Broken by Him. Broken #2 ebook

ME­LO­DY RED

bro­ken

by

HIM

SE­RIA

BRO­KEN #2

2026

Wy­da­nie pierw­sze

Co­py­ri­ght © Me­lo­dy Red, 2026

www.me­lo­dy­red.com

ISBN: 978-83-979444-3-5

Re­dak­cja: Agniesz­ka Iza­bel­la Si­kor­ska | Stu­dio Nar­ra­cji

Ko­rek­ta: Agniesz­ka Iza­bel­la Si­kor­ska | wkra­inie­slo­wa@gma­il.com

Skład i ła­ma­nie: Ka­ta­rzy­na Se­re­din-Ko­lar­czyk | ka­es@se­re­din.pl

Okład­ka: Me­lo­dy Red

Bro­ken by Him

Wszyst­kie pra­wa za­strze­żo­ne

Ko­pio­wa­nie, roz­po­wszech­nia­nie lub wy­ko­rzy­sty­wa­nie ca­ło­ści lub

frag­men­tów ni­niej­szej książ­ki bez pi­sem­nej zgo­dy au­tor­ki jest

za­bro­nio­ne.

Ze­zwa­la się na udo­stęp­nia­nie okład­ki książ­ki w In­ter­ne­cie w ce­lach pro­mo­cyj­nych.

www.me­lo­dy­red.com

FB: Me­lo­dy Red Au­thor

IG: me­lo­dy­re­dau­thor

Tik-Tok: @me­lo­dy­re­dau­thor

Trig­ger war­nings

Ta książ­ka za­wie­ra tre­ści, któ­re mo­gą być trud­ne dla nie­któ­rych

czy­tel­ni­czek i czy­tel­ni­ków, w tym:

Czy­tel­ni­cy wraż­li­wi na po­wyż­sze tre­ści pro­sze­ni są o za­cho­wa­nie

ostroż­no­ści.

Roz­dział 1

Lu­ca

Sta­ła i cze­ka­ła. Do­sko­na­le pięk­na, a jed­no­cze­śnie kru­cha. Nie ode­zwa­ła się ani sło­wem i na­wet nie drgnę­ła. Te­raz ruch na­le­żał do mnie.

Od­sta­wi­łem szklan­kę na biur­ko zbyt moc­no. Whi­sky od­bi­ła się od ścia­nek i chlu­snę­ła na blat. Ciem­na pla­ma roz­peł­zła się po drew­nie, ale nie zwró­ci­łem na nią uwa­gi. Li­czy­ła się tyl­ko Cla­ire. Od tej chwi­li jej bez­pie­czeń­stwo prze­sta­ło być czymś oczy­wi­stym.

Pod­sze­dłem bli­żej i na­tych­miast po­czu­łem jej za­pach – de­li­kat­ny. Zbyt ła­god­ny jak na sy­tu­ację, w któ­rej się zna­leź­li­śmy. Otu­lał mnie jak cie­pły płaszcz, ko­ją­cy i zna­jo­my, a przez to bo­le­śnie nie na miej­scu.

Przez uła­mek se­kun­dy prze­mknę­ła mi myśl, że to wszyst­ko wy­mknę­ło się spod kon­tro­li. Prze­ze mnie. Przez to, że po­zwo­li­łem so­bie czuć.

Pa­trzy­ła na mnie szma­rag­do­wy­mi ocza­mi – tak nie­win­ny­mi jak ona.

– Lu­ca, o co cho­dzi? – za­py­ta­ła krót­ko.

W jej gło­sie nie by­ło pa­ni­ki. Chcia­ła od­po­wie­dzi. Praw­dy, któ­rej nie mo­głem jej dać.

Ni­g­dy.

To by ją znisz­czy­ło. Już nie spoj­rza­ła­by na mnie tak jak te­raz. Wal­czy­łem z wła­snym de­mo­nem. Tym, któ­ry przez ostat­nie dni wy­gry­wał i do­pro­wa­dził do te­go, że sta­ła się ce­lem.

Ce­lem Lo­ren­za.

Na sa­mą myśl o nim za­ci­ska­łem szczę­kę, a puls przy­spie­szał. Lo­ren­zo był nie­obli­czal­ny, a co gor­sza, nie uzna­wał żad­nych gra­nic. Nie mo­głem po­zwo­lić, że­by po­now­nie się do niej zbli­żył.

Na­wet na sto me­trów.

Na­wet na mo­ment.

Nie, do­pó­ki ży­łem.

– Cla­ire… – za­czą­łem, ale urwa­łem.

Ko­lej­ne sło­wa utknę­ły mi w gar­dle, na­gle zbyt su­chym i ści­śnię­tym.

– Lu­ca, co się dzie­je? Mo­żesz mi za­ufać.

Jej głos był spo­koj­ny. Zbyt spo­koj­ny.

– Tu nie cho­dzi o za­ufa­nie – syk­ną­łem.

Wy­szło ostrzej, niż po­win­no. Przy­cią­gną­łem ją do sie­bie, za­nim zdą­ży­ła za­dać ko­lej­ne py­ta­nie. Od ra­zu wtu­li­ła się we mnie tak, jak po­tra­fi­ła tyl­ko ona. Jak­by nie mia­ła żad­nych wąt­pli­wo­ści.

Pra­gną­łem jej tyl­ko dla sie­bie. Te­raz mia­ło się to na mnie ze­mścić.

Pró­bo­wa­łem uda­wać, że nie ma lu­dzi, któ­rzy nas ob­ser­wu­ją. Że nie ist­nie­ją klub, ukła­dy i na­zwi­ska groź­niej­sze niż sam dia­beł. Że nie ma nar­ko­ty­ków i brud­nych in­te­re­sów. W rze­czy­wi­sto­ści two­rzy­ło to mie­szan­kę, któ­ra mo­gła ją za­bić. Je­dy­ną opcją by­ło coś, cze­go nie chcia­łem ro­bić. Dla­te­go od­wle­ka­łem to, ile się da­ło. Każ­dą se­kun­dę. Każ­dy od­dech. Jak­by czas da­ło się oszu­kać, a de­cy­zję prze­cią­gnąć tak dłu­go, aż prze­sta­nie być ko­niecz­na.

Nie by­łem go­to­wy. I choć pró­bo­wa­łem so­bie wmó­wić, że to tyl­ko chwi­lo­we za­wa­ha­nie, to jed­nak praw­da by­ła prost­sza i bru­tal­niej­sza: ni­g­dy nie bę­dę go­to­wy.

Cla­ire by­ła mo­ja, a jed­nak mu­sia­łem z niej zre­zy­gno­wać. Nie dla­te­go, że prze­sta­ła być waż­na. Dla­te­go, że to był je­dy­ny spo­sób, by mo­gła żyć tak, jak po­win­na.

Bez ka­ta nad gło­wą.

Bez czy­ha­ją­ce­go na każ­dym ro­gu mor­der­cy.

Beze mnie.

Od­su­ną­łem się na ty­le, by prze­stać czuć jej cie­pło, ale wciąż mieć ją przed so­bą. Od­dech ugrzązł mi w pier­si, jak­by każ­dy ko­lej­ny mógł mnie zdra­dzić. Jak­by zbyt du­żo po­wie­trza mia­ło mnie zła­mać. Cię­żar po­ma­łu roz­le­wał się pod że­bra­mi, a każ­da se­kun­da kosz­to­wa­ła wię­cej, niż by­łem w sta­nie za­pła­cić.

– Cla­ire, nie mo­że­my być ra­zem.

Sło­wa wy­szły spo­koj­niej, niż się spo­dzie­wa­łem. Opa­dły mię­dzy na­mi jak wy­rok.

Spoj­rza­ła na mnie. Zmarsz­czy­ła brwi, zro­bi­ła krok w tył, a po­tem za­ło­ży­ła rę­ce na pier­si. Jak­by by­ła go­to­wa ode­pchnąć każ­dy ar­gu­ment i każ­de zda­nie, któ­re mia­ło nas roz­dzie­lić.

– Wy­tłu­macz, co ta­kie­go się wy­da­rzy­ło przez te kil­ka go­dzin.

Mil­cza­łem. Sta­łem nie­ru­cho­mo, choć w środ­ku roz­pa­da­łem się na ka­wał­ki. My­śli ude­rza­ły jed­na o dru­gą, ostre i cha­otycz­ne, nie do uło­że­nia w zda­nia. Pierw­szy raz od daw­na nie po­tra­fi­łem zna­leźć słów. Każ­de by­ło zbyt bli­sko praw­dy. Każ­de mo­gło ją skrzyw­dzić.

– Kur­wa. Lu­ca. Po­wiedz! – nie­mal wy­krzy­cza­ła mi w twarz, a jej oczy zdra­dza­ły co­raz więk­szą iry­ta­cję.

– Prze­pra­szam, że się do cie­bie zbli­ży­łem. Że by­łem ego­istą. Ale two­je bez­pie­czeń­stwo jest dla mnie naj­waż­niej­sze.

Zbli­ży­ła się po­wo­li, jak­by czas na­gle prze­stał mieć zna­cze­nie. Sta­nę­ła na pal­cach, a jej twarz zna­la­zła się kil­ka cen­ty­me­trów od mo­jej. Na ty­le bli­sko, że­bym po­czuł jej obec­ność. Zbyt bli­sko, że­bym mógł da­lej uda­wać obo­jęt­ność. Jej od­dech – cie­pły i nie­rów­ny – opa­dał lek­ko na mo­je war­gi. To wy­star­czy­ło, że­by ca­łe cia­ło za­re­ago­wa­ło.

Chcia­łem zro­bić do­kład­nie to, co by­ło­by naj­gor­szym moż­li­wym wy­bo­rem. Za­trzy­mać ją przy so­bie. Uci­szyć jed­nym ge­stem. Uda­wać przez mo­ment, że świat po­za na­mi nie ist­nie­je. Ale za­miast te­go sta­łem nie­ru­cho­mo i cze­ka­łem. Na jej ruch. Na jej de­cy­zję. Na coś, co po­zwo­li­ło­by mi jesz­cze przez se­kun­dę nie być tym, kim mu­sia­łem być.

– Nie prze­pra­szaj. Tyl­ko po­wiedz praw­dę – rzu­ci­ła ostro.

Nie pod­da­wa­ła się. Mu­sia­łem jej coś dać. Ty­le, by po­czu­ła cię­żar sy­tu­acji, ale nie ty­le, by ją to zmiaż­dży­ło.

– Ktoś pró­bu­je do­trzeć do mnie przez cie­bie. A to ozna­cza, że ty też je­steś ce­lem. Dla­te­go bę­dziesz mia­ła po­dwo­jo­ną ochro­nę. Za­wsze. Na każ­dym kro­ku. W pra­cy. W do­mu. Na­wet je­śli nie bę­dzie­my ra­zem, chcę cię da­lej chro­nić. Mu­szę…

Otwo­rzy­ła sze­rzej oczy. Nie mu­sia­łem nic do­da­wać. Zro­zu­mia­ła szyb­ko. Zro­bi­ła in­stynk­tow­nie krok w tył, jak­by na­gle mię­dzy na­mi po­ja­wi­ła się nie­wi­dzial­na gra­ni­ca, cien­ka, ale nie do prze­kro­cze­nia. Za­czę­ła ner­wo­wo roz­pi­nać płaszcz, aż w koń­cu rzu­ci­ła go na pod­ło­gę. Krą­ży­ła po po­ko­ju ze spusz­czo­ną gło­wą i dło­nią przy ustach. Przy­gry­za­ła opu­szek pal­ca, jak­by ten drob­ny ból po­ma­gał jej ze­brać my­śli.

