Ścigany - Kerry J Donovan - ebook
NOWOŚĆ

Ścigany ebook

Kerry J Donovan

0,0

49 osób interesuje się tą książką

Opis

Były żołnierz wrobiony w katastrofę lotniczą. Ryan Kaine próbuje przeżyć, ocalić niewinnych i odnaleźć tych, którzy chcą jego śmierci.

17 tysięcy czytelników na Amazonie, 10 tysięcy ocen na Goodreads, 250 tysięcy sprzedanych e-booków serii

W eksplozji samolotu ginie 83 cywilów. Ryan Kaine, były żołnierz Royal Marines, staje się celem ogólnokrajowej obławy. Policja chce postawić mu zarzuty terroryzmu, a tajemnicza, bezwzględna organizacja pragnie jego śmierci.

Kaine musi zaufać dwóm niemal obcym kobietom: wiejskiej weterynarce, która opatruje jego rany, oraz specjalistce IT skrywającej własną mroczną tajemnicę. Ranny, ścigany i przytłoczony poczuciem winy nie zamierza jednak porzucić swoich zasad. Dzięki wojskowemu wyszkoleniu, niezawodnej intuicji i pomocy nieoczekiwanych sojuszniczek Kaine stara się odkryć prawdę i odzyskać dobre imię, zanim pętla pościgu zaciśnie się na jego szyi.

Jeśli lubisz thrillery Lee Childa, Marka Dawsona i Roberta Ludluma, seria o Ryanie Kainie wciągnie cię bez reszty!

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
lub macOS

Liczba stron: 437

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Poznaj świat dobrych opowieści wydawnictwa Varlia

Louise Penny

Seria: Inspektor Armand Gamache

Martwa naturaKlasyczny kryminał psychologiczny. Mała społeczność, martwa artystka i zadawnione urazy.

Zabójczy mrózNastrojowy kryminał zimowy. Ginie kobieta, a inspektor Gamache mierzy się z niespodziewanymi przeciwnikami.

Najokrutniejszy miesiącKryminał psychologiczny i historie o duchach. Gamache bada tajemniczą śmierć i tropi zdradę we własnych szeregach.

Morderstwo w Manoir BellechasseŚmierć w hotelu na uboczu. Wpływowa rodzina, nienaganne maniery i wieloletnie konflikty, które odkryć musi inspektor Gamache.

Okrutna prawdaCiało nieznanego mężczyzny i śledztwo w leśnej chacie. Inspektor Gamache odkrywa prawdę, która może zniszczyć lokalną wspólnotę.

Kerry J Donovan

Seria: Komandos Ryan Kaine

ŚciganyByły żołnierz wrobiony w katastrofę lotniczą. Ryan Kaine próbuje przeżyć, ocalić niewinnych i odnaleźć tych, którzy chcą jego śmierci.

Na krawędziMrożąca krew w żyłach akcja ratunkowa. Komandos Kaine porzuca trop, który może oczyścić go z podejrzeń, aby ocalić chłopca w szkockich górach.

Debbie Johnson

Seria: Comfort Food Café

Lato w Comfort Food CaféPogodna powieść obyczajowa, romans i nowy początek. Owdowiała Laura odkrywa, że w życiu czeka na nią jeszcze coś dobrego.

Święta w Comfort Food CaféMagia świąt w najlepszym wydaniu. W nadmorskiej kawiarni Becca próbuje zbudować swoją bezpieczną przystań.

Amanda Quick

Seria: Burning Cove

Dziewczyna, która wiedziała za dużoRomans z elementami kryminalnymi. Hollywood lat 30., miasto nadziei, namiętności i zbrodni. Młoda kobieta wplątana w nieprawdopodobny ciąg zdarzeń.

Ucieczka ze snuMroczne sekrety i krwawa przepowiednia. Adelaide rozpoczyna nowe życie w Burning Cove i odkrywa, że nic nie jest takie, jakie się wydaje.

Dziewczyna na cienkiej linieSilna kobieta, człowiek z przeszłością i tajemnicze wypadki. Była artystka cyrkowa szuka swojego miejsca na ziemi.

Seria: Panie z Lantern Street

Kryształowe ogrodyWiktoriański romans z wątkiem nadprzyrodzonych zdarzeń. Evangeline szuka schronienia, a znajduje niespodziewane wsparcie.

Tajemnicza kobietaTajna agentka na celowniku szantażysty. Beatrice skrywa sekrety przeszłości, co może kosztować ją życie.

Czerwień naszyjnikaSzpieg i podróżniczka w tarapatach. Gęsta sieć plotek i seryjny zbrodniarz, który starannie dobiera ofiary.

Buck Turner

Seria: Strażnik gwiazd

Strażnik gwiazdRomantyczna opowieść z tłem historycznym. Rozdzielona para zakochanych i decyzja, która może naprawić przeszłość.

Tysiąc odległych brzegówLekcje o sile przeznaczenia i trudnych wyborach. Dawne błędy, niespełniona miłość i skrywane sekrety, które muszą w końcu ujrzeć światło dzienne.

