Wspólnicy ebook

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu książki w środkach masowego przekazu wymaga zgody autora.

Niniejsza powieść jest wyłącznie fikcją. Zbieżność wydarzeń i nazwisk jest przypadkowa.

Redakcja:

Sara Rzeczycka – Redakcja bez żartów

Korekta:

Ewelina Dobosz – Ta od przecinków

Opracowanie e-booka:

Dorota Bębenek – Literackie Atelier

Wydanie I, 2026

ISBN: 978-83-983885-1-1

Copyright © by Kamil Miastowy

Copyright for cover © Kamil Miastowy

Prolog

Transformacja gospodarcza w Polsce była jak rwąca rzeka: wciągała, wynosiła, czasem topiła. Lata dziewięćdziesiąte, które dla wielu ludzi stały się symbolem szansy, wolności i nowego początku, dla innych oznaczały brutalne zderzenie z rzeczywistością. Kraj, który jeszcze kilka lat wcześniej tętnił rytmem reglamentowanych towarów i kolejek po mięso, nagle otworzył się na zachodnie marki, pierwsze reklamy telewizyjne, kolorowe opakowania w sklepach i obietnicę bogactwa. Nie wszyscy jednak mieli równe szanse w tym nowym wyścigu.

Kamil urodził się w 1987 roku w małym mieście na południu Polski. Jego dzieciństwo było skromne, naznaczone codzienną walką rodziny o to, by „wystarczyło do pierwszego”. Matka nie pracowała, ojciec imał się różnych zajęć – od kierowcy po magazyniera – ale mimo wysiłków pieniędzy zawsze było wystarczająco.

Rodzina żyła skromnie, w bloku z wielkiej płyty, w mieszkaniu które z przydziału dostali dziadkowie. Kamil od najmłodszych lat nauczył się, że jeśli czegoś pragnie, musi znaleźć sposób, aby sam to zdobyć. Nie było bogatych wujków, nie było znajomości, nie było spadku, który mógłby otworzyć drzwi do lepszego życia. Była tylko jego determinacja i chłopięca ciekawość świata, która z czasem przerodziła się w coś więcej – w niezależne myślenie.

Dla niego transformacja była czymś, co oglądał z perspektywy dziecka. Rodzice dbali o niego i rodzeństwo. Okazyjnie dostawał prezenty w ramach takich świąt jak I Komunia czy urodziny – jakieś klocki LEGO, jakiś samochód. Mimo to nie odczuwał, że czegoś mu brakuje w porównaniu z rówieśnikami. Nie zwracał większej uwagi na zagraniczne zabawki w sklepach. Zamiast tego na prezent mikołajkowy zażyczył sobie Encyklopedię.

Pierwsze komputery, kolorowe reklamy – wszystko to budziło w nim nie tylko zachwyt, ale i pytania: „Jak to działa? Dlaczego właśnie tak? Czy ja też mógłbym coś takiego wymyślić?”.

Tam, gdzie inni widzieli niedostępny luksus, on widział inspirację. Poczucie niedostatku nie gasiło jego ciekawości, lecz ją podsycało. Nauczył się samodzielności: gdy nie było pieniędzy na najnowsze gadżety, zawsze znajdował sposób, żeby zarobić. Było to choćby rozdawanie gazet na Rondzie Grunwaldzkim podczas wakacyjnej przerwy. Pracował rano, żeby po skończonej pracy dołączyć do kolegów, którzy już od rana opalali się na „skałkach”1.

Szukał rozwiązań i poznawał życie, z lepszym lub gorszym skutkiem. Gdy rówieśnicy dostawali Commodore 64 czy inne pierwsze komputery, jego przygoda zaczęła się dopiero od Windowsa 98, nie Windowsa 95 na dyskietkach.

Szybko uzyskał opinię osoby szanowanej i kreatywnej. Wiedział więcej, niżby chciał, a łatwa zdolność przyswajania wiedzy sprawiała, że stale poszerzał swoje horyzonty. Patrzył i widział coś, czego inni nie dostrzegali.

W szóstej klasie szkoły podstawowej siedział z kolegą na wałach wiślanych i wpatrywał się w dzielnicę Zabłocie - kiedyś przemysłową, zabłoconą, z polami, dziś jedną z bardziej prestiżowych w Krakowie.

