Co się stało z Margot Clair? ebook

Prolog

Patrzyła w su­fit, a serce wa­liło jej w piersi. Jak mo­gła się w to wplą­tać? Nie do­wie­rzała, że ta zna­jo­mość do­pro­wa­dziła ją do ta­kiego punktu. Skar­ciła się w my­ślach za to, że po­zwo­liła emo­cjom prze­jąć kon­trolę. Te­raz stawką było jej ży­cie. Pró­bo­wała się uspo­koić, wy­dy­cha­jąc po­wie­trze przez usta, ale uścisk w gar­dle po­wo­do­wał, że le­dwo od­czu­wała prze­cho­dzące przez nie po­wie­trze.

Mrok spo­wi­jał sy­pial­nię, po­ściel otu­lała ciało, da­jąc złudne po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa. Ci­sza zda­wała się nie­po­ko­jąca, w tle sły­szała je­dy­nie ty­ka­nie ze­gara, zu­peł­nie jakby od­li­czał czas do jej śmierci. Po­czuła kro­ple potu na karku, gdy coś na par­te­rze za­skrzy­piało. Wsparła się na łok­ciu i za­częła na­słu­chi­wać. Czy to sta­nie się wła­śnie w tej chwili? Już, tak po pro­stu?

Ktoś po ci­chu wspi­nał się po klatce scho­do­wej. Wbiła pa­znok­cie w miękki ma­te­rac, ocze­ku­jąc naj­gor­szego. Pró­bo­wała przy­wo­łać w my­ślach roz­kład domu, moż­liwe drogi ucieczki lub kry­jówki, ale tym ra­zem po­sta­wiła wszystko na jedną kartę.

Czuła, że po­stać jest tuż za drzwiami, na­pię­cie w po­miesz­cze­niu gęst­niało. Se­kundy za­mie­niły się w go­dziny. Może przy­były nie za­mie­rza się z nią wi­tać, tylko od razu po­śle ją w ra­miona pie­kła? I wtedy usły­szała de­li­katne klik­nię­cie zamka to­wa­rzy­szą­cego prze­su­wa­ją­cej się gałce w drzwiach. Wró­ciła do po­zy­cji le­żą­cej. Mimo że czuła strach, na jej twa­rzy nie drgnął ża­den mię­sień, jak gdyby wciąż była po­grą­żona we śnie. Kiedy drzwi się uchy­liły, stru­mień świa­tła mu­snął jej po­li­czek. Otwo­rzyła oczy z prze­ra­że­niem i unio­sła się do pionu.

– Cze­ka­łem na tę chwilę. Twoja śmierć bę­dzie po­wolna, a ja za­mie­rzam de­lek­to­wać się każdą se­kundą.

1

Margot Clair

Mar­got po­pi­jała kawę, a w mię­dzy­cza­sie pa­ko­wała ka­napki do po­jem­nicz­ków z ko­lo­ro­wymi po­sta­ciami z ba­jek. Cho­ciaż miała po­moc do­mową, lu­biła tę czyn­ność. Chciała się upew­nić, że dzieci pod­czas po­bytu na do­dat­ko­wych za­ję­ciach będą mieć coś do je­dze­nia od wła­snej ro­dzi­cielki. Oskar, jej mąż, jak za­wsze w tym cza­sie krzą­tał się po ca­łym domu. Jak na uło­żo­nego czło­wieka, który pre­zen­to­wał się szer­szej pu­blicz­no­ści, w ży­ciu pry­wat­nym by­wał mało pre­cy­zyjny i ogar­nięty. Pew­nie szu­kał kra­wata, który odło­żyła do­kład­nie w to samo miej­sce, tuż przy ma­ry­narce w sza­fie.

Zbli­żały się ko­lejne wy­bory, a więc gar­de­roba jej męża była za­pla­no­wana na mie­siąc do przodu. Mar­got zda­wała so­bie sprawę z roli ko­lo­rów, które na­dają pre­zen­cji pew­nych cech: w jed­nej bar­wie je­steś sta­now­czy i wład­czy, w in­nej – ła­godny i do­stępny. Jed­nak szafa Oskara wzno­siła się na zu­peł­nie inny po­ziom, a ko­bieta nie za­mie­rzała wcie­lać się w rolę sty­li­sty. Jako do­bra żona dbała o to, by każda ko­szula i sta­ran­nie skro­jona ma­ry­narka były ide­al­nie wy­pra­so­wane, za­nim przy­szły kan­dy­dat na bur­mi­strza się­gnie po nie i je włoży, bu­du­jąc w ten spo­sób swój wi­ze­ru­nek.

– Baw­cie się do­brze. – Po­ca­ło­wała czoła bliź­nia­czek, po czym do­tknęła ich za­ru­mie­nio­nych po­licz­ków.

Pal­cem za­kre­śliła koło w po­wie­trzu, żeby dzieci zro­biły ob­rót, a kiedy wy­ko­nały jej po­le­ce­nie, mo­gła wło­żyć dru­gie śnia­da­nie do ich ma­łych tor­ni­strów. Gdy to ro­biła, unio­sła wzrok i po­słała mę­żowi po­godny uśmiech. Ten oparł ręce o za­głó­wek krze­sła, sto­jąc na­prze­ciwko ro­dziny. W nie­bie­skich oczach pra­wie czter­dzie­sto­let­niego męż­czy­zny można było do­strzec nie­opi­saną dumę z po­sia­da­nia dwóch trzy­let­nich có­rek. Więk­szość ge­nów od­po­wia­da­ją­cych za wy­gląd odzie­dzi­czyły jed­nak po matce – miały ta­kie same lekko za­darte no­ski, ciemne oczy, brą­zowe włosy i owalne twa­rze. Mocne i wy­ra­zi­ste rysy z domu Clair na tym eta­pie jesz­cze się nie uwi­docz­niły i ko­bieta po ci­chu li­czyła, że nikt z ro­dziny męża nie bę­dzie się ich do­szu­ki­wał.

Ko­szula Oskara wciąż nie była do­pięta na ostatni gu­zik, przez co stwier­dziła, że męż­czy­zna na­dal nie zna­lazł kra­wata. Na jego palcu ser­decz­nym po­bły­ski­wała ob­rączka, która nie tak dawno wró­ciła z czysz­cze­nia, a tuż obok niej sy­gnet ro­dziny Clair, prze­ka­zy­wany z po­ko­le­nia na po­ko­le­nie. Sym­bol przy­na­leż­no­ści oraz sta­tusu spo­łecz­nego. Oskar zmie­nił po­zy­cję – przy­kuc­nął i wy­cią­gnął ręce przed sie­bie. Za­zwy­czaj że­gnał swoje córki wła­śnie w ten spo­sób. „Po­pro­szę przy­tu­lasa na do­bry po­czą­tek dnia!”

– Po­pro­szę przy­tu­lasa na do­bry po­czą­tek dnia! – wy­po­wie­dział ra­do­śnie, po­wta­rza­jąc myśl Mar­got oraz ich co­dzienny sche­mat.

Brą­zowe loki dziew­czy­nek bu­jały się bez­tro­sko w dwóch ku­cy­kach, gdy w pod­sko­kach po­gnały do ojca i ści­snęły go z ca­łych sił.

– Ten wi­dok za­wsze chwyta mnie za serce.

Kinga ści­snęła moc­niej w dłoni klu­cze od sa­mo­chodu, pa­trząc na swo­jego szefa. Była pol­ską emi­grantką, która przy­je­chała do Sta­nów Zjed­no­czo­nych w po­szu­ki­wa­niu lep­szego ży­cia, i tym­cza­sowo do­ra­biała jako po­moc do­mowa w ich domu.

– Można się za­ko­chać w tej trójce, prawda? – Mar­got skrzy­żo­wała dło­nie na klatce pier­sio­wej i oparła się o ku­chenny blat.

– Mają pań­stwo wiele szczę­ścia, w dzi­siej­szych cza­sach na­prawdę trudno utrzy­mać tra­dy­cyjny mo­del ro­dziny i jesz­cze się przy tym tak ko­chać.

Pani domu ob­da­ro­wała dziew­czynę po­god­nym uśmie­chem i po­dzię­ko­wała za kom­ple­ment ski­nie­niem głowy.

– Dziew­czynki, za­pra­szam! Bo ina­czej bę­dziemy stały w korku. – Kinga me­lo­dyj­nym gło­sem za­chę­ciła dzieci, by wresz­cie pu­ściły swo­jego tatę.

Ko­bieta otwo­rzyła drzwi i wy­pro­wa­dziła po­cie­chy pań­stwa Cla­irów do sa­mo­chodu sto­ją­cego tuż na pod­jeź­dzie. Wraz z wyj­ściem dziew­czy­nek i za­mknię­ciem drzwi ro­dzinna sie­lanka wy­pa­ro­wała. Zu­peł­nie jakby te dwie małe istoty nie­świa­do­mie trzy­mały cie­pło tego domu. Oskar pod­niósł się i prze­chy­lił głowę tak, że coś aż za­trzesz­czało mu w karku. Zmie­rzył chłod­nym wzro­kiem żonę.

– Spraw­dza­łaś mój ka­len­darz?

Oczy­wi­ście, że tak, ro­bię to co­dzien­nie i pew­nie będę to ro­bić aż do usra­nej śmierci, po­my­ślała.

– Tak.

– W ra­tu­szu o pią­tej, to bar­dzo ważne, byś za­brała córki ze sobą.

– Nie po­doba mi się fakt, że na­sza ro­dzina jest to­wa­rem han­dlo­wym two­jej kam­pa­nii.

Męż­czy­zna od­su­nął krze­sło, usiadł przy stole i pod­parł ręką czoło. Głę­boko wes­tchnął. Nie miał ochoty wał­ko­wać w kółko te­matu, który – miał na­dzieję – mieli już za sobą.

– Ko­lejna rundka? Mało ci? – Tej wy­po­wie­dzi to­wa­rzy­szyło zre­zy­gno­wa­nie.

– Mam gdzieś ocie­pla­nie wi­ze­runku. Nie chcę, by na­sze dzieci brały udział w me­dial­nej szopce tylko dla­tego, że to po­prawi ci sta­ty­styki wy­bor­cze. Wolę, żeby do­ra­stały w twoim cie­niu. Mało jest po­rwań na tym świe­cie, po co ku­sić los?

– Dbasz o los na­szych dzieci czy o swój? Wy­daje mi się, że to cie­bie krę­pują ka­mery. Dziew­czynki za­wsze przy ta­kich oka­zjach za­cho­wują się na­tu­ral­nie, czują się wtedy nie­mal jak ryby w wo­dzie.

Nie mo­gła nie przy­znać mu ra­cji, dla­tego zde­cy­do­wała się mil­czeć. To oby­cie z me­diami pew­nie miały po te­ściu. Wzdryg­nęła się na samo wspo­mnie­nie „wiel­kiego” Ar­tona Cla­ira. Nie po­tra­fiła się z nim do­ga­dać, bo zde­cy­do­wa­nie pa­trzyli na świat zu­peł­nie ina­czej.

– Gdzie jest mój kra­wat? – zmie­nił te­mat i wstał od stołu.

– Tam, gdzie za­wsze, co­dzien­nie, każ­dego dnia – od­po­wie­działa, nie szczę­dząc so­bie sar­ka­zmu.

Pod­szedł do niej tym pew­nym, wy­uczo­nym kro­kiem, który miał su­ge­ro­wać pew­nego ro­dzaju wyż­szość i do­mi­na­cję. Może w in­nych wa­run­kach by się go nieco wy­stra­szyła, ale wie­działa, że to gra, a on po­słusz­nie od­rywa pierw­szą rolę i wy­ko­rzy­stuje żonę do ćwi­czeń, by za­pre­zen­to­wać się z god­no­ścią w kam­pa­nii. Sta­nął na­prze­ciw niej z po­są­go­wym wy­ra­zem twa­rzy, nie­zdra­dza­ją­cym żad­nej my­śli. Je­śli był wy­pro­wa­dzony z rów­no­wagi lub miał ochotę po­słać ją do pie­kła, świet­nie się z tym krył. Oczy sta­no­wiły jed­nak jego słaby punkt – może dla­tego, że znała go le­piej niż inni, wi­działa w nich po­trzebę po­kla­sku i przy­na­leż­no­ści do cze­goś więk­szego niż ro­dzina, a przede wszyst­kim pra­gnie­nie uzna­nia ze strony ojca.

