Świąteczna złodziejka serca ebook

Co­py­ri­ght © for the text by Cara D. Wy­ler

Co­py­ri­ght © for this edi­tion by WLH Pu­bli­shing

Ko­by­łka 2026

Re­dak­cja: Ju­sty­na Szym­kie­wicz @daj.mi.slo­wo

Re­dak­cja fa­bu­lar­na: Mar­ty­na Re­ster­na

Ko­rek­ta języ­ko­wa: Ju­sty­na Szym­kie­wicz, Alek­san­dra Wi­ta­szek

Ko­rek­ta po skła­dzie: Ka­mi­la Po­la­ńska, Mar­ty­na Re­ster­na

Skład, ła­ma­nie i przy­go­to­wa­nie ebo­oka: Mi­chał Bog­da­ński

Opra­co­wa­nie okład­ki i opra­wa gra­ficz­na:Ka­mi­la Po­la­ńska @de­si­gn_y­our_co­ve­r_wi­th_me

Gra­fi­ka na okład­ce: Ka­mil Ko­rze­niow­ski @ko­rze­niow­ski.art

ISBN: 978-83-982288-1-7

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Żad­na część ni­niej­szej pu­bli­ka­cji nie może być po­wie­la­na, prze­cho­wy­wa­na ani roz­po­wszech­nia­na w ja­kiej­kol­wiek for­mie bez uprzed­niej zgo­dy au­to­ra, z wy­jąt­kiem cy­ta­tów wy­ko­rzy­sty­wa­nych w ce­lach re­cen­zji, omó­wień lub ana­liz, pod wa­run­kiem po­da­nia źró­dła

Nie ka­żde spo­tka­nie jest dzie­łem przy­pad­ku.

Nie ka­żda stra­ta jest ko­ńcem.

Cza­sem ży­cie od­bie­ra wszyst­ko tyl­ko po to, by mo­gło dać coś pi­ęk­niej­sze­go.

My God I tho­ught You were,

So­me­one to rely on.

Me?

I gu­ess I was a sho­ul­der to cry on […]

Now I’ve fo­und,

A real love.

You’ll ne­ver,

Fool me aga­in1.

Rozdział 1

Gwen

Gwar ude­rza we mnie w chwi­li, kie­dy tyl­ko prze­kra­czam próg knaj­py. Dźwi­ęki mie­sza­ją się ze sobą – śmiech, roz­mo­wy, brzęk szkła, mu­zy­ka le­cąca gdzieś w tle. Jest gło­śno, dusz­no i za cie­pło jak na to, jak bar­dzo zmar­z­ni­ęta by­łam jesz­cze se­kun­dę temu. Nic dziw­ne­go. Pi­ątek po po­łud­niu. A im bli­żej świ­ąt, tym lu­dzie bar­dziej po­trze­bu­ją sie­bie na­wza­jem. Spo­tkań, roz­mów, ilu­zji, że wszyst­ko jest w po­rząd­ku.

Zdej­mu­ję czap­kę i prze­cze­su­ję pal­ca­mi dłu­gie kręco­ne wło­sy, roz­trze­pu­jąc je nie­dba­le. Je­dy­na rzecz w moim wy­glądzie, z któ­rej je­stem na­praw­dę dum­na. Resz­ta… cóż, kwe­stia gu­stu.

Roz­glądam się, ska­nu­jąc po­miesz­cze­nie. Szu­kam miej­sca. Kąta. Cze­go­kol­wiek, gdzie mo­gła­bym się wci­snąć, ogrzać, zje­ść i na­pić się cze­goś cie­płe­go.

De­ko­ra­cje hal­lo­we­eno­we znik­nęły bez śla­du. Ich miej­sce za­jęły świ­ątecz­ne ozdo­by – lamp­ki, gir­lan­dy, sztucz­ne ga­łąz­ki świer­ku. Tro­chę za wcze­śnie, je­śli ktoś za­py­ta­łby mnie o zda­nie. Do Świ­ęta Dzi­ęk­czy­nie­nia jesz­cze czte­ry ty­go­dnie, o Bo­żym Na­ro­dze­niu nie wspo­mi­na­jąc.

Ale to Sta­ny.

Cho­wasz szkie­le­ty i dy­nie, a w tej sa­mej se­kun­dzie wy­ci­ągasz bomb­ki i cho­in­ki. Bez mar­no­wa­nia cza­su i pu­stych prze­bie­gów. Ot idę do ga­ra­żu ze szkie­le­tem, wra­cam z cho­in­ką.

Ru­szam w stro­nę baru. Żo­łądek za­ci­ska mi się bo­le­śnie i mam wra­że­nie, że je­śli za­raz cze­goś nie zjem, na­praw­dę przy­klei się do kręgo­słu­pa. Z ka­żdym kro­kiem czu­ję, jak słab­nę. Za mało je­dze­nia, za dużo bie­ga­nia. Stan­dard. Przy ba­rze tłum jest jesz­cze wi­ęk­szy. Lu­dzie sto­ją ra­mię w ra­mię, opie­ra­ją się o blat, śmie­ją się. Mu­szę się prze­ci­skać, la­wi­ro­wać mi­ędzy nimi, zbie­rać pod no­sem nie­za­do­wo­lo­ne po­mru­ki.

To nie jest ty­po­wa knaj­pa. Bar­dziej pub. Miej­sce, gdzie przy­cho­dzi się na piwo, na gło­śne roz­mo­wy i me­cze. Ale na ze­wnątrz wy­czy­ta­łam w kar­cie, że ofe­ru­ją cie­płe na­po­je i kil­ka ro­dza­jów ka­na­pek.

To mi wy­star­czy.

– Hej, chcia­łam zło­żyć za­mó­wie­nie – mó­wię, pró­bu­jąc prze­bić się przez ha­łas i zwró­cić na sie­bie uwa­gę dziew­czy­ny za ba­rem.

W ko­ńcu na mnie pa­trzy.

Jej wzrok prze­su­wa się po mnie po­wo­li. Przez ogrod­nicz­ki, blu­zę, bom­ber­kę, aż po czap­kę zgnie­cio­ną w mo­jej dło­ni. Skó­rza­ny ple­cak zwi­sa mi z ra­mie­nia. Do­brze, że zza baru nie wi­dzi mo­ich bu­tów.

Tak, wiem, jak wy­glądam. Wi­dzia­łam się dziś w lu­strze. Może nie ide­al­nie, ale też nie tra­gicz­nie. Na pew­no nie go­rzej niż po­ło­wa lu­dzi tu­taj.

– To stań na ko­ńcu ko­lej­ki i cze­kaj – bur­czy w ko­ńcu i na­wet nie pró­bu­je uda­wać uprzej­mo­ści. Od­wra­ca się i wra­ca do roz­mo­wy z kimś obok, kto chy­ba musi być jej zna­jo­mym.

Wy­pusz­czam po­wie­trze przez nos, czu­jąc na­ra­sta­jącą fru­stra­cję.

Świet­nie.

Na­praw­dę świet­nie.

Sto­ję chwi­lę, pró­bu­jąc ogar­nąć sy­tu­ację, ale czu­ję, jak za­czy­na­ją drżeć mi ręce. To ten mo­ment, kie­dy po­ziom cu­kru spa­da za bar­dzo. Znam to aż za do­brze. Naj­pierw lek­ka sła­bo­ść, po­tem za­wro­ty gło­wy, a na ko­ńcu wszyst­ko za­czy­na się roz­my­wać.

Nie po­win­nam do tego do­pusz­czać. Ale cza­sa­mi… po pro­stu bra­ku­je go­dzin w do­bie. Za­ci­skam moc­niej pal­ce na czap­ce. Na szczęście nie cho­ru­ję na cu­krzy­cę. Bo nie mam po­jęcia, co mu­sia­ła­bym zro­bić, żeby było mnie stać na in­su­li­nę.

Opie­ram czo­ło o chłod­ny blat baru i na mo­ment za­my­kam oczy, po­zwa­la­jąc, żeby ha­łas wo­kół mnie roz­mył się w jed­no­staj­ny szum. Drew­no pod skó­rą jest przy­jem­nie zim­ne, kon­tra­stu­je z roz­grza­nym po­wie­trzem knaj­py i moim zmęcze­niem, któ­re za­czy­na osia­dać na mnie jak ci­ężki płaszcz.

Wdech.

Po­wol­ny, głębo­ki, by choć na chwi­lę mnie po­skła­dał.

Wy­dech.

Jesz­cze chwi­la. Jesz­cze mo­ment i ktoś po­dej­dzie. Musi.

Moc­niej za­ci­skam pal­ce. Ma­te­riał czap­ki jest wil­got­ny od top­nie­jące­go śnie­gu, tak samo jak ko­ńców­ki mo­ich wło­sów, któ­re za­czy­na­ją skręcać się w nie­ła­dzie przy kar­ku.

I wte­dy czu­ję lek­kie, nie­spo­dzie­wa­ne po­ci­ągni­ęcie za ko­smyk.

Marsz­czę brwi i uno­szę gło­wę, mru­ga­jąc kil­ka razy, żeby zła­pać ostro­ść. Przede mną stoi fa­cet w ko­szul­ce iden­tycz­nej jak ta dziew­czy­ny, któ­ra przed chwi­lą mnie zi­gno­ro­wa­ła. Tyl­ko że w jego spoj­rze­niu nie ma znie­cier­pli­wie­nia ani wy­ższo­ści – jest coś znacz­nie bar­dziej ludz­kie­go. Uwa­żno­ść. I odro­bi­na roz­ba­wie­nia.

– Będziesz żyła? – pyta, lek­ko prze­chy­la­jąc gło­wę, pró­bu­jąc chy­ba oce­nić, czy za­raz nie osu­nę się na podło­gę.

Kiw­ni­ęcie przy­cho­dzi mi z tru­dem. Świat jesz­cze przez chwi­lę lek­ko wi­ru­je, ale trzy­mam się pio­nu.

– Co dla cie­bie?

Pro­stu­ję się po­wo­li, opie­ra­jąc dło­nie o blat, jak­by to drew­no mo­gło mi po­móc utrzy­mać rów­no­wa­gę. Zbie­ram my­śli, któ­re roz­bie­ga­ją się gdzieś na gra­ni­cy zmęcze­nia i gło­du.

– Ka­nap­kę na cie­pło z wo­ło­wi­ną… i kawę. – Sta­ram się, żeby mój głos brzmiał pew­niej, niż się czu­ję.

Chło­pak za­pi­su­je za­mó­wie­nie szyb­kim, wpraw­nym ru­chem. Pa­trzę przez jego ra­mię, usi­łu­jąc sku­pić wzrok na czym­kol­wiek sta­łym.

