Śmierć Dulgath. Cykl Kroniki Riyrii. Tom 3 ebook

Tytuł ory­gi­nału: The Death of Dul­gath

Copy­ri­ght © 2015 by Michael J. Sul­li­van Copy­ri­ght for the Polish trans­la­tion © 2018 by Wydaw­nic­two MAG

Redak­cja: Urszula Okrzeja Korekta: Mag­da­lena Gór­nicka Ilu­stra­cja na okładce: Domi­nik Bro­niek Opra­co­wa­nie gra­ficzne okładki: Dark Crayon

Pro­du­cent/wydawca: MAG Jacek Rodek Pl. Kon­sty­tu­cji 5/10, 00-657 War­szawa www.mag.com.pl han­[email protected]

Dys­try­bu­cja Dres­sler Dublin sp. z o.o. ul. Poznań­ska 91, 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki tel. (+ 48 22) 733 50 31/32 e-mail: dys­try­bu­cja@dres­sler.com.pl www.dres­sler.com.pl

Wer­sję elek­tro­niczną w sys­te­mie Zecer przy­go­to­wała Róża Rozaxa

Dedykacja

Tysiącu ośmiu­set sie­dem­dzie­się­ciu sze­ściu hoj­nym spon­so­rom i jed­nej nie­wia­ry­god­nie wspie­ra­ją­cej kobie­cie. Bez Was nie dał­bym rady.

Od autora

Od autora

Sie­dzia­łem zamknięty w pokoju przez ponad dwa i pół roku, a jedy­nym świa­tłem, jakie widzia­łem, był słaby blask moni­tora kom­pu­te­ro­wego. W każ­dym razie tak to zapa­mię­ta­łem. Po ukoń­cze­niu „Hol­low Word” zaczą­łem pra­co­wać nad czymś, co miało być try­lo­gią pod tytu­łem „The First Empire”. Trzy książki zamie­niły się w pięć, a mi gdzieś umknęło dwa i pół roku.

Czy­tel­nicy „Kro­nik Riy­rii” zaczęli się doma­gać trze­ciego tomu zaraz po wyda­niu „Róży i Cier­nia” we wrze­śniu 2013 roku. „Kro­niki” – które miały oka­zać się klapą, bo powie­ści poprze­dza­jące cykl są w świe­cie wydaw­ni­czym nie­bez­pieczne jak trze­cia szyna – pora­dziły sobie zaska­ku­jąco dobrze. Prze­pra­szam wszyst­kich, któ­rzy nie­cier­pli­wie cze­kali na tę książkę, ale przy­naj­mniej teraz to ocze­ki­wa­nie dobie­gło końca!

Jeśli nie zetknę­li­ście się jesz­cze z histo­riami o Riy­rii, to z pew­no­ścią może­cie zacząć od tej książki. Pierw­sze dwa tomy „Kro­nik Riy­rii” opo­wia­dają, w jaki spo­sób Royce i Hadrian się poznali. Kiedy to już zostało wyja­śnione, w tej książce mogłem przed­sta­wić wam samo­dzielną przy­godę. Jeśli chce­cie poznać inne powie­ści o Riy­rii, to powin­ni­ście wie­dzieć, że można do tej sagi zabrać się na dwa spo­soby.

Kolej­ność publi­ka­cji: Kró­lew­ska krew. Wieża elfów – Nowe impe­rium. Szma­rag­dowy sztorm – Zdra­dziecki plan – Pra­dawna sto­lica – Wieża Koronna – Róża i Cierń – Śmierć Dul­gath.

Kolej­ność chro­no­lo­giczna: Wieża Koronna – Róża i Cierń – Śmierć Dul­gath – Kró­lew­ska krew. Wieża elfów – Nowe impe­rium. Szma­rag­dowy sztorm – Zdra­dziecki plan – Pra­dawna sto­lica.

Oso­bi­ście wolę kolej­ność wydaw­ni­czą, ale sły­sza­łem o ludziach, któ­rzy wybrali kolej­ność chro­no­lo­giczną i byli rów­nie zado­wo­leni.

Jeśli zasta­na­wia­cie się, czy będą następne opo­wie­ści o Roy­sie i Hadria­nie, to odpo­wiedź brzmi: nie wiem. Jak już wspo­mnia­łem przy innej oka­zji, chcę chro­nić ten duet i wolę, żeby zeszli ze sceny za wcze­śnie niż za późno. Z tego powodu ni­gdy nie wiem, czy pojawi się coś jesz­cze po wyda­niu „Kro­nik”. Jeśli uwa­ża­cie, że powinno uka­zać się coś wię­cej, koniecz­nie napisz­cie do mnie e-mail. A jeżeli nie, to i tak może­cie się ode­zwać, zawsze chęt­nie czy­tam Wasze uwagi. Oto mój adres: michael.sul­li­[email protected].

Jest jesz­cze coś, o czym powi­nie­nem wspo­mnieć. Jeśli chce­cie dowie­dzieć się cze­goś wię­cej o pro­ce­sie two­rze­nia powie­ści, to przy­go­to­wa­łem e‑book pod tytu­łem „The Making of Death of Dul­gath”. Jest dar­mowy, wystar­czy więc, że napi­sze­cie na powyż­szy adres e-mailowy. Dla nie­któ­rych to może oka­zać się cie­kawa lek­tura.

A teraz obróć­cie stronę, puk­nij­cie w ekra­nik albo pogło­śnij­cie odtwa­rzacz. Sta­rzy przy­ja­ciele cze­kają, by zabrać Was na nową przy­godę.

Dzię­kuję za nie­sa­mo­wite wspar­cie.

Michael J. Sul­li­van

paź­dzier­nik 2015

Rozdział 1. Nowy szyld

Roz­dział 1

Nowy szyld

Gdyby ktoś zapy­tał Royce’a Mel­borna, czego w tym momen­cie naj­bar­dziej nie­na­wi­dzi na świe­cie, powie­działby, że psów. Psy i kra­sno­ludy znaj­do­wały się na szczy­cie jego listy; obu stwo­rzeń nie cier­piał, ponie­waż łączyło je wiele cech wspól­nych: nik­czemny wzrost, zaja­dłość i nad­mierne, niczym nie­uza­sad­nione owło­sie­nie. Jego pogarda dla nich wzro­sła na prze­strzeni lat z tego samego powodu – przy­spo­rzyły mu nie­opi­sa­nie wiele bólu i przy­kro­ści.

Tej nocy zepsuł mu krew pies.

Począt­kowo myślał, że kudłate stwo­rze­nie na mate­racu w sypialni na dru­gim pię­trze to gry­zoń. To ciemne zwie­rzę o zakrę­co­nym ogo­nie i pła­skim nosie było aku­rat roz­mia­rów wypa­sio­nego szczura wędrow­nego. Kiedy Royce zacho­dził w głowę, skąd wziął się szczur w takim ele­ganc­kim miej­scu jak posia­dłość Hem­leyów, stwo­rze­nie wstało. Popa­trzyli na sie­bie – Royce w pele­ry­nie z kap­tu­rem, trzy­ma­jąc pamięt­nik, a kun­del na czte­rech mikrych łapach. Jedna sekunda na wstrzy­ma­nym odde­chu wystar­czyła, żeby Royce zro­zu­miał swój błąd. Skrzy­wił się, wie­dząc, co zaraz się wyda­rzy – co zawsze się potem wyda­rza – i mały potwór go nie roz­cza­ro­wał.

Kun­del zaczął uja­dać. Nie było to godne sza­cunku war­cze­nie ani gar­dłowe szcze­ka­nie, ale prze­ni­kliwy, piskliwy jazgot.

To z całą pew­no­ścią nie jest szczur, pomy­ślał Royce. Dla­czego to nie mógł być szczur? Ze szczu­rami ni­gdy nie mam pro­ble­mów.

Się­gnął po szty­let, ale pies wiel­ko­ści szczura odsko­czył, śli­zga­jąc się pazur­kami na drew­nia­nej pod­ło­dze. Royce miał nadzieję, że kun­del czmych­nie. Nawet jeśli mały potwór obu­dzi swo­jego pana, to nie będzie mógł mu powie­dzieć o zakap­tu­rzo­nym nie­zna­jo­mym, który wtar­gnął do budu­aru lady Mar­tel. Wyrwany z roz­kosz­nego snu pew­nie rzuci czymś w kun­dla, żeby się przy­mknął. Nie­stety to był pies, a psy, jak kra­sno­ludy, ni­gdy nie robią tego, czego się od nich ocze­kuje. Pies zacho­wał więc bez­pieczną odle­głość i uja­dał na całe gar­dło sze­ro­ko­ści zapałki.

Jak coś tak małego może naro­bić tyle hałasu?

Dźwięk poniósł się echem wśród mar­mu­rów i maho­niu, nara­sta­jąc i zmie­nia­jąc się w prze­ni­kliwy alarm.

Royce zro­bił jedyną rzecz, jaka mu została – wysko­czył przez okno. Nie w taki spo­sób pla­no­wał opu­ścić pomiesz­cze­nie, nie roz­wa­żał tej moż­li­wo­ści nawet w trze­ciej kolej­no­ści, ale topola rosła w odle­gło­ści skoku od okna. Zła­pał się solid­nej gałęzi i ucie­szył, że nie zła­mała się pod jego cię­ża­rem. Drzewo jed­nakże zadrżało i liście zaszu­miały gło­śno na cichym, ciem­nym dzie­dzińcu. Kiedy więc jego stopy ude­rzyły o zie­mię, nie zdzi­wił się, sły­sząc:

– Stój, ani kroku dalej! – Chro­pawy głos dosko­nale nada­wał się do swo­jej roboty.

Royce zamarł. Idący ku niemu męż­czy­zna trzy­mał kuszę napiętą, zała­do­waną i wyce­lo­waną w jego pierś. Straż­nik wyglą­dał na nie­przy­jem­nie kom­pe­tent­nego; nawet jego mun­dur pre­zen­to­wał się schlud­nie. Miał wszyst­kie guziki i każdy błysz­czał w świe­tle księ­życa. Każdy kant był ostry jak brzy­twa. Ten jego­mość musiał być prze­sad­nie ambitny. Albo gorzej: był zawo­do­wym żoł­nie­rzem zde­gra­do­wa­nym do funk­cji war­tow­nika.

– Trzy­maj ręce tak, żebym je widział.

Nie, to w żad­nym razie nie jest idiota, pomy­ślał Royce.

Za pierw­szym straż­ni­kiem poja­wił się drugi. Nad­biegł cięż­kim kro­kiem, pobrzę­ku­jąc paskami i meta­lową kol­czugą. Był wyż­szy od pierw­szego i nie tak dobrze odziany. Rękawy kurtki miał przy­krót­kie, brak guzi­ków burzył syme­trię dwóch mosięż­nych rzę­dów, ciemna plama szpe­ciła koł­nierz. W prze­ci­wień­stwie do pierw­szego straż­nika drugi nie miał kuszy. Zamiast tego niósł trzy mie­cze: krótki u lewego bio­dra, nieco dłuż­szy u pra­wego i ogromny espa­don na ple­cach. To nie była broń straż­ni­ków z posia­dło­ści Hem­leyów, ale męż­czy­zna celu­jący w Royce’a nie zer­k­nął nawet na nad­bie­ga­ją­cego straż­nika.

Drugi war­tow­nik wycią­gnął naj­krót­szy miecz, ale by­naj­mniej nie skie­ro­wał go w stronę Royce’a. Zamiast tego przy­su­nął czu­bek do szyi pierw­szego straż­nika.

– Odłóż kuszę – powie­dział Hadrian.

Męż­czy­zna wahał się tylko chwilę, zanim wypu­ścił kuszę. Ude­rze­nie uru­cho­miło spust i bełt śmi­gnął mię­dzy źdźbłami wypie­lę­gno­wa­nego traw­nika. Za ich ple­cami pies roz­mia­rów szczura na­dal uja­dał, cho­ciaż ściany rezy­den­cji tłu­miły nieco dźwięk. Teraz, kiedy part­ner pano­wał nad sytu­acją, Royce wsu­nął książkę za pas i zer­k­nął w stronę domu. Żad­nych świa­teł. Wła­ści­ciele mieli mocny sen.

Odwró­cił się i zoba­czył, że Hadrian na­dal trzyma pedan­tycz­nego straż­nika w sza­chu.