– Gdyby było ci tak źle, już dawno byś nas zo­sta­wiła. Do­brze wiemy, że po­doba ci się to ży­cie. Mo­żesz w wol­nej chwili ma­lo­wać te nie­zro­zu­miałe bo­ho­mazy, które przy odro­bi­nie szczę­ścia kupi ktoś rów­nie nie­zrów­no­wa­żony, jak ty. Plot­ko­wać na ka­wie z przy­ja­ciółką, uda­wać per­fek­cyjną żonę i matkę. Przy­wy­kłaś do wy­gody. – To nie­sa­mo­wite, jaki chłód bił ze słów męż­czy­zny.

Mar­got mo­głaby przy­siąc, że czuła ciarki na karku, kiedy to mó­wił. Jego sztab zro­bił ge­nialną ro­botę, przy­go­to­wu­jąc go do przy­szłej roli, te­raz to od­czuła. Skró­cił dy­stans mię­dzy nimi, po­ku­sił się na­wet, by po­ło­żyć dło­nie na bla­cie, dzięki czemu za­mknął ją w pu­łapce. Ko­lejna ze sztu­czek ma­ni­pu­la­cyj­nych. Ich twa­rze od­dzie­lały od sie­bie w tym mo­men­cie cale. Unio­sła pod­bró­dek, by wie­dział, że nie da się za­pę­dzić w kozi róg. Na jej od­ruch ką­cik ust de­li­kat­nie uniósł mu się ku gó­rze.

– Chyba nie mu­szę mó­wić na głos tego, co oboje do­brze wiemy – stwier­dził, ale za­raz i tak wy­po­wie­dział to zda­nie: – Nie stać cię na to, by odejść.

Mru­gnęła, po­sta­no­wiła zo­sta­wić wszel­kie my­śli dla sie­bie, cho­ciaż za­ci­snęła moc­niej ręce wciąż skrzy­żo­wane na klatce pier­sio­wej. Prze­łknęła ślinę, co nie uszło uwa­dze męż­czy­zny.

– Tak my­śla­łem. – Po­ca­ło­wał ją w czoło. – Nie za­po­mnij, o pią­tej w ra­tu­szu.

– Nie śmia­ła­bym.

Ode­rwał się od niej i po­kie­ro­wał w stronę wyj­ścia. Po dro­dze zgar­nął ele­gancki skó­rzany ne­se­ser, a kra­wa­tem już nie za­przą­tał so­bie głowy.

– Włóż coś ład­nego, tylko nie­zbyt pod­kre­śla­ją­cego fi­gurę, nie chcemy tra­cić wy­bor­ców przez za­zdro­sne za­lot­nice.

Za­ci­snęła usta w cienką li­nię, a gdy usły­szała cha­rak­te­ry­styczne prze­ska­ki­wa­nie me­cha­ni­zmu w drzwiach, ode­tchnęła z ulgą. Roz­pro­sto­wała ręce, jej palce drżały… To wszystko kosz­to­wało ją wię­cej od­wagi, niż my­ślała. Naj­gor­sze było to, że nie mo­gła za­prze­czyć żad­nemu z jego słów. Nie było ją stać na odej­ście, pod­pi­sała in­ter­cyzę, a je­dyny – choć na­dal ni­kły – za­ro­bek miała z wła­snych ob­ra­zów. Poza tym nie wy­obra­żała so­bie zro­bić ta­kiej krzywdy, jaką jest roz­wód, wła­snym dzie­ciom. Wie­działa, że to mał­żeń­stwo to pakt z dia­błem, zgo­dziła się na ten ślub zu­peł­nie świa­do­mie. Nie są­dziła jed­nak, że ży­cie z tym wy­bo­rem bę­dzie ta­kie trudne.

Od­wró­ciła się, wsparła się o blat, wolną, lecz wciąż roz­dy­go­taną ręką się­gnęła po kawę, za­pewne już zimną. Ku­bek wy­le­ciał jej z dłoni, roz­padł się na ka­wałki i po­bru­dził ku­chenne ka­felki. Przy­kuc­nęła i za­częła zbie­rać odłamki, a sa­motna łza spły­nęła po po­liczku ko­biety, cho­ciaż mocno wal­czyła, by nie oka­zać sła­bo­ści przed samą sobą. Wie­działa, że wy­brała dla sie­bie ży­cie w pew­nego ro­dzaju wię­zie­niu, jed­nak to wciąż była lep­sza opcja niż praw­dziwe mury prze­są­czone kry­mi­na­li­stami.

Kinga po­ma­gała Mar­got ubrać trzy­let­nie bliź­niaczki w te same su­kienki. Nie był to wy­bór, któ­rego do­ko­nała Clair, tylko oczy­wi­ście pro­po­zy­cja nie do od­rzu­ce­nia sztabu wy­bor­czego jej męża. Pa­trząc na wła­sne córki, mu­siała przy­znać, że do­brze pre­zen­to­wały się w po­ma­rań­czo­wym od­cie­niu. Cho­ciaż krój ubra­nia spra­wiał, że wy­glą­dały jak dy­nie, zwłasz­cza z zie­lo­nymi ko­kar­dami we wło­sach. Ko­bieta przy­ło­żyła pięść do ust, ob­ser­wu­jąc, jak jej córy kręcą się po po­miesz­cze­niu, prze­sta­wia­jąc rze­czy w sy­pialni.

– Czy ty też my­ślisz, że wy­glą­dają jak hal­lo­we­enowe ozdoby?

Młod­sza ko­bieta pod­nio­sła się z pod­łogi, gdyż wła­śnie skoń­czyła sprzą­tać po przy­ci­na­niu zie­lo­nych wstęg do wło­sów. Od­wró­ciła się do swo­jej roz­mów­czyni, ale na se­kundę za­nie­mó­wiła, pa­trząc na sze­fową.

– Wy­glą­dasz osza­ła­mia­jąco – stwier­dziła Kinga, któ­rej Mar­got już ja­kiś czas temu za­bro­niła mó­wić do niej na „pani”. Chyba że aku­rat prze­by­wały w miej­scach pu­blicz­nych, pod okiem ka­mer, pod­czas wszyst­kich wyjść zwią­za­nych z pracą jej męża.

Nie za­mie­rzała wkła­dać gar­ni­tu­ro­wego ko­stiumu, w któ­rym jej po­śladki nie miały po­ję­cia o wła­snym ist­nie­niu, ani zbyt cia­snej ko­szuli za­pi­na­nej nie­mal pod sam nos. Zda­wała so­bie sprawę, że ten „grzech” nie przej­dzie nie­zau­wa­żony przez Oskara oraz jego lu­dzi, ale swoim zda­niem wciąż za­cho­wy­wała wy­ma­ganą klasę. Wło­żyła czarną, do­pa­so­waną su­kienkę, z de­li­kat­nym de­kol­tem, i złote do­datki. Uwa­żała, że kla­syka za­wsze się obroni, zwłasz­cza je­śli ma się od­po­wied­nią fi­gurę, a tak się skła­dało, że ona odzie­dzi­czyła ją po swo­jej matce. Je­dyne, do czego mógłby się przy­cze­pić ktoś z za­rządu gar­de­ro­bia­nego, jak sama okre­ślała sztab lu­dzi, to czer­wona szminka.

– Dzię­kuję. – Uśmiech­nęła się nie­znacz­nie, po czym znów prze­nio­sła wzrok na swój naj­więk­szy skarb: dzieci.

– Gdy to po­wie­dzia­łaś… te­raz to wi­dzę, wy­glą­dają jak dy­nie.

Obie par­sk­nęły śmie­chem.

– Cóż, nie można się sprze­ci­wiać wy­roczni mody, w końcu mamy je­sień – stwier­dziła, choć na­dal nie do­wie­rzała, że po­zwoli tak wyjść cór­kom do miej­sca pu­blicz­nego. – Dziew­czynki, pro­szę do mnie. Nie mo­żemy się spóź­nić, tata musi zo­ba­czyć wa­sze ko­stiumy.

Na­chy­liła się w stronę dzieci.

– Ja­kie ko­stiumy? – za­py­tała Sa­rah, star­sza o pięt­na­ście mi­nut od sio­stry.

W od­po­wie­dzi matka tylko po­krę­ciła głową z uśmie­chem.

Wnę­trze ra­tu­sza w Brick­stone Har­bor im­po­no­wało, bez wąt­pie­nia można było po­rów­ny­wać je do wło­skich ka­plic czy ko­ścio­łów. Czte­ro­pię­trowy bu­dy­nek z bia­łego mar­muru, stali i gra­ni­to­wych ma­te­ria­łów miał już swoją hi­sto­rię. W prze­ci­wień­stwie do Oskara Cla­ira, który wła­śnie po ci­chu kan­dy­do­wał i nie­ofi­cjal­nie za­czy­nał dzia­ła­nia ma­jące za­pew­nić mu urząd bur­mi­strza. Ob­casy stu­kały po po­sadzce, gdy Mar­got prze­mie­rzała wnę­trze bu­dowli, trzy­ma­jąc po­cie­chy za ręce, na szczy­cie scho­dów spo­tkała się z mę­żem. Przy­wi­tał ją de­li­kat­nym po­ca­łun­kiem w po­li­czek i przez chwilę przy­trzy­mał w uści­sku.

– Po­dąż za moją asy­stentką, ma dla cie­bie od­po­wiedni strój – wy­szep­tał chłodno. – Też cię do­brze znam.

Prze­wi­dział, że nie włoży tego, co po­winna. Ode­rwał się od niej i uśmiech­nął czule, po czym przy­wi­tał z dziećmi.

– Chodź­cie z ta­tu­siem, mama musi coś za­ła­twić. – Po­now­nie po­słał jej wy­mowne i pełne dez­apro­baty spoj­rze­nie.

– Pani Clair, za­pra­szam – zwró­ciła się do niej ja­kaś ko­bieta, która nie wia­domo kiedy zna­la­zła się obok nich.

Mar­got wy­pro­sto­wała się z za­ci­śniętą szczęką. Tak wiele chcia­łaby w tej chwili po­wie­dzieć, ale dla wła­snego do­bra ­le­piej trzy­mać ję­zyk za zę­bami.

– Je­śli dla mnie rów­nież ma pani po­ma­rań­czowy strój in­sy­nu­ujący owoc, uprze­dzę, że ni­g­dzie nie idę – za­żar­to­wała.

– Pro­szę się nie mar­twić, mąż wy­brał coś, co na pewno przy­pad­nie pani do gu­stu – po­wie­działa i za­chę­ciła ge­stem dłoni, by Mar­got po­dą­żyła za nią.

Nie­spełna kwa­drans póź­niej sie­działa na wi­downi w pierw­szym rzę­dzie, w bor­do­wej mary­narce i czar­nych, sze­ro­kich ele­ganc­kich spodniach. Oczy­wi­ście w to­wa­rzy­stwie swo­ich dzieci w prze­bra­niu dyń. Głowę miała nieco po­chy­loną i z ma­śla­nymi oczami do­słow­nie wy­pa­lała dziury w klatce pier­sio­wej męża. Ta „na­tu­ralna” poza zo­stała jej przed­sta­wiona, kiedy się prze­bie­rała. Cho­ciaż jej oczy dla tłumu pew­nie su­ge­ro­wały mi­łość i po­dziw do part­nera, prawda była taka, że aż się go­to­wała w środku. Nie­kon­tro­lo­wa­nie wbi­jała so­bie pa­znok­cie w skórę, gdy flesz z apa­ratu do­słow­nie ją ośle­piał.

– Każdy czło­wiek za­słu­guje na cie­pły dom, a to mia­sto za­słu­guję na na­dzieję! Wy­bu­du­jemy wspól­nie przy­szłość, gdzie bez­dom­ność sta­nie się prze­szło­ścią Brick­stone Har­bor. – Męż­czy­zna dla po­wagi swo­ich słów ude­rzył pię­ścią w mów­nicę.

