Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
50 osób interesuje się tą książką
Enzo Castellano potrafi kontrolować wszystko.
Z wyjątkiem strachu przed utratą kobiety, którą kocha.
Lena wiedziała, że życie u boku mafiosa nigdy nie będzie zwyczajne. Nie spodziewała się jednak, że największym zagrożeniem dla ich związku stanie się człowiek, który obiecał ją chronić.
Kiedy przeszłość upomina się o swoje, a niebezpieczeństwo zbliża się do ich domu, Enzo robi wszystko, by zapewnić Lenie bezpieczeństwo. Nie rozumie tylko jednego: miłość, która odbiera wolność, może zranić równie mocno jak nienawiść.
Lena staje przed wyborem, którego nigdy nie chciała dokonywać. Jak długo można walczyć o wspólną przyszłość, jeśli po drodze traci się samą siebie?
W Palermo nie wszystkie sekrety pozostają ukryte.
A niektóre decyzje mogą zmienić wszystko.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 370
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Szept Palermo
Castellano #2
M.M. Rossi
,,Mogłem zmusić całe Palermo, żeby uklękło. Mogłem postawić wokół niej mury i odsunąć od niej każdy cień zagrożenia. Nie rozumiałem tylko, że nie mogę obiecać jej świata bez bólu, jeśli sam stanę się kolejnym powodem, dla którego będzie cierpieć.”
– Enzo Castellano
Szept Palermo
Castellano #2
Copyright © 2026 by M.M. Rossi
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie lub za pomocą jakichkolwiek środków — elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających lub innych — bez uprzedniej pisemnej zgody autorki, z wyjątkiem krótkich cytatów wykorzystywanych w recenzjach i omówieniach.
Autor: M.M. Rossi
Wydawca: Rossi Publishing
Projekt okładki: M.M. Rossi
Skład i opracowanie: M.M. Rossi
Korekta: M.M. Rossi
ISBN: 978 - 83 - 982127 - 2 - 4
Wydanie pierwsze
2026
Kontakt: [email protected]
Facebook: M.M. Rossi strona autorska
TikTok: @mm.rossi.author
Instagram: @mm.rossi.author
Czytelniczko, Czytelniku, Osobo czytająca tę książkę,
dziękuję, że ponownie zdecydowałaś lub zdecydowałeś się odwiedzić Palermo i wrócić do świata rodziny Castellano.
„Szept Palermo” to historia, która pozwoliła mi zajrzeć głębiej w emocje bohaterów, których poznaliście w pierwszym tomie. Tym razem chciałam pokazać, że nawet człowiek przyzwyczajony do podejmowania trudnych decyzji, kontrolowania otoczenia i noszenia na barkach odpowiedzialności może nie wiedzieć, jak poradzić sobie z tym, co dzieje się w jego własnym sercu.
Enzo zawsze wiedział, jak walczyć o swoje. Nie zawsze jednak potrafił zrozumieć, że miłość nie polega na kontrolowaniu drugiego człowieka, a ochrona nie powinna odbierać mu wolności. Lena z kolei musiała zmierzyć się z pytaniem, ile można poświęcić dla wspólnej przyszłości, nie tracąc przy tym samej siebie.
Pisząc tę historię, chciałam pokazać, że miłość nie zawsze jest prosta, a dobre intencje nie chronią nas przed popełnianiem błędów. Czasem największą odwagą nie jest walka o to, żeby ktoś został, lecz zaakceptowanie, że trzeba dać mu przestrzeń do podjęcia własnej decyzji.
Mam nadzieję, że podczas tej podróży poczujesz wszystkie emocje, które towarzyszyły mi przy tworzeniu tej historii. Że jeszcze mocniej poznasz Enza, spojrzysz na Lenę z nowej perspektywy i pozwolisz sobie na kolejne spotkanie z Palermo.
Dziękuję, że jesteś częścią tej historii. Za każdą przeczytaną stronę, każdą opinię i każdą chwilę spędzoną z moimi bohaterami.
Do zobaczenia w Palermo.
Za każdą historią stoją ludzie, którzy kochają literaturę, dostrzegają jej emocje i potrafią dzielić się tą pasją z innymi.
Poznajcie kobiety, które objęły patronatem drugi tom serii Castellano.
Autorka „Utraconej Nadziei”, miłośniczka literatury, która porusza serca. Łączy własną pasję do pisania ze wspieraniem twórczości innych autorów. Prywatnie szczęśliwa żona i mama czwórki dzieci.
Instagram: @ElaCzarnecka85
TikTok: @elaczarnecka73
ANNA ZIELONKA
Książki towarzyszą Ani od dzieciństwa, przez lata szkolne, aż po dziś. Literatura jest jej nieodłączną częścią życia, a swoją miłością do czytania stara się zarazić również córkę. Jak sama przyznaje, jest na dobrej drodze!
Instagram: @booklover_annaz
TikTok: @booklover_annaz
MONIKA KOWALCZYK
Szczęśliwa żona i mama czwórki wspaniałych dzieci. Książki są jej największą pasją i odskocznią od codzienności, którą od pięciu lat dzieli się z innymi w mediach społecznościowych.
Kocha historie, które wzruszają, skłaniają do refleksji i zostają w sercu na dłużej. Na swoim profilu dzieli się emocjami, miłością do literatury i magią ukrytą na kartach książek.
Instagram: @bookstagrammonika
TikTok: @book_with_monika
Ciepłe sycylijskie powietrze wpadało do sypialni przez uchylone drzwi tarasowe. Pachniało morzem, rozgrzaną ziemią i kwitnącymi cytrusami, których aromat o tej porze roku unosił się nad całym ogrodem. Powoli otworzyłam oczy. Promienie porannego słońca przedzierały się przez lniane zasłony, rysując na drewnianej podłodze jasne pasy światła. Przez chwilę leżałam nieruchomo, wsłuchując się w ciszę. Wciąż nie potrafiłam się do niej przyzwyczaić. Tak samo jak do ogromnego łóżka, wysokich sufitów, widoku wzgórz za oknem i świadomości, że naprawdę tutaj mieszkam. Jeszcze pół roku temu budziłam się w niewielkim mieszkaniu w Mondello. Dzisiaj w domu Enza. Naszym domu. Ta myśl wciąż wydawała mi się nierealna.
Minęło sześć miesięcy od dnia, w którym kula omal nie zakończyła mojego życia. Podobno czas leczy rany. Blizna na moim boku zdążyła zblednąć i przestała boleć przy każdym ruchu, ale znacznie trudniej goiło się wszystko to, czego nie było widać. Przez pierwsze tygodnie budziłam się w środku nocy, przekonana, że znów słyszę huk wystrzału. Później takie noce zdarzały się coraz rzadziej, aż któregoś ranka zorientowałam się, że przespałam całą noc.
Usiadłam na łóżku i odgarnęłam włosy za ucho. Przez otwarte drzwi tarasowe dostrzegłam fragment ogrodu. Wysokie cyprysy delikatnie poruszały się na wietrze, a gdzieś dalej błękit Morza Tyrreńskiego stapiał się z jasnym niebem. Sycylia o poranku nigdy nie przestawała mnie zachwycać.
Narzuciłam na siebie cienki satynowy szlafrok i boso zeszłam na dół. Dom był cichy. Jedynie z kuchni dochodził znajomy szum ekspresu do kawy. Uśmiechnęłam się pod nosem. Oczywiście. Enzo nie potrafił rozpocząć dnia bez espresso.
Kiedy weszłam do przestronnej kuchni, stał oparty o wyspę. Idealnie skrojony granatowy garnitur leżał na nim tak, jakby uszyto go specjalnie dla niego. W jednej dłoni trzymał niewielką filiżankę espresso, a w drugiej tablet, na którym przeglądał dokumenty.
— Dzień dobry — odezwał się, jakby doskonale wiedział, że to ja, choć nawet się nie odwrócił.
— Skąd wiedziałeś, że to ja? — Uniosłam brwi i zatrzymałam się w pół kroku.
Na jego ustach pojawił się ledwie zauważalny uśmiech. Dopiero wtedy podniósł wzrok znad ekranu.
— Znam dźwięk twoich kroków — wyjaśnił spokojnie.
— To trochę przerażające. — Uśmiechnęłam się.
— Raczej praktyczne. — W jego oczach dostrzegłam błyski rozbawienia.
Podeszłam bliżej. Enzo odstawił filiżankę na blat dokładnie w chwili, gdy stanęłam obok niego. Pochylił się i musnął moje usta krótkim, spokojnym pocałunkiem. Nie było w nim pośpiechu ani tej nieustannej potrzeby udowadniania czegokolwiek. Jeszcze pół roku temu każde nasze spotkanie iskrzyło od napięcia. Dzisiaj wystarczała nam zwyczajna bliskość.
— Dobrze spałaś? — zapytał cicho.
— Jak dziecko — odpowiedziałam z uśmiechem.
Zauważyłam, jak rozluźniają mu się ramiona. Czułam, że do dziś pamiętał tamtą noc lepiej niż ja sama. Wiedziałam też, że nigdy całkowicie nie przestanie się bać, że znów może mnie stracić.
