Szepty krwi ebook

Copyright © Marzena Niewiadomska, 2025

Wszelkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być publikowana

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody autorki.

Dotyczy to również fotokopii i mikrofilmów

oraz rozpowszechniania za pomocą nośników elektronicznych.

Niedozwolone jest także odczytywanie książki w środkach

publicznego przekazu bez pisemnej zgody autorki.

Projekt okładki: Dominika Caddick

Redakcja: Monika Pertek-Koprowska

Korekta: Ada Johnson

Skład i łamanie: Gabriel Wyględacz – Studio Akapit

ISBN: 978-83-68343-18-2

Wydanie I, 2025

Firma Wydawnicza DC Books

Szanuj pracę autorów, tłumaczy, redaktorów,

korektorów i wydawców.

Korzystaj tylko z legalnych źródeł.

Szepty krwi

Marzena Niewiadomska

Dla mojej kochanej Mamy,

która zawsze wierzyła w moje pasje i moją miłość do pisania.

Dla Ciebie, która spędziłaś niezliczone godziny

z nosem w książkach, zwłaszcza tych o wampirach.

Ta historia jest dla Ciebie –

mojej największej inspiracji i pierwszej Czytelniczki.

Dziękuję za wszystko!

Rozdział 1

Cień zamku Stirling

Zamek Stirling wznosił się majestatycznie nad szkockim krajobrazem, jak nieugięty strażnik dawnych czasów. Jego wieże, ciemne i potężne, górowały nad miasteczkiem, przypominając mieszkańcom o swojej nieśmiertelnej obecności. Zamek był świadkiem niezliczonych wojen, zdrad i śmierci, lecz jego prawdziwy sekret tkwił głęboko w jego murach – tam, gdzie ludzkie oczy rzadko zaglądały. Kamienne ściany, porośnięte wiekowym bluszczem, zdawały się oddychać, a szmer wiatru w ich szczelinach niósł szept dawnych wieków. Każdy krok po bruku dziedzińca odbijał się echem, które zdawało się trwać dłużej, niż powinno, jakby sam zamek przechowywał wspomnienia każdego, kto przekroczył jego progi. Pod ciężkimi chmurami, które niemalże co noc przysłaniały niebo, zamek sprawiał wrażenie, jakby żył własnym życiem. W poranki, kiedy mgła snuła się nisko nad wzgórzem, granica między światem żywych a światem umarłych wydawała się rozmywać. Stirling nie był jedynie kamiennym monumentem – był klatką. Klatką dla czegoś o wiele starszego, niż ludzkie wspomnienia mogły pojąć.

Pomiędzy wąskimi korytarzami, mrocznymi komnatami i salami, które widziały więcej zgonów niż ślubów, kryło się serce zamku. To serce biło od wieków w rytm głodu, którego nie można było zaspokoić. Wampir, który rządził tym miejscem, niegdyś potężny – teraz krył się w cieniu własnego istnienia, uwięziony w wiecznej nocy.

Po zmierzchu ludzie z pobliskiego miasteczka od zawsze trzymali się z dala od zamku. Mówiono, że jego mury kryją nie tylko historię, ale i nieopisany mrok. Każda opowieść, każde pokolenie dodawały kolejną warstwę do legendy, lecz nikt nie znał prawdy. Nikt nie wiedział, że zamek nie był jedynie zimnym, starym budynkiem. Był domem, więzieniem, a czasem katem dla tego, który w nim zamieszkał – potężnego, nieśmiertelnego wampira.

Dante Valmont był uosobieniem mrocznej elegancji. Ciemnoblond włosy, które delikatnie opadały na czoło, nadawały mu pozornie niedbały, a jednocześnie perfekcyjnie przemyślany wygląd. Jego broda, starannie przystrzyżona na włoską modłę, podkreślała wyrazistość rysów twarzy – ostro zarysowaną linię szczęki, która emanowała siłą. Miał sylwetkę wyrzeźbioną przez wieki, pełną gracji i pewności siebie, jakby każdy jego ruch był precyzyjnie skalkulowany.

Oczy niebieskie jak lodowe jezioro, jednocześnie piękne i przerażające, kryły w sobie coś więcej niż zwykłe emocje – to chłód nieśmiertelności, spojrzenie kogoś, kto widział więcej, niż ktokolwiek mógłby sobie wyobrazić. Wzrok Dantego przenikał dusze tych, z którymi się spotykał, niosąc zarówno fascynację, jak i grozę.