Czy wła­śnie prze­spa­łam całe spo­tka­nie z otwar­tymi oczami? Bar­dzo moż­liwe. Chwi­lowy za­chwyt nad do­pra­co­wa­nym tek­stem, a ra­czej jego koń­cówką, która bez wąt­pie­nia mo­gła po­ru­szyć, prze­ro­dził się w gniew na fo­to­grafa. Ro­zu­miała, że mu­siała być na szczę­śli­wym ob­razku wraz z mę­żem, ale nie ży­czyła so­bie żad­nych osob­nych fo­to­gra­fii. W tym zdjęć swo­ich dzieci – nic nie roz­ju­szało ją tak, jak fakt, że od­bitki z po­do­bi­zną dziew­czy­nek są ogól­no­do­stępne. Dzi­siej­sza tech­no­lo­gia po­zwa­lała na wiele, jej zda­niem na zbyt wiele. Bar­dzo ła­two zro­bić nie­ko­rzystne zdję­cie trzy­latce, która póź­niej bę­dzie obiek­tem wes­tchnień na fo­rach in­ter­ne­to­wych od­kle­jo­nych lu­dzi. To jedna z tych rze­czy, któ­rej nie prze­my­ślała, wcho­dząc w układ z mę­żem – że nie za­wsze bę­dzie mo­gła w stu pro­cen­tach za­gwa­ran­to­wać bez­pie­czeń­stwo wła­snym dzie­ciom. Gdy była w ciąży, na­prawdę my­ślała, że Oskar nie po­su­nie się do tego, by han­dlo­wać wi­ze­run­kiem swo­ich po­ciech. Jaki oj­ciec tak robi?

– Prze­pra­szam – za­cze­piła chło­paka upa­mięt­nia­ją­cego ten mo­ment i szturch­nęła go pa­znok­ciem w plecy.

Fo­to­graf ob­ró­cił się i na­chy­lił do ko­biety, która zmie­rzyła go nie­za­do­wo­lo­nym spoj­rze­niem.

– Pro­szę usu­nąć ostat­nie zdję­cie, wy­star­czy, że ma pan fo­to­gra­fię na­szej ro­dziny.

– Ten ob­ra­zek wy­raża wię­cej niż ty­siąc słów, pro­szę pani. – Pod­su­nął jej apa­rat pod nos.

Twarz Mar­got na zdję­ciu wy­ra­żała po­dziw swo­jego part­nera, dziew­czynki też pa­trzyły na tatę z nieco uchy­lo­nymi ustami. Pew­nie były znu­dzone, ale to, jak na­leży się za­cho­wy­wać, wpa­jano im nie­mal od uro­dze­nia.

– Nic nie szko­dzi, pro­szę usu­nąć. – Pod­trzy­my­wała sta­now­czy ton.

Od­su­nął obiek­tyw i coś po­kli­kał na urzą­dze­niu, po czym cierpko się do niej uśmiech­nął. Bez­gło­śnie mu po­dzię­ko­wała. Męż­czy­zna tylko po­tak­nął i wró­cił do pracy. Spoj­rzała na swoją córkę sie­dzącą po pra­wej stro­nie – Sa­rah prze­su­wała rącz­kami po ma­te­riale su­kienki, na­to­miast Rosa wła­śnie za­mie­rzała we­tknąć so­bie pa­lec do nosa. Mar­got chwy­ciła jej dłoń w lo­cie, a dziew­czynka od­wró­ciła wzrok i zmarsz­czyła lekko brwi w nie­zro­zu­mie­niu.

– Ko­cha­nie, tak nie wolno.

Zre­zy­gno­wana Rosa za­częła ma­chać nóż­kami. Mar­got po­now­nie uświa­do­miła so­bie, że dzieci to jej naj­więk­sze osią­gnię­cie, i zrobi wszystko, by za­pew­nić im ochronę. Choćby miała zo­stać żywą tar­czą. Wcze­sne ży­cie Mar­got było da­le­kie od ide­al­nego, ale bliź­niaczki po­ka­zały jej, że bez­gra­niczna mi­łość ist­nieje – uczu­cie, dla któ­rego bez­wa­run­kowo je­steś w sta­nie po­świę­cić sie­bie. Kiedy tuż po po­ro­dzie trzy­mała swoje córki, za­warła pakt z samą sobą – bę­dzie naj­lep­szą matką, jaką tylko może, zu­peł­nie jakby to sta­no­wiło jej ży­ciowe po­wo­ła­nie.

Gdy wró­cili do domu, było tak późno, że dziew­czynki za­snęły w fo­te­li­kach. Nie za­mie­rzała ich już roz­bu­dzać, Oskar za­niósł je do po­koju, a ona de­li­kat­nie po­zbyła się ozdób z ich wło­sów i ubra­nek, by mo­gły wy­po­cząć. Rosa nie­mal na­tych­miast wsa­dziła jedną rączkę pod po­duszkę i uło­żyła się na boku, Sa­rah na­to­miast ko­chała spać na ple­cach. Ro­dzice sta­nęli nad brze­giem ich łó­żek i pa­trzyli na dziew­czynki przez dłuż­szą chwilę.

– Kie­li­szek wina? – za­pro­po­no­wał szep­tem mąż.

Zdzi­wiła ją ta pro­po­zy­cja, wła­ści­wie miała ochotę do­koń­czyć ko­lejny ob­raz. Nic tak nie od­blo­ko­wuje weny jak ko­lejne nudne spo­tka­nia, na któ­rych nie czuje się sobą. Za­wsze póź­niej tę po­skro­mioną złość prze­rzuca na płótno.

– Wła­ści­wie to czemu nie. – Wzru­szyła ra­mio­nami. – Tylko się prze­biorę i zejdę do sa­lonu.

– Ja­sne.

We­szła do sy­pialni i skie­ro­wała się do gar­de­roby, która rów­nież znaj­do­wała się w tym po­miesz­cze­niu. Po­kój po­zo­rów – tak lu­biła okre­ślać to miej­sce w domu. Łóżko za­wsze ide­al­nie za­ście­lone, stos uro­czych, ozdob­nych po­du­szek pię­trzą­cych się tak wy­soko, że do­słow­nie miało się ochotę rzu­cić na to kró­lew­skie łoże i za­wi­nąć w pu­chaty koc. W tym po­koju jed­nak sy­piał te­raz jej mąż. Ona dzie­liła z nim ma­te­rac je­dy­nie przy wy­jąt­ko­wych oka­zjach. Swoją sy­pial­nię urzą­dziła na­prze­ciwko po­koju dziew­czy­nek i z sa­mego rana – nim kto­kol­wiek prze­kro­czył próg ich domu – prze­miesz­czała się do po­koju po­zo­rów, by za­ło­żyć ma­skę cu­dow­nej pani domu i ode­grać po­wie­rzoną jej rolę. Nikt nie miał wstępu do tej sy­pialni ani pra­cowni na par­te­rze, tak samo jak nikt nie miał prawa wejść do ga­bi­netu Oskara. Oboje sza­no­wali ten układ i do­sto­so­wali się do za­sad, które sami stwo­rzyli.

Zrzu­ciła z sie­bie ubra­nie i nie­zgrab­nie odło­żyła je na krze­sło w gar­de­ro­bie – nie miała siły, by się tym zaj­mo­wać. Kinga na pewno wszystko po­sprząta. Wło­żyła spodnie dre­sowe i pod­ko­szu­lek na ra­miącz­kach. Od razu po­czuła się błogo, mo­gąc przez krótką chwilę znów być w stu pro­cen­tach sobą. Te­raz była do­słow­nie w swo­jej skó­rze, bo po­włoka tej ide­al­nej, kon­tro­lo­wa­nej wer­sji zo­stała na krze­śle. Wy­pu­ściła po­wie­trze i po­krę­ciła głową, by roz­luź­nić spięty od do­sko­na­łej po­stawy kark. Dla­tego tak ko­chała noce i odro­binę sa­mot­no­ści. Tylko wtedy mo­gła prze­stać uda­wać przed świa­tem ko­goś, kim nie była.

Ze­szła po scho­dach do sa­lonu. Jej mąż po­lu­zo­wał kra­wat (miał go pew­nie w ja­kimś ze­sta­wie awa­ryj­nym w swoim biu­rze) i roz­piął ko­szulę, ma­ry­narkę zo­sta­wił na krze­śle w kuchni, a sam wy­god­nie roz­ło­żył się na ka­na­pie. Ro­zu­miała jego wy­bor­czy­nie – mimo że miał już pra­wie czter­dziestkę, wciąż był atrak­cyj­nym ką­skiem, a spe­cy­ficzny od­cień błę­kitu jego oczu bez wąt­pie­nia do­da­wał mu uroku. Przed nim stała bu­telka dro­giego pół­wy­traw­nego wina i dwa kie­liszki z mu­su­ją­cym na­po­jem. Jedną z cie­ka­wo­stek na te­mat jej męża był fakt, że lu­bo­wał się w pi­ciu wi­no­gro­no­wych trun­ków. Nie­raz za­ska­ki­wał ją swoją zna­jo­mo­ścią tego te­matu.

Usia­dła obok i pod­ku­liła nogi pod brodę. Świa­tło w po­miesz­cze­niu było przy­ga­szone, co da­wało in­tymną at­mos­ferę, po­dobną do tej na spo­wie­dzi. Męż­czy­zna na­chy­lił się i za­brał kie­liszki w dłoń, po czym prze­ka­zał je­den żo­nie. Stuk­nęli się i pierw­szy łyk skosz­to­wali w mil­cze­niu. W końcu Oskar zwró­cił ku niej twarz, wy­pusz­cza­jąc po­wie­trze. Każde z nich żyło wła­snym ży­ciem i poza wy­zna­czo­nym sce­na­riu­szem mało ze sobą roz­ma­wiali. Dla­tego chwile ta­kie jak te były dla nich krę­pu­jące, mimo że w swo­ich ro­lach tkwili nie­zmien­nie od kilku lat.

– Mu­sisz się przy­go­to­wać, to już nie prze­lewki – za­czął. – Gdy kam­pa­nia ru­szy pełną parą, za­czną się schody. To nie jest ten sam po­ziom, Mar­got. Kiedy moja kan­dy­da­tura zo­sta­nie ofi­cjal­nie ogło­szona, roz­pocz­nie się zbie­ra­nie i pu­bliczne pra­nie bru­dów. Każdy twój ruch bę­dzie śle­dzony, nie mo­żesz za­cze­piać fo­to­gra­fów i pro­sić ich o usu­wa­nie zdjęć, to było… – ścią­gnął brwi – …nie na miej­scu.

Za­ko­ły­sała kie­lisz­kiem, by po­pa­trzeć, jak płyn w nim się ob­raca, a po­tem prze­su­nęła pal­cem ob­rączkę. Ukry­wa­nie się na wi­doku wy­da­wało się ge­nial­nym po­my­słem. Wy­da­wało się…

My­ślami jed­nak wró­ciła do pstry­ka­ją­cego zdję­cia chło­paka. Za­sta­na­wiała się, kto do­niósł jej mę­żowi, bo na pewno on sam tego nie za­uwa­żył. Pew­nie ktoś ze sztabu bacz­nie ją ob­ser­wo­wał, przez co ju­tro do­sta­nie li­stę swo­ich za­cho­wań, które musi sko­ry­go­wać przed ko­lej­nym pu­blicz­nym wy­da­rze­niem.

– Nie my­śla­łeś, by to skoń­czyć? Mamy dwu­dzie­sty pierw­szy wiek, lu­dzie zro­zu­mieją.

– Mar­got. – W jego ustach to imię brzmiało tak jak wtedy, gdy ro­dzic ma za­miar cię uka­rać. – Nie za­mie­rzam po raz ko­lejny się po­wta­rzać. To po­li­tyka, nią rzą­dzą inne za­sady niż te w świe­cie, w któ­rym ty funk­cjo­nu­jesz. Je­śli po ta­kim cza­sie tego nie ro­zu­miesz, to ni­gdy nie uda ci się tego w pełni po­jąć.

Ura­ziły ją jego słowa, bo su­ge­ro­wały, że nie jest zbyt by­stra.

– To, co ro­bię, prze­czy gło­szo­nym przeze mnie po­glą­dom, więc pil­nuję, by moje se­krety zo­stały w sza­fie. Po­uczam cię, by twoje rów­nież nie uj­rzały świa­tła dzien­nego. Wiemy, że mogą wy­rzą­dzić nie­od­wra­calne szkody – kon­ty­nu­ował.