Nie powiedziałam nic więcej. Zamiast tego sięgnęłam po przygotowany dla mnie kubek. Przez te sześć miesięcy nauczyliśmy się czegoś ważnego: nie wszystkie uczucia trzeba wypowiadać na głos.
Enzo wrócił do przeglądania dokumentów. Przesuwał palcem po ekranie, co chwilę zatrzymując się na kolejnych stronach. Nawet nie próbowałam zgadywać, czego dotyczyły. Już dawno nauczyłam się, że są rzeczy, o które nie pytam.
Otworzyłam jedną z kuchennych szafek i wyjęłam swój ulubiony kubek.
— Nadal nie przekonałeś mnie do espresso — zagaiłam.
— Wiem. — Spojrzał na mnie spod przymrużonych powiek.
— Nadal smakuje jak płynna kara za grzechy. — Skrzywiłam się na samo wspomnienie mocnej kawy, którą tak uwielbiał.
— W końcu dorośniesz. — Kącik jego ust uniósł się odrobinę.
— Mam dwadzieścia sześć lat. — Popatrzyłam na niego z szeroko otwartymi oczami.
— Właśnie dlatego wciąż masz czas — odparł poważnie, jakbym była dzieckiem, które dopiero uczy się, co lubi.
Pokręciłam głową z rozbawieniem. Nastawiłam ekspres na cappuccino i przez chwilę w kuchni słychać było jedynie szum spienianego mleka. Lubiłam takie poranki. Nie działo się nic szczególnego. Nikt do nikogo nie strzelał, telefon nie dzwonił co pięć minut, a ja nie musiałam zastanawiać się, czy wieczorem wrócimy do domu. Po prostu byliśmy razem.
— O której wychodzisz? — Odwróciłam się, opierając biodro o blat.
— Za dziesięć minut. — Spojrzał na zegarek i lekko się skrzywił.
— Spotkanie?
Skinął głową.
— Z ludźmi z portu — dodał po chwili.
Nie dopytywałam, a on nie rozwijał tematu. Tak wyglądał nasz kompromis. Nie próbowałam wchodzić do jego świata bardziej, niż było to konieczne. On z kolei robił wszystko, żeby mój pozostał możliwie normalny.
— Denerwuję się. — Upiłam pierwszy łyk cappuccino.
— Pracą? — Oderwał wzrok od ekranu.
— Powrotem — przyznałam, obejmując kubek dłońmi.
— Nie masz powodu — odpowiedział, przyglądając mi się przez chwilę.
— Wiem. — Skrzywiłam się lekko.
— Marco cały czas powtarza wszystkim, że wrócisz — przypomniał mi.
— Naprawdę? — Zaśmiałam się.
— Nawet Gabriel już o tym słyszał. — W jego głosie zabrzmiała wyraźna irytacja.
— To brzmi jak Marco. — Oczami wyobraźni zobaczyłam mojego szefa, który przy każdej rozmowie mimochodem wspominał, że wracam do pracy, jakby była to najważniejsza wiadomość roku.
— Bo to Marco. — Enzo nie musiał dodawać nic więcej.
Uśmiechnęłam się pod nosem. Brakowało mi biura, oglądania kolejnych nieruchomości i rozmów z klientami. Tęskniłam za wieczorami, kiedy wracałam zmęczona, ale z satysfakcją, że pomogłam komuś znaleźć miejsce, które miało stać się jego domem. Przez ostatnie miesiące pracowałam wyłącznie zdalnie. Przygotowywałam oferty, odbierałam telefony i prowadziłam spotkania online. Lekarz i Enzo zgodnie uznali, że na razie to wystarczy. Dzisiaj miałam wrócić do biura i właśnie dlatego od rana czułam lekki ścisk w żołądku.
— Chodź — odezwał się cicho Enzo, odkładając tablet.
— Dokąd? — Zmarszczyłam brwi.
Wyciągnął w moją stronę dłoń. Bez zastanowienia wsunęłam w nią swoją. Zaprowadził mnie pod ogromne okno wychodzące na ogród. Słońce zdążyło już wspiąć się ponad wzgórza. Cyprysy rzucały długie cienie na jasny żwir prowadzący do bramy. Kilka metrów dalej ogrodnik przycinał krzewy róż, a w oddali błyszczało morze.
— Widzisz to? — zapytał spokojnie. Skinęłam głową. — Tak wygląda twój świat. — Spojrzałam na niego pytająco. — Nie chcę, żebyś kiedykolwiek zapomniała, że właśnie do niego należysz.
Przez chwilę nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
— A twój świat? — zapytałam w końcu.
Enzo odwrócił głowę w moją stronę.
— Mój świat zaczyna się tam, gdzie jesteś ty — powiedział, patrząc mi w oczy.
Serce zabiło mi mocniej. Nie mówił takich rzeczy często, dlatego każde podobne wyznanie zostawało ze mną na długo.
— Robisz się romantyczny, panie Castellano. — Przyciągnęłam go do siebie i objęłam w pasie.
— Nikomu o tym nie mów — szepnął mi do ucha. — Gabriel i tak by ci nie uwierzył.
— Nico nagrałby z tego podcast. — Zaśmiałam się cicho.
Przez chwilę śmialiśmy się oboje. Jeszcze rok temu nie wyobrażałam sobie, że Enzo Castellano potrafi żartować przy porannej kawie. A teraz ten sam mężczyzna stał przede mną, poprawiał mankiet koszuli i właśnie kradł mi ostatni łyk cappuccino.
— Hej!
— Nadal smakuje gorzej niż espresso. — Skrzywił się teatralnie.
— Jesteś niereformowalny. — Pokręciłam głową.
— To prawda. — Wzruszył ramionami. W tej samej chwili jego telefon zawibrował. Spojrzał na ekran i niemal natychmiast spoważniał. Nie powiedział ani słowa. Założył marynarkę i dopiero wtedy ponownie na mnie spojrzał. — Muszę jechać. — Wsunął telefon do kieszeni.
Nie zapytałam, kto dzwonił. Wiedziałam już, że jeśli będzie chciał mi powiedzieć, zrobi to sam.
— Nie czekaj z kolacją — dodał poważnie.
— To brzmi, jakbyś z góry zakładał, że znowu wrócisz po północy. — Spojrzałam na niego z udawanym oburzeniem.
— Zakładam. — Uśmiechnął się smutno.
— Coraz bardziej podejrzewam, że jesteś uzależniony od pracy. — Westchnęłam ciężko. Podeszłam bliżej i poprawiłam kołnierzyk jego koszuli. Robiłam to niemal odruchowo. Stało się to tak naturalne, jak oddychanie. — Gotowe — oznajmiłam.
— Pięknie wyglądasz. — Wsunął mi kosmyk włosów za ucho.
— Jestem w szlafroku. — Zaśmiałam się.
— To nie zmienia faktów. — Popatrzył mi w oczy.
— Ty naprawdę nie umiesz być obiektywny. — Przewróciłam oczami.
— Nigdy nie twierdziłem, że umiem.
— Zadzwonię. — Pocałował mnie krótko w czoło.
Odprowadziłam go wzrokiem do drzwi. Kilka minut później usłyszałam charakterystyczny dźwięk otwierającej się bramy. Silnik jego czarnego Maserati zamruczał cicho, a potem wszystko znów ucichło. Dom nagle wydał mi się ogromny. Jeszcze niedawno ta cisza trochę mnie przytłaczała. Teraz dawała mi poczucie spokoju. Spojrzałam na zegarek. Dochodziła ósma. Za godzinę miałam być w Aurei.
Z kubkiem w dłoni weszłam do salonu. Na stoliku leżał album o sycylijskiej architekturze, który kupiliśmy podczas weekendu w Cefalù, a obok stała miska z cytrynami zerwanymi poprzedniego dnia w ogrodzie. Na kanapie wciąż leżał koc, pod którym wieczorem oglądaliśmy film.
Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie. Nigdy nie podejrzewałabym Enza Castellano o to, że będzie zasypiał w połowie komedii romantycznej. A jednak.
Posprzątałam kubki, wstawiłam je do zmywarki i weszłam na górę. Godzinę później byłam gotowa. Wybrałam kremową satynową koszulę, beżową ołówkową spódnicę i cieliste szpilki. Makijaż ograniczyłam do minimum, a rozpuszczone włosy opadały miękkimi falami na ramiona. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam jak dawna ja, a przynajmniej bardzo chciałam w to wierzyć.
Złapałam torebkę i zeszłam na dół. Kiedy otworzyłam drzwi wejściowe, od razu zauważyłam czarnego Mercedesa zaparkowanego kilka metrów od bramy. Opierało się o niego dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach. Gdy tylko mnie dostrzegli, natychmiast się wyprostowali. Jeden z nich otworzył tylne drzwi samochodu.
Westchnęłam. Oczywiście.
— Dzień dobry, signora.
— Nie jestem żadną signorą — odpowiedziałam z uśmiechem.
— Proszę powiedzieć to szefowi. — Starszy z ochroniarzy odwzajemnił uśmiech.