Pomimo otaczającej go ciemnej aury, Dante miał w sobie coś, co przyciągało ludzi jak ćmy do ognia. Jego magnetyzm był niemal namacalny, a towarzysząca mu tajemniczość wzbudzała zarówno strach, jak i podziw. Nikt nie mógłby się oprzeć temu dziwnemu połączeniu dzikiej bestii i nieziemskiego piękna. Był wysportowany, o silnej, atletycznej sylwetce, choć nigdy nie musiał podnosić ciężarów, by utrzymać formę. Jego ciało było świadectwem potęgi płynącej od stuleci w jego żyłach.

Ciemne, eleganckie ubrania, szyte na miarę, zdawały się częścią jego postaci, idealnie harmonizowały z jego arystokratycznym wyglądem. Każdy detal garderoby – od dopasowanego płaszcza po skórzane buty – był starannie dobrany i podkreślał jego nienaganny styl i klasę.

Jednak to, co w Dantem fascynowało najbardziej, to głos. Niski, aksamitny ton miał w sobie nutę starożytnej władzy, wywoływał dreszcze. Wampir zawsze starannie dobierał słowa. Rzadko mówił o sobie, zostawiając otaczającym go ludziom jedynie domysły dotyczące tego, co skrywa jego przeszłość. A ta była długa i pełna krwi.

Dante Valmont pamiętał czasy, kiedy Stirling dopiero wznosił swoje mury. Żył przez wieki uwięziony w swojej nieśmiertelności, a każdy dzień był dla niego powtarzającym się koszmarem. Jego przeszłość była tak skomplikowana, jak i jego natura, a skrywane przez niego tajemnice – równie głębokie, co mury zamku, w którym mieszkał.

Dante Valmont, mimo swojej nieśmiertelnej natury, miał coś, czego większości wampirów brakowało – serce. Nie to bijące, ale to, które wciąż kierowało się współczuciem i troską o innych. Starał się nieść światło tam, gdzie mógł, nawet jeśli jego przeszłość spowijała ciemność. Emanował ciepłem, którego nie sposób było się spodziewać po kimś, kto przetrwał wieki. Nie było w nim tej brutalnej, egoistycznej natury, często przypisywanej wampirom z legend. Dante, choć mógłby rządzić żelazną ręką, zawsze wybierał drogę współczucia i mądrości. Zrozumiał dawno temu, że prawdziwa siła nie leży w dominacji, ale w empatii i zrozumieniu. Ci, którzy z nim przebywali, czuli się bezpiecznie, jakby trzymał nad nimi niewidzialną tarczę.

Ludzie zakochiwali się w nim nie tylko przez jego wygląd, ale przez szlachetną dobroć, którą okazywał na każdym kroku. Służba traktowała go nie jak pana, lecz jak członka rodziny. Dante nie postrzegał pracowników jako poddanych – był dla nich przyjacielem, opiekunem, kimś, komu mogli zaufać w każdym momencie. Dzielił z nimi nie tylko codzienność, lecz także sekrety, otwierał się przed nimi bardziej niż przed jakąkolwiek inną osobą. W zamian otrzymywał ich lojalność, nie przez przymus, lecz przez szczerą miłość.

Sophie, starsza służąca, która pracowała w zamku od dziesięcioleci, traktowała Dantego jak syna. Była świadkiem wielu rzeczy, których nikt inny nie widział, a mimo to jej uczucia do niego nigdy się nie zmieniły. Znała jego sekret – wiedziała, kim naprawdę był – ale w jej oczach nie miało to znaczenia. „Jesteś kimś więcej niż tym, co mówi o tobie twoja przeszłość, panie Dante”, mawiała z troską w głosie. A on zawsze odpowiadał ciepłym uśmiechem, wdzięczny za to, że w jej oczach pozostał człowiekiem.

Alexis, młodszy służący, który dorastał w cieniu zamku, widział w Dantem mentora i przewodnika. Valmont pomagał mu odnaleźć drogę w życiu, wspierając jego rozwój i pokazując, że niezależnie od trudności, warto kierować się honorem i uczciwością. Choć Alexis nie znał całej prawdy o swoim panu, czuł, że Dante to ktoś wyjątkowy, kto zasługuje na szacunek i oddanie.