– Zabij go i zmy­wajmy się stąd.

Straż­nik zesztyw­niał.

– Nie – odparł Hadrian z obu­rze­niem, jakiego Royce spo­dzie­wałby się, gdyby zapro­po­no­wał towa­rzy­szowi wyrzu­ce­nie dobrej butelki wina.

Royce wes­tchnął.

– Tylko nie znowu to. Czy zawsze musimy się o to spie­rać?

Nie­do­szły kusz­nik zgar­bił się, zaci­snął ręce w pię­ści, na­dal spo­dzie­wa­jąc się ciosu, który zakoń­czy jego życie.

– W porządku. Nie pod­niosę alarmu.

Royce widział już tę minę wiele razy i uznał, że gość nie­źle się trzyma. Nie paplał, nie krzy­czał, nie bła­gał. Royce nie­na­wi­dził, kiedy ofiary padały na kolana i skam­lały, cho­ciaż musiał przy­znać, że to uła­twiało zabi­cie ich.

– Zamknij się – wark­nął, a potem zer­k­nął na Hadriana. – Zabij go i zmy­wajmy się. Nie mamy czasu na debaty.

– Wypu­ścił kuszę – zwró­cił mu uwagę Hadrian. – Nie ma potrzeby go zabi­jać.

Royce pokrę­cił głową. Znowu to słowo „potrzeba”. Hadrian czę­sto go uży­wał, jakby zabi­ja­nie wyma­gało jakie­goś uza­sad­nie­nia.

– Widział mnie.

– I co z tego? Jesteś gościem w ciem­nym kap­tu­rze. Ist­nieją setki face­tów w kap­tu­rach.

– Mogę coś wtrą­cić? – zapy­tał straż­nik.

– Nie – wark­nął Royce.

– Tak – odpo­wie­dział Hadrian.

– Mam żonę. – Straż­ni­kowi zadrżał głos.

– Facet ma żonę. – Hadrian ski­nął współ­czu­jąco głową, na­dal trzy­ma­jąc miecz przy szyi męż­czy­zny.

– I dzieci. Troje.

– Na brodę Mari­bora, ma trójkę dzieci! – powie­dział sta­now­czym tonem Hadrian i zabrał miecz.

Straż­nik ode­tchnął. Z jakie­goś powodu on i Hadrian uznali, że zdol­ność do roz­mna­ża­nia się ma w tej sytu­acji jakieś zna­cze­nie. A nie miała.

– A ja mam konia – orzekł Royce z tym samym prze­ko­na­niem o swo­jej słusz­no­ści, co Hadrian. – Na któ­rym odjadę, kiedy tylko zabi­jesz tego bied­nego sukin­syna. Prze­stań to odwle­kać. To ty jesteś teraz okrutny, nie ja. Skończ z tym wresz­cie.

– Nie zabiję go.

Straż­nik wytrzesz­czył oczy z nadzieją. Drob­niutki uśmie­szek poja­wił się w kąci­kach jego ust. Spoj­rzał na Royce’a, szu­ka­jąc potwier­dze­nia, sygnału, że rze­czy­wi­ście ujrzy jesz­cze jeden wschód słońca.

Royce usły­szał, że ktoś otwiera z impe­tem drzwi i woła:

– Ralph?!

W domu zapa­liły się świa­tła. W sied­miu oknach na czte­rech kon­dy­gna­cjach pło­nęły świece.

Może aż tyle czasu było trzeba, by je zapa­lić, pomy­ślał Royce.

– Tutaj! – krzyk­nął Ralph. – Intruzi! Wezwij­cie pomoc!

Nie, pew­nie, że nie pod­nie­sie alarmu, gdzieżby.

To wystar­czyło. Royce się­gnął po szty­let.

Zanim dotknął ręko­je­ści, Hadrian ogłu­szył Ral­pha gło­wicą mie­cza. Straż­nik runął na trawę obok swo­jej kuszy. Nie spo­sób orzec, czy Hadrian ude­rzył go, bo krzyk­nął, czy też dla­tego, że Royce się­gnął po szty­let. Royce chciał wie­rzyć, że z pierw­szego powodu, ale podej­rze­wał, że cho­dziło o drugi.

– Wyno­śmy się stąd – powie­dział Hadrian, prze­stę­pu­jąc nad Ral­phem i cią­gnąc Royce’a za ramię.

To nie przeze mnie zasie­dzie­li­śmy się tutaj, pomy­ślał Royce, ale nie zawra­cał sobie głowy spo­rami. Gdzie zna­la­zła się jedna kusza, mogły poja­wić się też inne. Kusze nie były ani niskie, ani wło­chate, ale i tak powinny wid­nieć na jego liście. Pobiegł z Hadria­nem wzdłuż cie­nia pod murem, omi­ja­jąc kwit­nące krzewy różane, cho­ciaż Royce nie wie­dział, czemu zawra­cają sobie tym głowę. W swoim stroju straż­nika Hadrian pobrzę­ki­wał jak koń u powozu w peł­nej uprzęży.

Pro­win­cja Gali­lin w Melen­ga­rze była spo­koj­nym, rol­ni­czym regio­nem, gdzie rzadko docho­dziło do kra­dzieży, a posia­dłość lorda Hem­leya cier­piała z powodu wręcz żało­śnie nie­sku­tecz­nej ochrony. Cho­ciaż Royce wypa­trzył pod­czas kilku wypraw zwia­dow­czych aż sze­ściu straż­ni­ków, tej nocy było tam tylko trzech: war­tow­nik przy bra­mie, Ralph i pies.

– Ralph! – zawo­łał ktoś znowu.

Głos dobie­gał z oddali, ale niósł się nad roz­le­głymi traw­ni­kami.

Za ich ple­cami w ciem­no­ści koły­sało się pięć latarni. Poru­szały się w przy­pad­kowy spo­sób, jak latar­nie oszo­ło­mio­nej ekipy poszu­ki­waw­czej albo zastęp pija­nych świe­tli­ków.

– Aaro­nie, obudź wszyst­kich!

– Wypuść Pana Hip­ple’a – roz­legł się mściwy, kobiecy głos. – Już on ich znaj­dzie.

Ponad okrzy­kami nio­sło się uja­da­nie psa wiel­ko­ści szczura, nie­wąt­pli­wie Pana Hip­ple’a.

Przy fron­to­wej bra­mie nikogo nie było. War­tow­nik, który tam czu­wał, musiał pobiec Ral­phowi na pomoc, gdy usły­szał jego krzyk. Kiedy opusz­czali posia­dłość bez naj­mniej­szego kło­potu, Royce zdu­mie­wał się nad szczę­ściem, jakie sprzyja Hadria­nowi. Ten facet był cho­dzącą kró­li­czą łapką. Trzy lata w Szkole Prag­ma­ty­zmu Royce’a led­wie zary­so­wały ide­ali­styczną ema­lię jego part­nera. Gdyby Pan Hip­ple był więk­szym i bar­dziej agre­syw­nym zwie­rzę­ciem, ucieczka mogłaby oka­zać się nie tak łatwa. I cho­ciaż Hadrian z łatwo­ścią zdo­łałby zabić każ­dego psa, to Royce miał wąt­pli­wo­ści, czyby się na to zgo­dził.

„Prze­cież on ma szcze­niaki, Royce! Aż trzy!”.

Zna­leźli się w bez­piecz­nej gęstwi­nie, gdzie zosta­wili konie. Hadrian nazwał swo­jego Tan­cerką, ale Royce nie widział powodu, żeby nada­wać imię swo­jemu. Scho­wał pamięt­nik w sakwie przy sio­dle i zapy­tał:

– Ile lat byłeś żoł­nie­rzem?

– W Avry­nie czy Cali­sie?

– Łącz­nie.

– Pięć, ale ostat­nie dwa były… ehm, były mniej for­malne.

– Pięć lat? Wal­czy­łeś w woj­sku przez całe pięć lat? Widzia­łeś bitwy, nie?

– Pew­nie, widzia­łem okrutne walki.

– Yhm.

– Jesteś zły, bo nie zabi­łem Ral­pha, tak?

Royce przy­sta­nął na chwilę i nasłu­chi­wał. Nie było sły­chać pościgu, żadne świa­tła nie poja­wiły się wśród drzew, nie roz­le­gało się nawet wście­kłe jazgo­ta­nie psa-gry­zo­nia. Prze­rzu­cił nogę przez sio­dło i wsu­nął stopę w strze­mię.

– Tak myślisz?

– Słu­chaj, chcia­łem odwa­lić cho­ciaż jedną nędzną robótkę bez zabi­ja­nia kogo­kol­wiek. – Hadrian zdjął kami­zelkę od mun­duru i wło­żył weł­nianą koszulę oraz skó­rzaną kurtkę wyjętą z sakwy.

– Dla­czego?

Hadrian pokrę­cił głową.

– Mniej­sza z tym.

– Zacho­wu­jesz się idio­tycz­nie. Wyko­na­li­śmy mnó­stwo zle­ceń, nikogo nie zabi­ja­jąc. Poza tym nie ma sprawy. – Royce zła­pał wodze, które zwy­kle wią­zał w supeł.

– Co takiego? Coś ty powie­dział?

– W porządku. Nie ma sprawy.

– Nie ma sprawy? – Hadrian uniósł brew.

Royce ski­nął głową.

– Ogłu­chłeś?

– Po pro­stu… – Hadrian patrzył na niego zdu­miony. A potem się skrzy­wił. – Wró­cisz tu póź­niej, co?

Zło­dziej nie odpo­wie­dział.

– Dla­czego?

Royce zawró­cił na koniu.

– Po pro­stu jestem skru­pu­latny.

Hadrian dosiadł konia.

– Jesteś palan­tem. Nie masz powodu. Ralph ni­gdy nie będzie dla nas zagro­że­niem.

Royce wzru­szył ramio­nami.

– Nie możesz mieć takiej pew­no­ści. Nie rozu­miesz zna­cze­nia słowa „skru­pu­latny”?

Hadrian się nachmu­rzył.

– A ty rozu­miesz zna­cze­nie słowa „palant”? Nie masz potrzeby zabi­jać Ral­pha.

Znowu to słowa – „potrzeba”.

– Pokłó­cimy się na ten temat póź­niej. Nie zabiję go tej nocy.

– Dobrze.

Hadrian się nabur­mu­szył i razem wyje­chali z gęstwiny na ścieżkę, która pro­wa­dziła do drogi.

Jechali drogą ramię w ramię. Zaczęło padać, nim dotarli do Traktu Króla. Słońce zdą­żyło już wstać, cho­ciaż trudno było to zauwa­żyć, bo przez cięż­kie chmury świat wyglą­dał jak gra­fi­towa plama. Na szczę­ście Hadrian mil­czał. W każ­dej obe­rży, bez względu na to, czy kogoś znał, czy też nie, part­ner Royce’a zaga­jał roz­mowę. Roz­ma­wiał z nie­zna­jo­mymi z taką łatwo­ścią, jakby to byli jego dawni przy­ja­ciele. Pokle­py­wał ich po ple­cach, sta­wiał im napitki i wysłu­chi­wał rów­nie pory­wa­ją­cych opo­wie­ści, jak histo­ryjka o kozie, która regu­lar­nie włazi sąsia­dowi w szkodę.

Kiedy jechali tylko we dwóch, Hadrian komen­to­wał drzewa, krowy, wzgó­rza, chmury, dzie­lił się odczu­ciami na temat skwaru lub chłodu i stanu wszyst­kiego, począw­szy od butów – w któ­rych nale­żało wymie­nić pode­szwy – a skoń­czyw­szy na mie­czu – któ­remu przy­dałby się lep­szy oplot na ręko­je­ści. Nie było rze­czy tak bła­hej, by nie uza­sad­niała komen­ta­rza. Nad­miar trzmieli tudzież ich brak mógł spra­wić, że Hadrian roz­pra­wiał przez bite dwa­dzie­ścia minut. Royce ni­gdy się wtedy nie odzy­wał, nie chciał zachę­cać part­nera do roz­mowy, ale Hadrian dalej nawi­jał na temat psz­czó­łek, kwiat­ków i błota – to był kolejny ulu­biony temat jego mono­lo­gów.