Zaśmiałam się cicho. To również należało do rzeczy, do których wciąż nie mogłam się przyzwyczaić. Nie luksusowy dom, samochody czy nazwisko Castellano. Chodziło o to, że od sześciu miesięcy nigdzie nie wychodziłam sama.
Mercedes zatrzymał się przed elegancką, jasną kamienicą przy jednej z bocznych ulic w centrum Palermo. Na szklanych drzwiach lśniło złote logo: Aurea Estates. Przez chwilę siedziałam nieruchomo. Jeszcze kilka miesięcy temu codziennie przekraczałam ten próg. Dzisiaj czułam się tak, jakbym przyszła tu po raz pierwszy.
— Wszystko w porządku, signorina? — zapytał kierowca.
— Tak. Po prostu dawno mnie tu nie było. — Skinęłam głową.
Wysiadłam z samochodu. Drzwi biura otworzyły się z impetem i już po kilku krokach usłyszałam znajomy głos.
— No, w końcu!
Marco niemal wybiegł na chodnik. Nic się nie zmienił. Idealnie skrojona jasna marynarka, opalona twarz i ten sam szeroki uśmiech, którym potrafił rozbroić nawet najbardziej wymagających klientów.
— Myślałem, że Enzo już cię nigdy nie odda.
— Miło cię widzieć, Marco. — Zaśmiałam się.
Nie pozwolił mi powiedzieć nic więcej. Po prostu mocno mnie przytulił.
— Dobrze, że wróciłaś. — W jego głosie nie było już żartu. Odsunął się nieco i przyjrzał mi uważnie. — Wyglądasz świetnie.
— Ty też nic się nie zmieniłeś — odparłam z uśmiechem.
— Kłamiesz. — Pokręcił głową.
— Trochę. — Przyznałam mu rację skinieniem.
— Wiedziałem.
Roześmialiśmy się oboje. Marco objął mnie ramieniem i poprowadził do środka. Biuro wyglądało inaczej, niż je zapamiętałam. Pojawiło się więcej zieleni, nowe meble, a ogromny ekran zawieszony na ścianie prezentował aktualne oferty apartamentów. Przy recepcji siedziały dwie nowe dziewczyny.
— To naprawdę ona? — szepnęła jedna, gdy obie podniosły wzrok.
— Cicho — upomniała ją druga.
Obie natychmiast się zarumieniły. Uśmiechnęłam się tylko.
— Dzień dobry — przywitałam się.
— Dzień dobry, pani Leno.
Pani. Nigdy wcześniej nikt w pracy się do mnie tak nie zwracał.
— Nie zwracaj na to uwagi. — Marco zauważył moje zaskoczenie.
— Co się tutaj dzieje? — zapytałam, kiedy ruszyliśmy dalej.
— Odkąd gazety napisały, że jesteś z Castellano… — Urwał i westchnął.
— Ludzie gadają? — Domyśliłam się, zanim zdążył dokończyć.
— Palermo żyje plotkami. — Wzruszył ramionami.
Po drodze przywitałam się z kilkoma osobami z zespołu. Niektórzy podchodzili do mnie z uśmiechem, inni ograniczali się do skinienia głową. Jeszcze inni obserwowali mnie z wyraźną ciekawością, jakbym z dnia na dzień stała się kimś zupełnie innym.
— Muszę cię uprzedzić — odezwał się Marco, zatrzymując się przy swoim gabinecie. Spojrzałam na niego pytająco. — Będzie trochę… dziwnie.
— Dlaczego?
— Straciliśmy kilku klientów. — Usiadł na brzegu biurka i spojrzał na mnie spokojnie.
— Przez ceny? — Zmarszczyłam brwi.
— Przez ciebie.
Zapadła cisza.
— Nie rozumiem. — Próbowałam pojąć, co miał na myśli.
— Niektórzy nie chcą robić interesów z kobietą Castellano — wyjaśnił, jakby przedstawiał coś oczywistego. Zacisnęłam palce na pasku torebki. Marco mówił spokojnie, bez oceniania. Po prostu przedstawiał fakty. — Ale… — dodał, dostrzegając moją reakcję. Uśmiechnął się lekko. — Zanim zaczniesz się obwiniać… — Otworzył laptop i obrócił ekran w moją stronę. Lista była długa. Bardzo długa. Nazwiska, kwoty, adresy. Luksusowe wille, penthouse’y i historyczne rezydencje. — Za to pojawili się inni.
— Jacy? — Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
— Tacy, którzy wcześniej nawet nie chcieli z nami rozmawiać. — Oparł się wygodniej.
— Dlaczego? — zapytałam, wciąż próbując to wszystko zrozumieć.
— Bo teraz wiedzą, że kobieta siedząca naprzeciwko nich nie tylko zna rynek nieruchomości. — Zawiesił głos, po czym uśmiechnął się pod nosem. — Jeśli mówi, że transakcja będzie bezpieczna, to będzie bezpieczna.
Zrozumiałam. Nie chodziło o mnie. Chodziło o nazwisko Castellano, wpływy Enza i reputację jego rodziny. To otwierało jedne drzwi, ale zamykało inne.
— Pytanie brzmi… — Marco spojrzał mi prosto w oczy i zamknął laptop. — Czy jesteś gotowa żyć z tym, że od teraz ludzie już nigdy nie będą patrzeć na ciebie wyłącznie jak na Lenę Wierzbicką?
Przez chwilę w gabinecie panowała cisza. Patrzyłam na zamknięty laptop, próbując poukładać sobie wszystko w głowie. Marco miał rację. Już nigdy nie będę po prostu Leną. Drzwi do gabinetu otworzyły się bez pukania.
— Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Odwróciłam się natychmiast.
— Chiara! — Rzuciłam się w jej stronę i mocno ją przytuliłam. Nie zdążyła nawet odłożyć teczki.
— Boże, ale za tobą tęskniłam.
— Ja za tobą też. — Przyjaciółka odwzajemniła uścisk.
— Wyglądasz… szczęśliwie. — Odsunęła się i zmierzyła mnie uważnym spojrzeniem.
Uśmiechnęłam się. Przez chwilę obie milczałyśmy. Chiara zawsze potrafiła dostrzec więcej niż inni. Nigdy nie pytała o rzeczy, o których nie chciałam mówić, ale zawsze wiedziała, kiedy coś było nie tak.
— No dobrze — odezwał się Marco. — Skoro już skończyłyście się wzruszać, może ktoś wreszcie zacznie pracować?
Spojrzałyśmy na niego jednocześnie.
— Nie psuj chwili — rzuciłam z przekąsem.
— Psuję ją zawodowo od dwudziestu lat. — Puścił do nas oko.
Roześmiałyśmy się.
— Wiesz, ile razy próbowałam wyciągnąć cię na kawę? — zapytała Chiara, siadając w fotelu naprzeciwko mnie.
— Wiem. — Skinęłam głową.
— I za każdym razem słyszałam, że „Lena jeszcze odpoczywa”. — Spojrzała wymownie na Marco. — A on twierdził, że nic nie może zrobić.
— Spróbuj odmówić Enzowi Castellano. — Marco uniósł ręce w obronnym geście.
— Nie przesadzaj — rzuciłam rozbawiona.
— Nie przesadzam. — Westchnął teatralnie. — Zadzwonił do mnie trzy razy pierwszego dnia, kiedy wróciłaś ze szpitala.
— Naprawdę? — Spojrzałam na niego zaskoczona.
— Chciał wiedzieć, czy na pewno nie zamierzam dzwonić do ciebie w żadnych sprawach służbowych. — Parsknęłam śmiechem. To było do niego podobne. — Potem zadzwonił twój lekarz — dodał Marco.
— Co? — Ta informacja naprawdę mnie zaskoczyła.
— Spokojnie. Sam do mnie zadzwonił. Powiedział dokładnie to samo — wyjaśnił szybko.
— Dwóch facetów pilnujących, żebyś przypadkiem nie otworzyła laptopa. — Chiara pokręciła głową z rozbawieniem.
— Trzech — poprawił ją Marco.
— Trzech? — Zmarszczyłam brwi.
— Nico też zadzwonił — wyjaśnił.
— Nie wierzę. — Roześmiałam się głośniej.
— Powiedział, cytuję: „Jeśli zobaczę Lenę w biurze przed zgodą lekarza, Enzo zabije ciebie, a ja będę mu kibicował” — przypomniał sobie Marco.
— To brzmi dokładnie jak Nico. — Pokręciłam głową z rozbawieniem.
Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Dopiero teraz poczułam, jak bardzo brakowało mi takich zwyczajnych rozmów. Nie o mafii, ochronie czy strzelaninach. Po prostu o życiu.
— Dobra, koniec plotek. — Marco spojrzał na zegarek i wstał od biurka. — Chodźcie.
— Dokąd? — zapytałam.
— Na odprawę — odpowiedział i ruszył korytarzem.
Poszłyśmy za nim. Po drodze kilka osób przywitało mnie serdecznie. Jedna z agentek uśmiechnęła się szeroko.