Dante był mistrzem w ukrywaniu swojej mrocznej strony. Kiedy musiał ujawnić prawdziwą naturę, zawsze starał się chronić tych, których kochał. Czasami cierpiał w milczeniu, wiedząc, że nie może pozwolić sobie na bliskość, jakiej pragnął, ale zawsze stawiał dobro innych ponad własnym. Samotność była ceną, jaką płacił za to, by ludzie wokół niego byli szczęśliwi. Choć Dante nie mógł odwzajemnić uczuć tych, którzy byli w nim zakochani, traktował ich miłość z tą samą delikatnością, z jaką prowadził swoje życie. Był nieśmiertelny, uwięziony w świecie, gdzie czas nie miał znaczenia, a miłość, choć piękna, była dla niego jednocześnie największym przekleństwem.

Valmont nie był zwyczajnym wampirem. Nie unikał światła dnia, choć z trudem znosił promienie słońca. Mógł wychodzić na zewnątrz, cieszyć się ciepłem promieni dotykających skórę, jednak robił to rzadko i zawsze z ostrożnością.

Tajemnica jego zdolności leżała w krwi, którą musiał regularnie przyjmować. Przez stulecia poszukiwał odpowiedzi, zmagając się z mitem o wampirach skazanych na wieczną noc. Eksperymentował długo, aż wszystko się zmieniło, kiedy odnalazł odpowiednią grupę krwi – niezwykle rzadką, której właściwości pozwalały mu funkcjonować w ciągu dnia, jednakże z ograniczeniami. Krew Przesilenia, dzieło jego geniuszu, to mieszanka najrzadszej ludzkiej krwi AB Rh-, esencji nietoperza wampira, krwi jaszczurki bazyliszka oraz pyłu meteorytowego, zebranego podczas zaćmienia. To właśnie dzięki niej mógł stawić czoła słońcu, bez tego eliksiru zginąłby w płomieniach. Nie mógł przebywać na słońcu zbyt długo i miał mniej sił niż nocą. Niemniej dzięki tej wyjątkowej krwi dostawał to, o czym inne wampiry mogły tylko marzyć, choć cena, jaką musiał płacić za jej zdobycie, była wysoka. Tę grupę miały nieliczne osoby, co oznaczało, że Dante musiał bardzo oszczędnie korzystać z daru, aby nie narazić się na niedobór. Była to dla niego ciągła walka – z jednej strony pragnienie wolności i możliwość funkcjonowania w świetle dnia, a z drugiej strach przed tym, że zabraknie mu tego cennego źródła. Musiał więc ograniczać swoje wyjścia do minimum, tylko wtedy, gdy naprawdę było to konieczne.

To wszystko sprawiało, że Dante pozostawał ostrożny i wyizolowany w swoich działaniach. Dzień nie był dla niego czymś, co mogłoby go w pełni cieszyć. Zamiast tego stał się kolejnym aspektem nieśmiertelnej egzystencji. Valmont musiał walczyć, próbując balansować między swoją mroczną naturą a pragnieniem normalności. Wiedział, że jego wyjątkowość mogłaby być przekleństwem, gdyby ktoś odkrył jego sekret. Dlatego zawsze zachowywał dystans wobec ludzi. Często spędzał długie godziny zamknięty w swoich komnatach, gdzie prowadził starannie ukrywane zapiski.

Stosy pergaminów, notesów i ksiąg wypełniały przestrzeń, tworząc istny labirynt myśli, wspomnień i refleksji zebranych na przestrzeni wieków. Wśród ludzi w okolicy Dante był znany jako pisarz – ta tożsamość stanowiła przykrywkę dla prawdziwej natury. Jego talent literacki był równie fascynujący, jak jego wygląd. Tworzył dzieła o głębokim, melancholijnym wydźwięku, przyciągające uwagę czytelników, choć mało kto wiedział, że wiele z nich opierało się na jego osobistych doświadczeniach i obserwacjach nieśmiertelności. Pod przykrywką sztuki opowiadał historie o miłości, stracie i tęsknocie za życiem, którego nigdy nie mógł w pełni doświadczyć. Gdy w ciszy pióro skrobało po pergaminie, próbował uchwycić to, co jego nieśmiertelna dusza odczuwała od wieków – pustkę, która była równie niezmienna jak czas.

