcze zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi. Zobaczysz.

– Najlepsi przyjaciele ze sobą nie sypiają.

– Nie, tylko ci najlepsi z najlepszych – śmieje się ponuro.

Zwinnie przesuwa dłońmi po moim ciele, a tatuaże muskają mi skórę. Ciepło jego oddechu i bliskość sprawiają, że przeszywają mnie dreszcze.

Gdy zbliża się do mojego ucha, głos Saturno staje się niższy i bardziej zachrypnięty:

– Spójrz na mnie.

Robię to, czego chce. Otwieram oczy i obserwuję go. Widzę, jak wpatruje się z intensywnością, która sprawia, że trudno mi oddychać.

Chwyta moją lewą dłoń i prowadzi ją do swojego ramienia.

Chce, żebym go dotknęła?

Być może jednak źle go oceniłam. Potrafi być gwałtowny niczym burza szalejąca za oknem, a jednocześnie niesamowicie oddany i pełen pasji.

Trzymam się jego ramienia, wyginam ku niemu i dochodzę po raz drugi. Tym razem używa kciuka. Krew szumi mi w uszach, puls niemal wymyka się spod kontroli, gdy się nade mną pochyla, opiera na dłoniach i zastępuje palce sobą. Wsuwa się we mnie jednym płynnym ruchem, tak głęboko, że wyrywa mi się krzyk.

– Kurwa, powinnaś się teraz zobaczyć. Chcę cię mieć każdej nocy.

– Zapomnij – dyszę, kiedy wchodzi do końca. Boże, jaki on jest duży. – Sama decyduję.

– Sama decydujesz?

Po dwóch, nie, trzech głębokich pchnięciach zaczyna poruszać się szybciej.

– Widzę to trochę inaczej – wydusza zachrypniętym głosem.

Niespodziewanie się wycofuje, obraca mnie, unosi moje biodra, napiera na łopatki, przyciskając do miękkiego obicia, i bierze od tyłu.

Kurczowo chwytam podłokietnik przed sobą i dyszę w aksamitną poduszkę. Nagle czuję mocne uderzenie na pośladku. Krzyczę zaskoczona.

– Zwariowałeś?!

– Nie. Po prostu jestem cholernie uzależniony od ciebie i twojego małego tyłka.

Wycofuje się na moment, muska ustami rozgrzaną skórę mojego pośladka, a potem znów daje mi odczuć swoją dominację.

Jęczę w poduszkę i próbuję się podnieść, lecz mi nie pozwala. Chwyta mnie za nadgarstki i przytrzymuje je za plecami.

– Ale…

– Co? Zaskoczona, że to nie skończy się grzecznym seksem przy świecach? Muszę cię rozczarować. – Niski śmiech Saturno miesza się z hukiem burzy za oknem.

Drżę od nadmiaru bodźców. Kiedy dłońmi przesuwa po mojej skórze, ból miesza się z gorącem i napięciem.

– Naprawdę ci się to nie podoba? – pyta prowokująco.

Oddycham ciężko, próbując odzyskać kontrolę nad własnym ciałem.

– Nie udawaj, że tego nie czujesz. – Pod wpływem jego dotyku pieczenie zmienia się w falę przyjemności, na co mimowolnie poruszam biodrami, łapiąc z nim wspólny rytm. – Właśnie tak…

Potem znów traci cierpliwość i bierze mnie mocniej, szybciej, bardziej zachłannie. Za każdym razem, kiedy jestem bliska spełnienia, zwalnia albo celowo się zatrzymuje.

Sadysta.

Jego oddech staje się coraz cięższy. W końcu Saturno odrywa mnie od siebie i przenosi na okrągły stół, jakbym nic nie ważyła. W tych dużych dłoniach czuję się jak zabawka, z którą można zrobić wszystko.

