Tylko My ebook

Tylko My

Aylin Red

2026

Tylko My

Tylko My

Między miłością i nienawiścią jest cienka linia.

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Epilog

Title Page

Cover

Table of Contents

Tylko My

All That Remains

Tom 3

Aylin Red

Istoty Nocy to seria paranormalnych romansów dla dorosłych, zawierająca elementy dark romance, urban fantasy oraz thrillera psychologicznego.

W książkach pojawiają się m.in. przemoc, śmierć, manipulacja, trudne i niezdrowe relacje, moralnie niejednoznaczne postacie, intensywne sceny emocjonalne oraz treści erotyczne.

To historie o bohaterach, którzy nie zawsze podejmują dobre decyzje i nie zawsze są dobrymi ludźmi. Relacje przedstawione na kartach książek są elementem fikcji i nie powinny być traktowane jako wzorzec zdrowych relacji w rzeczywistym świecie.

Seria przeznaczona jest wyłącznie dla pełnoletnich czytelniczek i czytelników (18+) i ze względu na swoją tematykę może nie być odpowiednia dla każdego.

Proszę, zadbaj o własny komfort podczas lektury.

Tylko My to finałowy tom głównej historii w serii Istoty Nocy.

Przed lekturą warto poznać wcześniejsze tomy głównej historii: Nigdy Twoja oraz Przed Przebudzeniem.

Dla pełniejszego doświadczenia polecam również Wilcze Romanse, szczególnie Wilcze Pióro i Świt Czarnego Wilka, ponieważ część relacji, konsekwencji i emocjonalnych punktów zwrotnych prowadzi właśnie do finału.

Między miłością i nienawiścią jest cienka linia.

Rozdział 1

Las pachniał wilgocią. Wiatr nie docierał między pnie, powietrze stało nieruchomo, gęste od zapachu ziemi i czegoś metalicznego, słodkiego, czego trzynastoletni Augustin jeszcze nie umiał nazwać.

Był to zapach świeżej krwi.

Gabriel rzucił kobietę na ziemię przed synem. Upadła na kolana, potem na dłonie. Włosy opadły jej na twarz, zasłaniając rysy. Suknia miała rozdarcia wzdłuż boku, mokre od ciemnej czerwieni. Drżała, a każdy urywany wdech brzmiał jak coś tłuczonego od wewnątrz.

Augustin cofnął się o krok. Potem o drugi. Podniósł dłonie do ust, palce zacisnęły się na wargach, żołądek podszedł mu do gardła. Złote oczy, jeszcze dziecięce, jeszcze niewyćwiczone w obojętności, rozbłysły odrobiną czerwieni i natychmiast zgasły.

Odwrócił głowę.

Dragana stała za nim. Białe włosy opadały jej na jedno ramię, odsłaniając czerwony znak półksiężyca na czole. Jej czerwone oczy obserwowały wszystko, co się działo, ale nie powiedziała nic. Nawet gdyby chciała, nie mogła, w końcu Gabriel był jej panem.

— Ale ja nie chcę — powiedział cicho, bardziej do niej niż do ojca.

Jakby ojciec nie istniał.

Dragana zawsze była dla niego miła, choć uparcie temu przeczyła. Odkąd pamiętał, tylko przy niej nie musiał zastanawiać się, czy zrobił coś źle.

Objęła go od tyłu. Jej przedramiona zamknęły się wokół jego wąskiej klatki piersiowej, a chłód nieśmiertelnej skóry przeszedł przez materiał koszuli. Czerwone korale przy jej szyi dotknęły jego ramienia.

— Nie chcę zabijać.

Gabriel się nie ruszył. Stał po drugiej stronie klęczącej kobiety, w swoim eleganckim czarnym płaszczu bez skazy, jakby las nie mógł go dotknąć, jakby błoto i krew nie miały do niego dostępu. Złote oczy, identyczne jak oczy syna, spoczęły na Augustinie z wyrazem bliskim znudzeniu.

— Jesteś wampirem. — Podszedł. Złapał kobietę za włosy i uniósł jej głowę.

Twarz miała pobitą, usta rozchylone, oczy mokre i gorączkowe, wbite w Augustina z błaganiem tak nagim, że chłopiec musiał zmrużyć powieki.

— Musisz zabijać. Taka jest nasza natura.

Augustin nie odpowiedział. Patrzył na kobietę, na jej oczy.

— Może młody Panicz nie jest jeszcze gotów — odezwała się Dragana spokojnie. Jej dłonie zacisnęły się na Augustinie.

Gabriel spojrzał na nią z chłodem gorszym od gniewu, po czym puścił kobietę, podszedł do syna i obrócił go jednym mocnym ruchem dłoni.

— Kiedyś musi być ten moment.

Wziął syna za rękę. Zimne palce Gabriela zacisnęły się na nadgarstku Augustina i pociągnęły go ku leżącej kobiecie.

Gabriel przykucnął obok niej. Wolną ręką złapał ją za ramię. Gdy jego dłoń wbiła się głębiej, Augustin zamknął oczy, ale usłyszał dźwięk, którego nie chciał słyszeć, i kobieta przestała drżeć. Otworzył oczy.

Cisza lasu wróciła natychmiast, jakby czekała.

— To jest twoja natura, synu. — Gabriel wyprostował się. Na dłoni miał krew po nadgarstek. — Jesteś moim synem.

Augustin patrzył na martwą kobietę, na jej otwarte oczy, które już nie błagały. Coś gorącego spłynęło mu po policzku i ze wstydem zrozumiał, że płacze.

— Ale ja nie chcę — wyszeptał.

Gabriel się zaśmiał. Dźwięk był miękki, kultywowany, zupełnie niewłaściwy dla lasu i trupa u ich stóp.

Dragana zacisnęła dłonie na ramionach chłopca. Augustin nadal drżał.

— Głupi jesteś, Augustin. — Gabriel otarł dłoń o chusteczkę wyciągniętą z kieszeni. — My nie jesteśmy dobrzy.

Gabriel podszedł do syna i uniósł rękę, zatrzymując ją przy twarzy Augustina. Uderzenie nie przyszło. Przełknął ślinę, powoli obserwując dłoń.

— Nie potrzebuję syna słabeusza. — Głos pozostał jednostajny. — Bo jeśli okażesz słabość, to ty będziesz martwy.

Augustin spojrzał na ojca, na złote oczy, w których nie było nic. Żadnego wahania, żadnego żalu, żadnej szczeliny, przez którą mogłoby przejść cokolwiek ludzkiego.

Potem spojrzał na własne dłonie, małe, chłopięce, drżące niekontrolowanie.

— Ojcze — powiedział.

Dłonie już nie drżały. Były większe, suche, spokojne, a krew na nich nie należała do obcej kobiety w lesie, a do jego ojca. Marmur pod stopami zastąpił błoto. Zapach ziemi ustąpił woskowi ze świec i perfumom zgromadzonych czystokrwistych.