Mimo nie­zmor­do­wa­nego uporu, z jakim upra­wiał papla­ninę do sie­bie, zawsze milkł, gdy padało. Może deszcz wpra­wiał go w zły nastrój, może plusk spra­wiał, że źle sie­bie sły­szał. Bez względu na powód Hadrian Blac­kwa­ter cichł w cza­sie desz­czu, zatem Royce uwiel­biał desz­czowe dni. Szczę­ście sprzy­jało mu przez nie­mal całą drogę powrotną. W Melen­ga­rze tra­fiła się jedna z naj­bar­dziej desz­czo­wych wio­sen w ostat­nich cza­sach.

Royce roz­glą­dał się pod­czas jazdy. Hadrian jechał ze spusz­czoną głową, z kap­tu­rem oklap­nię­tym i zwie­sza­ją­cym się pod cię­ża­rem wody.

– Dla­czego ni­gdy się nie odzy­wasz, gdy pada? – spy­tał w końcu Royce.

Hadrian zacze­pił kciu­kiem o brzeg kap­tura i uniósł go nieco, żeby zer­k­nąć.

– Co masz na myśli?

– Gadasz przez cały czas, chyba że pada. Dla­czego?

Hadrian wzru­szył ramio­nami.

– Nie wie­dzia­łem, że to ci prze­szka­dza.

– Nie prze­szka­dza. Prze­szka­dza mi, kiedy nie­ustan­nie glę­dzisz.

Hadrian zer­k­nął i uśmiech­nął się odro­binę w cie­niu prze­mo­czo­nego kap­tura.

– Lubisz, gdy mówię, co?

– Nie będę wię­cej powta­rzał…

– Pew­nie, ale nie zapy­tał­byś, gdy­byś naprawdę lubił ciszę.

– Zaufaj mi. Naprawdę lubię ciszę.

– Aha.

– Co miało zna­czyć to „aha”?

Hadrian wyszcze­rzył zęby.

– Całymi mie­sią­cami jeź­dzi­li­śmy razem i tylko ja mówi­łem. Ty ni­gdy nie ode­zwa­łeś się sło­wem, a nie­które z tema­tów były naprawdę cie­kawe. Nie wtrą­ci­łeś nawet jed­nego słowa, a kiedy zamil­kłem, pro­szę, tobie się gęba nie zamyka.

– Jedno pyta­nie to jesz­cze nie gada­nie.

– Ale wyra­zi­łeś zain­te­re­so­wa­nie. To już coś!

Royce pokrę­cił głową.

– Pomy­śla­łem tylko, że może coś jest z tobą nie tak. I ewi­dent­nie mia­łem rację.

Hadrian na­dal szcze­rzył zęby w sze­ro­kim uśmie­chu z nad­mier­nie przy­ja­ciel­ską miną, zado­wo­lony z sie­bie, jakby zdo­był punkt w jakichś wyima­gi­no­wa­nych zawo­dach. Royce spu­ścił kap­tur, odci­na­jąc się od niego.

Konie brnęły przez błoto i cza­sem żwir, strzą­sa­jąc deszcz z łbów i pobrzę­ku­jąc uzdami.

– Nie­źle leje, co? – zagad­nął go Hadrian.

– Zamknij się.

– Żona far­mera w Olm­sted powie­działa, że to naj­bar­dziej desz­czowa wio­sna w ostat­niej deka­dzie.

– Pode­rżnę ci gar­dło, gdy zaśniesz. Naprawdę.

– Poda­wała zupę w kub­kach, bo jej mąż i Jacob, jej wyle­gu­jący się całymi dniami i pijący całymi nocami szwa­gier, potłu­kli wszyst­kie porządne gli­niane miski.

Royce pognał konia i odda­lił się kłu­sem.

Royce i Hadrian zna­leźli się znowu na ulicy Prze­kor­nej w Dziel­nicy Dol­nej w Med­for­dzie. Wio­sna pra­wie się koń­czyła. W innych czę­ściach świata kwit­nące drzewka pra­co­wi­cie wymie­niały różowe płatki na zie­lone liście, cie­pły wie­trzyk niósł zapach ziemi, a far­me­rzy śpie­szyli się, żeby skoń­czyć sadze­nie. Na Prze­kor­nej koniec wio­sny ozna­czał, że cztery dni nie­prze­rwa­nego desz­czu z rzędu znowu zamie­niły zagłę­bie­nie u wylotu ulicy w błot­ni­stą sadzawkę. I jak zwy­kle poziom wody się­gał do otwar­tego ścieku, który cią­gnął się wzdłuż budyn­ków. Rynsz­tok, eufe­mi­stycz­nie ochrzczony mia­nem „Mostów”, prze­le­wał się do coraz więk­szej sadzawki, więc cała oko­lica cuch­nęła ludz­kimi i zwie­rzę­cymi odcho­dami.

Na­dal padało, gdy Royce, Gwen i Hadrian stali na drew­nia­nej weran­dzie Domu Med­ford i patrzyli ponad błot­ni­stą sadzawką na nowy szyld nad drzwiami gospody. Piękna lakie­ro­wana tabliczka zwie­szała się z klamry z kutego żelaza. Przed­sta­wiała jaskra­wosz­kar­łatny kwiat na wygię­tej łody­dze z jed­nym, ostrym cier­niem. Kwiat oka­lały wypi­sane ele­ganc­kimi lite­rami słowa „Róża i Cierń”.

Szyld zupeł­nie nie paso­wał do obskur­nej obe­rży o zapa­da­ją­cym się dachu z nie­pa­su­ją­cych do sie­bie dachó­wek i sfa­ty­go­wa­nych belek. Mimo opła­ka­nego stanu karczma z wyszyn­kiem pre­zen­to­wała się znacz­nie lepiej niż kie­dyś. Jesz­cze rok temu gospoda „Ohydny Łeb” nie potrze­bo­wała szyldu, żeby przed­sta­wić się swo­jej nie­pi­śmien­nej klien­teli. Brudne okna i obry­zgane gno­jem ściany mówiły wszystko, co było trzeba. Odkąd Gwen prze­jęła kon­trolę nad gospodą, uprząt­nęła bród i gnój, ale naj­więk­sze zmiany zaszły w środku. Nowy szyld był pierw­szą zmianą widoczną od zewnątrz.

– Piękny – powie­dział Hadrian.

– Lepiej będzie wyglą­dał w słońcu. – Gwen skrzy­żo­wała ręce, patrząc kry­tycz­nie. – Kwiat wyszedł ide­al­nie. Emma go nary­so­wała, a Dixon pomógł przy malo­wa­niu. Myślę, że spodo­bałby się Rose. – Gwen spoj­rzała na ciemne chmury. – Mam nadzieję, że w jakiś spo­sób to widzi. Widzi swoją różę wiszącą nad sta­rymi drzwiami Grue.

– Na pewno to widzi – zapew­nił ją Royce.

Hadrian spoj­rzał na niego.

– No co? – wark­nął Royce.

– Od kiedy wie­rzysz w życie poza­gro­bowe? – zapy­tał Hadrian.

– Nie wie­rzę.

– To dla­czego powie­dzia­łeś…

Royce ude­rzył ręką w poręcz werandy, która była dość mokra, żeby zdo­łał roz­bry­zgać wodę.

– Widzisz? – ode­zwał się do Gwen. – Oto co muszę zno­sić. Cią­gle upo­mina mnie za moje zacho­wa­nie. „Dla­czego nie możesz się uśmiech­nąć?”, mówi. „Dla­czego nie poma­cha­łeś do tego dzie­ciaka? Zabi­łoby cię, gdy­byś był uprzejmy dla tej star­szej kobiety? Dla­czego ni­gdy nie powiesz niczego miłego?”. A teraz, kiedy sta­ram się oka­zać odro­binę taktu, co dostaję? – Wycią­gnął obie ręce, jakby po raz pierw­szy przed­sta­wiał jej Hadriana.

Hadrian na­dal wpa­try­wał się w niego, ale teraz z zaci­śnię­tymi ustami, jakby chciał powie­dzieć „Doprawdy?”. Zamiast tego jed­nak rzu­cił:

– Jesteś miły tylko przez wzgląd na nią.

– Na mnie? – zdu­miała się Gwen. Stała mię­dzy nimi, więc obra­cała głowę, patrząc to na jed­nego, to na dru­giego, nie­winna i czy­sta jak kro­pla rosy. – A co ja mam do tego wszyst­kiego?

Hadrian prze­wró­cił oczami i ze śmie­chem odrzu­cił głowę w tył.

– Ależ z was para! Kiedy tylko prze­by­wa­cie razem, to czuję się tak, jak­bym się zna­lazł w towa­rzy­stwie obcych ludzi. Nie, nie obcych, po pro­stu z waszymi prze­ci­wień­stwami. On zamie­nia się w dżen­tel­mena, a ty uda­jesz, że nie znasz męż­czyzn.

Royce i Gwen popa­trzyli na niego, jakby nie poj­mo­wali ani słowa.

Hadrian zare­cho­tał.

– Dobrze. Niech od tej chwili dzi­siej­szy dzień znany będzie jako Dzień Na Opak. I w związku z tym zamie­rzam poko­nać Morze Won­no­ści, żeby napić się w Pałacu Wspa­nia­łego Jadła i Czy­stej Pościeli.

– Ej! – wark­nęła Gwen, opie­ra­jąc ręce na bio­drach i nie posia­da­jąc się z obu­rze­nia.

– Wła­śnie! – poparł ją Royce. – Kto tu teraz jest nie­grzeczny?

– Prze­stań. Prze­ra­żasz mnie. – Hadrian odszedł, zosta­wia­jąc ich samych.

– Tęsk­ni­łam – powie­działa Gwen, kiedy Hadrian wszedł do środka. Wpa­try­wała się w deszcz ude­rza­jący w ogromną kałużę.

– Nie było mnie kilka dni.

– Wiem. Mimo to tęsk­ni­łam. Jak zawsze. Cza­sem się boję… Mar­twię się, że sta­nie się coś złego.

– Mar­twisz?

Wzru­szyła ramio­nami.

– Możesz zgi­nąć, zostać aresz­to­wany albo spo­tkasz piękną kobietę i ni­gdy nie wró­cisz.

– Jak możesz się mar­twić? Prze­cież znasz przy­szłość, prawda? – zażar­to­wał. – Hadrian mówi, że czy­ta­łaś mu raz z dłoni.

Gwen się nie roze­śmiała. Zamiast tego powie­działa:

– Czy­ta­łam z wielu dłoni. – Spoj­rzała na szyld z samotną różą i na jej twa­rzy odma­lo­wał się smu­tek.

Royce miał ochotę dźgnąć się szty­le­tem.

– Prze­pra­szam… Nie chcia­łem…

– W porządku.

Dla niego to nie było w porządku. Napiął wszyst­kie mię­śnie. Zaci­snął dło­nie w pię­ści. Cie­szył się, że Gwen na niego nie patrzy. Potra­fiła przej­rzeć jego obrony. Dla wszyst­kich innych był nie­prze­nik­nio­nym murem, wyso­kim na pięć­dzie­siąt stóp, z ostrymi jak brzy­twy kol­cami na górze i fosą u pod­nóża, ale dla Gwen był oknem bez zasłon z zepsutą zasuwką.

– Mimo to się mar­twię. W końcu nie jesteś szew­cem albo mura­rzem.

– Nie powin­naś. Ostat­nimi czasy nie robię niczego, co wyma­ga­łoby mar­twie­nia się. Hadrian na to nie pozwoli. Ugrzę­złem przy odzy­ski­wa­niu zagu­bio­nych rze­czy, zaże­gny­wa­niu spo­rów… Wie­dzia­łaś, że poma­ga­li­śmy far­me­rowi zaorać pole?

– Albert zała­twił wam pracę w polu?

– Nie, Hadrian. Far­mer zacho­ro­wał i jego żona była zde­spe­ro­wana. Mieli długi.

– I ty ora­łeś pole?

Royce uśmiech­nął się do niej zna­cząco.

– Ach, czyli Hadrian orał, a ty patrzy­łeś.

– Mówię ci, czego on nie wypra­wia! – Royce wes­tchnął. – Cza­sem nie ma w tym za grosz sensu.