Nie ru­szy­łem się, po­zwa­la­jąc jej na to. Na prze­two­rze­nie mo­ich słów. Na emo­cje, któ­re ro­sły w niej od kil­ku mi­nut i któ­rych nie da­ło się już za­trzy­mać.

Nie wie­dzia­łem, ile cza­su mi­nę­ło ani ile kro­ków zro­bi­ła. Prze­sta­łem li­czyć se­kun­dy i sku­pi­łem się tyl­ko na tym, że­by nie ulec wła­snym im­pul­som.

Kie­dy w koń­cu sta­nę­ła przede mną, nie by­ło już w niej wa­ha­nia. W jej oczach zo­ba­czy­łem złość. Czy­stą i nie­prze­lęk­nio­ną. Nie tę, któ­ra ro­dzi się ze stra­chu, lecz tę, któ­ra po­ja­wia się wte­dy, gdy ktoś pró­bu­je ode­brać ci wy­bór.

Ja wła­śnie to ro­bi­łem.

– Cla­ire, mu­sisz zro­zu­mieć…

– Co ta­kie­go? – prze­rwa­ła mi na­tych­miast.

– Że w mo­im świe­cie nie ma już miej­sca dla nas.

Po­wie­dzia­łem to spo­koj­nie. Jak fakt, któ­re­go nie da się obejść ani roz­bro­ić ar­gu­men­ta­mi. Jak gra­ni­cę, któ­rej nie wy­zna­cza­łem ja, tyl­ko to, co sta­ło za mną.

– Tak, wiem – syk­nę­ła. – Już mó­wi­łeś, że ży­jesz w złym świe­cie. Ale co, je­śli ja też te­go chcę?

Unio­słem brwi. Za­sko­cze­nie wy­bi­ło we mnie jak dzwon. Jesz­cze nie­daw­no pa­ra­li­żo­wa­ła ją sa­ma myśl, że mo­że stać się jej krzyw­da. Że kon­se­kwen­cje są re­al­ne, a nie tyl­ko teo­re­tycz­ne. A te­raz sta­ła przede mną go­to­wa sta­wić im czo­ła, jak­by de­cy­zja by­ła ła­twiej­sza niż w rze­czy­wi­sto­ści. Jak­by sa­ma od­wa­ga mo­gła po­ko­nać nie­bez­pie­czeń­stwo, któ­re zbli­ża­ło się do niej z każ­dą mi­nu­tą spę­dzo­ną ze mną. Jak­by wy­star­czy­ło chcieć.

Ale to nie mia­ło zna­cze­nia.

Jej zgo­da ni­cze­go nie zmie­nia­ła.

Jej od­wa­ga też nie.

Bo to ona mia­ła za­pła­cić za wszyst­ko. A ja nie mo­głem na to po­zwo­lić.

Na nas.

Na­wet je­śli ozna­cza­ło to, że w jej oczach sta­wa­łem się do­kład­nie tym, kim wła­śnie za­czy­na­łem być.

– Uwierz mi. Nie chcesz te­go. To nie jest gra. To coś, cze­go na­wet so­bie nie wy­obra­żasz. I nie po­zwo­lę ci na to.

Ostat­nie zda­nie za­wi­sło mię­dzy na­mi cięż­ko, jak dym bo­le­śnie wy­peł­nia­ją­cy płu­ca. Wie­dzia­łem, że by­ło tyl­ko czę­ścio­wo praw­dą. Po­zwo­lił­bym jej zo­stać, gdy­by na­ci­ska­ła moc­niej. Gdy­by po­wie­dzia­ła to gło­śniej. Gdy­by zro­bi­ła choć je­den krok wię­cej w mo­ją stro­nę. Po­zwo­lił­bym, bo by­łem pie­przo­nym ego­istą. Bo pra­gną­łem jej bli­sko­ści bar­dziej, niż by­łem go­tów przy­znać przed sa­mym so­bą. I wła­śnie tej my­śli nie chcia­łem te­raz do­koń­czyć.

Na ra­zie jed­nak wy­gry­wa­ła we mnie ra­cjo­nal­na część. Ta, któ­ra po­tra­fi­ła pa­trzeć da­lej niż na naj­bliż­sze kil­ka mi­nut. Ca­łe szczę­ście. Je­śli to w ogó­le by­ło szczę­ście.

Pa­trzy­ła na mnie w mil­cze­niu. Jej wzrok krą­żył po mo­jej twa­rzy, jak­by szu­ka­ła pęk­nię­cia, przez któ­re mo­gła­by się prze­do­stać. W koń­cu od­wró­ci­ła się, chwy­ci­ła płaszcz i wy­szła. Drzwi za­mknę­ły się za nią gło­śno.

Sta­łem tam, gdzie mnie zo­sta­wi­ła. Po­zwo­li­łem jej odejść. Po­wi­nie­nem po­czuć ulgę. Nie po­czu­łem. By­ła tyl­ko chłod­na pew­ność, że tak bę­dzie le­piej.

Nie ze­bra­łem się już do pra­cy. Te­le­fon za­wi­bro­wał w kie­sze­ni, ale go zi­gno­ro­wa­łem. By­łem już pe­wien, że Cla­ire nie wró­ci. I wła­śnie tak po­win­no być. Mój świat ni­g­dy nie był miej­scem dla niej, a ja od po­cząt­ku wie­dzia­łem, że to nie mo­że skoń­czyć się ina­czej. Błę­dem by­ło to za­czy­nać. Wcią­gną­łem ją w coś, co nie mia­ło pra­wa się udać.

Prze­su­ną­łem dło­nią po kar­ku i zro­bi­łem pół kro­ku w stro­nę biur­ka.

I wte­dy klam­ka się po­ru­szy­ła.

Cla­ire po­ja­wi­ła się w drzwiach, a po­tem po­de­szła pro­sto do mnie. Tak bli­sko, że jej od­dech ogrze­wał mi skó­rę.

– Za­ry­zy­ku­ję – po­wie­dzia­ła twar­do.

To jed­no sło­wo za­chwia­ło we mnie czymś, co po­win­no po­zo­stać nie­ru­cho­me. Mię­śnie mia­łem na­pię­te, jak­bym przy­go­to­wy­wał się na cios.

– Ale ja nie – od­po­wie­dzia­łem i zro­bi­łem coś, co wie­dzia­łem, że jej się nie spodo­ba. Ani tro­chę. Coś, co za­mknie tę roz­mo­wę sku­tecz­niej niż każ­de ko­lej­ne zda­nie.

Od­wró­ci­łem się. Pod­sze­dłem do fo­te­la i usia­dłem, jak­by­śmy nie sta­li w biu­rze, ale w sa­mym środ­ku cze­goś, co wła­śnie się roz­pa­da­ło. Cze­goś, na co nie mia­łem już wpły­wu.

Wy­cią­gną­łem te­le­fon. Mi­ke ode­brał po pierw­szym sy­gna­le.

– Od­wieź Cla­ire do do­mu.

Roz­łą­czy­łem się, za­nim zdą­żył za­re­ago­wać. Nie spoj­rza­łem na nią. Gdy­bym to zro­bił, mógł­bym zmie­nić zda­nie.

Cla­ire

Nie wie­rzy­łam.

Kur­wa!

To nie mo­gła być praw­da.

Na­wet na mnie nie pa­trzył. Sie­dział w fo­te­lu, ze wzro­kiem utkwio­nym w szklan­ce whi­sky, jak­by to w niej szu­kał od­po­wie­dzi. Sta­łam bez ru­chu, pró­bu­jąc uchwy­cić mo­ment, w któ­rym wszyst­ko za­czę­ło się sy­pać. Drża­łam. Ob­ję­łam się ra­mio­na­mi, bo po cie­le roz­le­wa­ło się zim­no.

Od­rzu­cił mnie.

Od­rzu­cił nas.

Tak szyb­ko, jak­by to, co by­ło wcze­śniej, nie mia­ło żad­nej wa­gi. Jak­by sło­wa, któ­re szep­tał mi do ucha, by­ły tyl­ko dźwię­kiem. Jak­by je­go do­tyk nie zna­czył nic po­za tam­tą chwi­lą. A prze­cież od­dał mi cząst­kę sie­bie. Za­ufał mi. Te­raz tkwił tam sam, od­dzie­lo­ny ode mnie jed­nym ru­chem. Jed­ną de­cy­zją.

Zro­bi­łam krok w je­go stro­nę. I wte­dy drzwi biu­ra się otwo­rzy­ły.

Od­wró­ci­łam się. Mi­ke stał w pro­gu, spo­koj­ny, go­to­wy wy­ko­nać po­le­ce­nie. Nie mu­siał nic mó­wić. Cze­kał, aż pój­dę za nim, jak­by to by­ła for­mal­ność.

A ja nie chcia­łam. Nie mo­głam.

Wi­dok je­go czło­wie­ka ude­rzył mnie moc­niej niż sło­wa Lu­ci. Nie dla­te­go, że się po­ja­wił. Dla­te­go, że zo­stał we­zwa­ny. Na­gle zro­zu­mia­łam, że to nie by­ła roz­mo­wa.

To by­ła de­cy­zja.

Je­go de­cy­zja.

I by­ła osta­tecz­na.

Nie pró­bo­wał mnie za­trzy­mać. Nie tłu­ma­czył się. Nie wal­czył. Uru­cho­mił me­cha­nizm, któ­ry znał naj­le­piej: lu­dzi, po­le­ce­nia, kon­tro­lę. Chro­nił mnie, a jed­no­cze­śnie od­su­wał.

Ból roz­lał się po klat­ce pier­sio­wej, cięż­ki i dła­wią­cy, jak­by coś za­ci­snę­ło się w środ­ku i nie za­mie­rza­ło pu­ścić. Nie był ostry. Był miaż­dżą­cy. Du­szą­cy. Ta­ki, któ­ry nie krzy­czy, tyl­ko od­bie­ra si­ły.

Po­wie­trze za­czę­ło mi ucie­kać. Naj­pierw nie­po­strze­że­nie, a po­tem co­raz szyb­ciej. Każ­dy od­dech był płyt­szy od po­przed­nie­go, jak­by mo­je płu­ca za­po­mi­na­ły, po co ist­nie­ją. Chwy­ci­łam się za gar­dło, szu­ka­jąc ryt­mu, któ­ry na­gle prze­sta­wał ist­nieć.

Ser­ce wa­li­ło nie­rów­no. Za szyb­ko. Za gło­śno.

A po­tem, jak­by się za­wa­ha­ło, czy w ogó­le po­win­no bić da­lej.

Łzy pa­li­ły pod po­wie­ka­mi, ale nie spły­nę­ły. Nie by­ło już na nie miej­sca. Za­mknę­łam oczy, li­cząc, że je­śli ode­tnę się od wszyst­kie­go – od nie­go, od te­go miej­sca, od praw­dy, któ­rej nie chcia­łam znać – od­zy­skam kon­tro­lę.

Nie od­zy­ska­łam.

Cia­ło prze­sta­ło mnie słu­chać. No­gi ugię­ły się bez ostrze­że­nia, jak­by ktoś na­gle od­ciął mi za­si­la­nie. Nie wie­dzia­łam, kie­dy upa­dłam. Pa­mię­ta­łam tyl­ko do­tyk. Ob­cy. Nie­wy­raź­ny. I gło­sy. Sło­wa, któ­re do mnie do­cie­ra­ły, ale któ­rych nie po­tra­fi­łam po­łą­czyć w ca­łość. Brzmia­ły jak za­mknię­te w bu­tel­ce i wy­rzu­co­ne gdzieś da­le­ko.

A po­tem na­wet one znik­nę­ły.

I za­pa­dła ci­sza.