Zupełnie inaczej wyglądało dzieciństwo Aleksandra, choć urodził się w tym samym kraju, w podobnym czasie. Jego ojciec należał do tej grupy ludzi, którzy w okresie transformacji potrafili dostrzec okazję i bez skrupułów ją wykorzystać. W latach dziewięćdziesiątych dokonał przejęcia menedżerskiego części produkcyjnej w fabryce, w której pracował. Krok, który dla wielu był niezrozumiały, dla niego okazał się trampoliną do ogromnego majątku. Później, zamiast budować własne linie produkcyjne, zajmował się odsprzedażą wytwarzanych przez fabrykę produktów z wysoką marżą, tworząc wokół siebie aurę człowieka, który zawsze spada na cztery łapy. Szybko dorobił się willi na podmiejskim osiedlu Krakowa, samochodów i możliwości spędzania wakacji za granicą – wszystkiego, co wówczas uznawano za symbol sukcesu.

Aleksander dorastał w świecie, gdzie niczego nie brakowało. Jego dzieciństwo pachniało nowymi zabawkami sprowadzanymi z Niemiec, pierwszymi konsolami do gier, słodkościami z Zachodu. Wyrzeczenia były mu obce. Ojciec, zajęty interesami, był dla niego bardziej cieniem niż przewodnikiem. Matka natomiast otaczała go opieką, często przesadną, starając się, by niczego mu nie zabrakło.

Aleksander od najmłodszych lat wiedział, że świat stoi przed nim otworem, choć nie musiał wkładać w to wysiłku. W jego domu pieniądze pojawiały się i znikały, ale zawsze były. Jego edukacja, kontakty, znajomości – wszystko było przygotowane, podane na tacy. To budowało w nim poczucie beztroski, które z wiekiem tylko się pogłębiało.

Lata dziewięćdziesiąte to nie tylko kontrast biedy i bogactwa, ale też narodziny nowego polskiego stylu życia. Dla Kamila oznaczało to pogoń za wiedzą i eksperymentowanie z ograniczonymi zasobami. Dla Aleksandra – lekkość, która miała się później przerodzić w zamiłowanie do zabawy, imprez i używek. Dwaj chłopcy, dorastający w dwóch różnych światach, mieli kiedyś się spotkać, choć w tamtym czasie nic na to nie wskazywało.

11 Skałki Twardowskiego – znany park w Krakowie, popularnie nazywany „skałkami”.

Kamil – chłopak z bloków, który nie godził się na przeciętność

Kamil wchodził w dorosłość na przełomie wieków, kiedy Internet dopiero raczkował, a komputer w domu wciąż był czymś rzadkim. Pierwszego peceta dostał dopiero wtedy, gdy rodziców było na to stać. Miał wtedy kilkanaście lat i nie czekał, aż ktoś pokaże mu, jak się nim posługiwać. Samodzielnie uczył się obsługi systemu, często metodą prób i błędów, co nieraz powodowało wymuszoną reinstalację systemu. Rozkręcał sprzęt, popełniał błędy i uczył się na nich więcej niż niejeden uczeń w szkole.

Nie był prymusem. W szkolnych rankingach nie błyszczał, a nauczyciele często patrzyli na niego z lekką rezerwą – „zdolny, ale leniwy”, mówili.

Prawda była inna: Kamil nie znosił rzeczy, które nie miały dla niego sensu. Potrafił spędzać noce, czytając artykuły o nowych technologiach, wertując „Świat wiedzy” – Wikipedię lat 90. Już wtedy wykazywał cechy, które miały zdefiniować jego dorosłe życie – potrafił ignorować to, co nieistotne, i skupiać się na tym, co naprawdę go interesowało. Towarzyszyły mu przy tym kreatywnośći charyzma.

Jego rówieśnicy marzyli o samochodach, o modnych ubraniach, o pierwszych imprezach. On też chciał mieć rzeczy, na które nie mógł sobie pozwolić, ale zamiast narzekać, zastanawiał się, jak zarobić.

Wraz z kolegą stworzył na osiedlu sieć LAN (lokalną sieć komputerową), która umożliwiała mieszkańcom wymianę plików, zamiast zarabiać na nagrywaniu i sprzedaży płyt z muzyką. Później pomagał starszym sąsiadom i znajomym w konfiguracji komputerów. Każda zarobiona złotówka była dla niego krokiem ku niezależności. Od jednego z klientów usłyszał słowa, które pamięta do dziś: „Za dziękuję kowal konia nie podkuje”. To nie były wielkie pieniądze, ale dawały mu poczucie sprawczości. W domu, w którym ciągle brakowało środków, on stawał się kimś, kto potrafił coś „załatwić”.