Mieszkańcy pobliskiego miasteczka byli przyzwyczajeni, że Dante rzadko opuszczał zamek. Dla nich był ekscentrykiem i samotnikiem, który większość czasu poświęcał swoim literackim dziełom. Nikt się nie dziwił, że tak rzadko wychodzi na zewnątrz, tłumacząc to jego potrzebą skupienia na pracy. W rzeczywistości ta izolacja była dla Valmonta formą ochrony – zarówno przed światem, jak i przed sobą samym.

Gdy tylko pan na zamku schodził do miasteczka, jego pojawienie się było wydarzeniem. Ludzie byli pod wrażeniem jego uprzejmości i inteligencji, a jednocześnie odczuwali dziwne napięcie, jakby intuicja podpowiadała im, że Dante skrywa coś więcej niż tylko talent do pisania.

Klan Lunaris był jednym z najstarszych i najbardziej tajemniczych spośród wampirzych społeczności. Jego pochodzenie łączyło się z księżycem i jego fazami, co miało ogromny wpływ na moc członków rodu, którzy wierzyli, że to nocne niebo – pełne gwiazd i sekretów – kształtuje ich zdolności i daje im wgląd w przyszłość.

W przeciwieństwie do innych wampirów, które czerpały siłę z brutalności i krwi, Lunaris skupiali się na elegancji, subtelności i intelekcie. Dante Valmont, jako jeden z nich, od najmłodszych lat wyróżniał się talentem do manipulowania emocjami innych. W tej grupie była to umiejętność, którą szczególnie ceniono. Dzięki tej zdolności Dante mógł kontrolować nastroje ludzi i wpływać na ich zachowanie, a także tworzyć iluzje, które były tak realne, że nawet najbardziej czujne umysły miały trudność z odróżnieniem ich od rzeczywistości.

Dla Lunaris sztuka była formą wyrazu, która przekraczała granice zwykłych wampirów. Malowali obrazy, komponowali muzykę i pisali poezję, w której ukrywali przesłania dotyczące przyszłości. Członkowie tego klanu mieli dar wizji – widzieli nadchodzące wydarzenia w blasku księżyca, a ich artystyczne dzieła często były przepowiedniami, zrozumiałymi tylko dla tych, którzy potrafili czytać między wierszami.

Dante doskonale wpisywał się w ten świat. To właśnie przez pisanie przekazywał innym to, co widział w nocnym niebie. Jego książki, choć wydawały się tylko wytworem wyobraźni, były skomplikowanymi wizjami nadchodzących czasów, kryjącymi się za metaforami i symbolami.

Lunaris był klanem niezwykle eleganckim, dbającym o to, by ich członkowie zachowywali najwyższe standardy, zarówno w ubiorze, jak i zachowaniu. Każdy z nich miał w sobie coś, co przyciągało uwagę – nie tylko piękno, ale też aurę tajemnicy i wiedzę, której nikt inny nie posiadał. Dante, ze swoją wysublimowaną elegancją i przenikliwymi oczami, doskonale wpisywał się w tę estetykę. Mimo tej subtelnej natury Lunaris nie byli bez wad. Ich zdolności do kontroli emocji i tworzenia iluzji często stawały się dla nich przekleństwem. Ciągłe balansowanie na granicy rzeczywistości i fikcji sprawiało, że członkowie często tracili poczucie tego, co jest prawdziwe. Dante również zmagał się z tym problemem – czasem jego wizje i iluzje stawały się tak realne, że zaczynał wątpić w to, co naprawdę go otacza. Pomimo tej skomplikowanej rzeczywistości, pozostawał lojalny wobec swojego rodu, choć nierzadko zmagał się z poczuciem osamotnienia. Był artystą, wizjonerem, ale również wampirem, który na co dzień musiał walczyć z pragnieniami i wewnętrznymi demonami. Księżyc był jego przewodnikiem, a blask gwiazd przypominał mu o przeznaczeniu, które ciążyło nad jego nieśmiertelnym życiem.

Rozdział 2

Księżycowe pokusy

Noc była cicha, ale w Stirling nie oznaczało to spokoju. W powietrzu unosił się dziwny niepokój, jakby zbliżało się coś mrocznego, co miało zakłócić odwieczny rytm tego miejsca.

Dante siedział w swojej komnacie, wpatrując się w nocne niebo przez ogromne gotyckie okno. Księżyc był w pełni, a jego srebrzysty blask odbijał się na kamiennych murach zamku, przypominając Dantemu o jego dziedzictwie – klanie Lunaris, który zawsze czerpał siłę z księżyca.

