Under Your Scars ebook

UNDER YOUR SCARS

ARIEL N. ANDERSON

Przełożyła Justyna Molenda

PROLOG

OJCIEC

Osiemdziesiąt siedem lat spędzonych na tej planecie nauczyło mnie, by zawsze słuchać intuicji.

Jeśli chodzi o mojego syna, to stałem się praktycznie jasnowidzem.

W moim wieku nie mam nic lepszego do roboty niż oswajanie się ze śmiercią. Znam jej zapach. Nieustannie zatruwa korytarze tego domu jak widmo rozpaczy.

Zwykle wyczuwam powietrze przesiąknięte jego bólem na długo przed tym, zanim go ujrzę.

Ale dziś wieczorem nie rozpoznaję jego cierpienia. Przynajmniej nie fizycznego. To raczej coś na kształt… lodowatej udręki.

Przypomina to poczucie winy. Kojarzy się z przerażeniem.

Sygnalizuje rezygnację.

Niemiłosiernie bolą mnie kości. Czuję gdzieś głęboko w żołądku, że coś jest nie tak. To uczucie sprawia, że przyciskam mocniej różaniec do piersi. Podnoszę się z łóżka i biorę głęboki wdech. Kiedy opieram się o balkonik, moje kolana głośno strzelają. Nie jestem już w stanie samodzielnie chodzić, ale coś dodaje mi sił, żeby wyjrzeć na korytarz.

Mojego syna tu nie ma. W nocy zawsze jest poza domem. Jego nieobecność w mroku nie jest tym, co mi przeszkadza. Właściwie nigdy mi to nie przeszkadzało. To widok drzwi do jego sypialni sprawia, że czuję się nieswojo. Są otwarte na oścież, a on zawsze je zamyka.

Balkonik stuka o podłogę wyłożoną kafelkami, kiedy powoli przesuwam się w kierunku wejścia do pomieszczenia. Kostkami dłoni popycham drewnianą ramę drzwi i zaglądam do środka. Pusto. Tak jak zawsze.

Na brzegu łóżka zauważam schludnie złożoną kartkę. Kremowy, tłoczony pergamin stanowi ostry kontrast z bordową narzutą. Serce mi zamiera. Ruszam w jego stronę tak szybko, jak tylko pozwalają mi na to moje stare nogi. Wiem, co zawiera wiadomość, jeszcze zanim przeczytam pierwszą linijkę.

Gdziekolwiek udał się mój syn, pojawiłem się zbyt późno.

Piątek, 6 września 2019 roku

Ja, Christian Thomas Reeves, będąc niespełna rozumu i w stanie głębokiej rozpaczy, ogłaszam niniejszym swoją ostatnią wolę i testament, które są jednocześnie pożegnaniem.

CZĘŚĆ PIERWSZA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ANIELICA

Spoglądam na zegar widoczny w dolnym rogu ekranu komputera. Jest godzina dwudziesta trzydzieści siedem w piątkowy wieczór. Wyrywa mi się cichy jęk. Siedzę na tym niewygodnym fotelu biurowym od dziewiątej rano. Biorąc pod uwagę kwoty, jakimi obracają w tej firmie, mogliby zapewnić pracownikom krzesła, które nie powodują wczesnego zapalenia stawów. Robię wydech, kończę redagowanie maila do mojego szefa, Neila, wyłączam komputer, a potem zbieram swoje rzeczy.

Zdobyłam tę pracę pięć miesięcy temu przez czysty przypadek. Zgłosiłam się na otwarte stanowisko asystentki jednego ze starszych prawników w firmie Reeves Enterprises. Trzecią turę rozmów o pracę kompletnie zawaliłam. Totalnie. Nerwy przejęły nade mną kontrolę i w trakcie całego spotkania wygłosiłam tylko jedno sensowne zdanie.

Było nim moje imię i nazwisko.

Dzień dobry. Nazywam się Elena Young. Chciałabym podjąć pracę w Reeves Enterprises, ponieważ… Hmm… Gdyż…

Potem całkowicie się rozkleiłam. Dostałam pracę tylko dzięki temu, że rozmowa odbywała się w godzinach szczytu, a pozostała dwójka kandydatów utknęła w korkach w samym centrum miasta i nie dotarła na miejsce. Nie stać mnie na samochód ani tym bardziej na parkowanie pod budynkiem za trzy dolary za godzinę, więc przyszłam pieszo.

W trakcie rozmów rekrutacyjnych wszyscy w dziale prawnym wydawali się przyjaźni. Niestety prawnik nadzorujący, do którego zostałam przydzielona, nie był obecny podczas spotkań i nie miałam możliwości wcześniej go poznać. Gdyby tak było, zrezygnowałabym z udziału w tej rekrutacji. Nie miałam pojęcia, jak trudna będzie współpraca z moim nowym szefem. Neil Hayden ma ego większe niż Ocean Atlantycki i szczerze mnie nienawidzi. Według niego wszystko robię źle i regularnie mnie strofuje w obecności współpracowników. To żenujące i poniżające, ale potrzebuję tej pracy. Stawką są moja kariera i przetrwanie.

Z tego powodu jestem zmuszona przymykać oko na okazywane mi obrzydzenie oraz udawać, że nie zauważam, jak długi jest paznokieć na jego małym palcu i jak zawsze pociąga nosem, gdy wychodzi z łazienki.

Ze stawką piętnastu dolarów za godzinę zarabiam dwa razy więcej, niż dostawałam jako recepcjonistka w mojej poprzedniej pracy. Nie prowadzę wystawnego stylu życia, lecz stać mnie na opłacenie czynszu i zakup jedzenia.

Żywię się głównie zupkami błyskawicznymi i piję wodę z kranu, ale nie jest najgorzej.

Mogę też wyrabiać nielimitowaną liczbę nadgodzin, dlatego zazwyczaj pracuję do późna. I tak nie mam nic lepszego do roboty. Lubię mieć świeże kwiaty w kuchni, ponieważ wnoszą trochę życia do mojej nudnej, szarej kawalerki o metrażu dwudziestu ośmiu metrów kwadratowych. Mam jedno okno, gówniany bojler i łazienkę tak małą, że ledwo się w niej mieszczę, ale to mój dom.

Większość tego, co zostaje mi z wypłaty, wydaję na gipsówkę, lody i żelki. Dzięki temu długie godziny pracy stają się znośne.

Czasami wystarczają nam najprostsze rzeczy.

Mieszkam w Meridian City, na wyspie należącej do New Jersey, która nosi miano stolicy przestępczości Stanów Zjednoczonych. Meridian City jest oddzielona od stałego lądu tak jak Staten Island w Nowym Jorku. Rozmiarem prawie dwa razy przewyższa Staten Island i liczy niecałe trzy miliony mieszkańców.

Meridian City dzieli się na cztery dzielnice: The North Side, The ­South Side, The East Side i The West Side. Pierwsza stanowi projekt pewnego filantropijnego miliardera. W kolejnej mieszkają zamożni ludzie, a w dwóch ostatnich żyją plebejusze tacy jak ja. Narkomani zaśmiecają tu ulice. Napady zdarzają się każdej nocy. Mamy najwyższy wskaźnik morderstw w kraju. Siły policyjne są tak przeciążone, że wezwanie pomocy jest loterią, czy w ogóle się pojawią.

Żywię przekonanie, że jestem największą szczęściarą na świecie, ponieważ najbardziej ryzykowne interakcje, których doświadczyłam w tym siedlisku zła, to kilku bezdomnych proponujących mi bucha tego, co akurat palili.

Mimo to zawsze mam przy sobie paralizator, na wypadek gdyby ktoś postanowił moim kosztem podnieść statystyki.

Odkąd się przeprowadziłam, aby kontynuować naukę na drugim końcu kraju, mój ojciec nalega, żebym zawsze miała przy sobie coś do samoobrony. W wyniku ataku jakiegoś szaleńca z bronią stracił swoją pierwszą rodzinę – żonę i dwie córki, dlatego jest bardzo opiekuńczy wobec mnie i brata.

Jestem pewna, że za każdym razem, kiedy dzwoni do niego obcy numer, myśli, że dostanie informację o mojej śmierci.

Tata jest światowej sławy chirurgiem plastycznym i mieszka w Houston w Teksasie. Mama pracuje jako psychoterapeutka. Dorastałam w dużym domu na rozległej posesji, a rodzice nigdy niczego mi nie odmawiali.

Kiedy oznajmiłam, że chciałabym przeprowadzić się do najbardziej niebezpiecznego miasta, z najwyższym wskaźnikiem przestępczości w Stanach Zjednoczonych, spojrzeli na mnie, jakbym oszalała i zamordowała na ich oczach małego kotka.

Meridian City to obiektywnie fatalne miejsce do życia, ale z niewiadomych przyczyn w tym mieście znajduje się najlepszy wydział prawa w kraju.

Zgadnijcie, jaką pracę chciałabym wykonywać.

Przeprowadziłam się tutaj pięć lat temu, po ukończeniu studiów licencjackich z public relations na Uniwersytecie Teksańskim w Aus­tin, żeby rozwijać karierę prawniczą, a dwa lata temu obroniłam doktorat z prawa.

Czasami się zastanawiam, dlaczego chcę zostać prawniczką, skoro wolałabym przekłuć sobie oczy niż stanąć przed grupą ludzi, żeby zabierać głos w imieniu kogoś obcego. Odczuwam też ogromny lęk przed testami, z tego powodu nie mogę zdać egzaminu adwokackiego. Zawaliłam go dwa razy i nie mam na tyle pewności siebie, żeby podejść ponownie bez przejścia kursu przygotowawczego. Odkładam na niego pieniądze, ale kosztuje prawie cztery tysiące dolarów, a mój majątek stanowi obecnie siedem dolarów, zgromadzonych na koncie bankowym.

Najcenniejszą rzeczą, jaką posiadam, jest ekspres do kawy – ręcznie malowane, fioletowe urządzenie marki Keurig, które podarowali mi rodzice na pierwszym roku studiów.

Wszyscy członkowie mojej rodziny mają kwitnące kariery, a ja w czasie pracy przymykam oko na przemoc słowną, żeby móc opłacić czynsz.