Był minimalistą z natury. Może dlatego, gdy w wieku dwudziestu dwóch lat zaczął łysieć, nie przejął się tym zanadto. Zamiast nabawić się kompleksów, ogolił się na łyso, zyskując charyzmatyczny wygląd. Jego schludny styl – proste, dobrze skrojone ubrania bez zbędnych ozdób – zaczął przyciągać uwagę. Nie musiał się wyróżniać krzykliwym strojem. Wystarczyły dwa szczegóły: łysa głowa i zegarek, który w przyszłości miał stać się jego znakiem rozpoznawczym – Patek Philippe Nautilus. Nie był typowym symbolem bogactwa, który rzucał się w oczy. Był wyrazem gustu, dyskretnego luksusu i świadomości własnej wartości.

Kamil dorastał, obserwując świat z dystansu. Był ambitny, ale ostrożny. Wiedział, że musi liczyć na siebie. Nauczył się nie ufać zbytnio innym, nie oczekiwać wsparcia. To właśnie ta mieszanka – samodzielność, chłodna kalkulacja i wizjonerstwo – miała go wprowadzić w dorosłość jako człowieka gotowego budować coś własnego.

Aleksander – beztroska złotej młodzieży

Aleksander dorastał w zupełnie innych okolicznościach. Krakowskie osiedle willowe, w którym spędził dzieciństwo i młodość, było enklawą – oderwaną od realiów, w których żyła większość społeczeństwa. Tam dzieci nie martwiły się o to, co zjedzą ani czy starczy na książki. Tam młodzież miała nianie, prywatnych nauczycieli języków, a wakacje spędzała nad włoskim morzem albo na nartach w Alpach.

Aleksander był dzieckiem, które mogło mieć wszystko, ale przez to niczego nie doceniało.

Gdy Kamil walczył o każdy komputerowy podzespół, Aleksander dostawał nową konsolę, bo „stara” się znudziła. Kiedy Kamil wieczorami siedział nad starym pecetem, Aleksander spędzał czas na prywatnych lekcjach gry na fortepianie. Szybko je jednak porzucił, bo brakowało mu cierpliwości.

Jego dzieciństwo przypominało bufet pełen możliwości – ale zamiast wybierać coś z namysłem, sięgał po wszystko naraz i często odkładał po kilku minutach.

Nie oznaczało to, że był głupi czy niezdolny. Przeciwnie – miał w sobie naturalny urok, łatwość w nawiązywaniu kontaktów i pewność siebie. W szkole nigdy nie musiał szczególnie się starać. Gdy nauczyciel pytał, potrafił odpowiedzieć z wdziękiem, a czasem nawet wymigać się z pracy, korzystając z nazwiska ojca. Nie wynikało to z arogancji, raczej z przekonania, że świat i tak mu sprzyja.

Dorastając, Aleksander coraz bardziej smakował życia nocnego Krakowa. Gdy jego rówieśnicy dopiero marzyli o pierwszych imprezach, on bywał już w najlepszych klubach. Widziano go w towarzystwie starszych znajomych, dla których był zabawnym, rozrywkowym kompanem. Alkohol, później inne używki – wszystko to stawało się częścią jego codzienności. Aleksander był lekkoduchem, który żył chwilą, nie przejmując się konsekwencjami.

Śmierć ojca, który zmarł w wieku zaledwie czterdziestu ośmiu lat, miała być momentem przełomowym. Jednak nawet to wydarzenie nie otrzeźwiło go od razu. Pozostawiony majątek zabezpieczył rodzinę finansowo, a Aleksander wciąż tkwił w przekonaniu, że życie to zabawa.

Ojciec zostawił mu pewien wzorzec – obraz mężczyzny, który był twardym graczem, zdolnym zbudować fortunę w trudnych czasach.

Aleksander, choć cieszył się pieniędzmi, nie potrafił odnaleźć się w roli spadkobiercy takiej legendy.

Pierwszy system Kamila

Miał siedemnaście lat, gdy po raz pierwszy poczuł, że jego pasja może mieć realną wartość.

To nie był zwykły projekt szkolny ani kolejny eksperyment z komputerem składanym z używanych części. To było coś więcej – system komputerowy, który dziś nazwalibyśmy SaaS-em, choć wtedy to słowo nie istniało jeszcze w jego słowniku.

Wydawało się banalne: kilka funkcji, które ułatwiały pracę biurową. A jednak kobieta, u której dorabiał przedpołudniami, tak chętnie zapłaciła mu za to trzynaście tysięcy złotych i podsunęła umowę przeniesienia praw własności, że sam Kamil nie potrafił tego zrozumieć. To była jedna z pierwszych lekcji.

Były to dla niego niewyobrażalne pieniądze. Więcej niż wszystko, co kiedykolwiek miał na koncie czy w gotówce. Przyjął je z mieszaniną zdziwienia i niepewności, nie wiedząc jeszcze, że ten moment stanie się jednym z fundamentów jego przyszłości. Dopiero kilkanaście lat później zrozumiał, jak wyjątkowy był to moment. To właśnie wtedy zaszczepiono w nim ideę, że technologia ma wartość większą niż suma kodu i kabli. To był zalążek myślenia jak przedsiębiorca.

Lata między siedemnastym a trzydziestym rokiem życia były dla Kamila drogą wyboistą, pełną ostrych zakrętów. Poznawał ludzi, którzy mieli go nauczyć zarówno odwagi, jak i ostrożności. Doświadczał sukcesów, które dawały mu skrzydła, i upadków, które brutalnie ściągały na ziemię. Przeżywał bankructwa – jedne głośne, inne ciche, po których musiał zbierać się kawałek po kawałku. Nie był jednak z tych, którzy się poddają. Każda porażka była dla niego lekcją, każde upokorzenie – paliwem, które napędzało go do kolejnej próby.

Z czasem zaczął dostrzegać, że nie tylko praca kształtuje człowieka. Było też życie prywatne, które nie zawsze układało się tak, jak planował. Małżeństwo, które miało być stabilizacją, skończyło się rozwodem. To doświadczenie nie tylko zostawiło ślad na jego sercu, ale też uświadomiło mu, że w biznesie, podobnie jak w życiu osobistym, lojalność i zaangażowanie nie zawsze są trwałe.

Spotkanie

W dwa tysiące dwudziestym czwartym roku, zimowym wieczorem, Baśka – będąca wówczas partnerką Aleksandra – zaprosiła ich obu na spotkanie. „Musicie się poznać” – powtarzała wcześniej wielokrotnie.

Opowiadała o Kamilu z podziwem, o Aleksandrze z czułością, a oni machali ręką, przekonani, że to tylko jej nadgorliwość.

Po raz pierwszy spotkali się przy stoliku w krakowskiej kawiarni. Kamil i Aleksander. Dwaj mężczyźni, którzy na pierwszy rzut oka nie mieli ze sobą nic wspólnego. Jeden – minimalistyczny, wycofany, z charakterystycznym zegarkiem Patek Philippe na nadgarstku, przyjeżdżający niepozornym Subaru Foresterem. Drugi – barwny, głośny, z aurą krakowskiego lekkoducha.

I właśnie ten Subaru Forester stał się pierwszym mostem. Aleksander, widząc auto Kamila, uśmiechnął się szeroko. Sam kilka lat wcześniej kupił pierwszą generację Forestera – jako offroadową zabawkę.

2 września 2025 R.KAMIL

Nie lubię się spieszyć, dlatego pięć minut samochodem do portu zawsze rozciągało się do piętnastu. Może to przez to, że droga prowadziła znajomymi ulicami, a ja miałem w sobie dziwne poczucie ceremonii – jakby każdy zakręt i każde skrzyżowanie było częścią rytuału.

Drugiego września, dzień po tym całym cyrku z rozpoczęciem roku szkolnego, było spokojniej. Ludzie zdążyli już ochłonąć po pierwszym dzwonku, dzieciaki siedziały w ławkach, a miasto oddychało pełną piersią, wolne od porannego chaosu.

Samochód zostawiłem na parkingu, tak jak zawsze. Port macierzysty nie miał w sobie nic z wielkich marin, które znałem – przypominał raczej zlepek cum, desek i zapachu oleju zmieszanego z wodą. Ale dla mnie to był punkt wyjścia, coś jak start na planszy do gry. Znałem tu każdy sznur, każdy bloczek, każdy odgłos drewna trzeszczącego pod stopami.

Moja łódka czekała cierpliwie, lekko kiwając się na wodzie. Zawsze wyglądała, jakby miała do mnie pretensje, że zostawiam ją samą. Ściągnąłem plandekę, włączyłem elektrykę, słysząc charakterystyczny syk instalacji, uwolniłem cumy i poczułem, jak napięcie dnia zaczyna się rozluźniać. Gdy tylko silnik zamruczał, wiedziałem, że świat na brzegu może sobie istnieć osobno – mnie już tam nie było.