Lu­ca

– Cla­ire! – krzyk­ną­łem, gdy zo­ba­czy­łem, jak osu­wa się na pod­ło­gę.

Nie za­sta­na­wia­łem się. Za­dzia­ła­łem in­stynk­tow­nie. W kil­ku kro­kach zna­la­złem się przy niej i zła­pa­łem ją, za­nim ude­rzy­ła się w gło­wę. By­ła lek­ka. Zbyt lek­ka. Bez­wład­na w mo­ich ra­mio­nach, jak­by na­gle za­bra­kło w niej tej ener­gii, któ­ra jesz­cze przed chwi­lą trzy­ma­ła ją w pio­nie.

Ucisk w klat­ce pier­sio­wej po­ja­wił się na­tych­miast. Coś za­ci­snę­ło się wo­kół ser­ca i nie pusz­cza­ło. Od­dech ugrzązł mi w gar­dle. Przez uła­mek se­kun­dy po­my­śla­łem, że za­raz sam się prze­wró­cę.

Po­ło­ży­łem ją ostroż­nie na so­fie, z prze­sad­ną wręcz de­li­kat­no­ścią, bo­jąc się, że jed­nym nie­uważ­nym ru­chem zro­bię jej krzyw­dę. Usia­dłem obok, czu­jąc na­pię­cie w mię­śniach i ser­ce bi­ją­ce raz szyb­ko, raz zbyt wol­no.

– Mi­ke, we­zwij le­ka­rza.

Głos mia­łem tward­szy, niż się czu­łem. Nie pa­trzy­łem na Mi­ke’a. Nie mo­głem ode­rwać wzro­ku od twa­rzy Cla­ire. Od te­go, jak bar­dzo by­ła nie­ru­cho­ma.

Sły­sza­łem, jak Mi­ke roz­ma­wia przez te­le­fon. Spo­koj­nie. Rze­czo­wo. Je­go głos brzmiał, jak­by do­cho­dził z in­ne­go świa­ta. Po­tem po­wie­dział, że za­ła­twio­ne, ale le­d­wie to za­re­je­stro­wa­łem. Ca­łą uwa­gę sku­pi­łem na niej.

Le­ża­ła ci­cho. Zbyt ci­cho.

Jej klat­ka pier­sio­wa uno­si­ła się le­d­wie za­uwa­żal­nie, jak­by od­dech był czymś, o czym mo­gła w każ­dej chwi­li za­po­mnieć. Prze­łkną­łem śli­nę, ale gorz­ki smak pa­ni­ki nie zni­kał.

W środ­ku pło­ną­łem, ale nie ze stra­chu. Ze zło­ści na sa­me­go sie­bie. Du­szą­ca wście­kłość roz­le­wa­ła się po mnie, od­bi­ja­ła od że­ber i wra­ca­ła ze zdwo­jo­ną si­łą. Myśl o tym, jak ją od­rzu­ci­łem, na­pie­ra­ła jak na­tręt­ny kosz­mar, któ­re­go nie da się uci­szyć. Każ­de wy­po­wie­dzia­ne wte­dy sło­wo, każ­dy chłod­ny gest wra­ca­ły echem.

Spo­sób, w ja­ki to zro­bi­łem, roz­ry­wał mnie od środ­ka. Jak­bym sam wbił so­bie nóż i prze­krę­cił ostrze. Mo­głem być de­li­kat­niej­szy. Ostroż­niej­szy. Mo­głem za­trzy­mać się, za­nim wy­rzą­dzi­łem jej krzyw­dę. Nie ude­rzać w nią tym lo­do­wa­tym dy­stan­sem, jak­by by­ła pro­ble­mem do roz­wią­za­nia, a nie kimś, ko­go za wszel­ką ce­nę pró­bo­wa­łem ochro­nić.

Jak­by by­ła ni­kim, a by­ła wszyst­kim.

Od­wró­ci­łem się do Mi­ke’a.

– Za ile bę­dzie? – za­py­ta­łem, le­d­wo kon­tro­lu­jąc głos.

Zer­k­nął na ze­ga­rek, po­tem na mnie.

– Za ja­kieś dzie­sięć mi­nut.

– Idź na dół i cze­kaj na nie­go.

Kiw­nął gło­wą i wy­szedł.

Zo­sta­li­śmy sa­mi. Ują­łem jej dłoń. By­ła drob­na, de­li­kat­na, chłod­niej­sza, niż po­win­na. Ści­sną­łem ją lek­ko, nie­mal nie­śmia­ło, po czym przy­ci­sną­łem usta do jej skó­ry. Krót­ko, bez za­sta­no­wie­nia.

– Prze­pra­szam cię – szep­ną­łem.

Jej pal­ce drgnę­ły. De­li­kat­nie, le­d­wie za­uwa­żal­nie, ale wy­star­cza­ją­co, by coś we mnie pę­kło. Jej po­wie­ki się unio­sły.

– Cla­ire, jak do­brze, że się ock­nę­łaś – wy­rwa­ło mi się.

– Lu­ca…

– Nic nie mów. Le­karz za mo­ment bę­dzie – po­wie­dzia­łem sta­now­czo.

Mo­że zbyt sta­now­czo.

– Ja­ki le­karz? Nie po­trze­bu­ję.

– Ze­mdla­łaś. Mu­si cię prze­ba­dać.

Pró­bo­wa­ła się pod­nieść. Za szyb­ko. Zła­pa­łem ją za ra­mio­na i przy­trzy­ma­łem, za­nim zdą­ży­ła zro­bić co­kol­wiek wię­cej. Po­czu­łem, jak na­pi­na się ca­łe jej cia­ło, ten nie­kon­tro­lo­wa­ny im­puls, któ­ry mógł tyl­ko po­gor­szyć jej stan.

– Nie pró­buj wsta­wać. To nie­bez­piecz­ne.

Nie pu­ści­łem, do­pó­ki zno­wu nie opa­dła na so­fę.

– Okej – od­par­ła bez sprze­ci­wu. Bez wal­ki.

Za­sło­ni­ła twarz dło­nią. Znik­nę­ła za nią, jak­by mnie tam nie by­ło. Jak­by chcia­ła od­ciąć się od po­ko­ju, od wszyst­kie­go, co wy­da­rzy­ło się wcze­śniej.

Po­zwo­li­łem jej na to.

Od­wró­ci­łem gło­wę, gdy usły­sza­łem otwie­ra­ne drzwi. Wsta­łem od ra­zu.

– Pa­nie Roy­don.

– Dok­to­rze.

Le­karz pod­szedł do niej i usiadł obok, nie zwra­ca­jąc na mnie uwa­gi. Otwo­rzył tor­bę. Wyj­mo­wał rze­czy jed­ną po dru­giej, spo­koj­nie i bez po­śpie­chu. Pa­trzy­łem na to co­raz bar­dziej po­iry­to­wa­ny. Ta je­go ru­ty­na. Ten spo­kój. Jak­by to był zwy­kły dzień.

Sta­łem z bo­ku. Ob­ser­wo­wa­łem, jak jej do­ty­ka, jak przy­kła­da ste­to­skop, jak mó­wi do niej spo­koj­nym, obo­jęt­nym gło­sem. Za­da­wał py­ta­nia, a ona od­po­wia­da­ła tak ci­cho, że nie sły­sza­łem słów. Wi­dzia­łem tyl­ko, jak po­ru­sza­ją się jej usta. I to, że co ja­kiś czas zer­ka­ła w mo­ją stro­nę.

Nie ru­szy­łem się. Nie by­łem w sta­nie po­dejść bli­żej. Tkwi­łem tam, jak­bym sam się ka­rał tym dy­stan­sem.

Po­czu­cie wi­ny ude­rzy­ło we mnie na­gle i moc­no.

Kur­wa! To nie Lo­ren­zo. Nie mój świat.

Tyl­ko ja.

To ja do te­go do­pro­wa­dzi­łem.

Coś ukłu­ło mnie od środ­ka, nie po­zwa­la­jąc ze­brać my­śli, nie da­jąc wy­tchnie­nia. Każ­dy od­dech przy­po­mi­nał mi, że stra­ci­łem kon­tro­lę, kie­dy nie po­wi­nie­nem so­bie na to po­zwo­lić.

Le­karz za­mknął tor­bę i pod­szedł do mnie.

– Pa­nie Roy­don, za­le­cam od­po­czy­nek. Do­bry po­si­łek, du­żo wo­dy. Ze­ro stre­su, je­śli to moż­li­we. Gdy­by po­now­nie stra­ci­ła przy­tom­ność, za­czę­ła wy­mio­to­wać al­bo jej stan się po­gor­szył, pro­szę od ra­zu je­chać na po­go­to­wie.

– Dzię­ku­ję.

Pod­sze­dłem do Cla­ire i usia­dłem obok niej.

– Sły­sza­łaś go?

– Tak. – Unio­sła lek­ko brwi. – Ale na stres nic nie mo­żesz po­ra­dzić. Wręcz od­wrot­nie.

Opu­ści­łem gło­wę. Nie mia­łem po­ję­cia, co zro­bić da­lej. Pierw­szy raz od daw­na, a mo­że pierw­szy raz w ogó­le, nie wi­dzia­łem roz­wią­za­nia, któ­re nie koń­czy­ło­by się źle. Każ­dy wy­bór pro­wa­dził do te­go sa­me­go miej­sca. Róż­ni­ła się tyl­ko dro­ga, a ta mo­gła być na­praw­dę nie­bez­piecz­na.

Do­sko­na­le ro­zu­mia­łem, że to prze­ze mnie.

Przed ocza­mi sta­nę­ła mi twarz Lo­ren­za i to, do cze­go był zdol­ny. Wy­star­czył je­den błąd. Jed­no po­tknię­cie. Mo­ment nie­uwa­gi. Nie mo­głem jej na to na­ra­żać. Na­wet je­śli ozna­cza­ło to, że sam za to za­pła­cę.

Spoj­rza­łem na Cla­ire.

Ostroż­nie ują­łem ją za skro­nie. Przy­glą­da­łem się jej oczom, któ­re wpa­try­wa­ły się we mnie z uf­no­ścią, na któ­rą nie za­słu­gi­wa­łem. Nie wie­dzia­łem, czy po­wi­nie­nem to mó­wić, ale od­su­nię­cie jej bez wy­ja­śnie­nia też by­ło błę­dem.

– Je­steś pew­na, że chcesz być ze mną?

Ser­ce zgu­bi­ło rytm.

Cze­ka­łem se­kun­dę. Po­tem na­stęp­ną. Każ­da ko­lej­na roz­cią­ga­ła się zbyt dłu­go. Mil­cze­nie roz­bie­ra­ło mnie na czę­ści.

– Je­stem pew­na.

By­ła tak bli­sko, że sło­wa nie­mal do­tknę­ły mo­ich ust. Wie­dzia­łem już, że to „tak” ni­cze­go nie roz­strzy­ga. Wręcz prze­ciw­nie. Trzy­ma­łem jej twarz dłu­żej, niż po­wi­nie­nem, jak­by pusz­cze­nie jej mo­gło cof­nąć to, co wła­śnie po­wie­dzia­ła. Po­tem opu­ści­łem dło­nie.

– Zwią­zek ze mną nie jest i ni­g­dy nie bę­dzie zwy­kły.

Za­wa­ha­łem się, ale nie mo­głem już dłu­żej mil­czeć.

– Sto­ję na cze­le ro­dzi­ny ma­fij­nej, Cla­ire. Naj­więk­szej w Bo­sto­nie. – Przy­glą­da­łem się jej uważ­nie. – A to ozna­cza ry­zy­ko. Ta­kie, przy któ­rym ni­g­dy nie wiesz, jak skoń­czy się dzień.