Niespodziewanie uwalnia mi ręce, obraca twarz do siebie i ląduję na stole, po czym znów przywiera do mnie całym ciałem. Mocno obejmuje moją pierś, a ja czuję, jak rozgrzany tyłek pali od wcześniejszych uderzeń i przykleja się do wypolerowanego drewna. Całuje łapczywie, podtrzymuje mnie i kontynuuje pieprzenie. Chwilę później znowu podnosi, niesie pod ścianę i do niej przyciska. Wygląda tak, jakby wciąż czegoś mu brakowało, żeby naprawdę stracić kontrolę. Zaciskam mocniej nogi wokół jego bioder i przygryzam szyję.

Na moment zamiera i opiera twarz na moim ramieniu.

– Skończmy na tym.

– Naprawdę? Czego potrzebujesz?

Podnosi głowę i mi się przygląda, ciężko oddychając.

– Tego akurat nie chcesz mi dać, perełko.

Stawia mnie przed sobą, a ja muszę zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w twarz. Jest cholernie wysoki, umięśniony i sprawia wrażenie kogoś… napędzanego czymś mrocznym.

– A jednak. Dam ci to. Czego potrzebujesz?

Z niebezpiecznym błyskiem w oczach pochyla się nade mną, brutalnie chwyta za podbródek i wbija mi palce w policzki tak mocno, że aż boli. Drugą rękę opiera o ścianę nad moją głową.

– Bólu. Potrzebuję bólu. To mnie podnieca, jasne? Ale ponieważ jesteś dziwką Joaquima, a ja nie zamierzam zostawiać trwałych śladów, nic z tego nie będzie.

– Jakiego rodzaju ból? Bijesz kobiety, zanim się z nimi prześpisz?

– Nie pyskuj.

– Powiedz mi.

Kiedy dostrzega, że naprawdę nie rozumiem, o czym mówi, marszczy brwi i się we mnie wpatruje.

– Pokażę ci.

Na jego policzku pojawia się dołeczek, po czym Saturno sięga po nóż. Rozszerzam oczy. Krzywo się uśmiecha, przykładając ostrze do mojego sutka.

Zanim zdążę zareagować, czuję ból.

– Tego właśnie potrzebuję!

Rozdział 2

Saturno

Jestem od niej cholernie uzależniony. Zwłaszcza gdy słyszę jej udręczony jęk, po tym jak dźgnąłem ją w sutek, a ona kurczowo się mnie trzyma.

– Teraz już wiesz, co mam na myśli? – szepczę jej do ucha.

Nie odsuwa się, nie bije ani nie płacze, tylko kiwa głową. Cienka strużka krwi spływa po krągłości jej podniecającej piersi. Nie wbiłem się zbyt mocno. To tylko małe ukłucie, jednak na tyle głębokie, żeby piekło i żebym nie potrafił się oprzeć pokusie objęcia piersi i rozkosznego zlizania krwi. Dziewczyna syczy i oddycha płytko. Niewyobrażalnie mnie podnieca ten smak. Osadza się na moim języku metaliczną nutą.

– Teraz ty – nakazuję jej, podnosząc głowę i podając rękojeść noża.

Zdezorientowana wpatruje się w siedmiocentymetrowe srebrne ostrze odbijające światło świec.

– Nie.

– Skalecz mnie! – To jest podniecające. Czysty, mroczny ból, na wszystko inne jestem już otępiały. – Skalecz mnie! – powtarzam, gdy się waha. Gdyby nadużyła mojej propozycji i podcięła mi gardło albo wbiła ostrze w tors, pożałowałaby tego.

Drżącymi palcami chwyta rękojeść noża.

Podnoszę ją, niosę na szezlong jak swoją własność i kładę się plecami na obiciu. Teraz siedzi na mnie niczym księżniczka.

– Gdzie mam cię skaleczyć?

– Gdzie chcesz. Ale rżnij mnie w tym czasie i rozkoszuj się tym.

Wciąż wygląda na niezdecydowaną.

– Rozkoszuj się tym, inaczej możemy sobie darować ten numer – przypominam jej chrapliwym głosem.