Cisza nocy została nagle przerwana delikatnym stukotem. Dante wciągnął głęboko powietrze, gdyż wyczuł coś, co znał aż za dobrze – krew. Nie była to jednak ta, którą pozyskiwał ze szpitali czy karetek. Ten zapach miał w sobie coś dzikiego, brutalnego, co budziło jego pierwotne instynkty. Rozumiał, co się stało. Nie wszyscy członkowie klanu Lunaris podzielali jego moralne zasady. Były w nim frakcje, które od wieków karmiły się nie tylko ludzką krwią, ale także strachem i cierpieniem. Dante wiedział, że powstrzymywanie się od atakowania ludzi nie jest łatwe – musiał regularnie zdobywać krew z etycznych źródeł, a infiltrując systemy szpitalne, ryzykował wykrycie.

Przerwał rozmyślania, kiedy usłyszał nagłe pukanie do drzwi. Sophie, jego lojalna służąca, stanęła w progu, jej twarz wyrażała zaniepokojenie.

– Panie Dante, przyszli – powiedziała dość cicho.

Już wiedział, co miała na myśli. Członkowie klanu Lunaris, którzy nie zgadzali się z jego metodami, przybyli, by zmusić go do powrotu na ścieżkę, którą porzucił wieki temu – drogę brutalności, bezlitosnego polowania i krwi na rękach.

Szybko ruszył w kierunku podziemnych korytarzy zamku, gdzie miał ukryte zapasy krwi. Wiedział, że musi być przygotowany. Lunaris, choć znani z elegancji i umiłowania sztuki, mieli w sobie coś pierwotnego, coś, co teraz zaczynało przebijać się na powierzchnię.

Dawni towarzysze z rodu nie mieli raczej ochoty na uprzejme rozmowy. Byli gotowi na konfrontację, a Dante musiał się zmierzyć nie tylko z ich siłą, lecz także z pokusą, którą stanowili – robił wszystko, aby się pohamować. Stanął w bezruchu, jego oddech przyspieszył, a wzrok utknął na bezwładnej postaci młodej kobiety. Serce, które od dawna biło w nim powoli i bez emocji, teraz przyspieszyło, jakby budziło się z letargu. Krew, świeża i pełna życia, niosła ze sobą woń, której nie mógł ignorować. Mimo całej swojej siły, mimo lat oporu i dyscypliny poczuł, że jego ciało zaczyna reagować wbrew jego woli.

Lucien się zbliżył, jego szept był niczym syrena, której śpiew przenikał w głąb duszy Dantego.

– Zawsze to wiedziałem – wyszeptał z zadowoleniem. – Należysz do nas, Dante. Zawsze należałeś. Nie walcz z tym, kim jesteś.

Dante próbował się bronić przed tymi słowami, ale głód, który rozszalał się w jego wnętrzu, był nieubłagany. Krew dziewczyny pachniała słodko, niemal nieziemsko. Przyjemność, o której myślał, że ją pokonał, zaczęła przejmować kontrolę nad jego zmysłami. Przez moment miał wrażenie, że wszelka moralność i zasady, które narzucał sobie przez wieki, rozpuszczają się jak mgła w promieniach słońca.

Lucien podniósł dłoń i wskazał na dziewczynę.

– Weź to, co twoje, Dante. Pozwól, by twoja moc wróciła. Przecież wiesz, że pragniesz tego całym sobą! Twój duch krzyczy, byś przestał walczyć!

Dante nie odpowiedział. Kiedy jego wzrok powędrował na blade ciało kobiety, poczuł, jak kły rosną mu w ustach, zmysły stają się ostrzejsze, każdy zapach, każdy dźwięk się intensyfikuje. Słyszał bicie jej serca, tak wyraźne, jakby znajdował się tuż obok jej klatki piersiowej. Każda kropla jej krwi pulsowała w jego głowie, kusząc go.

Poddał się. Zbliżył się do dziewczyny i przyklęknął nad jej ciałem. Oczy miała zamglone ze strachu i bólu, a oddech płytki. Przez chwilę się zawahał, jego dłoń drgnęła, jakby chciał się odsunąć, powstrzymać. Ale Lucien stał tuż obok, uśmiechając się z satysfakcją, jak nauczyciel obserwujący ucznia, który w końcu zrozumiał lekcję.

– Wystarczy jeden łyk – szepnął Lucien. – Zobaczysz, jak to smakuje. To, co kiedyś było dla ciebie codziennością, teraz jest twoim prawdziwym przeznaczeniem.