Peter Grainger

Seria: Detektyw Smith

Przypadkowa śmierćRealistyczna praca brytyjskich śledczych. Nagłe utonięcie i detektyw, który musi działać wbrew procedurom.

Gdyby nie łaskaStarsza kobieta umiera w domu opieki. Rutynowa sekcja ujawnia coś niezwykłego. Do akcji wkracza detektyw Smith, który musi się też zmierzyć z trudnymi wspomnieniami.

Garly Gerlacher

Seria: Doktor Docker

Ostatnia pacjentkaZagadkowa śmierć na szpitalnym oddziale. Lekarz, policjant i emerytowany pies policyjny jednoczą siły w poszukiwaniu odpowiedzi.

Nikodem Pałasz

Dobry Niemiec to martwy NiemiecPowieść historyczna, w której splatają się losy oficera Wehrmachtu i warszawskiego powstańca. Dramatyczne wybory i podwójna gra.

Seria: Kacper Strzelec

Jeśli wróciszKacper przenosi się w czasie do roku l984. W innej rzeczywistości kryją się niebezpieczeństwa. Uzbrojony w wiedzę o przyszłości rozpoczyna ryzykowną grę.

Jeśli przyjdzieszKacper nie może zapomnieć o wydarzeniach z przeszłości. Decyduje się na powrót do PRL-u, aby uratować przyjaciół.

Kerry J DonovanŚcigany

Tytuł oryginału: On the Run

Przekład: Agata Milanowska

Copyright © Kerry J Donovan 2017Published in the English language by Vinci Books Ltd as On The RunThis edition is published by arrangement with Vinci Books Ltd, UK

Copyright for the Polish edition © Varlia, an imprint of Grupa Wydawnicza Relacja sp. z o.o. 2026

Redakcja i korekta: Natalia Wichowska

Projekt okładki i konwersja pliku: Sylwia Budzyńska

ISBN 978-83-8435-215-1

Wydawnictwo Varliaul. Marszałkowska 4 lok. 500-590 Warszawa

Dla Meg, mojego anioła, mojego wsparcia, mojego amuletu.

Rozdział 1

Środa, 9 września – wieczór

Morze Północne

Stary sonar Herring Gull wskazywał osiemnaście metrów głębokości pod kilem. Wystarczająco głęboko, by było bezpiecznie.

Ryan Kaine, wyznaczony do tej operacji jako „Alfa Dwa”, wyłączył silnik. Pozwolił piętnastometrowemu kutrowi dryfować. Znajdował się zaledwie sześć mil od brzegu, a prąd był słaby, miał więc mnóstwo czasu, by wykonać zadanie, zanim odpływ zniesie go na szlak żeglugowy.

Kaine zmarszczył brwi, jego wzrok spoczywał na zaśmieconej sterówce Herring Gull. Niektórzy ludzie nie zasługiwali na to, żeby mieć łódź. Następnym razem wynajmie jakąś od bardziej odpowiedzialnego właściciela, ale do tej operacji, choć brudna, Herring Gull wystarczała.

Zegarek nurkowy wskazywał 20:13. Dwadzieścia sześć minut do zmierzchu żeglarskiego i dwadzieścia jeden do przewidywanego czasu przybycia celu.

Doskonale.

Wciągnął głęboko powietrze, żeby się uspokoić, powoli wypuścił je z płuc, po czym powtórzył ten proces raz jeszcze.

Czas pokazać, za co mu płacą.

Naciągnął kaptur nurkowy, chwycił solidną plastikową walizkę i wyszedł na kołyszący się pokład. Przybierający na sile wiatr cisnął mężczyźnie w twarz słoną bryzę. Kaine zamrugał, by pozbyć się jej z oczu.

Kaine uklęknął na jedno kolano, odpiął zatrzaski i otworzył walizkę. Leżała tam – bezpieczna w czarnym kokonie z profilowanej pianki – szeroka tuba o potężnej mocy i funkcjonalnym pięknie.

Wyjął matowozielony cylinder i oparł go na udzie.

Prototypowy przenośny system przeciwlotniczy Mark IV, PAAS-4, ważył znacznie mniej niż można się spodziewać – była to ultralekka maszyna do zabijania. Wewnątrz niej bezpiecznie spoczywał ładunek: zmodyfikowany pocisk Buzzer III. Kaine otworzył osłonę panelu sterowania, wprowadził kod i czekał, aż system zakończy procedurę startową. Trzydzieści sekund później broń była już gotowa – aktywna i zabójczo niebezpieczna.

Według specyfikacji technicznej producenta ten „ultralekki” pocisk „wyznaczał nowy standard technologiczny i przewyższał wszystko, co obecnie dostępne na rynku”.

Kaine prychnął.

Jeszcze się okaże.

Wstał, zarzucił wyrzutnię na ramię i sprawdził jej wyważenie przy pełnym załadunku. Nieźle. Nie chciałby jej nieść daleko na trudnym terenie, ale tutaj ergonomiczna konstrukcja sprawdzała się wystarczająco dobrze. Co zaskakujące – i zgodne z obietnicami – chwyt pistoletowy, ekran celowniczy oraz oprogramowanie sterujące wyraźnie przewyższały rozwiązania konkurencji.