Na szczęście etat w Reeves Enterprises ma być jedynie przepustką – nawet mimo tego, jak nieznośny jest Neil. Staram się pracować najlepiej i najciężej jak tylko potrafię, żeby zrobić dobre wrażenie. Mam nadzieję, że dzięki temu, kiedy w końcu zdobędę uprawnienia do wykonywania zawodu, zatrudnią mnie jako swojego nowego wspólnika. Kto wie, może nawet przejmę stanowisko Neila.

Niestety, zanim to marzenie stanie się chociaż odrobinę bliższe rzeczywistości, muszę zdać egzamin adwokacki.

Gdy schodzę do holu na parterze biurowca, jest już po dwudziestej pierwszej, a na zewnątrz szaleje ulewa. Jak idiotka zapomniałam dziś rano zabrać z domu parasol. Tak jakby w tym podłym mieście co drugi dzień nie padał deszcz. Trzymając paralizator w dłoni, wkraczam w mrok. Zanim docieram do chodnika, ociekam już wodą.

Trzask.

Słyszę, jak pasek starej, wysłużonej torebki pęka, a jej zawartość, łącznie z telefonem, wpada do kałuży przy krawężniku. Przewracam oczami i jęczę z frustracji, po czym zaczynam zbierać swój dobytek. Sięgam do wody, żeby podnieść urządzenie. Kiedy próbuję je odblokować, ekran migocze, zniekształca się, a potem gaśnie.

Kurwa. To naprawdę fatalny moment na takie atrakcje. Ledwo mnie stać, żeby kupić sobie zupkę instant na obiad. Skąd mam wziąć pieniądze na nowy telefon? Jeśli stary sposób z włożeniem go do ryżu nie zadziała, to będę miała przechlapane.

Jestem mniej więcej w połowie drogi do domu, kiedy zaczynam czuć czyjąś obecność. To takie przeczucie, od którego włoski na karku stają dęba. Takie, które daje ci pewność, że ktoś cię obserwuje. Próbuję powstrzymać odruch i nie oglądać się przez ramię, ale mi się nie udaje. Spoglądam w prawo i zauważam trzy postacie wychodzące z przecz­nicy i podążające w moim kierunku. Mocniej przyciskam do piersi uszkodzoną torebkę, a potem przyspieszam kroku.

Próbuję sobie wmówić, że to tylko przechodnie i że mam paranoję, ale łomot krwi pulsującej w moich uszach jest tak głośny, że zaczynam panikować. Słyszę ich rechotanie i wrzaski, a serce mi zamiera. Podświadomość każe mi uciekać.

Zaczynam biec.

Paragony, tampony oraz błyszczyk wysypują się z mojej torebki, pozostawiając niefortunny trop, który może podjąć trójka mężczyzn. W oddali widzę budynek, w którym mieszkam. Jestem mniej niż przecznicę od domu, ale na myśl, że doprowadzę swoich prześladowców do mieszkania, w gardle rośnie mi gula.

Co, jeśli zaczekają, aż będę wychodzić? Albo wrócą później? Albo przyjdą po mnie w nocy i włamią się do mieszkania?

W ułamku sekundy podejmuję decyzję, żeby skręcić w jedną z uliczek, ale prawie padam ze strachu, kiedy napotykam ślepy zaułek zakończony ceglaną ścianą. Po lewej zauważam śmietnik. Kucam za nim, zasłaniając dłonią usta, próbując się nie ruszać i nie wydawać żadnych odgłosów, a deszcz obmywa moje trzęsące się ciało.

Napastnicy doganiają mnie i otaczają. Kiedy uciekałam, zgubiłam paralizator, więc jestem bezbronna. Jeden z mężczyzn brutalnie chwyta mnie za ramię, po czym szarpie, stawiając na nogi. Jego brudne palce wbijają się w moje ciało z taką siłą, że rano będę miała siniaki.

Krzyczę głośno jak nigdy wcześniej. Głośniej, niż sądziłam, że potrafię. Wołam o pomoc, podczas gdy dwóch mężczyzn chwyta mnie za ramiona, przytrzymując w miejscu. Trzeci z nich okręca sobie mój warkocz wokół dłoni jak linę i zmusza do spojrzenia mu w twarz. Lustruje mnie wzrokiem, oblizując usta. Głaszcze po policzku, a kiedy znowu krzyczę, przyciska mi zimne ostrze scyzoryka do szyi.

– Zamknij się, do cholery! Nikt ci tu nie pomoże, złotko!

Drżę, ale nie wydobywam z siebie żadnego dźwięku. Czekam w ciszy, przerażona, kiedy mężczyzna przesuwa czubek noża wzdłuż szyi, w dół klatki piersiowej oraz pomiędzy piersiami, rozrywając materiał bluzki na tyle, aby opadł i odsłonił stanik.

Mocno zaciskam oczy, godząc się z nieuniknionym, a łzy spływają mi po twarzy. Modlę się, żeby szybko załatwili to, po co przyszli.

– Kurwa! – wrzeszczy jeden z napastników.

Nóż przyciśnięty do moich piersi zostaje odrzucony, a za nim podążają ręce, które go trzymały. Oczy nadal mam zamknięte, podczas gdy ciało gwałtownie drży ze strachu i z powodu zimnego deszczu.

Słyszę trzy szybkie wystrzały, trzy obrzydliwe, mokre odgłosy oraz trzy uderzenia o chodnik. Zapada upiorna cisza, przerywana dźwiękiem deszczu padającego na beton.

Otwieram oczy i biorę gwałtowny wdech. Usta mi drżą, a łzy szczypią w oczy, kiedy podnoszę wzrok na mojego wybawcę, stojącego pół metra ode mnie. Muszę być w szoku, bo widzę, jak jego gardło drga, jakby coś mówił, ale nie słyszę słów.

Meridian City, ze swoim całym przepełnionym przestępczością splendorem, ma w sobie coś jeszcze, co sprawia, że jest absolutnie niewiarygodne.

Poskramiacz z Meridian City.

Seryjny morderca w czerwonej masce, który nocą patroluje ulice, zabija przestępców i bronią wymierza sprawiedliwość każdemu, kto według niego na to zasługuje.

Czerwona maska zakrywa dolną połowę twarzy mężczyzny jak kaganiec. Do czarnych jak smoła spodni taktycznych ma przytroczone dziesiątki noży oraz pistoletów, a kieszenie wypełnione ekwipunkiem. Jego buty bojowe pokrywa warstwa błota. Poskramiacz ma na sobie kurtkę z obciętymi rękawami, odsłaniającą jego żylaste ramiona, a na głowę narzucił kaptur. Z każdym oddechem łuski jego kamizelki delikatnie się rozsuwają, otulając mięśnie jak skóra węża. Ciemne włosy opadają mu na czoło, przyklejając się do mokrej od deszczu skóry.

Listy gończe nie oddają jego wizerunku jako kogoś, kto wymierza sprawiedliwość. Ani tym bardziej jego urody i złośliwości w jego oczach.

Serce wali mi jak oszalałe i ledwo mogę myśleć. Gdybym nie doznała traumy spowodowanej próbą gwałtu zbiorowego, może bym mu podziękowała za uratowanie życia.

Zaczynam odczuwać pieczenie i swędzenie na klatce piersiowej, a gdy spoglądam w dół, widzę jasnoczerwoną pręgę na skórze w miejscu, gdzie nóż wbijał się w mój mostek. Próbuję ją zakryć strzępami podartej bluzki.

– Powierzchowna.

Rzucam mu spojrzenie i potrząsam głową zmieszana.

– Słucham? – pytam drżącym głosem.

– To powierzchowna rana. Szybko się zagoi. Do rana przestanie boleć.

Jedyne, co jestem w stanie zrobić, to się na niego gapić. Jego oczy mają sztucznie jaskrawozielony kolor. Ciemna kredka, którą je obrysował, spływa mu z twarzy jak czarne łzy.

– Wszystko w porządku?

Mój wzrok przeskakuje po trzech ciałach leżących twarzą do dołu, rozrzuconych dookoła nas w brudnej alejce. Oddech ponownie przyspiesza mi w panice, kiedy zauważam delikatne czerwone kałuże mieszające się z deszczówką.

– Nie martw się, już nie mogą cię skrzywdzić.

Stoję w bezruchu tak długo, iż chyba zapomniałam, że w ogóle mam stopy. Wszystkie zmysły podpowiadają mi, że mam uciekać, ale stoję sparaliżowana, trzęsąc się, jak gdybym pierwszy raz w życiu samodzielnie użyła nóg. Dolna warga mi drży i kulę się w sobie, kiedy mężczyzna odgarnia dłonią luźny kosmyk moich włosów.

– Boisz się.

W jego głosie mogę wyczuć resztę zdania, której nie wypowiedział.

„Mnie”.

Oczywiście, że się go, kurwa, boję. Typ morduje ludzi, którzy krzywo na niego spojrzą, a w tym momencie ja jestem jedną z tych osób. Gapię się na niego, zdrętwiała niczym sarna w blasku reflektorów. Deszcz skapuje z krawędzi jego maski zakrywającej usta i szczękę.

– Mieszkasz niedaleko?

Nie odpowiadam na to pytanie. Poskramiacz kiwa głową, jakby znał już odpowiedź.

– Idź do domu. Upewnię się, że nikt cię nie śledzi.

Zanim mój wybawca kończy zdanie, ruszam pędem jak najdalej od niego i skręcam za róg. Jedyne, czego teraz chcę, to zamknąć się bezpiecznie w mojej mikrokawalerce. Na szczęście klucze mam za­wieszone na elastycznej gumce, owiniętej wokół przedramienia. Przebiegam ulicę i jestem przy swoim bloku. Tak bardzo się trzęsę, że zanim otworzę drzwi do klatki, trzy razy wpisuję błędny kod.

Za zamkniętymi drzwiami budynku czuję się nieco bezpieczniej, więc kiedy dopada mnie rzeczywistość tego, co się wydarzyło – a tym bardziej tego, co mogło się zdarzyć – siadam na małej klatce schodowej w holu i zaczynam płakać.

Spędzam na tych schodach dłuższy czas, a kiedy udaje mi się zebrać w sobie na tyle, żeby wstać, wbiegam na górę do mieszkania i zamykam drzwi na klucz. Osuwam się po nich na podłogę i znów wybucham płaczem.

Nazajutrz oczy mam obolałe i spuchnięte. Na szczęście jest weekend i mam trochę czasu, żeby porządnie się ogarnąć, zanim wrócę do pracy. Włączam wiadomości, a moje serce zamiera na widok relacji w mediach.