Gwen uśmiech­nęła się do niego. Naj­pew­niej poprze Hadriana; więk­szość ludzi tak robiła. Wszy­scy myśleli, że dobre uczynki to świetna sprawa, przy­naj­mniej ofi­cjal­nie. Jej twarz wyra­żała cier­pliwe zro­zu­mie­nie, jakby Gwen była zbyt uprzejma, żeby to powie­dzieć na głos. To nie miało zna­cze­nia. Uśmie­chała się do niego i na chwilę deszcz ustał. Przez tę jedną chwilę świe­ciło słońce, on ni­gdy nie był płat­nym zabójcą, a ona ni­gdy nie była pro­sty­tutką.

Wycią­gnął ręce, roz­pacz­li­wie pra­gnąc jej dotknąć, przez chwilę potrzy­mać w obję­ciach, poca­ło­wać ten uśmiech i uczy­nić z niego coś wię­cej niż tylko ulotny blask, który w prze­ciw­nym wypadku zapa­mięta jako umie­ra­jącą iskierkę. Jed­nakże się powstrzy­mał.

Gwen spoj­rzała na jego opa­da­jące ręce, a potem na twarz.

– Co się stało?

Czy to roz­cza­ro­wa­nie zabrzmiało w jej gło­sie?

– Mamy towa­rzy­stwo – powie­dział, kiwa­jąc głową w stronę ulicy, gdzie trzy nie­szczę­sne postaci poru­szały się w cie­niach w pobliżu drzwi kuchen­nych. – Musisz poroz­ma­wiać na ten temat ze swoim bar­ma­nem. Dixon wyrzuca resztki za drzwi i przy­ciąga muchy.

Gwen spoj­rzała we wska­za­nym kie­runku.

– Muchy?

– Elfy. Grze­bią w two­ich śmie­ciach.

Gwen zmru­żyła oczy.

– Och, nawet ich nie zauwa­ży­łam. – Mach­nęła ręką. – Nie szko­dzi. Powie­dzia­łam Dixo­nowi, żeby odda­wał im wszyst­kie resztki. Mam tylko nadzieję, że nie wyrzuca ich wprost na błoto. Muszę wysta­wić tam beczkę albo jakiś sto­lik.

Royce skrzy­wił się, patrząc na nie­szczę­sne stwo­rze­nia. Łach­many, które okry­wały ich ciała, były led­wie podar­tymi skraw­kami uda­ją­cymi ubra­nia. Prze­mo­czone na desz­czu elfy wyglą­dały jak szkie­lety oble­czone skórą. Kar­mie­nie ich było przy­kła­dem okru­cień­stwa poprzez dobroć. Gwen dawała im złudną nadzieję. Lepiej dać im umrzeć. Lepiej dla nich, lepiej dla wszyst­kich.

Spoj­rzał na nią.

– Zda­jesz sobie sprawę, że będą tu wra­cać. Ni­gdy się ich nie pozbę­dziesz.

Gwen szturch­nęła go i wska­zała ulicę Prze­korną.

– Albert przy­szedł.

Przy­był pie­szo. Prze­sło­nięty mgli­stą zasłoną desz­czu pod­szedł z nie­sma­kiem do budzą­cej postrach sadzawki. Prze­mókł do suchej nitki. Nowy kape­lusz bez ronda przy­le­gał mu pła­sko do głowy i zsu­wał się nieco na bok. Pele­ryna lepiła się do jego ciała. Wiceh­ra­bia Albert Win­slow popa­trzył na mroczne jezioro, a potem na sto­ją­cych po dru­giej stro­nie Royce’a i Gwen.

– Skoro zawsze tak ma być – zawo­łał ponad sadzawką – to czy nie mogła­byś zbu­do­wać mostu nad tą fosą, Gwen?!

– Nie mam praw do zarzą­dza­nia ulicą! – odkrzyk­nęła. – Ani rynsz­to­kiem, skoro już o tym mowa. Musisz zwró­cić się z tą kwe­stią do króla albo przy­naj­mniej gil­dii kupiec­kiej w Dziel­nicy Dol­nej.

Albert spoj­rzał na wzbu­rzoną wodę i z gry­ma­sem ruszył przez kałużę.

– Chcę konia! – krzyk­nął w chmury, kiedy woda się­gnęła mu do połowy łydek. – Na miłość Mari­bora, jestem wiceh­ra­bią! Nie powi­nie­nem być zmu­szany do brnię­cia przez ścieki, żeby się odmel­do­wać.

– Nie stać nas na trzy konie – odpo­wie­dział Royce. – Led­wie dajemy radę wyży­wić dwa.

– Teraz już nas stać. – Albert odchy­lił pele­rynę, uka­zu­jąc sakiewkę. Potrzą­snął nią. – Zapła­cono nam.

Sześć błysz­czą­cych zło­tych monet z soko­łem Melen­garu i dwa­dzie­ścia srebr­nych z takim samym wize­run­kiem leżało na stole w Ciem­nym Pokoju. Jako jedyne pomiesz­cze­nie bez ani jed­nego okna słu­żył kie­dyś za spi­żar­nię i scho­wek na wszel­kiej maści sprzęt kuchenny. Gwen zamie­niła go w kwa­terę główną Riy­rii, gdzie Royce i Hadrian pro­wa­dzili inte­resy jako rze­zi­mieszki do wyna­ję­cia. Dosta­wiła komi­nek, żeby grzał i oświe­tlał pokój, oraz stół, na który Albert opróż­nił sakiewkę.

Royce przy­niósł świecę. Każde kró­le­stwo i mia­sto-pań­stwo biło wła­sne monety, ale tenent był walutą mię­dzy­na­ro­dową i powi­nien zawsze ważyć tyle samo, mniej wię­cej tyle, co zwy­kle jajko rudzika. Srebrny tenent ważył tyle samo co złoty, ale moneta była więk­sza i grub­sza, bo metal był lżej­szy. Tak wyglą­dała teo­ria i zwy­kle tak wła­śnie było w rze­czy­wi­sto­ści. Przy­nie­sione monety nie spra­wiały wra­że­nie fał­szy­wych.

– Nawia­sem mówiąc, upie­kło wam się. – Albert sta­nął obok ognia i zdjął prze­mo­czony kape­lusz. – Lady Mar­tel albo nie wie, że zabrano jej pamięt­nik, albo jest zbyt zakło­po­tana, żeby to zgło­sić. Domy­ślam się, że raczej to dru­gie.

Zaczął wyży­mać kape­lusz na pod­łogę.

– Nie, nie, nie! – krzyk­nęła na niego Gwen. – Daj mi to, pro­szę. Ach, i wyska­kuj z pozo­sta­łych rze­czy. Trzeba je uprać. Dixon, możesz, pro­szę, przy­nieść koc?

Albert uniósł brwi, kiedy Gwen sta­nęła wycze­ku­jąco z wycią­gnię­tymi rękami. Zer­k­nął pyta­jąco na Royce’a i Hadriana. Żaden nie ode­zwał się sło­wem. Obaj odpo­wie­dzieli sze­ro­kimi uśmie­chami.

– Alber­cie, naprawdę myślisz, że masz coś, czego nie widzia­łam już wcze­śniej? – zapy­tała Gwen.

Wiceh­ra­bia zmarsz­czył brwi, odgar­nął mokre włosy z twa­rzy i zaczął roz­pi­nać dublet.

– W każ­dym razie, jak już mówi­łem, lord Hem­ley nie zarzą­dził nawet prze­szu­ka­nia. Według naszej zle­ce­nio­daw­czyni, lady Con­stan­tine, lady Mar­tel zgło­siła tylko, że okrop­nie prze­stra­szyła się nocą, ale oka­zało się, że to nie było nic takiego.

– Nic takiego? – spy­tał Royce.

– Wąt­pię, żeby Ralph albo Pan Hip­ple zgo­dzili się z jej zda­niem – wtrą­cił Hadrian.

– A powie­działa, czego wła­ści­wie się prze­stra­szyła? – zapy­tał Royce.

Albert zdjął prze­mo­czony bro­kat i Gwen wzięła go od niego. Zwa­li­sty bar­man przy­szedł z kocem, a Gwen oddała mu za to rze­czy Alberta.

– Możesz to, pro­szę, dać Emmie i popro­sić, żeby zro­biła, co w jej mocy?

– Powiedz, żeby uwa­żała – wtrą­cił Albert. – To bar­dzo dro­gie rze­czy.

– Wiemy – przy­po­mniał mu Royce.

– Emma miała już do czy­nie­nia z bro­ka­tem – zapew­niła go Gwen po wyj­ściu Dixona. – A teraz daj mi poń­czo­chy i spodnie.

– Mogę usiąść?

– Jak już zdej­miesz spodnie.

– To o czym wła­ści­wie wspo­mniała lady Mar­tel? Co przy­tra­fiło jej się w nocy? – zapy­tał znowu Royce.

– Ach! – Albert zare­cho­tał, rolu­jąc poń­czo­chy. – Powie­działa, że szop wlazł przez okno sypialni i dla­tego pies zaczął szcze­kać. Sły­sząc hałasy, jeden ze straż­ni­ków przy­biegł i z powodu ciem­no­ści przy­wa­lił głową w konar topoli. Krzyk­nął, myśląc, że go zaata­ko­wano.

– Myśląc, że go zaata­ko­wano? – dopy­ty­wał się Royce.

– On obsta­wał, że do domu wła­mało się dwóch gości i chciało go zabić. Lady Mar­tel powie­działa, że coś mu się uro­iło.

Royce usiadł naprze­ciwko ognia i zło­żył razem dło­nie, puka­jąc o sie­bie pal­cami. Zasta­na­wiał się, co było w pamięt­niku lady Mar­tel, że chciała unik­nąć jakie­go­kol­wiek docho­dze­nia.

Hadrian się tylko roze­śmiał.

– Co znowu? – zapy­tał Albert, wrę­cza­jąc drugą poń­czo­chę, którą Gwen wzięła z wyra­zem nie­smaku na twa­rzy.

– Lady Mar­tel wła­śnie ura­to­wała Ral­phowi życie – odpo­wie­dział Hadrian.

– Naprawdę? A kto to jest Ralph?

– Pewien straż­nik z uro­je­niami. Royce cze­kał, aż prze­sta­nie padać, żeby wpaść z odwie­dzi­nami do sta­rego Ral­pha.

Albert kla­snął w dło­nie.

– Zatem wszy­scy mamy dziś powód do świę­to­wa­nia, prawda?

– Jak już zdej­miesz spodnie – zbesz­tała go Gwen.

– Wszyst­kich swo­ich klien­tów trak­tu­jesz w taki spo­sób? – zapy­tał Albert.

– Nie jesteś klien­tem.

– Nie, jestem wiceh­ra­bią.

Po krót­kiej pau­zie wszy­scy wybu­chli śmie­chem.

– Dobrze, już dobrze, pro­szę, oto moje spodnie! Weź je. Po cóż mi spodnie? I tak już stra­ci­łem całą god­ność oso­bi­stą.

– A po co komu god­ność, kiedy ma pie­nią­dze? – Royce rzu­cił mu sto­sik sre­bra zwień­czony zło­tem.

Albert zła­pał monety jak wprawny żon­gler. Stał nago przed ogniem i oglą­dał monety z uśmie­chem.

– Znowu jestem ary­sto­kratą!

– Owiń się tym. – Gwen podała mu koc. – Dość już się napa­trzy­li­śmy na ary­sto­kra­cję jak na jeden dzień.

Zebrała resztę rze­czy i wyszła.

Albert owi­nął się miękką wełną i usiadł na krze­śle tak bli­sko kominka, jak tylko mógł, nie oba­wia­jąc się zaję­cia ogniem. Pocie­ra­jąc monety w pal­cach, powie­dział:

– Sre­bro i złoto są takie ładne. Szkoda je wyda­wać.

– A nie star­czą na długo. – Royce wes­tchnął i spoj­rzał na Alberta. – Przy tem­pie, z jakim bie­rzemy zle­ce­nia, i tak małych sakiew­kach sytu­acja staje się napięta. Potrze­bu­jemy cze­goś za wyż­szą cenę.

– Wła­ści­wie to mam dla was nową robotę. To coś spo­rego: dwa­dzie­ścia zło­tych tenen­tów oraz pokry­cie wydat­ków, wyobra­żasz sobie? I całe szczę­ście, bo robota jest w połu­dnio­wym Mara­no­nie.

Royce i Hadrian usie­dli pro­sto.