Dante pochylał się coraz niżej, aż w końcu jego wargi dotknęły skóry kobiety. Ciepło krwi uderzyło w jego zmysły, a kły wbiły się głęboko w gładką szyję. Kiedy poczuł, jak słodka ciecz wpływa do jego ust, przez jego ciało przeszła fala przyjemności. Było to niemal euforyczne, zbyt intensywne, by mógł to zignorować. Moc, której pragnął od dawna, wracała do niego, jakby przez te wszystkie lata był wyczerpany, a teraz nagle odnalazł źródło siły. Przez chwilę czuł się wolny, świat wokół niemal zniknął, a jedyną rzeczą, która istniała, była ta rozkosz, której nie mógł się oprzeć.

Każda kropla krwi niosła z sobą niewypowiedzianą przyjemność, budziła w nim coś, co próbował tłumić przez wieki.

Nagle to, co miało być tylko jednym łykiem, zaczęło się przedłużać. Ciało Dantego skutecznie przejmowało kontrolę nad jego umysłem. Wampir chciał przestać, ale nie mógł. Z każdą sekundą jego głód stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Krew była jak narkotyk – wciągała go i oddalała od wszystkiego, w co wierzył.

– Widzisz, jak to jest? – szepnął Lucien, patrząc z boku na Dantego. – To jest prawdziwa moc, prawdziwa wolność.

W końcu Valmont wyrwał się z transu i odrzucił ciało dziewczyny. Jego oczy rozszerzyły się z przerażenia, dyszał gwałtownie, jakby właśnie wyszedł z morderczego snu. Spojrzał na Luciena, a w jego spojrzeniu była mieszanina gniewu, wstydu i… czegoś jeszcze.

– Nigdy więcej – wycedził. – Nigdy więcej.

Ale w głębi duszy wiedział, że kłamie. Już raz się poddał. Już raz zasmakował w tym, czego tak długo unikał. I wiedział, że choćby walczył z tym do końca swoich dni, będzie zawsze skazany na tę walkę. Był jednym z nich i to się nigdy nie zmieni.

Lucien i pozostali członkowie klanu Lunaris odeszli, ich cienie zniknęły w mrokach zamku. Wielka sala, jeszcze przed chwilą wypełniona napięciem i pokusą, teraz była cicha, niemalże zbyt cicha. Dante pozostał sam. Zimne kamienne mury odbijały jedynie dźwięk jego oddechu, który powoli się uspokajał, choć burza w jego wnętrzu nie chciała ustąpić.

Valmont stał pośrodku komnaty, spojrzenie miał utkwione w pustym miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą leżało ciało dziewczyny, której krew wciąż krążyła w jego żyłach, rozpalając w nim nie tylko fizyczną siłę, ale i coś znacznie gorszego – poczucie porażki. Ugiął się. Poddał się tej mrocznej stronie, od której uciekał przez wieki. I choć próbował się oszukiwać, wiedział, że to była jedynie kwestia czasu.

Komnata, w której się znajdował, była zimna i surowa. Grube mury były świadkami wieków tajemnic i tragedii, a powietrze wciąż było ciężkie od dawnej krwi i zawiści. Cienie tańczyły na ścianach, migocząc w blasku nikłego światła świec, jak zamknięte w zamku duchy próbujące przekazać swoje przestrogi. Żyrandol, z którego zwisały pokryte kurzem kryształy, delikatnie kołysał się na wietrze i cicho skrzypiał. W kątach sali czaiła się mroczna pustka, jakby sama ciemność była żywą istotą, która obserwowała każdy jego ruch, czekając, aż znowu popełni błąd. Z tego miejsca nie było ucieczki przed własnymi myślami. Każdy krok odbijał się głuchym echem od zimnej podłogi, tworząc melodię samotności, której Dante nienawidził, ale do której był przyzwyczajony.

Przeszedł przez komnatę i usiadł na starym, drewnianym krześle, które zaskrzypiało pod jego ciężarem. Dłonie, jeszcze chwilę temu będące narzędziem przemocy, drżały delikatnie. Palce wciąż były poplamione resztkami krwi. Wampir wciąż czuł jej zapach, czuł jej smak. Zamknął oczy, próbując wyciszyć wewnętrzny krzyk, który go prześladował. W głowie kotłowały mu się myśli. Co dalej? Jak długo będzie w stanie utrzymać się na tej cienkiej linii między tym, kim chciał być, a tym, kim w głębi duszy był?