Kaine zanotował w pamięci te spostrzeżenia do późniejszego raportu z testu.

Fale stawały się coraz wyższe, a rosnące przechyły Herring Gull wymusiły oparcie lewego uda o nadburcie. Mężczyzna, zgięty w pasie, dostosowywał ruch ciała do kołysania pokładu i utrzymywał równowagę.

Wszystko było gotowe. Nawet pogoda – chłód i raczej bezchmurne niebo, z coraz silniej wyczuwaną bryzą od morza – sprzyjała operacji.

Kaine omiótł wzrokiem pobliski obszar.

Jedynym obiektem w zasięgu wzroku był tankowiec płynący na północny wschód, w stronę Norwegii, jakieś trzy mile przed prawą burtą. Jego światła nawigacyjne świeciły jasno i wyraźnie, a z mostka w gęstniejący mrok padała smuga olśniewającej bieli. Herring Gull natomiast płynęła bez świateł, nisko na wodzie, przez większość czasu znikała w głębokich dolinach fal. Nawet gdyby załoga tankowca dostrzegła jego małą łajbę na radarze, nie zwróciłaby na nią uwagi. Gdzie indziej mieliby się spodziewać kutra rybackiego?

Łagodnie spoglądało na niego bladoszare niebo, poprzecinane białymi smugami po odrzutowcach, lecz poza tym puste. Przy bezchmurnym niebie widoczność była doskonała.

Pokład nadal kołysał się i podskakiwał pod jego stopami, lecz nie miało to znaczenia. Jeśli broń rzeczywiście była tak dobra, jak ją zachwalano, odnajdzie cel testowy.

Właśnie o to przecież chodziło.

Według materiałów reklamowych, gdy wewnętrzny system samonaprowadzania Buzza na podczerwień uchwyci cel, nic nie będzie w stanie go przechwycić. Dlatego Kaine znajdował się właśnie tutaj, sześć mil od brzegu, dwadzieścia pięć od Hull i osiemnaście od Grimsby. Na odludziu.

Idealnie.

Śmiercionośna broń ciążyła mu na ramieniu i aż prosiła się o odpalenie. Opuścił ją na reling.

Wszystko gotowe. Kaine jeszcze raz zerknął na zegarek.

Czekał.

***

Morze kipiało pod kadłubem, mewy wrzeszczały i kłóciły się przy burcie, a ostre, słone powietrze wypełniało płuca. Kaine się uśmiechnął. Nie potrafił wyobrazić sobie lepszego miejsca na spędzenie wczesnojesiennego wieczoru.

W słuchawce zatrzeszczały zakłócenia, słów nie dało się rozpoznać.

Kaine puścił uchwyt PAAS-4 i kciukiem nacisnął przycisk nadawania przymocowany do lewego palca wskazującego.

– Alfa Jeden, powtórz wiadomość, odbiór.

– Alfa Dwa, tu Alfa Jeden. Słyszysz mnie? Odbiór.

– Odbieram na pięć. Odbiór.

– Przygotuj się na przyjęcie kodu transpondera. Odbiór.

Kaine ponownie uklęknął, oparł wyrzutnię na udzie i nacisnął przycisk znajdujący się trzy centymetry nad mechanizmem spustowym – blokadę zabezpieczającą. Prostokątna klapka odskoczyła. Odliczył sekundy.

– Gotowy. Odbiór.

– Alfa Dwa, kod transpondera jest następujący: Bravo-Echo-jeden-pięć-pięć-pięć-Bravo-Sierra-Tango. Powtórz, żeby potwierdzić, odbiór.

Kaine powtórzył na głos ciąg liter i cyfr, jednocześnie wprowadzając go do systemu śledzenia. Po każdym znaku Alfa Jeden odpowiadał: – Zgadza się.

– Sekwencja potwierdzona? Odbiór.

– Potwierdzam, Alfa Dwa. Sekwencja potwierdzona. Odbiór.

Kaine nacisnął blokadę. Trzy zielone kontrolki na panelu potwierdziły przyjęcie kodu. Z urządzenia dobiegło miarowe klikanie, sygnał, że system jest aktywny i szuka sygnału transpondera celu.

– Odpal, kiedy uzyskasz potwierdzenie wzrokowe. Powtarzam. Odpal, kiedy uzyskasz potwierdzenie wzrokowe. Odbiór.

– Zrozumiałem. Alfa Dwa, bez odbioru.

Kaine przestawił przełącznik i wyłączył sygnał. Od tej chwili tylko awaria systemu mogła przerwać test. Potrzebne były już tylko wzrokowe potwierdzenie celu oraz sygnał dźwiękowy broni, który informuje o namierzeniu obiektu. Potem wystarczy nacisnąć spust, cofnąć się, podziwiać fajerwerki i ruszyć do domu. Przy odrobinie szczęścia i sprzyjającym wietrze zdąży jeszcze na wczesne śniadanie.