Przeciąga językiem po pełnych ustach, przesuwa się na moich biodrach w przód i w tył i z trudem przełyka ślinę. Przez chwilę przygląda się ostrzu i wiem, że mięknie. Jak większość kobiet. Są zbyt wrażliwe, nie mają jaj i nie potrafią zdobyć się na zranienie kogoś.

– Dobra, pieprzyć to. Odeślę cię do Joaquima.

Gdy chcę jej zabrać nóż z prawej dłoni, gwałtownie go podnosi.

– Nie.

Przez ułamek sekundy myślę, że wbije mi ostrze prosto w serce. Ogarnia mnie coś na kształt strachu, czego dawno już nie czułem.

– Zrobię to. Czy będę się tym rozkoszować, zobaczymy – odpowiada z błyskiem w oczach.

Opuszczam dłonie i obejmuję jej biodra, gdy przykłada chłodny czubek noża do prawej strony mojej klatki piersiowej. Przez chwilę się waha, potem czuję delikatne pieczenie. Czuję, jak wypływa krew, i zamykam oczy. Mój kutas natychmiast drga i znowu chcę ją pieprzyć. Zwierzęco pieprzyć, odczuwając ból, który mi zadaje.

Zanim otwieram oczy, unosi biodra. Obejmuję twardego jak kamień fiuta i wsuwam go w jej małą, wilgotną cipkę. Dysząc, jęczy. Wygląda na to, że mój rozmiar nadal ją przerasta. Drżąc, pochyla się nade mną i niespodziewanie liże moją pierś. Znowu szczypie. To cholernie podniecające. Wpycham w nią mocniej kutasa, podczas gdy ona zlizuje krew.

– Ujeżdżaj mnie, pieprz mnie, no już – rozkazuję warkliwie i otwieram oczy.

Unosi twarz, pozwala mi się najpierw pieprzyć i czerpie z tego przyjemność. W rytmie pchnięć prostuje się i znowu robi nacięcie. Jęczę z rozkoszy i delektuję się tym, jak wbija paznokcie w moją klatę i dosiada mnie niczym amazonka. Szybko, mocno i intensywnie. Jej piersi podskakują w górę i w dół. Spojrzenie ma lodowato zimne, a jednocześnie pełne pożądania.

– Tak? – pyta.

– Zajebiście. Szybciej. Skalecz mnie jeszcze raz, głębiej.

W rytmie ruchów góra–dół ponownie przykłada ostrze. Dyszy i jęczy, bo wychodzę jej coraz bardziej naprzeciw i chce mnie czuć cholernie głęboko. Chyba trafiam w najbardziej wrażliwy punkt, bo mała cipka się zaciska. Ale że już?

Kiedy znowu nacina skórę i przeciąga cięcie, robi się ono jeszcze głębsze, a pieczenie miesza się z żądzą – ryczę z rozkoszy i słyszę jęki Madison. Gwałtownie unoszę ją na sobie w górę i w dół, aż dochodzę kurewsko mocno. Mój kutas pulsuje, jaja się zaciskają i pompuję spermę do jej małej cipki.

– Kurwa! Fuck! – krzyczę.

Naprawdę to zrobiła. Nóż z brzękiem spada na podłogę, gdy dziewczyna się nade mną pochyla i również dochodzi, drżąc na całym ciele. Przesuwa przy tym dłonią po krwawych nacięciach.

– Właśnie tak… tego potrzebowałem – szepczę urywanym głosem i obejmuję jej okrągłe pośladki.

Przez chwilę trwamy w tej sytuacji, nie mówiąc ani słowa. Chce się podnieść z mojej piersi, ale na to nie pozwalam. Trzymam ją przy sobie za kark jak małego kotka. Pełne cycki Madison naciskają mi teraz na rany, a ona zabrała mi już dłoń z ciała.

Wciąż będąc w niej, wsłuchuję się w szybkie bicie jej serca. Uspokaja się. Pozwala mi na chwilę zapomnieć o wszystkim, co ten ból ma zagłuszyć.