Dante zawsze uważał, że potrafi kontrolować swoje pragnienia, że zdoła uciec od dziedzictwa klanu Lunaris. Ale dzisiejsza noc pokazała mu, jak bardzo się mylił. Samotność, która zwykle była jego azylem, teraz stawała się więzieniem. Z każdym dniem coraz bardziej czuł ciężar nieśmiertelności. Czas, który kiedyś wydawał się jego sprzymierzeńcem, teraz stawał się największym wrogiem. Wieczność, która kiedyś była obietnicą, teraz stała się klątwą. Zastanawiał się, jak długo jeszcze będzie w stanie opierać się pokusie. Wiedział, że Lucien i reszta klanu wrócą. Zawsze wracali. I za każdym razem przynosili ze sobą nowe pokusy, nowe ofiary. Każdy kolejny raz był trudniejszy do odparcia.

A może… może wcale nie chodziło o opieranie się? Może chodziło o to, by w końcu zaakceptować, kim naprawdę był? Przebiegło mu przez myśl, że mógłby porzucić wszystko – odejść, zostawić zamek, swój klan, to przeklęte życie. Ale gdzie miałby pójść? Świat poza murami Stirling był zimny i obcy, a Dante, choć nienawidził swojej nieśmiertelności, nie znał innego życia.

Z westchnieniem wstał z krzesła i podszedł do okna. Spojrzał na księżyc wiszący wysoko na niebie. Jego srebrzyste światło oblewało okolicę, tworząc surrealistyczną, niemal hipnotyzującą scenę. Księżyc był jego przewodnikiem przez wieki, przypominając mu o dziedzictwie klanu Lunaris, o jego mocy i przeznaczeniu. Ale w tej chwili, patrząc na bladą tarczę na niebie, Dante czuł tylko pustkę. Czas mijał, a on nadal pozostawał uwięziony w swojej egzystencji, w wiecznej walce między człowiekiem a bestią, między moralnością a pragnieniem. A noc… noc zawsze była jego jedyną towarzyszką.

Rozdział 3

Targowisko tajemnic

Raz w miesiącu Dante Valmont opuszczał mury zamku Stirling i wyruszał w stronę pobliskiego targu. Był to rytuał, który pielęgnował od lat. Mimo że wolał unikać tłumów, wiedział, że ten krótki kontakt z lokalną społecznością pozwala mu zachować pozory. Rynek był idealnym miejscem – nikt nie zwracał tam większej uwagi na jego obecność, a gwar rozmów i chaos codziennych zajęć krył każdą jego tajemnicę.

Targ znajdował się na niewielkim placu otoczonym starożytnymi kamienicami, które zdawały się pamiętać czasy równie odległe, co zamek Dantego. Stragany ustawione w idealnych rzędach uginały się pod ciężarem świeżych owoców, warzyw, przypraw i innych lokalnych produktów. Powietrze było gęste od zapachu ziemi, ziół i świeżo pieczonego chleba. Ludzie krzątali się między stoiskami, a ich rozmowy tworzyły melodię codziennego życia, której Dante słuchał z cichą fascynacją.

Jego ulubiony kram stał na końcu rynku. Niepozorny, ale zawsze zaopatrzony w to, czego szukał – krew z kaczki. To jedyna „uczta”, na jaką sobie pozwalał, poza regularnym zdobywaniem krwi w sposób, który uważał za etyczny. Krew z kaczki, choć nie miała tej samej mocy co ludzka, pozwalała mu zaspokoić część jego głodu. A na targu nikt nie zwracał uwagi na jego specyficzny wybór.

– Och, pan Valmont! – odezwała się starsza kobieta, której stoisko było jednym z pierwszych na targu. Pani Agnes, zgarbiona, ale zawsze pogodna, sprzedawała najlepsze jabłka w okolicy. – Jak miło pana widzieć! Już miesiąc minął od ostatniej pańskiej wizyty. – Uśmiechnęła się szeroko, ukazując szczerbę między zębami, jej serdeczność była prawdziwa.

– Dzień dobry, pani Agnes – odpowiedział Dante z lekkim ukłonem. – Widzę, że zbiory w tym roku wyjątkowo udane.

– Ach, to prawda! – potwierdziła z dumą, wyciągając ku niemu koszyk pełen soczystych jabłek. – Pańskie ulubione, prosto z sadu. A co nowego u pana?