Obec­nie dla Mar­got jego se­kret wy­da­wał się ni­czym w po­rów­na­niu z jej prze­szło­ścią. W każ­dym ra­zie je­żeli Oskar wo­lał tkwić w te­atrzyku i sce­ne­rii, którą ra­zem uknuli, mo­gła spo­koj­nie ode­tchnąć. Jej to wcie­le­nie się po­do­bało, cho­ciaż jak każda praca miało swoje mi­nusy. Jed­nak czas spę­dzony z cór­kami i we­wnętrzny spo­kój zde­cy­do­wa­nie był wart tego, by cza­sem ugryźć się w ję­zyk i ubrać jak urzęd­niczka.

– Po to mnie tu dziś za­cią­gną­łeś? Prze­cież spi­suję się w swo­jej roli. – Zer­k­nęła na niego zna­cząco, po czym upiła łyk wina, jakby to miało w ja­kiś spo­sób uga­sić na­ra­sta­jącą od lat we­wnętrzną fru­stra­cję.

– Wresz­cie mam szansę osią­gnąć w ży­ciu to, do czego zo­sta­łem stwo­rzony.

Pa­trzyła na męża. Każde słowo z jego ust pa­dało z prze­ko­na­niem, że tak wła­śnie musi być i że tak wła­śnie bę­dzie. To nie było już po pro­stu ma­rze­nie, to cel, o który za­mie­rzał wal­czyć jak lew. Je­śli ktoś sta­nie mu na dro­dze, on roz­je­dzie go jak wa­lec. Po­nie­kąd za­zdro­ściła mu tego dzi­kiego uporu, wi­działa i wie­działa co każ­dego dnia po­święca, by zbli­żyć się do wła­snych pra­gnień. Była to naj­waż­niej­sza rzecz w ży­ciu każ­dego czło­wieka – on sam.

– Wiem, ile to dla cie­bie zna­czy, nie zro­bię nic, co za­grozi two­jej kan­dy­da­tu­rze. Mamy prze­cież umowę, która wiąże się z ry­zy­kiem dla nas obojga.

W moim mnie­ma­niu mam wię­cej do stra­ce­nia niż ty. Ty stra­cisz tylko re­pu­ta­cję, ja wszystko. Wy­mie­nili spoj­rze­nia. Mimo że pa­trzyła w te oczy co­dzien­nie z więk­szą lub mniej­szą uwagą, dziś wi­działa w nich to samo co w noc, kiedy za­warli ze sobą ten chory układ. Nie­ustę­pli­wość, za­wzię­tość i bez­kom­pro­mi­so­wość. Idzie po swoje i nie za­mie­rza się za­trzy­mać. Unio­sła ką­ciki ust w de­li­kat­nym uśmie­chu, chcąc do­dać mu otu­chy. Ow­szem, Oskar mógł wiele stra­cić, ale w jej przy­padku cho­dziło o wła­sne ży­cie. Na­chy­liła się w jego stronę i po­ło­żyła mu dłoń na ko­la­nie, na co męż­czy­zna drgnął. Nie przy­wyk­nął do do­tyku żony, cho­ciaż miesz­kali ra­zem już dość długo. To skraj­nie po­pa­prane…

Się­gnęła po bu­telkę wina i uzu­peł­niła kie­li­szek męż­czy­zny, który był już pra­wie pu­sty. Spraw­nie go osu­szył.

Mo­gła się oba­wiać, że jej prze­szłość kie­dyś po­krzy­żuje mu plany. Ta myśl co ja­kiś czas wy­pły­wała na po­wierzch­nię. Za każ­dym ra­zem jed­nak sta­rała się zdu­sić ją w za­rodku. Tak długo po­zo­sta­wała nie­uchwytna, że cza­sem po­wąt­pie­wała, czy ra­miona spra­wie­dli­wo­ści jesz­cze ją do­się­gną. W tym mo­men­cie nie była jed­nak świa­doma, jak bar­dzo się my­liła. Wo­lała wie­rzyć, że stwo­rzyła wy­star­cza­jąco bez­pieczną za­porę, by nikt nie był w sta­nie się przez nią prze­bić.

– Pójdę po­pra­co­wać nad ob­ra­zem, już pra­wie go koń­czę.

Ski­nął głową. Tak na­prawdę wie­działa, że nie ob­cho­dziło go, co ko­bieta robi w wol­nym cza­sie. Nie miał na to miej­sca w swoim zbyt po­ukła­da­nym i za­pla­no­wa­nym na rok do przodu ka­len­da­rzyku. Grunt, by trzy­mała się ich usta­leń.

– Dzię­kuję – po­wie­dział le­dwo sły­szal­nie, gdy zna­la­zła się już w pew­nej od­le­gło­ści od niego.

Za­trzy­mała się w pół kroku, po czym od­wró­ciła przez ra­mię.

– Nie ma sprawy. Umowa to umowa.

2

Margot Clair

Ranek mi­nął do­kład­nie w taki sam spo­sób jak każdy inny. Mar­got zro­biła dzie­ciom dru­gie śnia­da­nie do ko­lo­ro­wych po­jem­ni­ków, mąż przy­tu­lił dziew­czynki i ży­czył im do­brego dnia, Kinga jak za­wsze ob­ser­wo­wała tę scenkę z nutką za­zdro­ści lub po­dziwu – pani domu ni­gdy nie była pewna, jak roz­gryźć jej wy­raz twa­rzy. Sama stała te­raz z kub­kiem go­rą­cej kawy w pra­cowni i pa­trzyła na ma­lo­wi­dło, które przed­sta­wiało nagą, bez­bronną ko­bietę, za­mkniętą w ele­ganc­kiej klatce przy­po­mi­na­jącą tę na ptaki.

Jesz­cze wczo­raj roz­wa­żała, czy po­stać na płót­nie nie po­winna mieć skrzy­deł, ale uznała, że prze­kaz jest zbyt ja­sny i nie po­trzeba żad­nych do­dat­ków. W osta­tecz­no­ści ktoś za­trzyma się nad nim na dłu­żej, za­sta­na­wia­jąc się, czy zro­zu­miał, co au­tor miał na my­śli. Klatka była ko­loru zło­tego – jak jej ży­cie, w któ­rym miała z po­zoru wszystko, co po­trzebne do szczę­ścia: męża z ka­rierą, dwójkę prze­pięk­nych i na pewno uta­len­to­wa­nych có­rek, śliczny dom w pięk­nej oko­licy.

Ko­bieta z ob­razu sie­działa na pod­ło­dze w klatce, z pod­ku­lo­nymi no­gami i skrzy­żo­wa­nymi na nich rę­kami. Opie­rała brodę na ko­la­nie, a po jej de­li­kat­nej, wręcz po­są­go­wej twa­rzy spły­wała łza. Być może byłby to ko­lejny ob­raz, który przed­sta­wiałby pew­nego ro­dzaju znie­wo­le­nie, gdyby nie fakt, że ko­bieta dzier­żyła w dłoni klucz po­zwa­la­jący jej na ucieczkę. Świat ze­wnętrzny wy­da­wał się jed­nak strasz­niej­szy niż to, co ta po­stać znała – znaj­do­wała się w psy­chicz­nym wię­zie­niu, a ogra­ni­cze­nia tak na­prawdę tkwiły je­dy­nie w jej umy­śle.

Mar­got po­sta­wiła w po­ło­wie pełny ku­bek tuż obok su­szą­cych się pędzli, zgar­nęła w dłoń czarny cien­ko­pis i w dol­nym rogu pracy pod­pi­sała się pseu­do­ni­mem. Przez krótką chwilę de­lek­to­wała się ob­ra­zem. Po­czy­niła zna­czące po­stępy, cho­ciaż na szczę­ście dar miała wro­dzony, a praca nad nim tylko go udo­sko­na­liła. Zro­biła zdję­cie smart­fo­nem, by wy­sta­wić ob­raz na au­kcję. Kiedy otwo­rzyła apli­ka­cję, coś ją za­sko­czyło. Jedno z jej ma­lo­wi­deł wła­śnie było li­cy­to­wane, a ktoś zdą­żył pod­bić stawkę do ty­siąca do­la­rów. Mi­mo­wol­nie się uśmiech­nęła – to dla niej pew­nego ro­dzaju prze­łom, z re­guły nikt nie ku­po­wał tych dzieł. Do Pi­cassa było jej da­leko, a je­śli już udało się sprze­dać ja­kiś ob­raz, na­wet za nie­wielką kwotę, trak­to­wała to jak oso­bi­sty suk­ces.

Ha­łas w sa­lo­nie od­wró­cił uwagę Clair od ulot­nego szczę­ścia. Ktoś wszedł do jej domu i za­cho­wy­wał się w nim jak gość. Ostroż­nie otwo­rzyła drzwi od pra­cowni, które pro­wa­dziły na ko­ry­tarz, skąd mo­gła do­strzec część sa­lonu, kuchni oraz wej­ście.

– Stać, ręce w górę! – krzyk­nął do­brze zbu­do­wany męż­czy­zna. – Pro­szę wy­chy­lić się zza drzwi. Już!

Po­słusz­nie zro­biła, co ka­zał. Broń kie­ro­wał w jej stronę, więc ucieczka była ra­czej złym po­my­słem.

– Zbliżę się te­raz do pani w celu wło­że­nia kaj­da­nek, pro­szę dzia­łać we­dle mo­ich wska­zó­wek, wów­czas ni­komu nic się nie sta­nie. Ina­czej będę zmu­szony użyć siły.

Odło­żył pi­sto­let do ka­bury przy pa­sie, ona na­to­miast po­słusz­nie wy­cią­gnęła dło­nie przed sie­bie. Chwy­cił za kaj­danki i za­piął je na prze­gu­bach ko­biety.

– Zo­sta­jesz aresz­to­wana, masz prawo za­cho­wać mil­cze­nie. Wszystko, co po­wiesz, może zo­stać użyte prze­ciwko to­bie w są­dzie. Masz prawo do obec­no­ści ad­wo­kata pod­czas prze­słu­cha­nia. Je­śli nie stać cię na ad­wo­kata, zo­sta­nie ci on przy­dzie­lony bez­płat­nie. Za­rzuty mogą zo­stać od­da­lone, gdy prze­śpisz się z funk­cjo­na­riu­szem Hale’em.

– To ni­gdy nie prze­staje cię ba­wić – za­żar­to­wała, pa­trząc na skute dło­nie.

W tym sa­mym mo­men­cie roz­piął kaj­danki i uwol­nił jej ręce. Na­stęp­nie zbli­żył się i wy­szep­tał Mar­got do ucha:

– Lu­bię my­śleć, że mogę cię mieć całą dla sie­bie. – Nie był w sta­nie się po­wstrzy­mać i przy­gryzł pła­tek ucha ko­biety, a przez jej kark po­wę­dro­wały przy­jemne ciarki.

– Nie tu­taj. – De­li­kat­nie pchnęła go w tors, by zwięk­szyć dy­stans mię­dzy nimi. – Chodź do mo­jej sy­pialni, mam za­sło­nięte ro­lety, ja tylko prze­kręcę za­mek w drzwiach.

Po­de­szła do drzwi fron­to­wych i sta­ra­jąc się po­zo­stać nie­zau­wa­żona, ro­zej­rzała się po oko­licy. Po­dzię­ko­wała w du­chu, że nie przy­je­chał au­tem służ­bo­wym, które pew­nie wzbu­dzi­łoby cie­ka­wość wśród na­mol­nych są­sia­dów. Prze­krę­ciła za­mek i szarp­nęła za klamkę. Od­wró­ciła się, by coś po­wie­dzieć, ale nie do­strze­gła męż­czy­zny w polu wi­dze­nia. Ru­szyła po scho­dach do swo­jego azylu i za­stała go wy­god­nie le­żą­cego na łóżku z ka­len­da­rzem w rę­kach. Nie mo­gła oprzeć się wra­że­niu, że tu­taj pa­so­wał. Nie tylko do jej sy­pial­nia­nego łoża, lecz także do tego domu – był jego bra­ku­ją­cym ele­men­tem. Za­wsze pra­gnęła mieć wła­śnie taką re­la­cję, jaka ich łą­czyła. A to może by­łoby moż­liwe, gdyby nie prze­szłość.

