Świąteczny sąsiad ebook

Wydawnictwo Vulpes

Redakcja: Patrycja Partyńska

Korekta: Patrycja Partyńska

Grafiki : Joanna Lisowska / Karolina Stępień / Canva

Projekt okładki: Joanna Lisowska / Karolina Stępień / Projekt hybrydowy wspomagany przez AI

ISBN: 9788398245401

WYDANIE 1

Tuchów 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemach wyszukiwania ani przekazywana w jakiejkolwiek formie, elektronicznej, mechanicznej, kserograficznej, nagraniowej lub innej, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

ROZDZIAŁ 1

ZACZYNAMY OD NOWA

Święta zawsze pachniały mi cynamonem. Kiedy byłam mała, tata piekł pierniki tak często, że przez cały grudzień nasz dom pachniał nimi bardziej niż jakakolwiek cukiernia. Nigdy nie wychodziły mu idealne. Jedne były za grube, inne przypalone, a kilka razy zdarzyło mu się pomylić sól z cukrem, przez co przez resztę wieczoru udawał, że właśnie odkrył nowy, wyrafinowany smak kuchni. Ja oczywiście udawałam, że mu wierzę.

- Te nie są przypalone – mówił, kiedy próbowałam oderwać od ciasteczka czarną krawędź. – To karmelizacja.

- Tato, to jest węgiel.

- Charlotte, proszę. Węgiel też ma swoich wielbicieli.

Śmiałam się wtedy tak głośno, że mama zaglądała do kuchni z miną osoby, która właśnie próbuje zrozumieć, jak można narobić tyle hałasu z powodu kilku pierników.

Teraz, siedząc w samochodzie zaparkowanym przed starą berlińską kamienicą, pomyślałam, że oddałabym naprawdę wiele za tamten hałas. Za jego śmiech. Za zapach cynamonu. Nawet za przeklęte pierniki, których nie dało się normalnie ugryźć.

Przez chwilę nie wysiadałam z samochodu. Silnik już dawno zgasł, ale ogrzewanie wciąż było włączone. Szyby zaczynały powoli zachodzić od środka. Za nimi Berlin wyglądał jak miasto wyjęte z grudniowej pocztówki. Światła zawieszone nad ulicą odbijały się w mokrym bruku, wystawy sklepów lśniły czerwienią i złotem, a śnieg osiadał na dachach samochodów cienką, białą warstwą.

Gdzieś niedaleko rozległ się dźwięk tramwaju. Potem kogoś śmiech. A ja siedziałam nieruchomo, ściskając kierownicę i patrząc na budynek, który przez nabliższe miesiące miał być moim domem. Jeśli oczywiście wszystko pójdzie zgodnie z planem.

Problem polegał na tym, że moje plany od jakiegoś czasu miały wyjątkowo zły zwyczaj rozpadać się dokładnie wtedy, kiedy zaczynałam w nie wierzyć. Westchnęłam i sięgnęłam na tylne siedzenie.

Leżało tam pudło. Trochę poobijane, z kawałkiem czarnej taśmy klejącej przyklejonej do jednego z rogów. Na wieczku widniał napis wykonany czarnym markerem.

ŚWIĘTA.

Poznałabym to pismo wszędzie. Lekko pochylone litery. Wielkie „Ś”, które zawsze wyglądało tak, jakby miało zamiar wyjechać poza linię. Krótkie, zdecydowane kreski. Jego charakter pisma. Przesunęłam palcem po słowie. Nie otwierałam tego pudła od trzech lat. Przez trzy lata przeprowadzałam je z miejsca na miejsce, najpierw z domu do małego mieszkania, potem do wynajmowanego pokoju, a teraz do Berlina, jakby sam fakt, że wciąż je miałam, był wystarczającym dowodem, że czegoś jeszcze nie potrafię zostawić. Nie wiedziałam tylko czego. Wspomnienia? Taty? Czy może tej dziewczyny, którą byłam, kiedy jeszcze wierzyłam, że dom jest miejscem, do którego zawsze można wrócić. Odwróciłam wzrok. – Nie dzisiaj – powiedziałam cicho.

Pudełko nie odpowiedziało, co uznałam za rozsądne z jego strony. Wysiadłam z samochodu. Mróz natychmiast wdarł mi się pod płaszcz. – Cholera.

Zatrzasnęłam drzwi i przez chwilę stałam na chodniku, patrząc na swoje odbicie w ciemnej szybie samochodu. Potargane włosy, zaczerwieniony od zimna nos, podkrążone oczy i mina osoby, która właśnie zdała sobie sprawę, że spontaniczna przeprowadzka do innego miasta w środku grudnia mogła nie być najbardziej przemyślaną decyzją jej życia. – No dobrze, Charlotte – mruknęłam do siebie. – Zaczynamy od nowa.

Brzmiało prawie przekonująco. Prawie. Wyciągnęłam pierwsze pudło z bagażnika. Było ciężkie. Drugie jeszcze bardziej. Przy trzecim zaczęłam podejrzeać, że moja firma przeprowadzkowa wcale nie była firmą przeprowadzkową, tylko grupą ludzi, którzy uznali, że skoro płacę, można mnie obciążyć cegłami zamiast książek. – Świetnie.

Poprawiłam pudło na rękach i ruszyłam w stronę wejścia.

Kamienica była dokładnie taka, jak na zdjęciach, które właściciel mieszkania wysłał przed podpisaniem umowy – wysoka, trochę zaniedbana, z ciemną bramą i balkonami ozdobionymi lampkami. Tyle że zdjęcia nie oddawały zapachu mokrego śniegu, chłodu wdzierającego się przez rękawy ani tego szczególnego wrażenia, jakie daje stanie samotnie przed obcym budynkiem z całym swoim dobytkiem upchniętym w kilku kartonach.