– Szybko to poszło – zauwa­żył Hadrian. – Zwy­kle nie pra­cu­jesz tak ciężko.

– Racja, ale to zle­ce­nie po pro­stu wpa­dło nam do rąk. – Kro­pelka wody ześli­zgnęła się Alber­towi po twa­rzy. Urwał, żeby otrzeć wodę z wło­sów rogiem koca. – I robi wra­że­nie nie­wia­ry­god­nie pro­stego.

– Nie możesz tego oce­nić, bo nie masz kwa­li­fi­ka­cji – powie­dział Royce.

– Ale ta robota taka jest. Nie chcą nawet, żeby­ście cokol­wiek robili.

Royce pochy­lił się, wbi­ja­jąc wzrok w wiceh­ra­biego.

– Kto płaci dwa­dzie­ścia sztuk złota za nic? Co to za robota?

– Wygląda na to, że ktoś pró­buje zabić lady Nysę Dul­gath.

– Nie jeste­śmy ochro­nia­rzami do wyna­ję­cia.

– Och, ona już ma straże. Lady Dul­gath jest hra­biną i nie­długo zosta­nie wład­czy­nią maleń­kiej pro­win­cji w połu­dniowo-zachod­nim zakątku Mara­nonu, gdy już złoży hołd lenny kró­lowi Vin­cen­towi. Naj­wy­raź­niej jej ojciec, hra­bia Beadle Dul­gath zmarł nie­dawno, a ona jest jego jedy­nym dziec­kiem.

– Został zamor­do­wany? – zapy­tał Royce.

– Nie. Zmarł ze sta­ro­ści. Facet był potwor­nie stary, dobie­gał sześć­dzie­siątki. Nie­stety ktoś uwziął się na jego córkę. Z tego, co mi powie­dziano, wynika, że w ciągu ostat­niego mie­siąca doszło do trzech prób zama­chu na jej życie. Po tych poraż­kach zatrud­nią zawo­dowca. I tu wkra­czasz ty. – Albert spoj­rzał na Royce’a.

– Nie powie­dział­bym, że zabi­cie hra­biny to nic. Poza tym wiesz, jaki on ma sto­su­nek do takich zle­ceń. – Royce wska­zał Hadriana.

Albert mach­nął ręką.

– Nie, źle mnie zro­zu­mia­łeś. Nie cho­dzi o to, żeby­ście wy ją zabili. Wieść nie­sie, że już kogoś wyna­jęto.

Royce pokrę­cił głową.

– O ile nie posta­no­wili zała­twić tego tanim kosz­tem, to najęty gość jest skry­to­bójcą z Czar­nego Dia­mentu. Zawar­łem z Dia­men­tem poro­zu­mie­nie i zgod­nie z nim nie wcho­dzimy sobie w paradę.

– Pamię­tam – powie­dział Albert. – Ale oni nie chcą, żebyś zła­pał zabójcę. Twoim zada­niem jest oce­nić sytu­ację i poin­for­mo­wać sze­ryfa Knoxa, jak ty zabrał­byś się do zabi­cia lady Dul­gath, żeby mógł przy­go­to­wać plan, który zapo­bie­gnie zama­chowi.

– Dla­czego ja?

Albert się uśmiech­nął.

– Wyga­da­łem się, że pra­co­wa­łeś jako zabójca dla Czar­nego Dia­mentu.

Royce spio­ru­no­wał go wzro­kiem.

– Nikogo w Mara­no­nie nie inte­re­suje, czym zaj­mo­wa­łeś się gdzie indziej. Mówimy tu o ary­sto­kra­cji. Szla­chet­nie uro­dzeni sto­sują ruchomą skalę do oceny moral­nej. Eks­cy­tuje ich moż­li­wość zatrud­nie­nia kogoś z doświad­cze­niem.

– To brzmi… – zaczął Hadrian i zamy­ślił się, szu­ka­jąc wła­ści­wego słowa.

– Podej­rza­nie – pod­su­nął mu Royce.

– Chcia­łem powie­dzieć „dziw­nie” – spro­sto­wał Hadrian – ale masz rację. To szem­rana sprawa. Czy to moż­liwe, że wła­śnie sze­ryf chce jej śmierci?

– Mało. Nie jestem nawet pewien, czy wie o tym pla­nie. Nie on nas zatrud­nił. A wąt­pię, żeby nasz klient miał zwy­czaj mor­do­wać wład­ców pro­win­cji.

– A kto to taki? Zna­czy kto nas zatrud­nił?

Albert wahał się chwilę, a potem odpo­wie­dział:

– Kościół Nyph­rona.

Rozdział 2. Artysta

Roz­dział 2

Arty­sta

Sher­wood Stow trzy­mał pędzel bez naj­mniej­szego świa­do­mego wysiłku, patrząc na lady Nysę Dul­gath. Stała dzie­sięć stóp dalej z jedną ręką na brzu­chu, a z drugą przy boku; ści­skała w niej parę ręka­wi­czek do jazdy kon­nej, jakby zaraz miała wybiec na polo­wa­nie. Stała cudow­nie pro­sto, z unie­sio­nym pod­bród­kiem, dzięki czemu dłu­gie kol­czyki z pereł zwie­szały się ide­al­nie. Włosy miała upięte wysoko, zaple­cione w war­ko­cze i zwi­nięte, tak że opa­sy­wały jej głowę niczym kró­lew­ski dia­dem. Była ubrana w nad­zwy­czajną suk­nię ze zło­tego bro­katu o sze­ro­kich ręka­wach, a na jej ramio­nach spo­czy­wała etola z lisa, który uśmie­chał się, jakby był zachwy­cony, mogąc znaj­do­wać się tak bli­sko tej olśnie­wa­ją­cej kobiety. Cho­ciaż jej spoj­rze­nie było kró­lew­skie, gdy wpa­try­wała się w dal, to Sher­wood żało­wał, że nie patrzy na niego. Tak naprawdę to spo­glą­dała ponad jego głową na żyran­dol wiszący pośrodku jej pry­wat­nego gabi­netu.

Pokój był mały jak na stan­dardy zamku Dul­ga­thów. Intymny, lubił myśleć o nim Sher­wood, jak gar­de­roba albo salo­nik, w któ­rym spo­ty­kają się zako­chani. A nawet bar­dziej, ponie­waż w takim salo­niku roi się od przy­zwo­itek, a oni prze­by­wali w gabi­ne­cie tylko we dwoje.

– Dla­czego nie spoj­rzy pani na mnie? – zapy­tał Sher­wood.

– To konieczne? – odpo­wie­działa lady, wpa­tru­jąc się w żyran­dol.

Usta wygięła w obo­jęt­nym pół­u­śmieszku, jej twarz przy­brała obo­wiąz­kowy ofi­cjalny wyraz. Zwy­kle doce­niał modeli, któ­rzy potra­fią zacho­wać posą­gowy wygląd pod­czas pozo­wa­nia, ale ona wypeł­niła jego prośbę z prze­sadną skru­pu­lat­no­ścią. Nysa nie pozo­wała tak po pro­stu. Ona się ukry­wała.

– Powiedzmy, że to prośba.

– Wobec tego odma­wiam. – Jej słowa były rów­nie słodko neu­tralne jak usta. Nie były ani na tyle cie­płe, by zdra­dzać bli­skość, ani tak zimne, żeby suge­ro­wać nie­za­do­wo­le­nie.

Nie potra­fię nawet dostrzec, czy ona oddy­cha, pomy­ślał.

Nysa była za sztywna. Oczy­wi­ście taki wize­ru­nek chciała uwiecz­nić, ale Sher­wood Stow nie był zain­te­re­so­wany spor­tre­to­wa­niem przy­szłej hra­biny Dul­gath. Inte­re­so­wała go kobieta. I cho­ciaż ni­gdy nie wypo­wia­dał tego imie­nia publicz­nie, to zawsze myślał o niej jako o Nysie. Ni­gdy jako o lady Dul­gath.

Ród Dul­ga­thów był gma­chem, monu­men­tem, zaku­rzoną sławną dyna­stią. Nysa była kobietą nie­wiele po dwu­dzie­stce. Nie wie­dział, jak nie­wiele, trudno to było oce­nić, ponie­waż jej ciało miało w sobie wigor mło­do­ści, ale oczy wyda­wały się nie­zmier­nie wie­kowe. Piękna i tajem­ni­cza istota pełna świa­tła, ale jej ruchy zdra­dzały farsę. Zbyt wdzięczne. Sher­wood znał wiele kobiet – dam, księż­ni­czek, nawet kró­lo­wych – ale żadna nie miała ułamka jej wytwor­no­ści i ele­gan­cji. Nysa była jak wiru­jący liść na wie­trze i gdyby wylą­do­wała na powierzchni nie­ru­cho­mego jeziora, nie wywo­ła­łaby nawet naj­mniej­szej zmarszczki.

– Panie Stow, czy zwy­cza­jowo w trak­cie malo­wa­nia nie dotyka się pędz­lem płótna? – Nysa skie­ro­wała pyta­nie do żyran­dola. – Stoi pan tam od dwu­dzie­stu minut, mie­sza­jąc farby, i trzyma unie­siony ten naje­żony patyk, ale ani razu się pan nim nie posłu­żył.

– Skąd pani wie, skoro patrzy pani na żyran­dol?

– Patrze­nie i widze­nie to czyn­no­ści od sie­bie nie­za­leżne. Ze wszyst­kich ludzi pan wła­śnie powi­nien naj­le­piej to rozu­mieć.

Sher­wood ski­nął głową i raz jesz­cze dodał oleju orze­cho­wego do gęst­nie­ją­cej umbry. Jego dawny mistrz Yar­dley bez wąt­pie­nia wzdy­chał w gro­bie. Yar­dley zawsze upie­rał się przy tem­pe­rach mie­sza­nych z jaj­kiem, ale Sher­wood wolał farby olejne. Nie dość, że pozwa­lały mu uzy­skać w por­tre­tach przej­rzy­stą głę­bię, to jesz­cze powolne wysy­cha­nie dawało mu czas na… cóż… na wszystko.

– Ow­szem, a skoro tak dobrze zdaje sobie pani z tego sprawę, to musi pani rozu­mieć koniecz­ność zwłoki i to, jak ważna jest powol­ność w mojej pracy.

– „Powolny” to nie jest słowo, które sto­sow­nie pana opi­suje, panie Stow. Kro­pla miodu zimą jest powolna. Prze­lewa się jakby nie­chęt­nie, ale jed­nak się prze­lewa. A pan, panie Stow, nie jest ciur­ka­ją­cym mio­dem. Pan jest skałą.

– Szkoda. Tak bar­dzo lubię miód. Może zechce pani prze­my­śleć swoją ocenę?

– Skała, powia­dam. Ogromny blok gra­nitu nie­ru­chomy i sta­now­czo odma­wia­jący poru­sze­nia się.

– Doprawdy?

– Jak ina­czej wyja­śni pan dwa mie­siące codzien­nych godzin­nych sesji? To sześć­dzie­siąt godzin. Sły­sza­łam, że dobrzy arty­ści potra­fią skoń­czyć por­tret w tydzień.

– Prawda, prawda. – Popu­kał się pal­cem w brodę, bru­dząc ją farbą. – Chyba jedy­nym wyja­śnie­niem będzie stwier­dze­nie, że nie jestem dobrym arty­stą.

Sher­wood zakor­ko­wał butelkę oleju i odsta­wił na półkę pod szta­lu­gami obok popla­mio­nych szma­tek i fio­lek z pig­men­tami, z któ­rych nie­które były zaska­ku­jąco dro­gie. Błę­kit zamor­ski, czyli ultra­ma­ryna, był naj­kosz­tow­niej­szy, ponie­waż kamień, z któ­rego wyra­biano ten ciem­no­nie­bie­ski barw­nik, musiał prze­być morze i pocho­dził z tego samego legen­dar­nego lądu, z któ­rego spro­wa­dzano nie­zrów­nane wino Mon­te­mor­cey. Farba kosz­to­wała dwu­dzie­sto­krot­ność swo­jej wagi w zło­cie. Na szczę­ście nie­wielu ludzi nie­bę­dą­cych mala­rzami wie­działo o tym, bo ina­czej na jego kole­gów po fachu regu­lar­nie by napa­dano i ich okra­dano.

– Zatem przy­znaje pan?