– Ma­cie za­wie­szo­ne po­si­łki? – do­da­ję na­gle, bo nie wi­dzia­łam ni­g­dzie ta­kiej opcji.

Uno­si na mnie wzrok znad no­te­su. Przez uła­mek se­kun­dy wy­gląda na za­sko­czo­ne­go, ale za­raz wska­zu­je dłu­go­pi­sem za sie­bie.

Prze­chy­lam się w bok, aby zaj­rzeć za nie­go.

Na ścia­nie wisi ta­bli­ca. Niby zwy­kła, drew­nia­na, ale cała po­kry­ta kar­tecz­ka­mi. Jed­ne z na­pi­sem „kawa”, inne „po­si­łek”. Ka­żda przy­pi­ęta tro­chę krzy­wo, a jed­nak ra­zem two­rzą coś… wi­ęk­sze­go. Ktoś za­pła­cił za coś dla ko­goś, kogo na­wet nie zna. Coś ści­ska mnie lek­ko w klat­ce pier­sio­wej.

– To… to samo do za­wie­sze­nia – mó­wię ci­szej i zsu­wam ple­cak z ra­mie­nia.

Ci­ężar opa­da mi na bio­dro. Roz­pi­nam za­mek, wsu­wam rękę do środ­ka i do­ty­kam zna­jo­mych przed­mio­tów. Szki­cow­nik. Ulu­bio­ny dłu­go­pis. Ołów­ki, kred­ki. Ta­blet. Klu­cze, któ­re tak na­praw­dę już ni­cze­go nie otwie­ra­ją.

I port­fel.

Ten ple­cak za­wsze mnie uspo­ka­ja. Może dla­te­go, że mie­ści wszyst­ko, cze­go po­trze­bu­ję. A może przez to, że jest je­dy­ną rze­czą, któ­rej nie mu­sia­łam zdo­by­wać sama.

Na­le­żał do mo­je­go taty.

Wy­ci­ągam pie­ni­ądze i kła­dę je na bla­cie. Do­rzu­cam na­pi­wek, choć roz­sądek mówi, że po­win­nam prze­my­śleć ka­żde­go wy­da­ne­go do­la­ra. Ale są rze­czy, któ­rych się nie li­czy. Nie po­win­no.

Fa­cet zer­ka na mnie i mru­ga lek­ko, jak­by do­ce­nił ten gest.

– Dzi­ęki, skar­bie.

Uno­szę kącik ust, czu­jąc, jak zmęcze­nie mie­sza się mo­men­tal­nie z iro­nią.

– Skar­by mają to do sie­bie, że za­ko­pu­je się je głębo­ko… a ja jed­nak lu­bię po­wie­trze.

Par­ska śmie­chem, krót­ko i szcze­rze.

– W po­rząd­ku, w po­rząd­ku – mówi, za­my­ka­jąc no­tes. – Idę wrzu­cić two­ją ka­nap­kę poza ko­lej­kę, bo za­raz tu pad­niesz. A nie sądzę, żeby znaj­do­wał się tu ja­ki­kol­wiek le­karz. Więc tak czy siak będę mu­siał cię za­ko­pać. Masz orzesz­ki – sta­wia przede mną mi­skę – że­byś wy­trwa­ła te kil­ka mi­nut.

Opie­ram się lek­ko o bar, po­zwa­la­jąc so­bie na chwi­lę bez­ru­chu. Od­dy­cham wol­niej, głębiej, pró­bu­jąc ogar­nąć drże­nie w dło­niach. Roz­glądam się jesz­cze raz po po­miesz­cze­niu. Bar­man może mieć ra­cję, więc si­ęgam po orzesz­ki i za­ja­dam pierw­szy głód.

Przy trze­ciej ga­rści, któ­rą wrzu­ci­łam do ust już bar­dziej z de­spe­ra­cji niż z gło­du, przede mną na­gle lądu­je ta­lerz. Duży. Zbyt duży jak na coś, co za­ma­wia­łam. Ka­nap­ka na cie­pło, jesz­cze pa­ru­jąca, z roz­to­pio­nym, ci­ągnącym się se­rem. Obok por­cja fry­tek, zło­ci­stych i chru­pi­ących, z dwo­ma ma­ły­mi mi­secz­ka­mi so­sów. I wiel­ki ku­bek kawy – zde­cy­do­wa­nie wi­ęk­szy niż ten, o któ­ry pro­si­łam.

Mru­gam kil­ka razy, by się upew­nić, że to nie jest ha­lu­cy­na­cja wy­wo­ła­na spad­kiem cu­kru.

– To… nie moje za­mó­wie­nie. – Uśmie­cham się lek­ko, choć w środ­ku czu­ję ukłu­cie roz­cza­ro­wa­nia.

Szko­da. Przez uła­mek se­kun­dy na­praw­dę chcia­łam uwie­rzyć, że to dla mnie. Już mam od­su­nąć ta­lerz, kie­dy bar­man prze­su­wa go bli­żej mnie zde­cy­do­wa­nym ru­chem.

– Two­je, skar­bie – od­po­wia­da i zno­wu mru­ga.

Przy­glądam mu się uwa­żniej. Se­rio… czy on ma ja­kieś za­pa­le­nie spo­jó­wek?

– Po­dzie­li­łaś się swo­im po­si­łkiem – do­da­je spo­koj­niej, a jego spoj­rze­nie na chwi­lę za­trzy­mu­je się na mo­jej twa­rzy. – Cho­ciaż mo­głaś ku­pić so­bie wi­ęk­szą por­cję.

Milk­nę. Nie od­po­wia­dam, bo wiem, że w ta­kie zim­no na ze­wnątrz wie­lu będzie szu­ka­ło ra­tun­ku. I je­że­li to, że zjem mniej, ko­muś po­mo­że, to je­stem w sta­nie się po­świ­ęcić.

– Więc do­rzu­ci­łem coś od sie­bie – ko­ńczy i lek­ko uno­si pod­bró­dek w stro­nę ta­le­rza. – Smacz­ne­go.

Przez mo­ment sto­ję bez ru­chu, czu­jąc coś dziw­ne­go ści­ska­jące­go mnie w środ­ku. Nie głód. Coś, do cze­go nie je­stem przy­zwy­cza­jo­na. Życz­li­wo­ść. Bez po­wo­du. Bez ocze­ki­wań. Uno­szę wzrok i uśmie­cham się nie­śmia­ło, tro­chę nie­po­rad­nie, jak ktoś, kto nie do ko­ńca wie, co zro­bić z ta­kim ge­stem.

– Dzi­ęku­ję – mó­wię ci­szej, niż pla­no­wa­łam. – Na­praw­dę… wie­le to dla mnie zna­czy.

I to jest praw­da. Na­wet je­śli nie lu­bię się do niej przy­zna­wać.

Od­wra­cam się z ta­le­rzem i kub­kiem w dło­niach, by zno­wu ro­zej­rzeć się po lo­ka­lu. Szu­kam miej­sca. Ja­kie­go­kol­wiek. Ale tłum wca­le się nie zmniej­szył. Lu­dzie sto­ją, sie­dzą, opie­ra­ją się o ścia­ny, zaj­mu­ją ka­żdy wol­ny cen­ty­metr prze­strze­ni.

Nie ma szans.

Wes­tchnie­nie wy­ry­wa mi się samo. Już go­dzę się z my­ślą, że będę jeść na sto­jąco, ba­lan­su­jąc ta­le­rzem jak cyr­ko­wiec, kie­dy bar­man na­chy­la się lek­ko w moją stro­nę.

– Za cho­in­ką jest fo­tel i sto­lik – mówi pó­łgło­sem, jak­by zdra­dzał mi ja­kiś se­kret. – Nikt tam nie sie­dzi, bo… no cóż. Je­dyn­ka i jesz­cze za­sło­ni­ęta.

Zer­kam w stro­nę, któ­rą wska­zu­je.

Rze­czy­wi­ście. W kącie, za dużą, przy­stro­jo­ną cho­in­ką świa­tło jest przy­tłu­mio­ne, a tego, o czym mówi, nie wi­dać. Ide­al­ne miej­sce, żeby znik­nąć.

– Więc ko­rzy­staj – do­da­je, zno­wu mru­ga i od­wra­ca się do ko­lej­ne­go klien­ta.

Sto­ję jesz­cze chwi­lę, ści­ska­jąc ta­lerz jak naj­wi­ęk­szy skarb, jak­by ktoś miał mi go za­raz wy­rwać z rąk, a po­tem ru­szam w stro­nę cho­in­ki. Szyb­ko się oka­zu­je, że to wca­le nie jest ta­kie pro­ste, jak wy­gląda­ło z da­le­ka. Ba­lan­su­ję jed­no­cze­śnie ta­le­rzem, kub­kiem z go­rącą kawą i ple­ca­kiem, któ­ry zsu­nął mi się z ra­mie­nia i te­raz upar­cie ci­ąży w zgi­ęciu łok­cia, prze­szka­dza­jąc przy ka­żdym ru­chu. Prze­ci­skam się mi­ędzy sto­li­ka­mi i krze­sła­mi, la­wi­ru­jąc po­mi­ędzy lu­dźmi, któ­rzy wca­le nie mają za­mia­ru ro­bić miej­sca.

Mu­szę uwa­żać na ka­żdy krok, bo je­den nie­ostro­żny ruch i sko­ńczę z wrząt­kiem na czy­ichś ple­cach albo z ko­la­cją na podło­dze. Do tego moje wło­sy za­czy­na­ją żyć wła­snym ży­ciem – elek­try­zu­ją się od su­che­go po­wie­trza i opa­da­ją mi na twarz, ła­sko­cząc po­licz­ki i za­sła­nia­jąc wi­dok. Pró­bu­ję je zdmuch­nąć, ale z za­jęty­mi ręka­mi nie mam naj­mniej­szych szans, więc tyl­ko prze­wra­cam ocza­mi i idę da­lej, sku­pio­na na tym, żeby nie zro­bić sce­ny, za­nim jesz­cze zdążę usi­ąść.

Dzie­li mnie już tyl­ko je­den krok od mo­je­go miej­sca za cho­in­ką, kie­dy na­gle czu­ję opór pod sto­pą. Wpa­dłam na krze­sło, któ­re­go nie­mal nie wi­dać pod kurt­ką rzu­co­ną na opar­cie.

Już otwie­ram usta, żeby prze­pro­sić, ale wte­dy mężczy­zna na krze­śle od­wra­ca gło­wę.

– Mo­gła­byś uwa­żać? – sy­czy, a jego głos jest chłod­ny i ostry, zu­pe­łnie jak spoj­rze­nie, któ­re chwi­lę pó­źniej wbi­ja we mnie. – Nie wi­dzisz, że tu sie­dzę? Chcesz mi ten wrzątek wy­lać na ple­cy?

Za­trzy­mu­ję się w pół ru­chu. Naj­pierw pa­trzy na ku­bek w mo­jej dło­ni, jak­by to on był naj­wi­ęk­szym za­gro­że­niem świa­ta, a po­tem jego wzrok prze­su­wa się na mnie. Lo­do­wa­to nie­bie­skie oczy, na­pi­ęta szczęka i wy­ra­źna iry­ta­cja. No tak, ktoś wła­śnie na­ru­szył jego pry­wat­ną prze­strzeń w spo­sób nie­wy­ba­czal­ny. To­tal­nie prze­cież nie znaj­du­je­my w prze­pe­łnio­nej knaj­pie.

Chęć prze­pro­sze­nia zni­ka tak szyb­ko, jak się po­ja­wi­ła.

Prze­no­szę spoj­rze­nie na krze­sło, a wła­ści­wie na kurt­kę, któ­ra je za­kry­wa, i do­pie­ro po­tem wra­cam do jego twa­rzy.

– Może gdy­byś zo­sta­wił kurt­kę tam, gdzie jej miej­sce, wi­dzia­ła­bym krze­sło, na któ­rym sza­now­ny ksi­ążę sie­dzi – od­po­wia­dam spo­koj­nie, choć w środ­ku za­czy­na się we mnie go­to­wać. – I nie zaj­mo­wał wi­ęcej prze­strze­ni, niż prze­wi­du­je to prze­jście.

Przy­glądam mu się uwa­żniej. Blond wło­sy, ide­al­nie uło­żo­ne, dro­gi golf, pew­no­ść sie­bie, któ­ra aż bije od nie­go na od­le­gło­ść. Wy­gląda jak ktoś, kto ni­g­dy nie mu­siał się za­sta­na­wiać, czy star­czy mu na ko­la­cję.

Jego to­wa­rzysz par­ska śmie­chem, co pró­bu­je na­tych­miast za­ma­sko­wać kasz­lem, kie­dy obo­je na nie­go spo­gląda­my. Na mo­ment za­pa­da ci­sza.

Nie mam ocho­ty ci­ągnąć tej roz­mo­wy.

Ra­czę go jesz­cze jed­nym chłod­nym spoj­rze­niem i ru­szam da­lej, ro­bi­ąc szer­szy łuk, żeby omi­nąć jego „świ­ęte” krze­sło.

– Może cho­ciaż po­wie­dzia­ła­byś „prze­pra­szam”? – rzu­ca za mną, nie od­pusz­cza­jąc. – Chy­ba że je­steś ksi­ężnicz­ką, to nie było te­ma­tu.

Za­trzy­mu­ję się na se­kun­dę. Czu­ję, jak coś we mnie się prze­kręca, wła­śnie na­ci­śni­ęto nie­wła­ści­wy przy­cisk.

– Nie. – Wzru­szam lek­ko ra­mio­na­mi. – Wolę, że­byś zo­stał żabą.

– O czym ty pie­przysz, dziew­czy­no?

Od­wra­cam się po­wo­li, po­zwa­la­jąc, żeby na mo­jej twa­rzy mógł do­strzec chłod­ny uśmiech.

– Ksi­ążę prze­sta­je być żabą, kie­dy ksi­ężnicz­ka go po­ca­łu­je albo oka­że mu do­broć – mó­wię spo­koj­nie, lu­stru­jąc go od góry do dołu. – Ani cię nie po­ca­łu­ję, ani nie oka­żę do­bro­ci. Więc wra­caj do swo­je­go sta­wu i po­szu­kaj in­nej na­iw­nej.

Przez mo­ment pa­trzy­my na sie­bie w mil­cze­niu. Wi­dzę w jego oczach nie tyl­ko zło­ść, ale ta­kże nie­do­wie­rza­nie spo­wo­do­wa­ne moją od­zyw­ką.

W ko­ńcu wci­skam się za cho­in­kę, od­ci­na­jąc od ich sto­li­ka i ca­łe­go tego na­pi­ęcia. Śmiech jego to­wa­rzy­sza jesz­cze przez chwi­lę prze­bi­ja się przez gwar knaj­py, kie­dy sta­wiam ta­lerz i ku­bek na ma­łym sto­li­ku.

Sta­ram się jeść po­wo­li, choć ka­żda część mo­je­go cia­ła do­ma­ga się, że­bym po­chło­nęła wszyst­ko w kil­ka se­kund. Gry­zę jed­nak ostro­żnie, zmu­sza­jąc się do spo­ko­ju, do tego, żeby na­praw­dę po­czuć smak je­dze­nia. Cie­pła ka­nap­ka z wo­ło­wi­ną jest lep­sza, niż się spo­dzie­wa­łam – mi­ęk­ka, so­czy­sta, z se­rem, któ­ry ci­ągnie się przy ka­żdym kęsie. Fryt­ki są chru­pi­ące, a kawa… kawa jest do­kład­nie taka, ja­kiej po­trze­bu­ję. Go­rąca, moc­na, przy­jem­nie gorz­ka. Po­zwa­lam so­bie na ten mo­ment. Na je­dze­nie bez po­śpie­chu. Na sie­dze­nie w miej­scu, w któ­rym nikt mnie nie wy­ga­nia. Na chwi­lę nor­mal­no­ści.

Opie­ram się głębiej w fo­te­lu i po­pi­jam kawę, czu­jąc, jak cie­pło po­wo­li roz­le­wa się po moim cie­le, roz­lu­źnia­jąc spi­ęte mi­ęśnie i uci­sza­jąc to nie­przy­jem­ne drże­nie w dło­niach. My­śli za­czy­na­ją wra­cać na swo­je miej­sce, ukła­dać się w coś bar­dziej lo­gicz­ne­go niż tyl­ko „zjedz, za­nim ze­mdle­jesz”.

Ju­tro. Po­win­nam po­my­śleć o ju­trze.

Po­win­nam prze­czy­tać ar­ty­ku­ły, któ­re do­sta­li­śmy na za­jęcia. Wiem o tym. Mam je na­wet za­pi­sa­ne. Pro­blem w tym, że mój sta­ry iPad leży na dnie ple­ca­ka, kom­plet­nie roz­ła­do­wa­ny, a ła­do­war­ki – oczy­wi­ście – nie wzi­ęłam.

Eks­tra­wa­gan­cja, na­praw­dę.

Ku­pie­nie iPa­da to był ka­prys, na któ­ry nie po­win­nam so­bie po­zwo­lić, ale tra­fi­ła się oka­zja. Ktoś z uczel­ni sprze­da­wał go za śmiesz­ne pie­ni­ądze tyl­ko dla­te­go, że wy­sze­dł nowy mo­del. Dla nie­go ten był prze­sta­rza­ły. Dla mnie – luk­sus, któ­ry uła­twia mi na­ukę i daje do­stęp do in­for­ma­cji oraz bi­blio­te­ki on­li­ne. Nie mu­szę się uczyć na uczel­ni. No i mogę na nim ry­so­wać.

Więc te­raz mam roz­ła­do­wa­ne­go iPa­da i plan dnia, któ­ry ist­nie­je tyl­ko w teo­rii. Wzdy­cham ci­cho, ale bez fru­stra­cji. Dzi­siaj i tak nie mam już siły być od­po­wie­dzial­ną. Bio­rę ko­lej­ny łyk kawy i uno­szę wzrok.

Świa­tła cho­in­ki mi­go­czą spo­koj­nie, od­bi­ja­jąc się w błysz­czących bomb­kach. Cie­płe zło­to mie­sza się z czer­wie­nią i zie­le­nią, a cien­kie ła­ńcu­chy opla­ta­ją ga­łęzie tak gęsto, że nie­mal nie wi­dać igieł. Jest duża. Ide­al­nie ubra­na. Taka… jak z fil­mów.

Pa­trzę na nią i na chwi­lę prze­sta­ję sły­szeć lu­dzi, mu­zy­kę, całe to za­mie­sza­nie wo­kół. Zo­sta­je tyl­ko mi­ęk­kie świa­tło i cie­pło, któ­re po­wo­li osia­da gdzieś głębo­ko we mnie.

Pi­ęk­na cho­in­ka.

Kie­dyś będę mia­ła taką w swo­im domu.

W swo­im.

Z wła­snym świa­tłem. Wła­snym sto­łem. Wła­snym spo­ko­jem.

Za­trzy­mu­ję ku­bek przy ustach i przez mo­ment po pro­stu po­zwa­lam tej my­śli ist­nieć tro­chę dłu­żej.

A po­tem coś od­ci­ąga mój wzrok.

Mimo że nie wi­dzia­łam jego twa­rzy – tego gbu­ra, mo­je­go pry­wat­ne­go ksi­ęcia żab­ki – do­sko­na­le za­re­je­stro­wa­łam wszyst­ko inne. Jego kurt­kę… I port­fel le­żący tuż obok. Czar­ny, nie­mal sta­pia­jący się z ma­te­ria­łem.

Ser­ce za­czy­na mi szyb­ciej bić.

Gwen, nie… – szep­ta głos gdzieś w środ­ku, jak za ka­żdym ra­zem, gdy sta­ję przed po­dob­ną de­cy­zją.

Gwen, tak – pod­po­wia­da chłod­no ro­zum. To buc. Zo­bacz, jak cię po­trak­to­wał. A ty masz na gło­wie rze­czy, któ­re na­praw­dę mają zna­cze­nie.

Spo­glądam na pu­sty ku­bek w dło­ni i de­cy­zja nie zaj­mu­je mi wi­ęcej niż chwi­lę.

Sy­tu­ację uła­twia to, że gru­pa przy sto­li­ku obok za­częła się zbie­rać. Wta­piam się w nich, prze­cho­dząc obok. On i jego przy­ja­ciel są zbyt za­jęci roz­mo­wą, żeby zwró­cić na mnie uwa­gę.

Upusz­czam czap­kę. Schy­lam się szyb­ko i pod­no­szę ją ra­zem z port­fe­lem.

– Prze­pra­szam – mru­czę do oso­by za mną, na­wet na nią nie pa­trząc.

Ru­szam w stro­nę baru i od­sta­wiam ku­bek, ale ko­lej­ka zno­wu jest dłu­ga. To tyl­ko dzia­ła na moją ko­rzy­ść. Dys­kret­nie otwie­ram port­fel. Wi­dok go­tów­ki do­słow­nie od­bie­ra mi dech.

Taka ilo­ść bez pro­ble­mu mo­gła­by zdjąć z mo­ich bar­ków wi­ęk­szo­ść pro­ble­mów. Na chwi­lę. Na te­raz. Może na­wet na dłu­żej. Już mam si­ęgnąć po pie­ni­ądze, już pra­wie je wy­ci­ągam, pla­nu­jąc, gdzie pó­źniej po­rzu­cić port­fel… kie­dy kątem oka za­uwa­żam ruch.

Wła­ści­ciel port­fe­la od­su­wa się od sto­li­ka. Tyl­ko że nie na krze­śle. Na wóz­ku.

Za­my­kam oczy i uno­szę gło­wę, jak­bym szu­ka­ła tam od­po­wie­dzi od prze­stwo­rzy.

– Se­rio? – szep­tam pod no­sem.

My­śli za­czy­na­ją się ze sobą ście­rać.

Daj spo­kój, jest bo­ga­ty, po­ra­dzi so­bie.

A je­śli nie?

A je­śli to na le­cze­nie albo coś rów­nie wa­żne­go?

Ma dro­gie ubra­nia.

Ubra­nia o ni­czym nie świad­czą.

Był dla cie­bie bu­cem.

Ale to nie zna­czy, że masz okra­ść ko­goś, kto może tego po­trze­bo­wać.

Ty też po­trze­bu­jesz.

Ten cha­os prze­ry­wa głos bar­ma­na:

– Do­lew­ka? – Wska­zu­je na pu­sty ku­bek.

– Tak, po­pro­szę – od­po­wia­dam ci­cho.

Już wiem, co zro­bię. Su­mie­nie wy­gry­wa, cho­ciaż na­praw­dę wie­le by to uła­twi­ło.

Z pe­łnym kub­kiem ru­szam tą samą dro­gą. Gdy je­stem bli­sko, upusz­czam port­fel tak, żeby nie było ani tego sły­chać, ani wi­dać. De­li­kat­nie po­py­cham go nogą bli­żej kurt­ki. Przy­glądam się uwa­żniej. To na­praw­dę jest wó­zek.

Obaj mężczy­źni są tak po­chło­ni­ęci roz­mo­wą, że na­wet nie za­uwa­ża­ją mo­jej obec­no­ści. Za­trzy­mu­ję się na mo­ment, uda­jąc non­sza­lan­cję.

– Żab­ciu, nie zgu­bi­łeś port­fe­la? – rzu­cam lek­ko.

Blon­dyn prze­kręca gło­wę w moją stro­nę. Wska­zu­ję bro­dą „zna­le­zi­sko”. Zer­ka tam, a po­tem zno­wu na mnie. I na­wet nie zdążę za­re­ago­wać, kie­dy ła­pie mnie za rękę. Pal­ce za­ci­ska na nad­garst­ku, za­trzy­mu­jąc mnie w miej­scu. A jego sło­wa sto­pu­ją moje ser­ce:

– Tego port­fe­la – głos ma nie­bez­piecz­nie spo­koj­ny, a spoj­rze­nie wkur­wio­ne – któ­ry za­bra­łaś na prze­chadz­kę do baru… i wła­śnie pod­rzu­ci­łaś z po­wro­tem?

Rozdział 2

Angus

– Tego port­fe­la – mó­wię ci­cho, ob­ser­wu­jąc uwa­żnie re­ak­cję dziew­czy­ny i trzy­ma­jąc ją za nad­gar­stek, pod któ­rym mimo jej opa­no­wa­nia na twa­rzy czu­ję przy­spie­szo­ny puls – któ­ry za­bra­łaś na prze­chadz­kę do baru… i wła­śnie pod­rzu­ci­łaś z po­wro­tem?

Spo­dzie­wam się wszyst­kie­go – za­prze­czeń, krzy­ków, może na­wet tego, że za­cznie mnie wy­zy­wać albo spró­bu­je się wy­rwać siłą. Nie tego, że na­gle na moją dłoń, tę, któ­rą ją trzy­mam, chlu­śnie kawa. Re­agu­ję in­stynk­tow­nie, pusz­cza­jąc ją na­tych­miast i co­fa­jąc rękę, prze­ko­na­ny, że za se­kun­dę po­czu­ję pie­cze­nie.

– Zwa­rio­wa­łaś?! – war­czę, uno­sząc głos. – Wa­riat­ko!

Mija chwi­la, po­tem dru­ga, a ja wci­ąż cze­kam na ból, któ­ry nie nad­cho­dzi. Mru­gam zdez­o­rien­to­wa­ny i do­pie­ro wte­dy do­cie­ra do mnie, co wła­śnie się sta­ło. Pod­no­szę wzrok i wi­dzę tyl­ko, jak prze­py­cha się mi­ędzy lu­dźmi, jak zni­ka w tłu­mie z de­ter­mi­na­cją ko­goś, kto nie za­mie­rza się oglądać za sie­bie. Dłu­gie, kręco­ne wło­sy pod­ska­ku­ją przy ka­żdym kro­ku, a ple­cak obi­ja­jący się o jej ra­mię tyl­ko po­tęgu­je wra­że­nie cha­osu, któ­ry za sobą zo­sta­wia. Ucie­ka, jak­by na­praw­dę coś ją go­ni­ło. Jak­by go­nił ją sam dia­beł.

Za­ci­skam szczęki i od­wra­cam gło­wę w stro­nę Ga­vi­na, któ­ry sie­dzi na­prze­ciw­ko mnie i pa­trzy na całą sy­tu­ację z nie­do­wie­rza­niem wy­mie­sza­nym z roz­ba­wie­niem. Jego spoj­rze­nie prze­su­wa się z mo­je­go ręka­wa, z któ­re­go po­wo­li ka­pie kawa, na kie­ru­nek, w któ­rym znik­nęła dziew­czy­na.

– Po­wi­nie­neś za nią po­biec – mówi w ko­ńcu, po czym za­wie­sza głos i te­atral­nie ude­rza się dło­nią w czo­ło. – A, ra­cja. Po­tur­lać. Więc może jed­nak sie­dź na du­pie. – Spo­gląda na mnie uwa­żniej. – Ukra­dła coś?

Ga­vin jest je­dy­ną oso­bą w moim oto­cze­niu, któ­ra po wy­pad­ku nie za­częła trak­to­wać mnie jak ka­le­ki. Nie pa­trzy na mnie z li­to­ścią, nie pró­bu­je po­ma­gać na ka­żdym kro­ku i nie za­cho­wu­je się, jak­bym miał się za chwi­lę roz­pa­ść. Za­miast tego ser­wu­je mi cały wa­chlarz żar­tów i do­cin­ków, po któ­rych teo­re­tycz­nie po­wi­nie­nem czuć się co naj­mniej ura­żo­ny, ale praw­da jest taka, że to je­dy­na rzecz, któ­ra spra­wia, że czu­ję się jak daw­niej.

Prze­chy­lam się lek­ko na bok i si­ęgam po port­fel le­żący na podło­dze, fak­tycz­nie nie za­uwa­ży­łem wcze­śniej, żeby wy­pa­dł. By­łem zbyt sku­pio­ny na niej, tej, któ­ra bez mru­gni­ęcia okiem na­zwa­ła mnie ża­bim ksi­ęciem. Na tej dziew­czy­nie za cho­in­ką, naj­wy­ra­źniej prze­ko­na­nej, że drzew­ko sku­tecz­nie ją za­sła­nia. Jej wło­sy przy­ci­ąga­ły wzrok bar­dziej niż co­kol­wiek in­ne­go – dłu­gie, kręco­ne, gęste, nie­sfor­ne, ży­jące wła­snym ży­ciem i nie za­mie­rza­jące się ni­ko­mu pod­po­rząd­ko­wać. Twarz scho­wa­ła pod ich ka­ska­dą, ale w tej krót­kiej wy­mia­nie zdań zdąży­łem za­uwa­żyć wy­star­cza­jąco dużo, żeby wie­dzieć, że nie była brzyd­ka. Do­pie­ro kie­dy kuc­nęła przy moim wóz­ku, w od­bi­ciu lu­stra zo­ba­czy­łem, że wraz ze swo­ją czap­ką zwi­ja moją wła­sno­ść.

Otwie­ram port­fel i za­czy­nam spraw­dzać za­war­to­ść. Wszyst­ko jest na miej­scu – do­ku­men­ty, kar­ty, go­tów­ka. Na­wet czek, któ­ry był zwi­ni­ęty i wci­śni­ęty w jed­ną z prze­gró­dek. Marsz­czę brwi. Mo­gła zwi­nąć pięć ty­si­ęcy, któ­re mam przy so­bie, port­fel wy­rzu­cić do ko­sza i tyle bym ją wi­dział. Ale pod­rzu­ci­ła go z po­wro­tem.

– Nic – mó­wię w ko­ńcu.

Przy­ja­ciel uno­si brew, wy­ra­źnie za­in­try­go­wa­ny.

– Czy­li jed­nak nie zło­dziej­ka?

Zer­kam w stro­nę, gdzie znik­nęła, li­cząc, że jesz­cze ją zo­ba­czę. Drzwi otwie­ra­ją się i za­my­ka­ją dla zu­pe­łnie in­nych lu­dzi, a ja w ko­ńcu od­wra­cam wzrok, otrząsa­jąc się z tej ab­sur­dal­nej sce­ny.

– Jesz­cze nie wiem – od­po­wia­dam spo­koj­nie i cho­wam port­fel do we­wnętrz­nej kie­sze­ni kurt­ki, tym ra­zem się upew­niam, że na pew­no tam zo­sta­nie.

Ga­vin upi­ja łyk piwa i przy­gląda mi się znad ku­fla, za­pew­ne pró­bu­jąc zde­cy­do­wać, czy już może wró­cić do tego, co na­praw­dę go in­te­re­su­je.

– Wra­ca­jąc do te­ma­tu – za­czy­na w ko­ńcu, kręcąc po­wo­li pi­wem, jak­by w bursz­ty­no­wym pły­nie mia­ła się za­raz uka­zać praw­da ob­ja­wio­na albo cho­ciaż po­my­sł na tę idio­tycz­ną sy­tu­ację – je­że­li nie po­ja­wisz się na przy­jęciu za­ręczy­no­wym Sa­rah, po­ka­żesz, że to da­lej cię boli. Że na­dal ma na cie­bie wpływ. – Milk­nie na chwi­lę, a po­tem do­da­je spo­koj­niej, ale cel­niej: – A je­śli po­ja­wisz się sam… to po­ka­żesz do­kład­nie to samo. Tyl­ko w in­nej wer­sji. Ta­kiej, w któ­rej zdy­chasz z mi­ło­ści i pró­bu­jesz uda­wać, że wca­le nie.

Prze­wra­cam ocza­mi i si­ęgam po piwo, bar­dziej po to, żeby za­jąć czy­mś ręce, niż dla­te­go, że na­praw­dę chcę się na­pić.

– Nie zdy­cham – rzu­cam krót­ko, opie­ra­jąc się wy­god­niej. – Ge­ne­ral­nie mam ją tak głębo­ko w du­pie, że nie pa­mi­ęta­łem o jej ist­nie­niu, do­pó­ki nie do­sta­łem za­pro­sze­nia na to całe przed­sta­wie­nie.

Ga­vin uśmie­cha się pod no­sem, sły­szał to już za dużo razy, żeby brać na po­wa­żnie.

– An­gus… mo­żesz okła­mać mnie, mo­żesz okła­mać sie­bie – mówi, prze­cho­dząc na ten swój spo­koj­ny, pra­wie fi­lo­zo­ficz­ny ton, któ­ry za­wsze ozna­cza, że za chwi­lę po­wie coś, cze­go nie chcę słu­chać – ale swo­je­go ser­ca nie oszu­kasz.

Pa­trzę na nie­go bez sło­wa.

– Mo­żesz jej nie ko­chać – do­da­je po chwi­li – ale by­li­ście ze sobą wy­star­cza­jąco dłu­go, że­byś nie miał jej w du­pie. Tak po pro­stu się nie da.

Ob­ra­cam ku­fel w dło­niach. Szkło jest chłod­ne, ci­ężkie, re­al­ne. W prze­ci­wie­ństwie do tej roz­mo­wy, któ­ra za­czy­na wcho­dzić w miej­sca, gdzie nie mam ocho­ty za­glądać. Ani te­raz, ani ni­g­dy. Bo mimo że się za­pie­ram, to ma ra­cje. Wi­ęk­sza część na­sze­go zwi­ąz­ku była na­praw­dę świet­na. W ko­ńcu mia­ła zo­stać moją żoną. Nie ży­czę jej źle, my­ślę o niej w ka­te­go­riach eta­pu w moim ży­ciu i ko­goś, kogo kie­dyś zna­łem. Jed­nak po na­szym ostat­nim spo­tka­niu wiem, że ona pa­trzy na mnie ina­czej, a ja już wy­star­cza­jąco po­ka­za­łem, jak je­stem zła­ma­ny.

– To co pro­po­nu­jesz? – py­tam w ko­ńcu, uno­sząc wzrok.

Ga­vin uśmie­cha się lek­ko, chy­ba wła­śnie na to cze­kał.

– Po­ja­wić się – od­po­wia­da. – Ale nie sam.

Spo­glądam na nie­go jak na kre­ty­na.

– Ja­sne. Mam za­brać cie­bie jako plus je­den? Wy­na­jąć ko­bie­tę? – pry­cham po­gar­dli­wie.

No bo bez prze­sa­dy, może i je­żdżę na wóz­ku, nie wy­cho­dzę za często z domu, ale nie jest ze mną aż tak źle. Nie jest, praw­da?

– Nie wy­na­jąć – po­pra­wia, od­kła­da­jąc ku­fel. – Zna­le­źć.

Pa­trzy na mnie zna­cząco, a ja przez uła­mek se­kun­dy mam wra­że­nie, że wiem, do­kąd zmie­rza. I że to jest bar­dzo zły po­my­sł.

– Albo zo­stać w domu i uda­wać, że nie do­sta­łem żad­ne­go za­pro­sze­nia.

Otrzy­mu­ję tyl­ko krót­kie prych­ni­ęcie, któ­re mówi wi­ęcej niż ja­kie­kol­wiek sło­wa. Ga­vin nie wie­rzy w to, co wła­śnie po­wie­dzia­łem, i w su­mie trud­no mu się dzi­wić, bo ja sam nie do ko­ńca mam pew­no­ść co do praw­dy tego zda­nia.

Za­miast ro­bić to, co ro­bię ka­żde­go dnia, za­miast trzy­mać się ru­ty­ny, któ­ra ma mi da­wać po­czu­cie kon­tro­li, sie­dzę te­raz w sa­lo­nie i prze­glądam na­gra­nia z mo­ni­to­rin­gu z baru. Co­fam ob­raz, za­trzy­mu­ję go w od­po­wied­nich mo­men­tach i przy­bli­żam, by ni­cze­go nie prze­oczyć, jak­by w tych kil­ku se­kun­dach kry­ło się coś wi­ęcej niż tyl­ko przy­pad­ko­we spo­tka­nie.

Na ekra­nie zno­wu po­ja­wia się ona. Dziew­czy­na z baru. Zło­dziej­ka, choć ni­cze­go w ko­ńcu nie ukra­dła. Pa­trzę, jak prze­ci­ska się mi­ędzy sto­li­ka­mi, jak ba­lan­su­je ta­le­rzem i kub­kiem, jak jej ple­cak zsu­wa się z ra­mie­nia, a ona i tak nie prze­sta­je iść przed sie­bie. Jest w tym cha­os, ale też coś dziw­nie zna­jo­me­go, zda­je się, że jest do tego przy­zwy­cza­jo­na, funk­cjo­nu­je w świe­cie, w któ­rym nie ma miej­sca na wy­go­dę ani na za­trzy­ma­nie się. Za­trzy­mu­ję ob­raz na jej twa­rzy.

Dzwo­ni­ący te­le­fon prze­ry­wa mi to sku­pie­nie. Dźwi­ęk roz­brzmie­wa w pu­stym miesz­ka­niu, wy­ry­wa­jąc mnie z tej dziw­nej kon­cen­tra­cji. Zer­kam na ekran i wi­dzę imię, któ­re po­ja­wia się tam bar­dziej niż często. Mama. Za­wsze z tym sa­mym py­ta­niem, od­kąd wy­pro­wa­dzi­łem się od nich po wy­pad­ku. A wła­ści­wie od­kąd w ko­ńcu stam­tąd ucie­kłem, bo nie ma lep­sze­go okre­śle­nia na to, co zro­bi­łem. Gdy­bym zo­stał dłu­żej, udu­si­ła­by mnie swo­ją tro­ską i nie­ustan­ną po­trze­bą kon­tro­lo­wa­nia, czy na pew­no wszyst­ko ze mną w po­rząd­ku.

Od­bie­ram, opie­ra­jąc się wy­god­niej, i na­dal kątem oka pa­trzę na za­trzy­ma­ny ob­raz na ta­ble­cie.

– Do­bry wie­czór, syn­ku. – Jej głos jest mi­ęk­ki, ale wy­czu­wam w nim na­pi­ęcie, któ­re za­wsze po­ja­wia się przy pierw­szym py­ta­niu. – Jak się dzi­siaj czu­jesz?

– Tak jak wczo­raj, przed­wczo­raj i ty­dzień temu, mamo. Da­lej je­żdżę na wóz­ku – od­po­wia­dam, nie mo­gąc po­wstrzy­mać tej nuty iro­nii, któ­rej ona szcze­rze nie zno­si.

– An­gu­sie! – re­agu­je na­tych­miast, do­kład­nie tak, jak się spo­dzie­wa­łem.

Prze­wra­cam ocza­mi i prze­su­wam pal­cem po ekra­nie, co­fa­jąc na­gra­nie o kil­ka se­kund.

– Mamo, pro­szę. Je­stem zdro­wy, jem, ćwi­czę – mó­wię spo­koj­niej, a po­tem do­da­ję coś, co wiem, że ją ucie­szy: – Wy­sze­dłem dzi­siaj do baru z Ga­vi­nem.

Po dru­giej stro­nie za­pa­da ci­sza, mama chy­ba po­trze­bu­je chwi­li, żeby prze­two­rzyć tę in­for­ma­cję. W tym cza­sie mój wzrok za­trzy­mu­je się na stop­klat­ce. Ska­nu­ję twarz nie­zna­jo­mej, ale mój wzrok ci­ągle za­trzy­mu­je się na jej oczach. Zie­lo­ne. Znam ten od­cień, od­cień je­dy­nej rze­czy, któ­ra była kie­dyś dla mnie wa­żna.

– Ti­mo­thy! – Głos mamy na­gle wy­bu­cha tak gło­śno, że od­su­wam te­le­fon od ucha. – Nasz syn wy­sze­dł dzi­siaj do baru z Ga­vi­nem!

Sły­szę coś w tle, sze­lest pa­pie­ru, spo­koj­ny głos ojca, któ­ry za­pew­ne na­wet nie pró­bu­je pod­nie­ść się z miej­sca.

– Tru­dy, nasz syn jest do­ro­sły i od pra­wie dzie­si­ęciu lat może pić al­ko­hol – od­po­wia­da bez emo­cji, jak­by ko­men­to­wał pro­gno­zę po­go­dy.

– Ale wy­sze­dł! On rzad­ko wy­cho­dzi! – eks­cy­tu­je się da­lej, jak wy­da­rze­niem na ska­lę kra­jo­wą.

Uśmie­cham się pod no­sem i prze­su­wam ob­raz o ko­lej­ne se­kun­dy.

– Nie mia­łem wy­jścia, Ga­vin stwier­dził, że nie po to mamy bar, żeby pić piwo w domu – rzu­cam, a w moim gło­sie po­brzmie­wa cień roz­ba­wie­nia.

– Cho­ciaż jed­na po­zy­tyw­na rzecz z tego baru – bur­czy mama. – Mamy ho­te­le i re­stau­ra­cje na po­zio­mie, a to­bie za­chcia­ło się… baru. I to nie ele­ganc­kie­go, tyl­ko ta­kie­go, gdzie łu­pi­ny od orzesz­ków leżą na podło­dze, a lu­dzie sie­dzą je­den na dru­gim.

– Skar­bie, za­wsze mógł otwo­rzyć klub ze strip­ti­zem – wtrąca spo­koj­nie oj­ciec.

Par­skam śmie­chem. Oj­ciec od po­cząt­ku miał inne po­de­jście niż ona. Ni­g­dy nie wi­dział w tym pro­ble­mu, wręcz prze­ciw­nie – trak­to­wał to jak coś nor­mal­ne­go. W ta­jem­ni­cy przed mamą przy­cho­dził do baru, sia­dał przy sto­li­ku i oglądał me­cze, jak ka­żdy inny fa­cet.

– Wy­dzie­dzi­czy­ła­bym go! – rzu­ca mama z obu­rze­niem.

– Jak mó­wi­łem, twój syn jest do­ro­sły i może ro­bić, co chce – od­po­wia­da cier­pli­wie oj­ciec. – Na­wet ho­do­wać al­pa­ki w Chi­le. A ty i tak za­dzwo­nisz, żeby spraw­dzić, czy ma wszyst­kie szcze­pie­nia, aby się upew­nić, że ni­czym się nie za­ra­zi.

Śmie­ję się ci­cho, ale mój wzrok zno­wu wra­ca do ekra­nu.

Do niej.

– Do­sta­li­śmy za­pro­sze­nie na przy­jęcie za­ręczy­no­we Sa­rah.

Mniej­szy en­tu­zjazm w gło­sie mamy mo­men­tal­nie spro­wa­dza mnie na zie­mię.

– Ja też. I co w zwi­ąz­ku z tym, mamo?

– Pój­dziesz?

– Chy­ba po­ja­dę… – kontr­uję nie­co zgry­źli­wie, na co do­sta­ję prze­ci­ągłe sap­ni­ęcie ro­dzi­ciel­ki. – Prze­pra­szam. Jesz­cze nie wiem. Za­sta­na­wiam się.

– Je­śli ty nie pój­dziesz, to my też nie – do­da­je bo­jo­wo.

Uśmie­cham się pod no­sem. Uwiel­biam ich wspar­cie.

– Mamo, ro­dzi­ce Sa­rah to wasi part­ne­rzy biz­ne­so­wi. Po­win­ni­ście się po­ja­wić cho­ćby ze względu na to, a nie re­zy­gno­wać dla­te­go, że roz­sta­li­śmy się dwa lata temu.

– Nie roz­sta­li­ście się. To ona cię zo­sta­wi­ła, nie cze­ka­jąc na­wet na dia­gno­zę le­ka­rza.

To praw­da. I choć wci­ąż mam do niej o to żal – taki, do któ­re­go nie przy­zna­ję się przed ni­kim – wolę to niż jej obec­no­ść z li­to­ści. Wi­docz­nie nie ko­cha­ła mnie aż tak bar­dzo.

– Nie­wa­żne, mamo. Było, mi­nęło – od­po­wia­dam ci­cho. – Mo­że­my ju­tro zje­ść ra­zem lunch – wa­ham się ale chcę jej po­ka­zać, że nie musi się mar­twić – na mie­ście.

– Jak na mie­ście, to oczy­wi­ście. – W gło­sie mamy sły­chać wy­ra­źną eks­cy­ta­cję.

Od mie­si­ęcy pró­bu­je wy­ci­ągnąć mnie z domu, na­ma­wia na ko­la­cje, na lu­dzi, na świat, któ­ry we­dług niej po­wi­nien być dla mnie nor­mal­no­ścią. Taką, jak przed wy­pad­kiem. Za ka­żdym ra­zem od­ma­wiam, wy­bie­ra­jąc czte­ry ścia­ny i spo­kój, w któ­rym nikt nie pa­trzy, nie oce­nia i nie ko­men­tu­je.

– Do­bra­noc, syn­ku.

– Do­bra­noc, mamo.

Już mam odło­żyć te­le­fon, kie­dy za­trzy­mu­ję się w pół ru­chu. Myśl po­ja­wia się na­gle, bez za­po­wie­dzi. Nie­do­rzecz­na. Ry­zy­kow­na. Kom­plet­nie nie­po­trzeb­na. A jed­nak… do­kład­nie taka, jaką kie­dyś bym wy­brał.

Uśmie­cham się pod no­sem. Moje cia­ło może być przy­wi­ąza­ne do wóz­ka, ale ten frag­ment mnie, któ­ry za­wsze szu­kał ad­re­na­li­ny, na­dal dzia­ła bez za­rzu­tu.

Wy­bie­ram nu­mer.

Kie­dyś wi­dy­wa­li­śmy się częściej, im­pre­zo­wa­li­śmy, funk­cjo­no­wa­li­śmy w tym sa­mym tem­pie, któ­re dla wi­ęk­szo­ści lu­dzi było nie do wy­trzy­ma­nia. Po­tem na­sze dro­gi się ro­ze­szły. Mniej wi­ęcej wte­dy, kie­dy ja wy­lądo­wa­łem w szpi­ta­lu, a on… naj­wy­ra­źniej wpa­dł w coś zu­pe­łnie in­ne­go, bo znik­nął z pierw­szych stron ga­zet…i ra­da­ru.

Te­le­fon od­bie­ra szyb­ko.

– An­gus Par­rish. – W słu­chaw­ce roz­brzmie­wa jego znu­dzo­ny, prze­ci­ągni­ęty głos.

Uśmiech sam po­ja­wia mi się na twa­rzy.

– Eli­jah Wil­liam­son. Kupę lat – mó­wię lek­ko. – Wcho­dzi­my w small talk czy od razu do rze­czy?

– Po­plot­ko­wać przy pi­wie mo­że­my, jak będę w No­wym Jor­ku – od­po­wia­da bez zmia­ny tonu. – Sko­ro już wy­pe­łzłeś na po­wierzch­nię.

– Je­steś w de­le­ga­cji? – py­tam, opie­ra­jąc się wy­god­niej.

– Nie miesz­kam już w mie­ście.

Za­wie­szam się na se­kun­dę.

– Ty nie miesz­kasz w mie­ście? – po­wta­rzam z nie­do­wie­rza­niem, bo je­śli ktoś był stwo­rzo­ny do ży­cia w cen­trum cha­osu, to wła­śnie on.

– Osiem­dzie­si­ąt mil da­lej. Małe, spo­koj­ne mia­stecz­ko – od­po­wia­da mo­no­ton­nym gło­sem, któ­ry zu­pe­łnie nie pa­su­je do tego, co mówi.

Krzy­wię się lek­ko.

– Oże­ni­łeś się? Ku­pi­łeś dom? – py­tam, pró­bu­jąc do­pa­so­wać tę wer­sję jego ży­cia do cze­go­kol­wiek, co pa­mi­ętam.

– Nie oże­ni­łem się. Jesz­cze – pod­kre­śla. – Ale zo­sta­łem oj­cem. A dzie­ci po­trze­bu­ją spo­ko­ju i świe­że­go po­wie­trza.

Za­mie­ram.

– Dzie­ci? – wy­ry­wa mi się z nutą ta­kie­go nie­do­wie­rza­nia, ze aż czu­ję wstyd.

– Bli­źnia­ki, mają rok – do­da­je. – Więc ro­zu­miesz.

– Nie ro­zu­miem – przy­zna­ję szcze­rze. – I zde­cy­do­wa­nie mu­szę to zo­ba­czyć.

Sły­szę jego ci­che par­sk­ni­ęcie.

– Kie­dyś na pew­no. Cze­go po­trze­bu­jesz, An­gus?

Wra­cam my­śla­mi do po­wo­du, dla któ­re­go w ogó­le za­dzwo­ni­łem. Spo­glądam w stro­nę ta­ble­tu, gdzie wci­ąż na­gra­nie za­trzy­ma­ne jest na tej sa­mej klat­ce.

– Że­byś ko­goś zna­la­zł – mó­wię krót­ko. – Albo ty, albo Zack, albo któ­ryś z two­ich lu­dzi.

Za­pa­da chwi­la ci­szy.

– Imię, na­zwi­sko, nu­mer ubez­pie­cze­nia – rzu­ca au­to­ma­tycz­nie.

– Mam tyl­ko za­pis z mo­ni­to­rin­gu. – Pa­trzę na ekran. Gdy­bym miał nu­mer ubez­pie­cze­nia, to sam bym ją zna­la­zł.

– No tak. – Wzdy­cha ci­ężko. – Po co uła­twiać mi ro­bo­tę.

Uśmie­cham się pod no­sem.

– Kie­dyś mó­wi­łeś, że je­steś naj­lep­szy w mie­ście.

– Kie­dyś by­łem młod­szy i wy­spa­ny – od­po­wia­da bez za­wa­ha­nia. – Wy­ślij mi na­gra­nie. Mail ten sam.

– Będę zo­bo­wi­ąza­ny.

– Po­sta­wisz mi piwo.

– Mam bar.

– Wiem – rzu­ca krót­ko. – Jak będę w No­wym Jor­ku, pod­ja­dę. – Roz­łącza się bez po­że­gna­nia.

Od­kła­dam te­le­fon i przez chwi­lę sie­dzę w ci­szy, za­nim zno­wu kie­ru­ję wzrok na ekran ta­ble­tu.

Te wło­sy, ten ruch, ten mo­ment… Tym ra­zem jed­nak pa­trzę na nią ina­czej.

Nie jak na przy­pa­dek.

Jak na cel.

– Ciesz się wol­no­ścią, zło­dziej­ko.

Rozdział 3

Gwen

Pierw­sze trzy dni po wy­da­rze­niach z baru mi­ja­ją mi w sta­nie ci­ągłe­go na­pi­ęcia. Mam wra­że­nie, że ktoś za­raz zła­pie mnie za rękę, że na­gle zza rogu wyj­dzie po­li­cjant, że ktoś po­wie „to ona” i wszyst­ko się po­sy­pie. Ten ir­ra­cjo­nal­ny lęk wcho­dzi mi pod skó­rę tak głębo­ko, że nie po­tra­fię go zi­gno­ro­wać. Przez to pra­wie nie śpię, bo kie­dy już uda­je mi się za­snąć, jest to płyt­ki, nie­spo­koj­ny sen, z któ­re­go wy­bu­dzam się co chwi­lę, jak­by mój or­ga­nizm nie chciał po­zwo­lić mi na chwi­lę spo­ko­ju.

Brak snu szyb­ko za­czy­na się od­bi­jać na uczel­ni. Sie­dzę na za­jęciach i pró­bu­ję się sku­pić, na­praw­dę pró­bu­ję, ale sło­wa wy­kła­dow­ców roz­my­wa­ją się gdzieś w po­ło­wie dro­gi do mo­jej gło­wy. No­tat­ki za­czy­na­ją przy­po­mi­nać przy­pad­ko­we ci­ągi li­ter, a ja ła­pię się na tym, że po raz trze­ci czy­tam to samo zda­nie i da­lej nie mam po­jęcia, o czym było. A na to nie mogę so­bie po­zwo­lić. Stra­ta sty­pen­dium ozna­cza jed­no – ko­niec.

Drzwi, pan­no Black, pro­szę wy­jść i nie wra­cać.

Trze­cie­go dnia leżę na łó­żku w mo­jej kan­cia­pie, jak na­zy­wam ten mały kąt, któ­ry mam tyl­ko dla sie­bie. Wpa­tru­ję się przez dłu­ższą chwi­lę w lek­ko po­pęka­ny su­fit, z pla­mą w rogu, któ­rą znam już na pa­mi­ęć, czu­jąc, jak zmęcze­nie w ko­ńcu za­czy­na wy­gry­wać z na­pi­ęciem, aż na­gle uno­szę rękę i ude­rzam się otwar­tą dło­nią w czo­ło.

– Gwen, do cho­le­ry… – mru­czę pod no­sem, za­my­ka­jąc oczy. – Prze­cież nic nie ukra­dłaś.

Sło­wa wy­brzmie­wa­ją w ci­szy i do­pie­ro wte­dy za­czy­na­ją do mnie na­praw­dę do­cie­rać. Prze­cież odło­ży­łam port­fel. Od­da­łam go. Nic z nie­go nie znik­nęło. Za co niby ktoś mia­łby mnie oska­rżyć? Za to, że go pod­nio­słam? Za to, że przez chwi­lę go mia­łam w rękach?

Prze­wra­cam się na bok, wbi­ja­jąc wzrok w ścia­nę.

Ro­bię to od lat. Znam ka­żdy ruch, ka­żdy sche­mat, ka­żdy mo­ment, w któ­rym trze­ba się wy­co­fać. I jesz­cze ni­g­dy nikt mnie nie zła­pał. Ani razu.

Tu… pra­wie.

Za­ci­skam usta, przy­po­mi­na­jąc so­bie jego dłoń na moim nad­garst­ku. Ten uścisk. To spoj­rze­nie.

– No i co z tego? – sy­czę ci­cho do sie­bie. – Nic się nie sta­ło. – Otwie­ram oczy i par­skam krót­kim, ner­wo­wym śmie­chem. – Niech da­lej so­bie hula na tym swo­im wóz­ku – do­da­ję pó­łgło­sem, aby za­mknąć dręczące mnie my­śli w pu­de­łku.

Upa­dek cia­ła obok mnie na łó­żko spra­wia, że z ci­chym wes­tchnie­niem prze­kręcam gło­wę. Ta­ma­ra bez skrępo­wa­nia roz­kła­da się, pró­bu­jąc zna­le­źć wy­god­ną po­zy­cję, co na tym wąskim, skrzy­pi­ącym łó­żku gra­ni­czy z cu­dem. Po chwi­li pod­da­je się i po pro­stu leży na ple­cach, wpa­tru­jąc się punkt nad nami. Mil­czę, da­jąc jej prze­strzeń, bo znam ją wy­star­cza­jąco do­brze, żeby wie­dzieć, że je­śli nie będzie go­to­wa mó­wić, nie po­wie ani sło­wa.

– Nie mamy wy­star­cza­jąco dużo spon­so­rów – rzu­ca w ko­ńcu, a ja au­to­ma­tycz­nie wstrzy­mu­ję od­dech i wra­cam spoj­rze­niem do su­fi­tu, bo ła­twiej przy­jąć tę in­for­ma­cję, nie pa­trząc na Ta­ma­rę.

– Ktoś się wy­co­fał? – py­tam spo­koj­nie, choć w środ­ku już czu­ję to zna­jo­me ukłu­cie nie­po­ko­ju.

– Nie – od­po­wia­da ci­cho. – Ale dzie­cia­ków jest wi­ęcej niż rok temu o tej po­rze. No i ceny… wszyst­ko po­szło w górę. – W jej gło­sie sły­chać zmęcze­nie, któ­re nie ma nic wspól­ne­go z bra­kiem snu, tyl­ko z bez­sil­no­ścią.

Ta­ma­ra za­wsze daje z sie­bie sto pro­cent, a jak trze­ba – jesz­cze wi­ęcej. Dla niej to nie jest „pra­ca” ani „wo­lon­ta­riat”. To mi­sja. I te­raz w tej mi­sji za­czy­na bra­ko­wać pod­staw.

– Z jed­nej stro­ny to do­brze – mó­wię po­wo­li. – Ufa­ją nam na tyle, żeby przy­jść. To zna­czy, że ro­bi­my coś do­brze. – Prze­ły­kam śli­nę. – Ale z dru­giej… nie mo­że­my ich za­wie­ść, sko­ro dali nam tę odro­bi­nę za­ufa­nia. Cze­go naj­bar­dziej bra­ku­je?

Pry­cha bez­rad­nie i za­kry­wa twarz dło­ńmi.

– A cze­go nie bra­ku­je? – od­po­wia­da gorz­ko. – Na szczęście je­dze­nia i cie­płych na­po­jów star­cza dla wszyst­kich, ale ma­te­ra­ce, koce, zi­mo­we ubra­nia… – Ury­wa i przez chwi­lę tyl­ko od­dy­cha ci­ężko. – Nie wiem, co ro­bić. By­łam już wszędzie. Nikt nie chce da­wać pie­ni­ędzy na dzie­ci z uli­cy. Domy dziec­ka, schro­ni­ska dla zwie­rząt, to się sprze­da­je. A dzie­ci, któ­re mi­ja­ją co­dzien­nie na chod­ni­ku? Ich w ogó­le nie do­strze­ga­ją.

Czu­ję, jak coś ści­ska mnie w środ­ku. Bo ma ra­cję. Lu­dzie po­tra­fią prze­jść obok nich tak, jak­by były częścią kra­jo­bra­zu – jak la­tar­nia, ław­ka czy śmiet­nik. Obec­ne, ale nie­wi­dzial­ne.

– Może pój­dę do rek­to­ra – od­zy­wam się po chwi­li. – Po­pro­szę o zgo­dę na zbiór­kę na uczel­ni. Albo… mogę wzi­ąć wi­ęcej zle­ceń, coś do­ro­bić. Prze­trwa­my ten naj­gor­szy okres.

Ta­ma­ra opusz­cza dło­nie i od­wra­ca gło­wę w moją stro­nę.

– Dla­cze­go okres Bo­że­go Na­ro­dze­nia mu­si­my na­zy­wać naj­gor­szym?

Pa­trzę na su­fit, czu­jąc, jak moje gar­dło lek­ko się za­ci­ska.

– Bo nie chce­my, żeby ktoś za­ma­rzł – od­po­wia­dam bez wa­ha­nia.

I to jest praw­da.

To ten czas, kie­dy noc po­tra­fi za­bić. Kie­dy zmęcze­nie wy­gry­wa z roz­sąd­kiem, oczy same się za­my­ka­ją, a cia­ło za­czy­na od­pusz­czać. Naj­pierw czu­jesz zim­no, po­tem na­gle robi się cie­pło. Przy­jem­nie. Zbyt przy­jem­nie. I to wła­śnie wte­dy jest naj­go­rzej.

Znam to uczu­cie. Nie­ste­ty aż za do­brze.

Dla­te­go ro­bię wszyst­ko, żeby te dzie­cia­ki tego nie po­czu­ły. Roz­da­ję im mapy z za­zna­czo­ny­mi miej­sca­mi, gdzie mogą się ogrzać – krat­ki wen­ty­la­cyj­ne me­tra, cie­płe na­wie­wy, miej­sca, w któ­rych po­wie­trze jest choć odro­bi­nę ła­god­niej­sze. Na uczel­ni wie­dzą, skąd je­stem i co ro­bię. Zbie­ra­ją dla mnie ku­po­ny na ka­nap­ki i her­ba­ty, a ja roz­da­ję je da­lej, uda­jąc, że to nic wiel­kie­go, że to tyl­ko „jak się tra­fi”.

Bo te dzie­cia­ki nie chcą pro­sić. Są dum­ne. Za bar­dzo jak na swój wiek.

W wi­ęk­szo­ści nie mają do­mów, ro­dzin. A je­śli – to ta­kie, od któ­rych trze­ba było uciec. Ich za­ufa­nie było ła­ma­ne tyle razy, że prze­sta­ły wie­rzyć, że ktoś może chcieć po­móc bez po­wo­du.

Dla­te­go to, że za­częły do nas przy­cho­dzić… zna­czy wszyst­ko.

Od­wra­cam gło­wę w stro­nę Ta­ma­ry.

– Coś zor­ga­ni­zu­ję.

– Tyl­ko nie krad­nij, Gwen. Ktoś cię w ko­ńcu zła­pie i cały twój plan ży­cia pój­dzie w cho­le­rę – mówi ci­szej, ale w jej gło­sie nie ma ani krzty żar­tu. Nie pa­trzy na mnie, chy­ba w oba­wie, że zo­ba­czy na mo­jej twa­rzy coś, cze­go nie chce wi­dzieć. – Nie mo­żesz wiecz­nie ba­lan­so­wać na tej gra­ni­cy.

Uśmie­cham się krzy­wo, bo obie wie­my, że to roz­mo­wa, któ­rą prze­ra­bia­ły­śmy już dzie­si­ąt­ki razy i żad­na z nas nie zmie­ni zda­nia.

– Ma­sze­ruj albo giń, pa­mi­ętasz? – rzu­cam lek­ko, choć to zda­nie ni­g­dy nie było lek­kie.

Ta­ma­ra pry­cha ci­cho i w ko­ńcu prze­kręca gło­wę w moją stro­nę, a jej spoj­rze­nie jest do­kład­nie ta­kie, ja­kie­go się spo­dzie­wa­łam – zmęczo­ne, upar­te i pe­łne tro­ski.

– Pa­mi­ętam. Ale to nie zna­czy, że mu­sisz biec pro­sto pod sa­mo­chód.

Milk­nę na chwi­lę, prze­su­wa­jąc pal­cem po prze­tar­tym ma­te­ria­le ko­łdry. Wiem, że ma ra­cję. Za­wsze ją ma, je­śli cho­dzi o rze­czy, któ­re mogą mnie znisz­czyć. Tyl­ko że są spra­wy, któ­re nisz­czą szyb­ciej, kie­dy nic nie ro­bisz.

– Nie krad­nę dla sie­bie – mó­wię w ko­ńcu, spo­koj­niej niż zwy­kle, bo tym ra­zem to zda­nie na­praw­dę ma zna­cze­nie. – Wiesz o tym.

– Wiem – od­po­wia­da bez za­wa­ha­nia. – I wła­śnie dla­te­go się boję.

Przez chwi­lę pa­trzę jej w oczy, za­nim zno­wu ucie­kam wzro­kiem gdzieś w bok. Bo ona nie boi się tego, że ro­bię coś złe­go. Boi się, że kie­dyś za to za­pła­cę. A ja… od daw­na żyję z my­ślą, że wszyst­ko ma swo­ją cenę. Ale je­że­li ura­tu­ję dzi­ęki temu cho­ciaż jed­ne­go dzie­cia­ka, to war­to.

– Wiesz, że nie mu­sisz tu być? – za­czy­na ostro­żnie, a ja od razu poj­mu­ję, do­kąd zmie­rza. – Mo­żesz za­cząć inne ży­cie. W nor­mal­nym miesz­ka­niu, z pra­cą, ze spo­ko­jem.

Ten te­mat wra­ca jak bu­me­rang. I jak za­wsze czu­ję, jak coś się we mnie na­pi­na, za­nim jesz­cze zdążę od­po­wie­dzieć.