Jest sobota siódmego września w Meridian City. Detektywi z Komendy Miejskiej Policji w Meridian City (MCPD) prowadzą śledztwo w sprawie potrójnego zabójstwa, które miało miejsce wczoraj w okolicy Season Circle 1700. W zaułku znaleziono trzech zastrzelonych mężczyzn, z ustami zaklejonymi czerwoną taśmą, charakterystyczną wizytówką Poskramiacza. Osoby posiadające jakiekolwiek informacje proszone są o kontakt z infolinią Komendy Miejskiej Policji w Meridian City i rozmowę z porucznikiem Martinezem, prowadzącym śledztwo w tej sprawie.

Drżę, kiedy oglądam poranne wiadomości na moim dwudziestocalowym telewizorze, który znalazłam na śmietniku w pierwszym tygodniu po przeprowadzce. Mrugam, przełykając gulę rosnącą w gardle.

Chyba byłam wczoraj w takim szoku, że nie dotarł do mnie fakt, iż stałam pół metra od seryjnego mordercy, który na moich oczach zastrzelił trzech mężczyzn.

Instynktownie sięgam po telefon, żeby zadzwonić na policyjną infolinię. Nigdzie nie mogę go znaleźć i dopiero wtedy przypominam sobie, jak upuściłam go razem z torebką, portfelem i wszystkimi swoimi rzeczami w tej głupiej alejce, a potem byłam tak zajęta wpatrywaniem się w swojego wybawcę, że zapomniałam to wszystko pozbierać, zanim od niego uciekłam.

Zastanawiam się, czy pójść do sąsiada, żeby pożyczyć telefon, ale nie wiem, do cholery, co miałabym mu powiedzieć.

Cześć. Wczoraj w nocy byłam świadkiem potrójnego morderstwa i zamiast pójść na policję, moim pierwszym odruchem było owinięcie się kocem i zanoszenie płaczem.

MCPD i samorząd lokalny ufundowały nagrodę w wysokości miliona dolarów za dostarczenie jakichkolwiek danych, które pomogą w schwytaniu Poskramiacza. Jestem pewna, że ten mężczyzna figuruje na liście osób najbardziej poszukiwanych przez FBI. Przydałby mi się milion dolarów, ale nie sądzę, że informacja o tym, jak miejscowy seryjny morderca uchronił mnie przed gwałtem zbiorowym, przyczyni się do czegokolwiek poza zamknięciem mnie w szpitalu psychiatrycznym.

Nie. Muszę zachować to w tajemnicy. Będę udawać, że nic się nie wydarzyło. Gdyby funkcjonariusze zauważyli mnie na nagraniu z którejś kamery lub znaleźliby się świadkowie mojej ucieczki, zostałabym już wezwana na przesłuchanie. Powinnam zachować spokój i zapomnieć o tej całej sytuacji.

W świetle dnia schodzę na parter do lobby, żeby zajrzeć do skrzynki na listy. Znajduję w niej wizytówkę i różowe awizo informujące, że na recepcji czeka na mnie paczka.

Nie pamiętam, żebym coś zamawiała, ale może dostałam prezent od rodziców lub brata. Zanoszę awizo do pomocnego, kościstego recepcjonisty, a on podaje mi średniej wielkości pakunek. Nie puszcza go przez niezręcznie długi moment, gapiąc się na mnie z krzywym, zniechęcającym uśmieszkiem. Nerwowo się śmieję, wyrywam pudełko z jego rąk i spoglądam na nie.

Jest to zwykłe, zaadresowane do mnie brązowe pudełko bez etykiety zwrotnej ani żadnej innej informacji, skąd mogłoby pochodzić. Nie poświęcając mu zbyt wiele uwagi, zabieram je na górę do mieszkania. Nalewam świeżej wody do ukochanego ekspresu i pozwalam mu zrobić swoje.

Spoglądam na wizytówkę. Znalezienie jej w skrzynce na listy nie jest czymś niecodziennym. Zostawiają je w szczególności okoliczne firmy. Cholera, w mojej szufladzie na szpargały leży sterta ulotek z osiedlowej pizzerii, wysoka na jakieś trzy centymetry.

Ta wizytówka ma błyszczący złoty papier i są na niej wytłoczone czarne litery.

Klub nocny Hellfire Lounge: Zatrudnimy barmankę! Pytaj o Franka!

Odkładam karteczkę na bok, żeby o niej nie zapomnieć. Barmanki sporo zarabiają, wiem to z doświadczenia. Może mogłabym zajmować się tym w weekendy, żeby trochę sobie dorobić. Dzięki temu szybciej mogłabym wyprowadzić się z tej okropnej dzielnicy. Nigdy nie słyszałam o Hellfire Lounge, ale jeśli jest miejscem tak luksusowym, jak wskazuje wizytówka, może nie byłby to najgorszy pomysł na dodatkowy dochód.

Kiedy spoglądam na tajemniczą przesyłkę, leżącą na kuchennym blacie, przechodzi mnie dreszcz. Upijam łyk kawy i otwieram pudełko, mając nadzieję, że to nie bomba.

Biorąc pod uwagę, w jakim mieście mieszkam, nie byłabym zaskoczona.

Otwierając pokrywę, zamykam oczy i zerkam dopiero wtedy, gdy mam pewność, że nic nie wybuchnie. Szczęka mi opada na widok zawartości.

Wewnątrz znajdują się mój telefon, paralizator i portfel. Sprawdzam dokładnie zawartość tego ostatniego – dowód osobisty, wszystkie karty płatnicze oraz trzy dolary w gotówce, które zawsze mam na automaty z przekąskami w pracy, są na miejscu. Wydaje się, że niczego nie brakuje.

Serce mi się ściska. To musi być sprawka Poskramiacza, prawda? Żaden inny mieszkaniec tego miasta nie zwróciłby nikomu włas­ności, nie zabrawszy przynajmniej tych trzech dolarów w gotówce.

Seryjny morderca zadał sobie tyle trudu, żeby oddać mi moje najważniejsze rzeczy.

Sama ta myśl jest niepokojąca.

Kiedy słońce chowa się za horyzont, deszcz przestaje w końcu padać. Muszę wynieść śmieci i wolałabym to zrobić, zanim znowu zacznie się ulewa. Po ostatniej nocy ledwo się trzymam, ale myślę, że mam w sobie na tyle odwagi, żeby wyjść na zewnątrz po zapadnięciu zmroku.

Gdy wrzucam worek do cuchnącego śmietnika, zza rogu dobiega do mnie jęk. W pierwszym momencie w ogóle nie spoglądam w kierunku, z którego dochodzi hałas, lecz odruchowo napinam wszystkie mięśnie. Nie warto się wysilać. Meridian City to miasto, w którym lepiej pilnować własnego nosa.

Słyszę kolejny skowyt, po którym następuje głuchy odgłos i cichy plusk.

Nie mogę się powstrzymać. Mocno zaciskam powieki, a potem znowu je otwieram i odwracam się na pięcie, dla obrony trzymając przed sobą paralizator. Kilka metrów dalej zauważam coś, co przypomina kształtem człowieka.

– Halo?! – wołam, ale nie otrzymuję odpowiedzi. Starając się nie wydawać żadnego odgłosu, robię dwa kroki w przód. – Kto tam?

Nadal brak odzewu. Poprawiam chwyt paralizatora i robię kolejny krok do przodu. Biorę gwałtowny wdech, kiedy rozpoznaję postać przede mną.

Poskramiacz.

Nie. Nie ma takiej możliwości. Nie planowałam naszego wczorajszego spotkania i nie mam zamiaru brać udziału w tym gównie, w które wdepnął. Wstrzymuję oddech, powoli się wycofując. Wydaję z siebie pisk strachu, kiedy dłoń mężczyzny chwyta moją kostkę i pociąga tak mocno, że tracę grunt pod stopami, upadając obok niego na beton. Led­wo udaje mi się wyhamować, zanim najem się piachu.

Próbuję po cichu odpełznąć, ale napastnik nadal trzyma moją nogę. Kopię go brutalnie w głowę, a on podnosi na mnie zirytowany wzrok, marszcząc brwi. Wtedy zauważam krew na jego dłoniach, która teraz pokrywa także moją kostkę. Przez chwilę się na niego gapię, oddychając głęboko oraz rozważając alternatywne metody ucieczki.

Nie patrząc na to, że pada deszcz, ani na to, że Poskramiacz nadal trzyma moją kostkę w stalowym uścisku, przyciskam elektrody paralizatora do jego ramienia i rażę go prądem. Fala elektryczności przechodzi z ręki na moją nogę, zmuszając mnie do wypuszczenia urządzenia. Facet rozluźnia uchwyt na tyle, żebym mogła wyśliznąć się z jego uścisku, wstać i zacząć biec.

Kiedy uciekam w kierunku tylnych drzwi wejściowych do budynku, kieruje mną czysta adrenalina. Moje palce zaciskają się na klamce, ale Poskramiacz chwyta mnie w talii i zakrywa mi usta dłonią. Wyrzucam z siebie bezsensowne wołanie o pomoc, a mężczyzna przyciska mnie do drzwi. Ostry, metaliczny zapach krwi zatruwa mi zmysły, gdy jego palce rozsmarowują ciepły płyn na moim policzku. Biorę paniczny wdech, kuląc się jak tylko mogę, kiedy on pochyla się i szepcze mi do ucha:

– Zamknij się i zaprowadź mnie do mieszkania.

Kierowana instynktem, kręcę gwałtownie głową. Otula mnie wyblakły zapach wody kolońskiej, prochu oraz dymu papierosowego.

– Otwieraj drzwi. Natychmiast. Nie każ mi prosić ponownie.

Moje życie sprowadza się w tym momencie do dwóch możliwości.

Mogę dalej się buntować, a potem umrzeć w tej obrzydliwej uliczce, lub zaprowadzić go do mieszkania, a wtedy on zabije mnie w zaciszu mojego własnego domu.

Nie żeby to miało jakieś znaczenie. Mój telefon jest zepsuty, więc nie mam jak zadzwonić po pomoc, a wszyscy w tym cholernym mieście i tak boją się tego psychopaty. Nikt, kto ma choć odrobinę instynktu samozachowawczego, mi nie pomoże.