Nad wejściem wisiała mała świąteczna girlanda. Zatrzymałam się na sekundę. Ktoś przypiął do niej czerwone kokardki. Jedna z nich była przekrzywiona. Uśmiechnęłam się pod nosem. Tata też zawsze wszystko przyczepiał krzywo. – Nie poprawiaj – mówił, kiedy zwracałam mu uwagę. – Dzięki temu wiadomo, że robił to człowiek, nie fabryka.

Wtedy uważałam, że to głupie. Teraz bolało trochę bardziej, niż powinno. Otworzyłam drzwi do kamienicy łokciem. W środku było cieplej, ale nie na tyle, żeby uznać to za luksus. Na klatce schodowej pachniało drewnej, kurzem, czyimś obiadem. Z jednego z mieszkań dobiegała muzyka, gdzieś wyżej ktoś przesuwał krzesło, a za ścianą szczekał pies. Normalne życie. Obce, ale normalne. Postawiłam pudło na podłodze i odetchnęłam. Miałam mieszkać na trzecim piętrze. Bez windy. Oczywiście. – Bo czemu miałoby być łatwo?

Podniosłam karton i zaczęłam wchodzić po schodach. Na pierwszym piętrze zatrzymałam się na chwilę. Na drugim zaczęły boleć mnie ręce. Na drugim i pół zaczęłam rozważać pozostawienie wszystkiego na klatce schodowej i zamieszkanie w samochodzie. I właśnie wtedy usłyszałam kroki. Ktoś schodził z góry. Nie zdążyłam nawet odsunąć się pod ścianę. Mężczyzna pojawił się na zakręcie schodów w chwili, kiedy próbowałam poprawić pudło w ramionach. Spojrzał na mnie. Pudło przechyliło się niebezpiecznie. – O chole….

Złapał je, zanim wypadło mi z rąk. Przez sekundę trzymaliśmy je oboje.

- Ma pani jakiś szczególny plan, żeby zabić mnie tym kartonem? – zapytał.

Zmrużyłam oczy. Nowy początek. I oczywiście trafiłam na idiotę. – Właściwie planowałam zabić siebie – odpowiedziałam. – Pan się po prostu znalazł na drodze.

Kącik jego ust drgnął. Nie był to jednak uśmiech. Raczej coś, co wyglądało jak przypadkowy błąd mięśni twarzy. – Rozumiem.

Puścił pudło. Prawie wypadło mi z rąk. – Wow.

- Co?

- Nic.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem. Był wysoki, ubrany w ciemny płaszcz, pod którym miał czarny sweter. Ciemne włosy były lekko wilgotne, jakby dopiero wrócił z zewnątrz. W jednej ręce trzymał klucze, w drugiej papierową torbę z jakiegoś sklepu.

- Nowa? – zapytał.

- Nie, przyjeżdżam tu regularnie z kartonami, żeby ćwiczyć.

Tym razem naprawdę się uśmiechnął. Ledwie. A jednak. – Trzecie piętro?

Spojrzałam na niego podejrzliwie. – Skąd pan wie?

- Bo to jedyne wolne mieszkanie w tej kamienicy. – Zabrał ode mnie pudło.

- Hej.

- Trzecie piętro – powiedział spokojnie.

- Sama dam radę.

- Właśnie widzę.

Poczułam ukłucie irytacji. – Nie potrzebuję pomocy.

Spojrzał na mnie przez chwilę, a potem wzruszył ramionami. – W porządku.

I zaczął wnosić kartony po schodach. Bez dalszej dyskusji. Ruszyłam za nim. Kiedy dotarliśmy pod moje drzwi, odstawił pudło. – Dziękuję.

- Nie ma za co.

Wyciągnęłam klucze.

- Jestem Charlotte.

Spojrzał na mnie.

- Elias.

- Miło poznać.

- Mhm.

I już miał odejść.

- Elias?

Odwrócił się. – Tak?

- Czy wszyscy są tu tacy serdeczni?

- Tylko w grudniu.

Zniknął na schodach. Stałam przed drzwiami z kluczami w dłoni i nie wiedziałam, czy bardziej chciało mi się śmiać czy płakać.

Przekręciłam klucz w zamku. Drzwi ustąpiły z cichym skrzypnięciem. W środku było pusto. Pachniało jeszcze farbą. W rogu salonu ktoś zostawił małą choinkę w doniczce. Podeszłam do niej. Była niewielka, trochę nierówna i miała zaledwie kilka gałązek. Ale ktoś zawiesił na niej maleńkie światełka. Włączyłam je. Ciepłe punkciki rozbłysły w pustym pokoju. I nagle cisza zrobiła się jeszcze większa. Oparłam dłoń o parapet i spojrzałam za okno. Na dole ludzie przechodzili ulicą z kubkami grzanego wina w dłoniach. Para unosiła się nad ich głowami. Jakaś para zatrzymała się pod latarnią, a kobieta poprawiła mężczyźnie szalik, po czym oboje ruszyli dalej. Odwróciłam wzrok. Nie chciałam teraz myśleć. Nie o domu, który zostawiłam. Nie o tym, dlaczego właściwie tak bardzo potrzebowałam zacząć wszystko od początku. Nie o tym, dlaczego przez ostatnie trzy lata słowo „rodzina” potrafiło boleć bardziej niż powinno. Wyciągnęłam z kieszenie telefon. Jedna nowa wiadomość.

Mama: Dotarłaś?