Ruvataris ebook

Korekta: Ela Wołoszyńska-Wiśniewska

Projekt okładki: Tadeusz Bisewski

Projekt graficzny środka: Tadeusz Bisewski

Korekta składu: Karol Wąsik

Copyright ® by Karolina Luiza Czapla

Copyright ® by Pan Wydawca

ISBN 978-83-68622-73-7

Wydanie 1

Gdańsk 2026

Pan Wydawca

panwydawca.pl

Karolina Luiza Czapla

Ruvataris

Prolog

Cisza wKomnacie Narodzin nie była przerywana żadnym dźwiękiem od wielu lat. Kapłani, którzy tu przebywali, byli świadomi każdego nowego istnienia na Ziemi. Trudno ich było zaskoczyć, więc gdy wtamtej chwili pomieszczenie rozświetlił oślepiający blask, ich oczy natychmiast skupiły się na jednym punkcie hologramu planety. Na miejscu, wktórym właśnie się znajdowali. Doskonale wiedzieli, co się właśnie stało.

Narodziła się ich Nadzieja.

Jeden zkapłanów natychmiast wybiegł zkomnaty iruszył na poszukiwanie Królowej, aby poinformować ją otym niezwykłym wydarzeniu. Kobieta, jak tylko usłyszała nowinę, ruszyła za mężczyzną, by na własne oczy zobaczyć to potężne światło. Nie mogła oderwać od niego wzroku, jednakże musiała się upewnić, musiała sprawdzić… Obróciła się na pięcie iszybkim krokiem ruszyła na wyższe piętra pałacu. Wpadła wjeden zkorytarzy, aby po chwili się zatrzymać – usłyszała płacz niemowlęcia. Wtym momencie była już pewna. Przyszłość zarówno jej Królestwa, jak icałej planety spoczywała na barkach malutkiej istoty, która właśnie przyszła na świat złona jej najlepszej przyjaciółki. Szeroki uśmiech pojawił się na twarzy Królowej ispokojnym krokiem weszła do komnaty, gdzie ujrzała kobietę ozałzawionych niebieskich oczach, które znała od lat. Podeszła bliżej łoża iw objęciach błękitnookiej dojrzała drobne ciałko jej nowonarodzonej córeczki. Uklękła tuż obok, łapiąc dłoń kobiety. Nie zdążyła jednakże powiedzieć choć słowa, bo do jej boku przytulił się kilkuletni chłopiec, który pojawił się znikąd. Zciekawością przyglądał się noworodkowi. Gdy tylko spojrzenia dzieci się spotkały, pojawił się wnich tajemniczy blask, achłopiec, znieznaną dotąd nikomu odwagą, podszedł do dziewczynki izłożył na jej czółku czuły pocałunek.

Królowa już wtedy wiedziała, jak zapisane są karty ich przyszłości.

Rozdział 1

Ze łzami woczach obserwowałam moją kuzynkę, która spokojnym idumnym krokiem szła wkierunku ołtarza. Jej suknia migotała tysiącami kryształków, które odbijały słoneczne promienie zza okien, tworząc wokół niej tęczową łunę.

Moja malutka Ella bierze ślub.

Wiedziałam, że tak się stanie już wmomencie, gdy Antonio po raz pierwszy przekroczył próg domu jako świeżo upieczony chłopak mojej kuzynki. Sposób, wjaki obecny pan młody na nią patrzył, tylko utwierdzał mnie wprzekonaniu, że miałam rację. Są dla siebie stworzeni. Po cichu wyjęłam chusteczkę ztorebki iotarłam łzy. Ella zawsze była otoczona wianuszkiem wielbicieli, jednak żaden nie zawrócił jej wgłowie tak, jak właśnie Antonio. Wtym momencie był dla mnie jak brat idoskonale wiedział, że skopię mu tyłek, jeśli wjakikolwiek sposób skrzywdzi moją kuzynkę.

– Tylko czekać, aż na ciebie przyjdzie pora. – Zzamyślenia wyrwał mnie cichy głos mojej cioci.

Spojrzałam na nią, wymuszając lekki uśmiech. Cała ciocia, zawsze pierwsza na wesela, swatanie iposzukiwania kawalerów. Pomimo że przekroczyła już czterdziestkę, sama była starą panną, ale wżadnym wypadku nie przeszkadzało jej to wwypytywaniu mnie ofaceta przy każdym naszym spotkaniu.

– Do tego jeszcze daleko, ciociu. Teraz jestem zbyt zajęta karierą. Na ślub jeszcze mam dużo czasu – odpowiedziałam tą samą formułką co zawsze, na co ona przewróciła oczami.

– Masz już dwadzieścia dwa lata, czas ucieka – mruknęła zniezadowoleniem, że po raz kolejny nie zaświeciłam jej brylantem przed oczami, zapowiadając rychłą zabawę zconfetti.

Na ten komentarz, na szczęście, nie musiałam odpowiadać, ponieważ właśnie rozpoczęła się oficjalna część zaślubin, wyciskająca zmoich oczu kolejne łzy.

Gdy po niecałej godzinie ceremonia się skończyła, wszyscy ruszyliśmy do aut iautokarów, które miały nas zawieźć do sali weselnej pod miastem. Pomagałam Elli zorganizacją, więc musiałam pojechać jako jedna zpierwszych. Szybko poprawiłam makijaż idopilnowałam ostatnich szczegółów na powitanie młodych. Gdy reszta gości, wraz znowożeńcami, dotarła na miejsce, każdy dostał po lampce szampana iwznieśliśmy toast za ich małżeństwo. Następnie usiedliśmy do obiadu, słuchając cichej muzyki granej przez DJ-a, irozmawialiśmy na przeróżne tematy.

A potem był moment, októry Ella prosiła mnie całymi dniami, zanim się zgodziłam. Na początku nie chciałam śpiewać do ich pierwszego tańca. Przez to, że byłam znaną na całym świecie piosenkarką, bałam się, że uwaga gości skupi się wyłącznie na mnie zamiast na niej ijej ukochanym. Jednakże mojej kuzynce tak bardzo zależało, abym to ja zaśpiewała jej wtak ważnym momencie na żywo, zastępując klasyczną melodię do pierwszego tańca, że nie mogłam jej odmówić, tym bardziej że przypomniała mi obietnicę złożoną za dawnych czasów. Wkońcu od dziecka była moją największą fanką, kiedy to jeszcze nie było mowy owielkiej scenie ikarierze. To jej głębokiej wierze we mnie izawziętemu zachęcaniu mnie do działania zawdzięczałam swoją obecną pozycję wprzemyśle muzycznym.

Spokojnym krokiem weszłam na scenę, po drodze odbierając od muzyka mikrofon. Zuśmiechem skinął mi głową, dając znak, że jest gotowy do puszczenia podkładu. Odwzajemniłam gest istanęłam na scenie, biorąc głęboki wdech.

– Ello, Antonio, drogie rodziny państwa młodych, przyjaciele. Zapewne powinnam mieć na tę chwilę przygotowaną długą irozczulającą przemowę, jak to nasi dzisiejsi bohaterowie dnia są dla siebie idealni, że mają być razem całą wieczność, ale po pierwsze wypłakałam już dzisiaj cały swój zapas łez na najbliższy miesiąc, apo drugie wszyscy wiemy, że są dla siebie stworzeni. Jest to oczywiste jak słońce! Dlatego pomińmy moje gadanie, bo itak nie powiem niczego, czego byśmy już nie wiedzieli. Drodzy goście, pozwolę sobie, wimieniu młodych, podziękować wam za tak liczne przybycie, za te wspaniałe prezenty, kwiaty igrube koperty. Za to, że po prostu jesteście znimi wniezwykle ważnej dla nich chwili. Ello, Antonio… jestem zwas naprawdę dumna. Jestem szczęśliwa, że odnaleźliście siebie, wnosząc masę uśmiechu wnasze życia, iżyczę wam go jeszcze więcej wkolejnych latach pięknego małżeństwa. Ateraz chodźcie na parkiet wytańczyć nową drogę życia wwaszym pierwszym tańcu – zakończyłam swoją przemowę zuśmiechem, słysząc kilka śmiechów przy obu stołach weselnych.

Nowożeńcy ruszyli na parkiet, trzymając się za ręce, iDJ puścił wcześniej umówiony kawałek. Wodpowiednim momencie zaczęłam śpiewać jedną ze swoich piosenek – romantyczną balladę, którą Ella uwielbiała, odkąd usłyszała ją po raz pierwszy. Dobrze znałam ich układ, pomagałam kuzynce ćwiczyć kroki, gdy widziałyśmy się przez ostatnie miesiące, inie raz byłam na ich próbach. Teraz mogłam spokojnie rozejrzeć się po gościach zgromadzonych wokół parkietu, zarówno tych mi znanych, jak izupełnie nowych twarzach. Uwaga każdego skupiała się na znajdującej się przed nimi parze, każdy zmniejszym lub większym podziwem obserwował kolejne obroty, podnoszenia ifigury, aż natknęłam się na parę przeszywających brązowych oczu, wpatrzonych wmoje, zamiast wgwiazdy wieczoru. Poczułam, jak przechodzi mnie dreszcz, jednak lata spędzone na scenie pozwoliły mi zatuszować tę reakcję iszybko odwróciłam wzrok, zanim zacząłby plątać mi się język. Na szczęście niedługo później piosenka się skończyła, więc ze spokojem zeszłam ze sceny. Szłam brzegiem parkietu, gdy wmoim kierunku ruszyła rozchichotana Ella.

– Lu! – Kuzynka rzuciła mi się na szyję. – Byłaś wspaniała, dziękuję! To spełnienie marzeń!

– To ja dziękuję – szepnęłam, tuląc ją do siebie. – Poza tym spełnieniem marzeń jest zobaczyć cię tak szczęśliwą. – Spojrzałam jej przez ramię na uśmiechniętego pana młodego. – Powinnam ci wtym momencie grozić, że cię zabiję, jak jej włos zgłowy spadnie, ale już słyszałeś ode mnie tę wiązankę. Dobrze wiem, że onią zadbasz. – Puściłam mu oczko igdy Ella wypuściła mnie ze swoich objęć, wsilnym uścisku zamknął mnie jej mąż.

– Oczywiście, że tak, przerabialiśmy to milion razy, Lu – odpowiedział.

– Ale itak wciąż mi nie powiedziałeś, gdzie zabierasz ją wpodróż poślubną! – Trzepnęłam go żartobliwie wramię.

– Wrodzinne strony ikilka innych ciekawych miejsc. Powiem ci, jak nie będzie słyszała – zaśmiał się.

– Toni, gratulacje! – Usłyszeliśmy wesoły głos igdy spojrzeliśmy wbok, zobaczyliśmy wysokiego chłopaka, mniej więcej wmoim wieku, zkieliszkiem wina wdłoni iwielkim uśmiechem na twarzy.

– Dzięki, Michel. – Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie. – Poznaj kuzynkę mojej cudownej żony…

– Louisa Gattana, znana na cały świat piosenkarka. – Tajemniczy Michel wszedł mu wsłowo, uśmiechając się uroczo, imachnął dłonią. – Jestem Michel Gardear, dobry przyjaciel Antonia. Miło mi cię poznać. – Uścisnął moją dłoń.

– Ciebie również. – Wyszczerzyłam się wodpowiedzi. – Aż dziwne, że nigdy wcześniej nie słyszałam otobie ani słowa, zwykle Antonio mówi mi wszystko.

– Och nie, mówiłem! – Toni wtrącił ze złośliwym uśmiechem. – Pamiętasz, jak mówiłem ci otym idiocie, który obczaja tyłki wszystkich facetów dookoła? To właśnie on.

– No dzięki. – Michel przewrócił oczami na te słowa, aja się zaśmiałam. – Nie moja wina, że wy, Włosi, macie się czym pochwalić.

– Chwila, nie jesteś stąd? Ale twój akcent… – Zmarszczyłam brwi iprzyjrzałam się mu uważniej, dopiero teraz dostrzegając, że typ jego urody faktycznie nie wskazywał na włoskie korzenie.

– Nie, pochodzę zRuvataris. WRzymie tylko studiuję, ale dziękuję za komplement. Dobrze wiedzieć, że jednak aż tak się nie wyróżniam – zaśmiał się.

– Ruvataris? – Zmarszczyłam brwi, czując przechodzący mnie dreszcz, gdy tylko wypowiedziałam nazwę nieznanego mi miejsca, ispojrzałam na chłopaków pytająco.

– To wyspa na Oceanie Atlantyckim, niedaleko Europy, ale na północ od Włoch – wyjaśnił Toni, wzruszając ramionami.

– Nie kojarzę, bym kiedykolwiek słyszała opolityce tego kraju. Prezydent Włoch przedstawiał mi wszystkich innych prezydentów obecnych na zebraniu europejskim… – Podrapałam się po dłoni zażenowana swoim brakiem wiedzy.

– Ruvataris ma monarchię. Michel jest zresztą jego księciem. – Toni znów wzruszył ramionami iobjął Ellę wpasie. Na dźwięk tych słów sapnęłam cicho iskłoniłam się delikatnie.

– Proszę mi wybaczyć, nie miałam pojęcia! – zaczęłam się prędko tłumaczyć.

– No ipo coś jej mówił, głupi. – Michel, araczej książę Michel westchnął teatralnie. – Ajuż było tak fajnie, jak myślała, że jestem normalny.

– Ty nie jesteś normalny, nawet nie patrząc na twój tytuł. – Toni przewrócił oczami.

– Za to jestem szałowy. – Michel żartobliwie poprawił włosy, wysuwając biodro wbok wpozie modela zokładki, po czym wysunął ramię wmoją stronę. – Chodź, Louiso, dajmy gołąbeczkom się sobą nacieszyć ipoznajmy się lepiej, już cię zdążyłem polubić. Tylko proszę, bez tych tytułów. Przyjaciółka mojego przyjaciela jest moją przyjaciółką, nie potrzebujemy tu formalności. – Puścił mi oczko igdy posłusznie złapałam go pod ramię, ruszyliśmy wstronę jednego ze stolików.

– Co studiujesz wRzymie? – spytałam, popijając wino wkieliszku zabranym od kelnera.

– Stosunki międzynarodowe, ale udało mi się załatwić technologię dźwięku jako drugi kierunek – prychnął rozbawiony. – Długo musiałem oto walczyć, według mojej matki księciu nie przystoi studiowanie muzyki, powinien wybrać coś bardziej pożytecznego, więc poszedłem na kompromis.

– Bo wiesz, że nasza matka zawsze dostaje dokładnie to, czego chce. Achce dla ciebie jak najlepiej, Mich – usłyszałam za sobą rozbawiony głos, od którego zjeżyły mi się włosy na karku.

Jeśli aniołowie mogą zstąpić na Ziemię iwybrać się na wesele, to jeden właśnie to zrobił. Taki głos nie mógł należeć do zwykłego faceta.

Powoli obróciłam się na pięcie izmierzyłam wzrokiem stojącego przede mną wysokiego mężczyznę. Czerwony mundur idealnie dopasowany do jego ciała podkreślał zarys mięśni, kieliszek trzymany wdłoni znajwiększą gracją, azarazem niedbałością, chwalił się zawartością czerwonego wina, anonszalancka poza opartego okolumnę mężczyzny wskazywała na całkowite rozluźnienie. Moje spojrzenie powoli przeszło wyżej po idealnych ustach rozciągniętych wdelikatnym uśmiechu, ułożonych wperfekcyjną „nie muszę znimi nic robić, awyglądają świetnie” fryzurę zciemnobrązowych włosach, aż natrafiło na jego oczy.

Te same oczy, od których zaschło mi wgardle, gdy śpiewałam na scenie. Super. Ciekawe, jak teraz mam zachować choć resztki klasy, jeśli istny bóg czekoladowych oczu stoi tuż przede mną iprzygląda mi się zmieszanką rozbawienia iciekawości.

– Dobrze otym wiem, braciszku, niemniej jednak to nie mnie przypadnie rządzenie krajem, ja jestem tylko niewiele znaczącym książątkiem – usłyszałam śmiech Michela obok mnie.

Braciszku? Nie no to zajebiście, od razu mi lepiej. Nie dość, że jest chodzącym ideałem, to jeszcze jest księciem. Zaliczę glebę, patrząc na taki próg, zanim zdążę zrobić krok wjego stronę.

– Icałe szczęście, bo byśmy mieli niezłe problemy ztwoim podejściem. – Mój bóg przewrócił oczami iprzeniósł wzrok zpowrotem na mnie, przez co poczułam wypływający na moje policzki rumieniec. – Nie przedstawisz nas?

– Oczywiście. Poznaj Louisę Gattanę, światowej klasy piosenkarkę iidolkę tysięcy, wróć, milionów nastolatek, która również jest kuzynką naszej słodkiej panny młodej. Louiso, poznaj Davida Gardeara, następcę tronu Ruvataris, księcia koronnego, przez którego piszczą poddane inie tylko, mojego starszego brata, który… – Michel ciągnął teatralnie sarkastycznym tonem, aż David mu przerwał.

– Daruj sobie, co? To wesele, anie przesłuchanie do cyrku.

– To dla mnie zaszczyt cię poznać, wasza wysokość – powiedziałam, dygając delikatnie, aDavid spojrzał na mnie zuśmiechem.

– Ciebie również, Louiso. Ale proszę, wystarczy David. Formalności są dla reszty świata, jesteśmy tu prywatnie iprywatnie się poznajemy. – Chwycił moją dłoń ipocałował jej wierzch, patrząc mi woczy isprawiając, że całe powietrze uleciało mi zpłuc.

– David. – Skinęłam, potwierdzając, że zrozumiałam przekaz. Gdy wypuścił moją dłoń, napiłam się wina, chcąc uspokoić nerwy, irozejrzałam się po sali, aż mój wzrok wylądował na tańczących wczułym uścisku nowożeńcach. – Cieszę się, że im się udało.

– To prawda, zasługiwali na szczęście. Nie mogę się doczekać, aż Ella zobaczy Shoranya mudhy. Żałuję, że mnie przy tym nie będzie – zaśmiał się cicho Michel.

– Co to jest Shoranya mudhy? – spytałam zaciekawiona, patrząc na obu mężczyzn.

– To jedno z… hmm, to nasz odpowiednik hrabstwa. Jest naprawdę urokliwym miejscem, pomimo że wRuvataris jest okolicą przede wszystkim pustynną. No ipamiętajmy, że będą powitani znajwyższymi honorami, biorąc pod uwagę, że Toni jest lordem – wyjaśnił David.

– Lordem? – spytałam zniedowierzaniem. – Dlaczego on ukrywał przede mną takie rzeczy? – jęknęłam niezadowolona. – Do tego przyjaźni się zwami, no wydaje mi się, że taką informacją powinien się ze mną podzielić, nawet wformie głupiego ostrzeżenia…

– Lud naszego państwa jest dość skryty. Mimo że regularnie mamy gości zróżnych krajów iudzielamy się wsprawach zagranicznych, samymi sprawami wewnętrznymi itym, co nas dotyczy wspołeczeństwie, za bardzo się nie dzielimy. Nie wiń go za to, wten sposób był wychowany – powiedział łagodnie David, kładąc dłoń na moim ramieniu.

– Rozumiem – westchnęłam. – Po prostu… przyjaźnię się zTonim od lat, nie sądziłam, że mógłby przede mną trzymać wtajemnicy chociażby fakt, że ma tak wysoki tytuł wspołeczeństwie. Jeśli miał przede mną tajemnice, zawsze to szanowałam, to wkońcu jego prywatne sprawy inie mój biznes, nie wypytywałam nawet dokładnie ojego pochodzenie, bo ina ten temat niewiele mówił. Po prostu…

– Nie martw się, teraz masz nas, amy jesteśmy wygadani. – Michel wyszczerzył się, zarzucając rękę na moje ramię, przez co spadła zniej dłoń jego brata. – Trochę ci opowiemy onaszej uroczej wysepce, co ty na to? Chodź, przy tamtym stoliku mają wyśmienite wino! – Nie zważając na brata, pociągnął mnie wstronę stołu na drugim końcu sali.

Rozdział 2

– Dobra, mamuś, muszę się zbierać. – Zerknęłam na zegarek ipodniosłam się, by zebrać swoje rzeczy. Niedzielne odwiedziny umoich rodziców były już naszą tradycją, jednak wyjątkowo musiałam skrócić wizytę ze względu na plany służbowe.

– Powodzenia, córeczko. – Mama uśmiechała się ze zrozumieniem, całując mój policzek iodprowadzając mnie do wyjścia.

– Dziękuję. Pa, tato! – Zerknęłam do salonu izobaczyłam ojca oglądającego mecz ulubionej drużyny.

– Trzymaj się, mała! – Tata, wciąż wpatrzony wekran, pomachał mi na pożegnanie.

– Cały tata, mecz zawsze pierwszy. Dbaj oniego. – Pokręciłam głową rozbawiona ipocałowałam mamę na pożegnanie wczoło. Spokojnym krokiem ruszyłam do auta, wybierając numer swojego menedżera.

– Lu, za ile będziesz? – odezwał się zamiast normalnego przywitania.

– Za jakieś piętnaście minut, właśnie ruszam od rodziców. – Uruchomiłam silnik iskierowałam się wstronę wieżowca stacji radiowej, wktórej miałam mieć wywiad.

– Okej, czekamy. Michel też już tu jest – odpowiedział menedżer, wywołując wielki uśmiech na mojej twarzy.

Od czasu wesela jestem zMichelem wstałym kontakcie. Spędziliśmy ze sobą większość wieczoru iokazało się, że facet jest materiałem na świetnego przyjaciela, mamy ze sobą wiele wspólnego inie kończą nam się tematy do rozmów. Takim oto sposobem wymieniliśmy się numerami telefonów itowarzyszymy sobie przy każdej możliwej okazji.

– Świetnie! Powiedz mu, że ma sprawdzić koszulę! – Rozłączyłam się iprzyśpieszyłam, aniedługo później dojechałam na miejsce.

– No nareszcie. – Nim zdążyłam wysiąść, mój przyjaciel już stał obok auta znaburmuszoną miną. – Miałaś rację, znowu wylazła. Aten twój menedżer to straszna maruda! On jest gorszy ode mnie, awiesz przecież, jakie to osiągnięcie.

– Bo ty jesteś marudnym książątkiem. – Pokazałam mu język, zamykając auto.

– No ja przynajmniej mam do tego podstawy – prychnął, zakładając ręce pod boki ipatrząc wstronę mojego menedżera zpogardą.

– On też, po prostu jest perfekcjonistą isię omnie troszczy. – Złapałam Michela pod ramię ipociągnęłam wstronę wejścia. Tam zobaczyłam Paola zirytacją wypisaną na twarzy.

– Lu, gdzieś ty się podziewała? On cały czas narzekał, że musi zobaczyć jako pierwszy twoją sukienkę. – Mój menedżer przewrócił oczami, wskazując na mojego przyjaciela.

– Obaj macie świetne powody się wściekać – mruknęłam rozbawiona. – Dojechałam szybciej, niż przewidywałam. Inie mam sukienki na zmianę, tylko jeansy ikoszulkę. To wywiad radiowy, nie telewizyjny, Mich. Nie muszę nie wiadomo jak wyglądać.

– No ale jeansy? – jęknął.

– Nie jestem tu pierwszy raz, mają tu naprawdę przyjazny domowy klimat. – Poklepałam go po ramieniu. – Kiedyś przywykniesz, że odstawiam się na większe okazje.

Wyminąwszy przyjaciela imenedżera, ruszyłam do windy, po drodze witając się zrecepcjonistką. Gdy we trójkę weszliśmy do windy, grzecznie czekałam, aż wjedziemy na odpowiednie piętro, aniedługo później ruszyliśmy korytarzem do odpowiedniej sali.

– Pamiętasz wszystko? – upewniał się Paolo, mrucząc mi do ucha kolejne daty iwydarzenia.

– Pamiętam, spokojnie. Jestem wstanie wyrecytować ci to wszystko przez sen. Do tego sama jestem podekscytowana. – Westchnęłam cicho iuśmiechnęłam się szeroko.

– Poradzisz sobie, wiem to. – Spojrzał mi woczy izrobił minę jak moja.

– Zawsze sobie radzę – zachichotałam. – Zachowujesz się, jakbym pierwszy raz miała wywiad.

– Wiem, ale po prostu wszyscy długo czekali na te ogłoszenia ijednak to zupełnie inny koncept, niż zwykle mieliśmy.

– Ale zpewnością się spodoba – odpowiedział za mnie Michel. – Nie martw się, uspokoję go. – Pocałował mnie wpoliczek iwepchnął do pomieszczenia.

– Lu! – Zmiejsca po mojej prawej wyszczerzył się do mnie prezenter izerwał się na równe nogi, aby mnie przytulić.

– Hej, Rodi! Kopę lat. – Odwzajemniłam uścisk ispojrzałam na idącą wnaszą stronę wysoką blondynkę. – Patricia, nowy kolor włosów? Pasuje ci – wyszeptałam, gdy oboje zamienili się miejscami wmoim uścisku.

– Dzięki, ty też wyglądasz niesamowicie. Chodź, siadaj, mamy jeszcze chwilę, zanim przejmiemy audycję. – Zerknęła na zegarek iwszyscy zajęliśmy miejsca, ja pośrodku, naprzeciw wielkiej szyby. – Co uciebie? Mam nadzieję, że wszystko okej?

– Po staremu, chociaż imam parę nowości wzanadrzu. – Puściłam jej oczko ipodsunęłam pendrive. – To nowy singiel. Chcę, żebyście to wy, jako pierwsi, go zagrali. Jest taka możliwość?

– Dla ciebie zawsze – pisnęła podekscytowana. – Tak bardzo się cieszę, nie mogłam się doczekać nowych kawałków! Szykujesz jakąś płytę?

– Zapytaj oto później – zaśmiałam się, dając jej do zrozumienia, że rzeczywiście niedługo wydam nowy krążek.

– No to szykuje nam się niezła fala. – Rodi spojrzał na mnie, kręcąc głową zrozbawieniem, aja wzruszyłam niewinnie ramionami iwyciągnęłam telefon, żeby wrzucić na social media post onadchodzącym wywiadzie.

– Fani gotowi? – spytała Pat ipokiwałam głową.

– Oni zawsze są gotowi – powiedziałam zdumą wgłosie izerknęłam na powiadomienia.

Z zakładki wszystkich powiadomień przeszłam na zweryfikowane iprzeglądałam miłe słowa od znajomych gwiazd oraz celebrytów. Wpewnym momencie poczułam, jak moje serce przyśpiesza.

Książę David Gardear polubił Twój post!

Co kurwa? Czemu on mi to polubił? Skąd on ma moje konto?

Okej, to głupie pytanie, akurat moje konta społecznościowe są zdecydowanie publiczne iłatwe do znalezienia.

Ale to wciąż nie tłumaczy, dlaczego polubił ten post.

– Lu? – usłyszałam głos Rodiego.

– Hm? Wybacz, zamyśliłam się. – Zamrugałam, gwałtownie podnosząc wzrok.

– Pytałem, czy jesteś gotowa, wchodzimy za trzy minuty – odparł rozbawiony.

– Tak, tak, jak zawsze. – Uśmiechnęłam się lekko izałożyłam słuchawki.

Do pomieszczenia weszło dwóch mężczyzn. Przywitali się cicho, po czym włączyli kamery, które nas nagrywały. Chwilę później zapalił się nad szybą sporych rozmiarów neon oznaczający rozpoczęcie naszej audycji iRodi przywitał słu-chaczy.

– Dzisiaj znami bardzo specjalny dla nas gość, do naszego studia zawitała Louisa Gattana! – wtrąciła Patricia iwszyscy zaczęli cicho klaskać, wydając zsiebie okrzyki powitania.

– Dzięki, dzięki! Witam wszystkich obecnych zarówno tutaj, jak iprzy odbiornikach. Mam nadzieję, że wasz dzień dobrze mija – powiedziałam na luzie do mikrofonu ipomachałam do kamery.

– Nasz już jest dużo lepszy, skoro do nas wróciłaś! Słyszeliśmy, że ruszyły prace nad nową płytą inie próżnujesz. Ile ztego jest prawdą? – spytał Rodi, rozsiadając się wygodnie.

– Właściwie wszystko! Prace nad płytą są prawie zakończone, zostało tylko kilka poprawek. No imam już datę wydania, to nią chcę się zwami podzielić. Ale później, odrobinę cierpliwości. – Puściłam oczko do kamery.

– Nareszcie! – westchnęła zadowolona kobieta po mojej prawej, wywołując umnie śmiech.

– To tylko półtora roku bez płyty! Apamiętajmy, że byłam jeszcze wtrasie!

– Wiesz, że jestem twoją fanką, czekam na każdy kawałek.

– Dlatego dziś… przyniosłam wam nowy singiel – ogłosiłam, wskazując na pendrive wdłoni mężczyzny, który pomachał nim do kamery. – Jeśli macie ochotę go dziś puścić, to proszę bardzo, wasza wola.

– No, kochani, Louisa nas dzisiaj rozpieszcza! Zpewnością już niedługo usłyszycie nowy hit naszej ulubionej piosenkarki, aw międzyczasie zapraszamy na naszą stronę internetową, gdzie możecie zadawać jej pytania. Czy jest piosenka, którą chciałabyś, żebyśmy teraz puścili?

– Jasne! – Zerknęłam na ekran przede mną ipodałam tytuł piosenki, która rzuciła mi się woczy. Po chwili napis „ON AIR” zgasł.

– Niezły początek. – Uśmiechnął się Rodi.

– Dzięki, zastanawiałam się, czy wypadłam zwprawy. – Napiłam się podanej mi wody.

– No co ty, jesteś do tego stworzona! – odparła Patricia.

– Zjednej strony tak, ale zdrugiej scena, aradio czy telewizja to jednak coś innego. – Westchnęłam, zakręcając butelkę, iprzeciągnęłam się, patrząc za szybę.

– Michel, jak podoba ci się radio? – Uśmiechnęłam się do przyjaciela, aon uniósł kciuki wgórę.

– Nie pierwszy raz tu jestem, wiesz otym? – prychnął rozbawiony.

– No wybacz, zapominam jakoś, kim jesteś. Dla mnie jesteś po prostu moim przyjacielem. – Pokazałam mu język.

– Awwww, jesteście uroczy! – zachichotała blondynka.

– Dopóki sobie nie dogryzają, jest okej – wtrącił Paolo.

– Ikto to mówi? – Uniosłam brew. – Jeden lepszy od drugiego!

– Ito ja jestem przystojniejszy! – Mój przyjaciel poprawił włosy.

– No chyba śnisz! – oburzył się menedżer.

– Właśnie otym mówiłam. – Pokręciłam głową izerknęłam na zegarek na ekranie, aby spojrzeć, ile mamy czasu do powrotu na antenę. Została minuta.

Szybko wyciągnęłam telefon iodblokowałam go, wtedy ponownie zobaczyłam powiadomienie opolubieniu od księcia. Weszłam na jego profil idałam mu follow. Wzamyśleniu weszłam na jego zdjęcie profilowe izagryzłam wargę, patrząc na jego wizerunek wmundurze. Po chwili poczułam palec szturchający mnie wramię. Gdy uniosłam wzrok, dostrzegłam, że blondynka odlicza na palcach od pięciu. Szybko zablokowałam komórkę iodłożyłam ją na stół, uśmiechając się wpodziękowaniu.

– Iiiii… witamy zpowrotem, zLouisą wnaszym studiu. Awięc, przyszły już pierwsze pytania od fanów. Julietta pyta, czy planujesz koncert wNeapolu podczas trasy koncertowej nadchodzącej płyty? – Rodi spojrzał na mnie zwyczekiwaniem.

– Oczywiście, Julietto, zwielką chęcią powrócę do Neapolu! Już teraz, ztego miejsca, serdecznie cię zapraszam! Nawiązując troszeczkę, to planujemy stworzyć stronę internetową, na której moi fani zcałego świata będą mogli składać prośby, wjakich miastach ikrajach chcą, abym wystąpiła. Te miejsca, które zdobędą wystarczającą liczbę… nazwijmy to głosów… Tam będę miała koncerty – odpowiedziałam zgodnie zprawdą.

– To wspaniały pomysł! – Patricia sapnęła zpodekscytowa-niem.

– Dziękuję. Aby go podtrzymać, musiałam dzielnie walczyć zmoją ekipą, jednak moi fani są moją rodziną ichcę ich uszczęśliwić. – Uśmiechnęłam się szeroko zdumą.

– Pomysł zdecydowanie wart obrony. – Rodi pokiwał głową zuznaniem. – Kolejne pytanie jest od Maksa idotyczy liczby piosenek na nowej płycie.

– Wersja podstawowa będzie miała trzynaście lub czternaście utworów, wersja deluxe najpewniej poprzestanie na dziewiętnastu kawałkach – powiedziałam, zerkając na Paola, iodwróciłam wzrok, gdy skinął wmoją stronę.

– Iostatnie pytanie od Veroniki! „Ostatnio widziano cię zksięciem Michelem Gardearem, jednak wiemy otym, że znasz również księcia Davida. Którego znich wolisz?” No, no! Luiso, jak na to odpowiesz? – Moje serce się zatrzymało. Wokół mnie usłyszałam gwizdy iśmiechy, apo chwili zapadła cisza pełna oczekiwa-nia.

– Cóż – odchrząknęłam zdenerwowana. – Wybrnę ztego dyplomatycznie. Michel jest gejem, otym wie każdy. Zkolei jego brata nie znam za dobrze, więc ciężko by było powiedzieć, którego znich bym wolała. – Spuściłam wzrok zażenowana.

– Wyczuwam kłamstwo! Widziałem to dyskretne wycieranie ślinki na widok mojego braciszka! – usłyszałam krzyk zza szyby igdy spojrzałam wtamtą stronę, zobaczyłam zadowoloną minę mojego przyjaciela. Zanim jednak zdążyłam odpowiedzieć, ujego boku ujrzałam… jego brata.

Ja pierdolę.

Myśl, Gattana, jak ztego wybrnąć!

Kurwa, co za wstyd!

Najgorsze było to, że Michel krzyknął tak głośno, że na bank poszło to weter. Potwierdził to wzrok Rodiego!

– Teraz to ty kłamiesz. Ślinka to cieknie tobie, jak widzisz tego piłkarza ztwojej tapety wtelefonie! – odpyskowałam iprzewróciłam ostentacyjnie oczami, rozkładając się wfotelu. Wtedy usłyszałam prychnięcie mojego menedżera. Powoli odwróciłam wzrok wstronę starszego zksiążąt izobaczyłam, że obserwuje mnie zbłąkającym się po ustach uśmiechem.

Boże, dopomóż, te usta…

Skup się!

Uśmiechnęłam się lekko ipomachałam mu delikatnie.

– Owilku mowa! Kochani słuchacze, tego nie widzicie, ale właśnie na horyzoncie pojawił się rzekomy książę zbajki naszej Louisy! – zachichotała Patricia.

– Tylko białego rumaka mu brakuje, co nie? – zażartował Rodi.

– Trochę szacunku – zaśmiałam się iprzewróciłam oczami.

– Masz rację, ten rumak powinien być kary ize złotą zbroją – dodała blondynka. – Ateraz zapraszamy na kolejny utwór zplaylisty przygotowanej przez Gattanę!

Gdy lampka zinformacją obyciu na żywo zgasła, powoli podniosłam się ze swojego miejsca, ado pomieszczenia wszedł mój półbóg.

No dobra, nie mój. Ale pomarzyć każdy może, nie?

– Lu. – Uśmiechnął się iprzytulił mnie lekko na przywitanie, adziennikarze zerwali się zmiejsc, by pokłonić się przed nim.

– David. Wybacz tę akcję, moi fani potrafią być dość… – zmieszałam się.

– Ciekawscy? – Uniósł brew wrozbawieniu, podpowiadając.

– Tak, to dobre określenie. – Pokiwałam głową ispojrzałam na ekipę, wciąż tkwiącą wukłonie.

Wzrok mojego towarzysza powędrował na nich iwestchnął ledwo słyszalnie:

– Wstańcie, proszę, nie chcę robić zamieszania. Po prostu dostałem informację, że mam mieć wtym pomieszczeniu wywiad za dziesięć minut, ale jak widzę, jednak jest zajęte. – Wzruszył ramionami.

– To niemożliwe – sapnął Rodi irzucił się na rozpiskę. – Wasza Wysokość, proszę nam wybaczyć. Ktoś musiał popełnić błąd, twój wywiad miał być jutro! – jęknął załamany.

– To nie problem, serio. Cieszę się, że mogłem się dowiedzieć, że omnie się mówi więcej, niż sądziłem – zażartował David imoje policzki pokryły się rumieńcem.

– Szef nas zabije – sapnęła Pat, opadając na swoje siedzenie.

– Nie, jeśli wywiad zksięciem się odbędzie – powiedziałam po chwili wzamyśleniu.

– Przecież nie możemy przerwać twojej audycji wpołowie! – zaprzeczył momentalnie Rodi.

– Davidzie – spojrzałam na niego – masz ochotę na wspólny wywiad? Najwyraźniej moje fanki są ciekawe, rozgłośnia też będzie miała ztego sporo słuchaczy, ai nie będzie konsekwencji zpomyłki dotyczącej twojego wywiadu.

– Jasne, czemu nie. – Uśmiechnął się ioboje zajęliśmy miejsca.

– Czy to moment, wktórym śpiewam piosenkę omiłości czy coś? – zachichotał Michel.

– Śpiewanie zostaw mnie, ty nadzoruj social media, co się na nich dzieje – prychnęłam, zakładając słuchawki.

– Lu, muszę cię ostrzec. Wiesz, jakie to może mieć konsekwencje? – powiedział ze swoją typową powagą Paolo.

– Jestem tego wpełni świadoma. Bardziej martwię się oreputację księcia. Jeśli omnie chodzi, to ludzie pogadają iprzestaną. Askoro mogę pomóc moim dobrym znajomym, to chętnie to zrobię. – Wskazałam dłonią na prowadzących.

Mój menedżer przyglądał mi się chwilę ipokiwał głową.

– Tu pomoże twoja znajomość ztym tutaj. – Machnął ręką wstronę mojego przyjaciela. – Zawsze można jakoś to wyjaśnić.

– Więc nie masz oco się martwić.

– Halo, ja tu jestem. – Michel uniósł brew, opierając ciężar ciała na jednej nodze iwysuwając biodro wbok. – Wciąż jestem księciem, mogę cię ściąć! – Pogroził palcem mężczyźnie obok niego.

– Nie dramatyzuj, braciszku, dobrze wiesz, że nie pozbawiamy ludzi głów – mruknął David izałożył słuchawki. – Gotowa? – Spojrzał na mnie.

– Ja zawsze jestem gotowa. – Puściłam mu oczko.

Po szybkim wrzuceniu informacji, że na audycję dołączył do mnie książę, wróciliśmy na antenę. Zanim jednak ktokolwiek zdążył zabrać głos, odezwałam się jako pierwsza:

– Moi kochani, wywołaliście wilka zlasu! Dołączył do nas sam książę David Gardear, powitajcie go ciepło! – powiedziałam do mikrofonu, patrząc prosto wkamerę.

– Witam wszystkich gorąco iserdecznie. – David uśmiechnął się profesjonalnie iskinął głową do kamery.

– No, ludziska, robi się coraz ciekawiej, Lu nie pozwala nam się nudzić. Ale nie ukrywam, że zaskoczyło nas wasze powitanie! Swoją drogą, drodzy słuchacze, żałujcie, że tego nie widzieliście! – Rodi zerknął wobiektyw. – Tak właściwie możemy wiedzieć, jak się wogóle poznaliście?

– Wzeszłym tygodniu moja kuzynka brała ślub, zarówno David, jak ijego brat byli obecni ze względu na znajomość zpanem młodym – wyjaśniłam.

– Wiedziałaś od początku, zkim masz do czynienia? – spytała Pat, na co pokręciłam głową.

– Ani trochę! Pierwszego poznałam Michela, po chwili rozmowy dowiedziałam się ojego tytule. Na szczęście książę koronny pojawił się na horyzoncie, jak już byłam świadoma, inaczej zaliczyłabym niezłą gafę – zażartowałam iwcześniej wymieniony zaśmiał się cicho.

– Żadna gafa, zaczęłabyś rozmowę jak znormalnym człowiekiem. To byłoby wspaniałe wytchnienie od codziennego protokołu – odpowiedział mój towarzysz. – Aukłony zdecydowanie należały się tobie, powaliłaś swoim głosem każdego na kolana.

– Dobrze, że para młoda dała radę tańczyć, to oni byli gwiazdami wieczoru – zachichotałam. – Ale dziękuję.

– Czyli chcesz nam powiedzieć, że nasza Lu również na tobie zrobiła tak wielkie wrażenie? – spytała Patricia, zerkając na księcia.

– Oczywiście, że tak. Niesamowicie zaśpiewała do pierwszego tańca, amiałem okazję po raz pierwszy usłyszeć jej głos na żywo inie ma mowy, by odmówić jej talentu – skomplementował mnie, wywołując umnie rumieniec.

– Słyszałeś już najnowszy kawałek, jaki dzisiaj nam przyniosła? – wtrącił Rodi.

– Jeszcze nie. – Książę pokręcił głową. – Louisa ija nie mieliśmy zbytnio okazji zobaczyć się od czasu wesela. Ale zdecydowanie musimy to nadrobić. – Wyszczerzył się.

– Jak tylko będzie ku temu czas imożliwość, to na pewno zobaczycie nas wswoim towarzystwie. Pamiętajmy jednak, że oboje mamy wiele pracy – dodałam izagryzłam wargę, gdy wyobraziłam sobie, jak mogłoby wyglądać nasze spotkanie sam na sam.

– Książę Davidzie, czy wybierasz się na któryś zkoncertów Lu? – usłyszeliśmy pytanie ispojrzałam na mężczyznę zciekawością.

– Jeśli tylko będę mógł, to wypatrujcie mnie wpierwszym rzędzie – zaśmiał się.

– No to czeka mnie sporo pracy, żeby był pod wrażeniem. Niezłe wyzwanie – rzuciłam żartem, sięgając po wodę.

– Wydaje mi się, że już jest pod wielkim wrażeniem, wcale mu się nie dziwię. – Rodi puścił mi oczko, aja pokręciłam głową, próbując ukryć róż na moich policzkach.

– Jeszcze nie wiesz, co szykuję. Ani kiedy zacznie się trasa – odpowiedziałam.

– Apodzielisz się znami tą informacją? – spytał, siadając na krańcu krzesła zwyczekiwaniem.

Uśmiechnęłam się tajemniczo wodpowiedzi.

– Tą nie. Ale powiem wam, że płyta pojawi się wsprzedaży dokładnie za trzydzieści trzy dni – odpowiedziałam, zsatysfakcją obserwując rosnące podekscytowanie na twarzach otaczających mnie ludzi, jak iw podglądzie komentarzy.

– Słyszeliście to jako pierwsi, kochani! Louisa Gattana nową płytą podzieli się znami już za miesiąc idwa dni, już nie możemy się doczekać! – Patricia zaklaskała szczęśliwa, podskakując wmiejscu.

– Ja również. Włożyłam całe serce wtę płytę imam nadzieję, że wam się spodoba. Opowiada omoich życiowych doświadczeniach iuczuciach. Wydaje mi się, że każdy znajdzie na niej coś dla siebie. Ajak już odkryjecie swój własny kawałek, pamiętajcie, żeby dać mi znać. – Żartobliwie pogroziłam palcem do kamery.

– Zpewnością to zrobimy! Opowiesz nam osinglu, który nam przyniosłaś? – spytał Rodi, podłączając pendrive do komputera przed sobą.

– Jasne. – Skinęłam. – Nosi tytuł Search, opowiada otym, jak ciężko czasami jest znaleźć drugą połówkę ijak samotni potrafimy się przez to czuć, jednak nie powinniśmy się poddawać, bo miłość przychodzi sama wnajmniej oczekiwanym momencie, musimy po prostu być cierpliwi. Niczego nie można wymuszać ido tego czasu należy się cieszyć życiem takim, jakie jest – opowiadałam inagle usłyszałam ciche chrząknięcie zza szyby.

Gdy spojrzałam wtamtą stronę, zobaczyłam, jak Michel trzyma kartkę znapisem „Spójrz wbok, aznajdziesz”, przez co przewróciłam oczami. Wymieniona przez niego wdość perfidny sposób osoba prychnęła ledwo słyszalnie.

– Zignoruj go – szepnął ledwo słyszalnie. Tak też zrobiłam.

– Jak jesteśmy na temacie miłości, znalazłaś już swoją? – spytał Rodi gotowy do puszczenia mojej piosenki.

– Jeszcze nie. Ale mam czas, prawda? – Uśmiechnęłam się iRodi pokiwał głową.

– Zdecydowanie. Ateraz zapraszamy na premierę nowego singla Louisy Gattany pod tytułem Search!

Po chwili wsłuchawkach zabrzmiała moja piosenka iwiedziałam, że teraz nas nie słychać. Na ten sygnał wstałam, zdjęłam słuchawki iruszyłam wstronę szyby.

– Michel – syknęłam wściekła. – Zlituj się ztakimi żarcikami, tu są kamery, jesteśmy wradiu! Sam na sam rób sobie jaja, ile chcesz, ale dobrze wiesz, że możesz wywołać skandal na cały świat! – fuknęłam cicho tak, żeby tylko on imój menedżer mogli to usłyszeć.

– Już nie przesadzaj, Davidowi też dogryzam na ten temat. Patrzycie na siebie jak dwa gołębie na chleb, po prostu idźcie na randkę, to dam wam spokój – odpowiedział wyluzowany.

– Przestań pieprzyć! Dobrze wiesz, że patrzymy na siebie całkowicie normalnie! To nawet nie ma racji bytu, przecież on będzie królem! – Zacisnęłam zęby inie czekając na jego odpowiedź, wróciłam na swoje miejsce. Wzięłam głęboki wdech izałożyłam zpowrotem słuchawki, czując na sobie pytający wzrok Davida.

– Coś się stało? – szepnął tak, bym tylko ja mogła go słyszeć.

– Nie, wybacz. Po prostu Michel znowu robi kiepskie dowcipy iraczej wolałabym, żeby nie narobił ci wstydu – odpowiedziałam cicho, kręcąc głową. – Nie martw się, już go opieprzyłam.

Spojrzałam na ekran izobaczyłam czerwony napis „7 sekund”.

– Ty nigdy nie byłabyś wstydem – odparł po chwili ciszy David izanim zdążyłam mu odpowiedzieć, nad nami zaświeciła się informacja, że znowu jesteśmy na żywo. Nie mając wyboru, wymusiłam uśmiech, udając, że wszystko jest wporządku.

A nie było.

Bo słowa Davida wywołały wmojej głowie istną burzę, anic nie zapowiadało zmiany pogody iodpowiedzi na pytania.