– To mój dom – mó­wię ci­cho, ale sta­now­czo. – Wy­rzu­casz mnie?

Ta­ma­ra od razu kręci gło­wą i moc­niej ści­ska moją dłoń, jak­by chcia­ła cof­nąć same sło­wa.

– Nie. Wiesz, że nie – od­po­wia­da szyb­ko. – Po pro­stu… zro­bi­łaś już tak dużo w tak krót­kim cza­sie, Gwen. Może czas po­my­śleć o so­bie? O tym, cze­go ty chcesz.

Prze­su­wa kciu­kiem po mo­jej skó­rze w tym uspo­ka­ja­jącym ge­ście, któ­ry za­wsze dzia­łał.

Tym ra­zem nie dzia­ła.

Pa­trzę na nią uwa­żniej, jak­bym do­pie­ro te­raz na­praw­dę ją wi­dzia­ła.

– Tak jak ty? – py­tam spo­koj­nie.

Milk­nie. Nie musi nic mó­wić. Ci­sza robi to za nią. Uśmie­cham się bla­do i od­wra­cam wzrok.

– No wła­śnie.

Tej nocy śpię w ko­ńcu spo­koj­nie. Może dla­te­go, że Ta­ma­ra za­sy­pia obok mnie i jej obec­no­ść daje mi to złud­ne po­czu­cie bez­pie­cze­ństwa, któ­re­go tak bar­dzo po­trze­bo­wa­łam przez ostat­nie dni. Jej od­dech jest rów­ny, ci­chy, uspo­ka­ja­jący, a ja po raz pierw­szy od dłu­ższe­go cza­su nie na­słu­chu­ję ka­żde­go dźwi­ęku, nie spo­dzie­wam się, że ktoś na­gle otwo­rzy drzwi i prze­rwie ten kru­chy spo­kój. Po pro­stu za­sy­piam. Głębo­ko.

Rano z im­pe­tem wra­cam do rze­czy­wi­sto­ści.

Od sa­me­go świ­tu bie­gam jak in­dyk ucie­ka­jący przed wid­mem Świ­ęta Dzi­ęk­czy­nie­nia, pró­bu­jąc ogar­nąć wszyst­ko na­raz. Za­jęcia, no­tat­ki, szyb­kie roz­mo­wy na ko­ry­ta­rzu, uda­wa­nie, że mam sy­tu­ację pod kon­tro­lą, cho­ciaż w środ­ku wci­ąż czu­ję lek­ki cha­os. Po wy­kła­dach kie­ru­ję się pro­sto do rek­to­ra, z tym zna­jo­mym uci­skiem w żo­łąd­ku, któ­ry za­wsze to­wa­rzy­szy mi, kie­dy mu­szę o coś pro­sić. Nie lu­bię tego. Ni­g­dy nie lu­bi­łam. Ale cza­sa­mi nie ma wy­bo­ru.

Zga­dza się prze­ka­zać da­tek na nasz azyl. Dzi­ęku­ję, na­praw­dę dzi­ęku­ję, ale obo­je wie­my, że to kro­pla w mo­rzu po­trzeb. Uśmie­cham się, zbie­ram do­ku­men­ty i wy­cho­dzę, a kie­dy drzwi za­my­ka­ją się za mo­imi ple­ca­mi, czu­ję, jak ci­ężar rze­czy­wi­sto­ści wra­ca na swo­je miej­sce.

Po za­jęciach ru­szam w mój stan­dar­do­wy rajd. To ry­tu­ał, coś, co po­zwa­la mi zła­pać od­dech i na chwi­lę za­po­mnieć o wszyst­kim. Ka­żde­go dnia od­wie­dzam inne mu­zeum. W No­wym Jor­ku za­wsze znaj­dzie się ta­kie, któ­re ma dar­mo­wy wstęp, wy­star­czy wie­dzieć kie­dy i gdzie. Ko­rzy­stam z tego do gra­nic mo­żli­wo­ści.

Bo ko­cham sztu­kę.

Uwiel­biam pa­trzeć na ob­ra­zy i rze­źby, roz­kła­dać je na części pierw­sze, pró­bo­wać zro­zu­mieć, co ar­ty­sta chciał po­wie­dzieć, co ukrył mi­ędzy li­nia­mi, w ko­lo­rach, w fak­tu­rze. To je­den z nie­wie­lu mo­men­tów, kie­dy świat na­praw­dę zwal­nia, a ja prze­sta­ję my­śleć o wszyst­kim in­nym.

Znam te miej­sca na pa­mi­ęć. By­wam tu od lat. Mo­gła­bym za­mknąć oczy i prze­jść te sale, wie­dząc do­kład­nie, co znaj­du­je się za ko­lej­nym za­krętem.

A mimo to wci­ąż mnie za­chwy­ca­ją.

Sztu­ka za ka­żdym ra­zem opo­wia­da mi tę samą hi­sto­rię, ale in­nym gło­sem.

Sko­ro tak ją ko­cham, to dla­cze­go jej nie stu­diu­ję? To py­ta­nie wra­ca do mnie częściej, niż chcia­ła­bym przy­znać. Od­po­wie­dź jest jed­nak pro­sta i bru­tal­na jed­no­cze­śnie – ży­cie bar­dzo szyb­ko zwe­ry­fi­ko­wa­ło moje pla­ny. Po pierw­sze, ta­kie stu­dia są znacz­nie dro­ższe niż te, na któ­rych je­stem te­raz. Po dru­gie, sztu­ka nie daje mi gwa­ran­cji, że będę w sta­nie się utrzy­mać, a tym bar­dziej po­ma­gać dzie­cia­kom tak, jak ro­bię to te­raz. Przy­naj­mniej tak my­śla­łam, kie­dy skła­da­łam do­ku­men­ty na za­rządza­nie i eko­no­mię, wy­bie­ra­jąc roz­sądek za­miast ma­rzeń.

Może kie­dyś.

Ta myśl po­ja­wia się we mnie ci­cho, nie­mal nie­śmia­ło, jak coś, cze­go jesz­cze nie chcę wy­po­wia­dać na głos.

Na ra­zie czer­pię ra­do­ść z ob­co­wa­nia ze sztu­ką w taki spo­sób, na jaki mogę so­bie po­zwo­lić. Sie­dzę na ław­ce w kącie jed­nej z sal i szki­cu­ję to, co wi­dzę przed sobą. Ołó­wek su­nie po kart­ce, za­trzy­mu­jąc kszta­łty, świa­tło, pro­por­cje. Pró­bu­ję uchwy­cić choć frag­ment tego, co spra­wia, że dane dzie­ło przy­ci­ąga mnie jak ma­gnes. Co ja­kiś czas uno­szę wzrok, po­pra­wiam de­tal, do­da­ję cień, zma­zu­ję coś, co nie wy­szło tak, jak po­win­no.

Nie je­stem tu ano­ni­mo­wa.

Wy­mie­niam uśmie­chy i krót­kie roz­mo­wy z ochro­ną, prze­wod­ni­ka­mi i pra­cow­ni­ka­mi mu­zeum. Zna­ją mnie. Wie­dzą, że wra­cam, że sia­dam w tych sa­mych miej­scach, że go­dzi­na­mi po­tra­fię pa­trzeć na je­den ob­raz. Z cza­sem prze­sta­li trak­to­wać mnie jak ko­goś ob­ce­go, a za­częli jak część tego miej­sca.

Zda­rza się na­wet, że kie­dy któ­ryś z prze­wod­ni­ków za­cho­ru­je albo nie po­ja­wi się w pra­cy, ktoś pod­cho­dzi do mnie z uśmie­chem i bez wi­ęk­sze­go wstępu wci­ska mi pla­kiet­kę. Są pew­ni, że znam te zbio­ry, że po­tra­fię o nich opo­wia­dać, że nie ro­bię tego „z obo­wi­ąz­ku”, tyl­ko z pa­sji, któ­ra sama pro­wa­dzi sło­wa.

A ja się zga­dzam.

Sta­ję wte­dy przed lu­dźmi i opo­wia­dam. O ar­ty­stach, o hi­sto­rii, o emo­cjach za­mkni­ętych w far­bie i ka­mie­niu. I przez chwi­lę czu­ję się… na wła­ści­wym miej­scu.

Na ko­niec do­sta­ję czek. Nie­wiel­ki, ale wy­star­cza­jący, żeby coś do­ło­żyć do na­szych po­trzeb.

I wszy­scy są za­do­wo­le­ni.

Ci­chy klik i na­głe zim­no me­ta­lu na nad­garst­ku wy­ry­wa­ją mnie z ca­łko­wi­te­go sku­pie­nia. Ołó­wek za­trzy­mu­je się w po­ło­wie ru­chu, a ser­ce na mo­ment za­po­mi­na, jak bić. Opusz­czam wzrok i wi­dzę srebr­ną ob­ręcz za­ci­ska­jącą się wo­kół mo­jej ręki.

Kaj­dan­ki.

Zdez­o­rien­to­wa­nym spoj­rze­niem prze­su­wam się wzdłuż ła­ńcusz­ka, któ­ry łączy moją dłoń z dru­gą obej­mą. Tą za­pi­ętą na czy­je­jś ręce. Mój wzrok mi­mo­wol­nie wędru­je da­lej – po przed­ra­mie­niu, po na­pi­ętej li­nii mi­ęśni, wy­żej, przez kor­pus, aż do ele­men­tów wóz­ka, któ­re na­gle ukła­da­ją się w zna­jo­my ob­raz.

I w ko­ńcu do­cie­ram do twa­rzy.

Blond wło­sy. Lo­do­wa­to nie­bie­skie oczy. Ich wy­raz, któ­ry za­pa­mi­ęta­łam.

Mężczy­zna z baru.

Pa­trzy na mnie bez mru­gni­ęcia, lek­ko prze­chy­la­jąc gło­wę na bok.

Co, do cho­le­ry? Jak mo­głam go nie usły­szeć? Prze­cież za­wsze sły­szę wszyst­ko. Ka­żdy krok, ka­żdy ruch, ka­żdy cień.

A jego nie.

Ser­ce za­czy­na bić szyb­ciej, ale zmu­szam się, żeby tego nie po­ka­zać. Pro­stu­ję się po­wo­li, uno­sząc pod­bró­dek, chcąc wy­glądać na taką, któ­ra ma kon­tro­lę nad sy­tu­acją, choć me­tal na nad­garst­ku bo­le­śnie przy­po­mi­na, że jest do­kład­nie od­wrot­nie.

– Nie tak trud­no cię zna­le­źć, zło­dziej­ko.

Przypisy

1 Wham! – Last Chri­st­mas