— Dobrze cię widzieć.
— Dzięki.
— Miło, że pani wróciła. — Młody chłopak z działu marketingu skinął mi głową.
Zauważyłam jednak również inne spojrzenia. Krótkie, ostrożne, pełne ciekawości. Jedna z nowych pracownic przerwała rozmowę, kiedy przechodziłam obok. Nie usłyszałam całego zdania, tylko jego końcówkę:
— …naprawdę mieszka z Castellano?
Jej koleżanka szybko szturchnęła ją łokciem. Obie spuściły wzrok. Udawałam, że niczego nie usłyszałam, ale słyszałam doskonale.
— Nie przejmuj się. — Chiara dyskretnie wsunęła dłoń pod moje ramię.
— Staram się — odpowiedziałam cicho.
— Ludzie zawsze będą gadać — stwierdziła.
— A ty? — Spojrzałam na nią.
— Ja? — Zmarszczyła brwi.
— Ty też czasem zastanawiasz się, czy jestem z nim dlatego, że jest Enzem Castellano?
Chiara zatrzymała się na środku korytarza. Spojrzała na mnie tak, jakby moje pytanie było kompletnie absurdalne.
— Lena… — Pokręciła głową. — Widziałam cię z nim, zanim świat dowiedział się, kim jesteście dla siebie. — Uśmiechnęła się ciepło. — Ty zakochałaś się w mężczyźnie, nie w nazwisku.
Poczułam, jak schodzi ze mnie napięcie, którego nawet nie byłam świadoma. Czasem wystarczyło jedno zdanie wypowiedziane przez właściwą osobę. Dotarliśmy do sali konferencyjnej. Marco otworzył drzwi.
— Uwaga, wszyscy — odezwał się, a rozmowy natychmiast ucichły. Kilkanaście par oczu zwróciło się w moją stronę. Marco uśmiechnął się szeroko. — Oficjalnie mogę powiedzieć jedno. — Zrobił krótką pauzę. — Witamy Lenę z powrotem w Aurei!
Rozległy się brawa. Niewielkie, naturalne i szczere. Uśmiechnęłam się, czując, że naprawdę wróciłam do swojego życia. Odprawa dobiegła końca. Pracownicy powoli opuszczali salę konferencyjną, wracając do swoich biurek. Marco zatrzymał mnie jeszcze na chwilę, żeby pokazać mi kalendarz spotkań na najbliższe dni.
— Nie wrzucam cię od razu na głęboką wodę — zapewnił. — Dzisiaj masz tylko dwa spotkania i jedno oglądanie apartamentu. Powoli wrócisz do rytmu.
— Dzięki. — Spojrzałam na niego z wdzięcznością, naprawdę doceniając jego starania.
— To ja dziękuję, że w końcu przestałaś odbierać ode mnie telefony słowami: „Jeszcze nie mogę wrócić”. — Spróbował naśladować mój głos.
— Obiecuję, że więcej tego nie usłyszysz. — Uśmiechnęłam się.
— Tego się trzymaj. — Skinął głową i ruszył w kierunku swojego gabinetu.
Wyszłam z sali razem z Chiarą.
— Chodź, zrobię ci kawę — zaproponowała, pociągając mnie delikatnie w stronę kuchni.
— Pod warunkiem, że nie będzie to espresso — zastrzegłam od razu.
— Nadal się go boisz? — zdziwiła się.
— Nadal smakuje jak kara za wszystkie grzechy — potwierdziłam.
Roześmiałyśmy się jednocześnie i ruszyłyśmy dalej. Nie zdążyłyśmy jednak dotrzeć do kuchni, kiedy zatrzymał nas głos recepcjonistki.
— Lena? — Odwróciłam się. Dziewczyna stała przy ladzie, trzymając w dłoniach ogromny bukiet białych lilii przewiązanych czarną satynową wstążką. — To chyba do ciebie — powiedziała niepewnie.
— Do mnie? — Zmarszczyłam brwi.
— Kurier przywiózł je dosłownie przed chwilą. Powiedział tylko, że mają trafić wyłącznie w twoje ręce — wyjaśniła.
— Enzo? — zapytała Chiara.
Nie byłam tego pewna, choć taki gest pasował do niego. Podeszłam do recepcji. Bukiet był piękny. Subtelny i elegancki, bez zbędnych ozdób. Dokładnie taki, jaki rzeczywiście mógłby wysłać Enzo. Między kwiatami tkwiła niewielka kremowa koperta. Uśmiechnęłam się pod nosem.
— Wiedziałam… — mruknęłam do siebie.
Delikatnie wysunęłam kartonik i rozłożyłam go. Uśmiech zniknął z mojej twarzy. Na białym papierze widniało tylko jedno zdanie. Nie wszystko kończy się tam, gdzie powinno. Nic więcej. Żadnego podpisu, daty ani nazwiska.
— Co tam jest? — zapytała Chiara.
Przez chwilę nie odpowiedziałam. Jeszcze raz przeczytałam wiadomość.
Nie wszystko kończy się tam, gdzie powinno.
Nie brzmiało to jak groźba, a jednak poczułam, jak po plecach przebiega mi zimny dreszcz.
— Lena? — Chiara nie odpuszczała.
— Nic — rzuciłam zbyt oschle. Zamknęłam kartkę i schowałam ją z powrotem do koperty. — To chyba jakaś pomyłka.
Powiedziałam to bardziej do siebie niż do Chiary. Jeszcze raz spojrzałam na bukiet. Był piękny. Idealny. A mimo to z jakiegoś powodu miałam wrażenie, że nie powinnam go dotykać.
Port był sercem Palermo. Każdy statek, każdy kontener i każdy człowiek na nabrzeżu miał swoje miejsce w mechanizmie, który nie mógł zawieść. Chaos był dla innych. U mnie wszystko musiało działać bezbłędnie.
Oparłem dłonie o metalową barierkę, obserwując, jak dźwig opuszcza kolejny kontener na pokład ciężarówki.
– Transport z Genui dotarł godzinę wcześniej – odezwał się Matteo, podając mi tablet.
– Kontrola? – zapytałem i zacząłem przeglądać dokumenty.
– Czysto – odpowiedział mężczyzna.
– Celnicy? – dociekałem dalej.
– Nasi ludzie dopilnowali wszystkiego – odparł Mateo i kiwnął głową.
Skinąłem głową. Kilka metrów dalej Nico rozmawiał z kierownikiem magazynu. W przeciwieństwie do mnie Nico gestykulował żywo i co chwilę rzucał komentarzem, który rozśmieszał stojących obok pracowników. Trudno było pojąć, jak można być jednocześnie tak skutecznym i tak irytującym. Po chwili podszedł do nas.
– Kierowca z trzeciej ciężarówki chciał skrócić sobie trasę – rzucił mimochodem.
– Już nie chce? – Spojrzałem na niego i uniosłem pytająco brew.
– Dokładnie – odparł z zawadiackim uśmiechem.
Przez kolejne kilkanaście minut omawialiśmy harmonogram dostaw, nowe kontrakty i rozbudowę jednego z magazynów. Lubiłem, kiedy było spokojnie. Spokój oznaczał, że nikt nie popełnił błędu. Telefon Nico zawibrował i mój brat spojrzał na ekran.
– Alessio – rzucił i odszedł kilka kroków.
Alessio był jednym z ludzi wyznaczonych przez Nico do ochrony Leny. Od kiedy pojawiła się w moim życiu, jej bezpieczeństwo stało się dla mnie priorytetem. Powierzyłem je Nico, bo ufałem mu bardziej niż komukolwiek innemu.
Kontynuowałem rozmowę z Matteo. Dopiero po chwili zauważyłem, że Nico stoi nieruchomo. Słuchał i nie przerywał. To nigdy nie oznaczało nic dobrego. Zakończył połączenie i podszedł do mnie. Nie odezwał się od razu, najpierw wziął głęboki oddech.
– Mów – ponagliłem go.
– Do Leny dostarczono bukiet – powiedział Nico.
– Ode mnie nie. – Zmarszczyłem brwi.
– Wiem – przyznał. Zapadła krótka cisza. – Anonimowe zlecenie. Opłacone gotówką. Dostarczono białe lilie.
– Co jeszcze? – Spojrzałem na niego uważnie.
— Dołączono bilecik — odpowiedział po chwili. — „Nie wszystko kończy się tam, gdzie powinno”.
Przez chwilę milczałem.
— Jak zareagowała Lena? — zapytałem. To było dla mnie ważniejsze niż sam bukiet.
– Uznała, że to pomyłka – odpowiedział Nico.
Oczywiście. Nie miała pojęcia, jak w naszym świecie wysyła się wiadomości.
– Mam zwiększyć ochronę? – upewnił się mój brat.
– Tak – powiedziałem i kiwnąłem głową. – Dyskretnie – dodałem po chwili namysłu.
– Już się tym zajmuję – stwierdził i zaczał wybierać numer na telefonie.
– Nico… – Spojrzałem na niego. – Nie chcę, żeby czuła się obserwowana.
– Rozumiem – odpowiedział bez cienia wątpliwości.