Drżącymi dłońmi wpisuję kod otwierający drzwi i wchodzę do środka, mocno zaciskając usta. Moje mieszkanie równie dobrze mogłoby być portalem do piekła, ponieważ gdy tylko oboje znajdu­jemy się wewnątrz, słyszę, jak zamyka drzwi na klucz.

Zaciskam powieki, a potem nabieram głęboko powietrza, drżąc podczas wdechu i wydechu. Czuję, że gość krąży wokół mnie jak drapieżnik.

– Proszę, nie krzywdź mnie – błagam szeptem. – Przysięgam, że nic nie widziałam. Po… po prostu odejdź. Nikomu nie powiem, że tu byłeś.

Napinam mięśnie, kiedy słyszę, że odkręca kran w kuchni, a chwilę później czuję, jak pociera ciepłą szmatką moje usta i policzki. Gest jest tak delikatny, że otwieram szeroko oczy ze zdumienia. Poskramiacz stoi przede mną, trzymając w dłoni jeden z moich kuchennych ręczników.

Mężczyzna ściera mi krew z twarzy.

Tak bardzo mnie to zaskakuje, że zataczam się do tyłu, nagle czując zawroty głowy, ale nie pozwalam sobie zemdleć. Mogę się już nie obudzić, jeśli to zrobię. Opieram się o drzwi, a pokój wiruje.

– Nie bój się – uspokaja mnie, zmniejszając dystans pomiędzy nami i kontynuuje wycieranie mojej twarzy. – Weź głęboki wdech. Nie skrzywdzę cię.

Drży mi warga i znów zaczynam płakać.

– Dlaczego?

Poskramiacz wybucha śmiechem, co wydaje się nie na miejscu, biorąc pod uwagę, że jestem przerażona i z całych sił staram się nie krzyczeć.

– Skrzywdziłem cię wczorajszej nocy? – pyta, przyklęka, żeby ostrożnie zdjąć mój but oraz skarpetkę, a następnie ściera krew także z kostki.

– Nie – przyznaję piskliwie.

– Masz apteczkę?

Wszystkie znane wyrazy umykają mi z pamięci i nie potrafię jasno myśleć. Pokój ponownie zaczyna wirować, a niepokój ściska mnie w żołądku.

– Spójrz na mnie – rozkazuje mężczyzna, pstrykając palcami, żeby zdobyć moją uwagę, i staje wyprostowany. – Apteczka pierwszej pomocy.

– Pod zlewem w łazience – wyduszam z siebie, a Poskramiacz się uśmiecha, co wnioskuję po zmarszczkach pojawiających się wokół jego oczu. Dłonią w rękawiczce przesuwa po moich ustach.

Wtedy tracę przytomność.

ROZDZIAŁ DRUGI

ANIELICA

Siadam gwałtownie, łapczywie chwytając powietrze.

Leżę w swoim łóżku, przykryta kołdrą. Mija chwila, zanim wszystko sobie przypominam, ale kiedy już mi się to udaje, a oczy w końcu przyzwyczajają się do ciemności, widzę Poskramiacza siedzącego na podłodze, opartego o ścianę, jakby spał. Wokół niego leży mnóstwo artykułów pierwszej pomocy: zakrwawione szmatki, chusteczki do dezynfekcji i igła z doczepioną do niej żyłką wędkarską.

Na prawym bicepsie mężczyzny widnieje duża, paskudna rana, którą niedbale zszył, tworząc nierówną linię. Zostanie po niej brzydka blizna, która pewnie sprawi, że będzie wyglądał jeszcze groźniej.

Wyplątuję się z prześcieradła i zwieszam nogi z brzegu łóżka. Spinam całe ciało, szturchając ramię Poskramiacza skarpetką. Nie rusza się. Mocno stawiam stopy na podłodze, zanim spróbuję wstać, po czym trącam go ponownie, tym razem palcem wskazującym w policzek. Jego głowa delikatnie się przekrzywia, ale morderca się nie budzi. Wzdycham z ulgą i opuszczam się na podłogę na czworakach.

Chwila.

Co się, do cholery, dzieje? Umarłam, by później trafić do jakiegoś pieprzonego czyśćca?

Zemdlałam, a seryjny morderca ułożył mnie do snu w moim mieszkaniu oraz założył z powrotem skarpetki, żeby nie zmarz­ły mi stopy.

Drewniana podłoga wbija mi się w kolana i dłonie. Ponownie szturcham Poskramiacza, tym razem bardziej stanowczo, trafiając w jego spodnie taktyczne. Albo zemdlał, albo ma cholernie twardy sen. Później się zastanowię, dlaczego ucina sobie drzemkę akurat w moim mieszkaniu.

Zanim się od niego odczołgam, postanawiam zabrać jeden z pistoletów, które ma przypięte do ud. Niech to diabli, jeśli ten psychol zaskoczy mnie bez broni. Po cichu zaglądam do komory. Jest już załadowana.

Coś powstrzymuje mnie przed poruszeniem się i chyba dokładnie wiem co: chciwość. Jeden z najsłynniejszych seryjnych morderców w Stanach Zjednoczonych leży nieprzytomny w moim mieszkaniu i wystarczyłoby, żebym wcisnęła ten malutki guziczek z boku jego maski, a mogłabym szczegółowo opisać go policji oraz wzbogacić się o milion dolarów. To byłoby takie łatwe. Nigdy by się o tym nie dowiedział.

Przygryzam wargę, sięgając drżącą dłonią w stronę przycisku.

Gdy tylko moje palce dotykają kagańca, mężczyzna gwałtownie otwiera oczy, rzuca się na mnie z warknięciem, po czym chwyta mój nadgarstek i przewraca na plecy. Siedzi na mnie okrakiem, a jego umięśnione uda przytrzymują mi ramiona przy moich bokach. Poskramiacz jedną dłonią zakrywa usta, żebym nie zaczęła krzyczeć, a w drugiej kurczowo ściska ząbkowany nóż, którego ostrze wpija się w tętnicę szyjną. Butem odkopuje pistolet, który mu ukradłam.

Łzy napływają mi do oczu, kiedy morderca wpatruje się we mnie dzikim, przerażającym wzrokiem.

Robi trzy głębokie oddechy, a jego oczy łagodnieją. Odsuwa nóż od mojego gardła i chowa go razem ze skradzionym pistoletem z powrotem do pochew na udzie. Facet ma tyle broni przytroczonej do nóg, że nawet nie wiem, jak może się tak poruszać. Nadal przytrzymuje mnie siłą swojego ciała, zatykając moje usta dłonią.

Patrzę, jak jego grdyka się porusza, gdy przełyka ślinę.

– Teraz cię wypuszczę. Zacznij krzyczeć, a zakleję ci usta taśmą klejącą. Kiwnij głową, jeśli rozumiesz.

Wykonuję jego polecenie.

Poskramiacz puszcza mnie z wahaniem i wstaje. Przewracam się na bok, chwytając łapczywie powietrze. Teraz on stoi, a ja kulę się na podłodze; jeśli wcześniej wyglądał na dużego, to teraz wydaje się naprawdę ogromny. Musi mieć co najmniej metr dziewięćdziesiąt wzrostu, może nawet więcej. Jest potężnie zbudowany i myślę, że byłby w stanie samymi mięśniami klatki spowodować, że balon pęknie z hukiem.

Mężczyzna patrzy na mnie z góry z figlarnym błyskiem w oku.

– Twoja ciekawość prawie wpędziła cię do grobu.

Spoglądam na niego zdezorientowana. Prawie? To w zasadzie kurewsko przerażający punkt widzenia. Dlaczego, do cholery, on jeszcze nie poderżnął mi gardła?

Facet tak intensywnie się we mnie wpatruje, że na policzki wypełza mi rumieniec.

– Powiedziałaś komuś, że tu jestem?

Kręcę głową i w końcu zdobywam się na odwagę, żeby wstać i pobiec do kuchni. Moje mieszkanie jest tak małe, że gdy Poskramiacz stoi przy łóżku, a ja przy blacie kuchennym, nadal mogłabym wyciągnąć rękę i go dotknąć.

– Nie mogłabym, nawet gdybym chciała. Telefon zepsuł się w piątek wieczorem.

Mężczyzna robi pół kroku w moją stronę, zmniejszając dystans.

– Dowiem się, jeśli mnie okłamujesz, więc spytam ponownie. Czy ktokolwiek wie, że tu jestem?

Spod maski dobiega jego chropawy, niski głos. Wyraźnie wymawia każde słowo, jakbym nie usłyszała go za pierwszym razem.

– Nie!

Patrzy na mnie, jakby planował moje morderstwo. Boże, dlaczego po prostu nie uciekłam, kiedy miałam jeszcze szansę?

Zauważam, że jego palce zawisły nad pistoletami przytroczonymi do nóg.

Jeden fałszywy ruch i będę martwa.

– Czy to jest ten moment, w którym mnie zabijasz? – pytam, wypuszczając drżący wydech. – Bo nie poddam się bez walki.

Chwytam paralizator, leżący na blacie kuchennym. Musiał podnieść go w tamtej uliczce. Włączam urządzenie i słyszę trzask elektryczności. Poskramiacz podchodzi bliżej, aż stoję z biodrami mocno przyciśniętymi do blatu, a moja jedyna droga ucieczki zostaje przez niego zablokowana.

– Nie zdołałabyś zrobić nawet kroku.

Wyciągam paralizator, żeby go ostrzec.

Jego ręce pozostają opuszczone, kiedy ostrożnie zbliża się w moją stronę, a potem przyciska klatkę piersiową bezpośrednio do naładowanych elektrod. Patrzę na niego, ale facet nawet nie drgnie. Kiedy prąd przestaje płynąć, a on nadal się nie ruszył, upuszczam paralizator na podłogę i przełykam ślinę.

– Przysięgam na własne życie, że nikomu o tobie nie powiedziałam.

– Co się stało z twoją odwagą?

Mężczyzna pochyla się nade mną, jakby planował złamać mi kręgosłup. Szybko, łatwo i bezboleśnie. Przynajmniej chciałabym, żeby tak to wyglądało. Jego wzrok błądzi po blacie kuchennym za moimi plecami i wzdrygam się, gdy ociera swoje ramię o moją rękę, sięgając po coś leżącego z tyłu. Dłonią w rękawiczce przesuwa po karcie dostępu do budynku Reeves Enterprises.

– Pracujesz w tej firmie?

– Tak – odpieram na wydechu.

Poskramiacz gwałtownie odwraca głowę w moją stronę.

– Nie mów nieznajomym tyle o sobie.

– Sam o to spytałeś!

Tak, jakby karta dostępu nie była sama w sobie wskazówką.

– Wszystkim napotkanym osobom opowiadasz, gdzie pracujesz?

Nie muszę odpowiadać na pytanie. Biorąc pod uwagę, że ten typ na co dzień morduje ludzi, to jest ostatnim, któremu powinnam opowiadać o swoim życiu. Mężczyzna chyłkiem wycofuje się w stronę mojego łóżka, a potem siada na nim z ciężkim westchnieniem i z taką siłą, że mebel zarysowuje podłogę. Rozsiada się na materacu, jakby ten był jego własnością, a ja krzyżuję ramiona.

Podnosi wzrok i ma czelność do mnie mrugnąć zza tej swojej głupiej maski. Przeczesuję palcami włosy, patrzę na siebie i się wzdrygam. Zapomniałam, że moje ubrania są umazane jego krwią, i nagle odczuwam przemożną chęć wzięcia prysznica. Nie jestem aż tak niemądra, żeby postawić się w takiej sytuacji. Mam się rozebrać, kiedy po drugiej stronie drzwi czeka seryjny morderca? Nie, dziękuję.

– Dlaczego to robisz? – pytam bezmyślnie. Drapieżne spojrzenie mojego gościa przesuwa się na mnie, a w jego wyrazie twarzy pojawia się coś wrażliwego, czego nie potrafię opisać.

– Lubię to.

Nie wiem, dlaczego spodziewałam się jakiegoś głębszego uzasadnienia, ale nawet mordercy mają swoją historię. Chcę usłyszeć jego wersję.

– Dlaczego?

Poskramiacz prycha.

– Jeśli oczekujesz jakiejś żałosnej historii, która usprawiedliwiałaby to, co robię, to odpuść.

Delikatnie przekrzywiam głowę, próbując go przejrzeć i zrozumieć jego motywy.

– Zginęła osoba, którą kochałeś.

Nie liczę na potwierdzenie lub zanegowanie mojej tezy, ale coś w sposobie, w który jego ciało sztywnieje, podpowiada mi, że się nie mylę.

– Nie ma znaczenia, dlaczego się tym zajmuję – zbywa mnie, strzelając szyją.

– Gdybyś nie pojawił się tamtej nocy, ci mężczyźni zgwałciliby mnie i zostawili na pewną śmierć w alejce. Czy to coś złego, że nie czuję się winna z powodu ich śmierci?

– Nie. Wezwałaś pomoc. Każdy w twojej sytuacji zrobiłby to samo. To ja podjąłem decyzję o zabiciu ich i to ja będę z nią żył. Nie masz powodu, żeby czuć się winna.

– A ty masz wyrzuty sumienia?

– Nie – odpowiada kpiąco, jakby nie mógł uwierzyć, że zadałam tak idiotyczne pytanie. Sztywnieję, przypominając sobie, iż nie jesteśmy przyjaciółmi, a on, mimo tego, że zeszłej nocy uratował mi życie, nie jest bohaterem.

Nie mogę spojrzeć mu w oczy, więc skupiam się na swoich dłoniach otulonych swetrem. Tak długo trwamy w milczeniu, że stopy zaczynają mnie boleć od stania. Stłumiony głos Poskramiacza przerywa ciszę.

– Lubisz pracować w Reeves Enterprises?

Ożywiam się, słysząc to pytanie, i mrużę oczy, powstrzymując się od rzucenia Nie powinnam rozmawiać z nieznajomymi. Próbuję wytrzymać jego spojrzenie, ale po chwili przegrywam tę walkę.

– To tylko przepustka do dalszej kariery. Lepsze zajęcie niż większość dostępnych w tym mieście. – Spoglądam na swój dyplom ukończenia Uniwersytetu Teksańskiego, wiszący na ścianie. – Mój szef, Neil, jest okropny, ale chcę zostać prawniczką, a ta praca będzie dobrze wyglądała w moim CV.

– Neil Hayden? – pyta Poskramiacz, a na dźwięk tego imienia przebiega mi po plecach zimny dreszcz, bo zdaję sobie sprawę, że on dokładnie wie, o kim mówię. – Co takiego okropnego zrobił?

– Nic. To nie ma znaczenia.

– Owszem, ma.

– Dlaczego? – zaciekawiam się, a on powoli wstaje, wspierając się pięściami na udach.

Mężczyzna robi duży krok w moim kierunku. Czuję, jak żołądek mi się ­zaciska i jeszcze mocniej kulę się przy ścianie, szybko wyrzucając z siebie odpowiedź, zanim on zdąży bardziej się do mnie zbliżyć.

– Po prostu robi wszystko, żebym czuła się mała i nieistotna. To nic takiego.

Poskramiacz pochyla się ku mnie i unosi dłoń w rękawiczce, delikatnie dotykając mojego podbródka.

– Wszystko, co dotyczy ciebie, jest ważne. Powiedz tylko słowo, a zajmę się nim.

– Nie! Co, do cholery, jest z tobą nie tak? To, że Neil Hayden ­zachowuje się jak dupek, nie daje ci prawa, żeby go zamordować.

Mężczyzna prycha z rozbawieniem i jestem przekonana, że gdyby jego twarzy nie zakrywała maska, to zobaczyłabym złowrogi uśmiech.

– Nudziara z ciebie, aniele.

Zasycha mi w gardle i znowu się od niego odsuwam. Narasta we mnie panika. Poskramiacz sięga po moją dłoń, ale mu ją wyrywam. Nasze oczy się spotykają, a napięcie między nami rośnie. Nagle on rzuca się na mnie, a potem przygniata do łóżka. Unoszę gwałtownie klatkę piersiową i wydaję z siebie cichy jęk strachu, próbując wywinąć się z jego uścisku. Jest za duży. Zbyt silny. Szarpię się bez skutku, aż w końcu odpuszczam i nieruchomieję pod jego żarliwym spojrzeniem.

Łzy spływają mi po bokach twarzy, znikając we włosach.

– Boisz się?

Zaczynam kiwać potakująco głową, jeszcze zanim kończy zadawać pytanie. Gdy cicho chichocze, w kącikach jego oczu powstają zmarszczki.

– Zaufaj, jestem jedyną osobą w tym mieście, której nie musisz się bać. – Przechyla głowę na bok. – Dlaczego chciałaś zdjąć mi maskę?

W odpowiedzi tylko przygryzam wargę, próbując powstrzymać jej drżenie. Przetrząsam mózg w poszukiwaniu każdego możliwego kłamstwa, jakie przyjdzie mi do głowy. Przyznanie seryjnemu mordercy, że planowałam wydać go policji w zamian za nagrodę pieniężną wydaje się prostym sposobem na to, żeby skończyć z kulą w czaszce.

– Chciałam zobaczyć twarz mężczyzny, który mnie uratował – mówię ostrożnie.

Poskramiacz rzuca mi groźne spojrzenie i zastyga w bezruchu. Przełykam ślinę, bo po napięciu mięśni jego ramion widzę, że przekroczyłam granicę, którą powinnam była omijać z daleka.

– Opacznie to zrozumiałaś, aniele.

Zanim zdążę spytać, co ma na myśli, puszcza mnie i wybiega z mieszkania tak szybko, że zaczynam się zastanawiać, czy na pewno jest człowiekiem.

ROZDZIAŁ TRZECI

ANIELICA

Niedziela mija w mgnieniu oka. Cały dzień bezskutecznie próbowałam zmyć krew z podłóg. Moje mieszkanie przypomina scenę zbrodni i szczerze mówiąc, dołuje mnie to.

Kiedy w poniedziałek pojawiam się w firmie, pierwsze kroki kieruję w stronę ekspresu do kawy. Firma Reeves Enterprises nie szczędzi wydatków, jeśli chodzi o napoje. W pokoju socjalnym naszego działu jest taki wybór śmietanek, cukru i syropów, że w dwóch pierwszych miesiącach pracy codziennie próbowałam nowego połączenia. Mam słabość do proszku śmietankowego o smaku orzecha laskowego, a nie stać mnie na własny, więc zawsze delektuję się nim tutaj.

Ciekawe, czy ktoś by zauważył, gdybym zabrała jeden pojemnik do domu?

Na parterze mamy też Starbucksa i każdy pracownik w siedzibie R.E. dostaje jeden darmowy napój w miesiącu, ale Neil zawsze kradnie mój.

Tak, kradnie. Zabiera go prosto z mojego biurka. Nie ma znaczenia, co jest w kubku. Kradnie mi kawę, bo żywi się moim nieszczęściem.

Nie pochwalam przemocy, ale dużo bym dała, żeby ktoś wybił mu przednie zęby lub walnął go w tę łysą głowę.

Neil Hayden to najlepszy prawnik w Reeves Enterprises. Jest tak dobry, że na uniwersytecie prawniczym Meridian Law School, w naszym programie studiów drugiego stopnia, poświęcili dosłownie cały moduł jemu i jego legendarnej rozprawie. Poprzedni pracodawca Neila został oskarżony o nielegalne wykorzystywanie pracy dzieci, a Haydenowi udało się wyciągnąć go z tej sytuacji bez większego wysiłku. Zarzuty wycofane, sprawa cywilna oddalona. Wyrok ostateczny. Ten człowiek jest legendą i niestety zdaje sobie z tego sprawę. Pewnie dlatego jest taki okropny. Mógłby poderżnąć mi gardło i obserwować, jak wykrwawiam się na marmurową podłogę, a nikt nie kiwnąłby palcem.

Nawet nie jestem pewna, dlaczego ten facet mnie tak nienawidzi. Jeśli chodzi o obowiązki tutaj – nie wykazuję się niekompetencją. Moim zdaniem powodem jest to, że nie jestem zbyt ładna. Mam tyle krągłości co deska i poziom seksapilu porównywalny do plastikowej torby.

Idę do biurka, niosąc kubek gorącej kawy z toną śmietanki i o mało go nie upuszczam, gdy docieram na miejsce.

Na moim biurku stoi wielki bukiet kwiatów. Poprawka: na moim biurku stoi zajebiście ogromny bukiet kwiatów. Są to piękne jasne piwonie, róże, gardenie i gipsówka w różnych odcieniach fioletu i bieli, starannie ułożone w ciężkim marmurowym wazonie.

Mrugam zszokowana i nie wiem, co mam o tym myśleć. Zauważam jasnofioletową kopertę, opartą pionowo o wazon. Niepewnie ją otwieram, a w środku znajduje się kartka wypisana niechlujnym, ale doskonale czytelnym pismem. Wygląda to jak wiadomość napisana przy użyciu niedominującej ręki.

Dla mojego aniołka.

Wrzucam kartkę luzem do torby i odsuwam ciężki wazon na brzeg biurka, żeby nie przeszkadzał mi podczas uruchamiania komputera.

Okej, Eleno, oddychaj. Nie panikuj.

Czekając, aż urządzenie się włączy, stukam palcami w blat i wpatruję się w bukiet. Nie jestem pewna, czy powinno mi pochlebiać, czy przerażać mnie to, że Poskramiacz przysłał kwiaty. Do przesyłki nie dołączono żadnej wizytówki wskazującej, że morderca wynajął firmę, która ją dostarczy. Poza tym, żeby to zrobić, musiałby podać swoje dane kontaktowe, a on chce pozostać anonimowy.

W takim razie przywiózł je tu osobiście, co jest jeszcze bardziej niepokojącą myślą, bo wiem, że hol jest monitorowany przez co najmniej dwanaście kamer.

Jak on, do cholery, się tu dostał?

Nie mam zbyt wiele czasu, żeby się nad tym zastanowić, bo Neil woła mnie, zanim jeszcze komputer w pełni się uruchomi.

Sądząc po jego tonie, ewidentnie jest na wojennej ścieżce. Biorę głęboki wdech, zbierając się w sobie, bo widzę, że wyszedł ze swojego biura i kieruje się w moją stronę. Powoli obracam się na fotelu z wymuszonym uśmiechem na ustach.

– Tak, panie Hayden?

– Gdzieś ty, kurwa, była?! – wykrzykuje, a jego ton już przykuwa uwagę ciekawskich oczu w biurze. Ma rozszerzone nozdrza i celuje we mnie zakrzywionym palcem. – Cały weekend próbowałem się do ciebie dodzwonić! Dziś rano miałem stawić się w sądzie i potrze­bowałem, żebyś złożyła nakaz, zanim tam dotrę. Elizo, gdzie ty się, do cholery, podziewałaś?

– Eleno – poprawiam go. Ten człowiek zazwyczaj nie pamięta mojego imienia. Nie jest nawet bardzo skomplikowane, on po prostu lubi mnie drażnić. – Przepraszam, zepsułam telefon w piątek wieczorem i nie mogłam…

– Eleno, mam dosyć twoich wymówek. Wiesz co? Ten układ się nie sprawdza. Spakuj się i opuść biuro. Po drodze wstąp do działu HR.

Serce mi staje.

– Słucham? – pytam drżącym głosem i zaczynam błagać: – Proszę. Naprawdę potrzebuję tej pracy. Przepraszam za ten weekend. Kupię nowy telefon i…

– To nie podlega dyskusji.

Jeszcze przez chwilę patrzę na surową twarz mojego szefa, po czym wzdycham z rezygnacją. Nie trzymam wielu osobistych przedmiotów na biurku. Mam tutaj jedynie kilka ulubionych długopisów żelowych oraz oprawione w ramkę zdjęcie przedstawiające mnie i tatę w dniu ukończenia moich studiów. Wrzucam to wszystko do torby i wstaję, mrugając szybko, żeby się nie rozpłakać, zanim stąd wyjdę, oraz zachować resztki godności.

Kiedy się odwracam, aby wejść do windy, uderzam twarzą o garnitur od Armaniego, otoczony chmurą boskiej wody kolońskiej. Tracę równowagę, a duże, ciepłe dłonie przytrzymują mnie, ratując od upadku.

– Przepraszam – rzucam. Odchylam głowę, żeby spojrzeć na mężczyznę trzymającego mnie w ramionach, i tracę oddech. Czuję się, jakbym oberwała prosto w żołądek.

Przede mną, w idealnie skrojonym szarym garniturze i czarnym swetrze z golfem, stoi sam Christian Reeves.

Ten Christian Reeves, do którego należy Meridian City, a jego nazwisko widnieje na bocznej ścianie budynku, w którym stoję.

Ten Christian Reeves, czyli prezes.

Ten Christian Reeves, czyli najbogatszy człowiek na tej cholernej planecie.

Przełykam gulę w gardle i mam ochotę zapaść się pod ziemię. Christian pokazuje swój olśniewający, idealny, śnieżnobiały uśmiech i mówi:

– To moja wina.

Jego głos roztapia wszelką determinację. Nie mogę powstrzymać rumieńca wypełzającego na twarz. Pan Reeves jest nie tylko przystojny. Jest zachwycający. Boski. Jego szczęka mogłaby ciąć diamenty. Fale ciemnobrązowych włosów okalają mu twarz w sposób wyrażający „wystylizowałem fryzurę, ale nie chcę, żeby to było widać”. Jest gładko ogolony, a jego oczy mają tak piękny odcień błękitu, że ocean mógłby być zazdrosny. Cała postawa mężczyzny wręcz emanuje bogactwem. Jego uśmiech wyraża pewność siebie. Jest wysoki – co najmniej trzydzieści centymetrów wyższy ode mnie – i bardzo szeroki w barkach. Nie wiem, jak on w ogóle mieści się w drzwiach.

Christian uśmiecha się do mnie ciepło i cierpliwie czeka, aż przestanę się na niego gapić. Neil Hayden jest świadkiem całej tej niezręcznej interakcji. Opuszczam wzrok do poziomu klatki piersiowej prezesa i szeroko otwieram oczy, kiedy zdaję sobie sprawę, że impet uderzenia zostawił na klapach drogiego garnituru smugi makijażu. Mężczyzna również spogląda na to miejsce, dusi chichot i ściera ­plamy kciukiem. Przypominam sobie, że jedną ręką nadal mocno ściska moje ramię, więc subtelnie się wyrywam.

Pan Reeves zerka na bukiet kwiatów, który zostawiłam na biurku, i kiwa głową.

– Są śliczne… – Przesuwa kciukiem po akrylowej tabliczce z imieniem, stojącej obok wazonu. – Eleno.

O kurwa. Jasna cholera.

Sposób, w jaki ten facet je przeczytał, wręcz ociekał seksem. Robię mały krok w tył w żałosnej próbie rozładowania napięcia, które kumuluje się między moimi udami.

Wiele bym dała, żeby to powtórzył. Wypowiedział to tak, jak gdyby to był najpiękniejszy dźwięk na świecie. Jakby ktoś pokrył go cukrem i zanurzył w miodzie, a on był ogromnym łasuchem.

Mrugam i spoglądam na kwiaty, zasycha mi w ustach, przez co tracę zdolność mówienia.

– Dziękuję.

Christian zwraca uwagę na torebkę zwisającą z mojego ramienia. Jego brew się unosi.

– Chyba nie wychodzisz już z biura? Jest poniedziałek, dziewiąta rano.

– Ja… ja już tutaj nie pracuję. – Moja twarz płonie. Christian Reeves ma ważniejsze rzeczy na głowie niż przejmowanie się pracownikiem najniższego szczebla, lecz wyznanie prezesowi firmy, że zostałam zwolniona, nadal mnie zawstydza.

– Ona właśnie wychodzi – wtrąca Neil, odciągając intensywne spojrzenie prezesa ode mnie i prawie mu za to dziękuję, ponieważ znowu mogę oddychać. – Prawda?

– Tak, proszę pana. – Przytakuję.

Odwracam się w stronę wyjścia, ale Christian blokuje mi przejście. Spoglądam na niego, marszcząc brwi, bo na podstawie wyrazu jego twarzy naprawdę nie sposób zgadnąć, co mu chodzi po głowie.

– Myślę, że nasza trójka powinna przedyskutować tę sprawę w pana biurze, panie Hayden – oznajmia Neilowi, cały czas patrząc na mnie.

– Trójka? – pyta mój szef z uniesionymi brwiami.

– Chyba jasno się wyraziłem? – reaguje Christian, przesyłając Neilowi groźne spojrzenie, które sprawia, że mężczyzna kurczy się w sobie. Hayden prowadzi nas do swojego gabinetu, a prezes, jak na dżentelmena przystało, otwiera mi drzwi.

Naprawdę chciałabym, żeby w budynku wybuchł pożar albo zaatakowała go Godzilla. Cokolwiek, byle mnie z tego wyciągnąć. Po cichu modlę się o boską reakcję, która mnie uratuje. Neil siada przy swoim biurku, a Christian wybiera niski skórzany fotel naprzeciwko. Stoję niezręcznie w kącie pomieszczenia, a Reeves obraca się na siedzeniu, posyłając mi uśmiech wart milion dolarów.

– Podejdź tutaj i siadaj – nakazuje pogodnie, wskazując krzesło obok siebie.

Nogi mam jak z galarety, ale biorę urywany wdech i powoli siadam. Teraz czuję się okropnie nie na miejscu. Pracownica najniższego szczebla, będąca praktycznie nikim, z szefem, który właśnie ją wylał, oraz prezesem, którego majątek netto jest większy niż liczba gwiazd w galaktyce.

Neil marszczy brwi i wszyscy siedzimy w niekomfortowej ciszy. W końcu jego twarz łagodnieje, kiedy patrzy na Christiana.

– Panie Reeves, nie spodziewaliśmy się, że nas pan dzisiaj odwiedzi. Czy jest coś, w czym mógłbym pomóc?

– Tutaj panu przerwę, Hayden. – Po tonie mężczyzny wnioskuję, że na pewno nie powinnam teraz przebywać w tym pomieszczeniu. Drzwi są tuż obok. Mogłabym uciec. – Teraz ja będę mówił, a pan będzie słuchał.

Neil kiwa głową, dając znak, żeby kontynuował. Jest blady jak ściana i obficie się poci. Hayden ma ogromne ego, ale koniec końców to Christian jest prezesem i mój szef nie chciałby ryzykować, że wkurzy jedyną osobę w tej firmie, która ma dość władzy, żeby postawić go do pionu.

Christian wyjmuje z kieszeni srebrną papierośnicę, po czym zapala papierosa. Głęboko się zaciąga, a potem wydmuchuje dym na tyle mocno, żeby chmura trafiła siedzącego po drugiej stronie stołu Neila w twarz.

– Przywrócisz panią Young na stanowisko w trybie natychmiastowym, podwoisz wynagrodzenie i zaoferujesz pełne świadczenia pracownicze.

Rozsiadając się wygodnie na fotelu, Reeves cierpliwie czeka na odpowiedź mojego szefa.

Jestem w takim szoku, że dosłownie opada mi szczęka, kiedy oceniające spojrzenie Neila przeskakuje ze mnie na Christiana.

– Już rozumiem, co tu się dzieje – mówi, splatając palce i kładąc łokcie na podłokietnikach swojego krzesła. – Co ona ci o mnie naopowiadała?

– Nie rozmawialiśmy o tobie. – Christian uniósł brew.

Neil zachichotał pod nosem, drapiąc się po lśniącej łysinie.

– Twierdzisz, że Christian Reeves chce przywrócić do pracy Elizę Young z czystej dobroci serca? Nie urodziłem się wczoraj.

– Co pan sugeruje, Hayden? – Christian wydaje z siebie niski pomruk. Ton jest tak toksyczny, jak papieros w jego ustach.

– Mówię tylko, że potrzeba niezłych usteczek, żeby nakłonić takiego mężczyznę jak pan do pociągnięcia za kilka sznurków. – Neil wzrusza ramionami, a potem wykonuje wulgarny gest, poruszając zwiniętą pięścią przy ustach, tak aby było całkowicie jasne, co sugeruje.

Christian się śmieje, ale w jego głosie nie słychać rozbawienia. Wstaje i zaczyna okrążać biurko. Kiedy jest już obok mężczyzny, chwyta go za tył marynarki i popycha jego głowę, przyciskając mu policzek do blatu z grubego szkła. Neil jęczy, a ja biorę gwałtowny wdech, zasłaniając usta dłonią. Nie mogę powiedzieć, że nie cieszy mnie fakt, że szef dostaje za swoje, ale nie jestem pewna, w jaki sposób się zachować, więc siedzę cicho i próbuję udawać, że nie widzę, jak prezes firmy napastuje swojego najlepszego prawnika.

Christian pochyla się nad mężczyzną, żeby powiedzieć mu coś na ucho, upewniając się, że usłyszy każde słowo. Popiół z jego papierosa spada na policzek Neila.

– Panie Hayden, ona ma na imię Elena. Nigdy z nią nie spałem. Jeżeli takie stwierdzenie kiedykolwiek opuści pańskie usta lub to pomieszczenie, albo chociażby ponownie przejdzie panu przez myśl, wcisnę panu pozew sądowy tak głęboko w dupę, że poczuje pan smak papieru. Zatrudni ją pan ponownie, a jeśli zemści się pan na niej w jakikolwiek sposób, to się o tym dowiem i pożałuje pan tego. Czy to jasne?

– Oszalałeś – syknął Neil z twarzą przy blacie.

– Możesz wezwać policję, jeśli chcesz, ale to ode mnie zależą dalsze losy twojej kariery. Wkurwisz mnie, a wystarczy kilka telefonów i w niecałą godzinę znajdziesz się na czarnej liście prawników. Jeśli chcesz zatrzymać swoją siedmiocyfrową pensję, to radzę robić, co mówię, trzymać gębę na kłódkę i zacząć traktować pannę Young z odrobiną szacunku. Zrozumiano?

Neil potakuje, przesuwając głową po szkle, a Christian go puszcza. Cała się trzęsę, kiedy prezes siada na swoim miejscu, a następnie z uśmiechem zwraca się w moją stronę, tak jakby całe zajście było jedynie efektem halucynacji.

– Eleno, czy byłabyś tak dobra i zaparzyłabyś nam kawę? Ja poproszę czarną, dziękuję.

Moje ciało drży, ale przytakuję. Kiedy podchodzę do ekspresu, stojącego w rogu pomieszczenia, czuję, że nogi w butach na obcasach są chwiejne jak u nowonarodzonego jelonka.

Z nerwów upuszczam kubek, a kawałki ceramiki rozpryskują się na czarnej laminowanej podłodze gabinetu Neila. Gdyby bicie pracowników było legalne, sądząc po spojrzeniu szefa, okolice moich oczu przed końcem dnia byłyby sine. Gdy resztki naczynia trafiają do małego kosza na śmieci stojącego obok ekspresu, wracam do przygotowywania napojów.

Żaden z mężczyzn się nie odzywa, a atmosfera jest tak napięta, że wolałabym zostać zrzucona z mostu, niż oglądać tę walkę kogutów, którą oczywiście wygrywa Christian Reeves.

Zaczynam parzenie kawy Neila i zamieram. Powinnam wsypać dwie łyżeczki cukru i trzy śmietanki albo trzy łyżeczki cukru i dwie śmietanki, w zależności od jego humoru. Zazwyczaj wybieram źle. Dodaję dwie łyżeczki cukru i trzy śmietanki, modląc się, żeby odłożył naganę na później.

Drżącymi dłońmi najpierw podaję kawę w czarnym kubku z logo Reeves Enterprises Christianowi. Dziękuje mi, a ja serwuję napój drugiemu mężczyźnie, w mniej uprzejmy sposób, praktycznie rzucając go w jego stronę. Liczyłam na to, że trochę się wyleje i poplami mu spodnie, ale nic z tego.

Neil bierze mały łyk, po czym dramatycznie jęczy.

Kurwa, oczywiście. Tak jak wspominałam, nigdy nie mam racji.

– Elizo, prędzej mi kaktus na dłoni wyrośnie, nim ty zapamiętasz, jaką kawę lubię. – Stoję niezręcznie z boku jego biurka, gdy on kieruje wzrok na Christiana. – Spośród tylu dziwek pracujących w tym budynku, musiałeś przygruchać sobie akurat tę?

– Mam na imię Elena! – wykrzykuję, a mój głos załamuje się na ostatniej sylabie.

– Nie waż się na mnie krzyczeć. – Szef się gapi.

– Mam na imię Elena – powtarzam. Moja twarz na pewno przybrała kolor dojrzałej truskawki i czuję, jak narasta we mnie gniew. – Wiem, jaką kawę mam ci zaparzyć! Po prostu każdego dnia zmieniasz zdanie, bo kręci cię, kiedy jestem nieszczęśliwa!

W gabinecie robi się tak cicho, że praktycznie słyszę, jak ziemia obraca się wokół swojej cholernej osi. Jeszcze nigdy w stosunku do nikogo nie puściły mi tak nerwy, ale usłyszenie, jak Neil nazywa mnie dziwką, a potem dwa razy oskarża o to, że puszczam się dla tej posady, przelewa czarę goryczy. Nie obchodzi mnie nawet, że prezes firmy jest świadkiem mojego wybuchu.

Jebać tę pracę.

Nozdrza Neila się rozszerzają, kiedy wskazuje na mnie palcem, ale przerywam mu, zanim zdąży coś powiedzieć:

– Tak, tak, wiem, zwalniasz mnie. – Odwracam się, gotowa wyjść z pokoju ciężkim krokiem, lecz szorstkie palce delikatnie zaciskają się wokół mojego drobnego nadgarstka i zamieram.

Christian ogląda moją dłoń, jakby była najpiękniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widział.

– Nie – mruczy.

Zdawałoby się, że próbuje uwieść moje przedramię. Mężczyzna podnosi na mnie swoje szczenięce spojrzenie, co sprawia, że mam ochotę paść przed nim na kolana. Powoli spogląda na Neila, który siedzi za biurkiem, wciąż kipiąc ze złości. Wzrok Christiana ciemnieje, a napięcie w pomieszczeniu staje się praktycznie namacalne.

– Ona nie odchodzi. To ciebie zwalniam.

Neilowi opada szczęka i mnie też – już po raz drugi. Christian nadal trzyma mnie w żelaznym uścisku, tak jakby się bał, że ucieknę, kiedy puści. Szczerze mówiąc, mam ochotę to zrobić. Wolałabym być teraz gdziekolwiek, byle nie w tym pokoju.

– Naprawdę zamierzasz mnie zwolnić przez tę idiotkę? Jej cipka jest aż taka dobra? – prycha z niedowierzaniem Neil.

Słowa protestu mam już na końcu języka. Nigdy wcześniej nie spotkałam Christiana Reevesa, a tym bardziej nie przebywałam z nim sam na sam. Jak szef wpadł na pomysł, że miałabym czas sypiać z tym facetem?

Mój obrońca strzepuje niedopałek w stronę Neila, a popiół rozmazuje się na jego garniturze, wypalając dziurę w drogim materiale.

– Jeśli jeszcze choć raz odezwiesz się do niej w ten sposób, złamię ci nos – grozi Christian. Jego głos ocieka takim jadem, że wierzę mu na słowo. – A za każdą minutę, której będziesz potrzebował, żeby wypierdolić z mojego budynku, złamię ci jeden palec. Dam ci trzydzieści sekund przewagi.

Neil wybucha śmiechem, ale w jego głosie nie słychać rozbawienia. Christian mnie puszcza i wzdycham z ulgą. Sięga po marynarkę, żeby wyjąć złoty zegarek kieszonkowy z wygrawerowaną literą „R”.

– Siadaj – nakazuje.

Ostatnie, czego chcę, to zdenerwować prezesa, więc ponownie zajmuję swoje miejsce. Mężczyzna pochyla się, przekazując mi zegarek, otwiera go dla mnie i układa bezpiecznie w mojej dłoni. Jest ciężki. Pewnie wykonano go ze złota. – Eleno, za każdym razem, kiedy mała wskazówka minie dwunastkę, daj mi znać.

Drżę, spoglądając na wskazówkę, która właśnie przechodzi do trzynastki.

– Minęła – szepczę i kieruję wzrok na Christiana, który mierzy się spojrzeniem z Neilem.

– Jeden palec – odlicza Reeves, biorąc łyk kawy.

Wracam spojrzeniem do zegarka, którego mała wskazówka znów dotyka dwunastki.

– Znów minęła.

– Dwa palce. Panie Hayden, proszę się pospieszyć, bo będę musiał przejść do tych u stóp.

– Chyba sobie żartujesz! – oburza się Neil. – Nie możesz tego zrobić!

– Ta firma jest moją własnością. Zapewniam, że mogę robić, co chcę, a teraz kurewsko chcę, żebyś zniknął z mojej listy płac.