Zer­k­nę­ła w bok. Do­tknę­ła pal­ca­mi warg, a po­tem jej rę­ka opa­dła. Od­dy­cha­ła wol­niej, jak­by pró­bo­wa­ła nie dać po so­bie po­znać, że ta in­for­ma­cja coś zmie­nia.

– Ro­dzi­ny? – po­wtó­rzy­ła ci­cho.

– To struk­tu­ra. Za­sa­dy. Lo­jal­ność – mó­wi­łem spo­koj­nie. – Z ta­kich rze­czy się nie wy­cho­dzi.

Zno­wu na mnie spoj­rza­ła.

– Czy­li nie mo­żesz te­go po pro­stu zo­sta­wić?

– Nie.

Mo­głem po­wie­dzieć wię­cej. Mo­głem po­wie­dzieć wszyst­ko.

Wy­cią­gnąć na wierzch la­ta de­cy­zji, na­zwi­ska, któ­rych się nie wy­po­wia­da, dłu­gi, któ­re nie zni­ka­ją na­wet po śmier­ci. Mo­głem to zro­bić jed­nym ru­chem. Wy­star­czy­ło­by jed­no zda­nie, że­by się wy­co­fa­ła. Że­by pa­trzy­ła na mnie ina­czej. Ode­szła i ni­g­dy nie chcia­ła wra­cać.

Ale nie zro­bi­łem te­go.

Nie po­tra­fi­łem już ode­brać jej tej czę­ści, któ­ra wciąż mnie wy­bie­ra­ła. Tej, któ­ra wi­dzia­ła we mnie coś wię­cej niż to, czym by­łem na ze­wnątrz. Każ­de­go in­ne­go zła­mał­bym bez wa­ha­nia. Każ­de­go.

Jej na­wet sło­wa­mi nie umia­łem.

Nie pla­no­wa­łem te­go. Nie kal­ku­lo­wa­łem. Sta­ło się sa­mo.

I wła­śnie dla­te­go zna­la­zła się w nie­bez­pie­czeń­stwie.

Cla­ire

– Lu­ca, co te­raz? – za­py­ta­łam tak ci­cho, że sa­ma nie by­łam pew­na, czy sło­wa na­praw­dę opu­ści­ły mo­je usta.

Wes­tchnął głę­biej niż zwy­kle. Mię­dzy je­go brwia­mi po­ja­wi­ła się zmarszcz­ka, na wi­dok któ­rej ści­snę­ło mnie w żo­łąd­ku.

Przy­cho­dząc tu­taj, nie spo­dzie­wa­łam się te­go. A już na pew­no nie omdle­nia. Nie pla­no­wa­łam sła­bo­ści, a te­raz da­wa­ła o so­bie znać w ca­łym cie­le. W drżą­cych dło­niach. W od­de­chu, któ­ry nie po­tra­fił się uspo­ko­ić. Tak na­praw­dę nie wie­dzia­łam, w ja­kim je­stem nie­bez­pie­czeń­stwie. Je­go pier­ścień miał mnie chro­nić. A po­tem ochro­nia­rze. Tyl­ko że wte­dy nie umia­łam so­bie te­go wy­obra­zić. Nie mia­łam po­ję­cia, jak wiel­ka jest ska­la te­go świa­ta ani co za nim stoi.

Dla­te­go pró­bo­wał mnie od­su­nąć. Zo­sta­wić sa­mą, oto­czo­ną ochro­ną. Ob­cy­mi ludź­mi za­miast nie­go. Tyl­ko że ja naj­bez­piecz­niej czu­łam się wła­śnie przy nim.

Nie w tym po­ko­ju.

Nie w tym świe­cie.

Przy nim.

I żad­na ra­cjo­nal­na myśl nie po­tra­fi­ła te­go pod­wa­żyć. Nie wie­dzia­łam tyl­ko, jak bar­dzo mo­je ży­cie się zmie­ni. Z cze­go bę­dę mu­sia­ła zre­zy­gno­wać. Co stra­cę bez­pow­rot­nie.

– Bę­dziesz mu­sia­ła się do mnie wpro­wa­dzić.

A jed­nak nie by­łam go­to­wa, by to usły­szeć.

To nie brzmia­ło jak pro­po­zy­cja. Ra­czej jak pierw­szy punkt li­sty, któ­rej jesz­cze nie chcia­łam zo­ba­czyć w ca­ło­ści.

– Nie – po­wie­dzia­łam spo­koj­nie, bez pod­no­sze­nia gło­su.

Je­go spoj­rze­nie stward­nia­ło.

– Cla­ire, u mnie je­steś bez­piecz­niej­sza. Mo­ni­to­ring. Moi lu­dzie. Kon­tro­la wejść. U cie­bie nie ma te­go wszyst­kie­go.

– Nie.

Tym ra­zem spoj­rza­łam mu pro­sto w oczy. Przez kil­ka se­kund mie­rzy­li­śmy się w ci­szy.

– To nie jest roz­sąd­ne – rzu­cił chłod­no. – To nie jest za­ba­wa.

– Wiem, ale nie prze­pro­wa­dzę się do cie­bie. To nie jest ten mo­ment, Lu­ca.

Wstał i pod­szedł do biur­ka. Oparł się o blat, po­tem usiadł na je­go kra­wę­dzi. Ob­ser­wo­wał mnie, jak­by oce­niał, ile jesz­cze mo­gę wy­trzy­mać.

– Moż­li­we też, że na ja­kiś czas prze­rwiesz pra­cę – do­dał, igno­ru­jąc mo­ją od­po­wiedź.

To zda­nie ude­rzy­ło we mnie moc­niej niż po­mysł za­miesz­ka­nia u nie­go. Sło­wo „prze­rwa” za­czę­ło krą­żyć mi po gło­wie i po­czu­łam, że kry­je się pod nim coś wię­cej. Coś, cze­go nie umiał po­wie­dzieć wprost.

To rów­nież zo­sta­ło po­sta­no­wio­ne beze mnie. Usia­dłam gwał­tow­nie.

– Czy to jest ko­niecz­ne?

Mil­czał. Ta krót­ka ci­sza wy­star­czy­ła. Nie by­ło żad­nej koń­co­wej da­ty. Żad­ne­go ter­mi­nu, któ­re­go mo­gła­bym się trzy­mać. I to nie da­wa­ło mi spo­ko­ju.

My­śli ko­tło­wa­ły się we mnie, jed­na gło­śniej­sza od dru­giej.

– Chodź tu.

Nie ru­szy­łam się.

– Cla­ire.

Po­de­szłam. Zła­pał mnie za nad­gar­stek i sta­now­czo przy­cią­gnął do sie­bie. Sta­nę­łam mię­dzy je­go ko­la­na­mi.

– Cla­ire. – Ujął mo­ją dłoń. – Mu­sisz zro­zu­mieć, że al­bo wcho­dzisz w to ca­ła, al­bo w ogó­le. Nie ma opcji „tyl­ko tro­chę”. To tak nie dzia­ła. Już nie.

Cie­pło je­go rę­ki kon­tra­sto­wa­ło z chło­dem wpeł­za­ją­cym mi pod skó­rę. Słu­cha­łam go, a z każ­dym ko­lej­nym sło­wem co­raz wy­raź­niej do­cie­ra­ło do mnie, ile mia­łam stra­cić. De­cy­zje za­pa­da­ły jed­na po dru­giej, za­nim zdą­ży­łam je prze­two­rzyć. To, co jesz­cze ra­no by­ło oczy­wi­ste, na­gle prze­sta­wa­ło do mnie na­le­żeć.

– Lu­ca – za­czę­łam, pa­trząc mu pro­sto w oczy – zga­dzam się na ochro­nę. Po­dwój­ną, po­czwór­ną, obo­jęt­nie. Ale nie prze­pro­wa­dzę się do cie­bie. Nie te­raz. I nie zre­zy­gnu­ję z pra­cy. Nie mo­gę. Je­śli to zro­bię, bę­dę czu­ła się jak two­ja utrzy­man­ka. Ko­bie­ta na ła­sce fa­ce­ta. A ja ta­ka nie je­stem i nie bę­dę.

Urwa­łam. Spu­ści­łam gło­wę. Do­tknę­łam ru­bi­nu, któ­ry de­li­kat­nie ła­pał świa­tło lam­py. Jesz­cze nie­daw­no był dla mnie czymś nor­mal­nym. Te­raz czu­łam pod pal­ca­mi tyl­ko chłód ka­mie­nia i nie­po­kój, któ­re­go nie po­tra­fi­łam od­su­nąć.

Lu­ca przez chwi­lę mil­czał. Je­go rę­ce spo­czy­wa­ły na mo­ich bio­drach, ale nie za­ci­skał ich moc­niej.

– My­ślisz, że chcę ci to ode­brać? – za­py­tał, pod­no­sząc mój pod­bró­dek.

Na­sze spoj­rze­nia się spo­tka­ły.

– Wiem, że nie. Ale to nie zna­czy, że się na ta­kie zmia­ny zga­dzam. Nie mo­gę sie­dzieć w czte­rech ścia­nach. Mu­szę pra­co­wać, mu­szę żyć…

– Po­miesz­kaj u mnie kil­ka dni. Do­pó­ki nie ogar­nę sy­tu­acji – wszedł mi w sło­wo.

– Lu­ca…

– Kil­ka dni, Cla­ire. Chcę mieć cię na oku. Tyl­ko ty­le.

Po­pa­trzy­łam na swo­je dło­nie, któ­re opie­ra­ły się o je­go klat­kę. Pod mo­imi pal­ca­mi je­go ser­ce bi­ło rów­no. Sta­bil­nie. Pew­nie. Zu­peł­nie ina­czej niż wszyst­ko we mnie.

Kil­ka dni. Tyl­ko ty­le.

Roz­są­dek pod­po­wia­dał, że to naj­prost­sze roz­wią­za­nie. Du­ma krzy­cza­ła, że­bym nie od­da­wa­ła mu ani cen­ty­me­tra swo­jej prze­strze­ni. A strach, ten, któ­re­go nie umia­łam na­zwać, szep­tał coś zu­peł­nie in­ne­go. Coś, co nie wcho­dzi­ło w ra­chu­bę.

Uniósł lek­ko mo­ją bro­dę, jak­by chciał zo­ba­czyć, w któ­rą stro­nę prze­chy­lę sza­lę.

– Do­brze, na to mo­gę się zgo­dzić – po­wie­dzia­łam w koń­cu. – Ale nie mo­gę cią­gle cho­wać się przed nie­zna­nym wro­giem.

I wte­dy do mnie do­tar­ło.

Za­py­ta­łam bez wa­ha­nia:

– Czy to Lo­ren­zo mi za­gra­ża?

Nie ru­szył się.

Od­su­nę­łam się i wró­ci­łam na so­fę, pró­bu­jąc od­two­rzyć spo­tka­nie z tym czło­wie­kiem. Lu­ca pa­trzył na mnie uważ­nie. Zbyt uważ­nie. Jak­by wa­żył każ­dą se­kun­dę ci­szy i każ­de sło­wo, któ­re­go wciąż nie wy­po­wie­dział.

Na­gle wstał i pod­szedł do biur­ka.

Śle­dzi­łam każ­dy je­go ruch. Nie wie­dzia­łam, czy wró­ci do roz­mo­wy, czy wła­śnie ją za­koń­czył. Chwy­cił szklan­kę i jed­nym hau­stem wy­pił resz­tę whi­sky. Od­sta­wił ją z ha­ła­sem. Dźwięk szkła ude­rza­ją­ce­go o blat spra­wił, że drgnę­łam.

A po­tem wró­cił do mnie.