– Wy­gląda na to, że mamy tro­chę czasu, Oskar bę­dzie za­jęty do wie­czora. – Te­atral­nie za­mknął przed­miot, przez co ten wy­dał cha­rak­te­ry­styczny dźwięk, po czym z obo­jęt­no­ścią rzu­cił go na półkę nocną.

– Char­lie… – Skrzy­żo­wała ręce na klatce pier­sio­wej i oparła się o fra­mugę. – Nie mo­żesz tu­taj przy­jeż­dżać bez zapo­wie­dzi.

Miała całą noc na prze­my­śle­nie de­li­kat­nego ostrze­że­nia, które Oskar wy­snuł wczo­raj­szego wie­czoru. Do­szła do wnio­sku, że w jed­nym miał ra­cję – na szali było zbyt dużo, by stra­ciła to przez pie­kiel­nie przy­stojną po­kusę.

Męż­czy­zna wsparł się na łok­ciu, a drugą ręką po­kle­pał wolne miej­sce obok sie­bie.

Każdy grzech przy­biera formę ku­si­ciela. Jej prze­wi­nie­nie miało po­nad sześć stóp, sze­ro­kie barki, umię­śniony brzuch, oczy, w któ­rych z ła­two­ścią można się było za­tra­cić, i zu­chwały uśmie­szek. W do­datku męż­czy­zna gwa­ran­to­wał roz­kosz otwie­ra­jącą pie­kielne bramy.

– Mó­wię po­waż­nie – oznaj­miła twardo, by dać mu do zro­zu­mie­nia, że sy­tu­acja może wy­mknąć się spod kon­troli, co pod żad­nym po­zo­rem nie mo­gło się wy­da­rzyć.

Spoj­rzał na nią prze­ni­kli­wie, ale w końcu do­strzegł, że nie za­mie­rzała od­pu­ścić. Opadł bez­wład­nie na po­duszki.

– Za­ko­cha­łaś się w nim od nowa czy za­mie­rza kan­dy­do­wać?

Pa­trzył w su­fit, dra­piąc się po szyi. Wie­dział już, że cho­dzi ra­czej o to dru­gie.

– Ko­cham go w inny spo­sób niż cie­bie, nie mogę prze­kre­ślić jego kan­dy­da­tury sko­kiem w bok.

Pod­niósł się z łóżka, od­piął ka­burę z pa­ska wraz z od­znaką. Ru­szył w jej kie­runku, pal­cami zgrab­nie od­pi­na­jąc pierw­sze trzy gu­ziki czar­nej, dżin­so­wej ko­szuli. Sta­nął na­prze­ciwko ko­biety, nie po­zo­sta­wia­jąc zbyt wiele miej­sca mię­dzy nimi. Gdy tylko wcią­gnęła po­wie­trze, po­czuła przy­jemne orzeź­wia­jące per­fumy. Dło­nią od­su­nął jej ko­smyk z czoła – czy tego chciała, czy nie, ciało re­ago­wało na jego do­tyk. Kciu­kiem ob­ry­so­wał owalną twarz, na­stęp­nie skie­ro­wał się ku szyi, aż osta­tecz­nie za­trzy­mał na oboj­czyku. Znów się przy­su­nął, tak bli­sko, że ich ciała się ze­tknęły. Char­lie Hale sły­szał, jak od­dech Mar­got przy­spie­sza. Wie­dział, że nie umie się przy nim kon­tro­lo­wać, i za­mie­rzał to wy­ko­rzy­stać. Jej or­ga­nizm mi­mo­wol­nie da­wał znaki, że go po­żąda, choćby wy­pie­rała się tego rę­kami i no­gami, on po­tra­fił to od­czy­tać.

– Całe twoje ciało mnie pra­gnie, dla­czego od­ma­wiasz mu roz­ko­szy? – za­py­tał ni­skim i cho­ler­nie me­lo­dyj­nym gło­sem.

– Kto po­wie­dział, że od­ma­wiam? – Spoj­rzała w jego zie­lone tę­czówki. – Su­ge­ruję tylko, że nie mo­żemy zo­stać zła­pani.

Kiedy zo­ba­czył błysk w jej brą­zo­wych oczach, z za­dzior­nym uśmie­chem wy­pu­ścił po­wie­trze no­sem. Ostat­nią wy­po­wiedź po­trak­to­wał jak zie­lone świa­tło. Za­czął przy­gry­zać jej szyję – po­znał ją na tyle, że wie­dział już, co lubi w tym „spo­rcie”. Ko­bieta nie­mal na­tych­miast wbiła pa­znok­cie w jego plecy. Chwy­cił ją za po­śladki i uniósł, a ona szybko prze­nio­sła ręce na kark męż­czy­zny. Kilka kro­ków póź­niej rzu­cił ją na łóżko i zsu­nął z niej spodnie. Na­stęp­nie wszedł na ma­te­rac i za­mknął jej głowę mię­dzy umię­śnio­nymi ra­mio­nami. Usta miała roz­chy­lone, co tylko do­dat­kowo go roz­pa­lało. Wzrok Mar­got był błogi, wi­dział w nim, jak bar­dzo go po­trze­buje.

Miał ochotę ze­drzeć z niej ten swe­te­rek, tak bar­dzo już chciał jej skosz­to­wać. Rzecz w tym, że ko­biety ta­kiej jak ona nie je się jak zwy­kłej ta­bliczki cze­ko­lady. Ona jest bom­bo­nierką z wyż­szej półki – chcesz się na­cie­szyć tym sma­kiem, bo nie wiesz, czy bę­dzie ci dane za­znać go po­now­nie. Wi­dząc wa­ha­nie męż­czy­zny, za­ci­snęła nogi na jego bio­drach, rękę po­ło­żyła mu na karku i przy­su­nęła go do sie­bie, by wresz­cie po­sma­ko­wać ust. Uwiel­biała te dźwięki… Gło­śne wy­de­chy i wde­chy, jęki roz­ko­szy. Wi­dok uno­szą­cej się klatki pier­sio­wej oraz tego, że dla niego była za­ka­za­nym owo­cem. Dla­tego ich seks był tak do­bry. Dia­beł naj­pierw kusi nie­sa­mo­wi­tym do­zna­niem, kon­se­kwen­cje przy­cho­dzą po­tem.

Dwa­dzie­ścia mi­nut póź­niej le­żeli pod koł­drą, nor­mu­jąc od­de­chy. Char­lie prze­chy­lił się na bok i pa­trzył na jej zre­lak­so­waną twarz. Zwró­ciła się ku niemu i uśmiech­nęła uwo­dzi­ciel­sko. Dłoń po­ło­żyła na jego na­gim tor­sie, czuła pod nią bi­jące serce.

– Chcia­ła­bym, żeby to była na­sza co­dzien­ność – wy­szep­tała, zu­peł­nie jakby wy­po­wie­dze­nie tych słów zbyt gło­śno miało ze­psuć tę chwilę in­tym­no­ści.

– Gdyby tak było, ni­gdy nie wy­szli­by­śmy z sy­pialni. Nie wy­pu­ścił­bym cię z wła­snych ob­jęć.

Chwy­cił jej dłoń spo­czy­wa­jącą na tor­sie, by przy­su­nąć ją do ust i zło­żyć na niej de­li­katny po­ca­łu­nek.

– Ma­rzę o tym, aby zna­leźć ja­kieś roz­sądne wyj­ście z tej sy­tu­acji – wy­znała, po czym po­pra­wiła głowę na po­duszce, gło­śno wy­dy­cha­jąc po­wie­trze.

Sie­lanka, w któ­rej spę­dzili ostat­nie pół go­dziny, wła­śnie mi­jała, a rze­czy­wi­stość bru­tal­nie do­bi­jała się do drzwi.

– Ej. – Przy­cią­gnął ją, zmu­sza­jąc, by na niego spoj­rzała. – Do­ce­niam każdą na­szą po­ta­jemną schadzkę. Mam wra­że­nie, że to dzięki temu tak do­brze się do­ga­du­jemy. To nie tak, że nie pra­gnę sta­bil­no­ści, ale to – spoj­rzał jej głę­boko w oczy – jest wy­jąt­kowe i czer­pię z tych chwil ca­łymi gar­ściami.

– Po­tra­fisz zna­leźć po­zy­tyw w każ­dej sy­tu­acji?

– Udało mi się – po­wie­dział, a ona zmarsz­czyła brwi w nie­zro­zu­mie­niu. – Po­now­nie się uśmie­chasz.

Zbli­żył się, by za­znać smaku jej ust. Każde ich spo­tka­nie było elek­try­zu­jące – gdy się ko­chali, ro­bili to tak, jakby ju­tra miało nie być, jakby ist­niało ry­zyko, że już ni­gdy wię­cej się nie spo­tkają.

– Ko­cham cię, Mar­got.

Przy­jemne ciarki prze­szyły jej ciało.

– Ja cie­bie też.

I wtedy to do­strze­gła – nie­winną zmianę w wy­ra­zie twa­rzy męż­czy­zny, jed­nak na tyle wi­doczną, że dla osoby, która za­wzię­cie stu­dio­wała jego ciało ka­wa­łek po ka­wałku, była za­uwa­żalna jak bruzda na dłoni. Po­czuła ucisk w żo­łądku.

Tak bar­dzo nie chciał jej psuć dnia, cho­ciaż wie­dział, że musi to zro­bić.

– Char­lie? Co jest? – Od­ru­chowo za­kryła się pod samą szyję, two­rząc w ten spo­sób wy­ima­gi­no­waną ba­rierę ochronną.

Przy­gryzł dolną wargę. Słowa, które za­mie­rzał wy­po­wie­dzieć, wię­zły mu w gar­dle. Tak bar­dzo nie chciał jej skrzyw­dzić. Oczy Mar­got zro­biły się duże z prze­ra­że­nia, a pod­bró­dek za­czął drżeć. Być może sama już wie­działa, na jaki te­mat męż­czy­zna za­raz roz­pocz­nie kon­wer­sa­cję. Za­mknął po­wieki, za­sta­na­wia­jąc się, jak prze­ka­zać tę in­for­ma­cję w naj­mniej dra­styczny spo­sób.

Za­nim Kinga przy­wio­zła dziew­czynki, Mar­got pró­bo­wała przy­wró­cić się do po­rządku. Było to trudne, bo wciąż my­ślała o sło­wach, które za­wi­sły w sy­pialni dwie go­dziny temu. ­Za­ci­skała tak mocno pię­ści, że knyk­cie jej zbie­lały. Wpa­try­wała się w punkt przed sobą nie­mal jak za­hip­no­ty­zo­wana, igno­ru­jąc fakt, że bliź­niaczki na­nio­sły do domu błota i wła­śnie we­soło tup­tały, roz­no­sząc je po drew­nia­nej po­sadzce.

– Mamo! Mamo! Patrz! – krzy­czała Sa­rah, ob­ra­ca­jąc się do­okoła, lecz ro­dzi­cielka ani drgnęła.

Po­grą­żyła się w my­ślach ni­czym w tran­sie.

– Mar­got? Wszystko do­brze? – Stłu­miony głos po­mocy do­mo­wej przedarł się do uszu ko­biety.

Do­piero gdy Kinga do­tknęła jej ra­mie­nia, oprzy­tom­niała.

– Za mało kawy dziś wy­pi­łam, jesz­cze się nie obu­dzi­łam, to pew­nie przez ci­śnie­nie. – Wy­rzu­ciła z sie­bie po­tok słów, by jak naj­da­lej od­pę­dzić ja­kie­kol­wiek po­dej­rze­nia.

– Zro­bię ci ko­lejną, chyba jej po­trze­bu­jesz. – Dziew­czyna uśmiech­nęła się po­god­nie, po czym włą­czyła eks­pres i za­częła zdej­mo­wać dzie­ciom płasz­cze.