— I jeszcze jedno… — Urwałem, szukając odpowiednich słów.
– Tak? – Nico uniósł pytająco brwi.
– Jeśli wydarzy się cokolwiek, zanim dowie się o tym ktokolwiek inny… – zacząłem.
— Zadzwonię do ciebie, jeśli cokolwiek się wydarzy — przerwał mi Nico, zanim zdążyłem dokończyć.
Nie musiałem dodawać nic więcej. To właśnie dlatego powierzyłem mu bezpieczeństwo Leny. Nigdy mnie nie zawiódł.
– Wracamy – powiedziałem i schowałem ręce do kieszeni marynarki.
Nico skinął głową i odszedł, wydając pierwsze polecenia przez telefon. Ja ruszyłem w stronę sali konferencyjnej. Kiedy wszedłem do środka, rozmowy natychmiast ucichły. Kilkunastu mężczyzn siedzących przy długim stole podniosło się z miejsc. Nie oczekiwałem tego, to był po prostu szacunek. Usiadłem i dopiero wtedy pozostali zajęli swoje miejsca.
– Zaczynajmy — rzuciłem krótko.
Przez następną godzinę omawialiśmy raporty, nowe inwestycje, zakup dwóch magazynów i rozbudowę terminalu. Później przeszliśmy do negocjacji z firmą transportową z Katanii. Każdy temat wymagał konkretnych decyzji, a na zbędne słowa nie było miejsca.
– Port w Trapani? – zapytałem.
– Umowa jest gotowa — odpowiedział szef mojego działu prawnego.
– Podpiszcie — powiedziałem i przeszedłem do kolejnej sprawy. – Hotel w Cefalù?
– Remont zakończy się za trzy tygodnie — odpowiedział jeden z ludzi odpowiedzialnych za ten projekt.
– Dobrze. — Pokiwałem głową i kontynuowałem. — Restauracje?
– Wyniki lepsze od prognoz — powiedział Nico.
Skinąłem głową. Większość ludzi widziała w rodzinie Castellano przede wszystkim mafię. Nasze przedsiębiorstwa były jednak równie istotną częścią imperium, którym zarządzałem. Otwarcie Nero Mary pozwoliło nam wejść na zupełnie nowe tory.
Spotkanie zakończyło się po ponad godzinie i mężczyźni opuszczali salę pojedynczo. Matteo zabrał dokumenty. Drzwi zamknęły się cicho. Zostałem tylko ja i Nico.
– Wszystko załatwione? – zapytałem.
– Tak — odpowiedział mój brat. – Lena niczego nie podejrzewa.
Spojrzałem przez okno na port, kontenery nadal przesuwały się w równym rytmie, a statki wpływały i wypływały. Na zewnątrz wszystko wyglądało dokładnie tak jak zawsze, a jednak gdzieś ktoś właśnie wykonał pierwszy ruch. I miałem zamiar znaleźć go, zanim wykona drugi.
Nico podszedł do barku i nalał sobie espresso.
— Nie rozumiem, jak możesz to pić pięć razy dziennie. — Zaśmiałem się.
— A ja nie rozumiem, jak można funkcjonować bez kofeiny. — Spojrzał na mnie jak na nienormalnego.
Usiadłem w fotelu. Lubiłem espresso, ale dwie kawy dziennie to dla mnie wystarczająco, mój brat natomiast był idealnym przykładem silnego uzależnienia od kofeiny.
— Coś jeszcze? — doskonale wiedział o co pytam.
— Na razie nie. — Pokręcił głową.
Przez chwilę milczeliśmy. To właśnie lubiłem w Nico, nie musiał wypełniać ciszy słowami. Kiedy Nico wyszedł, gabinet ponownie pogrążył się w ciszy. Podszedłem do okna, z tego miejsca widać było niemal cały port.
Dziesięć lat temu patrzyłem na ten sam widok, stojąc kilka kroków za ojcem, wtedy wydawało mi się, że kontroluje wszystko. Dopiero po jego śmierci zrozumiałem, że nikt nie kontroluje wszystkiego. Można jedynie sprawić, by inni w to wierzyli. Przemyślenia przerwało mi pukanie do drzwi.
— Capo? — odezwał się Matteo.
— Wejdź. — Wskazałem mu fotel ręką.
— Dokumenty do podpisu. — Położył na biurku granatową teczkę.
Usiadłem i przez kilka minut podpisywałem kolejne umowy. Sprzedaż udziałów, zakup gruntów i nowa inwestycja w okolicach Trapani. Legalny biznes był jak dobrze naoliwiona maszyna. Im lepiej działał, tym mniej pytań zadawał świat.
— Jeszcze coś? — zapytałem, odkładając pióro.
Matteo zawahał się. Spojrzałem na niego.
— Tak — powiedział po chwili. — Burmistrz Palermo zaprasza na kolację charytatywną w przyszłym tygodniu.
— Charytatywną? — Uniosłem brew.
— Oficjalnie — powiedział,
— A nieoficjalnie? —Parsknąłem cicho.
— Będzie połowa ludzi, z którymi robimy interesy — wyjaśnił mężczyzna i podał mi zaproszenie.
Przebiegłem wzrokiem po nazwiskach. Politycy. Przedsiębiorcy. Bankierzy. Kilka nazwisk znałem aż za dobrze.
— Będę — stwierdziłem.
— Sam? — mężczyzna dopytał.
Przez krótką chwilę milczałem, potem odłożyłem zaproszenie.
— Nie. — Spojrzałem na Matteo. — Lena pójdzie ze mną.
— Jesteś pewien? — Matteo wyraźnie się zdziwił. Należał do nielicznych, którzy wiedzieli, jak bardzo starałem się trzymać Lenę z dala od tej części mojego życia.
— Prędzej czy później i tak będą chcieli ją poznać — odpowiedziałem. — Wolę, żeby zobaczyli ją u mojego boku, niż dowiedzieli się o niej z plotek.
— Przygotuję wszystko. — Matteo skinął głową.
Kiedy zostałem sam, jeszcze raz spojrzałem na elegancką kopertę. Kilka miesięcy temu podobna kolacja byłaby dla mnie jedynie kolejnym obowiązkiem. Teraz miała zupełnie inne znaczenie. Nie obawiałem się o siebie. Bałem się, że ktoś spróbuje wykorzystać Lenę — jedyną osobę, której nigdy nie potrafiłem traktować jak elementu własnego planu.
Kiedy zamknęłam za sobą drzwi Aurei, słońce powoli chowało się za dachami Palermo. Pierwszy dzień po powrocie minął szybciej, niż się spodziewałam. Zmęczyła mnie nie tyle praca, ile ludzie. Ich spojrzenia były dłuższe, uśmiechy ostrożniejsze, a ja nie potrafiłam pozbyć się wrażenia, że każdy próbuje dopasować mnie do historii, które o mnie słyszał.
Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk telefonu. Na ekranie pojawiło się imię mojej przyjaciółki. Maja. Uśmiechnęłam się odruchowo.
– No cześć! — przywitałam się z uśmiechem.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
– Hej… — Maja odezwała się bez tej charakterystycznej dla niej energii,
Już po pierwszym słowie wiedziałam, że coś jest nie tak.
– Co się stało? — zapytałam.
– Nic — odpowiedziała smutnym tonem.
– Maja… — westchnęłam.
— Po prostu… chciałam usłyszeć twój głos — wyjaśniła, choć nie brzmiało to prawdziwie.
– Na pewno wszystko w porządku? — zapytałam i zatrzymałam się na chodniku.
Maja przez chwilę milczała, po czym zapytała:
– Mogłabym do was przyjechać?
Zmarszczyłam brwi.
– Jasne — zapewniłam dziewczynę od razu.
– Tak po prostu? – W jej głosie zabrzmiało zaskoczenie.
– Naprawdę pytasz? — Zaśmiałam się cicho.
– No… — zaczęła niepewnym głosem, ale jej przerwałam.
– Maja, mój dom to też twój dom. wiesz o tym — powiedziałam szczerze. Usłyszałam cichy oddech. Chyba właśnie tego potrzebowała.– Kiedy chciałabyś przyjechać?
– Nie wiem — odpowiedziała, a ja oczyma wyobraźni widziałam jak wzrusza ramionami.
– W weekend?
– Myślę, że najwcześniej za miesiąc może dwa… — zawahała się. – A mogę na trochę dłużej.
Serce ścisnęło mi się nieprzyjemnie.
– Co się dzieje? — dociekałam.
– Opowiem ci, jak się zobaczymy — skwitowała przyjaciółka.
Nie naciskałam. Znałam ją zbyt dobrze. Jeżeli nie była gotowa mówić przez telefon, nie powiedziałaby nic więcej.
– Przyjedź — powiedziałam pewnym tonem. – Możesz zostać tyle, ile będziesz potrzebowała.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
– Dziękuję. — W tonie Mai było słychać ulgę.
Rozłączyłyśmy się, ale jeszcze przez chwilę patrzyłam na wygaszony ekran. Maja rzadko prosiła o pomoc. Skoro tym razem zrobiła to wprost, musiało wydarzyć się coś poważnego.