Zleceniodawca miał przekazać drugą połowę zapłaty w ciągu trzydziestu minut od wystrzelenia Buzza przez Kaine’a. Tyle czasu potrzebowała telemetria, by potwierdzić odpalenie pocisku i zniszczenie celu.

Jak dotąd Zleceniodawca dotrzymywał każdego terminu we wszystkich zawartych przez nich umowach. Gdyby kiedykolwiek nie zapłacił na czas i w pełnej wysokości kwoty, doskonale wiedział, że nie dość, że Kaine i Alfa Jeden nigdy więcej nie przyjmą od niego zlecenia, to jeszcze dadzą znać innym w branży. A do kogo wtedy zwróci się Zleceniodawca?

W świecie Ryana Kaine’a zaufanie było wszystkim. Zaufanie i świadomość konsekwencji.

Kaine, dalej klęczący na jednym kolanie, ponownie uniósł wyrzutnię i oparł lufę na nadburciu. Mimo szybko zapadającego zmroku noktowizor rozjaśniał obraz tak, jakby było czerwcowe południe. Dłoń była zaciśnięta na wyprofilowanym chwycie pistoletowym, a palec wskazujący ułożony wzdłuż kabłąka spustowego.

Herring Gull zataczała się i podskakiwała na falach, gdy morze stawało się coraz bardziej wzburzone. Świeży, chwilami silny wiatr osuszał pot na twarzy – jedynym, poza dłońmi, odsłoniętym fragmencie skóry.

Mewy, małe irytujące dranie, nadal kłóciły się o resztki jedzenia niesione przez morze.

Dziewięć minut. Ani chwili dłużej, bo przerwie operację. Okno możliwości było ściśle określone, niezmienne.

Czas zwolnił.

Jego świat skurczył się do szarego morza, zimnego wiatru, kołyszącego się pokładu i ciemnej linii północnego horyzontu.

No dalej.

Rozdział 2

Środa, 9 września – wieczór

Morze Północne

Herring Gull skręciła nieco ponad trzydzieści stopni na lewą burtę, dzięki czemu Kaine znalazł się w osłonie sterówki. Pod pianką robiło się coraz goręcej. Pot tworzył śliską warstwę między skórą a izolującym neoprenem. Choć podczas tej konkretnej misji nie było to bezwzględnie konieczne, pianka stanowiła element osobistych zasad działania Kaine’a. Podczas operacji bojowej na morzu zawsze ją zakładał. Bez wyjątków. Te zasady już nieraz uratowały mu życie i bez wątpienia jeszcze nieraz zrobią to w przyszłości.

Przycisnął ucho do tylnej części wyrzutni. Wewnętrzna elektronika wysyłała impulsy radiowe w poszukiwaniu swojej ofiary.

Klik-cyk-tyk.

Klik-cyk-tyk.

Spojrzał na północny zachód. Ciemna, falująca niczym kreska naszkicowana ołówkiem linia wybrzeża wydawała się cieńsza niż wcześniej. Zniosło ich dalej w morze. Jeszcze siedem minut, potem przerwie operację.

Tam!

Nisko nad północnym horyzontem dostrzegł jakiś ruch. Niewielki obiekt powoli wznosił się ku niebu, kierując się na wschód, w stronę Europy kontynentalnej. Kaine obrócił moletowane pokrętło na wyświetlaczu optycznym broni. Obraz się wyostrzył.

Zielone światło na końcówce prawego skrzydła migało raz na sekundę, a nieco przed nim błyskało białe. Cel! Potwierdzenie wzrokowe.

Klikanie wewnętrznego systemu śledzenia Buzza przyspieszyło i stało się głośniejsze. Rozległy się dwa sygnały.

Cel namierzony.

Kaine znów się uśmiechnął.

Zaczynamy.

Wsunął palec wskazujący w kabłąk i nacisnął spust.

Ułamek sekundy zwłoki wzbudził w nim cień wątpliwości, zanim wyrzutnia ryknęła i mocno uderzyła go w ramię. Buzzer wyskoczył z szerokiego wylotu, a za nim ciągnął się ognisty ogon. Osłona przeciwbłyskowa chroniła oczy i twarz Kaine’a, lecz żar osmalił włoski na grzbietach jego dłoni. Gryzący zapach przypalonych włosów drażnił nozdrza.

Pocisk opuścił wyrzutnię, stateczniki ogonowe się rozłożyły, a dziób skierował się do góry. Chwilę później uruchomił się silnik przyspieszający. Buzzer pomknął naprzód, podwajając swoją prędkość, zatoczył łuk w powietrzu i zniknął na ciemniejącym niebie. Idealne odpalenie. Pozostawił po sobie ledwie widoczną smugę kondensacyjną.

Siedemnaście sekund później – policzył je – na północnym niebie rozkwitł wielki pomarańczowy kwiat.

Kaine zacisnął pięść.

Sukces.

Czas się zbierać.

Opuścił znacznie już lżejszą wyrzutnię PAAS-4 i wstał.

Herring Gull gwałtownie się przechyliła. Jej rufa opadła, po czym łódź znów się wyprostowała, gdy potężna fala uderzyła w kadłub. Kuter zanurkował i skręcił, rzucając Kaine’a do przodu. Lufa wyrzutni uderzyła w reling, a osłona wyświetlacza celowniczego odskoczyła. Ekran świecił, choć powinien być nieaktywny.

Co, do cholery?

Bursztynowe cyfry migały.

11… 10… 9…

Odliczanie?

Cholera jasna!

Kaine cisnął wyrzutnię za burtę. Wpadła do kotłującej się wody.

6… 5… 4…

Rzucił się w bok, próbując się ukryć. Czas na przemian rozciągał się i kurczył.

2… 1…

Rozległy się dwa niemal jednoczesne wybuchy – oba stłumione, spod łodzi. Pokład skoczył w górę, uderzył Kaine’a w twarz i brzuch, po czym rzucił nim o ścianę sterówki. Fala ciśnienia zatkała mu uszy i pozbawiła go tchu.

Herring Gull zawyła, przechylając się coraz bardziej na lewą burtę.

Kaine usiłował utrzymać się na pochyłym pokładzie, śliskim od warstwy zielonego szlamu. Zsunął się i z impetem wpadł na odpływ przy burcie. Ogłuszające uderzenie głową i barkiem o metal na chwilę go zamroczyło, ale jęki konającej łodzi przebiły się przez otępienie.

Bez namysłu, bez planu. Kierował nim czysty zwierzęcy instynkt.

Chwycił reling, przerzucił się przez nadburcie i runął do morza. Trzy metry do wzburzonej wody. Nie więcej.

Plusk.

Lodowata woda zmroziła mu twarz i dłonie. Szok odebrał zdolność myślenia.

Zaczął rozpaczliwie pracować nogami i rękami, przedzierając się przez mętną wodę.

Serce waliło mu jak młotem, puls dudnił w uszach, aż wreszcie wynurzył się na powierzchnię.

Powietrze!

Kaine wypluł z ust morską wodę zmieszaną z olejem, płatkami rdzy i zęzowym szlamem. Zaczerpnął haust powietrza, przy czym znów połknął słoną wodę i zakasłał.

Rusz się, człowieku. Płyń!

Kaine zrobił to, co przez lata wpajano mu podczas treningów – zaczął płynąć. Byle dalej. Dalej od łodzi. Poza zasięg ssącego prądu i szczątków, które mogły pociągnąć go pod wodę.

Po trzydziestu silnych ruchach i pięćdziesięciu metrach zatrzymał się, obrócił się o sto osiemdziesiąt stopni i utrzymując się na powierzchni, patrzył, jak uszkodzona łódź powoli znika pod wodą. Nie z hukiem ani skomleniem, lecz z ledwie słyszalnym jękiem.

W ślad za nią na powierzchni zakotłowały się bąble i piana.

Gdy maszt radiowy Herring Gull zniknął pod falami, w podrażnionym słoną wodą gardle Kaine’a stanęła gula. Marynarz, który potrafił patrzeć na śmierć łodzi i nie czuć jej bólu, nie był człowiekiem.

Na powierzchni, rozproszone w spienionej wodzie kołysały się szczątki wraku. Stara opona zerwała się z liny i podskakiwała w oleistej mazi.

Co, do cholery, się stało?

Jak niemal pusta wyrzutnia mogła zawierać dość materiału wybuchowego, żeby zatopić kuter rybacki?

Niemożliwe.

Bomba pod pokładem. Sabotaż.

Jakiś sukinsyn chciał go zabić. Dlaczego?

Stłumił gniew, wściekłość. Na odpowiedzi przyjdzie czas. Najpierw najważniejsze. Własne bezpieczeństwo. Skupić się na tym, co teraz, resztą zająć się później. Zakładając, że to „teraz” przeżyje.

Zakasłał. Jego lewy bok przeszył ból. Co?

Uszkodzone żebro po uderzeniu o odpływ przy burcie.

Kolejny problem.

Sam na pustym morzu, wśród wyjącego, szyderczego wiatru. Nawet mewy go opuściły. Walczył z dojmującym poczuciem izolacji. Samotności.

Sytuacja była niebezpieczna, ale zdarzało mu się bywać w gorszych. Przynajmniej tym razem nie ostrzeliwali go rebelianci uzbrojeni w AK-47.

Dobre i to.

Mimo urazu żebra i braku czucia w skostniałych od zimna palcach ręce i nogi działały wystarczająco dobrze. Pełen zakres ruchu. Uderzenie w głowę skończyło się tylko lekkim bólem i niewielkim obrzękiem. O ile mógł to ocenić zesztywniałymi, zdrętwiałymi palcami, skóra nie była rozcięta i nie krwawiła. Pewnie zawdzięczał to kapturowi. Teraz także pianka zaczynała odgrywać swoją rolę w jego walce o przetrwanie. Dobra izolacja cieplna. Po raz kolejny własne zasady uratowały mu życie.

Ale dłonie. Cholernie zimne.

Sięgnął po torbę nurkową przypiętą do pasa, lecz natrafił jedynie na postrzępiony koniec zerwanego paska. Torby nie było, a wraz z nią zniknęły rękawice, maska i płetwy.

Jezu. Bez płetw!

Czy mogło być jeszcze gorzej?

Ile czasu minęło, odkąd wyłączył silnik? Dwadzieścia pięć minut, może trzydzieści. Jak daleko w tym czasie mogła znieść Herring Gull cofająca się woda, przy wietrze wiejącym w stronę brzegu? Milę? Dwie?

Bez płetw i maski przepłynięcie ośmiu czy dziewięciu mil będzie trudne, zwłaszcza przy tak wysokich falach. Przez co najmniej trzy godziny będzie też musiał walczyć z odpływem. Potem, jeśli nadal będzie tego potrzebował, grawitacja Księżyca zacznie go popychać ku brzegowi.

Dreszcz ścisnął mu brzuch, brutalnie przypominając o grożącym niebezpieczeństwie. Musiał się ruszać.

Palce bez czucia. Mrowienie w wargach. Myśli się plątały. Reakcje zwalniały. Zimno już rozpoczęło swoją śmiercionośną robotę. Mimo izolującej pianki, jeśli nie zacznie płynąć, za trzydzieści, może czterdzieści minut dopadnie go hipotermia. Musi wytwarzać ciepło ruchem. To jedyna możliwość.

Płyń, człowieku. Ruszaj!

W którą stronę? Gdzie jest brzeg?

Na zachód. Za gasnącym światłem zachodzącego słońca.

Nie. Na południowy zachód, żeby trzymać się z dala od szlaków żeglugowych u ujścia Humberu. Zegarek nurkowy wreszcie miał uzasadnić swoją wysoką cenę. Utrzymując się na wodzie, Kaine ogrzał palce oddechem i przesuwał nimi po profilowanej krawędzi zegarka. Zdrętwiałe opuszki w końcu odnalazły przycisk i włączyły podświetlenie. Trzy lodowate, pełne drżenia minuty później ustalił kierunek – 225 stopni względem północy geograficznej.

Południowy zachód.

Nabrał powietrza, wyciągnął nogi za siebie i ruszył wpław ku brzegowi.

Przy każdym ruchu ból rozlewał się wzdłuż żeber, ale ciasna pianka pomagała utrzymać wszystko na miejscu. Głowa w dół, wyciągnięcie ręki, chwyt wody, obrót barków, pociągnięcie, podwójne kopnięcie. Co trzydziesty piąty oddech sprawdzać kompas i korygować znoszenie przez prąd pływowy oraz własną niedoskonałą technikę pływania.

Skurcze mięśni wytwarzały ciepło. Wysiłek pompował ogrzaną krew przez całe ciało, rozgrzewając kończyny i łagodząc ból żeber. Ale było jeszcze coś, co podsycało ten żar – gniew.

Czysta, cholerna furia. Pragnienie zemsty.

Ktoś się przeciwko niemu zwrócił i ten ktoś za to zapłaci. Mroczna żądza odwetu podsycała wściekłość kipiącą głęboko w Kaine’ie. Ten ogień ogrzewał go i utrzymywał przy życiu.

***

Godzina za godziną, bez końca, Kaine przedzierał się przez wzburzoną wodę.

Zmierzch przeszedł w noc czarną jak węgiel, rozjaśnianą jedynie przez fosforyzujące oznaczenia na jego zegarku i blask miliarda gwiazd. Płynął dalej. I dalej.

Minęła północ, przynosząc ze sobą ledwie wyczuwalną zmianę w zachowaniu morza. Prąd pływowy zaczął go teraz nieść naprzód, ku bezpiecznemu brzegowi.

Spokojny rytm długich, powolnych i oszczędnych ruchów pływaka długodystansowego działał kojąco. Ich metronomiczna prostota dawała jego umysłowi czas, by dojść do siebie i po raz pierwszy od gwałtownej, druzgocącej śmierci Herring Gull zaczął znów funkcjonować, jak należy.

Przez całą długą noc Kaine odtwarzał w głowie przebieg operacji – od przyjęcia zlecenia aż po wybuchowy finał.

Blade północne niebo o zachodzie słońca… świetlny łuk zmierzający ku kontynentowi… zbyt wolny jak na prywatny czy wojskowy odrzutowiec i zbyt mały jak na samolot pasażerski dalekiego zasięgu. Nie był to też bezzałogowy dron, którego zniszczenie mu zlecono – eksplozja była zbyt wielka. Zdecydowanie zbyt wielka.

Co, na Boga, zestrzelił z nieba?

Rozdział 3

Czwartek, 10 września – noc

Morze Północne

Kaine walczył z falami i rozkołysanym morzem w absolutnej ciemności. Morza i oceany całego świata nieraz próbowały go pochłonąć i któregoś dnia bez wątpienia im się uda, ale nie dziś.

Nie. Nie tego przeklętego dnia.