– Oczy­wi­ście z pew­no­ścią nie jestem dobrym mala­rzem. – Posłu­żył się szmatką, którą zro­bił z ostat­niej przy­zwo­itej koszuli, żeby otrzeć olej, który skap­nął mu na ręce z trzonka pędzla. Bez względu na to, jak bar­dzo uwa­żał, jego dło­nie dzia­łały na farbę i olej jak magnes. – Jestem naj­lep­szym mala­rzem.

Sap­nęła w spo­sób nie­ty­powy dla sie­bie, co brzmiało pra­wie jak par­sk­nię­cie śmie­chem, i unio­sła scep­tycz­nie brew.

– Jest pan aro­ganc­kim czło­wie­kiem.

Wresz­cie jakaś reak­cja.

– Nie, jestem pewny sie­bie, a to róż­nica. Aro­gan­cja to nie­uza­sad­niona wiara w sie­bie. Pew­ność sie­bie wynika po pro­stu z rozu­mie­nia wła­snych moż­li­wo­ści. Nie prze­chwa­lam się, że jestem wspa­nia­łym kochan­kiem, cho­ciaż moż­liwe, że tak jest. W tym tema­cie aku­rat zwy­czaj­nie nie znaj­duję się w pozy­cji, która umoż­li­wia­łaby mi pre­cy­zyjny osąd. Ocenę zosta­wiam kobie­tom, które zaba­wiam.

Tym razem unio­sła obie brwi i na jej czole poja­wiła się led­wie widoczna zmarszczka.

– Roz­ma­wia­li­śmy jed­nak o sztuce, a w tym tema­cie jestem eks­per­tem. Może więc mi pani zaufać, kiedy mówię, że nie ma więk­szego arty­sty ode mnie, a mówię tak, ponie­waż nie ma lep­szego ode mnie sędziego war­to­ści arty­stycznej.

– Panie Stow, wąt­pię, czy mogę zaufać pań­skiej oce­nie w kwe­stii sztuki czy cze­go­kol­wiek innego. Jak bym mogła, skoro nie pozwala mi pan spoj­rzeć na pań­skie dzieło? Odma­wiał pan przez dwa mie­siące wszyst­kim, któ­rzy chcieli zer­k­nąć na pań­skie arcy­dzieło.

– Prawdy nie da się stwo­rzyć, trzy­ma­jąc się har­mo­no­gramu.

– Prawdy? Zatem to prawdę pan maluje? Myśla­łam, że mnie.

– Maluję panią, a przy­naj­mniej pró­buję, ale odma­wia­jąc współ­pracy, powo­duje pani opóź­nie­nia.

– Co ma pan na myśli?

– Ukrywa się pani przede mną.

– C-co…? – Omal na niego nie spoj­rzała. Widział, jak wal­czy ze sobą, by nie poru­szyć źre­ni­cami. Zagry­zła dolną wargę i z podwój­nym zacię­ciem wbiła wzrok w żyran­dol. Unio­sła nieco pod­bró­dek jakby w akcie pro­te­stu. – Prze­cież jestem tutaj.

– Nie, nie­prawda. Hra­bina Dul­gath w całym swoim ary­sto­kra­tycz­nym splen­do­rze i pysz­nym stroju stoi przede mną, ale nie pani. Nie to, kim jest pani naprawdę. Chcę dostrzec osobę wewnątrz. Osobę, którą ukrywa pani przed wszyst­kimi w oba­wie, że mogliby ją dostrzec…

Popa­trzyła na niego. Nie zer­k­nęła. Nie spoj­rzała. Spio­ru­no­wała go ogni­stym wzro­kiem. Prze­lot­nie tylko, ale w tej jed­nej chwili dostrzegł wię­cej, niż widział przez dwa mie­siące. Coś potęż­nego. Gwał­tow­nego. Burza zakor­ko­wana w kobie­cym ciele i powle­czona smut­kiem żałoby i żalu. Dostrzegł ją. Ten widok wstrzą­snął nim tak, że cof­nął się o krok.

– To było na tyle – oznaj­miła lady Dul­gath, prze­sta­jąc pozo­wać i zrzu­ca­jąc z ramion lisa. – Nie widzę powodu, by prze­cią­gać ten absurd. Zgo­dzi­łam się na por­tret tylko dla­tego, że chciał tego mój ojciec. On nie żyje, więc obraz prze­stał być potrzebny.

Obró­ciła się na lewym obca­sie i ruszyła do wyj­ścia.

– W takim razie zoba­czymy się jutro! – zawo­łał za nią Sher­wood.

– Nie, nie zoba­czymy.

– Będę tu jutro.

– A ja nie.

Zatrza­snęła dębowe drzwi, wycho­dząc, i zosta­wiła Sher­wo­oda samego w gabi­ne­cie, słu­cha­ją­cego echa jej odda­la­ją­cych się kro­ków.

Spoj­rzał na drzwi, które aż odsko­czyły od futryny i teraz stały sze­roko otwarte, więc widział jej zło­ci­stą suk­nię, kiedy odcho­dziła kory­ta­rzem.

Fascy­nu­jąca, pomy­ślał.

W oka­mgnie­niu Sher­wood pod­niósł pędzel i szmatkę, które upu­ścił, nawet nie zda­jąc sobie z tego sprawy, i spoj­rzał na obraz. Pędzel poru­szał się jakby z wła­snej woli, wędro­wał od palety do płótna z ośle­pia­jącą gwał­tow­no­ścią. Sku­pie­nie Sher­wooda było tak wiel­kie, że nie zauwa­żył, że do gabi­netu wszedł młody męż­czy­zna, dopóki ten się nie ode­zwał.

– Jakieś kło­poty?

Sher­wood roz­po­znał dublet z nie­bie­skiej satyny, zanim dostrzegł kozią bródkę, i natych­miast zakrył obraz. Przy­mo­co­wał mate­riał do blejt­ramu, żeby móc szybko zasło­nić pracę. Zasła­nia­nie powsta­ją­cego obrazu dla ochrony mokrej farby przed koma­rami, kurzem i wło­sami nie było niczym nie­ty­po­wym, teraz jed­nak Sher­wood miał znacz­nie poważ­niej­szy powód.

– Lord Faw­kes. Prze­pra­szam, nie zauwa­ży­łem pana. Co pan mówił?

– Pyta­łem, czy poja­wił się jakiś kło­pot – powie­dział Faw­kes, roz­glą­da­jąc się po gabi­ne­cie z typową dla sie­bie mie­szanką zdu­mio­nej nie­win­no­ści i zło­wiesz­czej podejrz­li­wo­ści. – Usły­sza­łem huk i zoba­czy­łem hra­binę wybie­ga­jącą z pokoju. Czy mogę słu­żyć pomocą?

– Nie ma potrzeby, to była wyjąt­kowo udana sesja, ale już się skoń­czyła. Zbiorę swoje rze­czy. Poczy­ni­li­śmy dzi­siaj znaczne postępy.

Faw­kes obszedł szta­lugi i zmarsz­czył brwi, patrząc na zakryty por­tret.

– Mam nadzieję, że to nie jest kawa­łek pościeli.

– To moja koszula nocna, a wła­ści­wie to, co z niej zostało.

– To w czym pan śpi?

– Teraz? W niczym. Nie stać mnie na strój nocny.

– Dzięki niech będą Novro­nowi, że zbliża się lato. – Lord Faw­kes pod­niósł bute­leczkę ultra­ma­ryny i zaczął ją prze­rzu­cać z ręki do ręki. To, że wybrał sobie do zabawy wła­śnie ten barw­nik, wyda­wało się zbyt dużym zbie­giem oko­licz­no­ści. W prze­ci­wień­stwie do innych ludzi jego pokroju lord Chri­sto­pher Faw­kes musiał znać się na sztuce malar­skiej. – Co pan jesz­cze tu robi, Sher­wood?

Malarz wska­zał zakryty obraz i się uśmiech­nął. Wska­za­nie było łatwe, uśmiech oka­zał się więk­szym wyzwa­niem, kiedy patrzył, jak Faw­kes bawi się nie­bie­ską bute­leczką.

Lord zer­k­nął przez ramię i pocią­gnął lek­ce­wa­żąco nosem.

– Malo­wał pan moją ciotkę Mobi zeszłego lata w jej willi w Swan­wick.

– Tak, pamię­tam. Piękne miej­sce. A lady Swan­wick była nad­zwy­czaj łaskawa i hojna.

– Wła­ści­wie to dość czę­sto się panu zda­rza.

Faw­kes prze­rwał żon­glerkę, żeby wska­zać kciu­kiem zakryty por­tret.

– Wszyst­kim aż zaparło dech, kiedy odsło­nił pan por­tret.

– To także dość czę­sto mi się przy­da­rza.

– Ciotka Mobi roz­pła­kała się, kiedy zoba­czyła, co pan zro­bił. Dzie­sięć minut minęło, zanim mogła ode­zwać się sło­wem. Wuj Karl był prze­ko­nany, że ją pan obra­ził.

Sher­wood ski­nął głową.

– Hra­bia Swan­wick wezwał straże.

– Sły­sza­łem, że zła­pali pana za nad­garstki i zaczęli wywle­kać z pokoju, kiedy ciotka Mobi wresz­cie odzy­skała głos i ich powstrzy­mała. „To ja”, powie­działa. „Oto jaka naprawdę jestem. Nikt dotąd mnie tak nie widział”.

– To też czę­sto mi się przy­tra­fia.

– Spał pan z nią?

Lord Faw­kes pod­rzu­cił bute­leczkę wyżej niż dotąd.

– Słu­cham?

– To dzięki temu tak jej pan zaim­po­no­wał? To dla­tego oka­zała się aż tak hojna?

– Widział pan obraz?

Faw­kes zare­cho­tał.

– Nie. Jedy­nie sły­sza­łem opo­wie­ści. Ciotka Mobi trzyma go pod klu­czem w swo­jej sypialni, gdzie, jestem pewien, śni o mło­dym mala­rzu, który tak dosko­nale ją uchwy­cił. Zasta­na­wiam się, dla­czego kobie­cie, która poślu­biła hra­biego, tak zaim­po­no­wałby malarz bez gro­sza przy duszy.

– Czy ta opo­wieść dokądś zmie­rza?

Faw­kes uśmiech­nął się zna­cząco.

– Zmie­rzam do tego, że ten por­tret, który tak dosko­nale uchwy­cił naturę ciotki Mobi, że być może wyma­gał jej zdrady mał­żeń­skiej, powstał w pięć dni. Dla­tego pytam ponow­nie: co pan jesz­cze tu robi, panie Sher­wood?

– Nie­które por­trety są trud­niej­sze od innych.

– A nie­które kobiety trud­niej uwieść niż inne.

Sher­wood zła­pał bute­leczkę w locie.

– Pig­menty to nie zabawka.

– Lady Dul­gath także nie jest zabawką. – Faw­kes patrzył przez chwilę na bute­leczkę w ręku Sher­wo­oda, a potem się odwró­cił. – Do tej pory zakła­da­łem, że po pro­stu paso­ży­tuje pan, wyko­rzy­stuje dobrą wolę pra­co­dawcy. Może zwle­kał pan, nie mając innych zle­ceń. Teraz myślę, że jest pan naiwny.

Spoj­rzał znowu na zakryty por­tret, jakby to była twarz za welo­nem, która ich obser­wuje.

– Życie wędrow­nego mala­rza musi być meczące i nie­bez­pieczne. Podej­rze­wam, że miesz­ka­nie w zamku, gdzie ma się wła­sne łóżko i pra­cow­nię, to zna­cząca poprawa warun­ków. Zapo­mniał pan jed­nak o jed­nej rze­czy. Ona jest ary­sto­kratką, a pan nie. Prawo zaka­zuje takich rze­czy.

– Nie­prawda. – Sher­wood odsta­wił fiolkę z nie­bie­skim pig­men­tem na półeczkę pod szta­lu­gami i sta­nął mię­dzy nimi a lor­dem.

Faw­kes spio­ru­no­wał go wzro­kiem.

– A powinno.

– Gdy­by­śmy roz­ma­wiali o tym, co być powinno, to pan uro­dziłby się jako hodowca krów w Kel­sey, a nie jako kuzyn króla Vin­centa. Cho­ciaż to byłoby strasz­li­wie nie­spra­wie­dliwe wobec krów i jestem prze­ko­nany, że wła­śnie o tym myślał Mari­bor, kiedy uczy­nił pana lor­dem bez ziemi.