– Minęła.

Neil musiał dojść do wniosku, że groźby kierowane pod adresem jego palców nie są tylko pustymi obietnicami. Wstaje, mamrocząc przekleństwa pod adresem Christiana, coś o „bogatym dupku”, i głośno oznajmia, że wzywa policję. Drzwi gabinetu cicho się za nim zamykają, po czym zostajemy sami. Mężczyzna bierze kolejny duży łyk kawy i wzdycha z zadowoleniem.

– Obawiałem się, że będę musiał wzywać ochronę, żeby go stąd wyciągnęła – przyznaje z seksownym uśmiechem, strzepując niewidzialny pyłek z nogawki spodni. Jest tak opanowany, jak gdyby wydarzenia z ostatnich dziesięciu minut w ogóle nie miały miejsca. Kąciki jego ust unoszą się, kiedy zwraca się w moją stronę. – Wcale nie miałem zamiaru łamać mu palców.

Nie wierzę w ani jedno jego słowo. Siedzę nieruchomo, jakbym przymarzła do krzesła. Mężczyzna się pochyla, splata dłonie wokół moich i wyciąga mi zegarek spomiędzy sztywnych palców. Przesuwa kciukiem po monogramie, ciepło się uśmiechając.

– Nie przepadam za złotem. Uważam je za ostry, brzydki kolor, ale zegarek należał do mojego ojca.

– Sama jestem raczej fanką srebra – mamroczę nerwowo, dziękując sobie w duchu, że w ogóle udało mi się złożyć jedno sensowne zdanie. Patrzę wszędzie, byle nie na Christiana.

– On już nie będzie cię niepokoił.

Powoli rzucam mu niepewne spojrzenie, tak jakby był wężem czyhającym na mój gwałtowny ruch.

– Właśnie zwolniłeś swojego najlepszego prawnika. – Przygryzam dolną wargę.

– Rzucanie takich oskarżeń prosto w moją twarz nikomu nie ­ujdzie na sucho. – Roześmiał się. Jego ton jest nonszalancki i wyluzowany, podczas gdy ja siedzę napięta jak struna. – Sposób, w jaki wypowiadał się na twój temat, sprawił, że miałem ochotę zepchnąć go z dachu.

– Nie rozumiem, dlaczego robisz coś takiego dla takiej nieistotnej osoby jak ja.

– Eleno, jesteś o wiele bardziej istotna, niż ci się wydaje – odpowiada natychmiast, jakby miał to wcześniej wyćwiczone.

– Powinnam wracać do pracy.

Szybko opuszczam i krzyżuję ręce na piersi, żeby nie mógł znów złapać mnie za nadgarstek.

Dzisiejszy dzień to był istny koszmar.

Typowy poniedziałek.

O piątej jestem już pod budynkiem, po czym jak najszybciej idę do mieszkania. Na miejscu padam na łóżko i wpatrując się w sufit, biorę głęboki wdech.

Instynktownie sięgam po telefon, żeby napisać do brata, ale przypominam sobie, że niedziałające urządzenie znajduje się na blacie kuchennym, w torebce z ryżem. Wstaję, podchodzę do niego i zamieram na widok leżącej obok nowiutkiej, fabrycznie zapakowanej komórki. Bezmyślnie czytam dołączoną do niej samoprzylepną karteczkę.

Aniele, uważaj na siebie.

Na widok tej notatki prycham nerwowo, zgniatam ją i wyrzucam do kosza na śmieci. Wyjmuję stare urządzenie z torebki z ryżem, modląc się, żeby zadziałało. Przytrzymuję przycisk zasilania, trzymam i trzymam, czekając, aż ekran się uruchomi, ale nic się nie dzieje.

Biorę głęboki wdech, a potem z frustracji kilka razy uderzam głową w kuchenny blat. Może nie jestem najsprytniejszą osobą na świecie, ale Poskramiacz ewidentnie włamał się do mojego mieszkania. Niech mnie diabli wezmą, jeśli zacznę korzystać z tego zapasowego telefonu. Co, jeśli zainstalował na nim jakieś oprogramowanie szpiegujące? Już i tak wysłał mi kilka sygnałów ostrzegawczych. Nie chciałabym umożliwić mu kolejnego sposobu na śledzenie moich działań. Jeśli nie będę ostrożna, mogę skończyć jako jedna z jego ofiar.

Chowam pudełko w szufladzie szafki nocnej i staram się o nim zapomnieć. Dostanę wypłatę w piątek. Jeśli wytrzymam te cztery dni, to w przerwie na lunch będę mogła pójść do sklepu i kupić nową komórkę. Zapamiętuję, żeby wysłać maila rodzicom i dać im znać, że mam zepsuty telefon, bo będą się martwić, kiedy przestanę odpowiadać na połączenia oraz wiadomości.

Jeżeli kupię nowy, to zacznę mocno zalegać z czynszem, a właściciel mieszkania nie jest zbyt wyrozumiałym człowiekiem.

Pilnie potrzebuję nowej pracy, żeby uniknąć eksmisji, a jestem zbyt uparta i nie poproszę rodziców o pomoc. Niestety w tym mieście nie ma dużego wyboru. Nagle wpadam na pewien pomysł. Odszukuję wizytówkę, którą dostałam w mailu, i zapamiętuję widoczny na niej adres. To po drugiej stronie miasta, w odosobnionym miejscu przy samym wybrzeżu.

Narzucam płaszcz oraz wciągam buty, nakładam odrobinę cieni na powieki, żeby wyglądać bardziej zmysłowo, chwytam torebkę i wychodzę.

Muszę przejść całą drogę pieszo, więc docieram na miejsce dopiero po ósmej wieczorem. Za wielkimi stalowymi drzwiami dudni ciężki bas. Biorę głęboki wdech i pukam.

Mija chwila, ale w końcu otwiera mężczyzna, lustrując mnie od stóp do głów.

– W czym mogę pomóc, ślicznotko?

Przełykam ślinę, a przeczucie w dole kręgosłupa podpowiada mi, że to fatalny pomysł. Jestem przekonana, że powinnam stąd iść, ale przypominam sobie o czynszu i odpycham je od siebie. Wyjmuję wizytówkę.

– Przyszłam ubiegać się o posadę barmanki.

Bramkarz bez słowa wpuszcza mnie do środka i prowadzi w głąb klubu.

Zdecydowanie powinnam była się wycofać, kiedy jeszcze miałam szansę.

Jestem daleka od oceniania wyborów życiowych innych osób, ale to nie jest miejsce dla takiej dziewczyny jak ja. Jest poniedziałkowy wieczór, klienci są pijani do cna, aż potykają się o własne nogi. Tancerki erotyczne stoją w bieliźnie na platformach podświetlanych na neonowe kolory. Muzyka jest tak głośna, że drażni moje uszy. Niektórzy goście śledzą mnie wzrokiem jak drapieżniki obserwujące zdobycz.

Bramkarz prowadzi mnie do przeszklonego pomieszczenia z widokiem na parkiet. Widać stąd mężczyzn ocierających się o nietrzeźwe kobiety z papierosami w ustach i podciągniętymi spódnicami, odsłaniającymi bieliznę.

– Panie Valenti, ktoś do pana – oznajmia mój przewodnik mężczyźnie siedzącemu na pluszowej kanapie obok dwóch nieprzytomnych kobiet.

Valenti podnosi wzrok znad pliku gotówki, którą właśnie liczył, patrzy na mnie uważnie i obdarza najokropniejszym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałam.

– Część, piękna – wita mnie z silnym akcentem z Jersey. Mężczyzna oblizuje usta, a jego oczy skanują każdy centymetr mojego ciała. – Ale z ciebie śliczne maleństwo.

Nie reaguję na to.

– Jestem zainteresowana posadą barmanki – oznajmiam, starając się nie patrzeć mu w oczy. – Mam doświadczenie. Pracowałam już na tym stanowisku na studiach.

– Od kiedy możesz zacząć, ślicznotko? – Jego wzrok zostawia mnie w spokoju, kiedy bierze łyk whisky. Czuję zapach mocnego alkoholu z drugiego końca małego pomieszczenia.

– Jak najszybciej. Czy nie potrzebuje pan…

– Przyjdź jutro wieczorem, od razu po zachodzie słońca, i spytaj o Kate. Ona cię wdroży.

Zdaję sobie sprawę, że ten biznes jest prawdopodobnie nielegalny. Zostałam właśnie zatrudniona bez żadnej umowy i facet nawet nie spytał, jak mam na imię. Bramkarz, który mnie tu przyprowadził, kładzie mi dłoń w dole pleców i wyprowadza z pokoju.

– Gratuluję nowej pracy, kochanie – mówi, bezczelnie wpatrując się w kształt mojego tyłka w obcisłych spodniach. – Tylko załóż coś bardziej… soczystego. Będą lepsze napiwki.

ROZDZIAŁ CZWARTY

ANIELICA

Kolejny dzień pracy w Reeves Enterprises na szczęście mija bez fajerwerków. Nie jestem pewna, czy zniosłabym więcej dramatu w swoim życiu. Biorąc pod uwagę Poskramiacza, który mnie prześladuje, i ten cały cyrk między Christianem Reevesem a Neilem Haydenem z wczoraj, to wszystko zdecydowanie mnie przerasta.

Znów wychodzę z budynku równo o piątej, a w torbie mam już coś „soczystego” do założenia na zmianę w Hellfire Lounge. Przemierzam całe miasto w stronę klubu.

Na miejscu wita mnie ten sam bramkarz. Mężczyzna prowadzi mnie do szatni, w której skąpo odziane kobiety siedzące przy toaletkach robią makijaż i poprawiają włosy. Niektóre z nich na pewno nie są barmankami tak jak ja, ponieważ mają na sobie identyczne kostiumy tancerek. Bez stanika.

– Cześć, Kate!

Kobieta o krągłych kształtach i truskawkowoblond włosach odwraca się do nas. Marszczy brwi na mój widok, a bramkarz wpycha mnie głębiej do pokoju.

– Pokażcie dziewczynie co i jak, dobra?

Kate podchodzi i krzyżuje ramiona, mierząc mnie wzrokiem.

– Mam nadzieję, że przyniosłaś coś na przebranie, calineczko. W tych ciuchach nie dostaniesz żadnego napiwku.

– Tutaj. – Potrząsam torbą na ramieniu.