***
Kilka minut później podjechał samochód, Alessio wysiadł pierwszy i otworzył mi drzwi.
– Dobry wieczór, pani Leno — powiedział uprzejmie.
– Cześć, Alessio. — również się przywitałam, starając się wykrzesać uśmiech.
Podróż do domu minęła w ciszy. Dopiero kiedy samochód minął bramę posesji, poczułam, jak napięcie powoli ze mnie schodzi. Jeszcze kilka miesięcy temu nie przypuszczałabym, że kiedyś pomyślę o tym miejscu właśnie w ten sposób.
Weszłam do środka. Z kuchni dochodził znajomy zapach świeżo zaparzonej kawy.
– Enzo? — zawołałam.
– Tutaj! — Z kuchni dobiegł jego głos.
Poszłam w strone pomieszczenia. Enzo stał przy kuchennej wyspie. Marynarkę przewiesił przez oparcie krzesła, krawat poluzował, a rękawy koszuli podwinął do łokci. Wyglądał na zmęczonego, ale gdy mnie zobaczył, na jego twarzy pojawił się ledwie zauważalny uśmiech.
– Jak pierwszy dzień? — zapytał z uniesioną brwią.
Podeszłam i pocałowałam go krótko.
– Dziwnie — skwitowałam i skrzywiłam się lekko.
– Dlaczego dziwnie? — zapytał, a między jego brwiami powstała zmarszczka.
– Wiesz…— zaczęłam i usiadłam na wysokim krześle, szukając odpowiednich słów. – Czuję się, jakbym wróciła do tego samego miejsca, ale wszystko wokół trochę się zmieniło.
– Opowiedz — Enzo postawił przede mną szklankę z wodą.
– Ludzie patrzą na mnie inaczej — westchnęłam.
– W jaki sposób? — dociekał marszcząc czoło.
– Nie wiem. — Zaśmiałam się bez przekonania. – Jakbym przestała być Leną. Dla jednych jestem dziewczyną Castellano, a dla innych kobietą, którą porwano. A dla części chyba po prostu sensacją. — Enzo słuchał w milczeniu. Nigdy mi nie przerywał, kiedy naprawdę chciałam coś powiedzieć. – Najgorsze jest to, że… — urwałam. .
– Co? — Wyglądał na zmartwionego.
– Chyba zaczynam na tym korzystać — dodałam i wzruszyłam ramionami. – Marco pokazał mi nowe zlecenia. Jeszcze pół roku temu marzyłam, żeby ktoś powierzył mi sprzedaż apartamentu za dwa miliony euro, a teraz dostałam trzy wille, rezydencję i dwa hotele – wyliczyłam, wbijając wzrok w dłonie splecione na blacie. — Spojrzałam na niego niepewnie. – Nie dlatego, że jestem lepsza, tylko dlatego, że wszyscy wiedzą, z kim jestem.
Zapadła cisza.
– I nie wiem… — zawahałam się. – Czy powinnam się z tego cieszyć.
Enzo podszedł bliżej i oparł dłonie o blat po obu stronach mojego krzesła.
– Powiedz mi jedno. Czy potrafisz sprzedać te nieruchomości i zadbać o klientów?
– Tak – odpowiedziałam bez wahania.
– Więc dlaczego wątpisz we własne umiejętności?
Nie odpowiedziałam od razu.
– Bo nie wiem, czy dostałabym tę szansę, gdyby nie ty – przyznałam cicho.
– Nie „myślę”. Jesteś dobra w swojej pracy. To, że ktoś otwiera przed tobą drzwi, nie oznacza, że przejdziesz przez nie bez własnych umiejętności.
Patrzyłam na niego, wiedząc, że właśnie tego potrzebowałam usłyszeć. Nie zapewnienia, że świat jest sprawiedliwy, lecz przypomnienia, że swoją wartość muszę udowodnić własną pracą.
— Wiesz, czego najbardziej się boję? — zapytałam cicho.
— Czego? — Zmarszczył lekko brwi.
– Że któregoś dnia sama przestanę wiedzieć, czy ktoś chce współpracować z Leną, czy z kobietą Enza Castellano.
Enzo przez chwilę milczał.
– A gdybyś nigdy mnie nie poznała, nadal byłabyś w tym miejscu?
– Nie. Pewnie nadal sprzedawałabym mieszkania za trzysta tysięcy euro – przyznałam z cichym śmiechem.
– Być może. Ale to, że dzięki mnie dostałaś szansę, nie oznacza, że nie zasłużyłaś na nią własną pracą. Gdyby klienci nie byli z ciebie zadowoleni, nie powierzyliby ci kolejnych zleceń.
– Skąd wiesz?
– Moi partnerzy biznesowi potrafią wyrazić niezadowolenie, kiedy coś idzie nie tak.
Roześmiałam się.
– Nadal jest mi z tym dziwnie.
– Masz prawo się do tego przyzwyczajać.
— Jesteś okropny. — Pokręciłam głową z uśmiechem.
Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy. Za oknem słońce powoli chowało się za wzgórzami, a dom tonął w ciepłym, pomarańczowym świetle. Przypomniałam sobie rozmowę z Mają, a uśmiech zniknął z mojej twarzy i Enzo zauważył to niemal natychmiast.
— Co się stało? — zapytał.
— Dzwoniła Maja — powiedziałam.
— Wszystko u niej w porządku? — Jego spojrzenie momentalnie spoważniało.
— Nie wiem — Pokręciłam głową.
Opowiedziałam mu o prośbie Mai i o tym, że nie chciała wyjaśniać przez telefon, co się stało.
— Martwisz się — skwitował.
— Bardzo — przyznałam.
— Skoro chce przyjechać, pewnie naprawdę potrzebuje wsparcia — powiedział spokojnie. — Kiedy będzie gotowa, opowie ci, co się stało. A do tego czasu ten dom jest również jej domem.
— Naprawdę ci to nie przeszkadza? — Poczułam, jak coś ściska mnie w gardle.
— Lena — powiedział Enzo i wyglądał na szczerze zdziwionego. Wstał i podszedł do mnie. — Każdy, kogo nazywasz rodziną… — Delikatnie odgarnął kosmyk włosów z mojego policzka. — …jest mile widziany w naszym domu.
Nie odpowiedziałam, po prostu wtuliłam się w niego. Nasz dom. Lubiłam myśleć o nim w ten sposób, szczególnie kiedy Enzo przypominał mi, że nie muszę wszystkiego dźwigać sama.
— Dziękuję — wymamrotałam w jego koszulę.
Uśmiechnął się lekko.
— Za co? — spojrzał na mnie z góry.
— Za to, że jesteś — powiedziałam szczerze.
— To akurat nie było trudne. — Zaśmiał się cicho.
— Castellano… — Parsknęłam śmiechem.
— Tak? — zapytał rozbawionym tonem.
— Czasami naprawdę potrafisz być uroczy — stwierdziłam rozczulonym głosem.
— Nikomu o tym nie mów — powiedział Enzo rozbawionym głosem.
— Zepsułabym ci reputację? — kontynuowałam przekomarzanie się z nim.
— Bezpowrotnie — stwierdził udawanym poważnym głosem.
— Straszny z ciebie egoista — Roześmiałam się i pokręciłam głową.
— Mówi kobieta, która właśnie ukradła mi cały wieczór — stwierdził, obejmując mnie w talii.
— Twój wieczór? — uniosłam brew z rozbawieniem.
— Mhm.
Przyciągnął mnie do siebie i pocałował, najpierw delikatnie, a potem odrobinę dłużej.
— Nadal pachniesz kawą — szepnęłam.
— Powinnaś sprawdzić jeszcze raz.
Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo ponownie odnalazł moje usta. Kiedy w końcu się odsunęłam, uśmiechnęłam się do niego.
— Chyba zaczynam rozumieć, dlaczego tak lubisz wracać do domu.
— A ja myślałem, że to ty jesteś moim domem.
Splotłam nasze palce i pociągnęłam go w stronę schodów.
— Chodź. Jutro znowu będziesz Donem Castellano.
— A dziś?
— Dziś chcę mieć cię tylko dla siebie.
Uśmiech nie schodził z jego twarzy, gdy ruszył za mną na piętro. Nie odrywał ode mnie wzroku. Jakby przez te wszystkie miesiące nadal nie przyzwyczaił się do myśli, że naprawdę tu jestem. Kiedy znaleźliśmy się na piętrze, zatrzymałam się przed drzwiami sypialni. Enzo stanął tuż za mną.
— Co? — zapytał cicho.
— Nadal trudno mi uwierzyć, że to wszystko jest prawdziwe. Ty, ten dom, nasze życie. Czasami budzę się rano i przez chwilę wydaje mi się, że wciąż mieszkam w Mondello.
— A potem?
— Potem przypominam sobie, że obok śpi najbardziej uparty Sycylijczyk, jakiego znam.
— A jednak zostałaś.
— Bo cię kocham — odpowiedziałam z uśmiechem.
Enzo przyciągnął mnie do siebie i oparł czoło o moje.
— Ja ciebie też, Lena.
Kiedy odsunął się, poprawiłam kołnierzyk jego koszuli.
— Jesteś przystojny — oznajmiłam.
— To miała być ta wielka tajemnica? — roześmiał się.
— Po prostu chciałam, żebyś to usłyszał.
— A ty jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem.
— Brzmisz jak ktoś, kto chce coś ode mnie wynegocjować.
Pocałował mnie w czoło.
— Po prostu mówię prawdę.
Wtuliłam twarz w jego szyję. Po długim dniu właśnie takie spokojne chwile były dla nas najcenniejsze.
— Dobranoc, tesoro. — Enzo odsunął się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy.
— Dobranoc. — Uśmiechnęłam się.
Zgasił lampkę, a pokój pogrążył się w półmroku. Za oknem Palermo żyło swoim własnym rytmem, ale tej nocy mogliśmy zostawić cały świat za drzwiami.
Są ludzie, którzy wierzą, że władza daje wolność, ale ja nigdy do nich nie należałem. Władza oznaczała odpowiedzialność. Za ludzi, rodzinę, decyzje, których nikt inny nie chciał podejmować. Ojciec powiedział mi to wiele lat temu. Miałem wtedy dwadzieścia lat i wydawało mi się, że rozumiem, o czym mówi. Myliłem się. Zrozumiałem dopiero wtedy, gdy go zabrakło, a na mnie spadło wszystko nad czym trzymał pieczę. Od tamtej pory każdy poranek wyglądał podobnie. Kawa. Raporty. Telefony. Problemy innych ludzi, które z jakiegoś powodu zawsze kończyły się na moim biurku.
Nie narzekałem. Sam wybrałem to życie, choć może ono wybrało mnie, gdy zginęli nasi rodzice. Przejęcie roli capo było koniecznością. Musiałem zająć się braćmi i utrzymać imperium ojca.
Gabinet był jedynym miejscem w domu, do którego Lena rzadko zaglądała. Nigdy nie musiałem wyznaczać jej granic — sama je rozumiała. Tak jak ja nie wypytywałem o jej klientów i szczegóły pracy w Aurei, tak ona nie interesowała się dokumentami na moim biurku. Nasz świat działał dzięki zaufaniu, nie wielkim deklaracjom.
Odłożyłem pióro na biurko i spojrzałem przez okno. Jeszcze godzinę wcześniej Lena piła tu cappuccino i śmiała się z mojego espresso. Teraz dom znów ucichł. Dopiero odkąd zamieszkała ze mną, zrozumiałem, że cisza może oznaczać nie tylko spokój, lecz także czyjąś nieobecność.
Na ekranie komputera wyświetliło się powiadomienie od Matteo, przysłał paczkę dokumentów. Kolejny raport i umowa. Kolejne decyzje. Sięgnąłem po filiżankę i zauważyłem, że moja kawa zdążyła już wystygnąć. Westchnąłem cicho.
W tej samej chwili zza okna dobiegł mnie niski pomruk silnika. Nie musiałem podchodzić do okna, rozpoznałbym ten dźwięk wszędzie. Range Rover Gabriela.
Mimo to wstałem od biurka i odsunąłem firankę, na podjeździe zatrzymał się czarny samochód. Przez którymś chwilę patrzyłem na moich braci, jak wysiadają z samochodu. Spokojni i bezpieczni. Ojciec pewnie powiedziałby, że wreszcie wszyscy znaleźli się tam, gdzie powinni. Ja wiedziałem, że to nigdy nie trwa długo. Zamknąłem laptop i wyszedłem z gabinetu. Po chwili zamknąłem za sobą drzwi wejściowe. Ciepłe, przedpołudniowe słońce odbijało się od czarnego lakieru Range Rovera.
Nico, zgodnie ze swoim zwyczajem, nie czekał nawet przy drzwiach. Oparty o maskę samochodu, z papierowym kubkiem kawy w dłoni, wyglądał bardziej jak ktoś, kto przyjechał tu dla towarzystwa niż po własnego brata.
— W końcu — rzucił, zauważając mnie. — Zaczynałem się zastanawiać, czy nie urządziłeś sobie sypialni w gabinecie.
— To by wyjaśniało, dlaczego od tygodnia wydzwaniasz do Gabriela częściej niż do mnie — żachnąłem się.
— Ktoś musiał sprawdzić, czy jeszcze żyje. — Nico parsknął śmiechem.
Drzwi bagażnika uniosły się powoli, Gabriel wyjął ciemnobrązową skórzaną torbę, zamknął klapę i dopiero wtedy spojrzał w naszą stronę. Przez chwilę po prostu na siebie patrzyliśmy. Nie byliśmy rodziną, która rzuca sobie w ramiona przy każdym powrocie, ale sama jego obecność przynosiła mi spokój, którego brakowało przez ostatnie tygodnie.
— Myślałem, że zasmakowałeś w życiu na prowincji — odezwałem się spokojnie.
Na jego twarzy pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.
— Jeszcze kilka dni i pewnie bym został — odpowiedział wesoło Gabriel.
— Nie wierzę. — Pokręciłem głową i złapałem się ręką za czoło.
— Ja też nie. — Gabriel wzruszył ramionami. — Po trzech tygodniach zacząłem rozmawiać z pracownikami winnicy tylko po to, żeby usłyszeć inny głos niż własny.
— Czyli jednak za nami tęskniłeś? — wtrącił Nico z szerokim uśmiechem.
— Nie przesadzaj. — Gabriel spojrzał na niego z udawaną powagą.
— A jednak wróciłeś — żartował dalej Nico.
— Bo uznałem, że ktoś powinien przypomnieć ci, jak wygląda normalny człowiek. — Gabriel kontynuował utarczki słowne z młodszym bratem.
— Zabolało. — Nico przyłożył dłoń do piersi.
Nie potrafiłem powstrzymać uśmiechu. Gabriel podszedł bliżej i wyciągnął do mnie rękę, uścisnąłem ją mocno.
— Wszystko w porządku? — zapytał ciszej.
Wiedziałem, że nie chodziło o firmę czy port. Gabriel nigdy nie zaczynał od interesów. Patrzył na ludzi, dopiero później na liczby.
— Tak — odpowiedziałem bez wahania.
Przyglądał mi się jeszcze przez krótką chwilę, jakby sprawdzał, czy na pewno mówię prawdę.
— Dobrze. — W końcu skinął głową.
— Naprawdę wzruszające. Jeszcze chwila i zaczniecie mówić sobie, że tęskniliście. — Nico odchrząknął demonstracyjnie.
Przesunąłem wzrok z jednego na drugiego. Dom od dawna nie był tak głośny i , ku mojemu zaskoczeniu nie przeszkadzało mi to. Weszliśmy do środka, a chłodniejsze powietrze od razu przyniosło ulgę po sycylijskim słońcu.
— Nic się tutaj nie zmieniło — stwierdził Gabriel, gdy odstawił torbę przy schodach i rozejrzał się po salonie.
— Lena nie zgodziłaby się z tobą. — Uśmiechnąłem się lekko. — W ciągu sześciu miesięcy zdążyła przestawić połowę domu.
— To też jej sprawka? — Gabriel uniósł brew i spojrzał na stojący przy oknie ogromny fikus.
— Niestety — potwierdziłem zbolałym głosem.
— Nie obrażaj mojego drzewa! — odezwał się Nico, zamykając za sobą drzwi. — Dzięki niemu ten dom w końcu wygląda, jakby ktoś w nim mieszkał, a nie tylko podpisywał dokumenty.
— Mam wrażenie, że obaj przyjechaliście tylko po to, żeby mnie denerwować. — Pokręciłem głową z rezygnacją.
— Nie. — Gabriel zdjął zegarek i odłożył go na komodę. — To tylko miły dodatek.
Przez chwilę cała nasza trójka się śmiała. To był jeden z tych momentów, których brakowało mi bardziej, niż chciałem się do tego przyznać. Ojciec zawsze powtarzał, że rodziny nie buduje się podczas pogrzebów i interesów, tylko przy zwykłym stole. Uświadomiłem sobie, jak dawno nie siedzieliśmy przy nim wszyscy razem.
— Lena wraca o której? — zapytał Gabriel, przerywając ciszę.
— Powinna być około siedemnastej — stwierdziłem.
— Obrazi się, jeśli nie przywiozłem jej pomarańczy z zachodu wyspy. — Skinął głową.
— Nie obrazi się. — Uśmiechnąłem się pod nosem. — Ale zapyta.
— Skoczę na ryneczek i kupię — zdecydował Gabriel, jakby perspektywa rozczarowania Leny była dla niego wystarczającym powodem, by natychmiast nadrobić zaległości.
— Wiesz, że ona od razu się domyśli? — Nico pokręcił głową.
— Dlatego właśnie nie lubię wracać. — Gabriel westchnął ciężko.
— Kłamiesz — odrzekł z przekąsem Nico.
— Tak? Niby w czym?
— Przecież zawsze wracasz.
— Masz rację. — Gabriel przez chwilę patrzył na młodszego brata, po czym uśmiechnął się lekko.
Reszta dnia upłynęła nam na pracy. Gabriel przedstawił wyniki winnic, restauracji i posiadłości, którymi zarządzał na zachodzie wyspy. Były lepsze, niż spodziewał się nawet Matteo. Omówiliśmy raporty i nowe inwestycje, a potem podzieliliśmy obowiązki. Każdy z nas odpowiadał za inną część imperium i wiedział, co do niego należy.
Przez kilka godzin siedzieliśmy zamknięci w gabinecie, analizując raporty, podpisując dokumenty i omawiając kolejne inwestycje. Niektóre obowiązki wróciły do Gabriela, a inne przejął Nico. Tak było od lat. Każdy z nas odpowiadał za inną część imperium Castellano i właśnie dlatego wszystko działało. Dopiero około siedemnastej zamknąłem ostatnią teczkę.
— Na dzisiaj wystarczy — powiedziałem, odkładając pióro.
— Powiedz to Matteo. — Nico przeciągnął się w fotelu. — Jestem pewien, że gdzieś czeka z kolejnymi dwudziestoma dokumentami.
— Nie psuj chwili. — Gabriel zamknął laptop i wstał od stołu. — Od rana słucham waszej dyskusji o magazynach i naprawdę zaczynam tęsknić za owcami.
— Czyli jednak było tam aż tak źle? — Nico parsknął śmiechem.
— Nie. Po prostu owce mniej dyskutują.
— To gotujesz czy nie? — zapytałem.
Gabriel wstał.
— Ja gotuję, wy sprzątacie.
Spojrzałem na Nico, który kręcił głową rozbawiony. Nie potrafiłem powstrzymać uśmiechu.
***
Kilka minut po siedemnastej usłyszałem, jak otwierają się drzwi wejściowe.
— Jestem! — dobiegł z holu głos Leny.
Spojrzałem w stronę korytarza, a dziewczyna po chwili stanęła w progu jadalni i zamarła. Widziałem po niej, że jest w niemałym szoku. Na stole stała gotowa kolacja. Gabriel właśnie stawiał na blacie półmisek z pieczonymi warzywami. Nico nalewał wodę do kieliszków, udając przy tym śmiertelnie skupionego.
— Dlaczego mam wrażenie, że weszłam do złego domu? — zapytała, patrząc na nas z niedowierzaniem.
— Miło cię widzieć, Lena. — Gabriel uśmiechnął się pierwszy.
Dopiero wtedy zwróciła na niego uwagę, a jej twarz momentalnie się rozjaśniła.
— Gabriel! — Odłożyła torebkę na fotel i bez wahania go przytuliła. — Myślałam, że wracasz dopiero w przyszłym tygodniu. Nawet nie napisałeś!
— Chciałem zrobić niespodziankę. — Gabriel wzruszył ramionami.
— Udało ci się — powiedziała z uśmiechem.
— Widzisz? — Nico odłożył dzbanek z wodą na stół. — Ja mówiłem, że będzie zadowolona.
— Ty mówiłeś tylko, że mam przywieźć więcej oliwy. — Gabriel spojrzał na niego z rozbawieniem.
— Bo dobra oliwa uszczęśliwia ludzi. — Wywrócił oczami Nico.
— Ty naprawdę jesteś niemożliwy. — Parsknąłem śmiechem i podszedłem do Leny, spragniony jej bliskości po całym dniu.
— To już dziś słyszałem — rzucił Nico.
— Jak dzieci. — Lena roześmiała się cicho.
— To największy komplement, jaki mogliśmy usłyszeć. — Nico wysunął dla niej krzesło. — Siadaj, zanim Gabriel uzna, że jego jedzenie nie zasługuje na takich niewdzięcznych gości.
— Nie przesadzaj. — Gabriel postawił na stole półmisek z pieczonymi warzywami i usiadł naprzeciwko mnie.
— Oni zawsze tacy są? — Lena spojrzała na mnie z rozbawieniem.
— Nie. — Spojrzeli na mnie jednocześnie. Upiłem łyk wody. — Czasami są gorsi.
— A ja całe życie myślałem, że jesteś po naszej stronie. — Nico teatralnie przyłożył dłoń do serca.
— Nigdy tego nie powiedziałem — zażartowałem.
— To akurat prawda. — Gabriel uśmiechnął się pod nosem.
Jedliśmy, a Lena co chwilę zerkała na mnie i moich braci z rozbawieniem, jakby dopiero teraz w pełni dostrzegała, jak wyglądają nasze relacje.
— Smakuje ci? — zapytał Gabriel, patrząc na dziewczynę.
— Jest pyszne. — Lena odłożyła widelec. — Naprawdę sam to zrobiłeś?
— Tak. — Pokiwał głową rozbawiony.
— Nie wierzę — dodała Lena pomiędzy kęsami warzyw.
Zaśmialiśmy się wszyscy razem. Nico przeniósł wzrok zena Lenę, po czym odstawił kieliszek i oparł łokcie o stół.
— Dobra, skoro już wszyscy jesteśmy razem, mam jedno pytanie.
— Już się boję — mruknął Gabriel.
— Niepotrzebnie — odparł Nico z uśmiechem, który zwykle zwiastował kłopoty.
— Właśnie dlatego się boję — skwitował Gabriel.
Nico spojrzał na nas oboje.
— Kiedy planujecie dać naszej rodzinie pierwszego małego Castellano?
— Nico! — Lena omal nie zakrztusiła się winem.
— No co? To całkiem normalne pytanie — bronił się mój brat.
— Dla ciebie może normalne. — Roześmiała się i pokręciła głową. — Ale chyba trochę za wcześnie na takie rozmowy.
— Za wcześnie? — Nico spojrzał na Gabriela. — Minęło pół roku. Enzo nawet urządził dom.
— Dom urządza się szybciej niż robi dzieci — rzucił spokojnie Gabriel.
— Czy ty naprawdę planujesz nasze życie lepiej niż my? — Lena uśmiechnęła się szerzej.
— Ktoś musi. — Skłonił się zabawnie Nico
— Dziękujemy za troskę — śmiała się dalej Lena.
Śmiała się, odgarniając włosy za ucho, a w jej oczach błyszczała radość. Patrzyłem na kobietę, którą sześć miesięcy temu niemal straciłem, i nagle przestałem słyszeć rozmowę. Dziecko. W jednej chwili zobaczyłem Lenę leżącą na zimnej posadzce, krew i chaos tamtego dnia. Zaraz potem wyobraziłem sobie małe dłonie w tym samym świecie, którego od dziesięciu lat nie potrafiłem uczynić bezpiecznym. Zacisnąłem szczękę.
— Enzo? — Głos Leny wyrwał mnie z zamyślenia.
Spojrzałem na nią. Czekała na jakąś odpowiedź. Na żart lub pociągnięcie tematu. Opuściłem wzrok i sięgnąłem po kieliszek.
— Jedzmy — rzuciłem, sięgając po wodę.
Przy stole zapadła cisza. Uśmiech Leny powoli zniknął, ale nie powiedziała ani słowa i wróciła do jedzenia.
— Skoro już mówimy o rodzinie… — odezwał się swobodnym tonem. — Lena, słyszałem, że wróciłaś do Aurei.
Lena podniosła wzrok i lekko się uśmiechnęła.
— Tak. Wczoraj był pierwszy dzień.
— I? — Gabriel podchwycił temat, jakby od początku właśnie o tym chciał rozmawiać.
— Chyba bardziej stresowałam się niż przed pierwszym dniem pracy kilka lat temu — dodała spokojnym głosem.
Nico szybko przywrócił rozmowie zwykły ton, a atmosfera przy stole powoli się rozluźniła. Ja jednak nie potrafiłem już skupić się na tym, co mówiła Lena. W głowie wciąż słyszałem jedno słowo: dziecko.
Wieczór dawno ustąpił miejsca nocy. Kilka minut wcześniej pożegnaliśmy Gabriela i Nico, a ich śmiech jeszcze przez chwilę dobiegał z podjazdu, zanim zagłuszył go odgłos odjeżdżającego samochodu. W domu znów zapadła cisza.
Siedziałam przed toaletką w satynowej piżamie, powoli rozczesując włosy. Szczotka przesuwała się po nich miarowo, ale moje myśli od dawna były gdzie indziej. Wciąż wracałam do kolacji. Kiedy planujecie pierwszego małego Castellano?
Uśmiechnęłam się pod nosem. Na początku pytanie wydawało mi się zabawne. Nico jak zwykle nie miał żadnych zahamowań i sama zaczęłam żartować. Gabriel próbował go uciszyć. Reakcja Enza mocno mnie zdziwiła i zasmuciła. Westchnęłam cicho.
Nie podniósł głosu, powiedział niczego przykrego. Nie zrobił właściwie nic, a jednak wystarczyło jedno spojrzenie i dwa krótkie słowa, żebym zrozumiała, że dotknęliśmy tematu, którego nie chciał poruszać. Nie wiedziałam dlaczego. Nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy o dzieciach, bo dotąd nie czułam takiej potrzeby.