Słona woda szczypała go w szyję tam, gdzie rzep pianki obtarł mu skórę do żywego. Otarcia po wewnętrznej stronie ud były mniej dokuczliwe, lecz z czasem ból miał tylko narastać. Pianka, która ochroniła go przed hipotermią i uratowała mu życie, teraz domagała się w zamian kawałka skóry. Uregulowania rachunku.

Cena warta zapłacenia w zamian za przeżycie.

Bolały go barki i szyja, łydki łapały skurcze, a mimo to płynął dalej.

Powoli do jego świadomości zaczął przebijać się odległy huk fal rozbijających się o brzeg. Początkowo głuchy, dźwięk stopniowo przebijał się przez dudnienie w uszach i jego chrapliwy oddech.

Fale przyboju oznaczały, że brzeg jest blisko. Podniecenie dodało mu otuchy i sił. Prawą dłonią dotknął czegoś twardego.

Skały?

Przez wyczerpany umysł przemknęła panika.

Chryste, jak niewiele brakowało, żeby zginął?

Przestał płynąć, opuścił nogi i stanął na błoto. Nie, piasek.

Piasek!

Fala uderzyła go w plecy i rzuciła do przodu. Twarz wpadła w pianę… nałykał się wody, zakrztusił się. Uniósł głowę, żeby zaczerpnąć powietrza. Wciągnął powietrze i wstrzymał oddech. Kolejne uderzenie w plecy.

Przewracał się… koziołkował… obijał.

Wbił oporne, zesztywniałe palce w ubity piasek i podciągnął się do przodu, czołgając się. Cofająca się fala ciągnęła go za nogi. Znów się podczołgał. Zatrzymał się, wyczerpany.

Plaża. Wspaniała plaża. Ląd!

Bezpieczeństwo.

Kaine padł na brzuch. Przywarł do ziemi. W oczach stanęły mu łzy radości, ale wyjący wiatr cisnął piaskiem w usta i oczy, czym odebrał nawet tę krótką chwilę szczęścia. Zakasłał. Żebra Kaine’a przeszył ogień i mężczyzna zdołał tylko lekko odchrząknąć, ale bez skutku. Przycisnął rękę do klatki piersiowej i spróbował jeszcze raz, tym razem z większym powodzeniem.

Po co wypływam w morze, skoro ono mnie tak nienawidzi?

Zadrżał.

Wciąż nie był bezpieczny. Musiał się ruszać. Znaleźć schronienie, osłonę od wiatru.

Po lewej, na południe, cienka pomarańczowa poświata rozjaśniała horyzont. Na północy, daleko stąd, silniejszy blask sugerował większe miasteczko lub miasto – Hull? Przed nim rozciągała się ciemność i obietnica schronienia.

Odepchnął się dłońmi i usiadł na piętach, mrużąc oczy przed niesionym przez wiatr, kłującym piaskiem. Z przodu jaśniejszy pas suchego piasku odbijał ledwie uchwytną poświatę gwiazd i fosforyzującego morza. Dalej majaczyły ciemniejsze kształty – pagórki – wskazujące kierunek. Drogę z dala od zajadłego, złośliwego morza, które straciło kolejną ofiarę, a jego gniew kipiał teraz w spienionej wodzie.

Kaine nie miał siły iść ani utrzymać się pewnie na nogach, więc ruszył w stronę ciemnych wzniesień, przy czym potykał się, zataczał, a chwilami się czołgał. Ostre źdźbła trawy wydmowej drapały go po twarzy. Po omacku odnalazł zagłębienie. Błogosławione schronienie przed wiatrem niosącym piasek niczym śrut.

Odwrócił się plecami do wichury, zwinął w kłębek, nagarnął suchego piasku na stopy i nogi i pozwolił sobie na luksus krótkiego odpoczynku, dygocząc z zimna. Mimowolne skurcze mięśni wytwarzały ciepło. Ciepło utrzymywało go przy życiu, ale dreszcze pochłaniały energię.

Potrzebował lepszego schronienia, lecz błąkanie się po ciemku to proszenie się o kłopoty.

Fosforyzujące wskazówki zegarka nurkowego pokazywały 1:17. Do świtu pozostawały jeszcze trzy, może cztery godziny. Do tego czasu będzie tu leżał. Odpocznie tyle, ile zdoła i poczeka na światło dnia.

Co za przeklęty bałagan.

Nie miał właściwie pojęcia, gdzie wyszedł na brzeg. Równie dobrze mógł znajdować się tak daleko na południe jak Chapel St Leonards albo tak daleko na północ jak Saltfleet, gdziekolwiek na dwudziestomilowym odcinku wybrzeża Lincolnshire. Ale łuna świateł, którą widział na południu, wyglądała na wystarczająco dużą, by należeć do Mablethorpe. To było najbardziej prawdopodobne.

Kaine przywołał w pamięci mapę, którą zapamiętał po otrzymaniu zlecenia. Dotarł do wydm. Gdzieś dalej, kilka mil w głąb lądu, biegła nadmorska droga z północy na południe. Przecinała spokojną okolicę usianą maleńkimi wioskami, domkami letniskowymi i prawie niczym więcej. Dla zdesperowanego człowieka – prawdziwa skarbnica możliwości. Gdyby zdołał dotrzeć do samochodu w Cleethorpes, być może udałoby mu się znaleźć bezpieczne schronienie. Tylko jak?