Sher­wood ogrom­nie się cie­szył, że lord Faw­kes nie trzyma już jego bez­cen­nej bute­leczki błę­kitu zamor­skiego. Mara­noń­ski lord bez ziemi sap­nął z wście­kło­ści. Ramiona unio­sły mu się jak sierść na grzbie­cie psa. Zanim zdą­żył otwo­rzyć usta, żeby cisnąć jakimś plu­ga­wym epi­te­tem, Sher­wood wszedł mu w słowo.

– A co pan jesz­cze tu robi? Pogrzeb odbył się chyba z mie­siąc temu.

To zadzia­łało jak wyla­nie zim­nej wody na pło­mień. Faw­kes zamru­gał trzy razy, a potem zado­wo­lił się posła­niem mu mor­der­czego spoj­rze­nia.

– Być może tak się sku­pi­łeś na tym, żeby wsko­czyć do łóżka jaśnie pani hra­biny, że umknął ci fakt, iż ktoś pró­buje ją zabić.

– A co to ma do rze­czy?

– Zosta­łem, by ją chro­nić.

– Doprawdy? – Sher­wood powie­dział to bar­dziej sar­ka­stycz­nie, niż zamie­rzał, ale lord ziry­to­wał go wię­cej niż tylko tro­chę. – Może umknął pana uwagi fakt, że od tego hra­bina ma zastęp dosko­nale wyszko­lo­nych straż­ni­ków. Czy też może wie­rzy pan, że jedy­nym, co stoi mię­dzy lady Dul­gath a śmier­cią, jest strach, jaki zabójca odczuwa przed dale­kim krew­nia­kiem króla?

Ten komen­tarz w żaden spo­sób nie zła­go­dził spoj­rze­nia Faw­kesa, ale teraz prze­su­nęło się ono na szta­lugi.

Sher­wood wie­dział, co lord sobie myśli, zro­bił więc jesz­cze jeden krok naprzód. Nie łudził się marze­niami o poko­na­niu Faw­kesa w walce. Prawo rze­czy­wi­ście zabra­niało ata­ko­wa­nia ary­sto­kra­tów, nawet wyjąt­kowo nik­czem­nych. Sher­wood ble­fo­wał, robiąc ten krok, ale sta­rał się wypaść tak prze­ko­nu­jąco, jak to tylko moż­liwe. Wypro­sto­wał się na całą dłu­gość – a był o cal wyż­szy od Faw­kesa – i odwza­jem­nił się jado­wi­tym spoj­rze­niem, zaci­ska­jąc zęby i uno­sząc ręce.

I bez względu na to, czy dostrzegł blef, Faw­kes zado­wo­lił się jedy­nie splu­nię­ciem na but mala­rza i opusz­cze­niem gabi­netu.

On także zatrza­snął za sobą drzwi, ale tym razem pozo­stały zamknięte.

Rozdział 3. Maranon

Roz­dział 3

Mara­non

Pogoda nie popra­wiła się przez całą drogę do Mehanu. Jeśli chmury ich nie śle­dziły, jak wyobra­żał sobie Hadrian, i w całym pół­noc­nym Avry­nie lało tak samo, to sadzawka na Prze­kor­nej musiała zamie­nić się w jezioro po trzech kolej­nych dniach nie­ustan­nej ulewy, która moczyła ich pod­czas jazdy na połu­dnie. Ran­kiem czwar­tego dnia niebo obu­dziło się czy­ste i błę­kitne, a ogromne połu­dniowe słońce oświe­tlało kra­inę cud­nych, pofał­do­wa­nych wzgórz.

Więk­szość zle­ceń, jakie przyj­mo­wali jako Riy­ria, doty­czyły samego Med­fordu i jego oko­lic, nie wypusz­czali się dalej na połu­dnie niż do War­ric. Cho­ciaż Hadrian dora­stał nie­całe pięć­dzie­siąt mil od gra­nicy, to była jego pierw­sza podróż do Mara­nonu. Gdyby pół­wy­sep Del­gos był ręka­wicą z jed­nym pal­cem, to Mara­non byłby wła­śnie kciu­kiem, i to w dodatku zie­lo­nym. Kra­ina w kolo­rze głę­bo­kiej, inten­syw­nej jak aksa­mit zie­leni lasu oświe­tlo­nego przez księ­życ roz­cią­gała się we wszyst­kie strony uroz­ma­icona cza­sem małymi zagaj­ni­kami drzew liścia­stych. Mara­non sły­nął ze swo­ich koni, naj­wspa­nial­szych wierz­chow­ców na świe­cie. Począt­kowo Hadrian myślał, że widzi łanie pasące się na łąkach, ale łanie nie poru­szają się sta­dami po pięt­na­ście sztuk albo i wię­cej. Ani nie pędzą przez pola z hukiem grzmotu, nie krążą i nie zmie­niają kie­runku jak kołu­jące stado szpa­ków.

– Należą do kogoś? Czy można po pro­stu zła­pać sobie jed­nego? – zapy­tał Royce’a Hadrian, gdy jechali na swo­ich par­cha­tych koniach z pół­nocy, które przy­naj­mniej były czy­ste dzięki trzem dniom desz­czu.

Royce, który odrzu­cił kap­tur i suszył pele­rynę na sobie, zer­k­nął na konie pędzące po odle­głych wzgó­rzach.

– Tak i nie. To tak jak z jele­niami na pół­nocy. A wła­ści­wie tak jak wszę­dzie. Nie ma niczego, co by do kogoś nie nale­żało. Te konie są dzi­kie, ale wszystko tutaj należy do króla Vin­centa.

Hadrian nie wąt­pił w wie­dzę Royce’a. Cho­ciaż jego part­ner nie potra­fił kon­wer­so­wać, Hadrian wie­dział, że wiele podró­żo­wał, przy­naj­mniej po Avry­nie. Naj­le­piej orien­to­wał się w gęsto zalud­nio­nych rejo­nach wokół dużych miast jak Col­nora albo Rati­bor, gdzie zło­dziej i były zabójca naj­szyb­ciej znaj­dzie sobie zaję­cie. Dla Hadriana wyprawa do Mara­nonu była jak waka­cje. Zmiana pogody tylko pogłę­biła wra­że­nie, że wresz­cie odpo­czy­wają.

Uniósł się w strze­mio­nach i rozej­rzał po oko­licy. Pomi­ja­jąc drogę, którą jechali, i góry w oddali, nie dostrzegł niczego – ani jed­nej żywej duszy, żad­nego mia­sta czy wio­ski.

– To co mnie powstrzy­muje przed zła­pa­niem jed­nego i zabra­niem do domu?

– Zna­czy poza samym koniem? – spy­tał Royce.

– Aha.

– Wła­ści­wie nic. Chyba że cię zła­pią i wtedy zawi­śniesz.

Hadrian uśmiech­nął się zna­cząco, ale Royce na niego nie patrzył.

– Jeśli nas zła­pią, to i tak zawi­śniemy za więk­szość tego, czego się dopusz­czamy.

– No i?

– No i nic, po pro­stu tu jest ład­niej. Zna­czy… – Hadrian zapa­trzył się na puszy­ste białe obłoki, któ­rych cie­nie prze­su­wały się po wzgó­rzach. – To miej­sce jest nie­sa­mo­wite. Jak­by­śmy wypeł­zli z rynsz­toka i zawę­dro­wali do raju. Ni­gdy w życiu nie widzia­łem tylu odcieni zie­leni. – Spoj­rzał w dół. – Jakby trawa w naszym Med­for­dzie była chora albo coś w tym guście. Skoro musimy kraść, to czemu nie zaczniemy kraść koni? To musi być łatwiej­sze od wspi­na­nia się po tre­lia­żach i wie­żach.

– Serio? A pró­bo­wa­łeś kie­dyś zła­pać dzi­kiego konia?

– Nie. A ty?

– Nie, ale wyja­śnij mi, jak jeź­dziec ma zła­pać bie­ga­ją­cego wolno konia? I to jesz­cze mara­nona. W kra­inie nie­koń­czą­cych się pagór­ków nie ma gdzie zagnać ich w pułapkę. A gdy­byś nawet jakie­goś zła­pał, to co wtedy? Ist­nieje róż­nica mię­dzy dzi­kim koniem a nie­ujeż­dżo­nym. Chyba zda­jesz sobie z tego sprawę, co?

W jakimś mrocz­nym zaka­marku umy­słu Hadrian przy­po­mi­nał sobie, że sły­szał coś na ten temat, ale nie pamię­tał o tym, dopóki Royce mu nie przy­po­mniał. Konie hodo­wane na far­mach wycho­wy­wały się wśród ludzi. Nie zostały wytre­so­wane i nie przy­wy­kły do tego, że ludzie wska­kują im na grzbiety tak samo jak prze­ciętny pies, ale były względ­nie łagodne.

– Masz mniej wię­cej takie same szanse z dzi­kim koniem, jak gdy­byś pró­bo­wał osio­dłać jele­nia.

– To tylko luźny pomysł, bo w końcu jak długo będziemy to robić?

– Co takiego?

– Kraść.

Royce się roze­śmiał.

– Odkąd pra­cuję z tobą, pra­wie w ogóle nie kradnę. To naprawdę dener­wu­jące. W porząd­nej kra­dzieży kryje się pewne piękno. Stę­sk­ni­łem się za tym.

– Ukra­dli­śmy pamięt­nik.

Royce odwró­cił się i spoj­rzał na Hadriana lito­ści­wie, krę­cąc ze smut­kiem głową.

– To żadna kra­dzież. To drobne zło­dziej­stwo. A teraz jesz­cze to. Pomysł, żeby unie­moż­li­wić komuś doko­na­nie zabój­stwa, wydaje się…

– Szem­rany?

Kolejne spoj­rze­nie, tym razem zdu­mione.

– Nie. Wydaje się nie­wła­ściwy, jak cho­dze­nie wstecz. W teo­rii brzmi to względ­nie łatwo, ale to nie­zręczne, dzi­waczne. Nie bar­dzo nawet wiem, czego ode mnie ocze­kują. Mam poroz­ma­wiać z tą kobietą, z tym cho­dzą­cym celem? Zwy­kle nie gawę­dzę z poten­cjal­nymi tru­po­szami.

W ciągu trzech lat Royce ni­gdy nie roz­ga­dał się tak bar­dzo pod­czas jazdy. Roz­gnie­wany ton wszystko wyja­śniał. Royce nie odda­lił się tak bar­dzo od bez­piecz­nych miejsc od czasu fia­ska z Wieżą Koronną. Mistrz sztuki zło­dziej­skiej rzadko dawał się wypro­wa­dzić z rów­no­wagi, ale kiedy już się to zda­rzało, robił się roz­mowny.

– To ary­sto­kratka – cią­gnął Royce. – Nie lubię ary­sto­kra­tów. Zawsze są tacy zaro­zu­miali.

– To kwe­stia wycho­wa­nia – odpo­wie­dział Hadrian, jakby to on był świa­tow­cem.

Hadrian znał paru ary­sto­kra­tów, ale wszy­scy pocho­dzili z Calisu. To tak, jakby powie­dział, że zna gry­zo­nie, bo kar­mił parę wie­wió­rek. Cali­scy ary­sto­kraci w niczym nie przy­po­mi­nali tych z Avrynu. Byli swo­bod­niejsi, bar­dziej prak­tyczni, mniej napu­szeni i zde­cy­do­wa­nie bar­dziej nie­bez­pieczni. Hadrian podej­rze­wał, że Royce wręcz polu­biłby więk­szość ary­sto­kra­tów z Calisu, a przy­naj­mniej dopóki nie spró­bo­wa­liby go objąć. Hadrian dość szybko odkrył, że Royce Mel­born nie jest ama­to­rem uści­sków.

– Wła­śnie. – Royce ski­nął głową. – A to jesz­cze na doda­tek kobieta. Kobieta z Mara­nonu.

– A czym tak się wyróż­niają tutej­sze kobiety?

– Pamię­tasz tę burzę na Wyży­nie w oko­licy Fal­lon Mire? Tam gdzie wia­try znad Cha­dwick zde­rzają się z wia­trami zza grzbietu?