Ojciec patrzył na niego tymi samymi złotymi oczami.

Tylko teraz z dołu, i pierwszy raz ojciec wyglądał na małego.

— Augustin — wydyszał, osuwając się.

Tylko nieśmiertelny mógł zabić nieśmiertelnego. Każdy to wiedział.

— Król umarł — powiedział to spokojnie, patrząc na ojca leżącego u jego stóp, na ciemną plamę rozchodzącą się po marmurze.

Salę wypełniła cisza.

— Niech żyje król.

— Gabriel! — Sofia przecięła salę w jednej chwili i uklękła przy mężu; srebrne włosy rozsypały się na jego piersi. Dłonie drżały nad raną, jakby mogły ją cofnąć. — Jak… jak śmiałeś?! — Głos jej pękł, z czerwonych oczu płynęły łzy.

— Jeśli okażesz słabość — powiedział Augustin chłodno — to ty będziesz martwy.

Gabriel spojrzał na syna ostatni raz. W jego złotych oczach nie było już zimna, tylko coś, co mogło być zdumieniem albo zrozumieniem. Uśmiechnął się gorzko.

— Jednak jesteś… moim… synem — powiedział niemal z aprobatą w głosie, czego Augustin ani razu wcześniej od niego nie słyszał.

Oczy jego ojca wypełniła pustka.

— Augustin.

Dragana stała przy kolumnie z boku. Powiedziała jego imię cicho, bez oskarżenia. Patrzyła na niego tymi swoimi czerwonymi oczami, które widziały wszystko. Najprawdopodobniej jako jedyna w tej sali nie była zaskoczona.

Lydia podeszła pierwsza. Oczy świeciły jej na czerwono, co zdarzało się rzadko. Platynowe włosy opadły na ramię, twarz miała bladą jak zawsze, ale ręce drżały. Augustin widział, jak drżały, gdy wyciągnęła je przed siebie i powoli uklękła, z pełną świadomością gestu.

Sylvia potknęła się lekko, spiesząc za siostrą i też uklękła, ale w jej czerwonych oczach nie było lęku, tylko ekscytacja. Tego akurat się po niej spodziewał.

Cisza trwała tylko chwilę.

Potem klękali kolejni, rzędami, falą od przodu ku tyłowi. Czystokrwiści kłaniali się przed nową głową najpotężniejszego rodu w ich kręgach.

Augustin się obejrzał. Patrzył na klęczących bez wyrazu, bez triumfu ani większych emocji. Widział za to ich strach. Gabriel był uważany za najsilniejszego czystokrwistego, nie tylko w tym regionie, ale w całej Novaterzze.

Spojrzał na matkę.

Sofia klęczała przy Gabrielu, obejmując go, z twarzą zwróconą ku synowi. Patrzyła na niego z nienawiścią czystą i ostrą jak szkło. Jedyna czystokrwista w sali, która nie pochyliła głowy.

Augustin wytrzymał jej spojrzenie.

Dragana przy kolumnie obserwowała ich oboje i milczała.

Po zamachu stanu posiadłość Bellerose’ów również zamilkła.

Zamilkły nawet owady, a po marmurowych tarasach, które niegdyś niosły śmiech, kłótnie i delikatny brzęk kieliszków, rozchodził się teraz tylko jeden dźwięk: powolne, wyraźne cięcie sekatora przecinającego łodygi.

Augustin stał sam pośród swoich róż.

Nocne powietrze chłodziło jego dłonie i skórę odsłoniętą przy kołnierzu. Nie słyszał żadnych głosów ani kroków. Otaczał go tylko ciężki, chłodny zapach kwiatów i miękki opór łodygi trzymanej między palcami.

Tego wieczoru pracował bez rękawiczek. Kolce od czasu do czasu zahaczały o jego skórę, drobne i precyzyjne, a on im na to pozwalał.

Ból był informacją.

Wszystko inne było hałasem.

Róża w jego dłoni była czarna.

Nie miała głębokiej czerwieni, którą zdjęcia zamieniają w czerń, ani odcienia burgundu udającego ciemność. Była naprawdę, całkowicie czarna, a jej płatki pochłaniały księżycowe światło, zamiast je odbijać. Wyhodował ją sam w kącie ogrodu, do którego jego ojciec nigdy nie raczył zajrzeć.

Gabriel wolał ostentacyjną czerwień, kolor rzeczy, które muszą obwieszczać światu swoje istnienie.

Ale ojciec nie żył.

Spojrzał na swoją dłoń.

— I kto jest słabeuszem teraz, ojcze? — powiedział cicho, z grymasem.

Kiedyś sądził, że Gabriel chce mieć silnego syna. Po to były ćwiczenia do granic wytrzymałości, kolejne próby i pogarda za każde zawahanie. Później odkrył, że ojciec nie szykował dziedzica. Zamierzał go zabić i przejąć jego ciało — młodsze, silniejsze.

Dragana wiedziała. Augustin nie zdradził się przed ojcem, kiedy poznał prawdę. Pozwalał mu dalej nazywać się słabeuszem i czekał, aż Gabriel przestanie spodziewać się ciosu.

Za jego plecami noc się ugięła.

Cienie zebrały się przy skraju ścieżki i uniosły, przybierając kształt kobiety. Nosiła ciemność jak tkaninę. Smugi przylegały do jej bladych nóg, po czym znikały, a w jej oczach tliło się rozbawienie kogoś, kto większość rzeczy uważa za zabawne i prawie niczemu się nie dziwi.

Augustin rozpoznał tę ciszę, zanim się odwrócił. Należała do tych, które same ogłaszają swoją obecność. Nie miał ochoty na jej towarzystwo.

Nie spojrzał za siebie.

— Proszę, proszę. — Głos Senki popłynął przez ogród lekko i cicho. — Mam już mówić do ciebie „królu”?

— Bardziej interesuje mnie, jak wiedźma przekroczyła próg Wielkiej Sali. — Powoli obrócił łodygę między palcami. — Wstęp mają wyłącznie czystokrwiści i magowie krwi. Nie jesteś ani jednym, ani drugim.

— Taka straszna luka w zabezpieczeniach.

Nagle znalazła się obok niego, choć nie zobaczył ani jednego kroku. Stała tak blisko, że wyczuł starą magię, wilgotną ziemię i metaliczny posmak mocy, z którą od dawna obchodziła się z niepokojącą swobodą.

— Ktoś powinien złożyć skargę.

Dopiero wtedy odwrócił się ku niebieskim oczom Senki, rozświetlonym obcym blaskiem. Uśmiechała się szeroko, lecz spod rozbawienia patrzyło na niego coś starszego i znacznie mniej beztroskiego.

— Czarna róża — mruknęła i przechyliła głowę w stronę kwiatu. — Jak tajemniczo.

Senka przesunęła wzrok po białych, niebieskich i żółtych kwiatach, aż zatrzymała go na czerni. Każdy kolor oprócz jednego. Kąciki jej ust uniosły się wyżej.

— Powinieneś kochać czerwień. Piękny kolor. Zupełnie jak krew.

— Czerwień jest dla tych, którzy wierzą w romantyzm.

Odwrócił się i odszedł.

Zapadła krótka, autentyczna cisza, po czym Senka rozjaśniła się i ruszyła za nim. Cienie przesuwały ją bez wysiłku. Nie tyle szła, ile pojawiała się dokładnie tam, gdzie chciała.

— Jak nieuprzejmie — stwierdziła pogodnie. — Człowiek zabija ojca, przejmuje tron i nagle nie ma czasu na rozmowę.

— Nie jesteś w moim typie.

— Ach. — Przycisnęła dłoń do piersi. — Zastanawiam się…

Zniknęła.

Pojawiła się przed nim, oparta o nic i blokująca ścieżkę z niedbałą gracją.

— …czy ktokolwiek jest.

Augustin się zatrzymał.

Księżycowe światło wydobywało z ogrodu biel, czerń i blady róż. Augustin spojrzał na Senkę jak na problem, który należało rozwiązać, nie z nim dyskutować.

— Powiedz, po co przyszłaś. Albo odejdź.

Uśmiech Senki przygasł. Nie zniknął całkowicie, ale po raz pierwszy przestał wyglądać jak część przedstawienia.

— Zabiłeś człowieka, który próbował przejąć twoje ciało — powiedziała. — Utrzymałeś tron. — Zrobiła pauzę. — Gratulacje. W zamian mam dla ciebie prezent.

— Niczego od ciebie nie potrzebuję.

— Lior jest innego zdania.

Przy jej imieniu głos Senki się zmienił.

Augustin nie drgnął, lecz jego uwaga natychmiast się wyostrzyła. Tylko Senka mogła zauważyć, że w jednej chwili przeliczył wszystko od nowa.

Obserwowała go uważnie, jakby dokładnie wiedziała, gdzie uderzyła.

— Ona wierzy — ciągnęła lżejszym tonem — że nawet królowie potrafią się zakochać. Że jakaś istota, śmiertelna, nocna albo wybrana przez wszechświat według dowolnego kaprysu, mogłaby wkroczyć w twoje życie i przestawić wszystko, co zbudowałeś.

Kąciki jej ust drgnęły.

— Powiedziałam jej, że to idiotyczne. Więc się założyłyśmy.

— Nie jestem zakładem.

— Nie masz tu nic do gadania. — Podeszła bliżej, a cienie zwinęły się wokół jej kostek niczym coś oswojonego, choć nigdy takie nie były. — Żyjesz swoim życiem. Rządzisz. Pijesz swoje wino. Popełniasz swoje małe okrucieństwa. Jeśli nigdy się nie zakochasz, wygram.

Jej oczy nagle zapłonęły. Patrzyła w coś znajdującego się poza tym ogrodem i tą nocą, w miejsce, którego Augustin nie potrafił zlokalizować.

— Jeśli się zakochasz, ona wygra.

Po tych słowach zapadła ciężka cisza.

Augustin spojrzał ponad jej ramieniem na róże ciągnące się w ciemność. Nigdzie nie było czerwieni. Sam o to zadbał.

— Moje serce — powiedział — nie jest nagrodą dla wiedźm.

— Och, skarbie. — Jej ton stał się niemal łagodny, co było gorsze od drwiny. — Twoje serce przestało być twoje w chwili, gdy urodziłeś się Bellerose’em. Każdy chce dostać jego kawałek. — Lekko wzruszyła ramionami. — Ja po prostu jestem szczera.

Podszedł bliżej. Zimno bijące od Senki było inne niż chłód ogrodu: starsze, suchsze, należące do czegoś, co bardzo dawno przestało być ciepłe. Ich ciała prawie się zetknęły.

Senka rozpłynęła się, zostawiając chłodną ciemność tam, gdzie przed chwilą znajdowała się jej skóra, po czym odtworzyła się za jego plecami.

Jej głos musnął jego ucho.

— Jedna rada. Gratis.

Nic nie powiedział.

— Nie dawaj nikomu czerwonej róży. — Senka ściszyła głos i na krótką, nieostrożną chwilę porzuciła całą teatralność, brzmiąc niemal poważnie. O rzeczach, które naprawdę ją interesowały, zawsze mówiła lekko, jakby nic nie znaczyły. Właśnie po tym poznawał, że było odwrotnie. — W dniu, w którym to zrobisz, już przegrałeś.

Zacisnął palce na łodydze tak mocno, że kolec przebił skórę, a krew powoli zebrała się w zgięciu palców.

— Nikt nie zasługuje na czerwień — powiedział.

Senka się cofnęła.

Patrzyła na niego z cichym zadowoleniem, spokojniejszym i starszym niż triumf. Wyglądała jak ktoś, kto już widział zakończenie i uznał je za szczerze interesujące. Prawie wyglądała ciepło.

To było najgorsze.

Cienie wzniosły się wokół niej. Niebieskie motyle odfrunęły od jej sylwetki i rozsypały się po ogrodzie, na moment przysiadając na płatkach i kamieniu, zanim całkowicie zniknęły.

Jej głos dobiegł zewsząd i znikąd.

— Śpij dobrze, Augustinie. Staraj się nie zakochać w nikim niewygodnym.

Został sam.

Zaklęcia ochronne brzęczały, a noc napierała ze wszystkich stron. Krew kreśliła powolną linię na jego dłoni, czarną w księżycowym świetle, ale Augustin nie ruszył się, żeby ją zetrzeć.

Spojrzał na różę.

W ogrodzie nic się nie poruszyło. I co najważniejsze, nie było żadnej czerwieni.

Jeszcze nie.

— Zakochać się — powiedział cicho.

Palce zacisnęły się na łodydze.

Tym razem była chłodna od wody, świeżo ścięta i cięższa. Płatki przy jego dłoni miały głęboką czerwień.

Nie było już ogrodu. Chłód nocnej ziemi ustąpił zapachowi drewna i miękkości pościeli, która dawno straciła ciepło. Za oknem wisiało już inne niebo tuż przed świtem. Wosk jednej ze świec strzelił cicho. Na stoliku przy łóżku ekran telefonu rozświetlił się powiadomieniem.

Augustin stał pośrodku swojej sypialni z czerwoną różą w dłoni.

Obrócił ją raz, wolno, patrząc, jak światło ślizga się po zewnętrznych płatkach, odbijane bez reszty. Czerwień oddawała wszystko, bezczelnie i do końca. Nie umiała inaczej. Docisnął palec do kolca.

Na opuszku zebrała się kropla krwi.

Nic.

Ból dawno przestał być czymś, na co warto zwracać uwagę. Nie czuł nic, tylko nudę, tylko pustkę.

Aż do spotkania Clare.

Postawił różę w szklanym naczyniu. Kwiat uniósł się nad dnem i zawisł w połowie wysokości, powoli obracając się wokół własnej osi.

Przyglądał mu się chwilę.

Udowodnij, że twoja miłość jest prawdziwa.

Ale co to właściwie znaczyło?

Podszedł do lustra.

W odbiciu zobaczył własne złote oczy. Włosy miał dłuższe niż w tamtej rzeczywistości. Złote pasma opadały luźno przy twarzy i na ramiona, a blada skóra mocno odcinała się od czerni koszuli, gładko dopasowanej do szczupłej, mocnej sylwetki.

Twarz znał na pamięć, każdy jej kąt, każdy uśmiech wyćwiczony i policzony przed użyciem.

Czyż nie tego chciała?

Żeby przestał być Augustinem.

Zrobił to. Postawił wszystko na jedną kartę, gotów przegrać i zginąć. Wszystko, byleby już nigdy nie zobaczyć jej pustych oczu. Nie poczuć znów, jak jej ciało traci siłę w jego ramionach.

Nie… nie… zniszczę ten pojebany świat!

Jesteś moim największym wrogiem.

I ten jej uśmiech, kiedy to mówiła.

Na samo wspomnienie zadrżała mu ręka. Dreszcz przeszedł mu po plecach.

Ale żył.

Więc wygrał zakład.

Clare naprawdę coś do niego czuła.

I wszystko zadziałało. Wszystko.

Poza Olivierem Jonesem.

Ten żałosny mieszaniec rościł sobie prawo do jego Clare i po raz kolejny wszystko popsuł.

Augustin pamiętał jego krew. Stłumioną magię księżyca, głęboko schowaną pod czymś, czego Olivier sam wtedy jeszcze nie rozumiał. Wziął to pod uwagę, kiedy rzucał na niego urok. Dobrze wyszkolonego maga księżyca trudno było zauroczyć, czasem było to wręcz niemożliwe.

Z Czystokrwistymi działało to podobnie. Nie dało się ich zauroczyć.

Chyba że było się silniejszym.

Dlatego ich rozdzielił i czekał cierpliwie na odpowiedni moment.

A oni i tak się spotkali. I tak się rozpoznali.

Co gorsza, nawet po tylu latach nadal coś do siebie czuli.

Jakby jego więź z nią nie miała znaczenia wobec czegoś, czego nie potrafił przeciąć.

Augustin patrzył na swoje odbicie jeszcze przez chwilę.

Czerwień powoli wypełniła jego oczy.

Absurdalne.

Olivier nie powinien był stanowić problemu.

A jednak było w nim coś nieznośnie znajomego. Nie potrafił jeszcze tego nazwać albo nie chciał.

Przesunął opuszkami palców po kości policzkowej, potem po linii szczęki.

Lustro zadrżało mu przed oczami.

Na moment zobaczył inną twarz.

Własną, ale nie całkiem. Krótsze włosy. Cieplejsze oczy. Inny układ ust, jakby ta twarz wciąż pamiętała coś, czego Augustin pozbył się ponad sto lat temu.

Jayden.

Ta jego śmieszna wersja.

Uśmiechnął się do odbicia.

— Jayden zginął wraz z tamtą rzeczywistością.

Żałosna, ale jakże pomocna wersja jego samego.

Nie jesteś potworem, Jayden.

Pamiętał, jak Clare na niego patrzyła. Najpierw z wahaniem, potem z ciekawością. Jak przestawała widzieć w nim coś, przed czym należało się bronić, i zaczynała widzieć człowieka.

I pamiętał moment, w którym powiedziała, że jest jego.

Czerwień w oczach zapłonęła mocniej.

Jego. Nie Jaydena. Jego.

Zamknął oczy tylko na chwilę. Kiedy ponownie je otworzył, znów były złote.

Czuł bicie jej serca, powolne i równe, jak u kogoś, kto spał i jeszcze o niczym nie wiedział.

Spojrzał na własną dłoń. Czerwona nić owinęła się wokół palców. Zgiął je raz, potem drugi.

Więź nadal tam była.

Uśmiechnął się.

Rozdział 2

— Wygrałeś... Nick. — Jego głos dobiegł cicho z ciemności.

Kurz jeszcze opadał.

— Czy mamy… nowego Pierwszego Kapitana? — Sam zatrzymała się kilka kroków od niej, szukając czegoś w jej twarzy. — Tradycja. Musimy przestrzegać tradycji.

Cały dziedziniec czekał.

Clare patrzyła w puste miejsce, w którym jeszcze przed chwilą ktoś stał. Płaszcz Pianisty ciążył jej na ramionach, za duży, chłodny od środka, przesiąknięty cudzym zapachem.

Co…?

— Zrobiłam to — wyszeptała do siebie, zanim zdążyła to zatrzymać.

Wtedy usłyszała kroki.

Znała ich rytm aż za dobrze: odstęp między nimi, ten moment, w którym prawa stopa opadała odrobinę ciężej niż lewa. Coś ostro ukłuło ją pod mostkiem. Przyłożyła tam dłoń. Poczuła bicie serca, swoje i czyjeś.

Odwróciła się.

Zanim zdążyła się powstrzymać, na jej twarzy pojawił się uśmiech, którym obdarzała niewiele osób.

— Olivier — powiedziała, a jej głos też zabrzmiał inaczej. Cieplej. — Zrobiłam to.

Powietrze między nimi stało się zimniejsze.

Cofnęła się o krok, zanim zdążyła pomyśleć. Odruch, bo jej ciało już spodziewało się ataku.

Olivier poruszył rękami.

Błysnęły jego chłodne oczy, a ostrze ruszyło prosto w jej stronę bez chwili zawahania.

Przytulił ją.

Powietrze uciekło z jej płuc, gdy zesztywniała w jego ramionach.

— O-Olivier…?

— Zrobiłaś to, Clare. — Ścisnął ją mocniej, drżąc całym ciałem. Czuła to całą sobą. — Tak bardzo… się bałem.

Przecież tak nie było.

Prawda?

Stała nieruchomo. Na policzku poczuła ciepło, chwilę później chłód tam, gdzie spłynęła łza. Zaraz pojawiła się następna.

Co…? O co… chodzi?

Olivier odsunął się, uśmiechnął niepewnie i dotknął jej policzka.

— Kocham cię. — Oczy miał ciepłe. — Naprawdę.

Zabrakło jej tchu.

Te same oczy sekundę później były już zimne.

Zdradziłaś mnie.

Złoto weszło w lodowaty błękit. Twarz Augustina przecięła twarz Oliviera.

Kocham cię, Clare. W jedyny znany mi sposób.

— Nie — powiedziała. Obraz zadrżał. — Nie! Nie! Ach!

Dziedziniec pękł.

Nie rozsypał się od razu. Rozchodził się kawałek po kawałku, jakby ktoś rozbierał go od krawędzi. Kolor odpływał z kamienia, nieba i twarzy Oliviera, aż zostały tylko biel i czerń.

Róże wyrosły wszędzie, czarne i białe, po kostki, po kolana, z bruku, którego już nie było. Płatki ocierały się o jej nogi, ale nie pachniały niczym.

Wtedy poczuła wilgoć na piersi. Spojrzała na dłonie.

Były całe we krwi, której było zdecydowanie za dużo.

Koszula ciemniała od środka, materiał przyklejał się do skóry. Nogi ustąpiły pod nią bez ostrzeżenia i upadła między róże. Poczuła kolce na skórze, ale żadnego bólu.

Czyjeś ramiona ją oplotły.

Jesteś najlepszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła, Clare.

Zamarła. Znała ten głos.

Odwróciła głowę. Ciepła łza spadła jej na policzek, potem następna. Twarz mężczyzny, który ją trzymał, wciąż pozostawała rozmyta.

Zmrużyła oczy i uniosła dłoń, opuszkami dotknęła jego policzka.

— Jay…den…? — wyszeptała. Rysy wyostrzyły się pod jej palcami. — Augustin.

Clare, proszę, obudź się.

Głos dobiegał zewsząd i znikąd, przenikał przez płatki, ziemię pod nią i miejsce pod mostkiem, w którym nie powinno być już niczego. Boleśnie znajomy, ciepły, ten za którym tęskniła tak bardzo.

Proszę, nie zostawiaj mnie.

Zamknęła oczy, ciemność nie miała końca.

Proszę, wróć do mnie.

Nagle złote oczy wypełniły całe jej pole widzenia.

Obudź się.

— Ach—

Światło uderzyło ją od razu, białe, płaskie, zbyt mocne. Zacisnęła powieki.

— Co…

Najpierw usłyszała szum klimatyzacji, potem niższy, elektryczny pomruk i równy sygnał aparatury gdzieś obok.

Uchyliła powieki, potem otworzyła oczy szerzej. Nad nią ciągnęły się białe płyty sufitu, jedna odbarwiona w rogu. Przetarła twarz dłonią. Skóra była sucha i napięta, jakby przez długi czas należała do kogoś innego.

Druga ręka nie podniosła się tak łatwo. Dopiero wtedy zauważyła wenflon, plaster i przezroczystą rurkę. Miała na sobie szpitalną koszulę.

Podniosła się na łokciach i usiadła. Całe plecy zaprotestowały, kiedy się rozejrzała.

Znała to miejsce. Ten sufit oglądała już nieraz, tylko zawsze z drugiej strony. Z krzesła przy łóżku Matta, kiedy leżał ze złamaną ręką. Przy Olivierze po misjach, po których nawet on przestawał żartować.

Nigdy jako pacjentka.

Szpital Zakonu.

— Co…

Chwyciła wenflon i wysunęła go z ręki. Krew pojawiła się natychmiast i spłynęła po grzbiecie dłoni, ale rana zamknęła się, zanim kropla dotarła do nadgarstka. Aparatura nad łóżkiem zapiszczała szybciej.

Clare zsunęła stopy z materaca. Zimne płytki pod stopami na moment ją otrzeźwiły.

Drzwi się otworzyły.

— Jezu, Clare, ty… — Pielęgniarka zatrzymała się w progu i uniosła przed siebie otwarte dłonie. — Ty się obudziłaś.

Clare zmarszczyła brwi.

Broń pojawiła się w jej dłoni sama. W tej samej chwili spod rękawów szpitalnej koszuli rozlały się czarne linie Strażnika, objęły przedramiona i zniknęły wyżej pod materiałem.

Nawet tego ciało nie zapomniało. Broń ułożyła się w dłoni znajomo.

— Kim jesteś? — Uniosła lufę. — Dlaczego jestem w Zakonie?

— Proszę. — Kobieta się nie ruszyła. Wokół jej nadgarstków drgnęła wilgoć. Mag wody. — Porozmawiajmy. Jesteś zdezorientowana. To normalne.

— To mów.

Lufa nie drgnęła.

— Clare.

Znała ten głos. Dreszcz przeszedł jej po plecach, zanim zdążyła się odwrócić.

Olivier wszedł do pokoju.

Clare zmrużyła oczy. Wyglądał inaczej, młodziej.

Jasne, niemal srebrne włosy miał dłuższe, niż pamiętała z ruin, kilka pasm opadało mu na czoło. Twarz była gładsza, bez zarostu, który przez lata przywykła widzieć na ekranach. Nadal wysoki, nadal silny, ale bliższy chłopakowi, którego znała w Zakonie, niż mężczyźnie, którego ostatni raz widziała.

Tylko oczy zostały te same, błękitne i zbyt znajome.

Lufa przesunęła się na niego.

— O co, kurwa, chodzi? — rzuciła. — Jakaś kolejna sztuczka?

Olivier ruszył w jej stronę, nie zatrzymał się na widok broni, nie uniósł rąk ani nawet nie zwolnił.

— Odsuń się, Oli—

Objął ją.

Broń zniknęła z jej dłoni, zanim zdążyła pomyśleć. Czarne linie tatuaży zgasły wraz z bronią. Olivier drżał lekko, nierówno, a przez cienki materiał koszuli czuła każde drgnięcie jego ciała. Otulił ją znajomy zapach ozonu i wilgoci po burzy.

Drobne iskry wyszły spod jego dłoni, przebiegły jej po łopatkach i zgasły.

— Obudziłaś się — powiedział półszeptem, głos załamał mu się w środku słowa.

Zdradziłaś mnie.

Kocham cię.

Oba wspomnienia zderzyły się ze sobą. Nie wiedziała już, któremu ufać. Powoli położyła dłoń na jego plecach, najpierw samymi opuszkami, jakby sprawdzała, czy naprawdę tam jest. Potem objęła go drugą ręką.

— Nie rozumiem — powiedziała cicho. — Ty mnie…

Urwała i powoli wypuściła powietrze.

Olivier odsunął się tylko tyle, żeby ująć jej twarz w dłonie. Clare patrzyła na jego młodszą twarz, na oczy, w których nie było tamtego chłodu.

— Byłaś w śpiączce — powiedział i zmarszczył brwi. — Dwa lata.

Clare przechyliła głowę.

— W śpiączce…? — Spojrzała na łóżko, na wgniecenie w pościeli pozostawione przez własne ciało. — Kiedy…?

— Dziś jest dziewiętnasty sierpnia dwa tysiące dwudziestego dziewiątego.

Coś ścisnęło ją pod żebrami.

Dziewięć lat.

— Mam dwadzieścia lat — powiedziała bardziej do siebie niż do niego.

Ostatnim razem, kiedy liczyła, miała dwadzieścia dziewięć.

Drzwi uderzyły o ścianę.

— Clare, kurwa! Żyjesz! — Matt w kilku krokach znalazł się przy niej i objął ją tak mocno, że aż się zachwiała. — Śpiąca królewna się znalazła!

Powiedział to lekko, ale kiedy się odsunął, miał mokre oczy. Clare chciała nabrać powietrza i pierwszy wdech urwał się w połowie. Drugi był płytszy, przy trzecim prawie nic nie dotarło do płuc. Płytki pod stopami przechyliły się, a piknięcia aparatury rozciągnęły w jeden odległy dźwięk. Serce waliło wysoko pod gardłem.

Ktoś powiedział jej imię ale nie rozpoznała głosu.

Pielęgniarka była już przy niej. Wokół jej dłoni zebrała się cienka warstwa wody, drżąca w szpitalnym świetle.

— Już spokojnie. — Przyłożyła dłoń do skroni Clare. — Jesteś zdezorientowana. To, że w ogóle stoisz, to wyczyn.

Chłód rozszedł się od skroni przez kark i barki. Następny wdech dotarł głębiej, kolejny był już pełny. Clare usiadła na krawędzi łóżka z mokrymi policzkami i dopiero wtedy zorientowała się, że płacze.

Co było kłamstwem? Co było prawdą?

— Ja… pamiętam… — Głos jej się załamał.

Olivier wymienił z Mattem krótkie spojrzenie ponad jej głową, po czym usiadł obok. Materac ugiął się pod jego ciężarem.

— Co ostatnie pamiętasz?

Spojrzała na niego i otworzyła usta, ale nie znalazła żadnych słów. Olivier westchnął i położył dłoń na jej ramieniu.

— Straciłaś przytomność zaraz po tym, jak zabiłaś Pianistę — powiedział powoli. — Od tamtej chwili byłaś nieprzytomna.

Jedenaście lat było kłamstwem.

Łzy popłynęły dalej. Tym razem nawet nie próbowała ich ścierać. Olivier przyciągnął ją do siebie, a ona bez protestu oparła czoło o jego obojczyk i została tak przez chwilę.

Przynajmniej czuła jego ciepło.

Nadgarstek zapiekł ją nagle, a pod skórą odezwało się pojedyncze uderzenie serca.

Nie była pewna, czyjego.

Ogród Bellerose’ów pachniał tak samo jak dwieście lat wcześniej: ziemią po podlewaniu, chłodem kamienia i tą jedną słodkawą nutą róż hodowanych zbyt długo w jednym miejscu. Niskie lampy ciągnęły się wzdłuż ścieżek, a trawa kończyła się przy żwirze idealnie równą linią.

Senka szła boso. Żwir nie skrzypiał pod jej stopami.

Był sobie król, był sobie paź,

i była też królewna.

Nuciła cicho, płaskim głosem, jakim nuci się przy pracy albo przy dziecku, które i tak już śpi.

Żyli wśród róż, nie znali burz

Zatrzymała się przy jednym z krzewów i wsunęła dłoń między liście. Kolce przeszły po jej skórze, ale nie znalazły niczego, co mogłyby zranić.

Kochał ją król, kochał ją paź,

królewską te dziewoję.

Palce Senki objęły łodygę u nasady kwiatu. Róża była czarna.

Obróciła ją powoli między palcami.

Królewna też kochała ich,

kochali się we troje.

Cicho się roześmiała, a dźwięk rozpłynął się gdzieś w głębi ogrodu. Cienie zeszły z jej nadgarstka i owinęły się wokół łodygi ciasną spiralą. Czerń zaczęła ustępować, najpierw na krawędziach płatków, potem coraz głębiej, ku środkowi, jakby ktoś wypłukiwał z kwiatu kolor kropla po kropli.

Senka przyglądała się temu z lekko przechyloną głową.

Kiedyś założyła się z Gabrielem.

Jak myślisz, królu? Kto jest najsilniejszym czystokrwistym? Ty czy twój syn?

Pamiętała oburzenie na jego twarzy, jakby samo pytanie było policzkiem.

— Absurd.

Podeszła wtedy bliżej i po prostu szepnęła mu do ucha:

— Ach, tak? To dlaczego się go boisz?

Uśmiechnęła się do róży.

Wygrała zakład.

Biel dotarła do środka kwiatu i wypełniła go aż po miejsce, gdzie płatki nachodziły na siebie. Senka obróciła różę raz jeszcze.

— Jeden zakład przegrałeś — powiedziała pogodnie.

Spojrzała ku posiadłości. Większość okien była już ciemna, tylko w jednym nadal paliło się światło.

— Drugi wygrałeś.

Cienie poruszyły się przy jej stopach. Senka przesunęła palcem po białym płatku.

— Ale nietylko ty jesteś na planszy.

Rozwarła palce. Róża rozpadła się bez dźwięku, a płatki osypały się na ziemię.

Białe.

Między nimi spadły również czarne, których nikt nie widział.

Rozdział 3

Clare leżała w jego łóżku.

Lekarze kazali jej odpoczywać. Po dwóch latach śpiączki nikt nie zamierzał ryzykować tylko dlatego, że pierwsze wyniki wyglądały dobrze.

— Nie jesteśmy w stanie określić, na ile jej regeneracja działa po tak długim okresie bezczynności, więc postępujemy jak z każdym innym pacjentem — powiedziała lekarka, przekazując mu raport.

Wyniki były prawidłowe. Serce pracowało normalnie, regeneracja działała, a mięśnie, choć po dwóch latach śpiączki powinny być osłabione, pozwalały Clare stać, chodzić i, ku niezadowoleniu personelu, wyciągnąć sobie wenflon z ręki. Wszystko wskazywało na to, że jest zdrowa, ale nic nie wyjaśniało, dlaczego przez dwa lata nie otworzyła oczu.

Olivier odłożył raport na stolik.

W sypialni było cicho. Zostawił niedomknięte zasłony, więc popołudniowe światło wpadało przez szczelinę i przecinało pościel wąskim pasem.

Clare spała na boku, zwrócona twarzą w jego stronę. Ciemne włosy rozsypały się jej po poduszce, kilka pasm przykleiło się do jasnego policzka. Wyglądała drobniej, niż powinna.

Podszedł bliżej i odsunął jedno pasmo z jej policzka.

Palce zatrzymały mu się przy jej skroni, gdy wrócił obraz ze szpitala: broń wymierzona prosto w niego, napięcie jej ciała, zanim zdążył się zbliżyć, te same brązowe oczy, które znał od lat, ale bez niczego znajomego. Widział ten chłód wielokrotnie na misjach, ale nigdy skierowany na niego.

Ukłuło go pod żebrami.

Pamiętał dokładnie dzień, w którym straciła przytomność.

Dziedziniec nadal był pełen pyłu po walce. Pianista zniknął, jego ciało wyparowało wraz z cienami. Clare stała jeszcze przez chwilę zbyt nieruchomo, zanim spojrzała na niego.

Zobaczył na jej twarzy szczery uśmiech, z niedowierzaniem w oczach. Gdy tylko podszedł bliżej, jej wzrok nagle stracił ostrość.

Kolana ugięły się pod nią.

Złapał ją, zanim uderzyła o ziemię.

— Dlaczego mnie zdradziłeś? — wyszeptała, zanim straciła przytomność, łzy płynęły po jej policzkach.

Przez dwa lata próbował zrozumieć te słowa, ale nie znalazł odpowiedzi.

Nigdy by jej nie zdradził. Był tego pewien jak niczego innego.

Początkowo myślał, że Pianista zrobił jej coś przed śmiercią. Zaklęcie. Klątwa. Ostatni ruch człowieka, który nigdy nie umiał odejść bez pozostawienia po sobie problemu.

Potem minął miesiąc, potem kolejny, a potem rok.

Clare nadal spała.

Iskra przeskoczyła po palcach Oliviera i zgasła przy nadgarstku. Zacisnął dłoń, zamknął oczy i powoli wypuścił powietrze.

Tamten obraz wrócił: puste oczy Clare. Po chwili coś się w nich przesunęło i patrzyły już prosto na niego.

Światło było inne. Ciepłe, różowe, rozlane po jej twarzy. Wiatr poruszał ciemnymi włosami. Clare się uśmiechała — tym uśmiechem, którego nie chciał u niej widzieć.

I nagle jej twarz nie była już jej twarzą.

Zamieniła się w twarz Sebastiana.

Ten sam uśmiech chwilę przed śmiercią, z tym spokojem w oczach.

Ta sama akceptacja.

Obrazy nałożyły się na siebie.

Tak bardzo cię kochałam.

Serce uderzyło mu mocniej. Gwałtownie otworzył oczy.

Przez kilka sekund stał nieruchomo przy łóżku.

Nie wiedział, skąd zna ten obraz. To nie było wspomnienie, nie mogło nim być. A jednak miał wrażenie, że widział to własnymi oczami.

Pokręcił głową i spojrzał na Clare, która dalej spała. Oddychała spokojnie, jedna dłoń leżała luźno przy jej twarzy.

Dotknął jej policzka, najpierw opuszkami, ostrożnie, żeby jej nie obudzić.

Obraz różowego nieba próbował wrócić.

Odepchnął tę myśl.

Nigdy by jej nie zdradził. Prawda?

I nagle nie był już tego pewien.

Oczy zapiekły go nagle. Zamrugał, raz, drugi, przetarł je dłonią i cicho parsknął pod nosem.

Dwa lata czekania w niepewności. Myślał, że ją straci — tak jak stracił Evelyn i Sebastiana — i to go przerażało. Nie mógł jej stracić.

Uśmiechnął się lekko.

— Witaj z powrotem, Clare.

Za oknem ostatni skrawek słońca zniknął za horyzontem.

— Niedopuszczalne.

Pięści Luciana uderzyły w stół.

Galaktyka pod jego dłońmi zadrżała.

Pas błękitnych gwiazd rozsunął się gwałtownie, kilka świetlnych punktów wyrwało się z orbit i popłynęło ku krawędzi blatu, zanim zaklęcie przywróciło im właściwy tor. Stół Clave nigdy nie był naprawdę nieruchomy. Pod czarną, przezroczystą powierzchnią przesuwały się konstelacje, mgławice zwijały się w spiralne ramiona, a światło odległych słońc odbijało się na twarzach siedzących wokół.

Nad nimi nie było sufitu.

A przynajmniej Nova nigdy nie była pewna, czy to, co widziała, można było tak nazwać.

Ciemność wznosiła się wysoko ponad salą, usiana gwiazdami, które powoli zmieniały położenie. Czasami pojawiał się między nimi księżyc nienależący do żadnego świata. Czasami kometa. Raz Nova widziała tam coś przypominającego pęknięcie i przez trzy dni nikt nie chciał rozmawiać o tym, co znajdowało się po drugiej stronie.

Dziś nad stołem wisiała tylko mleczna smuga galaktyki.

— To, co zrobiłaś, było niedopuszczalne — powtórzył Lucian.

Lior poprawiła włosy. Złoty kosmyk opadł jej na ramię, a ona przesunęła go za plecy z uwagą niemal niewspółmierną do oskarżenia.

— Oj tam. Przesadzasz.

Lucian patrzył na nią przez chwilę, jakby próbował zdecydować, czy właśnie z niego zakpiła.

Potem wskazał na Ilvę.

— A ty jej pomogłaś.

Ilva wypuściła z ust cienką smugę dymu.

Fajkę trzymała między palcami, srebrne włosy spływały jej przez jedno ramię, a wilcze uszy miała lekko odchylone. Wzruszyła ramionami.

— Pomogłam.

— To wszystko?

— Chcesz dłuższą wersję?

Lucian usiadł ciężko i skrzyżował ręce na piersi. Nova przesunęła wzrokiem po sali.

Hiro siedział po drugiej stronie stołu, wyprostowany, z jedną dłonią opartą przy rękojeści miecza. Edna milczała. Długie dredy miała spięte wysoko, a złote bransolety na nadgarstkach przesunęły się cicho, kiedy położyła dłonie płasko na stole. Między konstelacjami zbierały się przy jej palcach drobiny złota, reagując na magię ziemi, której nawet świadomie nie przywoływała.

Ilva zaciągnęła się ponownie. Jej uszy odchyliły się lekko, jakby rozmowa zaczynała działać jej na nerwy. Tylko Lior wyglądała, jakby rozmawiali o źle dobranym winie.

— Lior — odezwała się w końcu Edna. — Fałszywa rzeczywistość czy nie, powinnaś to wyjaśnić.

— Nie naruszyła tej linii. — Ilva odezwała się, zanim Lior zdążyła odpowiedzieć. Dym przesunął się nad galaktyką i rozpłynął przy jednej z czerwonych gwiazd. — Cała trójka zapłaciła swoją cenę.

Na moment spojrzała na Lior.

— Ty też.

Wszyscy zwrócili wzrok ku złotowłosej kobiecie. Lior uśmiechnęła się ledwie jednym kącikiem ust.

— Małe poświęcenie, patrząc na to, co mogło się wydarzyć.

Fiolet przemknął przez dłoń Hiro, rozszedł się między palcami cienkimi żyłkami światła. Na sklepieniu nad nim kilka gwiazd przygasło.

— Małe poświęcenie? — powtórzył. — Dobrze wiesz, że nie możesz ingerować—

Lior uniosła dłoń.

Hiro urwał w połowie zdania, Lucian zamilkł razem z nim. Nova przeniosła wzrok na Lior, która spokojnie opuściła rękę.

— Mogę. — Powiedziała to łagodnie. — Dla „większego dobra”. Pamiętasz?

Hiro zacisnął szczękę.

Lior wstała, a krzesło odsunęło się za nią samo, bez szelestu. Ruszyła wzdłuż stołu. Odbicia gwiazd przesuwały się po jej ubraniu i złotych włosach, ale ona się nie spieszyła. Nie miała powodu.

Zatrzymała się przy Hiro. Samuraj nawet nie drgnął, kiedy ujęła jego twarz w jedną dłoń i ułożyła palce pod jego szczęką niemal czule. Nova zauważyła, jak fiolet przy jego nadgarstku gaśnie.

— Alternatywa nie była zbyt przyjemna — powiedziała Lior, jej oczy błysnęły złotem. Hiro wytrzymał spojrzenie.

Lior puściła go i ruszyła dalej, jakby nic się nie wydarzyło. Ilva przyłożyła fajkę do ust, ukrywając za nią coś bardzo podobnego do uśmiechu.

— Myślę, że przeceniasz Augustina — powiedział Lucian.

Lior zatrzymała się przy końcu stołu.

— A ja myślę, że to wy go nie doceniacie. Augustin jest znacznie silniejszy niż jego ojciec.

— Gabriel był najsilniejszym Czystokrwistym. Panował ponad sześćset lat — zauważył Hiro.

— A jednak nie żyje.

Lior znów spojrzała na Luciana. W jej głosie nie było dumy. Stwierdzała fakt.

— Może i jest silny, ale nie na tyle, żeby zaatakować nas — powiedziała Edna.

Tatuaże na skórze Novy zapłonęły. Błękit wszedł pod skórę tak gwałtownie, że nie zdążyła nawet nabrać powietrza. Rozlał się po ramionach i szyi, a sala zniknęła jej sprzed oczu. Stół, Clave, wszystko rozpłynęło się w ciemności pełnej gwiazd.

Ethernum.

A potem pojawiło się złoto, które było wszędzie.

Augustin szedł przez Ethernum, choć nikt nie powinien móc poruszać się tam w ten sposób. Krew pokrywała mu dłonie. Clare leżała bezwładnie w jego ramionach, z głową odchyloną i ciemnymi włosami opadającymi w dół.

Nova próbowała zobaczyć jego twarz, ale obraz nie chciał się wyostrzyć. Gniew rozrywał go od środka. Magia rozchodziła się od Augustina coraz szerzej, światło wokół niego załamywało się, a Ethernum drżało pod kolejnymi uderzeniami mocy.

Lior!

Do Novy dobiegł przytłumiony, niemal obcy głos.

Obraz zmienił się gwałtownie. Zobaczyła magów padających jednego po drugim, krew na ciele Clare i Augustina stojącego pośród nich ze złotem płonącym w oczach. Jeden mag upadł, potem następny.

Zniszczę ten pojebany świat!

Zabiłeś moją córkę.

Nova zamrugała i znów siedziała przy stole. Wciągnęła gwałtownie powietrze i zacisnęła palce na jego brzegu. Pod nimi galaktyka przesuwała się spokojnie dalej, całkowicie obojętna na to, co właśnie zobaczyła.

Nigdy nie widziałam go tak… ludzkiego.

— Powiedz im — odezwała się Lior.

Nova podniosła głowę. Lior patrzyła prosto na nią spokojnymi oczami.

Wiedziała.

Nova przełknęła metaliczny smak na języku.

— Lior ma rację.

Lucian odchylił się lekko, a Ilva wyjęła fajkę z ust.

— Augustin wszedł do Ethernum.

Przy stole zapadła cisza.

— Sam? — zapytał Hiro.

Nova skinęła głową.

— Nie powinien był być w stanie.

— A jednak był — powiedziała Lior.

Nova zamknęła oczy na moment. Pod powiekami nadal widziała magię rozpychającą Ethernum od środka.

— Mając dostęp do krwi Clare… był w stanie pokonać magów Clave.

Nikt się nie odezwał. Lucian spojrzał na Ednę, Hiro na Ilvę. Ta zaciągnęła się fajką i przez chwilę nie wypuściła dymu.

Lior oparła biodro o krawędź stołu i położyła dłoń płasko na jego powierzchni.

— Zapominacie o czymś ważnym.

Nie patrzyła na nikogo konkretnego, nie musiała.

— Czystokrwiści nie pilnują emocji z powodu etykiety. Miłość. Nienawiść. Żal. — Przesunęła palcem po powierzchni stołu. Jedna z gwiazd odbiła się w opuszku i zniknęła pod nim. — U nich to jest niebezpieczne. Im silniejsze uczucie, tym mniej przewidywalne staje się to, co potrafią zrobić.

Lucian poruszył szczęką.

— Na tyle, żeby wykasować samego siebie — powiedziała Edna bardziej do siebie niż do reszty.

Lior spojrzała na nią, ale przez sekundę nic nie powiedziała. Potem wróciła na swoje miejsce. Krzesło wysunęło się, zanim do niego dotarła. Usiadła i założyła nogę na nogę.

Nova nadal czuła pod skórą echo wizji: Augustina z martwą Clare w ramionach i łzami na twarzy.

Nigdy nie widziała go takim.

Zmarszczyła brwi.

— Gabriel… chciał przejąć ciało Augustina — powiedziała gorzko Nova. — Nie udało mu się. Za to Augustin… przechytrzył śmierć.

Edna zaczęła powoli wystukiwać palcem rytm o blat.

— Być może go nie doceniliśmy — dodała cicho. — Wszyscy mówią, że jest najsilniejszy jedynie w Zachodniej Novaterrze. — Na moment zamknęła oczy. — Zaczynam wierzyć, że to celowe niedoszacowanie.

Przez chwilę nikt się nie odezwał. Każdy rozumiał, co to oznacza.

— I co teraz? — mruknął Hiro, spoglądając wymownie na Lior.

Na jej ustach pojawił się powolny uśmiech, który Nova znała aż za dobrze i którego nie lubiła. Lior przesunęła wzrokiem po twarzach zgromadzonych. Przyjrzała się każdej po kolei, aż nikt nie mógł udawać, że mówi do kogoś innego.

— Jayden Silverstein może i nie istniał.

Palce Ilvy zastygły przy fajce. Lior oparła łokieć o podłokietnik.

— Ale Augustin, który był gotówzginąć…

Złoto przemknęło przez jej oczy.

— już tak.