Kaine spróbował rozetrzeć dłonie, żeby je ogrzać, ale przestał, gdy przyklejony piasek zaczął ścierać rozmiękczoną od morskiej wody skórę. Do precyzyjnych czynności – choćby otwierania zamka wytrychem – jego ręce były bezużyteczne, ale w razie potrzeby wciąż potrafił zacisnąć pięści. Chuchnął na dłonie i wsunął je pod pachy. Gdy wróciło krążenie, palce zaczęły mrowić, przynosząc oznaki życia. Niewielka poprawa, ale zawsze coś.

Ze skrzyżowanymi ramionami i dłońmi wciśniętymi pod pachy dygotał pod swoim piaskowym kocem.

Wiatr gwizdał w porośniętych trawą wydmach, fale rozbijały się o brzeg, a mroczne myśli powróciły. Po raz kolejny gniew zagotował się gdzieś głęboko w jego obolałych kościach.

Kto chciał jego śmierci? Dlaczego?

PAAS-4 nie miał funkcji samozniszczenia. To nie miało sensu. Kaine dokładnie przestudiował specyfikację konstrukcyjną, niczego nie pozostawiając przypadkowi. Po wystrzeleniu Buzza wyrzutnia stawała się właściwie niewiele więcej niż plastikową rurą odpływową z wyświetlaczem optycznym i wymyślnym elektronicznym spustem. Cała skomplikowana technika – paliwo, system naprowadzania, głowica – znajdowała się głęboko we wnętrzu pocisku.

A jednak pusta wyrzutnia eksplodowała z taką siłą, że wybuch dało się rozpoznać jako jeden z dwóch głośnych huków. Musiała być naładowana czymś potężnym. Może PETN? Lekkim materiałem o wystarczającej sile kruszącej, by spowodować rozległe obrażenia tkanek miękkich, ale nie dość silnym, żeby zatopić Herring Gull. Nie, to drugi wybuch wyrządził prawdziwe szkody. Pułapka w wyrzutni miała unicestwić Kaine’a na wypadek, gdyby ktoś spróbował wydobyć mały kuter.

Cholera!

Czym zasłużył sobie na śmierć?

Pierwsza eksplozja, cel, który strącił z nieba, musiała dotyczyć czegoś niezwykle wrażliwego. Czegoś, z czym Zleceniodawca za nic nie chciał być powiązany. Kaine był tylko człowiekiem pociągającym za spust. Świadkiem. Kimś zbędnym.

Odraza zgasiła ogień gniewu i zmieniła go w zimną, twardą nienawiść.

Zleceniodawca za to zapłaci. O Boże, i to jak zapłaci. Tylko kim był? Alfa Jeden będzie wiedział. Tak. Będzie wiedział.

Czy Kaine mógł zaryzykować snem? Nie. Gdy tylko zrobi się dość jasno, żeby ruszyć dalej, będzie musiał iść, a wcześniej powinien pomyśleć, zaplanować, ocenić sytuację. Wszystko, co zrobił od chwili wybuchu, było reakcją – automatycznymi odruchami podyktowanymi instynktem przetrwania. Teraz jednak, kiedy bezpośrednie niebezpieczeństwo minęło, potrzebował czegoś więcej. Potrzebował planu.

Myśl, Kaine. Co teraz?

Po pierwsze, musi ustalić, gdzie się znajduje, zdobyć jakieś ubrania, coś do picia i jedzenia oraz dotrzeć do samochodu. Po drugie, skontaktować się z Alfą Jeden i go ostrzec. On też może być w niebezpieczeństwie. Kolejny cel.

Szkielet planu już był. Teraz trzeba było oblec go w ciało.

Co miał do dyspozycji?

Pianka nadal chroniła go przed najgorszymi skutkami pogody. Dreszcze już osłabły. Nóż nurkowy w pochwie przy łydce mógł się jeszcze przydać. W pasie z wyposażeniem awaryjnym miał osiem świeżych banknotów dwudziestofuntowych w wodoodpornej torebce, kluczyki do samochodu oraz pół tuzina główek zapałek zatopionych w kostce wosku ze świecy.

Zapałki były bezużyteczne. Nie mógł ryzykować rozpalania ognia, dopóki nie ustali swojego położenia. Równie dobrze za następnym pasmem wydm mógł znajdować się ośrodek wypoczynkowy. Do diabła, jeśli prąd zniósł go dalej na północ, niż się zdawało, mógł nawet siedzieć w ogródku za stacją straży przybrzeżnej w Grimsby. Mało prawdopodobne, ale należało się z tym liczyć.

To było wszystko, jeśli chodzi o rzeczy, które miał przy sobie. Pozostawała mu jednak jeszcze jedna broń. W oczach Zleceniodawcy, w oczach całego świata, Kaine nie żył. Mógł to wykorzystać.

I to zamierzał zrobić.