Dante uśmiechnął się delikatnie, wiedząc, że tego pytania nie sposób uniknąć w tym miejscu. Zawsze starał się zachowywać dystans, ale mieszkańcy okolicy byli niezwykle ciekawscy. Zamiast odpowiedzieć na pytanie, zgrabnie zmienił temat.

– Jakieś nowinki z miasteczka, pani Agnes?

Spojrzała na niego z błyskiem w oku, jakby tylko czekała na to pytanie.

– Och, panie Valmont, nie uwierzy pan! W zeszłym tygodniu młody pan McAllister, wie pan, ten z południowego krańca, oświadczył się pannie Beatrice! A ja myślałam, że ona nigdy nie znajdzie kandydata. Ale to nie wszystko! Podobno w starym młynie straszy! Sam pan Ferguson widział dziwne światła nocą.

Dante słuchał uważnie, choć jego myśli były daleko. Targ był dla niego nie tylko miejscem, gdzie zdobywał to, czego potrzebował, ale także oknem na świat, którego nie do końca rozumiał. Te drobne plotki i historie, które ludzie opowiadali z takim zapałem, stanowiły dla niego fascynującą odskocznię od jego własnego, odległego życia.

W końcu Dante dotarł do swojego ulubionego stoiska, obsługiwanego przez starego farmera. Pan Murray, człowiek o szczerej twarzy i szorstkich dłoniach, skinął na niego.

– Panie Valmont, mam coś, co na pewno pana zadowoli – powiedział, wyciągając spod lady niewielką butelkę. – Świeże, z samego rana.

Dante podniósł naczynie, spojrzał na ciemnoczerwoną ciecz i poczuł, że jego wewnętrzny głód choć na chwilę został ugłaskany. Zapłacił jak zawsze – z dyskrecją, nie wzbudzając niczyich podejrzeń. Tu nikt nie zwracał uwagi na jego nietypowe preferencje – targ był do tego doskonałym miejscem. Kiedy odchodził od stoiska, zaczynały podchodzić kolejne kobiety, a plotki z miasteczka płynęły dalej. Pani Millie, inna starsza dama, której energiczność przeczyła jej wiekowi, zaczęła rozmowę.

– Panie Valmont, a słyszał pan o nowym pastorze? Mówią, że przyszedł z miasta i jest niezwykle pobożny. Ciekawe, jak długo wytrzyma na wsi!

Dante uśmiechał się uprzejmie, odpowiadał jak zawsze, krótko, ale z szacunkiem. Znał te kobiety od lat, wiedział, że dla nich targ to nie tylko miejsce zakupów, ale i centrum życia towarzyskiego. A on, choć wieczny outsider, stał się częścią tego świata, jakby jego obecność była naturalnym elementem codzienności.

Gdy Dante miał już opuszczać targ, usłyszał za sobą głos pani Agnes. Znał go dobrze, ten ton, który oznaczał, że kobieta przypomniała sobie coś niezwykle istotnego – coś, czym po prostu musiała się podzielić.

– Panie Valmont! – zawołała, machając do niego energicznie, mimo swojego zaawansowanego wieku. – Proszę, zaczekaj chwilkę!

Dante odwrócił się powoli i zatrzymał się na skraju targowiska. Pani Agnes podeszła do niego szybkim krokiem, uśmiechając się szeroko. Jej oczy błyszczały z ekscytacji, jak zawsze, gdy mogła przekazać świeże plotki.

– Och, muszę panu powiedzieć, coś mi się przypomniało! Właśnie wróciła wnuczka mojej starej znajomej, pani Margaret. Pewnie jej pan nie pamięta, ale dawniej mieszkała na obrzeżach miasteczka. Ta młoda, Elena, wyjechała lata temu, pracowała za granicą. No i wróciła! – Jej głos przybrał konspiracyjny ton, a Dante, z czystej grzeczności, pochylił się nieco, by nie uronić ani słowa.

– Mówią – ciągnęła pani Agnes, spoglądając na niego znacząco – że uciekła przed nieszczęśliwą miłością. No, no… chyba jakiś bogaty dżentelmen złamał jej serce. Ale! Najważniejsze, że znów pracuje! Wstąpiła do służby zdrowia, proszę sobie wyobrazić. Teraz ma prowadzić karetkę.

Dante podniósł brwi, choć jego twarz pozostawała wyraźnie spokojna.

– Karetkę, powiada pani?