Owio­nę­ła mnie woń al­ko­ho­lu, kie­dy zna­lazł się bli­sko. Przy­szła mi do gło­wy ab­sur­dal­na myśl, że też chcia­ła­bym się na­pić. Cze­go­kol­wiek, co choć na mo­ment roz­luź­ni­ło­by ten pie­przo­ny wę­zeł w żo­łąd­ku.

– Cla­ire – za­czął, ale urwał.

Nie cze­ka­łam. Do­tknę­łam je­go po­licz­ka, a po­tem zro­bi­łam coś, co za­wsze nas uspo­ka­ja­ło. Usia­dłam mu na ko­la­nach i wtu­li­łam się w nie­go, jak­by ten gest mógł za­trzy­mać wszyst­ko in­ne.

Je­go cia­ło by­ło cie­płe i tak do­brze zna­jo­me. Wdy­cha­łam za­pach wo­dy ko­loń­skiej, sku­pia­jąc się tyl­ko na tym jed­nym bodź­cu, a resz­ta świa­ta prze­sta­ła ist­nieć.

Za­mknę­łam oczy.

Zmę­cze­nie spa­dło na mnie na­gle. Bez ostrze­że­nia. Or­ga­nizm po­zwo­lił so­bie od­pu­ścić. Ziew­nę­łam, a on po­gła­dził mnie po wło­sach. Po­ma­łu. De­li­kat­nie.

Nie mia­łam już si­ły na dal­szą roz­mo­wę. Był ra­nek, a ja ca­łą noc nie spa­łam. Czu­łam je­go spo­koj­ny do­tyk i rów­ny od­dech tuż przy so­bie.

To wy­star­czy­ło.

Po­zwo­li­łam so­bie od­pły­nąć.

Roz­dział 2

Lu­ca

Wtu­la­ła się we mnie na­tu­ral­nie, jak­by to by­ło je­dy­ne bez­piecz­ne miej­sce, któ­re zna­ła. Jak­by nie mu­sia­ła się za­sta­na­wiać, gdzie po­win­na być. Wie­dzia­łem, że to nie ko­niec roz­mo­wy. Tyl­ko prze­rwa. A mi­mo to po­czu­łem, jak cię­żar spa­da mi z ser­ca, gdy tyl­ko od­pu­ści­ła.

– Cla­ire, za­bie­ram cię do do­mu – wy­szep­ta­łem, ale od­po­wie­dzia­ła mi ci­sza.

Spoj­rza­łem na nią. Spa­ła. Od­dy­cha­ła re­gu­lar­nie, wol­niej niż przez ostat­nie go­dzi­ny. Jej or­ga­nizm w koń­cu wy­grał wal­kę i po pro­stu się wy­łą­czył. Ostroż­nie prze­nio­słem ją z ko­lan na so­fę, pil­nu­jąc każ­de­go ru­chu, że­by na­wet naj­mniej­sze drgnię­cie jej nie obu­dzi­ło. Się­gną­łem po te­le­fon.

Wy­bra­łem nu­mer Mi­ke’a. Ode­brał na­tych­miast.

– Tak, sze­fie?

– Niech John na­grze­je au­to. I za­łatw mi ja­kiś koc.

Roz­łą­czy­łem się.

Na­chy­li­łem się nad nią i krót­ko mu­sną­łem usta­mi jej czo­ło. Spa­ła spo­koj­nie. Zbyt spo­koj­nie jak na to, co ją cze­ka­ło. Coś ści­snę­ło mnie od środ­ka i do­kład­nie wie­dzia­łem, dla­cze­go.

Kie­dy Mi­ke przy­szedł, wzią­łem ją na rę­ce, a on okrył ją ko­cem. Wy­szli­śmy z biu­ra. Ja z uśpio­ną Cla­ire w ra­mio­nach, Mi­ke z jej rze­cza­mi. Przy au­cie otwo­rzył mi drzwi. Ostroż­nie po­ło­ży­łem ją na tyl­nym sie­dze­niu, wsia­dłem obok i uło­ży­łem jej gło­wę na swo­ich udach.

– Mam je­chać z wa­mi? – za­py­tał Mi­ke.

– Nie. Zo­staw jej rze­czy z przo­du.

– Do ju­tra.

Zro­bił do­kład­nie to, co po­le­ci­łem.

Nie­dłu­go póź­niej ru­szy­li­śmy uli­ca­mi Bo­sto­nu, któ­ry le­ni­wie bu­dził się ze snu. Mia­sto to­nę­ło w bie­li śnie­gu. Je­dy­nie uli­ce po­zo­sta­wa­ły czar­ne, jak­by wy­cię­te z te­go świa­ta. Pu­ste. Pro­wa­dzi­ły nas w głąb cze­goś, od cze­go nie by­ło już od­wro­tu.

Opar­łem gło­wę o za­głó­wek i wy­pu­ści­łem po­wie­trze.

By­łem pe­wien, że bę­dzie źle. Że od te­raz nie bę­dę mógł spusz­czać jej z oczu. Na­wet na chwi­lę. Lo­ren­zo wy­cią­gnie po nią swo­je łap­ska, gdy tyl­ko do­wie się, że da­lej je­ste­śmy ra­zem. A po tym, co już wie­dzia­łem, nie mo­głem na to po­zwo­lić.

Pierw­szy raz w ży­ciu się ba­łem. Ja, ten, któ­ry ni­g­dy ni­cze­go się nie bał.

Strach nie ude­rzył od ra­zu. Wpełzł we mnie po­wo­li, to­czył się ży­ła­mi, na­pę­dza­jąc ser­ce, i jed­no­cze­śnie od­bie­rał tlen. Kie­dy Wiel­ki John opo­wie­dział mi ze szcze­gó­ła­mi, co pla­nu­je ten ma­ły skur­wy­syn, za­bra­kło mi słów. Bo po raz pierw­szy do­kład­nie zro­zu­mia­łem, co mo­gę stra­cić. To już nie jest tyl­ko mój świat. Wcią­gną­łem do nie­go Cla­ire, choć ni­g­dy o to nie pro­si­ła.

John za­trzy­mał au­to pod wej­ściem, do­kład­nie tam, gdzie za­wsze.

Spoj­rza­łem na dom i ko­lej­ny raz po­czu­łem, że to nie by­ło mo­je miej­sce. Ni­g­dy nim nie by­ło. Jak­bym był tu tyl­ko prze­jaz­dem. Kimś, kto za ja­kiś czas i tak ru­szy da­lej. A jed­nak nie mia­łem in­nej opcji. To by­ła je­dy­na dro­ga, ja­ką zna­łem. Naj­bez­piecz­niej­sza z moż­li­wych.

Nie dom.

Twier­dza. Zim­ne mu­ry.

Za­sa­dy za­miast cie­pła.

Miej­sce, któ­re nie py­ta o zgo­dę.

Otwo­rzy­łem drzwi i wy­sia­dłem. Bu­ty na­tych­miast za­pa­dły się w bia­łym pu­chu, a zim­no ude­rzy­ło mnie w twarz, szczy­piąc skó­rę jak ostrze­że­nie, któ­re zi­gno­ro­wa­łem. John stał już obok, trzy­ma­jąc rze­czy Cla­ire i cze­ka­jąc na mój ko­lej­ny ruch.

Wzią­łem ją w ra­mio­na. By­ła cie­pła i bez­wład­na, nie­świa­do­ma jesz­cze, ile kosz­tu­je bez­pie­czeń­stwo w mo­im świe­cie. Ru­szy­łem w stro­nę do­mu, a pod­ję­ta de­cy­zja osia­da­ła we mnie ra­zem z jej cię­ża­rem.

Po dro­dze wy­bie­gli nam na­prze­ciw ochro­nia­rze. Za­trzy­ma­li się nie­mal od­ru­cho­wo. Kiw­ną­łem tyl­ko gło­wą, da­jąc im znak, że nie są po­trzeb­ni. We­szli za mną do środ­ka i ro­ze­szli się bez­sze­lest­nie, zaj­mu­jąc swo­je miej­sca.

Scho­dy pro­wa­dzą­ce na pię­tro wy­da­wa­ły się dłuż­sze niż zwy­kle. Każ­dy sto­pień przy­wo­ły­wał myśl, któ­rej nie po­tra­fi­łem już za­głu­szyć. Po­peł­nia­łem błąd. Nie drob­ny, lecz nie­od­wra­cal­ny. Ta­ki, któ­ry nie­sie za so­bą kon­se­kwen­cje. Nie­bez­piecz­ne i osta­tecz­ne.

Nie po­wi­nie­nem te­go ro­bić.

A jed­nak sze­dłem da­lej. Jak­by od te­go wca­le nie za­le­ża­ło jej ży­cie.

Po­ło­ży­łem ją na łóż­ku ostroż­nie, że­by nie wy­rwać jej ze snu. Zdją­łem z niej bu­ty, po­tem spodnie. Bez po­śpie­chu. Przy­kry­łem ją do­kład­nie ko­cem, po­pra­wia­jąc go przy szyi, choć wie­dzia­łem, że i tak nie mar­z­nie.

Przez dłuż­szy czas pa­trzy­łem na jej twarz.

I wte­dy po­czu­łem w pier­si coś no­we­go. Coś zu­peł­nie in­ne­go niż wcze­śniej. To nie był strach ani na­pię­cie, któ­re zna­łem i nad któ­rym za­wsze mia­łem kon­tro­lę. To przy­szło na­gle. Roz­la­ło się we mnie sze­ro­ko, wy­peł­ni­ło ca­łe cia­ło, aż zro­bi­ło się za cia­sno. Jak­by klat­ka pier­sio­wa prze­sta­ła wy­star­czać.

Ale by­ło do­bre.

Nie­bez­piecz­nie do­bre.

Osu­ną­łem się na skraj łóż­ka. Od­dech nie na­dą­żał. Płyt­ki. Nie­rów­ny. Nie mia­łem po­ję­cia, co do­kład­nie mnie do­pa­dło ani dla­cze­go wła­śnie te­raz. Wie­dzia­łem tyl­ko, że nie chcę się te­go po­zby­wać. Że to nie jest coś, co da się wy­rzu­cić z gło­wy ani za­mknąć w pu­deł­ku.

Pod­nio­słem się gwał­tow­niej, niż za­mie­rza­łem, i szyb­kim kro­kiem po­sze­dłem do ła­zien­ki. Po­trze­bo­wa­łem zim­nej wo­dy. Prysz­ni­ca. Cze­goś, co choć na chwi­lę spo­wol­ni hu­ra­gan roz­krę­ca­ją­cy się we mnie, za­nim zro­bi ze mną coś, na co nie by­łem go­to­wy.

Zim­na wo­da nie dzia­ła­ła. Ani tro­chę.

Sta­łem pod stru­mie­niem, pró­bu­jąc się uspo­ko­ić i wró­cić do po­przed­nie­go sta­nu, ale nie po­tra­fi­łem. To coś nie mia­ło za­mia­ru ustą­pić. Nie sła­bło. Nie co­fa­ło się. Ogar­nę­ło mnie cał­ko­wi­cie. Chwy­ci­ło w szpo­ny i trzy­ma­ło, igno­ru­jąc wszyst­ko, co ro­bi­łem, że­by się go po­zbyć.

Zre­zy­gno­wa­ny za­krę­ci­łem wo­dę i wy­sze­dłem. Wy­tar­łem się me­cha­nicz­nie, jak­bym wy­ko­ny­wał czyn­no­ści po­zba­wio­ne więk­sze­go zna­cze­nia. Wsu­ną­łem spodnie od pi­ża­my i bez za­sta­no­wie­nia skie­ro­wa­łem się do łóż­ka.