Clair przy­glą­dała się temu wszyst­kiemu, cho­ciaż tak na­prawdę to nie wy­ko­ny­wana czyn­ność ją in­te­re­so­wała, lecz po pro­stu wła­sne dzieci. Dzieci, które uro­dziła w tru­dach, dzieci, za które – gdyby tylko mu­siała – od­da­łaby ży­cie, dzieci, które były jej je­dy­nym suk­ce­sem i sen­sem ży­cia. Te­raz to do niej do­tarło – ka­riera męża była dla niego ważna w ta­kim stop­niu jak dla niej ro­dzi­ciel­stwo. Zro­zu­miała, że gdyby mu­siała rzu­cić ko­goś w ogień, by oca­lić córki, nie za­wa­ha­łaby się ani przez se­kundę. Po­wo­łała te istoty do ży­cia i za wszelką cenę po­winna za­gwa­ran­to­wać im bez­pie­czeń­stwo. W końcu miała ro­dzinę, o któ­rej za­wsze ma­rzyła. Była matką i speł­niała się w tej roli le­piej niż jej wła­sna ro­dzi­cielka.

– Na pewno wszystko do­brze? – upew­niła się jesz­cze raz Kinga, wi­dząc wciąż za­mro­czoną sze­fową.

– Tak, to po pro­stu ten wiek, w któ­rym po­goda wpływa na sa­mo­po­czu­cie. Kie­dyś zro­zu­miesz i wspo­mnisz moje słowa – stwier­dziła, po czym zmu­siła się do uśmie­chu. Miała na­dzieję, że wy­glą­dał on na szczery.

– Może na­pój bo­gów ci po­może? – Młoda ko­bieta wrę­czyła Mar­got fi­li­żankę.

Za­pach go­rą­cej kawy w ja­kimś stop­niu na chwilę za­ła­go­dził nowo po­wstały stres. Było to jed­nak bar­dzo ulotne uczu­cie. Miała wra­że­nie, że cią­gle ktoś dy­szy jej w kark. Zu­peł­nie jakby była ob­ser­wo­wana, albo po pro­stu tra­ciła już resztki zdro­wego roz­sądku i so­bie to wmó­wiła.

Mi­nął ty­dzień, od kiedy Mar­got ostatni raz go­ściła u sie­bie Char­liego. Ty­dzień od bło­giej roz­ko­szy i in­for­ma­cji, która wstrzą­snęła jej po­zor­nie uło­żo­nym i ide­al­nym ży­ciem. Prze­łą­czyła się na tryb prze­trwa­nia, cho­ciaż dla wszyst­kich osób wkoło był on nie­wi­doczny. Je­dy­nie raz po­zwo­liła so­bie na chwilę sła­bo­ści, kiedy tłu­ma­czyła się Kin­dze, że to przez brak kawy. Stres pod­świa­do­mie prze­dzie­rał się na pierw­szy plan, ale sta­rała się go trzy­mać na wo­dzy. Nie po­zwoli, by to, na co tak ciężko pra­co­wała, ot tak się roz­sy­pało. Za dużo ją to wszystko kosz­to­wało, a na szali znów stało naj­waż­niej­sze – ży­cie jej oraz có­re­czek, nie wspo­mi­na­jąc o re­pu­ta­cji męża.

Gdy po­że­gnała Oskara, a dziew­czynki wy­szły z nia­nią, udała się do pra­cowni. We­szła w apli­ka­cję, by spraw­dzić ak­tu­alne ceny swo­ich ob­ra­zów wy­sta­wio­nych na li­cy­ta­cję. Mu­siała przy­znać, że szło jej co­raz le­piej. Wciąż nie były to za­wrotne sumy, ale jesz­cze kilka ob­ra­zów i może na­wet mo­głaby prze­żyć za to mie­siąc na swoim.

Spoj­rzała na po­ma­rań­czowe płótno, które wczo­raj do­słow­nie po­chla­stała se­rią sza­lo­nych za­ma­chów farby. Była wście­kła i zroz­pa­czona, a to je­dyne miej­sce w domu, gdzie mo­gła wy­ra­zić sie­bie bez stra­chu, że ktoś na­kryje ją na chwi­lo­wym zdję­ciu ma­ski. Miała już na­wet po­mysł na ty­tuł dla tego „ar­cy­dzieła”. Akt je­sien­nej fu­rii. Mimo że ten ob­raz po­wstał w mniej ory­gi­nalny spo­sób niż po­zo­stałe i z mniej­szą dba­ło­ścią o szcze­góły, wy­szedł jej z tego nie­zły im­pre­sjo­nizm. Za­warła w nim dy­na­mikę ru­chu, ulot­ność chwili, a także bez wąt­pie­nia emo­cje – prak­tycz­nie krzy­czała z bez­rad­no­ści, ma­cha­jąc ręką znad głowy.

Spoj­rzała na czer­woną farbę, a po­tem znów na po­ma­rań­czowe płótno. Na­gle odło­żyła te­le­fon, wło­żyła czy­ste dło­nie do farby i roz­cią­gnęła je od środka ob­razu w dwa prze­ciwne rogi. Te­raz dzieło po­do­bało jej się jesz­cze bar­dziej. Za­sta­na­wiała się, co ktoś po­my­śli, pa­trząc na nie w przy­szło­ści. W tym przy­padku au­tor nie miał żad­nego prze­kazu poza je­sien­nymi bar­wami. To była czy­sta złość i po­trzeba wy­ła­do­wa­nia fru­stra­cji.

Dzwo­nek do drzwi od­wró­cił jej uwagę. Je­śli to był Char­lie, wy­brał fa­talny mo­ment. Poza tym uzgod­nili, że to ko­niec wi­zyt do­mo­wych, zwłasz­cza tych nie­za­po­wie­dzia­nych. Z dłońmi po­kry­tymi farbą, jakby wła­śnie za­mor­do­wała pro­się, otwo­rzyła bar­kiem drzwi pro­wa­dzące do pra­cowni i wy­szła na ko­ry­tarz. Bru­netka jej roz­mia­rów wła­śnie za­glą­dała przez okno w sa­lo­nie, a kiedy do­strze­gła ręce przy­ja­ciółki, zmarsz­czyła brwi. Jako je­dyna z nie­licz­nych wie­działa, że Mar­got ma­luje ob­razy.

Wła­ści­cielka ge­stem ręki wska­zała, by we­szła do domu – drzwi były prze­cież otwarte. Na­tych­miast od­no­to­wała w my­ślach swój błąd. Po­winna za­cząć je za­my­kać, i to na cztery spu­sty. Nie mo­gła być tak lek­ko­myślna.

– Gdy­bym nie wie­działa, ob­sta­wia­ła­bym, że wła­śnie mor­du­jesz męża. Dla pew­no­ści, gdzie on jest? – za­żar­to­wała.

Mar­got wsu­nęła dło­nie pod cie­płą wodę i za­częła je szo­ro­wać. Czer­wona farba z tru­dem spły­wała, bru­dząc zlew. Po­my­ślała o tym jed­nym ra­zie, gdy fak­tycz­nie miała krew na rę­kach.

– Je­śli chcesz się upew­nić, że to nie Oskar, włącz te­le­wi­zję. Pew­nie wła­śnie prze­ma­wia w lo­kal­nej pra­sie. Albo otwórz ka­len­darz le­żący przy eks­pre­sie, tam są wszyst­kie dane – od­parła nieco sar­ka­stycz­nym to­nem, chcąc roz­luź­nić at­mos­ferę.

Hanna Fitch ścią­gnęła płaszcz i rzu­ciła go na sofę w sa­lo­nie. Przy­ja­ciółka Clair za­wsze do­mi­no­wała oto­cze­nie – nie tylko wła­sną oso­bo­wo­ścią, lecz rów­nież swo­imi rze­czami. Gdy Mar­got się od­wró­ciła, do­strze­gła, że Hanna trzyma bu­telkę wina w dłoni. Po­pa­trzyła na nią z po­li­to­wa­niem i po­wie­działa:

– Ko­bieto, nie ma jesz­cze dzie­sią­tej.

– Daj spo­kój, gdzieś na świe­cie na pewno jest już po­po­łu­dnie. – Mach­nęła ręką i po­de­szła do szafki ze szkli­wem. – Poza tym twój mąż pew­nie znów na­rze­kałby, że opróż­niamy jego ba­rek, więc tym ra­zem się­gnę­łam do wła­snej kie­szeni.

Czuła się tu jak u sie­bie. Ko­biety znały się już od dłuż­szego czasu – co prawda Mar­got po­znała Hannę do­piero w okre­sie na­rze­czeń­stwa, ale od razu wy­dała jej się kimś wy­jąt­ko­wym, od­mien­nym, nie­tu­zin­ko­wym. Chciała, by ta dziew­czyna zo­stała w jej ży­ciu jak naj­dłu­żej, bo po pro­stu do­da­wała mu barwy i hu­moru.

Fitch wy­cią­gnęła ko­rek z bu­telki, który od­po­wie­dział cha­rak­te­ry­stycz­nym dźwię­kiem. Na­lała wino do kie­liszka i po­pchnęła go po bla­cie w stronę Mar­got. O dziwo nie wy­lała się przy tym ani kro­pla.

– Który za­lazł ci za skórę? – za­py­tała pani domu, po czym upiła łyk trunku.

Hanna roz­sia­dła się wy­god­nie po dru­giej stro­nie stołu i oparła głowę na dło­niach. Ko­bieta wy­pu­ściła trzy­mane w płu­cach po­wie­trze, jakby coś cięż­kiego spo­czy­wało na jej bar­kach i blo­ko­wało swo­bodny od­dech.

– To ten stu­den­ciak, trza­snęło mnie.

Mar­got wy­buch­nęła grom­kim śmie­chem.

– Masz trzy­dzie­ści lat, a on?

Mu­siała przy­znać, że jej dzień na­brał ko­lo­rytu. Chyba wła­śnie tego po­trze­bo­wała – odro­biny dra­ma­ty­zmu z ży­cia bli­skiej osoby. Hanna miała w so­bie coś w ro­dzaju ma­gnesu przy­cią­ga­ją­cego nie­wła­ści­wych part­ne­rów. Może dla­tego, że sama żyła tak, jakby miała dwa­dzie­ścia pięć lat. Da­leko jej było do by­cia pa­nią domu – ko­chała wol­ność i nie­za­leż­ność oraz przy­godny seks z róż­nymi męż­czy­znami. W ca­łym swoim ży­ciu może dwa razy zwią­zała się z kimś na dłu­żej, je­śli można w ten spo­sób na­zwać pół­roczny ro­mans. Za­wsze jed­nak koń­czyło się tak samo: gdy zwią­zek za­czy­nał zmie­rzać w stronę cze­goś po­waż­nego, Hanna pa­ko­wała wa­lizki i ucie­kała, gdzie pieprz ro­śnie.

– Dwa­dzie­ścia trzy… – jęk­nęła i przy­wa­liła głową w blat, aż za­dud­niło.

– To prze­cież nie tak źle. Może ko­le­dzy nie po­my­ślą, że ­je­steś jego matką.

– Ej! – Mo­men­tal­nie się unio­sła i wska­zała na przy­ja­ciółkę zło­wrogo pal­cem. Po chwili jed­nak ta emo­cja zo­stała za­stą­piona lę­kiem. – Mó­wisz po­waż­nie, mogą mnie uznać, za jego matkę!?

– Daj spo­kój, prze­cież żar­to­wa­łam. Na­pij się, bo chyba tego po­trze­bu­jesz.

Hanna po­słu­chała rady przy­ja­ciółki i po­cią­gnęła więk­szy łyk, a za­raz za nim ko­lejny.

– Nie mo­głam się za­ko­chać, po pro­stu nie…

Fitch wy­glą­dała jak pies, który przy­plą­tał się pod czy­jeś drzwi i po­trze­bo­wał opieki.

– Chce przed­sta­wić mnie swo­jej matce.

Clair wy­pluła wino, które miała w ustach, a po­tem ryk­nęła śmie­chem.

– Więc o to cho­dzi. Bo­isz się te­ścio­wej. – Prze­tarła nie­dbale usta ręką, po czym się­gnęła po szmatkę i prze­su­nęła ma­te­ria­łem po za­plu­tym stole.

– Czy to aż tak bar­dzo nie­mo­ralne? – Ścią­gnęła brwi, przez co na jej czole po­ja­wiła się lwia zmarszczka.

– Ko­cha­nie nie rób tak, tylko się po­sta­rzasz.

– Cie­bie to na­prawdę bawi! – Hanna roz­ło­żyła ręce i z nie­do­wie­rza­niem po­krę­ciła głową.