– Jednak się do czegoś nadajesz – zauważam, na co prycha i wyswobadza się z mojego uścisku.

– A ty jesteś chory.

– Powiedz mi coś nowego – odpowiadam chłodno z leniwym prychnięciem.

Na jej torsie widać smugi krwi, po tym jak ją puściłem i się wyprostowała. Kiedy prawą dłonią odgarnia kosmyki z czoła, zostawia kolejną krwawą smugę. Podoba mi się to.

– Dlaczego potrzebujesz aż takiego kopa?

– A dlaczego ty potrzebujesz gry wstępnej? – odpowiadam pytaniem na pytanie.

– Tego chyba nie da się porównać.

– Da się. To mnie podnieca. I wiesz co? Mam gdzieś, czy uważasz to za odpychające i obrzydliwe.

Moje słowa zdają się ją ranić.

– Tego nie powiedziałam. Inaczej bym cię nie pocięła.

– Tak, byłaś odważna. Niewiele kobiet potrafi się na to zdobyć.

To tym większy powód, żeby mieć ją dla siebie każdej nocy. Powinienem poprosić Joaquima, by zostawił mi tego kwiatuszka, gdy już nie będzie nim zainteresowany. Razem moglibyśmy mieć mnóstwo chorej zabawy. Bo to był dopiero początek.

– To znaczy, że zostanę sadystyczną partnerką seksualną mie­siąca?

Śmieję się, kiedy ze mnie schodzi.

– Uwierz mi, moje wymagania są dużo większe, niż ci się wydaje.

Staje naga obok mnie. Jej nogi mocno drżą od orgazmów i tych chorych zabaw z nożem. Lewy sutek już nie krwawi. Nie zostanie na nim trwała blizna, podczas gdy ja będę nosił jej ślady na skórze aż do śmierci.

Niespodziewanie przykuca, chwyta za ostrze i przykłada mi je do gardła. Przez chwilę jestem zaskoczony, naprawdę. Widziałem, że ma jaja. Już w sali tronowej przystawiła Joaquimowi pistolet do twarzy na oczach innych lordów.

– Nie przyzwyczajaj się za bardzo do tych gierek.

– Chyba ci się podobały – mruczę i chwytam jej przedramię z szyderczym uśmiechem.

Nie poderżnie mi gardła. Nie odważy się. Ale w grożeniu jest mistrzynią.

– Ani trochę – szepcze, uważnie mnie studiując.

– Fakt, było ci strasznie okropnie, zauważyłem. Szkoda tylko, że twoja cipka była innego zdania – drażnię się z nią. – Poza tym chciałaś doprowadzić mnie do orgazmu. Czyli jednak nie jestem ci obojętny. Ja też cię kocham, kwiatuszku.

Szczerzy zęby.

– Chciałam tylko… – Brakuje jej słów. – Ach, nieważne.

Łapię ją za kark i unoszę twarz dziewczyny, żeby znów poczuć ten smak.

– Co chciałaś?

– Żebyś dostał to, czego żądałeś.

– Bo mnie kochasz – żartuję.

– Pierdol się!

– Nie, myślę, że czas oddać cię Joaquimowi, żeby to on cię przeleciał. Wygląda na to, że wciąż ci mało.

– Obrzydliwy dupek.

Oboje wiemy, że jej nie obrzydzam, chodzi tylko o to, że łamie sobie tę śliczną główkę na tym, dlaczego ból mnie podnieca. Jakie połączenia w moim mózgu są źle poprzestawiane.

Odsuwam od siebie przedramię Madison. Drżącą dłonią zaciska między palcami nóż. Jest cholernie słaba. Nieważne, ile siły wkłada, praktycznie nie może mi się przeciwstawić. I jakoś mnie to pociąga. Syczy, próbując ze mną walczyć.

– Słodkie są te twoje próby. Ale nie masz szans.