Po­ło­ży­łem się obok Cla­ire. Spa­ła twar­do, z tym sa­mym spo­ko­jem na twa­rzy, któ­ry wi­dzia­łem wcze­śniej. Jak­by świat, do któ­re­go ją wła­śnie wcią­ga­łem, jesz­cze jej nie do­się­gnął.

Pa­trzy­łem na nią przez mo­ment, a po­tem za­mkną­łem oczy.

Ucisk w klat­ce był tro­chę lżej­szy niż kil­ka mi­nut wcze­śniej. Nie znik­nął. Po pro­stu po­zwo­lił mi od­dy­chać na ty­le swo­bod­nie, że­bym nie zwa­rio­wał.

Wie­dzia­łem już, że nie mi­nie.

Że to nie jest stan, któ­ry da się z sie­bie zmyć.

Cla­ire

Prze­cią­ga­łam się dłu­żej niż zwy­kle, jesz­cze za­nim otwo­rzy­łam oczy. Cie­pło mięk­kiej koł­dry przy­jem­nie roz­pły­wa­ło się po skó­rze, otu­la­jąc mnie szczel­nie. Przez krót­ką chwi­lę chcia­łam zo­stać w tym sta­nie za­wie­sze­nia, w któ­rym nic nie trze­ba pa­mię­tać ani ro­zu­mieć.

Otwo­rzy­łam oczy.

Zer­k­nę­łam na su­fit, ob­cy, nie­zna­jo­my. Przez kil­ka mi­nut nie orien­to­wa­łam, gdzie je­stem ani jak się tu zna­la­złam. Ba­łam się po­ru­szyć na­wet o mi­li­metr. My­śli nie po­tra­fi­ły się jesz­cze ufor­mo­wać, a pust­ka by­ła bar­dziej nie­po­ko­ją­ca niż strach.

Po­czu­łam ruch obok.

Wzię­łam głę­bo­ki od­dech i od­wa­ży­łam się spoj­rzeć. Gdy zo­ba­czy­łam śpią­ce­go Lu­cę, ode­tchnę­łam. Ser­ce zwol­ni­ło, jak­by przy­po­mnia­ło so­bie, że nie mu­si już bić tak szyb­ko.

Ob­ró­ci­łam się na bok. Lu­ca le­żał na brzu­chu, przy­kry­ty koł­drą tyl­ko do po­ło­wy. Je­go ple­cy by­ły od­sło­nię­te, a ta­tu­aż od ra­zu przy­cią­gnął mój wzrok. Był pięk­ny w swo­jej pro­sto­cie. Do­sko­na­ły. Nie wy­glą­dał jak ozdo­ba. Był opo­wie­ścią.

Wpa­try­wa­łam się w nie­go dłu­żej, po­dzi­wia­jąc go ko­lej­ny raz. I wte­dy do­tar­ło do mnie coś, cze­go za pierw­szym ra­zem nie do­strze­głam. Anioł nie był sym­bo­lem nie­win­no­ści. Był tą czę­ścią Lu­ci, któ­ra wciąż pró­bo­wa­ła ro­bić to, co słusz­ne, na­wet je­śli kosz­to­wa­ło go to wię­cej, niż po­win­no. Dia­beł nie był złem sa­mym w so­bie. Był wszyst­kim, co mu­siał w so­bie no­sić, że­by prze­trwać.

Pa­trzy­łam na ten ta­tu­aż i co­raz wy­raź­niej ro­zu­mia­łam, że żad­na z tych po­sta­ci ni­g­dy nie mia­ła wy­grać. Że to nie by­ła wal­ka o zwy­cię­stwo, tyl­ko o to, że­by nie prze­stać iść da­lej.

Mo­ja rę­ka sa­ma po­wę­dro­wa­ła w kie­run­ku je­go skó­ry. Na­giej, a jed­nak w ja­kiś spo­sób osło­nię­tej. Do­ty­ka­łam go ostroż­nie, jak­by to by­ła gra­ni­ca, któ­rej nie po­win­nam prze­kra­czać, a mi­mo to nie po­tra­fi­łam się za­trzy­mać. Po­wo­li prze­su­wa­łam opusz­ka­mi pal­ców po li­niach, po każ­dym de­ta­lu. Z każ­dym ru­chem od­kry­wa­łam w nim coś no­we­go, choć mia­łam wra­że­nie, że zna­łam go już zbyt do­brze, by to by­ło moż­li­we.

Po­ru­szył się lek­ko, nie­mal nie­zau­wa­żal­nie.

Nie za­bra­łam dło­ni. Ba­łam się, że je­śli to zro­bię, coś się ze­rwie. Jak­by tyl­ko ten gest trzy­mał nas jesz­cze w tej ci­szy.

– Zno­wu go ana­li­zu­jesz? – usły­sza­łam na­gle.

Cof­nę­łam rę­kę od­ru­cho­wo. Ser­ce przy­spie­szy­ło.

– Prze­pra­szam. Nie chcia­łem cię prze­stra­szyć – do­dał.

Uśmiech­nę­łam się lek­ko.

– Po pro­stu nie spo­dzie­wa­łam się, że się obu­dzisz aku­rat w tym mo­men­cie.

Nie od­po­wie­dział. Za­miast te­go uło­żył się na­prze­ciw­ko mnie i pa­trzył. In­ten­syw­nie.

– Dla­cze­go tak mi się przy­glą­dasz? – za­py­ta­łam, gdy wciąż nie od­wra­cał wzro­ku.

– Chcę się na­cie­szyć tą chwi­lą, za­nim zo­ba­czysz, jak na­praw­dę ży­ję. Zde­cy­du­jesz, że to za du­żo, i odej­dziesz.

Za­tka­ło mnie.

Już za­kła­dał mo­ją uciecz­kę, choć jesz­cze nic się nie wy­da­rzy­ło. Ni­cze­go nie zdą­ży­łam zo­ba­czyć, a de­cy­zja zo­sta­ła pod­ję­ta za mnie. I to ude­rzy­ło mnie naj­moc­niej.

Nie strach. Nie je­go świat.

To, że ode­brał mi wy­bór, za­nim zdą­ży­łam go so­bie uświa­do­mić.

Cie­pło roz­la­ło się we mnie gwał­tow­nie, ale nie by­ło w nim nic mięk­kie­go. Od­dech mia­łam nie­rów­ny, a gniew nie miał za­mia­ru ustą­pić. Mo­głam nie wie­dzieć, co kry­je się za tym do­mem i tym ży­ciem, ale wie­dzia­łam jed­no: nie zni­ka­łam tyl­ko dla­te­go, że coś by­ło trud­ne. Nie by­łam jak mój oj­ciec. Nie cho­wa­łam się przed świa­tem. Nie re­zy­gno­wa­łam z ży­cia.

– Po­zwól, że sa­ma po­dej­mę de­cy­zję. – Pod­nio­słam się i sta­nę­łam przy łóż­ku. – Nie­za­leż­nie od te­go, ja­ka bę­dzie.

Uśmiech­nął się mi­ni­mal­nie. Prze­su­nął się w mo­ją stro­nę i po­cią­gnął mnie za rę­kę. Krzyk­nę­łam z za­sko­cze­nia, ale dźwięk urwał się nie­mal na­tych­miast, gdy zna­la­złam się pod nim.

Lu­ca na­chy­lał się na­de mną.

Zbyt bli­sko.

Pod­brzu­sze za­pło­nę­ło, a puls przy­spie­szył.

– Do­brze – po­wie­dział krót­ko.

Nie od­po­wie­dzia­łam. Le­d­wo za­re­je­stro­wa­łam to jed­no sło­wo. My­śli roz­pa­dły się na drob­ne ka­wał­ki, a wszyst­ko in­ne prze­sta­ło mieć zna­cze­nie. Li­czył się tyl­ko on. Je­go cię­żar na­de mną. Je­go spoj­rze­nie.

A mi­mo to nie ro­bił nic wię­cej.

Nie do­ty­kał. Nie mó­wił.

Cze­kał.

– Po­ca­łu­jesz mnie w koń­cu? – za­py­ta­łam ci­cho, z nu­tą pro­wo­ka­cji, któ­rej na­wet nie pró­bo­wa­łam ukryć. – Czy bę­dziesz się tak pa­trzył w nie­skoń­czo­ność?

Zno­wu ten uśmiech. Lek­ki, le­d­wie wi­docz­ny, a jed­nak mó­wią­cy wię­cej, niż mo­je my­śli zdą­ży­ły­by udźwi­gnąć. Nie mia­ły już na to cza­su. Po­chy­lił się i wpił w mo­je usta, od­bie­ra­jąc mi od­dech.

Po­bu­dził do ży­cia każ­dą ko­mór­kę mo­je­go cia­ła. Wy­gię­łam się ku nie­mu in­stynk­tow­nie, by­le­by tyl­ko zna­leźć się jesz­cze bli­żej.

Mo­je dło­nie bez wsty­du ru­szy­ły po je­go cie­le, za­pa­mię­tu­jąc pod pal­ca­mi każ­dy na­pię­ty mię­sień.

Lu­ca ode­rwał się po chwi­li, po­pa­trzył mi w oczy i po­wie­dział twar­do, tak że dreszcz prze­szedł mi po skó­rze:

– Roz­bierz się.

Usiadł obok, nie spusz­cza­jąc ze mnie wzro­ku. Przy­sia­dłam na pię­tach. Za­czę­łam ścią­gać bluz­kę po­ma­łu, nie­mal z pre­me­dy­ta­cją. Czu­łam je­go spoj­rze­nie tak wy­raź­nie, jak­by do­ty­ka­ło mnie za­miast rąk. Rzu­ci­łam ubra­nie obok sie­bie.

Roz­pię­łam sta­nik. Się­gnę­łam do ra­mią­czek i naj­pierw zsu­nę­łam jed­no, po­tem dru­gie, aż w koń­cu po­zwo­li­łam mu opaść. Oczy Lu­ci roz­sze­rzy­ły się na­tych­miast. Ści­snę­ło mnie od środ­ka, przy­po­mi­na­jąc, jak moc­no go pra­gnę.

Ob­ję­łam dłoń­mi swo­je pier­si. De­li­kat­nie. Świa­do­mie. Przy­glą­dał mi się in­ten­syw­nie spod pół­przy­mknię­tych po­wiek. Zer­k­nę­łam na je­go spodnie i zo­ba­czy­łam, jak bar­dzo jest pod­nie­co­ny. Su­nę­łam rę­ką po brzu­chu, co­raz ni­żej, do miej­sca, któ­re pul­so­wa­ło w zu­peł­nie in­nym ryt­mie niż ser­ce.

Kie­dy pal­ce po­wę­dro­wa­ły pod ko­ron­kę, stra­ci­łam reszt­ki kon­tro­li. Lu­ca drgnął, nie od­ry­wa­jąc oczu od mo­je­go pod­brzu­sza. A ja z każ­dym ru­chem, każ­dym mu­śnię­ciem, by­łam co­raz bli­żej szczy­tu.

– Chodź tu do mnie – mruk­nął ni­sko.

Ode­rwa­łam od sie­bie rę­kę i przy­su­nę­łam się do nie­go. Zła­pał za bie­li­znę i jed­nym szyb­kim ru­chem ze­rwał ją ze mnie. Ma­te­riał wy­lą­do­wał obok mo­ich rze­czy. Po­tem ścią­gnął z sie­bie spodnie.

Był go­to­wy.

Chwy­ci­łam go, a Lu­ca wy­dał z sie­bie przy­tłu­mio­ne sap­nię­cie. Za­ci­snę­łam dłoń i za­czę­łam nią po­ru­szać. Re­ago­wał co­raz moc­niej. Ob­ser­wo­wa­łam, jak pod­da­je się tej przy­jem­no­ści, jak zbli­ża się do li­nii, któ­rą za mo­ment mógł prze­kro­czyć.

Na­gle chwy­cił mnie, pod­niósł i na­pro­wa­dził na sie­bie. Jęk­nę­łam, gdy się ze­tknę­li­śmy. Osu­nę­łam się ni­żej, a on wy­peł­nił mnie cał­ko­wi­cie. Ide­al­nie głę­bo­ko. Cie­pły prąd prze­szył mnie tak gwał­tow­nie, że od­rzu­ci­łam gło­wę do ty­łu.

Uno­si­łam się i opa­da­łam. Naj­pierw wol­no, spo­koj­nie, chcąc po­znać go w tej no­wej po­zy­cji. Je­go go­rą­ce dło­nie błą­dzi­ły po mo­im cie­le. Su­nę­ły z za­pa­łem po każ­dym wgłę­bie­niu, któ­re­go wcze­śniej nie do­tknął.

– Je­steś ta­ka pięk­na – wy­szep­tał, choć nie by­łam pew­na, czy do­brze usły­sza­łam.

Po­wie­trze zgęst­nia­ło, a od­dech za­czął mi się ury­wać. Spoj­rza­łam na nie­go. Je­go wzrok za­trzy­mał się na mnie.

Ścią­gnął mnie z sie­bie, ob­ra­ca­jąc tak, że zna­la­złam się pod nim. Na­pię­tym. Głod­nym. Wszedł we mnie po­now­nie, wy­da­jąc krót­kie wark­nię­cie. Po­ru­szał się tak, że cia­ło prze­sta­ło na­le­żeć do mnie. W gło­wie wi­ro­wa­ło, a mię­śnie mię­kły od każ­de­go pchnię­cia.

– Od­daj mi się… ca­ła – wy­szep­tał mi pro­sto do ucha.

Za­mknę­łam oczy. Umysł gasł z każ­dym ru­chem, zsu­wa­jąc mnie w przy­jem­ność, któ­ra w koń­cu roz­la­ła się po ca­łym cie­le. Dwa pchnię­cia póź­niej po­czu­łam w so­bie je­go speł­nie­nie.

Otwo­rzy­łam oczy.

Lu­ca prze­su­wał spoj­rze­niem po mo­jej twa­rzy, jak­by cze­goś szu­kał. Uśmiech­nę­łam się i przy­cią­gnę­łam go do po­ca­łun­ku. Je­go ję­zyk na­tych­miast spo­tkał się z mo­im. Za­czął scho­dzić ni­żej. Po szyi. Do pier­si, któ­re re­ago­wa­ły na je­go do­tyk.

– Ku­sisz mnie za każ­dym ra­zem co­raz moc­niej. Nie po­tra­fię ci się oprzeć.

Wró­cił do mnie. Pa­trzył tak, jak­by do­pie­ro te­raz na­praw­dę mnie zo­ba­czył.

Za­mru­cza­łam ci­cho, a on wpił się w mo­je usta z pra­gnie­niem, któ­re obie­cy­wa­ło wszyst­ko.

Lu­ca

Gdy za­bra­kło nam tchu, od­su­ną­łem się. Po­cią­gną­łem ją w stro­nę ła­zien­ki. Szła obok mnie, roz­glą­da­jąc się po sy­pial­ni.

– Wejdź pierw­sza, a ja wy­cią­gnę ręcz­ni­ki. – Lek­ko po­pchną­łem ją w stro­nę prysz­ni­ca.

Od­wró­ci­łem się i usły­sza­łem szum wo­dy. Wy­ją­łem z szaf­ki dwa ręcz­ni­ki ką­pie­lo­we, po czym za­wie­si­łem je na ścia­nie obok. Do­łą­czy­łem do Cla­ire.

Jej skó­ra lśni­ła od kro­pel wo­dy, przy­kle­jo­nych jak ślad po czymś, cze­go jesz­cze nie zdą­ży­łem zmyć. Ob­ją­łem ją w pa­sie i po­ca­ło­wa­łem, za­nim zdą­ży­łem się za­sta­no­wić, co ro­bię. Nie umia­łem się po­wstrzy­mać. Przy­cią­ga­ła mnie z si­łą, z któ­rą nie chcia­łem wal­czyć. A na­wet gdy­bym spró­bo­wał, wie­dzia­łem, że i tak prze­gram.

– Jak na ra­zie po­do­ba mi się to, co wi­dzę – po­wie­dzia­ła.

– Ja? – Ką­ci­ki ust sa­me się unio­sły.

– Też. Ale mia­łam na my­śli te pięk­ne po­miesz­cze­nia. – Wy­ko­na­ła nie­okre­ślo­ny gest dło­nią.

– To nic ta­kie­go. Zwy­czaj­ne. – Wzru­szy­łem ra­mio­na­mi.

Po­pa­trzy­ła na mnie z uko­sa, uno­sząc brwi.

– Mo­je miesz­ka­nie jest zwy­czaj­ne. Uwierz mi, da­le­ko mu do te­go.

– Od­wróć się. Umy­ję ci wło­sy.

Ucią­łem roz­mo­wę, za­nim zdą­ży­ła pójść da­lej. Ostat­nie, o czym pra­gną­łem mó­wić, to ten dom. Dom, któ­ry stra­cił zna­cze­nie wie­le lat te­mu. Te­raz był tyl­ko ilu­zją cze­goś, co ni­g­dy w nim nie ist­nia­ło.

– Ile lat tu miesz­kasz?

– Ca­łe ży­cie – mruk­ną­łem.

Skoń­czy­łem myć jej wło­sy i wy­sze­dłem spod stru­mie­nia. Nie chcia­łem cią­gnąć te­go te­ma­tu ani od­po­wia­dać na ko­lej­ne py­ta­nia o ten bu­dy­nek.

– Lu­ca.

Spoj­rza­łem na nią. Sta­ła nie­ru­cho­mo, wpa­trzo­na we mnie, a w jej twa­rzy by­ło coś, cze­go nie po­tra­fi­łem zi­gno­ro­wać. Zmar­twie­nie. Czy­ste i szcze­re.

– Nie chcę o tym roz­ma­wiać.

– Do­brze – od­po­wie­dzia­ła krót­ko, bez na­ci­sku, jak­by na­praw­dę to ro­zu­mia­ła.

Mo­że wła­śnie tak by­ło. A ja tyl­ko wma­wia­łem so­bie, że je­śli wy­star­cza­ją­co du­żo za­cho­wam dla sie­bie, ona bę­dzie szczę­śli­wa i bez­piecz­na.

Już wie­dzia­łem, że to kłam­stwo.

Prze­sze­dłem do gar­de­ro­by.

Ubie­ra­łem się, gdy Cla­ire po­ja­wi­ła się w pro­gu.

Na­go.

Od­chrząk­nę­ła. Mój wzrok, któ­ry utknął na jej pier­siach, w koń­cu po­wę­dro­wał wy­żej.

– Nie mam żad­nych czy­stych ubrań.

Nie do­sły­sza­łem koń­ców­ki zda­nia. Mo­je spoj­rze­nie znów ze­śli­zgnę­ło się po jej cie­le, gdy ru­szy­ła w mo­ją stro­nę. Z każ­dym jej kro­kiem czu­łem, jak ucisk w klat­ce pier­sio­wej na­ra­sta.

Na­gle pstryk­nę­ła mi pal­ca­mi przed ocza­mi.

– Tu je­stem! – Za­śmia­ła się. – Nie mam się w co ubrać, Lu­ca.

– Wy­bie­raj. – Wska­za­łem sza­fy.

Usia­dłem w fo­te­lu i ob­ser­wo­wa­łem, jak się po­ru­sza. A ra­czej na to, jak jej cia­ło mięk­ko na­pi­na się przy każ­dym ru­chu.

Wy­bra­ła blu­zę, bok­ser­ki i skar­pet­ki. Wszyst­ko zde­cy­do­wa­nie za du­że. Sta­nę­ła przede mną. A kie­dy pu­ści­ła ma­te­riał w pa­sie, bie­li­zna zsu­nę­ła się do jej ko­stek.

Za­śmia­łem się.

– Bar­dzo śmiesz­ne – mruk­nę­ła z iro­nią, choć le­d­wo po­wstrzy­my­wa­ła uśmiech.

Zła­pa­łem ją i po­sa­dzi­łem so­bie na ko­la­nach.

– Wy­ślę Mi­ke’a po two­je rze­czy do miesz­ka­nia.

– Wo­la­ła­bym sa­ma tam po­je­chać. Nie chcę, że­by grze­bał w mo­ich majt­kach.

Te­go nie prze­wi­dzia­łem.

– Masz ra­cję. Po­je­dzie­my tam ra­zem. Ale po śnia­da­niu. Nie mo­gę już słu­chać, jak bur­czy ci w brzu­chu.

– Ej! – Klep­nę­ła mnie lek­ko w ra­mię.

Wsta­ła i pod­cią­gnę­ła bok­ser­ki.

– Po­mo­gę ci. – Prze­su­ną­łem się bli­żej i zro­bi­łem su­peł w pa­sie. – Tak le­piej.

– Dzię­ku­ję, cho­ciaż by­łam go­to­wa cho­dzić bez. – Pu­ści­ła do mnie oczko i się od­wró­ci­ła.

Nie zdą­ży­ła jed­nak zro­bić na­wet kro­ku, bo przy­cią­gną­łem ją z po­wro­tem.

– Mo­ja ko­bie­ta nie bę­dzie cho­dzić na­go przy mo­ich lu­dziach.

Pu­ści­łem ją i klep­ną­łem w cu­dow­ne po­ślad­ki.

– Auu! – krzyk­nę­ła, śmie­jąc się.

– A te­raz chodź­my na śnia­da­nie. Al­bo ra­czej wcze­sny lunch.

Chwy­ci­łem ją za dłoń i ru­szy­li­śmy w stro­nę wyj­ścia. Za­trzy­ma­ła się tuż przed drzwia­mi.

– Co się sta­ło? – za­py­ta­łem.

– A co, je­śli mnie nie po­lu­bią? Nie za­ak­cep­tu­ją?

– Kto?

– Twoi lu­dzie.

Ob­ją­łem ją i na­chy­li­łem się, aż mu­sia­ła spoj­rzeć mi pro­sto w oczy.

– To nie ma zna­cze­nia. Oni ma­ją cię sza­no­wać, nie lu­bić.

Zmarsz­czy­ła brwi.

– Cla­ire, to są moi pra­cow­ni­cy, nie kum­ple. Ma­ją wy­ko­ny­wać po­le­ce­nia i nie za­da­wać zbęd­nych py­tań.

Kiw­nę­ła gło­wą. Zbyt lek­ko. Jesz­cze nie ro­zu­mia­ła, co to na­praw­dę zna­czy. Do­pie­ro za­cznie po­zna­wać mój świat. A kie­dy go po­czu­je, ta­kie oba­wy sta­ną się tyl­ko od­le­głym, nie­win­nym wspo­mnie­niem.

Roz­glą­da­ła się po po­miesz­cze­niu, jak­by chcia­ła do­strzec każ­dy szcze­gół, każ­dy cen­ty­metr te­go miej­sca. Wi­dać by­ło, że jest za­chwy­co­na. Czy­sta cie­ka­wość, nie­ska­żo­na jesz­cze świa­do­mo­ścią, ile zła wsią­kło w te ścia­ny. Wie­dzia­łem, że gdy­by zna­ła ca­łą praw­dę, ten za­chwyt zgasł­by na­tych­miast.