– Odro­binę, tak ciut. – Mar­got unio­sła kciuk i pa­lec wska­zu­jący, ro­biąc z nich miarkę.

– Ja pier­dolę – jęk­nęła. – Jak ty jako matka za­re­ago­wa­ła­byś na coś ta­kiego? – Ko­bieta znów wbiła łok­cie w blat i wsparła na nich czoło. Głowa ewi­dent­nie jej dziś cią­żyła.

– Gdyby moja córka przy­pro­wa­dziła star­szego o sie­dem lat męż­czy­znę… – za­częła roz­wa­żać taki sce­na­riusz. – Gdyby była na­sto­latką, chyba po­go­ni­ła­bym ta­kiego „pod­lotka”, ale prze­cież wy je­ste­ście do­ro­śli. Zresztą mój Oskar też jest ode mnie star­szy pra­wie o de­kadę, a świet­nie się ro­zu­miemy. – Clair po­czuła, jak jej gar­dło się za­ci­ska przez wy­po­wie­dziane kłam­stwo.

– Bo ty je­steś nor­malną, równą babką.

– Dzięki za kom­ple­ment. – Da­leko mi do nor­mal­nej, po­my­ślała.

– My­ślisz, że matka nie na­gada mu, o tym, jaka je­stem już stara? Mój ze­gar bio­lo­giczny tyka i ta­kie tam?

Spoj­rzała z li­to­ścią na przy­ja­ciółkę, która była w tym sa­mym wieku co ona. Czasy się zmie­niły – mimo cią­żą­cej trójki z przodu obie wciąż wy­glą­dały młodo i zdrowo. Hanna miała duże, brą­zowe oczy i owalną twarz, lekko za­darty nos – pa­su­jący do jej nie­zno­szą­cego sprze­ciwu cha­rak­teru – oraz pełne usta, do któ­rych za­wsze usta­wiała się ko­lejka ad­o­ra­to­rów. Po­cząt­kowo Oskar czę­sto za­po­mi­nał jej imie­nia i na­zwał ją Da­kotą, bo fak­tycz­nie przy­po­mi­nała znaną ak­torkę. Czę­sto, cho­ciaż Mar­got nie wie­działa, czy w żar­tach, po­rów­ny­wał swoją żonę i Hannę, na­zy­wa­jąc je sio­strami. O ile w ich wy­glą­dzie można było do­szu­kać się po­do­bieństw, o tyle ich cha­rak­tery róż­niły się jak woda i ogień.

– Ej, po­trze­buję po­rady! – wark­nęła nie­miło.

Clair wes­tchnęła. Nie chciała da­wać dziew­czy­nie ko­lej­nej rady, bo wie­działa, że ta „mi­łość” nie po­trwa długo. Spoj­rzała na przy­ja­ciółkę, która prze­ży­wała już za­pewne ósmy w tym roku kry­zys ser­cowy, i tym ra­zem to ją coś „trza­snęło”. W du­chu po­dzię­ko­wała, że Hanna zde­cy­do­wała się za­pu­kać do jej drzwi z ko­lej­nym me­lo­dra­ma­tem, bo wła­śnie do­strze­gła roz­wią­za­nie wła­snego pro­blemu.

W so­boty za­zwy­czaj cho­dziła z cór­kami do parku, ale dziś mę­czyła ją mi­grena. Wy­jąt­kowo za­dzwo­niła do niani, która – jak się oka­zało – nie miała nic prze­ciwko, by za do­dat­kową opłatą spę­dzić tro­chę czasu z jej cór­kami. Sama jed­nak od­czu­wała wy­rzuty su­mie­nia, a bio­rąc pod uwagę to, co ostat­nio usły­szała z ust Char­liego, tym bar­dziej chciała spę­dzać czas z wła­snymi dziećmi. Cie­szyć się każdą se­kundą by­cia matką i chło­nąć te ulotne chwile. Roz­ma­so­wy­wała skro­nie, po­pi­ja­jąc ko­lejną szklankę wody. Ból ustę­po­wał, ale nie był do końca stłu­miony, a ona miała już dość le­że­nia w ciem­nej sy­pialni.

W tym mo­men­cie do kuchni wszedł jej mąż, usiadł na­prze­ciwko niej i rzu­cił stertę do­ku­men­tów na blat. Nor­mal­nie nie zro­bi­łoby to na niej wra­że­nia, ale dziś każdy dźwięk od­czu­wała in­ten­syw­niej. Do­słow­nie jakby ktoś wier­cił jej dziurę w gło­wie. Oskar chwy­cił dłu­go­pis, ustami zdjął osłonkę i za­czął za­kre­ślać coś na pa­pie­rach, które przy­niósł, jak za­wsze kom­plet­nie po­grą­żony we wła­snym świe­cie. Jedno mu­siała przy­znać – po­dzi­wiała go i za­zdro­ściła mu de­ter­mi­na­cji. Nie znała ni­kogo in­nego, kto byłby tak od­dany wy­zna­czo­nemu przez sie­bie ce­lowi.

– Dzień do­bry, mężu.

Uniósł pa­lec wol­nej ręki, da­jąc tym znać, że jest wła­śnie w try­bie sku­pie­nia. Mi­nutę póź­niej odło­żył przed­miot i spoj­rzał na nią. Na­wet gdyby miał ochotę od­po­wie­dzieć uprzej­mo­ścią, na­wyki wzięły górę i zlu­stro­wał ją w nie­przy­jemny spo­sób.

– Za­raz zjawi się mój oj­ciec, czy mo­żesz do­pro­wa­dzić się do względ­nego po­rządku?

Wi­zy­ta­cja te­ścia to ostat­nie, czego mi dziś trzeba.

– Nie było nic na ten te­mat w ka­len­da­rzu, poza tym nie czuję się naj­le­piej.

– Tak, masz ra­cję. Mimo wszystko i tak przy­je­dzie. Przy­go­tuję ci ja­kieś le­kar­stwo, ale, pro­szę, za­mień ten dres na coś mniej… do­mo­wego.

Roz­ba­wiło ją to – mó­wił tak, jakby wy­glą­dała na ko­goś, kto pra­cuje na roli, zbie­ra­jąc ziem­niaki albo roz­wo­żąc mało przy­jem­nie pach­nący na­wóz. Z nie­chę­cią wstała, iry­to­wało ją to, że na­wet we wła­snym domu, w so­botni po­ra­nek nie mo­gła wy­glą­dać jak zmę­czona ko­bieta. Jakby nie miała prawa cho­dzić w tych głu­pich spodniach dre­so­wych. Po dro­dze na pię­tro zgar­nęła bu­telkę z wodą – mimo że mi­grena zda­wała się już ustę­po­wać, wie­działa, że wi­zy­ta­cja te­ścia tylko po­bu­dzi ośro­dek bólu w jej gło­wie. Do­tarła do gar­de­roby, za­sta­na­wia­jąc się, ja­kim cu­dem Oska­rowi nie prze­szka­dza cho­dze­nie w ele­ganc­kich ciu­chach na­wet w teo­re­tycz­nie wolny dzień, cho­ciaż trudno na­zwać go wol­nym, skoro sterta do­ku­men­tów to­wa­rzy­szy mu rów­nież w ki­blu.

Się­gnęła po dżinsy, pod­ko­szu­lek na ra­miącz­kach i be­żowy kar­di­gan – wy­gląd ty­po­wej matki z przed­mieść. Za­cze­sała włosy w koń­ski ku­cyk i nie fa­ty­go­wała się, żeby na­ło­żyć ma­ki­jaż. Prawda była taka, że co­kol­wiek by zro­biła, se­nior rodu i tak nie bę­dzie za nią prze­pa­dał. Ak­cep­to­wał ją, ale nie był jej wiel­kim fa­nem. Uzna­nie sy­no­wej za członka ro­dziny oka­zy­wał naj­bar­dziej przy pry­wat­nych ro­dzin­nych spo­tka­niach i tych pu­blicz­nych. I naj­waż­niej­sze – ni­gdy nie po­ka­zy­wał nie­chęci do sy­no­wej w to­wa­rzy­stwie swo­jej żony.

Scho­dziła po scho­dach, kiedy do domu jak do sie­bie wszedł wielki Ar­ton Clair – my­śląc wielki, nie miała jed­nak na my­śli ca­ło­kształtu jego ka­riery. W prze­ci­wień­stwie do syna wa­żył ja­kieś sto trzy­dzie­ści fun­tów wię­cej.

– Oj­cze, do­brze cię wi­dzieć. – Oskar po­de­rwał się i skie­ro­wał w jego stronę, jak pie­sek, któ­remu ktoś rzu­cił za­bawkę. Jakby by­cie w za­sięgu bla­sku au­to­ry­tetu ro­dzica było czymś nie­spo­ty­ka­nym i po­nie­kąd ła­ska­wym.

Przy­wi­tali się, po­da­jąc so­bie ręce – se­nior rodu stro­nił od kon­tak­tów fi­zycz­nych, które mo­gły su­ge­ro­wać tro­skę.

– Co cię spro­wa­dza w na­sze progi? – za­py­tała, kiedy ze­szła z ostat­niego stop­nia.

Wy­si­liła się rów­nież na przy­ja­zny uśmiech. Mimo że była w ich ro­dzi­nie już przez dłuż­szy czas, jej mąż nie­jed­no­krot­nie po­wta­rzał, aby ni­gdy nie zwra­cała się do te­ścia „tato”.

Clair uści­skał także jej dłoń na przy­wi­ta­nie – tym biz­ne­so­wym uści­skiem, który prze­sta­wia ko­ści w dłoni, by po­ka­zać do­mi­na­cję.

– In­te­resy, nic in­nego, Mar­got.

Ką­cik ust star­szego męż­czy­zny po­wę­dro­wał ku gó­rze, pa­trzył na nią z tylko so­bie znaną wyż­szo­ścią. Jego spoj­rze­nie zda­wało się mó­wić: „Ja na wszystko za­pra­co­wa­łem sam, a ty je­steś je­dy­nie żoną mo­jego syna. Nie masz bla­dego po­ję­cia o ży­ciu ani jak pro­wa­dzić do­brze pro­spe­ru­jący biz­nes. Masz szczę­ście, że udało ci się po­ślu­bić ko­goś z na­szego rodu”.

Wcze­śniej­sze py­ta­nie za­dała wy­łącz­nie z grzecz­no­ści – i już w tej sa­mej chwili po­ża­ło­wała, że w ogóle za­brała głos. We­dług fi­lo­zo­fii Ar­tona to męż­czy­zna jest fun­da­men­tem w domu, to on ma za­ra­biać i gwa­ran­to­wać ro­dzi­nie byt. Ko­bieta ma być je­dy­nie pięk­nym do­dat­kiem, pod­su­wa­ją­cym obiad pod nos, ro­dzą­cym dzieci i dba­ją­cym o po­rzą­dek, no i oczy­wi­ście za­pew­nia­ją­cym roz­rywki w łóżku.

– Gdzie moje wnuczki? – Ro­zej­rzał się, bo za­pewne za­nie­po­ko­iła go ci­sza.

Kiedy wszy­scy do­mow­nicy prze­by­wali w tym domu, trudno było o odro­binę spo­koju. Ko­bieta jed­nak do­brze wie­działa, że za­dał to py­ta­nie z grzecz­no­ści, los dziew­czy­nek tak na­prawdę go nie ob­cho­dził. To był ko­lejny pstry­czek w nos w stronę sy­no­wej. Prze­cież tylko sie­dzi za­mknięta w czte­rech ścia­nach bu­dynku, więc mo­głaby się cho­ciaż za­jąć wła­snymi dziećmi. Nie było ta­jem­nicą, że Ar­ton gar­dził po­my­słem za­trud­nie­nia niani – obca ko­bieta mo­głaby, jego zda­niem, roz­pra­szać męż­czy­znę w dą­że­niu do celu. Ona jed­nak po­dej­rze­wała, że cho­dziło ra­czej o to, że matka Oskara wy­cho­wy­wała go bez ja­kiej­kol­wiek po­mocy. Niby taki po­stę­powy czło­wiek, a men­tal­nie wciąż tkwił w śre­dnio­wie­czu.

– Mar­got nie czuła się dziś do­brze, Kinga za­brała dzieci do parku. – Po­śpie­szył z wy­tłu­ma­cze­niem syn i wrę­czył jej szklankę z roz­pusz­cza­ją­cym się prosz­kiem prze­ciw­bó­lo­wym.

Ar­ton zmie­rzył ją od stóp aż po czu­bek głowy.

– Fak­tycz­nie, nie wy­glą­dasz za do­brze. Je­steś strasz­nie blada i masz wory pod oczami. Chyba nie spa­łaś całą noc.

Przy­gry­zła po­li­czek od we­wnątrz. W wy­obraźni zdą­żyła się już na niego rzu­cić i wy­rwać mu garść wło­sów albo le­piej – ze­rwać tu­pe­cik czy też pe­rukę. Była pewna, że męż­czy­zna coś kom­bi­no­wał ze swoją bujną czu­pryną, zwłasz­cza że nie miał ani jed­nego si­wego włosa, pod­czas gdy na gło­wie jego syna po­ja­wił się już sub­telny sre­brzy­sty ślad czasu.

– Zrób nam kawę, a my z Oska­rem przej­dziemy do sa­lonu.

– Oczy­wi­ście – od­parła sar­ka­stycz­nie i wy­si­liła się na ko­lejny uśmiech. Tym ra­zem jed­nak był to je­den z tych, w któ­rych nie spo­sób do­strzec szcze­ro­ści.

Nie lu­biła tego, że teść nią dy­ry­go­wał i trak­to­wał jak głu­piutką dziu­nię. Mąż zmie­rzył ją wzro­kiem, kiedy za­uwa­żył tę nie­sub­or­dy­na­cję. Za­zwy­czaj się tak nie za­cho­wy­wała, miała wra­że­nie, że jej głowa za­raz roz­sa­dzi się od środka. Nie za­mie­rzała też spę­dzić dnia jako słu­gus swo­jego te­ścia – wów­czas przy­naj­mniej przy­go­to­wa­łaby się psy­chicz­nie na po­ni­że­nia. Mimo to po­pra­wiła swoją po­stawę:

– Czarna bez cu­kru? – Wie­działa, że tak, ale wy­pa­dało za­py­tać.

Star­szy męż­czy­zna kiw­nął głową, po czym wraz z sy­nem prze­niósł się na ka­napę. Mar­got skie­ro­wała się do kuchni, wy­dy­cha­jąc gło­śno po­wie­trze, gdzie włą­czyła eks­pres. W ta­kich chwi­lach jak ta wra­cała my­ślami do Char­liego, do tego, jaki świetny zwią­zek mo­gliby stwo­rzyć, gdyby nie jej prze­szłość. Do tego, ja­kie cu­downe ży­cie mo­głaby mieć, gdyby nie to, co zro­biła jako na­sto­latka. Czy cza­sem ża­ło­wała, że wpa­ko­wała się w układ za­pro­po­no­wany przez Oskara? I tak, i nie. Zda­wała so­bie sprawę, że ze swoją śmier­dzącą hi­sto­rią i tak zła­pała pana Boga za kostki.

Było kilka mi­nut po je­de­na­stej w nocy, gdy za­par­ko­wała w po­bliżu miesz­ka­nia Char­liego. Wie­działa, że te­raz jej ro­dzina jest na świecz­niku, skru­pu­lat­nie od­ha­czała w ka­len­da­rzu dni do startu kam­pa­nii. Był to też je­dyny mo­ment, gdy mo­gła jesz­cze po­być ze swoim ko­chan­kiem, za­nim ma­china ru­szy i za­cznie się cyrk. Nim wy­sia­dła z sa­mo­chodu, stan­dar­dowo ro­zej­rzała się, by spraw­dzić, czy przy­pad­kiem nikt ze zna­jo­mych nie po­sta­no­wił prze­wie­trzyć głowy tak późną porą. Lu­dzie w Brick­stone Har­bor byli wścib­scy i ko­chali plotki, ale mia­steczko miało w so­bie pewną aurę i znaj­do­wało się w jed­nym z nud­niej­szych sta­nów na ma­pie. Ze spusz­czoną głową, na któ­rej miała czapkę z dasz­kiem, prze­szła przez hol i po­kie­ro­wała się do jego miesz­ka­nia. Nie zdą­żyła unieść ręki, by wci­snąć dzwo­nek, gdy drzwi się uchy­liły, a męż­czy­zna wcią­gnął ją do środka. Au­to­ma­tycz­nie skie­ro­wała wzrok na jego nagi tors, na że­brach po pra­wej stro­nie wid­niał roz­le­gły fio­le­towy si­niak.

– Co się stało? – za­py­tała, na­wet się z nim nie wi­ta­jąc.

– Praca w te­re­nie, nie tę­sk­ni­łem, ale aku­rat po­trze­bo­wali ko­goś do­dat­ko­wego do za­trzy­ma­nia ja­kie­goś głąba z nie­le­galną bro­nią. Oka­zało się, że w miesz­ka­niu był ktoś jesz­cze, aku­rat się od­sło­ni­łem i obe­rwa­łem w że­bro. Wstyd przy­znać, wy­sze­dłem tro­chę z wprawy przez to cią­głe sie­dze­nie za biur­kiem.

De­li­kat­nie do­tknęła śladu na jego ciele.

– Nie wy­gląda to do­brze, masz ja­kąś maść?

Ru­szyła do ła­zienki, bo wie­działa, że męż­czy­zna wła­śnie tam trzyma coś w ro­dzaju do­mo­wej ap­teczki, cho­ciaż oba­wiała się, że skoń­czy się na ta­blet­kach prze­ciw­bó­lo­wych i pla­strach. Na szczę­ście w szafce pod zle­wem zna­la­zła wię­cej, niż się spo­dzie­wała. Chwy­ciła maść do stłu­czeń i skie­ro­wała się z po­wro­tem do sa­lonu. Po dro­dze zdjęła trencz i czapkę z dasz­kiem, po czym rzu­ciła przed­mioty na re­gał sto­jący tuż przy wej­ściu. Spoj­rzała jesz­cze na wiel­kie okna, te­raz przy­sło­nięte przez ro­lety. Po­in­for­mo­wała go pół go­dziny przed swoim wyj­ściem, dzięki czemu mógł wszystko przy­go­to­wać, tak by są­sie­dzi nie oglą­dali ich mi­ło­snego spek­ta­klu na żywo. Wada wy­so­kich za­bu­do­wań w ma­łych od­stę­pach. Wy­ci­snęła maść na pa­lec i de­li­kat­nie na­nio­sła ją na wi­doczne stłu­cze­nie. Wzdry­gnął się przez chłód i za­ci­snął wargi, by nie oka­zać bólu.

– Wiele ry­zy­ku­jesz, wy­my­ka­jąc się z domu w tak go­rą­cym okre­sie – skwi­to­wał.

Wtarła po­zo­sta­ło­ści ma­ści w dło­nie, wy­pro­sto­wała się i spoj­rzała mu głę­boko w oczy.

– Całe moje ży­cie to jedna wielka gra w ro­syj­ską ru­letkę. Jesz­cze tego nie za­uwa­ży­łeś?

– Nie spo­sób za­prze­czyć. Na­pi­jesz się cze­goś moc­niej­szego?

Uśmiech­nęła się za­dzior­nie i unio­sła brew.

– Gdzie to masz? – Ro­zej­rzała się po miesz­ka­niu, a jej wy­po­wie­dzi to­wa­rzy­szył pe­wien ro­dzaj eks­cy­ta­cji.

– Do­brze my­ślę? – za­py­tał z bły­skiem w oku, sta­ra­jąc się przej­rzeć ko­bietę.

Ski­nęła głową.

– Skoro tak mó­wisz, nie będę za­prze­czał.

Znik­nął w sy­pialni, a po krót­kiej chwili wró­cił z bu­telką osiem­na­sto­let­niego Ma­cal­lana, którą ku­pili na pół. Na tak drogą in­we­sty­cję zde­cy­do­wali się, gdy zro­zu­mieli, że ich sy­tu­acja jesz­cze długo nie ule­gnie po­pra­wie.

– Mu­sia­łem ją scho­wać w łóżku, by ża­den z mo­ich zna­jo­mych przy­pad­kiem się do niej nie do­rwał.

Po­ło­żył al­ko­hol na ku­chen­nym bla­cie, wy­cią­gnął dwie szklanki i na­peł­nił je lo­dem, po czym otwo­rzył i prze­chy­lił bu­telkę. Swoje szkło za­lał mniej wię­cej do po­łowy, a ko­bie­cie wlał znacz­nie mniej­szą opcję, po­nie­waż wie­dział, że póź­niej bę­dzie mu­siała wró­cić sa­mo­cho­dem. Na­stęp­nie chwy­cił szklanki w ręce.

– Pro­po­nuję, by­śmy prze­nie­śli się na ka­napę. – Wska­zał me­bel ru­chem głowy.

Usia­dła wy­god­nie, pod­ku­la­jąc nogi i opla­ta­jąc je ra­mio­nami. Przy­glą­dała się męż­czyź­nie zmie­rza­ją­cemu w jej stronę. Nie dało się za­prze­czyć, że Char­lie Hale był sma­ko­wi­tym ­ką­skiem i była pewna, że w pracy ma wiele ad­o­ra­to­rek. Dre­sowe spodnie le­dwo trzy­mały się na jego bio­drach, od­sła­nia­jąc tym sa­mym na­piętą li­nię mię­śni, którą po­now­nie za­pra­gnęła po­czuć pod wła­snymi pal­cami. Lekko zmierz­wione włosy ide­al­nie pa­so­wały do jego zie­lo­nych oczu i kil­ku­dnio­wego za­ro­stu. Całe to po­zorne nie­dbal­stwo spra­wiało wra­że­nie, jakby zu­peł­nie nie zwra­cał uwagi na swój wy­gląd.

Oczy­wi­ście była to wie­rutna bzdura. Ow­szem, utrzy­ma­nie syl­wetki w for­mie było wy­mo­giem wy­ko­ny­wa­nego za­wodu, ale Char­lie był zbyt in­te­li­gentny, by nie zda­wać so­bie sprawy, że jego wi­ze­ru­nek przy­ciąga do niego wię­cej fa­nek. A jed­nak ja­kimś cu­dem wy­brał ją – ko­bietę z po­kie­re­szo­waną psy­chiką, na­zna­czoną przez wy­da­rze­nia z prze­szło­ści. To nie zda­rza się czę­sto, by męż­czy­zna był go­towy iść na ta­kie ustęp­stwa. Fakt, że ak­cep­to­wał jej sza­lony plan na ży­cie, tylko utwier­dzał ją w prze­ko­na­niu, jak wiel­kie ma szczę­ście, że się spo­tkali. Gdyby tylko oko­licz­no­ści były inne, gdyby po­znali się w od­po­wied­nim cza­sie, ich hi­sto­ria mo­głaby przy­po­mi­nać sce­na­riusz ro­man­tycz­nej ko­me­dii. Rze­czy­wi­stość jed­nak wy­brała im inne karty i choć oboje wie­dzieli, że to roz­da­nie pro­wa­dzi do po­rażki, po­sta­no­wili grać, do­póki de­fi­ni­tyw­nie nie po­le­gną.

Usiadł obok, nie­znacz­nie mam­ro­cząc przez od­czu­wany ból. Spoj­rzał na nią prze­ni­kli­wie i po­dał jej tru­nek. Mar­got za­krę­ciła szklanką, pa­trząc, jak po­woli to­piące się kostki lodu ob­ra­cają się w pły­nie o rdza­wym ko­lo­rze.

– Chcesz o tym po­roz­ma­wiać? – za­py­tał, na­wią­zu­jąc do ich ostat­niego spo­tka­nia.

Ko­bieta prze­łknęła ślinę i przez chwilę błą­dziła gdzieś my­ślami.

– Chyba nie. – Nie ode­rwała wzroku od wy­ko­ny­wa­nej przez sie­bie czyn­no­ści, a gry­mas prze­mknął przez jej twarz.

Ci­szę po­now­nie prze­rwał Hale:

– Za role, które przy­dzie­lił nam los? – Uniósł dłoń ku gó­rze.

– Zde­cy­do­wa­nie. – Stuk­nęli się na­czy­niami, które wy­dały cha­rak­te­ry­styczny dźwięk.