Podnoszę się, odpycham ją od siebie i dwoma sprawnymi ruchami wyrywam ostrze. Krzyczy, bo na moment zbyt mocno wykręciłem jej rękę. W tej samej chwili odzyskuję swój nóż.

– Ubierz się. Odprowadzę cię z powrotem do klatki.

– Cholera! Przestań tak do mnie mówić.

– Czyli jak? – pytam znudzony. Sięgam po sportowe spodenki leżące obok szezlongu i staję przed nią.

Przygląda mi się uważnie. Wodzi wzrokiem po mojej klatce piersiowej, brzuchu, niżej ku kutasowi, który jeszcze kilka minut temu był w niej twardy.

– Nieważne. – Odwraca się obrażona, jakby mogła mnie tym ukarać.

Musisz się bardziej postarać, Madison. Bo takie dziecinne babskie zachowanie uważam raczej za zabawne niż obraźliwe.

Przy kominku zakłada swoje wilgotne ubrania. Przez cały czas obserwuję jej smukłe ciało, pełne duże piersi, płaski brzuch i okrągły tyłek. Ma bardzo szczupłe nogi i figurę mniej krągłą niż Vénus – bardziej delikatną i bezbronną. Nawet jeśli ma pazury. I to jakie.

Kilka minut później ciągnę ją za ramię przez korytarze do komnat Joaquima. Ten stoi w holu i głośno rozmawia z Neptuno o jakimś meczu.

– Wyluzuj. Dzisiaj po prostu nie był twój dzień – uspokaja go Neptuno. – Jutro znowu wszystkich rozwalisz.

Joaquim zauważa nas pierwszy i jego twarz natychmiast ciemnieje, gdy widzi ze mną Madison.

– Pożyczyłem ją sobie na chwilę – wyjaśniam.

Mógłbym wygadać się o kwiatuszku, ale po minie Joaquima widzę, że przerobiłby ją potem na mielonkę, a to nie byłoby w moim interesie. Chcę jeszcze kilka razy przelecieć tę małą.

– Pożyczyłeś? – pyta lodowatym tonem.

– Tak. Zabrałem ją od Plutão i przeleciałem. – Madison syczy i wyrywa rękę. – Jest już dobrze rozciągnięta. Miłej zabawy.

ŁUP! Niespodziewanie dziewczyna nadeptuje na moją stopę i z całej siły wali pięścią w twarz.

Cholera, jest szybka.

– To znowu cię podnieca, co?

Ból eksploduje mi w szczęce. Nie, ten rodzaj bólu mnie nie podnieca.

Neptuno i Joaquim wybuchają śmiechem.

– Widać, że wciąż jest niewyżyta. Przejmę nad nią nadzór. Przy mnie szybko robi się potulna – zauważa Joaquim, chcąc dać mi do zrozumienia, że nie przeleciałem Madison wystarczająco porządnie.

– Miłej zabawy! – warczę i popycham ją w jego stronę.

Następnym razem zastosuję ostrzejsze metody. Najwyraźniej tyłek nie piekł jej jeszcze wystarczająco mocno. Dobrze wiedzieć. A przecież kwiatuszek i ja doskonale zdajemy sobie sprawę, że ten seks był zwierzęco zajebisty. Ona tylko odgrywa tę scenkę, żeby to ukryć.

Poczekaj tylko, kwiatuszku. Wkrótce oberwę ci wszystkie płatki i wtedy zobaczymy, czy będziesz potrafiła dotrzeć na czworakach z powrotem na kolana Joaquima.

Szczerząc się i rozcierając szczękę, odwracam się od nich i opuszczam korytarz. Ciekawe, jak będzie wyglądać jutro rano przy śniadaniu, kiedy Joaquim już się z nią zabawi.

Dziękujemy za przeczytanie fragmentu naszej książki.

Jeśli Ci się spodobała i chcesz poznać ciąg dalszy, koniecznie zajrzyj na stronę

https://wydawnictwokdw.com,

gdzie znajdziesz tę i wiele innych wspaniałych historii.

Posłowie Joaquima

Okładka

Strona tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2