We­szli­śmy do kuch­ni. Za­pach świe­że­go cia­sta ude­rzył w nas od ra­zu, wy­wo­łu­jąc skurcz żo­łąd­ka. Ma­teo wła­śnie wy­cią­gał bla­chę z pie­kar­ni­ka. Kie­dy zo­ba­czył Cla­ire, znie­ru­cho­miał na uła­mek se­kun­dy. Zer­k­nął na mnie, po­tem na nią. Za­raz po­tem od­chrząk­nął.

– Dzień do­bry – przy­wi­tał się.

Odło­żył bla­chę i pod­szedł bli­żej.

– Dzień do­bry. To jest Cla­ire – od­po­wie­dzia­łem. – Przy­go­tu­jesz nam ja­kieś śnia­da­nie?

– Bar­dzo mi mi­ło. Je­stem Ma­teo – zwró­cił się do niej. – Na co masz ocho­tę?

– Mnie rów­nież. Zjem co­kol­wiek – od­par­ła.

Usie­dli­śmy przy sto­le. Ku­charz od ra­zu za­brał się do pra­cy. Cla­ire by­ła spię­ta, skrę­po­wa­na, nie wie­dzia­ła, gdzie po­dziać wzrok. Na­chy­li­łem się do jej ucha i ści­sną­łem jej dłoń.

– Od dziś ty je­steś tu sze­fo­wą.

Po­ru­szy­ła się nie­spo­koj­nie na krze­śle.

– Im szyb­ciej się do te­go przy­zwy­cza­isz, tym bę­dzie ci ła­twiej.

Spoj­rza­ła na mnie. Jej oczy błysz­cza­ły.

I po­czu­łem to wy­raź­nie, ale spo­koj­nie. Tak wła­śnie po­win­no być.

Pró­ba ode­pchnię­cia jej by­ła błę­dem. Jej miej­sce by­ło przy mnie.

Ja­ko mo­jej ko­bie­ty.

Cla­ire

Sie­dzia­łam przy drew­nia­nym sto­le i chło­nę­łam każ­dy szcze­gół wo­kół mnie. Ser­ce bi­ło szyb­ciej, niż po­win­no, a w umy­śle wciąż od­bi­ja­ło się jed­no sło­wo: sze­fo­wa. Krą­ży­ło bez ła­du jak pusz­czo­ne w eter. Jak­by wła­śnie pa­dło w au­dy­cji ra­dio­wej, a nie zo­sta­ło wy­po­wie­dzia­ne przez nie­go wprost do mnie.

Dło­nie mia­łam lo­do­wa­te, mi­mo że w po­miesz­cze­niu by­ło cie­pło. Pró­bo­wa­łam zro­zu­mieć, co wła­ści­wie się wy­da­rzy­ło, ale za­miast my­śli by­ła tyl­ko pust­ka. Sło­wa nie chcia­ły przyjść.

– Cla­ire, wszyst­ko w po­rząd­ku?

Je­go py­ta­nie le­d­wo do mnie do­tar­ło. Ścisk w żo­łąd­ku nie od­pusz­czał, trzy­mał mnie w miej­scu i nie po­zwa­lał wy­do­być gło­su.

– Cla­ire?

Je­go rę­ka spo­czę­ła na mo­ich ple­cach i to ona mnie roz­mro­zi­ła. Cie­pło ro­ze­szło się po cie­le, bez po­śpie­chu przy­wra­ca­jąc mnie do rze­czy­wi­sto­ści. Od­wró­ci­łam się do nie­go.

– Tak. Te­raz już tak. – Uśmiech­nę­łam się.

– To do­brze – rzu­cił aku­rat, gdy Ma­teo po­sta­wił przed na­mi dwa ta­le­rze.

Gdy do­szedł do mnie za­pach ja­jek i be­ko­nu, zda­łam so­bie spra­wę, jak bar­dzo by­łam głod­na. Jak moc­no ten głód był wcze­śniej stłu­mio­ny przez stres i strach. Te­raz w koń­cu mo­głam wziąć głę­bo­ki od­dech i na mo­ment nie my­śleć o tym, co bę­dzie da­lej.

Zje­dli­śmy w mil­cze­niu. Nie wie­dzia­łam, co mó­wić przy je­go pra­cow­ni­ku, a Lu­ca chy­ba roz­ko­szo­wał się tą chwi­lą, bo co kil­ka se­kund zer­kał w mo­ją stro­nę z lek­kim uśmie­chem, le­d­wie uno­szą­cym ką­ci­ki ust. Ta ci­sza nie prze­szka­dza­ła mi ani tro­chę.

Odło­ży­łam sztuć­ce na ta­lerz, do­pi­łam her­ba­tę i wte­dy zo­ba­czy­łam ma­łe ra­dio na bla­cie. Od­ru­cho­wo wsta­łam i po­de­szłam do nie­go. Do­tknę­łam chłod­ne­go me­ta­lu i na­ci­snę­łam przy­cisk play. Z gło­śni­ków po­pły­nę­ła ja­kaś pio­sen­ka.

Przy­tknę­łam dłoń do pier­si i za­mknę­łam oczy.

To, co od no­cy spy­cha­łam w naj­głęb­szy za­ka­ma­rek, ude­rzy­ło we mnie z peł­ną si­łą. Nie da­wa­łam tym my­ślom dojść do gło­su. Aż do te­raz. Łzy za­pie­kły pod po­wie­ka­mi, ale nie po­zwo­li­łam im wy­pły­nąć.

Cie­pło ob­ję­ło mnie od ty­łu. Lu­ca sta­nął za mną bez py­tań. Chy­ba ro­zu­miał, co wła­śnie się dzia­ło. Coś pró­bo­wa­ło mnie roz­bić, a on sta­rał się te­mu za­po­biec.

Nie wie­dzia­łam, ile tak sta­li­śmy ani kie­dy je­go pra­cow­nik znik­nął z kuch­ni. Wie­dzia­łam tyl­ko jed­no: Lu­ca nie po­zwo­li, że­by sta­ła mi się ja­ka­kol­wiek krzyw­da.

Nie mu­siał te­go mó­wić.

Ta pew­ność by­ła we mnie. Nie­pod­wa­żal­na.

Od­wró­ci­łam się do nie­go. Je­go wzrok mó­wił przede wszyst­kim jed­no: prze­pra­szam. Opar­łam dło­nie o je­go klat­kę. Zdez­o­rien­to­wa­ny na­tych­miast mnie pu­ścił.

– Nie od­chodź – wy­szep­ta­łam.

Ob­jął mnie po­now­nie, bez wa­ha­nia. Wtu­li­łam się w nie­go, a za­raz po­tem po­czu­łam po­ca­łu­nek na czub­ku gło­wy.

– Jak się czu­jesz? – spy­tał ci­cho.

– Le­piej.

Przy nim my­śli za­czę­ły się po­rząd­ko­wać. Ciem­ne ob­ra­zy nie znik­nę­ły, ale prze­sta­ły bo­le­śnie na­pie­rać. Nie za­mie­rza­łam re­zy­gno­wać z pra­cy, choć jesz­cze nie mia­łam po­ję­cia, jak to po­go­dzę. Mu­sie­li­śmy je­dy­nie prze­trwać coś, o czym nie chciał mó­wić.

Jesz­cze nie.

Od­su­nę­łam się od nie­go i spoj­rza­łam w je­go ciem­ne oczy, wpa­trzo­ne we mnie z wy­raź­ną tro­ską.

– Mo­że­my po­je­chać te­raz po mo­je rze­czy?

– Oczy­wi­ście. Mu­sisz tyl­ko za­ło­żyć ja­kieś spodnie. – Zer­k­nął na mo­je go­łe no­gi.

– Za­ło­żę. W koń­cu mam dżin­sy.

Wró­ci­li­śmy do sy­pial­ni. Po dro­dze znów roz­glą­da­łam się uważ­nie, pró­bu­jąc wy­ła­pać co­kol­wiek dziw­ne­go. Co­kol­wiek, co pa­so­wa­ło­by do sło­wa „ma­fia”, któ­re wciąż brzmia­ło mi w gło­wie zbyt gło­śno. Nic jed­nak nie przy­ku­wa­ło mo­jej uwa­gi. Żad­nych zna­ków ostrze­gaw­czych. Żad­nych sym­bo­li. Je­go lu­dzie do­słow­nie po­cho­wa­li się przede mną, a mo­że po pro­stu za­wsze tak by­ło.

Si­ło­wa­łam się z za­pię­ciem spodni, ale przez su­peł w bok­ser­kach nie by­łam w sta­nie ich do­piąć. Lu­ca sie­dział na łóż­ku i z co­raz szer­szym uśmie­chem ob­ser­wo­wał mo­ją wal­kę, któ­rą ewi­dent­nie prze­gry­wa­łam.

– Wrr – wark­nę­łam ze zło­ści.

Ro­ze­śmiał się. Tak zwy­czaj­nie. Spoj­rza­łam na nie­go i bez­rad­nie roz­ło­ży­łam rę­ce.

– Nie dam ra­dy.

– Po­dejdź do mnie.

Gdy sta­nę­łam przed nim, spraw­nie roz­wią­zał wę­zeł i za­piął mi spodnie.

– Go­to­we.

– Dzię­ku­ję.

Po­pra­wi­łam blu­zę i zwią­za­łam wło­sy w kit­kę.

– Mo­że­my je­chać?

– Tak.

Za­ło­ży­li­śmy płasz­cze i ze­szli­śmy na dół. W ho­lu na krze­śle le­ża­ła mo­ja to­reb­ka. Chwy­ci­łam ją, a Lu­ca po­cią­gnął mnie na ze­wnątrz. Mróz do­padł mnie na­tych­miast, więc pod­nio­słam koł­nierz wy­żej. Otwo­rzył mi drzwi, a ja wsu­nę­łam się na sie­dze­nie.

Zna­łam ten sa­mo­chód i zna­łam kie­row­cę.

– Cześć – rzu­ci­łam krót­ko.

John od­po­wie­dział uśmie­chem i lek­kim ski­nie­niem gło­wy. Lu­ca usiadł obok mnie.

– Za­wieź nas do do­mu Cla­ire.

Sa­mo­chód ru­szył po­ma­łu, na­bie­ra­jąc pręd­ko­ści z każ­dym ko­lej­nym me­trem. Pa­trzy­łam przez okno, ale my­śli sa­me skrę­ci­ły w stro­nę pra­cy.

Nie od­dam te­go. To mo­je.

Nikt nie od­bie­rze mi mo­je­go gło­su. Tyl­ko jak wy­tłu­ma­czę ochro­nę? Jak mój okrop­ny szef to przyj­mie? Jak po­go­dzę jed­no z dru­gim? Czy dam ra­dę uda­wać, że wszyst­ko jest nor­mal­ne?

Do­pie­ro po chwi­li zo­rien­to­wa­łam się, że wy­cie­ram dło­nią po­li­czek. Łzy spły­wa­ły ci­cho, jak­by nie chcia­ły zwra­cać na sie­bie uwa­gi. Na­wet nie po­czu­łam, kie­dy się po­ja­wi­ły, a te­raz nie po­tra­fi­łam ich za­trzy­mać.

Lu­ca roz­ma­wiał przez te­le­fon. Sły­sza­łam je­go krót­kie, zdaw­ko­we od­po­wie­dzi, kon­kret­ne i po­zba­wio­ne emo­cji. Nie pa­trzył na mnie. Gło­wę mia­łam zwró­co­ną w stro­nę okna. Wo­la­łam, że­by nie wi­dział, że zno­wu się roz­pa­dam. Że tra­cę grunt pod no­ga­mi i za­czy­nam uża­lać się nad so­bą.