– A, pew­nie. – Hadrian poki­wał głową, przy­po­mi­na­jąc sobie noc, pod­czas któ­rej żaden z nich nie zmru­żył oka.

– Takie są wła­śnie tutej­sze kobiety. – Royce mach­nął lek­ce­wa­żąco ręką na bujną, piękną kra­inę, która roz­cią­gała się gdzie okiem się­gnąć. – Spójrz na to. Czy ludzie tutaj ciężko pra­cują? Czy motyki pospól­stwa tępią się na kamie­niach w ziemi? Czy tutejsi ludzie kładą się spać głodni trzy razy w tygo­dniu? Chłopi pańsz­czyź­niani w mająt­kach ziem­skich żyją tu lepiej niż Gwen. A teraz wyobraź sobie, jacy są tutejsi ary­sto­kraci. Wie­dzia­łeś, że pro­win­cja Dul­gath to naj­star­sze lenno w Avry­nie?

– A skąd niby miał­bym to wie­dzieć? – Hadrian uśmiech­nął się do niego roz­ba­wiony roz­mow­no­ścią Royce’a.

– To teraz wiesz – odpo­wie­dział poiry­to­wany Royce, jakby Hadrian mu zaprze­czył. – Jeśli można zaufać wie­dzy Alberta na temat histo­rii róż­nych ary­sto­kra­tycz­nych rodzin, to ród Dul­ga­thów wyło­nił się mniej wię­cej w tym samym cza­sie co impe­rium novroń­skie. Rodzina, która tu rzą­dzi, jest rów­nie stara jak początki pierw­szego impe­rium. Więk­szość ary­sto­kra­tów przyj­muje jako nazwi­sko nazwę regionu, który dostaje we wła­da­nie, ale tu jest na odwrót. Pro­win­cję Dul­gath nazwano od nazwi­ska ludzi, któ­rzy ją stwo­rzyli. W związku z tym, jak myślisz, jak głę­boko zako­rze­nione jest prze­ko­na­nie o wła­snej nad­zwy­czaj­no­ści u lady Dul­gath? Jej ród ist­nieje od kil­ku­set poko­leń. A ja mam ją ura­to­wać?

– Teo­re­tycz­nie to chyba zle­ce­nio­dawcy chcą, żebyś się zorien­to­wał, w jaki spo­sób można ją zamor­do­wać.

Royce rzu­cił Hadria­nowi szel­mow­ski uśmiech.

– Myślę, że naj­trud­niej­szą czę­ścią zada­nia będzie opar­cie się poku­sie, żeby tego nie zro­bić. Cho­ciaż raz może przy­dać się na coś twoje szep­ta­nie mi do ucha, żebym nie zabi­jał. – Royce spoj­rzał na roz­cią­ga­jące się wszę­dzie ide­alne niebo. – Nie ma mowy, żebym wyje­chał stąd nie­spla­miony błę­kitną krwią.

Droga się roz­wi­dlała. Zakręt w lewo pro­wa­dził na połu­dnie, a ich ścieżka cią­gnęła się dalej, aż do miej­sca, gdzie zie­lona zmarszczka gór ozna­czała koniec wzgórz.

Royce przy­sta­nął na dłuż­szą chwilę i wpa­try­wał się w lewą odnogę, więc Hadrian też zaczął jej się przy­glą­dać. Droga była pro­sta, równa i cią­gnęła się obrze­żami zie­lo­nego grzbietu ku więk­szym ska­li­stym górom zabar­wio­nym błę­ki­tem w słońcu póź­nego popo­łu­dnia. Mijały minuty, a Royce na­dal się wpa­try­wał i Hadrian nabrał prze­ko­na­nia, że jego part­ner zgu­bił drogę, co było wię­cej niż tylko tro­chę dziwne. Przez trzy lata Hadrian ni­gdy nie widział, żeby Royce się zgu­bił, gdy kie­ro­wał się swoim wewnętrz­nym kom­pa­sem w gęstych lasach, pośród mgły nie­prze­ni­kli­wej jak weł­niany koc, w cza­sie bez­gwiezd­nych nocy, a nawet ośle­pia­ją­cej śnie­życy. A jed­nak zło­dziej na­dal sie­dział na koniu i wpa­try­wał się w długą drogę na połu­dnie.

– Tędy mamy jechać? – zapy­tał wresz­cie Hadrian.

Royce pod­niósł wzrok, jakby się obu­dził.

– Co?

– Tędy pro­wa­dzi droga do Dul­gath?

– Tędy? – Royce pokrę­cił głową. – Nie, nie tędy. Ta droga doni­kąd nie pro­wa­dzi.

Hadrian spoj­rzał na sze­roki, wydep­tany szlak pobliź­niony kole­inami od kół wozów i pół­księ­ży­cami koń­skich kopyt.

– Nie­źle wydep­tana jak na ślepą uliczkę.

Royce uśmiech­nął się zna­cząco, jakby Hadrian opo­wie­dział spro­śny dow­cip.

– Rze­czy­wi­ście, bez wąt­pie­nia.

Ruszał ich drogą, pona­gla­jąc konia, ale na­dal oglą­dał się na bar­dziej uczęsz­czany szlak, jakby mu nie ufał. Cokol­wiek go prze­śla­do­wało, nie powie­dział o tym ani słowa, a Hadrian nie zapy­tał.

Kiedy zaczęli razem pra­co­wać, łącząc swoje spe­cy­ficzne umie­jęt­no­ści dla wspól­nej korzy­ści, Hadrian pró­bo­wał przy róż­nych oka­zjach pod­wa­żyć wieko szka­tułki z histo­rią Royce’a, ale bez powo­dze­nia. Tylko otar­cie się o śmierć albo – na co wyda­wała się wska­zy­wać obecna sytu­acja – prze­wi­dy­wane spo­tka­nie z ary­sto­kra­tami z Mara­nonu – było w sta­nie polu­zo­wać to wieko. Dokąd­kol­wiek ta połu­dniowa droga pro­wa­dziła, Hadrian nie dowie się niczego na ten temat od Royce’a. Dwie rze­czy były jed­nak pewne: że Royce jechał już kie­dyś tamtą drogą i że dokądś pro­wa­dziła.

Droga, którą teraz jechali, też gdzieś pro­wa­dziła. Pod górę.

Po kilku godzi­nach jazdy w ciszy droga zwę­ziła się i zamie­niła w ciąg zako­sów wspi­na­ją­cych się na wąską prze­łęcz, za którą roz­cią­gał się widok na inny świat. Ten był jesz­cze pięk­niej­szy od tego, który opusz­czali. Łąki z dzi­kimi kwia­tami i liścia­ste lasy roz­cią­gały się nad morzem, roz­le­głe prze­stwo­rza wody wci­nały się w postrzę­pione małe i więk­sze zatoki wśród potęż­nych kli­fów. Hadrian domy­ślił się, że dotarli do zachod­niego krańca Mara­nonu i począt­ków Morza Sha­ron. Widział je po raz pierw­szy, ale z oddali nie róż­niło się od wschod­nich mórz. Owo „zaple­cze” Mara­nonu, gdzie drogi były węż­sze i nie­wiele róż­niły się od tra­wia­stych dro­żyn, miało wię­cej drzew, wię­cej stru­mieni i wię­cej wodo­spa­dów.

Na nie szer­szej niż dzie­sięć mil prze­strzeni mię­dzy górami a morzem zmie­ściła się cie­ni­sta dolina, przy­tulna i miła. Zanu­rzyła palce stóp w roz­le­głym błę­ki­cie, który pie­nił się, roz­bi­ja­jąc o skalny pół­wy­sep. Zamek Dul­ga­thów wzno­sił się na samot­nym ska­li­stym cyplu, wygi­na­ją­cym się na połu­dnie jak zakrzy­wiony palec. Zbu­do­wany ze skały urwi­ska zle­wał się z nią i wyróż­niały go tylko pro­ste kra­wę­dzie wież i cho­rą­gwie łopo­czące błę­ki­tem i bielą.

– Ład­nie – powie­dział Hadrian.

Royce się nabur­mu­szył. Wska­zał czer­wone jagody rosnące wzdłuż szlaku.

– One też są ładne, ale nie radził­bym ich jeść.

Droga w dół była szybka i odbyła się w mil­cze­niu. Royce nacią­gnął kap­tur, kiedy zbli­żyli się do dna doliny i zaczęły poja­wiać się farmy i podróżni. Tutej­sze domy budo­wano z polnych kamieni i schlud­nie kryto strze­chami. Budynki czę­sto były pię­trowe i zawsze malow­ni­cze. Tubylcy mieli oliw­kową cerę, czarne włosy i ciemne oczy. Byli dobrze odży­wieni i zdrowi, chęt­nie nosili kolo­rowe ubra­nia – zie­lone, poma­rań­czowe i żółte, co jaskrawo kon­tra­sto­wało z lud­no­ścią Melen­garu. Tam bie­dacy nosili rze­czy z wełny zawsze ufar­bo­wa­nej w odcie­nie ziemi i brud­nej sza­ro­ści. Błoto było barw­ni­kiem pół­nocy, a połu­dnie roz­ko­szo­wało się kolo­rami.

Kiedy Royce i Hadrian prze­jeż­dżali, ludzie odwra­cali ku nim głowy i uno­sili przy­ja­zne twa­rze. Royce ni­gdy się nie zatrzy­my­wał, nie zwal­niał. Raz pona­glił konia, by prze­szedł w kłus, gdy jakiś męż­czy­zna powie­dział „dzień dobry” z wyra­zi­stym mara­noń­skim akcen­tem. Hadrian zaś uśmie­chał się i machał w odpo­wie­dzi ręką, zwłasz­cza do ład­nych, mło­dych kobiet.

– Powin­ni­śmy się tu prze­pro­wa­dzić – orzekł.

– Na pół­nocy mamy zna­jo­mo­ści. Lepiej się tam orien­tuję. Mamy tam nie­zbędne zaple­cze i repu­ta­cję. Tutaj zaczy­na­li­by­śmy od zera i dzia­łali na oślep. Nie znamy nawet tutej­szego prawa.

– Ale ład­nie tu.

Royce się obej­rzał.

– Już to mówi­łeś.

Hadrian dostrzegł kolejną młodą kobietę. Ta miała uma­lo­wane oczy. Uśmiech­nęła się do niego.

– I robi się coraz ład­niej.

Jechali w dół drogą pokrytą cęt­kami cie­nia przy akom­pa­nia­men­cie kum­ka­nia rze­ko­tek. Wkrótce, gdy dotarli do grupki budyn­ków, skrzy­pie­nie kół wozu i odgłosy roz­mów zastą­piły żabie nawo­ły­wa­nia. Poko­nali zakręt i wje­chali do wio­ski z warsz­ta­tami świe­cza­rzy i szew­ców. Domy miały dachy kryte dachówką, szyby w oknach, okien­nice. Mech pora­stał stare fun­da­menty, gęsty bluszcz wspi­nał się po komi­nach i opla­tał okna. Tra­wia­sty szlak zamie­nił się w kamienną drogę, która prze­ci­nała wio­skę, cho­ciaż trudno było ją dostrzec z powodu tłumu, jaki się na niej zebrał.

Męż­czyźni i kobiety zgro­ma­dzili się na rynku wio­ski – był to zara­zem plac tar­gowy, gdzie kupcy i han­dla­rze roz­sta­wiali kramy z guzi­kami, mie­dzia­nymi czaj­ni­kami i zło­wio­nymi tego dnia rybami. Tłum jed­nak zebrał się wokół wiel­kiego dymią­cego gara pod­wie­szo­nego nad ogniem. W pierw­szej chwili Hadrian myślał, że przy­pad­kiem natra­fili na jakieś święto. Wyobra­ził sobie, że zostaną zapro­szeni na wio­skowy pik­nik, ale nie wyczu­wał zapa­chu żad­nego jedze­nia. Zamiast tego czuł dła­wiący smród gotu­ją­cej się smoły. Pośrodku tłumu wie­śnia­ków tuzin roz­gnie­wa­nych męż­czyzn trzy­mał star­szego jego­mo­ścia, który miał zwią­zane z tyłu ręce. Pro­wa­dzono go wśród zawar­to­ści czte­rech wor­ków pie­rza ku saga­nowi z bul­go­cącą smołą.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki